<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-689/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0689</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:62">EU:C:2019:62</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Conclusie van adv.-gen. Saugmandsgaard Øe – Zaak C‑689/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Conti 11. Container Schiffahrt</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">H. Saugmandsgaard Øe</HT></P><P>van <DATE ISO="20190124">24 januari 2019</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Frans.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑689/17</HT></P><P>Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH &amp; Co. KG MS <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>MSC Flaminia<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></P><P>tegen</P><P>Land Niedersachsen</P><P><HT TYPE="NORMAL">[verzoek van het Landgericht München I (rechter in eerste aanleg München I, Duitsland) om een prejudiciële beslissing]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="”" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="„"><KEYWORD>Prejudiciële verwijzing</KEYWORD><KEYWORD>Milieu</KEYWORD><KEYWORD>Verdrag van Bazel</KEYWORD><KEYWORD>Verordening (EG) nr. 1013/2006</KEYWORD><KEYWORD>Overbrenging van afvalstoffen</KEYWORD><KEYWORD>Ten gevolge van averij op volle zee ontstane residuen</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 1, lid 3, onder b)</KEYWORD><KEYWORD>Uitsluiting van de werkingssfeer</KEYWORD><KEYWORD>Aan boord van schepen ontstane afvalstoffen</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het Hof is tot nog toe niet in de gelegenheid geweest om artikel 1 van verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20060614">14 juni 2006</DATE> betreffende de overbrenging van afvalstoffen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">PB 2006, L 190, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> uit te leggen. In het kader van de onderhavige zaak en de zaak ReFood (C‑634/17)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Zie mijn conclusie van heden.</P></NOTE> doet zich de mogelijkheid voor om belangrijke verduidelijkingen te geven over de werkingssfeer van die bepaling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>In de onderhavige zaak verzoekt het Landgericht München I (rechter in eerste aanleg München I, Duitsland) het Hof na een geval van averij op volle zee<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>In de zin van artikel 86 van het op <DATE ISO="19821210">10 december 1982</DATE> te Montego Bay ondertekende Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, dat op <DATE ISO="19941116">16 november 1994</DATE> in werking is getreden en namens de Europese Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 98/392/EG van de Raad van <DATE ISO="19980323">23 maart 1998</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="179" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1998">PB L 179, blz. 1</REF.DOC.OJ>; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Verdrag van Montego Bay<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>). Volgens dat artikel heeft de volle zee betrekking op alle delen van de zee die niet zijn begrepen in de territoriale zee, de exclusieve economische zone, de binnenwateren en de archipelwateren.</P></NOTE> na te gaan of de ten gevolge van die averij ontstane residuen in de vorm van schroot en met slib en ladingresiduen vervuild bluswater aan boord van een schip binnen de werkingssfeer vallen van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006, volgens hetwelk <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen, vliegtuigen en schepen zijn ontstaan, totdat zij met het oog op nuttige toepassing of verwijdering gelost zijn<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> niet onder deze verordening vallen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Naast het feit dat de kwestie van de uitlegging van artikel 1 van verordening nr. 1013/2006 nog niet aan de orde is geweest, betreft zij ook een teer punt. Het beheer en de overbrenging van afvalstoffen zijn tegenwoordig immers onmiskenbaar zeer gevoelige thema’s, met name wat de milieu-uitdagingen op het gebied van afval betreft.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>De moeilijkheden die in het kader van dit verzoek om een prejudiciële beslissing rijzen, worden des te duidelijker doordat de averij heeft plaatsgevonden in volle zee, waarvan het behoud van cruciaal belang is voor de bescherming van het milieu en in het bijzonder voor de bescherming en de instandhouding van de mariene fauna en flora.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>In de onderhavige conclusie zal ik primair uiteenzetten dat residuen zoals aan de orde in het hoofdgeding, gelet op de bewoordingen van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 en het stelsel en het doel van deze verordening, kunnen worden aangemerkt als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>afvalstoffen die aan boord van [...] schepen zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> in de zin van die bepaling, en dus van toepassing van deze verordening zijn uitgesloten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Aangezien het Hof tijdens de mondelinge behandeling subsidiair is verzocht uitspraak te doen over de toepasselijkheid van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006, terwijl het schip en de afvalstoffen een haven in een lidstaat van de Europese Unie hebben bereikt, geef ik het Hof in overweging een dergelijke, niet door de verwijzende rechter gestelde vraag niet dan wel ontkennend te beantwoorden teneinde de zeer duidelijke bewoordingen van die bepaling te eerbiedigen.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Internationaal recht</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artikel 1 van het Verdrag inzake de beheersing van de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen en de verwijdering ervan, dat is ondertekend te Bazel op <DATE ISO="19890322">22 maart 1989</DATE> en namens de Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 93/98/EEG van de Raad van <DATE ISO="19930201">1 februari 1993</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="039" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">PB 1993, L 39, blz. 1</REF.DOC.OJ>; hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Verdrag van Bazel<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></NOTE>, omschrijft de reikwijdte van dit verdrag. In dat verband is in de leden 1 en 4 ervan bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>De volgende afvalstoffen die het voorwerp zijn van grensoverschrijdende overbrenging zijn <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>gevaarlijke afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="2019" ID="QE0007"/> voor de toepassing van dit verdrag:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>afvalstoffen behorend tot een categorie die is opgenomen in bijlage I, tenzij zij geen van de in bijlage III genoemde eigenschappen bezitten, en</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>afvalstoffen die niet onder de bepaling van letter a) vallen maar die in de nationale wetgeving van de partij van uit-, in- of doorvoer worden omschreven of beschouwd als gevaarlijke afvalstoffen.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[...]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Dit verdrag is niet van toepassing op afvalstoffen die voortkomen uit de gewone exploitatie van een schip, en waarvan de lozing onder een andere internationale akte valt.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artikel 2, punt 3, van dit verdrag luidt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>[Wordt] verstaan onder:</P><P>[...]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201A" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>grensoverschrijdende overbrenging<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="2019" ID="QE0009"/>: alle vervoer van gevaarlijke afvalstoffen of andere afvalstoffen uit een gebied onder de nationale rechtsmacht van een staat naar of door een gebied onder de nationale rechtsmacht van een andere staat dan wel naar of door een gebied dat niet onder de nationale rechtsmacht van een staat valt, mits ten minste twee staten bij de overbrenging betrokken zijn<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>In artikel 4, lid 1, en lid 2, onder d), van dit verdrag is het volgende bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Partijen die hun recht uitoefenen de invoer van gevaarlijke afvalstoffen of andere afvalstoffen voor verwijdering te verbieden, delen de andere partijen hun besluit mee ingevolge artikel 13.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Partijen verbieden of onthouden hun toestemming voor de uitvoer van gevaarlijke afvalstoffen en andere afvalstoffen naar de partijen die de invoer van deze afvalstoffen hebben verboden, wanneer zij hiervan mededeling hebben ontvangen ingevolge letter a) van dit lid.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Partijen verbieden of onthouden hun toestemming voor de uitvoer van gevaarlijke afvalstoffen en andere afvalstoffen indien de staat van invoer niet schriftelijk instemt met die bepaalde invoer, ingeval die staat van invoer de invoer van deze afvalstoffen niet heeft verboden.