<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><ORDER xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.ORDER><REF.CASE FILE="ECRT12005PLA.0700300701.case.xml"><NO.CASE>T-376/04</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62004B0376</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>3011</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>3032</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>22</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.ORDER><CURR.TITLE><LEFT>POSTANOWIENIE Z DNIA <DATE ISO="20050722">22.7.2005 r.</DATE> — SPRAWA T-376/04</LEFT><RIGHT>POLYELECTROLYTE PRODUCERS GROUP PRZECIWKO RADZIE I KOMISJI</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20050722">22 lipca 2005 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><ORDER.INIT><P>W sprawie T-376/04</P></ORDER.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Polyelectrolyte Producers Group,</HT> z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereua,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Radzie Unii Europejskiej,</HT> reprezentowanej przez J.P. Hbca i B. Hoff-Nielsena, działających w charakterze pełnomocników,</P><P>i</P><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Wspólnot Europejskich,</HT> reprezentowanej przez J. Formana i M. Wilderspina, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><?PAGE NO="II-3012"?><SUBJECT><P>mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności aktów pozwanych upoważniających Królestwo Norwegii do zastosowania surowszych stężeń granicznych akrylamidu niż stosowane we Wspólnocie Europejskiej i zawarte w decyzji nr 59/2004 Wspólnego Komitetu EOG z dnia <DATE ISO="20040426">26 kwietnia 2004 r.</DATE> zmieniającej załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="277" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="30">Dz.U. L 277, str. 30</REF.DOC.OJ>) oraz stwierdzenie nieważności stanowiska Wspólnoty w sprawie tej decyzji,</P></SUBJECT><PREAMBLE.GEN><PREAMBLE.INIT><P>SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),</P><P>w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasawas, sędziowie,</P><P>sekretarz: H. Jung,</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>wydaje następujące</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE.GEN><CONTENTS.ORDER><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Postanowienie</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Uregulowania wspólnotowe</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia <DATE ISO="19670627">27 czerwca 1967 r.</DATE> w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (<REF.DOC.OJ COLL="P" NO.OJ="196" DATE.PUB="1967" PAGE.FIRST="1">Dz.U. 196, str. 1</REF.DOC.OJ>)<?PAGE NO="II-3013"?> zmieniona po raz siódmy dyrektywą Rady 92/32/EWG z dnia <DATE ISO="19920430">30 kwietnia 1992 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="154" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 154, str. 1</REF.DOC.OJ>) określa zasady dotyczące wprowadzania do obrotu określonych <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>substancji<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/> zdefiniowanych jako <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>pierwiastki chemiczne i ich związki występujące w stanie naturalnym lub produkowane przez przemysł, w tym wszelkie dodatki konieczne do utrzymania trwałości produktów i wszelkie zanieczyszczenia powstałe w procesie technologicznym, z wyłączeniem jednakże wszystkich rozpuszczalników, które mogą być oddzielone bez wpływu na trwałość substancji i bez zmiany jej składu<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Od czasu jej wydania dyrektywa 67/548 była wielokrotnie zmieniana, ostatnio dyrektywą Komisji 2004/73/WE z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie dwudziestego dziewiątego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy 67/548 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="152" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 152, str. 1</REF.DOC.OJ>). Zmieniony art. 4 dyrektywy 67/548 stanowi, że substancje należy klasyfikować na podstawie ich charakterystycznych właściwości zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 2 ust. 2. Załącznik I do dyrektywy 67/548 zawiera wykaz substancji niebezpiecznych oraz specyfikacje dotyczące klasyfikacji i etykietowania każdej substancji. Akrylamid został sklasyfikowany w załączniku I do tej dyrektywy jako substancja rakotwórcza kategorii 2, substancja mutagenna kategorii 2 oraz substancja toksyczna; nie ustalono żadnych stężeń granicznych.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Preparaty chemiczne zdefiniowane jako mieszaniny substancji chemicznych są uregulowane w dyrektywie 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19990531">31 maja 1999 r.</DATE> w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="200" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 200, str. 1</REF.DOC.OJ>). Dyrektywa ta zastąpiła dyrektywę Rady 88/379/EWG z dnia <DATE ISO="19880707">7 lipca 1988 r.</DATE> w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="187" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="14">Dz.U. L 187, str. 14</REF.DOC.OJ>). Załącznik II do dyrektywy 1999/45 część A pkt 7.1 ustanawia stężenia graniczne na 0,1% dla substancji rakotwórczych kategorii 2.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Ze zmienionej dyrektywy 67/548 wynika, że akrylamid był uważany za substancję rakotwórczą kategorii 2 powodującą umiarkowane skutki w odniesieniu do jej zagrożenia, bez konieczności ustalania wartości właściwych stężeń granicznych.