1

W odwołaniu Brosmann Footwear (HK) Ltd (zwana dalej „Brosmann”), Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd (zwana dalej „Lung Pao”) i Risen Footwear (HK) Co. Ltd wnoszą do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie T-401/06 Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie, Zb. Orz. s II-671 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił ich skargę o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodząc[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”).

2

Przepisy regulujące stosowanie przez Unię Europejską środków antydumpingowych zawarte zostały w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r. (Dz.U. L 77, s. 12) (zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”).

3

W odniesieniu do przyznawania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej (zwanego dalej „MET”) art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego stanowi:

4

Artykuł 3 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Ustalenie szkody”, ma następujące brzmienie:

„1.   Zgodnie z niniejszym rozporządzeniu termin »szkoda« oznacza, jeżeli nie określono inaczej, znaczną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, zagrożenie znaczną szkodą dla przemysłu wspólnotowego lub znaczne opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.

2.   Ustalenie szkody odbywa się na podstawie istniejących dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny zarówno: lit. a) wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Wspólnoty oraz lit. b) wpływu tego przywozu na przemysł wspólnotowy.

[…]

7.   Znane czynniki, inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, w tym samym czasie powodujące szkody dla przemysłu wspólnotowego, również poddaje się ocenie w celu stwierdzenia, czy spowodowane przez nie szkody nie zostały przypisane przywozowi towarów po cenach dumpingowych, na mocy ust. 6. Czynniki, które można w tym kontekście poddać ocenie, to m.in. wielkość i ceny towarów wywozowych niesprzedanych po cenach dumpingowych, zmniejszenie popytu, zmiana modelu konsumpcyjnego, restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja między producentami zagranicznymi i producentami wspólnotowymi, postęp techniczny, działalność wywozowa i rentowność przemysłu wspólnotowego”.

5

Co się tyczy przesłanek wszczęcia dochodzenia antydumpingowego, art. 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia podstawowego stanowi:

„2.   Skarga na mocy ust. 1 musi zawierać dowody na istnienie dumpingu, szkody i związku przyczynowego między rzekomym przywozem towarów po cenach dumpingowych a domniemaną szkodą. […]

[...]

3.   Komisja w możliwym zakresie zbada dokładność i stosowność materiału dowodowego dostarczonego przez skarżącego w celu ustalenia, czy materiał ten jest wystarczający do wszczęcia dochodzenia.

4.   Dochodzenia, zgodnie z ust. 1, nie wszczyna się, jeżeli nie zostanie ustalone, na podstawie poparcia lub sprzeciwu wyrażonego przez producentów podobnego produktu we Wspólnocie, że skarga została złożona przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu. Skargę uznaje się za złożoną przez przemysł wspólnotowy lub w jego imieniu, jeżeli popierają ją producenci Wspólnoty, których całkowita produkcja stanowi ponad 50% łącznej produkcji podobnego wyrobu tej części przemysłu wspólnotowego, wyrażając poparcie lub sprzeciw w stosunku do skargi. Jednakże nie wszczyna się dochodzenia, jeżeli producenci wspólnotowi jednoznacznie popierający skargę zapewniają mniej niż 25% całkowitej produkcji podobnego wyrobu, wytwarzanej przez przemysł wspólnotowy”.

6

Artykuł 9 ust. 5 i 6 rozporządzenia podstawowego przewiduje:

„5.   Cło antydumpingowe nakłada się w odpowiedniej wysokości dla każdego przypadku, w sposób niedyskryminujący, na przywóz towarów ze wszystkich źródeł, co do którego stwierdzono, że jest dumpingowy i powoduje szkodę, z wyłączeniem przywozu towarów ze źródeł, z których zobowiązania na podstawie niniejszego rozporządzenia zostały przyjęte. Rozporządzenie nakładające cło określa wysokość cła dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne oraz ogólnie, w przypadku zastosowania art. 2 ust. 7 lit. a), dla danego państwa dostawcy.

W przypadku gdy stosuje się art. 2 ust. 7 lit. a), ustala się jednakże indywidualne cło dla eksporterów, którzy mogą udowodnić, na podstawie należycie uzasadnionych roszczeń, że:

6.   W przypadku gdy Komisja ograniczyła badanie zgodnie z art. 17, cła antydumpingowe nakładane na przywóz przez eksporterów lub producentów, którzy dokonali zgłoszenia zgodnie z art. 17, ale nie zostali objęci badaniem, nie mogą przekroczyć średniego ważonego marginesu dumpingu stwierdzonego dla stron w kontroli wyrywkowej […]. Poszczególne cła stosuje się na przewóz od eksportera lub producenta objętego indywidualną procedurą przewidzianą w art. 17.