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Iedere partij neemt passende maatregelen om:</P><P>[...]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>te verzekeren dat de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen en andere afvalstoffen wordt teruggebracht tot het minimum dat verenigbaar is met een milieuhygiënisch verantwoord en doelmatig beheer van deze afvalstoffen, en zodanig geschiedt dat de gezondheid van de mens en het milieu worden beschermd tegen de mogelijk nadelige gevolgen van die overbrenging<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Unierecht</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>In overwegingen 1, 3, 7 tot en met 9, 14 en 31 van verordening nr. 1013/2006 staat te lezen:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>(1)</NO.P><TXT>Hoofddoel en belangrijkste onderdeel van deze verordening is de bescherming van het milieu; de effecten van de verordening op de internationale handel zijn van bijkomend belang.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(3)</NO.P><TXT>[...] Met de aanneming van verordening (EEG) nr. 259/93<HT TYPE="SUP">[</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Verordening van de Raad van <DATE ISO="19930201">1 februari 1993</DATE> betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="030" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1993">PB 1993, L 30, blz.1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT> heeft de Raad voorschriften vastgesteld om dergelijke overbrenging aan banden te leggen en te controleren teneinde onder meer het bestaande stelsel van de Gemeenschap betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen in overeenstemming te brengen met de eisen van het Verdrag van Bazel.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(7)</NO.P><TXT>Het is van belang het toezicht en de controle op de overbrenging van afvalstoffen te organiseren en te reguleren op een wijze die rekening houdt met de noodzaak de kwaliteit van het milieu en de gezondheid van de mens in stand te houden, te beschermen en te verbeteren en die bevorderlijk is voor een uniformere toepassing van de verordening in de gehele Gemeenschap.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(8)</NO.P><TXT>Het is eveneens van belang rekening te houden met het voorschrift van artikel 4, lid 2, onder d), van het Verdrag van Bazel, dat overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen tot een minimum moet worden beperkt zodat een milieuhygiënisch verantwoord en efficiënt beheer van dergelijke afvalstoffen mogelijk is.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="4"?><CONSID><NP><NO.P>(9)</NO.P><TXT>In gedachten moet bovendien worden gehouden het recht van iedere partij bij het Verdrag van Bazel, overeenkomstig artikel 4, lid 1, van dat verdrag, om de invoer van gevaarlijke afvalstoffen of van afvalstoffen die zijn opgenomen in bijlage II van het verdrag, te verbieden.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(14)</NO.P><TXT>In het geval van overbrenging van voor verwijdering bestemde afvalstoffen en van niet in de bijlagen III, III A en III B vermelde, voor nuttige toepassing bestemde afvalstoffen is het wenselijk het toezicht en de controle optimaal te maken door voor die overbrenging voorafgaande schriftelijke toestemming te vereisen. Een dergelijke procedure dient ook te voorzien in een voorafgaande kennisgeving, zodat de bevoegde autoriteiten zich goed op de hoogte kunnen stellen en alle nodige maatregelen kunnen treffen ter bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu. Voorts dienen deze autoriteiten de mogelijkheid te krijgen op goede gronden bezwaar te maken tegen de overbrenging.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(31)</NO.P><TXT>De toepassing van deze verordening dient in overeenstemming te zijn met het internationaal maritiem recht.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>In artikel 1, lid 1 en lid 3, onder a) en b), van deze verordening is bepaald:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>In deze verordening worden de procedures en controleregelingen voor de overbrenging van afvalstoffen vastgelegd, naargelang van de herkomst, de bestemming en de route van de overbrenging, het soort overgebrachte afvalstoffen en het soort behandeling dat de afvalstoffen op de plaats van bestemming ondergaan.</ALINEA><ALINEA>[...]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Onder deze verordening vallen niet:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>het lossen aan wal van door gewone exploitatie van schepen en offshore-platforms ontstane afvalstoffen, inbegrepen afvalwater en residuen, voorzover die afvalstoffen vallen onder het Internationaal verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973, als gewijzigd bij het protocol van 1978 (Marpol 73/78)<HT TYPE="SUP">[</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Ondertekend te Londen op <DATE ISO="19731102">2 november 1973</DATE> en aangevuld door het protocol van <DATE ISO="19780217">17 februari 1978</DATE>. Hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Marpol<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT>, of onder andere bindende internationale rechtsinstrumenten;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen, vliegtuigen en schepen zijn ontstaan, totdat zij met het oog op nuttige toepassing of verwijdering gelost zijn<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artikel 2, punten 1 en 2, van deze verordening omschrijft voor de toepassing van deze laatste <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>gevaarlijke afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/> 1.</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201A" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="2019" ID="QE0017"/>: afvalstoffen als omschreven in artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/12/EG<HT TYPE="SUP">[</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20060405">5 april 2006</DATE> betreffende afvalstoffen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="114" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2006">PB 2006, L 114, blz. 9</REF.DOC.OJ>). Dat artikel omschrijft <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>afvalstof<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>elke stof of elk voorwerp behorende tot de in bijlage I genoemde categorieën waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT>;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201A" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>gevaarlijke afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="2019" ID="QE0020"/>, afvalstoffen als omschreven in artikel 1, lid 4, van richtlijn 91/689/EEG van de Raad van <DATE ISO="19911212">12 december 1991</DATE> betreffende gevaarlijke afvalstoffen<HT TYPE="SUP">[</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="377" PAGE.FIRST="20" DATE.PUB="1991">PB 1991, L 377, blz. 20</REF.DOC.OJ>. De lijst met gevaarlijke afvalstoffen is opgenomen in beschikking 2000/532/EG van de Commissie van <DATE ISO="20000503">3 mei 2000</DATE> tot vervanging van beschikking 94/3/EG houdende vaststelling van een lijst van afvalstoffen overeenkomstig artikel 1, onder a), van richtlijn 75/442/EEG van de Raad betreffende afvalstoffen en beschikking 94/904/EG van de Raad tot vaststelling van een lijst van gevaarlijke afvalstoffen overeenkomstig artikel 1, lid 4, van richtlijn 91/689/EEG van de Raad betreffende gevaarlijke afvalstoffen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="226" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2000">PB 2000, L 226, blz. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT><QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artikel 2, punt 33, van deze verordening omschrijft <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>vervoer<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>het verplaatsen van afvalstoffen over de weg, via het spoor, door de lucht, over zee of via binnenwateren<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Artikel 2, punt 34, van deze verordening omschrijft voor de toepassing van deze verordening <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>overbrenging<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> als het vervoer van voor nuttige toepassing of verwijdering bestemde afvalstoffen dat plaatsvindt of gepland is plaats te hebben, met name tussen een land en een ander land of vanuit een niet onder de rechtsmacht van enig land vallend geografisch gebied naar een land.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Volgens artikel 3, lid 1, van deze verordening vallen overbrengingen van afvalstoffen bestemd voor verwijdering en van afvalstoffen bestemd voor nuttige toepassing – deze laatste afvalstoffen met name wanneer zij op de oranje lijst<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Vastgesteld op basis van de regeling van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) en van het Verdrag van Bazel. De indeling van afvalstoffen in twee lijsten, namelijk een groene en een oranje, is afhankelijk van de gevaarlijkheid van de afvalstoffen en van de procedures voor de overbrengingen ervan. Zie wat de indeling en de gevolgen daarvan betreft, de Sadeleer, N., <HT TYPE="ITALIC">Droit des déchets de l’UE, De l’élimination à l’économie circulaire</HT>, Bruylant, Brussel, 2016, blz. 360, 364, en 378‑382.