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3014"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Postanowienia Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym</P></TI></TITLE><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" DATE.PUB="1994" PAGE.FIRST="3">Dz.U. 1994, L 1, str. 3</REF.DOC.OJ>, zwane dalej <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Porozumieniem EOG<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>), podpisane w dniu <DATE ISO="19920502">2 maja 1992 r.</DATE> przez państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej i państwa członkowskie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), przewiduje możliwość odstąpienia od przepisów dyrektyw 67/548 i 88/379. W rozdziale XV pkt 1 załącznika II do Porozumienia EOG stwierdza się mianowicie, że umawiające się strony <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>zgadzają się co do celu, że postanowienia aktów wspólnotowych dotyczących substancji i preparatów niebezpiecznych powinny obowiązywać najpóźniej od dnia <DATE ISO="19950101">1 stycznia 1995 r.</DATE><QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>, oraz że <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>w ramach współpracy, którą należy wdrożyć po podpisaniu niniejszego Porozumienia w celu rozwiązania utrzymujących się problemów, nastąpi [...] ponowna analiza sytuacji<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>. Według tego samego przepisu, <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>jeżeli państwo EFTA uzna, że musi odstąpić od aktów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji i etykietowania, nie ma obowiązku ich stosowania, chyba że Wspólny Komitet EOG wyrazi zgodę na inne rozwiązanie<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>, [tłumaczenie nieoficjalne]</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Wspólny Komitet EOG (zwany dalej <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>Wspólnym Komitetem<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>), organ utworzony w ramach Porozumienia EOG, składa się z przedstawicieli umawiających się stron i zgodnie z art. 92 ust. 1 Porozumienia EOG zapewnia jego skuteczne wykonanie i stosowanie.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Na podstawie art. 93 ust. 2 Porozumienia EOG Wspólny Komitet podejmuje decyzje na podstawie porozumienia między z jednej strony Wspólnotą, a z drugiej państwami EFTA przedstawiającymi jednolite stanowisko. Stanowisko Wspólnoty jest ustalane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2894/94 z dnia <DATE ISO="19941128">28 listopada 1994 r.</DATE> dotyczącego niektórych sposobów stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="305" DATE.PUB="1994" PAGE.FIRST="6">Dz.U. L 305, str. 6</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że stanowisko Wspólnoty w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu w przedmiocie zwykłego rozszerzenia aktów prawa<?PAGE NO="II-3015"?> wspólnotowego na EOG po wprowadzeniu w razie potrzeby dostosowań technicznych ustala Komisja. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 2894/94 odnośnie innych decyzji Wspólnego Komitetu stanowisko Wspólnoty przyjmuje Rada na wniosek Komisji na następujących warunkach:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>a)</NO.P><TXT>kiedy chodzi o przyjęcie stanowiska Wspólnoty w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu [...] w przedmiocie rozszerzenia na EOG aktu prawa wspólnotowego po wprowadzeniu zmian wykraczających poza dostosowania techniczne, Rada rozstrzyga większością głosów ustaloną w przepisie przyjętym za podstawę prawną tegoż aktu;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>kiedy chodzi o przyjęcie stanowiska Wspólnoty w sprawie decyzji Wspólnego Komitetu [...] innych niż decyzje dotyczące rozszerzenia na EOG aktów prawa wspólnotowego, Rada rozstrzyga:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>zwykłą większością głosów, jeśli dana decyzja Wspólnego Komitetu [...] dotyczy jego regulaminu wewnętrznego lub kwestii proceduralnej,</P></ITEM><ITEM><P>kwalifikowaną większością głosów, jeśli dana decyzja Wspólnego Komitetu [...] dotyczy dziedziny, w której wymagana jest ta sama większość głosów do przyjęcia zasad wewnętrznych,</P></ITEM><ITEM><P>jednomyślnie w pozostałych przypadkach<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, [tłumaczenie nieoficjalne]</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="II-3016"?><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 104 Porozumienia EOG przewiduje, że o ile Porozumienie nie stanowi inaczej, decyzje podjęte przez Wspólny Komitet są z chwilą ich wejścia w życie wiążące dla umawiających się stron, które podejmują odpowiednie kroki w celu zapewnienia ich wykonania i stosowania.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Na podstawie wspólnego oświadczenia Wspólnego Komitetu z 1995 r. dotyczącego rozdziału XV załącznika II do Porozumienia EOG w sprawie klauzul rewizyjnych w dziedzinie substancji niebezpiecznych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="006" DATE.PUB="1996" PAGE.FIRST="7">Dz.U. 1996, C 6, str. 7</REF.DOC.OJ>), Królestwo Norwegii uzyskało odstępstwa od dyrektywy 67/548. Z załącznika II do wspólnego oświadczenia z 1995 r. wynika bowiem, że Królestwo Norwegii może wymagać użycia różnej klasyfikacji, etykietowania lub właściwych stężeń granicznych dla substancji wymienionych w pkt 1 lit. a) ppkt i), oraz że wymagania dotyczące klasyfikacji i etykietowania substancji rakotwórczych wymienionych w załączniku VI pkt 4.2.1 do dyrektywy 67/548 nie mają zastosowania do Królestwa Norwegii, które może użyć innych kryteriów klasyfikacji. Akrylamid nie należy do substancji, w odniesieniu do których Królestwo Norwegii korzysta z odstępstw od dyrektywy 67/548.