7

W odniesieniu do techniki kontroli wyrywkowej art. 17 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego stanowi:

„1.   W przypadku dużej liczby skarżących, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji dochodzenie można ograniczyć do rozsądnej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując wzorce statystycznie reprezentatywne w oparciu o informacje dostępne w momencie pobierania, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, obrotów lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym okresie.

[…]

3.   W przypadkach ograniczenia badania, zgodnie z niniejszym artykułem, indywidualne marginesy dumpingu oblicza się jednak dla eksportera lub producenta niewyznaczonego początkowo, który przekaże niezbędne informacje w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem gdy liczba eksporterów lub producentów jest tak duża, że indywidualne badania byłyby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałyby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie”.

8

Artykuł 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego ma następujące brzmienie:

„3.   W przypadku gdy zainteresowana strona przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym względem, nie zostaną one pomimo to pominięte, pod warunkiem że braki te nie spowodują zbędnych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności i są one właściwe i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań.

4.   Jeżeli dowody bądź informacje nie są zaakceptowane, stronę dostarczającą bezzwłocznie powiadamia się o przyczynach takiej decyzji, zapewniając jej możliwość udzielenia wyjaśnień w określonym terminie. Jeżeli wyjaśnienia te zostają uznane za niezadowalające, przyczyny odrzucenia tych dowodów lub informacji zostaną ujawnione i podane w ramach opublikowanych ustaleń”.

9

Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 10–42 zaskarżonego wyroku w następujący sposób:

10

Pismem złożonym w dniu 28 grudnia 2006 r. w sekretariacie Sądu skarżące wniosły skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. Pismem złożonym w dniu 26 marca 2007 r. w sekretariacie Sądu Komisja wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady. Pismem złożonym w dniu 5 kwietnia 2007 r. w sekretariacie Sądu CEC również wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2007 r. prezes drugiej izby Sądu przychylił się do wniosków Komisji i CEC o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu w charakterze interwenientów.

11

Na poparcie skargi skarżące podniosły osiem zarzutów opartych kolejno na:

12

Oddalając dwa pierwsze zarzuty skargi, Sąd orzekł w pkt 77 i 78 zaskarżonego wyroku, że w przypadku zastosowania techniki kontroli wyrywkowej rozporządzenie podstawowe nie nadaje przedsiębiorcom nieobjętym próbą bezwarunkowego prawa do korzystania z obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu. Zdaniem Sądu przychylenie się do takiego wniosku zależy bowiem od decyzji Komisji w sprawie stosowania art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Sąd uznał, że w związku z tym, iż przyznanie MET lub IT służy zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego wyłącznie ustaleniu metody obliczania wartości normalnej w celu obliczenia indywidualnych marginesów dumpingu, Komisja nie była zobowiązana do rozpatrzenia wniosków o MET lub IT przedsiębiorców nieobjętych próbą, gdy stwierdziła w ramach stosowania art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, że obliczenie tych marginesów byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby jej zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie. Sąd wywiódł z powyższego, w pkt 92 omawianego wyroku, że w związku z tym, iż Komisja nie dopuściła się naruszenia prawa, powstrzymując się od badania wniosków skarżących o przyznanie MET lub IT, te ostatnie nie są uprawnione do powoływania się na upływ terminu trzech miesięcy przewidzianego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, jako że termin ten obejmuje przypadki, w których Komisja jest zobowiązana do zbadania takich wniosków.

13

Co się tyczy trzeciego zarzutu skargi, Sąd oddalił go, stwierdzając w pkt 112 zaskarżonego wyroku, że oświadczenie producentów wspólnotowych, w świetle którego popierali oni skargę antydumpingową, było wystarczające dla stwierdzenia poparcia skargi antydumpingowej w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Sąd przyjął ponadto w pkt 114 i 118 tego wyroku, że nic nie stoi na przeszkodzie, by Komisja uwzględniła w ramach dochodzenia elementy dowodowe, które z natury rzeczy zostały zebrane przed wszczęciem dochodzenia, oraz, że w omawianym przypadku sporne rozporządzenie zostało przyjęte w terminie 15 miesięcy przewidzianym w rozporządzeniu podstawowym.