</P></NOTE> worden vermeld – onder de in deze verordening vastgelegde procedure van voorafgaande schriftelijke kennisgeving en toestemming. Op grond van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1013/2006 zijn de algemene informatieverplichtingen als vastgesteld in artikel 18 van deze verordening van toepassing wanneer het bij de overbrenging gaat om meer dan 20 kg van mengsels van bepaalde afvalstoffen of meer dan 20 kg van bepaalde verontreinigde afvalstoffen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Feiten van het hoofdgeding en prejudiciële vraag</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Het schip MSC Flamina is een containerschip dat in de relevante periode onder Duitse vlag voer en eigendom was van Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH &amp; Co. KG MS <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>MSC Flaminia<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Conti<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</P></NOTE>, verzoekster in het hoofdgeding.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20120714">14 juli 2012</DATE>, tijdens een vaart van het containerschip van Charleston (Verenigde Staten) naar Antwerpen (België) met aan boord <FT TYPE="NUMBER">4808</FT> containers, waaronder 151 zogenoemd <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>met gevaarlijke stoffen<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, brak op het schip brand uit, waarbij ontploffingen plaatsvonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20120821">21 augustus 2012</DATE> kreeg Conti de toestemming om het containerschip naar Duitse wateren te slepen. Bij brief van het Havariekommando (bevelsstructuur bij ongevallen op zee, Duitsland) van <DATE ISO="20120825">25 augustus 2012</DATE> werd Conti verplicht om een plan op te stellen voor de verdere verrichtingen en ten behoeve van de bijbehorende maatregelen mogelijke contractuele partners aan te wijzen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20120908">8 september 2012</DATE> heeft het schip de plaats bereikt waar het volgens de instructie van het Havariekommando moest wachten – in diep water ten westen van Helgoland (Duitsland) – en op <DATE ISO="20120909">9 september 2012</DATE> is het naar Wilhelmshaven (Duitsland) gesleept. Na een bespreking met de Duitse autoriteiten zegde Conti met name toe MSC Flaminia veilig te zullen overbrengen naar de reparatiewerf in Mangalia (Roemenië) en ervoor te zorgen dat de stoffen die zich aan boord bevonden op passende wijze zouden worden verwerkt.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Bij brief van <DATE ISO="20121130">30 november 2012</DATE> deelde het Niedersächsische Umweltministerium (ministerie van Milieu van het Land Niedersachsen, Duitsland) Conti mede dat het schip zelf <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>respectievelijk het zich aan boord bevindende bluswater alsmede het slib en schroot als afvalstoffen [moesten] worden aangemerkt<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> en dat derhalve een kennisgevingsprocedure noodzakelijk was. Bij brief van <DATE ISO="20121203">3 december 2012</DATE> betwistte Conti deze beoordeling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Bij besluit van <DATE ISO="20121204">4 december 2012</DATE> verplichtte het Gewerbeaufsichtsamt Oldenburg (arbeidsinspectie Oldenburg, Duitsland) Conti om een kennisgevingsprocedure te volgen voor het zich aan boord bevindende schroot en het met slib en ladingresiduen vervuilde bluswater. Daarenboven kreeg Conti het verbod om het schip te verwijderen van de plaats waar het zich bevond voordat de kennisgevingsprocedure was afgerond en zij een in het Duits opgesteld controleerbaar plan voor de verwerking van het afval had overgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20130218">18 februari 2013</DATE>, nadat de kennisgevingsprocedure voor het overbrengen van het bluswater naar Denemarken was afgesloten, werd begonnen met het wegpompen van het bluswater. Op <DATE ISO="20130226">26 februari 2013</DATE>, nadat duidelijk was geworden hoeveel bluswater niet kon worden weggepompt, werd de verdere kennisgevingsprocedure met Roemenië ingeleid.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20130104">4 januari 2013</DATE> heeft Conti bezwaar ingediend tegen het besluit van <DATE ISO="20121204">4 december 2012</DATE>. Ter voorkoming van vertraging onderwierp zij zich onder protest en zonder erkenning van enige wettelijke verplichting aan de kennisgevingsprocedure. Bij brief van <DATE ISO="20130403">3 april 2013</DATE> verklaarde het Gewerbeaufsichtsamt Oldenburg dat het bezwaar zonder voorwerp was geraakt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>De schade waarop Conti zich bij de verwijzende rechter beroept, omvat met name de kosten die zij in het kader van de kennisgevingsprocedure heeft gemaakt. In dat verband meent Conti dat de stoffen die zich in het schip bevonden ten onrechte als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> waren aangemerkt en dat het dienovereenkomstige bevel om een kennisgevingsprocedure te volgen eveneens onrechtmatig was.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter wijst erop dat Conti voor haar schadepost in verband met de kosten voor het volgen van de kennisgevingsprocedure alleen recht heeft op schadevergoeding indien verordening 1013/2006 niet van toepassing was op de betrokken ten gevolge van averij ontstane residuen en die kosten uitsluitend zijn gemaakt omdat het Gewerbeaufsichtsamt Oldenburg die procedure had opgelegd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Hij vraagt zich af of artikel 1, lid 3, onder b) van deze verordening van toepassing is op ten gevolge van averij ontstane residuen, in welk geval de betrokken overbrenging zou zijn uitgesloten van de werkingssfeer van deze verordening. Volgens deze rechter blijkt noch uit de bewoordingen van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006, noch uit de ontstaansgeschiedenis, de overwegingen of de opzet van deze verordening dat ten gevolge van averij ontstane afvalstoffen/residuen onder deze bepaling moeten vallen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>In die omstandigheden heeft het Landgericht München I de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Kunnen ten gevolge van averij ontstaan schroot en het met slib en ladingresiduen vervuilde bluswater aan boord van een schip worden aangemerkt als <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen, vliegtuigen en schepen zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="2019" ID="QE0030"/> in de zin van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening (EG) nr. 1013/2006?<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Met zijn prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter van het Hof te vernemen of artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 van toepassing is op de betrokken afvalstoffen, namelijk het ten gevolge van averij ontstane schroot en het met slib en ladingresiduen vervuilde bluswater.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Hij vraagt dus of de uitsluiting die is neergelegd in artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 ratione materiae van toepassing is op de in het hoofdgeding aan de orde zijnde afvalstoffen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ik merk ook op dat de verwijzende rechter in de verwijzingsbeslissing duidelijk en uitdrukkelijk heeft verklaard dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>de [...] vraag of artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 ratione temporis ook dan alleen moet worden toegepast wanneer het schip een veilige haven heeft bereikt en al een deel van de afvalstoffen heeft gelost, [...] niet ter prejudiciële beslissing aan het Hof [zal] worden voorgelegd<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>. Derhalve staat vast dat hij met de onderhavige prejudiciële verwijzing het Hof alleen vraagt of artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 ratione materiae van toepassing is in het kader van de beoordeling van de toepasselijkheid van de verordening tussen de plaats van de averij en Duitsland.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>De Commissie heeft het Hof in haar schriftelijke opmerkingen en ter terechtzitting uitgenodigd – en zelfs aangemoedigd – te oordelen dat die bepaling ook van toepassing is op de latere overbrengingen van de afvalstoffen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Aangezien de overbrenging van de betrokken afvalstoffen in verschillende fasen heeft plaatsgevonden, zal de vraag om uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 mogelijkerwijs ook op dit punt rijzen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zo blijkt uit het aan het Hof overgelegde dossier dat de afvalstoffen die bij de averij zijn ontstaan eerst van de plaats van de averij naar Duitsland zijn overgebracht. Vervolgens is een deel van het bluswater weggepompt en overgebracht naar Denemarken, en uit de verwijzingsbeslissing blijkt duidelijk dat die overbrenging niet met MSC Flaminia is gebeurd. Ten slotte is het schip op <DATE ISO="20130315">15 maart 2013</DATE> vertrokken naar Roemenië waar het moest worden hersteld en de afvalstoffen die zich nog aan boord bevonden, moesten worden verwerkt.