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Wspólne oświadczenie przyjęte na sześćdziesiątym drugim posiedzeniu Wspólnego Komitetu w dniu <DATE ISO="19990326">26 marca 1999 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="185" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="6">Dz.U. C 185, str. 6</REF.DOC.OJ>) zastąpiło wspólne oświadczenie z 1995 r. Wykaz substancji objętych pkt 1 lit. a) ppkt ii) załącznika II do wspólnego oświadczenia z 1995 r. został zmieniony bez włączania akrylamidu do wykazu substancji, dla których Królestwo Norwegii mogło nakładać inne stężenia graniczne niż przewidziane przez przepisy wspólnotowe. O ile jednak wspólne oświadczenie z 1999 r. zezwoliło Królestwu Norwegii na wydanie odmiennych przepisów w odniesieniu do zanieczyszczeń, rozszerzyło ono zakres odstępstwa przewidzianego we wspólnym oświadczeniu z 1995 r. oraz zezwoliło temu państwu na ustalenie niższych stężeń granicznych dla akrylamidu jako zanieczyszczenia. Królestwo Norwegii było zatem uprawnione do zakwalifikowania poliakrylamidu jako substancji rakotwórczej, jeżeli stężenie akrylamidu było równe lub wyższe od stężeń granicznych przewidzianych przez ustawodawstwo norweskie, tj. w niniejszej sprawie 0,01% wagi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3017"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Okoliczności leżące u podstaw sporu</P></TI></TITLE><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20040224">24 lutego 2004 r.</DATE> Komisja przedłożyła Radzie wniosek dotyczący przyjęcia projektu decyzji Wspólnego Komitetu w sprawie zmiany załącznika II do Porozumienia EOG. W dniu <DATE ISO="20040401">1 kwietnia 2004 r.</DATE> Rada wyraziła zgodę na ten wniosek. Ten projekt wspólnego stanowiska zmienia tekst rozdziału XV załącznika II do Porozumienia EOG dotyczący dyrektywy 67/548. Ostateczne stanowisko Wspólnoty zostało przedłożone Wspólnemu Komitetowi w dniu <DATE ISO="20040423">23 kwietnia 2004 r.</DATE> Wspólny Komitet w dniu <DATE ISO="20040426">26 kwietnia 2004 r.</DATE> wydał decyzję nr 59/2004 zmieniającą załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="277" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="30">Dz.U. L 277, str. 30</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Decyzja ta wprowadza wyraźne odstępstwo od art. 30 dyrektywy 67/548 w odniesieniu do wymagań dotyczących klasyfikacji, etykietowania lub właściwych stężeń granicznych akrylamidu. Załącznik I pkt 1.2 lit. d) ppkt i) decyzji przewiduje, że:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>Następujące przepisy nie mają zastosowania do Norwegii:</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>artykuł 30, w powiązaniu z art. 4 i 5, w odniesieniu do wymagań dotyczących klasyfikacji, etykietowania i/lub właściwych stężeń granicznych dla substancji lub grup substancji zamieszczonych w załączniku I do dyrektywy [...]. Norwegia może wymagać użycia różnej klasyfikacji, etykietowania i/lub właściwych stężeń granicznych dla tych substancji [...]<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="II-3018"?><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Akrylamid należy do substancji, dla których Norwegia może odstąpić od powyższych przepisów.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Przebieg postępowania i żądania stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu <DATE ISO="20040917">17 września 2004 r.</DATE>, skarżący — europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych reprezentujące producentów koagulantów i flokulantów syntetycznych, których podstawowym składnikiem jest poliakrylamid, polimer na bazie akrylamidu — wniósł niniejszą skargę.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach <DATE ISO="20041122">22 listopada 2004 r.</DATE> i <DATE ISO="20041213">13 grudnia 2004 r.</DATE> Komisja i Rada, na podstawie art. 114 § 1 regulaminu Sądu, podniosły zarzut niedopuszczalności skargi.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20050111">11 stycznia 2005 r.</DATE> Królestwo Norwegii wniosło o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji i Rady.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Skarżący wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności aktów pozwanych upoważniających Królestwo Norwegii do stosowania surowszych stężeń granicznych akrylamidu niż mające zastosowanie we Wspólnocie Europejskiej i określone w decyzji nr 59/2004 Wspólnego Komitetu oraz o stwierdzenie nieważności stanowiska Wspólnoty dotyczącego tej decyzji;</P></ITEM><?PAGE NO="II-3019"?><ITEM><P>stwierdzenie, że wspólne oświadczenie Wspólnego Komitetu z dnia <DATE ISO="19990326">26 marca 1999 r.</DATE> jest bezprawne i nie ma zastosowania do skarżącego;</P></ITEM><ITEM><P>nakazanie stronom pozwanym zapłaty na rzecz skarżącego wstępnej kwoty w wysokości jednego euro z tytułu poniesionej szkody.