14

W odniesieniu do zarzutu czwartego, opartego na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu art. 1 ust. 4 i art. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, Sąd oddalił go na tej podstawie, że instytucje przyjęły, w rozporządzeniu tymczasowym i rozporządzeniu spornym, prawidłową definicję produktu objętego postępowaniem. Sąd oddalił również w pkt 156 zaskarżonego wyroku zarzut piąty podniesiony przez skarżące na poparcie ich skargi, na podstawie którego kwestionowały one zasadniczo reprezentatywność próby producentów eksportujących ustanowionej na mocy art. 17 rozporządzenia podstawowego oraz uzasadnienie spornego rozporządzenia w tym zakresie.

15

Jeśli chodzi o zarzut szósty, Sąd orzekł, w szczególności w pkt 164 zaskarżonego wyroku, że Komisja znajdowała się w posiadaniu informacji niezbędnych do ustanowienia próby obejmującej producentów wspólnotowych na podstawie tych kryteriów, które jej zdaniem były najbardziej istotne. Ponieważ skarżące nie kwestionowały adekwatności tych kryteriów, Sąd stwierdził, że ich argumenty w przedmiocie ustanowienia próby należy oddalić. Sąd orzekł również w pkt 173 zaskarżonego wyroku, że zarzuty skarżących dotyczące nieprawdziwych danych, które miały być dostarczone przez dwie włoskie spółki, mogły zostać uznane za istotne, tylko jeśli dane te mogły podważyć czynniki brane pod uwagę przez Radę w celu ustalenia istnienia szkody.

16

Co się tyczy siódmego zarzutu skargi, opartego na oczywistym błędzie w ocenie odnoszącym się do złych wyników eksportowych przemysłu wspólnotowego, Sąd orzekł w pkt 192 zaskarżonego wyroku, iż Rada słusznie uznała w motywie 224 spornego rozporządzenia, że znaczna większość produkcji wspólnotowej była przeznaczona na rynek wspólnotowy, a zatem że wyniki działalności eksportowej nie mogły spowodować istotnej szkody dla przemysłu wspólnotowego. Sąd przyjął także w pkt 196 zaskarżonego wyroku, że skutki przywozu z innych państw trzecich nie mogą podważać związku przyczynowego istniejącego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy. Ponadto – jak Sąd podkreślił w pkt 199 omawianego wyroku – gdy instytucje stwierdzą, że przywóz produktu podlegającego do tej pory ograniczeniom ilościowym wzrósł po wygaśnięciu tych ograniczeń, mogą one uwzględnić ten wzrost dla celów dokonywanej przez nie oceny szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy. W konsekwencji Sąd uznał w pkt 200 tego wyroku, że instytucje uwzględniły szereg czynników dotyczących szkody i związku przyczynowego, związanych nie tylko z ostatnim kwartałem okresu objętego dochodzeniem, ale również z rozpatrywanym okresem.

17

Wreszcie Sąd oddalił także ósmy zarzut podniesiony przez skarżące na poparcie ich skargi – zgodnie z którym dokonana przez Radę w spornym rozporządzeniu ocena dotycząca poziomu, jaki powinny osiągnąć ostateczne środki antydumpingowe w celu usunięcia szkody, była oczywiście błędna – orzekając w pkt 208 zaskarżonego wyroku, że Rada nie dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, opierając się na marży zysku, którą przemysł wspólnotowy uzyskał przy sprzedaży obuwia innego rodzaju niż będące przedmiotem dochodzenia, ponieważ te inne rodzaje obuwia są wystarczająco zbliżone do produktu objętego dochodzeniem.

18

W odwołaniu wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

19

Rada wnosi do Trybunału o:

20

Komisja wnosi o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszących odwołanie poniesionymi przez nią kosztami postępowania.

21

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą dziewięć zarzutów, opartych, po pierwsze, na naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 2 ust. 7 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, po drugie, na naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i braku uzasadnienia w odniesieniu do terminu trzech miesięcy zastosowanego wobec wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez producentów chińskich ujętych w próbie, po trzecie, na naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do tego samego terminu zastosowanego wobec wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez wnoszące odwołanie, po czwarte, na wypaczeniu dowodów, braku uzasadnienia i naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 3 ust. 2, 5 i 6, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia, oraz po piąte, na naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. Cztery pozostałe zarzuty podniesione na poparcie odwołania dotyczą ustaleń Sądu odnoszących się do szkody poniesionej przez producentów wspólnotowych i są oparte w pierwszej kolejności na naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 3 rozporządzenia podstawowego i wypaczeniu dowodów, w drugiej kolejności na naruszeniu prawa popełnionym w odniesieniu do ciążącego na instytucji prowadzącej dochodzenie obowiązku starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych elementów, w trzeciej kolejności na naruszeniu art. 253 WE oraz w czwartej kolejności na naruszeniu prawa w zakresie stosowania art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.