</P></NOTE> Ik meen echter dat het om redenen die ik in de punten 75 tot en met 77 van de onderhavige conclusie nader zal uiteenzetten, niet aan het Hof is te antwoorden op een vraag die niet aan het Hof is gesteld en die door de verwijzende rechter uitdrukkelijk is uitgesloten van het voorwerp van de prejudiciële verwijzing.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Derhalve zal ik in de eerste plaats en primair een antwoord geven op de prejudiciële vraag zoals de verwijzende rechter deze heeft geformuleerd, binnen de grenzen van de prejudiciële verwijzing die door die rechter zijn afgebakend. In de tweede plaats zal ik, louter subsidiair, de problemen onderzoeken die komen kijken bij de overbrengingen van afvalstoffen ná de aankomst van MSC Flaminia in Duitsland. Aldus zal ik niet alleen de vraag van de verwijzende rechter behandelen, maar ook nagaan of artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 van toepassing is op de latere overbrengingen van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde afvalstoffen.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Primair</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Het antwoord op de vraag zoals zij door de verwijzende rechter binnen de door hemzelf afgebakende grenzen is gesteld, is mijns inziens duidelijk.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Ik wijs er meteen al op dat de kwalificatie van de voor verwijdering bestemde residuen aan boord van MSC Flaminia als afvalstoffen niet voor het Hof is besproken<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Hoewel niet kan worden nagegaan in hoeverre verzoekster in het hoofdgeding bij de Duitse autoriteiten en rechters zou hebben aangevoerd dat de voorwerpen niet als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> mochten worden aangemerkt, moet worden opgemerkt dat zij voor het Hof alleen een standpunt heeft ingenomen over de betekenis en de toepasselijkheid in casu van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006, waarbij zij leek uit te gaan van het beginsel dat de betrokken residuen als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> moesten worden aangemerkt.</P></NOTE> en overigens niet ter discussie lijkt te staan. Krachtens artikel 2, punt 1, van verordening nr. 1013/2006 moeten voor de toepassing van deze verordening immers als afvalstoffen worden beschouwd, de voorwerpen die beantwoorden aan de definitie van artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/12<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Richtlijn 2006/12 is ingetrokken en vervangen door richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20081119">19 november 2008</DATE> betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="312" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2008">PB 2008, L 312, blz. 3</REF.DOC.OJ>). Krachtens artikel 3, punt 1, van deze laatste is een afvalstof <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>elke stof of elk voorwerp waarvan de houder zich ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>. De nieuwe richtlijn heeft de definitie dus nagenoeg niet gewijzigd, maar alleen de verwijzing naar bijlage I geschrapt (zie voetnoot 8 van deze conclusie).</P></NOTE>. Zoals de Commissie terecht heeft opgemerkt zijn de betrokken residuen bestemd voor verwijdering of voor nuttige toepassing.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Voor het antwoord op de vraag van de verwijzende rechter met betrekking tot de toepasselijkheid van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006, moet worden herinnerd aan de regels voor de uitlegging van het Unierecht.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181017">17 oktober 2018</DATE>, <NAME.CASE>Günter Hartmann Tabakvertrieb</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑425/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:830">EU:C:2018:830</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE> Verder moet artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 in beginsel strikt worden uitgelegd, aangezien het voorziet in een afwijking van de toepassing van de bepalingen van deze verordening.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Hoewel het Land Niedersachsen en de Commissie hebben betoogd dat de bewoordingen van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 op zich niet volstaan om de vraag van de verwijzende rechter te beantwoorden, ben ik daarentegen van mening dat die bewoordingen geen aanleiding geven tot verwarring.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>In dat verband moet immers worden opgemerkt dat de Uniewetgever alleen maar heeft bepaald dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>afvalstoffen die aan boord van [...] schepen zijn ontstaan, totdat zij met het oog op nuttige toepassing of verwijdering gelost zijn<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> niet onder verordening nr. 1013/2006 vallen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>De betekenis van de verschillende bewoordingen is mijns inziens volstrekt duidelijk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>De term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> moet worden begrepen aan de hand van de omschrijving van dat begrip in de Uniewetgeving op het gebied van afvalbeheerbeleid. Aldus moet die in artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 gebruikte term alle soorten afvalstoffen omvatten op voorwaarde dat zij zijn bestemd voor verwijdering of voor nuttige toepassing.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Wat de omstandigheid betreft dat de betrokken residuen zijn ontstaan in het kader van averij, merk ik op dat de Uniewetgever voor de toepasselijkheid van de uitsluiting als enige vereiste heeft gesteld dat de afvalstoffen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>aan boord van [een schip] zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>. In casu wordt, gelet op het feit dat de averij en de brand aan boord van MSC Flaminia hebben plaatsgevonden, niet betwist dat die residuen aan boord van dat schip zijn ontstaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Aangezien de verwijzende rechter lijkt te betwijfelen of de uitdrukking <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>afvalstoffen die aan boord [...] zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, afvalstoffen omvat die toevallig of buiten de gewone exploitatie van een schip zijn ontstaan, hebben de partijen in het hoofdgeding en de Commissie voorts gedebatteerd over het belang – met het oog op de uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 – van de omstandigheid dat de betrokken afvalstoffen niet tijdens de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>gewone<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> exploitatie van het schip zijn ontstaan, maar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>toevallig<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> bij averij.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>In dat verband heeft het Land Niedersachsen in het bijzonder betoogd dat het ontstaan van afvalstoffen bij averij zo ongewoon is dat het uitdrukkelijk had moeten zijn vermeld om een uitzondering op de toepasselijkheid van verordening nr. 1013/2006 te kunnen rechtvaardigen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Dat betoog overtuigt mij niet.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Het vindt immers geen steun in de termen die zijn gebruikt in de Spaanse, de Deense, de Duitse, de Engelse, de Franse en de Zweedse taalversie van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006, namelijk respectievelijk de termen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>generados<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>opstået<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>anfallen<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>generated<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>produits<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, of <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>uppkommit<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>. Uit geen van die termen blijkt dat de afvalstoffen tijdens de gewone exploitatie van schepen moeten zijn ontstaan. De term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>opstået<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> in de Deense taalversie bevat zelfs een nuance volgens welke de afvalstoffen niet op normale, maar op onvoorspelbare wijze zijn ontstaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Bovendien heeft de Uniewetgever alleen vermeld waar de afvalstoffen moeten zijn ontstaan, zonder bijzondere eisen te stellen aan de omstandigheden waarin die afvalstoffen moeten zijn ontstaan. Uit de gewone betekenis van de termen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>afvalstoffen die aan boord [...] zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, kan derhalve niet de eis worden afgeleid dat de afvalstoffen door gewone exploitatie van het schip zijn ontstaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Die overweging geldt temeer daar niet kan worden betoogd dat de Uniewetgever geen rekening heeft gehouden met het geval waarin afvalstoffen buiten de gewone exploitatie van schepen zijn ontstaan, omdat hij dat geval uitdrukkelijk heeft genoemd in artikel 1, lid 3, onder a), van verordening nr. 1013/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>De door de Commissie benadrukte omstandigheid dat de afvalstoffen in casu niet bij het begin van de reis bestonden, is mijns inziens niet bepalend. De uitdrukking <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>die aan boord zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> houdt immers in dat de afvalstoffen tijdens de reis zijn ontstaan. Ik wijs er overigens op dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>overbrenging<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>, dat in artikel 2, punt 34, van verordening nr. 1013/2006 is omschreven, niet vereist dat de afvalstoffen zich aan boord van het schip bevonden voor het begin van de reis en dus betekent dat ook onvoorziene overbrengingen en afvalstoffen die toevallig zijn ontstaan, worden bedoeld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Aangezien de Uniewetgever geen onderscheid heeft gemaakt naargelang van de aard van de afvalstoffen of de omstandigheden waarin zij zijn ontstaan, vloeit uit de bewoordingen van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 dus voort dat die bepaling van toepassing is op ten gevolge van averij ontstane residuen in de vorm van schroot en met slib en ladingresiduen vervuild bluswater.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Die uitlegging wordt bevestigd door de ontstaansgeschiedenis, de systematiek en het doel van verordening nr. 1013/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Ten eerste is de analyse van de ontstaansgeschiedenis van deze verordening weliswaar op zich niet bepalend voor de uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), ervan, maar in dat opzicht toch niet onbelangrijk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Hoewel in artikel 1, lid 3, onder b), van het voorstel van de Commissie dat tot de vaststelling van verordening nr. 1013/2006<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de overbrenging van afvalstoffen [COM(2003) 379 definitief].</P></NOTE> heeft geleid, was bepaald dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>overbrenging van afvalstoffen die aan boord van burgerlijke vliegtuigen in de lucht ontstaan, zij het voor de duur van de vlucht en tot de landing<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Ik wijs erop dat die bepaling in essentie de uitsluiting die was neergelegd in artikel 1, lid 2, onder b), van verordening nr. 259/93 herhaalde.</P></NOTE>, niet onder deze verordening viel, heeft het Parlement in tweede lezing namelijk voorgesteld deze uitzondering uit te breiden tot afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen en schepen zijn<?PAGE NO="10"?> ontstaan daar <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>[d]e uitzondering voor afvalstoffen die aan boord van vliegtuigen zijn ontstaan, [...] tot alle soorten vervoer [dient] te worden uitgebreid omdat anders de eisen van de verordening ook onevenredig zouden zijn wat betreft afvalstoffen die aan boord van andere vervoersmiddelen dan vliegtuigen ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Aanbeveling voor de tweede lezing van <DATE ISO="20051010">10 oktober 2005</DATE> betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende de overbrenging van afvalstoffen [15311/4/2004 –C6‑0223/2005 – 2003/0139(COD)].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Noch het oorspronkelijke voorstel van de Commissie, noch de door het Parlement voorgestelde wijzigingen, noch de toelichtingen met betrekking tot die voorstellen wijzen er echter op dat de Uniewetgever bepaalde afvalstoffen van de werkingssfeer van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 op enigerlei wijze wilde uitsluiten en die bepaling wilde beperken tot afvalstoffen die in het kader van de gewone exploitatie van de bedoelde vervoermiddelen zijn ontstaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Zoals het Land Niedersachsen heeft aangevoerd, was de in verordening nr. 259/93 geformuleerde uitsluiting met betrekking tot de burgerluchtvaart in de eerste plaats mogelijk gericht op afvalstoffen die aan boord van vliegtuigen en tijdens de vlucht waren ontstaan. Ik merk echter op dat de Uniewetgever geen enkele specificatie heeft gegeven over de aard van de betrokken afvalstoffen dan wel de omstandigheden waarin zij moesten zijn ontstaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Voorts wijs ik erop dat de reikwijdte van de uitsluiting sterk is uitgebreid, aangezien zij niet meer alleen betrekking heeft op de burgerluchtvaart, maar ook op afvalstoffen die zijn ontstaan aan boord van verschillende vervoermiddelen, waaronder vliegtuigen. Derhalve had de beslissing van de Uniewetgever om de reikwijdte van de in artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 bepaalde uitsluiting uit te breiden tot andere vervoermiddelen, mijns inziens dan ook noodzakelijkerwijze betrekking op de afvalstoffen die specifiek in elk van die vervoermiddelen kunnen ontstaan. Bijgevolg kan de door de verwijzende rechter aangehaalde omstandigheid dat averij in de context van het luchtvervoer zeldzaam is en dus niet onder die verordening zou vallen, geen afbreuk doen aan de uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 die voortvloeit uit de bewoordingen van die bepaling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Ten tweede bevestigt de systematische uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 de uitlegging die volgt uit de bewoordingen van die bepaling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Net als Conti meen ik dat uit de vergelijking tussen de uitsluitingen in artikel 1, lid 3, onder a) en b), van verordening nr. 1013/2006 blijkt dat de Uniewetgever wat de uitsluiting onder b) betreft, geen beperking heeft willen invoeren met betrekking tot de wijze waarop de afvalstoffen zijn ontstaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Verder deel ik de zienswijze van de Commissie dat, aangezien artikel 1, lid 3, onder a), van verordening nr. 1013/2006 als doel heeft overlapping te vermijden tussen de wetgeving inzake overbrenging van afvalstoffen en richtlijn 2000/59/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20001127">27 november 2000</DATE> betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="332" PAGE.FIRST="81" DATE.PUB="2000">PB 2000, L 332, blz. 81</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, deze uitsluitingsgrond geen gevolgen heeft voor de door de verwijzende rechter gevraagde uitlegging.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>De draagwijdte van artikel 1, lid 3, onder a), van verordening nr. 1013/2006 is immers bepaald in het licht van Marpol. Richtlijn 2000/59, die van toepassing is op de door Marpol bedoelde afvalstoffen die zijn ontstaan door de gewone bedrijfsvoering van schepen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Overeenkomstig artikel 2, onder c), van deze richtlijn, gelezen in samenhang met Marpol.</P></NOTE>, verplicht de lidstaten havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval ter beschikking te stellen en te gebruiken. Aldus garanderen de bewoordingen van artikel 1, lid 3, onder a), van verordening nr. 1013/2006 dat afvalstoffen die door de gewone exploitatie van schepen zijn ontstaan, voor zover die afvalstoffen onder Marpol vallen, uitsluitend worden beheerst door richtlijn 2000/59.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ten derde is het op basis van de doelstellingen van verordening nr. 1013/2006 en met name van het doel van de bescherming van het milieu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zie overwegingen 1 en 7 van verordening nr. 1013/2006.</P></NOTE> niet mogelijk om afbreuk te doen aan de uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van deze verordening zoals die voortvloeit uit de bewoordingen van dat artikel.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>In dat verband zijn de door de Commissie aangevoerde argumenten mijns inziens bijzonder overtuigend.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Zo meen ik, net als de Commissie, dat het wegens het plotselinge en onvoorzienbare karakter van averij in de praktijk zeer moeilijk, zo niet onmogelijk is voor de kapitein van een schip om vooraleer hij in een haven aanlegt over de informatie te beschikken die nodig is voor de in verordening nr. 1013/2006 bepaalde kennisgeving<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Krachtens artikel 4 van die verordening moet de kennisgeving worden verricht door gebruik te maken van de documenten van bijlagen I A en I B van die verordening. Voor die documenten zijn verschillende gegevens vereist, met name over de betrokken afvalstoffen.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Verder vereist de doelstelling van de in artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 bepaalde uitsluiting dat die bepaling aldus wordt uitgelegd dat bij averij ontstane afvalstoffen zo kort mogelijk aan boord van een schip aanwezig zijn.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Het is immers niet onredelijk te verwachten dat de toepassing van die verordening op de in het hoofdgeding aan de orde zijnde afvalstoffen tot gevolg heeft dat het schip dat dergelijke afvalstoffen vervoert, er langer over doet om in de dichtstbijzijnde haven binnen te varen en het risico dat die afvalstoffen in de zee terechtkomen de facto toeneemt. Zoals de Commissie terecht heeft opgemerkt, zou een dergelijke omstandigheid in strijd zijn met het door verordening nr. 1013/2006 nagestreefde doel van bescherming van het milieu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Daarentegen is het door het Land Niedersachsen genoemde risico mijns inziens hypothetisch.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Die deelstaat heeft op basis van het doel van die verordening en van het beginsel dat uitzonderingen strikt moeten worden uitgelegd, in het bijzonder aangevoerd dat de lidstaat de risico’s van die afvalstoffen, met name voor het milieu, niet kon beoordelen wanneer hij niet van die afvalstoffen op de hoogte was. Daarom zou moeten worden vermeden dat alleen de kapitein van het schip beslist wat er met de afvalstoffen moet gebeuren, aangezien dat een risico meebrengt dat schepen met afvalstoffen verder varen om die afvalstoffen elders goedkoop of illegaal te verwijderen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>In dat verband merk ik op, enerzijds, dat de kennisgevingsprocedure van verordening nr. 1013/2006 geen enkele bescherming oplevert tegen het risico dat schepen met afvalstoffen hun reis voortzetten om die afvalstoffen goedkoper of illegaal te verwijderen. Zo kan de toepassing van die procedure niet tot gevolg hebben dat de kapitein van een schip ervan afziet de afvalstoffen illegaal te verwijderen of probeert deze te verwijderen tegen een lagere kostprijs dan die welke in de Unie geldt. Het is juist niet uitgesloten dat de kostprijs van die procedure dergelijke gedragingen aanmoedigt.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Anderzijds meen ik dat, gelet op de internationaalrechtelijke verplichtingen voor staten en particuliere actoren in de maritieme sector, welke verplichtingen soms in handelingen van Unierecht zijn opgenomen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zie op dit punt Bissuel, J.‑L., <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>L’Union européenne et l’application des normes adoptées par l’OMI<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, <HT TYPE="ITALIC">Droit international de la mer et droit de l’Union européenne – Cohabitation, Confrontation, Coopération</HT>?, uitg. Pedone, Parijs, 2014, blz. 115‑141, in het bijzonder blz. 121 en 122, en Langlais, P., <HT TYPE="ITALIC">Sécurité maritime et intégration européenne</HT>, Bruylant, Brussel, 2018, blz. 189‑196.</P></NOTE>, de risico’s als gevolg van de niet-toepassing van verordening nr. 1013/2006<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>In dat verband dient ook te worden opgemerkt dat het Verdrag van Bazel niet van toepassing is op de oorspronkelijke vaart van MSC Flaminia. Zelfs indien de in het hoofdgeding aan de orde zijnde afvalstoffen als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>gevaarlijke afvalstoffen<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> zouden worden aangemerkt, hetgeen niet in strijd lijkt te zijn met het aan het Hof overgelegde dossier en de opmerkingen van partijen, zou dat verdrag niet van toepassing zijn op een overbrenging van afvalstoffen van de volle zee naar een lidstaat van de Unie. Op grond van de bewoordingen van de artikelen 1 en 2 van dat verdrag is het immers uitsluitend van toepassing op de overbrenging van afvalstoffen tussen gebieden die onder de nationale bevoegdheid vallen van de staten die partij zijn bij het verdrag, terwijl in casu de overbrenging is begonnen na averij op volle zee. Verder heeft artikel 1, lid 4, van het verdrag, volgens de documenten met de titel <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>Coopération entre la Convention de Bâle et l’Organisation maritime internationale<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> (UNEP/CHW.11/17) en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>Legal analysis of the application of the Basel Convention to hazardous and other wastes generated on board ships<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> (UNEP/CHW.11/INF/22, uitsluitend in het Engels beschikbaar), die het resultaat zijn van de 11e conferentie van de staten die partij zijn bij het Verdrag van Bazel, die van 28 april tot <DATE ISO="20130510">10 mei 2013</DATE> in Genève heeft plaatsgevonden, als doel afvalstoffen die zijn ontstaan buiten dergelijke gewone exploitatie uit te sluiten van de toepassing van het verdrag.</P></NOTE> niet moeten worden overdreven.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Wat namelijk om te beginnen het zich opzettelijk ontdoen van afvalstoffen betreft, heeft het Verdrag van Londen van <DATE ISO="19721229">29 december 1972</DATE> inzake de voorkoming van verontreiniging van de zee ten gevolge van het storten van afval en andere stoffen, zoals gewijzigd door het Protocol van Londen van 1996, tot doel een doeltreffende controle van de verschillende bronnen van vervuiling van de zeeën in te voeren alsook maatregelen ter voorkoming van verontreiniging als gevolg van het storten in zee, opgevat als het zich opzettelijk ontdoen van afval. In het kader van dit verdrag is het storten van afval in beginsel verboden, maar kan het bij uitzondering worden toegestaan. De naleving van de bepalingen van dat verdrag staat met name aan de vlaggenstaat, die in elk geval de sancties moet opleggen bij inbreuken op de bepalingen van het verdrag.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zie over dit verdrag Vincent, P., <HT TYPE="ITALIC">Droit de la mer</HT>, Larcier, Brussel, 2008, blz. 179‑181, en Rothwell, D. R., en Stephens, T., <HT TYPE="ITALIC">The International Law of the Sea</HT>, 2e druk, Hart Publishing, Oxford, 2016, blz. 402‑406.</P></NOTE> In het Unierecht legt richtlijn 2005/35/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20050907">7 september 2005</DATE> inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="255" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2005">PB 2005, L 255, blz. 11</REF.DOC.OJ>). Om de doelstelling van deze richtlijn te bereiken voorziet kaderbesluit 2005/667/JBZ van de Raad van <DATE ISO="20050712">12 juli 2005</DATE> tot versterking van het strafrechtelijk kader voor de bestrijding van verontreiniging vanaf schepen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="255" PAGE.FIRST="164" DATE.PUB="2005">PB 2005, L 255, blz. 164</REF.DOC.OJ>) in de vaststelling van een aantal strafrechtelijke maatregelen door de lidstaten.</P></NOTE> de lidstaten de verplichting op ervoor zorg te dragen dat het lozen van verontreinigende stoffen vanaf schepen in een van de door deze richtlijn bedoelde gebieden, waaronder de volle zee, als inbreuk wordt aangemerkt, indien het met opzet, uit roekeloosheid of door ernstige nalatigheid gebeurt, zodat dat lozen niet onbestraft blijft.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zie artikel 4 van die richtlijn.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Verder kan het door het Land Niedersachsen aangevoerde risico eveneens worden beperkt door de verplichtingen die de vlaggenstaat heeft op grond van het internationale recht en in het bijzonder artikel 94 van het Verdrag van Montego Bay.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Ik voeg eraan toe dat in het algemeen deel XII met het opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>Bescherming en behoud van het mariene milieu<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> van het Verdrag van Montego Bay de lidstaten verplicht het mariene milieu te beschermen. In het bijzonder de artikelen 217, 218 en 220 noemen de bevoegdheden en de verplichtingen van de vlaggenstaten, de havenstaten en de kuststaten in dat verband.</P></NOTE> Die bepaling verplicht de vlaggenstaat namelijk niet alleen de maatregelen te nemen die nodig zijn om de veiligheid op zee te verzekeren door middel van controle en toezicht op de schepen, maar ook een onderzoek in te stellen naar elk ongeval op zee of voorval verband houdend met de navigatie in volle zee waarbij een schip dat zijn vlag voert is betrokken en dat ernstige schade aan het mariene milieu heeft veroorzaakt. In het Unierecht zijn de verplichtingen van de vlaggenstaat op grond van het internationale recht en met name in het kader van de Internationale Maritieme Organisatie, doeltreffender gemaakt door richtlijn 2009/21/EG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20090423">23 april 2009</DATE> betreffende de naleving van vlaggenstaatverplichtingen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="131" PAGE.FIRST="132" DATE.PUB="2009">PB 2009, L 131, blz. 132</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, die volgens artikel 1, lid 1, ervan tot doel heeft te garanderen dat de lidstaten zich doeltreffend en consequent kwijten van hun vlaggenstaatverplichtingen, en de veiligheid te verbeteren en verontreiniging door schepen die de vlag van een lidstaat voeren, te voorkomen.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Ten slotte kunnen ook andere regels, zoals de Internationale Code voor het vervoer van gevaarlijke stoffen over zee of de Internationale Veiligheidsmanagementcode voor het veilige gebruik van schepen en voorkoming van verontreiniging<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>De voorschriften van deze code zijn bovendien, op grond van verordening (EG) nr. 336/2006 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20060215">15 februari 2006</DATE> inzake de implementatie van de Internationale Veiligheidsmanagementcode in de Gemeenschap en tot intrekking van verordening (EG) nr. 3051/95 van de Raad (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="064" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">PB 2006, L 64, blz. 1</REF.DOC.OJ>), uitgebreid tot alle schepen die onder de vlag van een lidstaat varen. Die verordening verplicht lidstaten ook regels betreffende doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties vast te stellen en toe te passen.</P></NOTE>, de risico’s van verontreiniging verminderen door regels op te leggen aan scheepvaartmaatschappijen en scheepskapiteins.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging om primair te antwoorden op de vraag van het Landgericht München I dat ten gevolge van averij ontstane residuen in de vorm van schroot en met slib en ladingresiduen vervuild bluswater aan boord van een schip kunnen worden aangemerkt als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen, vliegtuigen en schepen zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> in de zin van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Subsidiair zal ik in de volgende afdeling ingaan op de uitlegging van die bepaling in het kader van het tweede deel van het traject van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde afvalstoffen.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Subsidiair</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Wat de overbrenging van het weggepompte bluswater naar Denemarken betreft en verder de overbrenging van de niet in Duitsland geloste afvalstoffen naar Roemenië, herinner ik eraan dat de verwijzende rechter dit deel van de problematiek waartoe de feiten van het hoofdgeding aanleiding hebben gegeven, heeft uitgesloten van het voorwerp van de prejudiciële verwijzing.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Het is vaste rechtspraak dat het Hof – in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof – tot taak heeft om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan hij het voor hem aanhangige geding kan beslechten, waarbij het uit de motivering van de verwijzingsbeslissing de aspecten van het Unierecht moet putten die, gelet op het voorwerp van het geschil, uitlegging behoeven, en om in voorkomend geval de prejudiciële vragen te herformuleren.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zie met name arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13 februari 2014</DATE>, <NAME.CASE>Crono Service e.a.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/12 en C‑420/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:81">EU:C:2014:81</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21 december 2016</DATE>, <NAME.CASE>Ucar en Kilic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑508/15 en C‑509/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:986">EU:C:2016:986</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>In het licht van het voorwerp van het hoofdgeding is het echter gerechtvaardigd om zich af te vragen of het in casu voor de nationale rechter echt nuttig is dat het Hof artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 uitlegt om vast te stellen of die bepaling van toepassing is op de overbrengingen van de betrokken afvalstoffen nadat het schip de Duitse haven heeft verlaten. Uit de feitelijke vaststellingen van dit geding blijkt immers dat Conti tracht bij de Duitse rechters vergoeding te verkrijgen voor verschillende schadeposten, waaronder de schade die voortvloeit uit de door de Duitse autoriteiten opgelegde kennisgevingsprocedure. Wat het traject tussen Duitsland en Roemenië betreft, heeft de vraag of een kennisgevingsprocedure van toepassing is echter alleen betrekking op de Roemeense autoriteiten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Mocht het Hof van oordeel zijn dat het toch artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 moet uitleggen in het licht van de overbrenging van de afvalstoffen van de Duitse haven naar Denemarken en Roemenië om vast te stellen of die bepaling van toepassing is op die latere overbrengingen, wijs ik erop dat de bewoordingen van die bepaling zeer duidelijk zijn.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Aldus is de in artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 bepaalde uitsluiting van toepassing <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>totdat [de afvalstoffen] met het oog op nuttige toepassing of verwijdering gelost zijn<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> (in het Frans: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>soient débarqués<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>). Gelet op de betekenis van de Franse term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>débarquer<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Volgens het Franse woordenboek Petit Robert betekent het werkwoord débarquer, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>faire sortir (des personnes, des choses) d’un navire, mettre à terre<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> [(personen of goederen) ontschepen, aan wal brengen]. Ik wijs erop dat andere taalversies van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 deze analyse bevestigen, aangezien de termen die daarin zijn gebruikt, nog specifieker zijn. Aldus geven de termen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>descargado<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>losses<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>Abladens<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>offloaded<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>lastas<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> die respectievelijk in het Spaans, Deens, Duits, Engels en Zweeds zijn gebruikt, aan dat de afvalstoffen die de lading van het schip vormden, uit het schip zijn geladen.</P></NOTE>, vereist deze bepaling dat de afvalstoffen het schip hebben verlaten en dat zij aan wal zijn gebracht met het oog op nuttige toepassing of verwijdering.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Ik merk overigens op dat de verwijzende rechter dezelfde uitlegging aan die bewoordingen geeft, aangezien hij heeft gepreciseerd dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>[v]olgens de duidelijke bewoordingen [...] de uitzonderingsbepaling van toepassing [is] <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>totdat zij [...] gelost zijn<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="2019" ID="QE0069"/>, dus niet totdat enige afvalstoffen worden gelost of tot het moment dat er sprake is van een mogelijkheid tot lossen<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Derhalve kan de uitlegging van de Commissie, volgens welke de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>gelost<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/> moet worden uitgelegd als <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>tot in de eerste thuishaven<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> aangezien verordening nr. 1013/2006 in overeenstemming met het Verdrag van Bazel moet worden uitgelegd, niet worden gevolgd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Uit vaste rechtspraak blijkt weliswaar dat de voorrang van door de Unie gesloten internationale overeenkomsten op teksten van afgeleid recht gebiedt dat deze teksten in overeenstemming met deze overeenkomsten worden uitgelegd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140318">18 maart 2014</DATE>, <NAME.CASE>Z.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑363/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:159">EU:C:2014:159</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE>, maar een dergelijke overeenstemmende uitlegging is slechts <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>zo veel mogelijk<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> vereist.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>In casu is het mijns inziens niet mogelijk artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 aldus uit te leggen dat de bewoordingen van deze bepaling in overeenstemming zijn met het Verdrag van Bazel.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Uit artikel 1 en artikel 2, punt 3, van dat verdrag blijkt immers dat het van toepassing is wanneer afvalstoffen worden vervoerd uit een gebied onder de nationale rechtsmacht van een staat die partij is bij het verdrag naar een gebied onder de nationale rechtsmacht van een andere staat die partij is bij het verdrag, wat in casu het geval is voor de overbrenging van Duitsland naar Denemarken<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Het naar Denemarken overgebrachte bluswater is weggepompt en derhalve gelost uit het schip.</P></NOTE> en Roemenië.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Daarentegen vloeit uit de uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 in overeenstemming met de bewoordingen ervan voort dat die verordening niet van toepassing is op de overbrenging van de afvalstoffen die aan boord van MSC Flaminia zijn gebleven, aangezien zij pas zijn gelost bij hun aankomst in Roemenië.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Ik wijs erop dat de Commissie in punt 44 van haar opmerkingen zelf heeft erkend dat die afvalstoffen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>zeker niet kunnen worden geacht te zijn <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>gelost<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="2019" ID="QE0074"/> in de gebruikelijke betekenis van het woord, vóór het begin van deze tweede reis<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Derhalve zou de uitlegging van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 in overeenstemming met het Verdrag van Bazel de betekenis van die bepaling volledig wijzigen, indruisen tegen de door de Uniewetgever gekozen bewoordingen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Aldus heeft de Uniewetgever, zoals Conti ter terechtzitting terecht heeft opgemerkt, de term <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>lossen<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/> gebruikt en niet <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>volgende haven<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>, hetgeen een groot verschil maakt voor de toepassing van de uitsluiting.</P></NOTE> en bovendien een echt probleem opwerpen wat de rechtszekerheid betreft.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Ik meen dat hier een parallel moet worden getrokken met de verplichting tot een conforme uitlegging van het Unierecht door de nationale rechters, welke uitlegging wordt <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>begrensd door de algemene rechtsbeginselen en [...] niet [kan] dienen als grondslag voor een uitlegging contra legem van het nationale recht<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> [zie met name arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160713">13 juli 2016</DATE>, <NAME.CASE>Pöpperl</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑187/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:550">EU:C:2016:550</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)].</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>De Commissie lijkt mijns inziens overigens toe te geven dat een dergelijke conforme uitlegging niet mogelijk is, aangezien zij in haar schriftelijke opmerkingen opmerkt dat <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>gelet op deze ondubbelzinnige bewoordingen moeilijk kan worden aangenomen het binnenvaren in een haven kan worden gelijkgesteld met dat <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>lossen<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="2019" ID="QE0079"/><QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Om al die redenen zou de vraag kunnen rijzen of artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 in overeenstemming is met de bepalingen van het Verdrag van Bazel.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Ik verzoek het Hof echter om niet ambtshalve te onderzoeken of artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 geldig is in het licht van het Verdrag van Bazel.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>In de eerste plaats stel ik namelijk vast dat wanneer de vraag naar de geldigheid van een bepaling van het Unierecht expliciet of impliciet voortvloeit uit de verwijzingsbeslissing, de lidstaten en de belanghebbenden kunnen beslissen om opmerkingen in te dienen zodat niet alleen wordt gedebatteerd over die vraag tussen de partijen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Naômé, C., <HT TYPE="ITALIC">Le renvoi préjudiciel en droit européen – Guide pratique</HT>, 2e druk, Larcier, Brussel, 2010, blz. 272.</P></NOTE>, maar ook de auteur van de handeling van de Unie deelneemt aan de procedure en in dat verband opmerkingen kan maken<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zoals dat het geval is geweest in de zaak die heeft geleid tot het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 oktober 2015</DATE>, <NAME.CASE>Schrems</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:650">EU:C:2015:650</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), waarin de Commissie, auteur van de handeling, heeft deelgenomen aan de procedure. In dat verband herinner ik aan de verplichting van het Hof om de regeringen van de lidstaten en de belanghebbende partijen in staat te stellen opmerkingen in te dienen overeenkomstig artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aangezien ingevolge deze bepaling alleen de verwijzingsbeslissingen ter kennis van de belanghebbende partijen worden gebracht (zie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110414">14 april 2011</DATE>, <NAME.CASE>Vlaamse Dierenartsenvereniging en Janssens</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑42/10, C‑45/10 en C‑57/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:253">EU:C:2011:253</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE>. De onderhavige prejudiciële verwijzing heeft echter uitsluitend betrekking op de uitlegging van de in artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 bepaalde uitsluiting en de vraag naar de geldigheid van die bepaling vloeit noch expliciet, noch impliciet voort uit de verwijzingsbeslissing zodat de partijen er niet over hebben gedebatteerd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Ter terechtzitting is deze vraag zeer kort aan de orde gesteld, zonder dat de partijen hierover argumenten hebben uitgewisseld.</P></NOTE> en verder noch het Parlement, noch de Raad, die nochtans de auteurs zijn van die verordening, hebben deelgenomen aan de procedure bij het Hof.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>In de tweede plaats is de geldigheid van die bepaling slechts van belang wat de overbrenging van de afvalstoffen van Duitsland naar Roemenië betreft. Zoals ik in punt 77 van deze conclusie heb opgemerkt, wil Conti vergoeding verkrijgen van de schade die bestaat in de kosten van de door de Duitse autoriteiten opgelegde kennisgevingsprocedure. Derhalve zou niet alleen Conti er geen enkel belang bij hebben dat het Hof vaststelt dat artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 ongeldig is en dat een kennisgevingsprocedure voor de naar Roemenië overgebrachte afvalstoffen noodzakelijk is, maar zou een dergelijke vaststelling in het kader van het hoofdgeding geen nut hebben.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Volgens de rechtspraak is het voor de ambtshalve beoordeling van de geldigheid van een bepaling van het Unierecht vereist dat zij nuttig is voor de verwijzende rechter. Zoals Caroline Naômé opmerkt, verricht het Hof een dergelijke beoordeling wanneer de vraag formeel betrekking heeft op de uitlegging van een bepaling van het Unierecht, maar blijkt dat de verwijzende rechter zich in werkelijkheid afvraagt of die bepaling geldig is (zie Naômé, C., op. cit., blz. 272).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>In die omstandigheden is het mijns inziens onverenigbaar met de door artikel 267 VWEU aan het Hof toegekende taak om ambtshalve een uitspraak te doen over de geldigheid van deze bepaling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Ik meen bovendien dat, gelet op de aard en de opzet van het Verdrag van Bazel en het feit dat particulieren in beginsel geen autonome rechten en vrijheden aan dat verdrag kunnen ontlenen, de bepalingen ervan niet kunnen worden gebruikt als basis voor een geldigheidstoetsing van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zie de voorwaarden waaronder de bepalingen van een internationale overeenkomst waarbij de Unie partij is, kunnen worden ingeroepen ter ondersteuning van een beroep tot nietigverklaring van een handeling van afgeleid Unierecht of een exceptie van onwettigheid van een dergelijke handeling, zoals zij in herinnering zijn gebracht in het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150113">13 januari 2015</DATE>, <NAME.CASE>Raad e.a./Vereniging Milieudefensie en Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑401/12 P–C‑403/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:4">EU:C:2015:4</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en aldaar aangehaalde rechtspraak).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Aangezien de afvalstoffen die aan boord van MSC Flaminia zijn overgebracht van Duitsland naar Roemenië niet zijn gelost, blijft de uitsluiting van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening nr. 1013/2006 derhalve van toepassing, zodat die verordening niet van toepassing is op die overbrenging.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="16"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag van het Landgericht München I te beantwoorden als volgt:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>Artikel 1, lid 3, onder b), van verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van <DATE ISO="20060614">14 juni 2006</DATE> betreffende de overbrenging van afvalstoffen moet aldus worden uitgelegd dat ten gevolge van averij ontstane residuen in de vorm van schroot en met slib en ladingresiduen vervuild bluswater aan boord van een schip kunnen worden aangemerkt als <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen, vliegtuigen en schepen zijn ontstaan<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="2019" ID="QE0081"/> in de zin van die bepaling.<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/></P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>