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Komisja i Rada wnoszą do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>uznanie skargi za niedopuszczalną;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącego kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie dopuszczalności wniosku o stwierdzenie nieważności</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumenty stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Komisja i Rada są zdania, że skarga nie dotyczy aktów zaskarżalnych w rozumieniu art. 230 akapit pierwszy WE i że przedmiotowe akty nie dotyczą bezpośrednio i indywidualnie ani skarżącego ani spółek będących jego członkami. Ponadto skarga została wniesiona po upływie terminu.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3020"?><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>W odpowiedzi na argument skarżącego, że gdyby niniejsza skarga została uznana za niedopuszczalną, nie dysponowałby on żadnym środkiem zaskarżenia, Komisja i Rada wskazują, iż Sąd wykroczyłby poza swoją właściwość w ramach kontroli zgodności z prawem aktów wspólnotowych, gdyby nie były spełnione przesłanki przewidziane w art. 230 akapit czwarty WE (wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="20040401">1 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-263/02 P" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-3425">C-263/02 P Komisja przeciwko Jégo-Quéré, Rec. str. I-3425</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Skarżący uważa, że Sąd jest właściwy do rozstrzygnięcia w trybie art. 230 WE w przedmiocie zgodności z prawem stanowiska Wspólnoty przyjętego w odniesieniu do oczekiwanej decyzji Wspólnego Komitetu.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Skarżący podkreśla, że stanowisko Wspólnoty wnioskowane przez Komisję i następnie przyjęte przez Radę, a które wynika z decyzji nr 59/2004, wywołuje ostateczne skutki prawne wobec państw członkowskich. Na poparcie swojej argumentacji skarżący powołuje się na wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19940809">9 sierpnia 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-327/91" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-3641">C-327/91 Francja przeciwko Komisji, Rec. str. I-3641</REF.DOC.ECR>, w którym uznano, iż na akt, na podstawie którego Komisja zamierza zawrzeć umowę międzynarodową powinnna przysługiwać skarga o stwierdzenie nieważności, ponieważ wykonywanie kompetencji przekazanych instytucjom wspólnotowym na płaszczyźnie międzynarodowej nie może być wyłączone z sądowej kontroli zgodności z prawem przewidzianej w art. 230 WE. W tym zakresie skarżący wskazuje, że Trybunał EFTA przyznał, iż decyzja Wspólnego Komitetu może być zrównana z umową międzynarodową w uproszczonej formie (wyrok Trybunału EFTA z dnia <DATE ISO="20021009">9 października 2002 r.</DATE> w sprawie E-6/01 CIBA Speciality Chemicals Water Treatment Ltd przeciwko Norwegii, Report of EFTA Court, str. 281).</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Ponadto skarżący podnosi, że Trybunał uznał się właściwym do rozstrzygania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni Porozumienia EOG (wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19990615">15 czerwca 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-321/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-3551">C-321/97 Andersson i Wåkerås-Andersson, Rec. str. I-3551</REF.DOC.ECR>). Skarżący podkreśla również, że Trybunał w wyroku z dnia <DATE ISO="19900920">20 września 1990 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-192/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-3461">C-192/89 Sevince, Rec. str. I-3461</REF.DOC.ECR> uznał też, iż<?PAGE NO="II-3021"?> jest właściwy do rozstrzygania w trybie prejudycjalnym nie tylko w przedmiocie umowy międzynarodowej zawartej przez Wspólnotę, ale także w przedmiocie decyzji wydanych przez organ ustanowiony przez tę umowę, którego zadaniem jest jej wykonywanie.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Skarżący podkreśla, że ma zdolność procesową i osobowość prawną konieczną do wniesienia skargi do Sądu. Uważa on, że jako europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych z siedzibą w Belgii posiadające osobowość prawną może stawać przed sądem. Ponadto spółki członkowskie mają zdolność procesową, a więc również mogą wnieść skargę o stwierdzenie nieważności. Skarżący uważa więc, że jest uprawniony do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 akapit czwarty WE, ponieważ działa za swoje spółki członkowskie, które same mają prawo wnieść taką skargę (wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19950706">6 lipca 1995 r.</DATE> w sprawach od <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-447/93—T-449/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-1971">T-447/93 do T-449/93 AITEC i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-1971</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Skarżący wskazuje ponadto, że nie dysponuje żadnym innym środkiem zaskarżenia, nie może bowiem wszcząć postępowania przed sądem krajowym Unii Europejskiej, ponieważ sąd taki nie może rozstrzygać w przedmiocie działań podjętych przez państwo EFTA. Co więcej, skarżący podnosi, że nie może zaskarżyć decyzji Wspólnego Komitetu do sądu norweskiego w celu uzyskania orzeczenia prejudycjalnego, ponieważ jedynie sądy krajowe Unii Europejskiej korzystają z takiego uprawnienia. Ponadto, nawet gdyby właściwy sąd norweski zażądał od Trybunału EFTA stanowiska w tej kwestii, ten również nie byłby właściwy do rozstrzygania w przedmiocie uprawnienia Wspólnoty do udziału w decyzji Wspólnego Komitetu.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Wreszcie skarżący podnosi, że niedopuszczalność skargi naruszałaby jego prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej wynikające ze wspólnej tradycji konstytucyjnej państw członkowskich, które jest ponadto przewidziane w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej proklamowanej w dniu <DATE ISO="20001207">7 grudnia 2000 r.