22

Jako że trzy pierwsze zarzuty odwołania dotyczą naruszenia prawa w spornym rozporządzeniu w odniesieniu do złożonych przez wnoszące odwołanie wniosków o przyznanie MET lub IT, należy zbadać je łącznie.

23

W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo w zakresie stosowania art. 2 ust. 7 lit. c) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, orzekając, że instytucje nie były zobowiązane do zbadania wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez skarżące ani do wzięcia ich w jakikolwiek sposób pod uwagę. Zdaniem wnoszących odwołanie, gdyby chińscy producenci eksportujący byli w stanie wykazać, że spełniają przesłanki ustanowione w tych przepisach, powinni być traktowani tak, jak gdyby mieli siedzibę w innym państwie niż państwo producentów, którzy nie spełniają wspomnianych przesłanek, to jest państwo, w którym nie istnieje gospodarka rynkowa. Wspomniane przepisy z definicji mogą być stosowane wyłącznie w sposób indywidualny dla każdego przypadku, gdyż wymagają scharakteryzowania warunków gospodarczych, w jakich działa każda spółka analizowana oddzielnie. Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, kiedy ograniczył ich wniosek o przyznanie MET lub IT do wniosku o uzyskanie indywidualnego marginesu dumpingu w rozumieniu art. 17 rozporządzenia podstawowego. W każdym razie wnoszące odwołanie żądały uznania faktu, że prowadzą działalność „w Chinach posiadających gospodarkę rynkową”, dlatego też powinna im zostać przyznana stawka średniego ważonego cła dla producentów działających w warunkach gospodarki rynkowej. Ponadto w opinii wnoszących odwołanie Sąd naruszył prawo, przyjmując, że instytucje mogły słusznie powołać się na okoliczność, iż liczba wniosków o przyznanie MET lub IT była tak duża, że ich analiza uniemożliwiłaby instytucjom zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.

24

Co się tyczy zarzutu drugiego, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, nie badając ich twierdzenia, zgodnie z którym instytucje naruszyły art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że nie rozstrzygnęły w przedmiocie wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez producentów chińskich ujętych w próbie w terminie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia. Nie dostarczając jakiegokolwiek uzasadnienia w tym względzie, Sąd uchybił – zdaniem wnoszących odwołanie – spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.

25

W ramach zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, uznając, że nie mogły one powoływać się na art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ich wniosków o przyznanie MET z tego względu, że okres trzech miesięcy „obejmuje przypadki, w których Komisja jest zobowiązana do zbadania” wniosków o przyznanie MET lub IT.

26

Zdaniem Rady zarzut pierwszy stanowi powtórzenie zarzutu podniesionego w pierwszej instancji i oddalonego przez Sąd. Rada wskazuje, że brak jest wątpliwości co do tego, że eksporterzy nieujęci w próbie, których wnioski o przyznanie MET nie zostały uwzględnione zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, nie mogą uzyskać indywidualnego marginesu dumpingu, bez względu na to, czy mają siedzibę w państwie o gospodarce rynkowej. W konsekwencji w odniesieniu do państw niemających gospodarki rynkowej MET lub IT mają na celu umożliwienie przedsiębiorstwom wchodzącym w skład próby lub tym, których wniosek został uwzględniony zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, uzyskanie indywidualnego marginesu dumpingu. W każdym razie Rada twierdzi, że skarżące nie dochodziły w pierwszej instancji prawa do uzyskania indywidualnego marginesu dumpingu lub indywidualnej stawki ceł, skutkiem czego ich argumentacja jest pozbawiona znaczenia.

27

Komisja przypomina, że zasadniczy argument wnoszących odwołanie polega na twierdzeniu, że badanie wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez podmioty gospodarcze niewchodzące w skład próby może być celowe nawet wtedy, gdy podmiotom tym nie został przyznany indywidualny margines dumpingu. Zdaniem Komisji wnoszące odwołanie twierdzą, że badanie takie mogłoby być użyteczne, jeżeli w jego wyniku zainteresowane podmioty gospodarcze mogłyby uzyskać stawkę cła (średniego ważonego) znajdującą zastosowanie do podmiotów gospodarczych ujętych w próbie i korzystających z MET lub IT. Niemniej Sąd uznał – co nie zostało zakwestionowane przez wnoszące odwołanie – że w omawianej sprawie nie było to możliwe. Zgodnie ze stanowiskiem Komisji wnoszące odwołanie nie przedstawiły żadnej argumentacji pozwalającej uzasadnić obowiązek po stronie instytucji – który to obowiązek Sąd miał nieprawidłowo zastosować – przeprowadzenia oceny każdego wniosku o przyznanie MET lub IT, nawet jeżeli instytucje decydują się skorzystać z metody kontroli wyrywkowej.

28

W odniesieniu do drugiego zarzutu odwołania Rada i Komisja utrzymują zasadniczo, że jest on niedopuszczalny ze względu na fakt, iż stanowi nowy zarzut, podniesiony po raz pierwszy na etapie odwołania.

29

Co się tyczy zarzutu trzeciego, Rada jest zdania, że omawiany termin trzech miesięcy znajduje wyraźnie zastosowanie do „ustalenia, czy producent spełnia […] kryteria [MET]”. Jeżeli kwestia ta nie jest przedmiotem analizy, wspomniany trzymiesięczny termin nie znajduje zastosowania. Zdaniem Komisji instytucje nie były zobowiązane do zbadania wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez skarżące z tych samych powodów co przytoczone w odpowiedzi na zarzut pierwszy odwołania. Zarzut trzeci jest zatem zdaniem tej instytucji bezzasadny.

30

Tytułem wstępu należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadku przywozu z państw nieposiadających gospodarki rynkowej, w drodze wyjątku od zasad określonych w art. 2 ust. 1–6, normalną wartość określa się co do zasady w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego.

31

Niemniej na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) w postępowaniach antydumpingowych dotyczących przywozu między innymi z Chin normalną wartość ustala się zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego, jeżeli zostanie wykazane, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków producenta lub producentów, w stosunku do których toczy się postępowanie, oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w art. 2 ust. 7 lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów w odniesieniu do produkcji oraz sprzedaży rozpatrywanego produktu podobnego.

32

Należy podkreślić, że ciężar dowodu spoczywa na producencie eksportującym, który dąży do uzyskania MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W tym względzie art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia stanowi, że złożony przez takiego producenta wniosek musi zawierać wystarczające dowody – takie jak wskazane w tym ostatnim przepisie – że producent działa w warunkach gospodarki rynkowej. Tym samym na instytucjach Unii nie spoczywa ciężar udowodnienia, że producent eksportujący nie spełnia przesłanek przewidzianych dla korzystania z tego statusu. Do instytucji tych należy natomiast dokonanie oceny, czy dowody przedstawione przez danego producenta eksportującego są wystarczające dla wykazania, że spełnione zostały przewidziane w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego przesłanki dla przyznania mu MET, a do sądu Unii kontrola, czy ocena ta nie jest dotknięta oczywistym błędem.

33

Jak wynika z pkt 14 zaskarżonego wyroku, skarżące przekazały Komisji informacje wymagane w świetle pkt 5.1 lit. a) ppkt (i) i pkt 5.1 lit. e) ogłoszenia o wszczęciu postępowania w celu przyznania im MET, a w razie jego braku celem skorzystania z IT. Instytucje Unii nie przeprowadziły indywidualnej analizy wspomnianych wniosków.

34

Z motywu 61 spornego rozporządzenia wynika bowiem, że zainteresowane instytucje, opierając się na art. 17 rozporządzenia podstawowego, przyjęły, że ze względu na istotę techniki kontroli wyrywkowej eksporterzy nie mogą być poddani indywidualnej ocenie. W motywie tym zostało również wyjaśnione, że liczba wniosków o przyznanie MET i IT była tak duża, że indywidualne ich rozpatrzenie – które ma miejsce w niektórych innych sprawach – było niemożliwe z administracyjnego punktu widzenia. W tych okolicznościach instytucje Unii uznały za uzasadnione zastosowanie w ten sam sposób do wszystkich przedsiębiorstw nieobjętych próbą średniego ważonego marginesu obliczonego dla ogółu przedsiębiorstw objętych próbą.