</DATE> w Nicei (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="364" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">Dz.U. C 364, str. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3022"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ocena Sądu</P></TI></TITLE><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Na podstawie art. 114 § 1 regulaminu na wniosek strony Sąd może orzekać w przedmiocie dopuszczalności bez rozpatrywania istoty sprawy. Według § 3 tego artykułu pozostała część postępowania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności odbywa się ustnie, jeżeli Sąd nie zadecyduje inaczej. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że jest dostatecznie poinformowany na podstawie akt sprawy i nie ma konieczności otwarcia procedury ustnej.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Sąd stwierdza, że w ramach niniejszego sporu skarżący podważa trzy akty, tj. wniosek dotyczący stanowiska Wspólnoty przedstawiony przez Komisję, decyzję Rady w sprawie przyjęcia tego stanowiska oraz decyzję Wspólnego Komitetu, nawet jeśli w odniesieniu do tej ostatniej pisma skarżącego pozostają niejasne co do faktycznego zamiaru jej zakwestionowania.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Kompetencje Sądu są wymienione w art. 225 WE i art. 140 A traktatu EWEA oraz szczegółowo określone w art. 51 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Na podstawie tych postanowień Sąd jest wyłącznie właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych w trybie art. 230 WE lub art. 146 traktatu EWEA przeciwko instytucjom i organom wspólnotowym utworzonym na podstawie traktatów lub aktów przyjętych w celu ich wykonania.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Sąd nie jest zatem właściwy do orzekania w przedmiocie decyzji Wspólnego Komitetu, ponieważ nie jest on instytucją ani organem wspólnotowym.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3023"?><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>W odniesieniu do przyjęcia stanowiska Wspólnoty, którego dotyczy niniejsza sprawa Sąd stwierdza, że wynika ono po pierwsze z wniosku dotyczącego stanowiska Wspólnoty przedstawionego Radzie przez Komisję, a po drugie z jego przyjęcia przez Radę.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Po pierwsze, jeśli chodzi o wniosek dotyczący stanowiska Wspólnoty przedstawiony przez Komisję, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że działania wstępne lub o charakterze czysto przygotowawczym nie mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności (zob. podobnie postanowienie Sądu z dnia <DATE ISO="19970515">15 maja 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-175/96" YEAR="1997" PAGE.ECR="II-811">T-175/96 Berthu przeciwko Komisji, Rec. str. II-811, pkt 19 i 20</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie stanowisko Wspólnoty dotyczące decyzji Wspólnego Komitetu zostało przyjęte przez Radę zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 2894/94 na wniosek Komisji. Wniosek ten jest aktem przygotowawczym, który nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Po drugie w odniesieniu do decyzji Rady dotyczącej przyjęcia stanowiska Wspólnoty należy stwierdzić, że decyzja Wspólnego Komitetu nie może być traktowana na równi z umową międzynarodową w rozumieniu ww. wyroku w sprawie Francja przeciwko Komisji, ponieważ w tej sprawie chodziło o decyzję Komisji w sprawie zawarcia umowy międzynarodowej z rządem Stanów Zjednoczonych, a okoliczności leżące u podstaw tego wyroku są co do istoty odmienne od mających miejsce w niniejszej sprawie.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>W każdym razie Sąd jest zdania, że nie jest konieczne wypowiadanie się w przedmiocie prawnej kwalifikacji decyzji Wspólnego Komitetu, ponieważ decyzja Rady nie może dotyczyć skarżącego bezpośrednio i indywidualnie, a zatem nie ma on legitymacji procesowej.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3024"?><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Na podstawie art. 230 akapit czwarty WE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę o stwierdzenie nieważności na decyzje, których jest adresatem oraz na decyzje, które mimo przyjęcia w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innej osoby dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie (wyroki Trybunału z dnia <DATE ISO="19980505">5 maja 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-403/96 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-2405">C-403/96 P Glencore Grain przeciwko Komisji, Rec. str. I-2405, pkt 40</REF.DOC.ECR> i Sądu z dnia <DATE ISO="20030225">25 lutego 2003 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-183/00" YEAR="2003" PAGE.ECR="II-135">T-183/00 Strabag Benelux przeciwko Radzie, Rec. str. II-135, pkt 27</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Po pierwsze w odniesieniu do pytania, czy kwestia dotyczy skarżącego indywidualnie, należy przypomnieć, że stowarzyszenie utworzone w celu wspierania wspólnych interesów grupy podmiotów nie może być uważane za takie, którego indywidualnie dotyczy akt oddziałujący na ogólne interesy tej grupy podmiotów, ale nie na ich interesy indywidualne (postanowienia Sądu z dnia <DATE ISO="20000711">11 lipca 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-268/99" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-2893">T-268/99 Féderation nationale d'agriculture biologique des régions de France i in. przeciwko Radzie, Rec. str. II-2893, pkt 44</REF.DOC.ECR> oraz z dnia <DATE ISO="20040402">2 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-231/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="II-1051">T-231/02 Gonnelli i AIFO przeciwko Komisji, Rec. str. II-1051, pkt 48</REF.DOC.ECR>). Rozwiązanie to narzuca się również w przypadku europejskiego zgrupowania interesów gospodarczych, które jak skarżący zostało utworzone w celu reprezentowania i obrony interesów grupy przedsiębiorców, którego rola jest zatem analogiczna do roli stowarzyszenia.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że na spółki członkowskie miała wpływ decyzja Rady z powodu pewnych cech szczególnych lub okoliczności faktycznych odróżniających je od wszystkich pozostałych osób (wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19630715">15 lipca 1963 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="25/62" YEAR="1963" PAGE.ECR="197">25/62 Plaumann przeciwko Komisji, Rec. str. 197</REF.DOC.ECR>). Decyzja ta może wywierać na nie skutki tylko wówczas, gdyby produkowały one towary zawierające poliakrylamid, tak że dotyczyłoby ich to w taki sam sposób, jak innych producentów tych towarów. Zatem decyzja Rady dotyczyłaby ich jedynie na podstawie obiektywnych okoliczności faktycznych, a nie z powodu ich szczególnych i osobistych cech.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3025"?><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Wprawdzie istnienie szczególnych okoliczności, jak rola odgrywana przez stowarzyszenie w ramach postępowania prowadzącego do wydania aktu w rozumieniu art. 230 WE, może uzasadniać dopuszczalność skargi wniesionej przez stowarzyszenie, którego członków akt ten nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie, zwłaszcza gdy dotyczy on jego pozycji negocjacyjnej, jednakże nie ma to miejsca, gdy skarżące stowarzyszenie nie grało roli negocjatora, a przedmiotowe przepisy nie przyznają mu żadnego uprawnienia o charakterze procesowym (zob. podobnie postanowienie Sądu z dnia <DATE ISO="19990708">8 lipca 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-12/96" YEAR="1999" PAGE.ECR="II-2301">T-12/96 Area Cova i in. przeciwko Radzie i Komisji, Rec. str. II-2301, pkt 73</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Należy zaś stwierdzić, po pierwsze, że żaden przepis nie przyznaje skarżącemu uprawnień procesowych, a po drugie że skarżący nie odgrywa żadnej roli przy opracowywaniu spornej decyzji Rady; co więcej, nie wykazał on, że decyzja ta ma wpływ na jego rolę negocjatora w charakterze europejskiego zgrupowania interesów gospodarczych.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Wobec powyższego decyzja Rady nie dotyczy skarżącego indywidualnie.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Po drugie w odniesieniu do pytania, czy sporne akty bezpośrednio dotyczą skarżącego, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że aby akt wspólnotowy bezpośrednio dotyczył danej osoby, powinien on bezpośrednio wywierać wpływ na jej sytuację prawną, a jego wykonanie powinno być automatyczne i wynikać wyłącznie z regulacji wspólnotowej bez stosowania innych przepisów pośrednich (zob. wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="20010712">12 lipca 2001 r.</DATE> w sprawach <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-198/95+T-171/96+T-230/97+T-174/98+T-225/99" YEAR="2001" PAGE.ECR="II-1975">T-198/95, T-171/96, T-230/97, T-174/98 i T-225/99 Comafrica i Dole Fresh Fruit Europe przeciwko Komisji, Rec. str. II-1975, pkt 96</REF.DOC.ECR> i powołane orzecznictwo). Zatem sprawa nie dotyczy skarżącego bezpośrednio w rozumieniu art. 230 WE, gdy mają na niego wpływ przepisy wydane przez państwo członkowskie na podstawie przepisu wspólnotowego (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19790118">18 stycznia 1979 r.</DATE> w sprawach <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="103/78—109/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="17">103/78 do 109/78 Usines de Beaufort i in. przeciwko Radzie, Rec. str. 17, pkt 21 i 22</REF.DOC.ECR>). Jeżeli więc państwo członkowskie nie dysponuje własnym swobodnym uznaniem,<?PAGE NO="II-3026"?> bezpośredni związek pomiędzy aktem wspólnotowym i skarżącym nie ulega przez to zerwaniu (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="19950112">12 stycznia 1995 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-85/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="II-45">T-85/94 Branco przeciwko Komisji, Rec. str. II-45, pkt 27</REF.DOC.ECR> i powołane orzecznictwo). Ponadto Trybunał uznał już, że w określonych przypadkach podjęcie przez państwo członkowskie działań w celu wykonania aktu wspólnotowego, gdy akt ten przyznaje jedynie zwykłe uprawnienie procesowe do działania w tym zakresie, niekoniecznie powoduje zerwanie bezpośredniego związku pomiędzy środkiem wspólnotowym a skarżącym (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19850117">17 stycznia 1985 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="11/82" YEAR="1985" PAGE.ECR="207">11/82 Piraiki-Patraiki i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 207, pkt 7-9</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie aktem, który mógłby mieć negatywny skutek dla skarżącego, są przepisy norweskie, które nie mogły zostać wydane bez decyzji Wspólnego Komitetu.</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Należy jednakże stwierdzić, że orzecznictwo zapoczątkowane ww. wyrokiem Piraiki-Patraiki i in. przeciwko Komisji ma zastosowanie tylko do decyzji Wspólnego Komitetu, a nie do decyzji Rady. Rada nie może być bowiem uważana za autora przepisów stanowiących odstępstwo, lecz jedynie za jednego z uczestników tej decyzji. Ponadto w momencie wydania decyzji Rady istniała faktyczna niepewność prawna w odniesieniu do przyjęcia decyzji Wspólnego Komitetu, aktu pośredniego umiejscowionego pomiędzy decyzją Rady a przepisami norweskimi, ponieważ planowane odstępstwo mogło zostać całkowicie odrzucone w wyniku głosowania przedstawicieli umawiających się stron w ramach Komitetu. Ponadto władze norweskie miały całkowitą swobodę wyboru co do skorzystania z uprawnienia do odstępstwa, które mogło być zaproponowane przez tę decyzję. W rezultacie bezpośredni związek pomiędzy decyzją Rady a przepisami norweskimi uległ zerwaniu. Decyzja Rady nie dotyczy więc skarżącego bezpośrednio.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Wobec powyższego należy stwierdzić niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności bez konieczności wypowiadania się przez Sąd w przedmiocie pytania o ewentualne wniesienie skargi po terminie.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3027"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu bezprawności</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumenty stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Komisja i Rada są zdania, że zarzut bezprawności podniesiony wobec wspólnego stanowiska z 1999 r. jest niedopuszczalny, ponieważ art. 241 WE nie ma zastosowania do takiego stanowiska, i że skarga główna jest niedopuszczalna.</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Skarżący uważa, że zarzut bezprawności wspólnego stanowiska z 1999 r. jest dopuszczalny, ponieważ stanowisko to można przyrównać do umowy międzynarodowej w uproszczonej formie, które wynika z aktu instytucji wspólnotowej, a więc stanowi integralną część europejskiego porządku prawnego.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ocena Sadu</P></TI></TITLE><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stworzona w art. 241 WE możliwość powoływania się na bezprawność środka stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego aktu nie stanowi samodzielnego prawa do wniesienia skargi i może być wykonywana tylko w sposób incydentalny, w związku z czym niedopuszczalność skargi głównej powoduje niedopuszczalność zarzutu bezprawności (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19810716">16 lipca 1981 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="33/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="2141">33/80 Albini przeciwko Radzie i Komisji, Rec. str. 2141, pkt 17</REF.DOC.ECR> i postanowienie Trybunału z dnia <DATE ISO="20001116">16 listopada 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-289/99 P" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-10279">C-289/99 P Schiocchet przeciwko Komisji, Rec. str. I-10279, pkt 11 i 25</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><?PAGE NO="II-3028"?><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Z powodu niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności zarzut bezprawności dotyczący wspólnego stanowiska z 1999 r. jest więc niedopuszczalny.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie dopuszczalności wniosku o odszkodowanie</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Argumenty uczestników</P></TI></TITLE><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Komisja podkreśla, że jej działanie nie ma żadnego skutku prawnego, nie może więc wyrządzać szkody w stosunku do skarżącego. Ponadto w ramach wniosku o odszkodowanie szkoda powinna być określona. Natomiast w niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do twierdzenia, że poniósł dodatkowe koszty w celu dostosowania etykietowania, oraz że doznał strat w udziałach w rynku. Skarżący nie wykazał więc istnienia szkody.</TXT></NP><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Rada uważa, że wniosek o odszkodowanie jest niedopuszczalny, ponieważ skarga nie zawiera żadnego elementu mogącego wykazać istnienie bezprawnego zachowania Rady. Co więcej, charakter i zakres szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem Rady a szkodą nie zostały stwierdzone.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Skarżący podnosi, że zachowanie Komisji i Rady, które doprowadziło do decyzji Wspólnego Komitetu i wspólnego stanowiska z 1999 r., jest bezprawne. Skarżący jest zdania, że poniesiona przez niego szkoda jest nagła i nieodwracalna, ponieważ musi on zmienić etykietowanie poliakrylamidu sprzedawanego w Norwegii, co powoduje dodatkowe koszty. Ponieważ wysokość szkody nie jest jeszcze określona i ostateczna, skarżący wnosi do Sądu o zasądzenie od pozwanych zapłaty kwoty wstępnej w wysokości jednego euro; kwota ta uległaby zwiększeniu w trakcie postępowania<?PAGE NO="II-3029"?> (wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19750514">14 maja 1975 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="74/74" YEAR="1975" PAGE.ECR="533">74/74 CNTA przeciwko Komisji, Rec. str. 533</REF.DOC.ECR>). Ponadto skarżący stoi na stanowisku, że poniósł również szkodę niematerialną z powodu złej opinii nadanej klasyfikacji poliakrylamidu zawierającego ponad 0,01% akrylamidu, tracąc z tego powodu udziały w rynku. W odniesieniu do związku przyczynowego skarżący wskazuje, że poniesiona szkoda wynika z decyzji Wspólnego Komitetu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ocena Sądu</P></TI></TITLE><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Na podstawie art. 44 § 1 lit. c) regulaminu skarga powinna w szczególności zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Aby zadośćuczynić tym wymogom, skarga o naprawienie szkody, której wyrządzenie zarzucane jest instytucji wspólnotowej, powinna zawierać elementy pozwalające na określenie zachowania zarzucanego instytucji przez skarżącego, przyczyny, dla których uważa on, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem a zarzucaną szkodą oraz charakter i zakres tej szkody (wyroki Sądu z dnia <DATE ISO="19960918">18 września 1996 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-387/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-961">T-387/94 Asia Motor France i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-961, pkt 106 i 107</REF.DOC.ECR> oraz z dnia <DATE ISO="19970506">6 maja 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-195/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="II-679">T-195/95 Guérin automobiles przeciwko Komisji, Rec. str. II-679, pkt 20 i 21</REF.DOC.ECR>). Natomiast żądaniu uzyskania jakiegokolwiek odszkodowania brak jest niezbędnej precyzji, a zatem powinno ono zostać uznane za niedopuszczalne (wyrok Trybunału z dnia <DATE ISO="19711202">2 grudnia 1971 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="5/71" YEAR="1971" PAGE.ECR="975">5/71 Zuckerfabrik Schöppenstedt przeciwko Radzie, Rec. str. 975, pkt 9</REF.DOC.ECR> i wyrok Sądu z dnia <DATE ISO="20000608">8 czerwca 2000 r.</DATE> w sprawach <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-79/96+T-260/97+T-117/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-2193">T-79/96, T-260/97 i T-117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie, Rec. str. II-2193, pkt 181</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Wprawdzie skarżący może nie określić liczbowo wysokości szkody, jaką jego zdaniem poniósł, jednakże musi jasno wskazać elementy pozwalające ocenić jej charakter i zakres, aby strona pozwana miała możliwość zapewnić sobie obronę. W takich okolicznościach brak podanych liczb w skardze nie narusza praw do obrony drugiej strony.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3030"?><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy zauważyć, że skarżący nie określa jasno charakteru szkody i zachowuje się wymijająco w odniesieniu do potencjalnego jej wyliczenia. Skarżący uważa bowiem, że poniesiona szkoda wynika z dodatkowych kosztów, które powstały w związku ze zmianą etykietowania produktów wprowadzanych do obrotu przez spółki członkowskie w Norwegii oraz ostrzeżeniami przed zagrożeniem produktami zawierającymi akrylamid, jak również utratą udziałów w rynku, do której doprowadziła negatywna reklama produktów sprzedawanych przez spółki członkowskie skarżącego. W odniesieniu do zarzucanej utraty udziałów w rynku skarga nie zawiera żadnych danych dotyczących definicji rynku. Ponadto wartość i zakres szkody wynikające ze zmiany etykiet nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Mianowicie nie dokonano żadnego wskazania liczbowego w celu wyliczenia tej szkody nawet w przybliżony sposób. Co więcej, skarga nie wskazuje w sposób zrozumiały, kto poniósł szkodę, zgrupowanie interesów gospodarczych czy jego spółki członkowskie. Argumentacja skarżącego ogranicza się więc do samego twierdzenia, które w żaden sposób nie znajduje oparcia w stosownych dowodach, jakie pozwoliłyby Sądowi na ocenę charakteru i zakresu tej szkody.</TXT></NP><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Zatem z powodu braku jasnego określenia szkody i jej przybliżonego wyliczenia wniosek o odszkodowanie jest niedopuszczalny.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie braku środka zaskarżenia</P></TI></TITLE><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>W odniesieniu do argumentu skarżącego dotyczącego braku środka zaskarżenia należy wskazać, że jedynymi działaniami mogącymi mieć negatywny wpływ na skarżącego lub jego członków są działania władz norweskich, które dokonują<?PAGE NO="II-3031"?> odstępstw w odniesieniu do stężeń granicznych dla akrylamidu i które wynikają z decyzji Wspólnego Komitetu. Zatem do sądów norweskich należy zagwarantowanie sądowej ochrony prawnej podmiotów prawa wobec tych działań. Ponadto na płaszczyźnie wspólnotowej brak środka zaskarżenia nie może prowadzić do zmiany systemu środków zaskarżenia i procedur ustanowionych przez traktat WE (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Jégo-Quéré).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie wniosku interwencyjnego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>W powyższych okolicznościach nie ma potrzeby, aby Sąd rozstrzygał w przedmiocie wniosku interwencyjnego złożonego przez Królestwo Norwegii na poparcie Komisji i Rady.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami poniesionymi przez Komisję i Radę.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3032"?><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)</P><P>postanawia:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Skarżący ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję i Radę.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.ORDER><SIGNATURE.CASE><P>Sporządzono w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20050722">22 lipca 2005 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Sekretarz</P><P>H. Jung</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Prezes</P><P>J. Pirrung</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></ORDER>