35

W pkt 72–80 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił argumentację skarżących, zgodnie z którą rozporządzenie podstawowe obligowało Komisję do badania każdego indywidualnego wniosku o przyznanie MET lub IT złożonego przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w państwie niemającym gospodarki rynkowej. W pkt 78 omawianego wyroku Sąd orzekł, że Komisja nie była zobowiązana do rozpatrzenia wniosków o przyznanie MET lub IT złożonych przez przedsiębiorców nieobjętych próbą, gdy stwierdziła w ramach stosowania art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia, że obliczenie indywidualnych marginesów dumpingu byłoby dla niej nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiałoby jej zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.

36

Sąd naruszył jednakże prawo w zakresie, w jakim uznał, że Komisja nie miała obowiązku zbadać opartych na art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego wniosków o przyznanie MET, złożonych przez podmioty gospodarcze nieujęte w próbie.

37

Należy zauważyć w tym względzie, po pierwsze, że art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wchodzi w zakres przepisów tego rozporządzenia poświęconych wyłącznie ustalaniu wartości normalnej, podczas gdy art. 17 tego aktu prawnego, dotyczący kontroli wyrywkowej, należy do przepisów regulujących między innymi dopuszczalne metody określania marginesu dumpingu. Co za tym idzie, chodzi tu o przepisy o różnej treści i różnym celu.

38

Po drugie, ciążący na Komisji obowiązek wypowiedzenia się w przedmiocie wniosku podmiotu gospodarczego ubiegającego się o uzyskanie MET wynika wyraźnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Przepis ten ustanawia bowiem obowiązek określenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 1–6, jeżeli zostanie wykazane na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków producenta lub producentów, że w ich przypadku przeważają warunki gospodarki rynkowej. Ów obowiązek rozpoznania warunków gospodarczych, w jakich działa każdy producent, w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży rozpatrywanego produktu podobnego, nie jest uwarunkowany sposobem obliczania marginesu dumpingu.

39

Po trzecie, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego ustalenia, czy producent spełnia kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy celem uzyskania MET dokonuje się w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia dochodzenia.

40

W konsekwencji trzy pierwsze zarzuty powołane przez wnoszące odwołanie na poparcie ich odwołania dotyczące naruszenia art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego należy uznać za zasadne. Co za tym idzie, należy uchylić zaskarżony wyrok bez konieczności analizy innych zarzutów odwołania.

41

Zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał uchyla orzeczenie Sądu. Może on wydać ostateczne orzeczenie w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. Ma to miejsce w niniejszym przypadku.

42

Przede wszystkim z pkt 36–40 niniejszego wyroku wynika, że Komisja powinna była zbadać przedstawione jej uzasadnione wnioski złożone przez wnoszące odwołanie na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia podstawowego celem uzyskania MET w ramach postępowania antydumpingowego, o którym mowa w spornym rozporządzeniu. Następnie należy stwierdzić, iż nie jest wykluczone, że takie badanie doprowadziłoby do nałożenia na nie ostatecznego cła antydumpingowego w stawce innej niż mająca do nich zastosowanie na mocy art. 1 ust. 3 spornego rozporządzenia i wynosząca 16,5%. Z tego ostatniego przepisu wynika bowiem, że na jedynego przedsiębiorcę chińskiego ujętego w próbie, który uzyskał MET, zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe w stawce 9,7%. Tymczasem zgodnie z pkt 38 niniejszego wyroku, gdyby Komisja stwierdziła, że warunki gospodarki rynkowej przeważały także w odniesieniu do wnoszących odwołanie, należałoby je również objąć – w braku możliwości obliczenia indywidualnego marginesu dumpingu – stawką w wysokości 9,7%.

43

Wobec powyższego należy stwierdzić nieważność spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym wnoszących odwołanie.

44

Na mocy art. 122 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeśli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 69 § 2 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Artykuł 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu stanowi, że państwa członkowskie, które wstąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty, natomiast art. 69 § 4 akapit trzeci regulaminu przewiduje, że Trybunał może postanowić, iż interwenienci niewymienieni w akapitach poprzednich pokrywają własne koszty.

45

Ponieważ odwołanie złożone przez wnoszące odwołanie zostało uwzględnione i stwierdzono nieważność spornego rozporządzenia w zakresie dotyczącym wnoszących odwołanie, należy obciążyć Radę kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania, zgodnie z żądaniem wnoszących odwołanie. Ponadto Komisja i CEC pokryją własne koszty poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania.

Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje: