Voorlopige editie

BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer)

20 april 2026 (*)

„ Openbare dienst – Tijdelijke functionarissen – Publicatie van een persbericht door een fractie van het Europees Parlement – Bevoegdheid van het Gerecht – Aansprakelijkheid – Materiële en immateriële schade – Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is ”

In zaak T‑374/25,

EO, vertegenwoordigd door L. Levi, advocaat,

verzoeker,

tegen

Europees Parlement, vertegenwoordigd door S. Seyr en R. Schiano als gemachtigden,

verweerder,

geeft

HET GERECHT (Vierde kamer),

samengesteld als volgt: G. De Baere, president, J. Svenningsen (rapporteur) en C. Mac Eochaidh, rechters,

griffier: V. Di Bucci,

gezien de stukken, met name:

–        het op 6 juni 2025 ter griffie van het Gerecht neergelegde verzoekschrift,

–        de op 15 september 2025 ter griffie van het Gerecht neergelegde, door het Parlement aangevoerde exceptie van niet-ontvankelijkheid en onbevoegdheid (hierna: „exceptie”),

–        de op 27 oktober 2025 ter griffie van het Gerecht neergelegde opmerkingen van verzoeker over de exceptie,

–        de maatregel tot organisatie van de procesgang van 17 december 2025 en de respectievelijk op 8 januari 2026 en 11 februari 2026 ter griffie van het Gerecht neergelegde memories van repliek van het Parlement en verzoeker,

de navolgende

Beschikking

1        Met zijn beroep op grond van artikel 270 VWEU vordert verzoeker, EO, nietigverklaring van het besluit van 12 juli 2024 (hierna: „eerste bestreden besluit”) van de voorzitter van de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten (hierna: „de S&D-fractie”), een fractie van het Europees Parlement, en van het besluit van 6 maart 2025 van het bureau van de S&D-fractie (hierna: „tweede bestreden besluit”), bij welke besluiten zijn schadevordering is afgewezen. Op grond van dezelfde bepaling vordert hij tevens vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij naar eigen zeggen heeft geleden als gevolg van de publicatie, door het bureau van de S&D-fractie, van een persbericht getiteld „Nultolerantie voor corruptie” (hierna: „persbericht”).

 Voorgeschiedenis van het geding

2        Verzoeker is een gewezen tijdelijk functionaris in de zin van artikel 2, onder c), van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (hierna: „RAP”) en was werkzaam bij de S&D-fractie. Zijn arbeidsovereenkomst was gesloten met het Parlement.

3        In de uitoefening van zijn taken als politiek adviseur van de S&D-fractie was hij met name betrokken bij de uitwerking van de resolutie van het Europees Parlement van 24 november 2022 over de situatie van de mensenrechten in Qatar in het kader van het FIFA-wereldkampioenschap voetbal (PB 2023, C 167, blz. 99).

4        Enkele dagen na de vaststelling van de resolutie van 24 november 2022 heeft een geaccrediteerde parlementaire medewerker van een Europarlementslid van de S&D-fractie verzoeker de mogelijkheid geboden om een match van het wereldkampioenschap voetbal in Qatar bij te wonen. Dit geschenk bestond uit twee kaartjes voor de kwartfinale tussen Argentinië en Nederland evenals reis- en verblijfkosten voor twee personen.

5        Verzoeker is van 8 tot en met 11 december 2022 met zijn partner naar Qatar gereisd.

6        Op 9 december 2022 hebben de Belgische autoriteiten een onderzoek ingesteld naar mogelijke illegale lobbyactiviteiten door de Staat Qatar („Qatargate”). Zij hebben met name huiszoekingen verricht in de kantoren van het Parlement en hebben verschillende personen aangehouden, onder wie de in punt 4 bedoelde geaccrediteerde parlementaire medewerker.

7        Op 16 december 2022 heeft verzoeker het hoofd van zijn eenheid op de hoogte gebracht van zijn verblijf in Qatar. Samen hebben zij de secretaris-generaal van de S&D-fractie op de hoogte gebracht.

8        Na verzoeker te hebben gehoord, heeft de voorzitter van de S&D-fractie, in haar hoedanigheid van tot het aangaan van overeenkomsten bevoegd gezag (hierna: „TAOBG”), verzoeker op 20 december 2022 krachtens de artikelen 23 en 24 van bijlage IX bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) voor onbepaalde tijd geschorst met inhouding op zijn salaris.

9        Na een aantal administratieve stappen heeft het Parlement op 15 september 2023 de overeenkomst van verzoeker als tijdelijk functionaris beëindigd op grond van artikel 47, onder c), i), van de RAP. Verzoeker vorderde nietigverklaring van dat besluit en verzocht om vergoeding van de door hem geleden materiële en immateriële schade. Die vordering werd bij arrest van 11 juni 2025, EO/Parlement (T‑368/24, waartegen hogere voorziening is ingesteld, EU:T:2025:583), verworpen.

10      Op 20 december 2022, dezelfde dag waarop de voorzitter van de S&D-fractie verzoeker schorste, heeft het bureau van de S&D-fractie het persbericht gepubliceerd en op de website van de S&D-fractie geplaatst.

11      In het persbericht verklaarde het bureau van de S&D-fractie dat het, na het besluit van de week ervoor om een ondervoorzitter van het Parlement uit de fractie te zetten en andere leden van het Parlement die bij Qatargate betrokken waren uit hun functie te ontheffen, vastbesloten was om verdere concrete maatregelen te nemen ter bestrijding van corruptie en externe inmenging. Verder verklaarde het bureau van de S&D-fractie geschokt te zijn door de beschuldigingen van corruptie en vastbesloten te zijn om zijn medewerking te verlenen aan een grondig onderzoek. Het legde uit dat het de hoofdlijnen van een intern onderzoek had vastgelegd en een tijdschema had bevestigd voor de verkiezing van de kandidaat van de S&D-fractie voor de functie van ondervoorzitter.

12      In de vijfde van de zes alinea’s van het persbericht werd opgemerkt dat „het bureau de schorsing van een S&D-medewerker naar aanleiding van ernstig wangedrag in verband met het lopende gerechtelijk onderzoek volledig steunt”.

13      Het profiel van verzoeker werd vervolgens verwijderd uit het organigram op de website van de S&D-fractie, hoewel zijn naam volgens het Parlement in het algemene adresboek van het Parlement bleef staan.

14      Na navraag te hebben gedaan kwam een journalist tot de conclusie dat verzoeker het in het persbericht bedoelde personeelslid van de S&D-fractie was, en op 22 december 2022 publiceerde die journalist een persartikel over de schorsing van verzoeker, waarin hij in de context van het interne onderzoek van de S&D-fractie bij naam werd genoemd.

15      Op 14 maart 2024 diende verzoeker overeenkomstig artikel 90, lid 1, van het Statuut een schadevordering in voor de schade die hij als gevolg van het persbericht had geleden.

16      Bij het eerste bestreden besluit heeft de voorzitter van de S&D-fractie de schadevordering van verzoeker afgewezen. Zij was van mening dat de publicatie van het persbericht geen schending inhield van het beginsel van het vermoeden van onschuld, de zorgvuldigheidsplicht, het recht op behoorlijk bestuur of het recht op bescherming van het privéleven en van persoonsgegevens. Volgens haar was niet voldaan aan de eerste van de drie cumulatieve voorwaarden die nodig zijn voor een succesvolle schadevordering op basis van de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie (namelijk de voorwaarde van onrechtmatig handelen door de instelling).

17      Op 10 oktober 2024 heeft verzoeker uit hoofde van artikel 90, lid 2, van het Statuut een klacht ingediend tegen het eerste bestreden besluit. Hij herhaalde de argumenten waarmee hij wilde aantonen dat zijn schadevordering gegrond was.

18      In het tweede bestreden besluit, ondertekend door de voorzitter van de S&D-fractie „namens het bureau”, werd de klacht van verzoeker afgewezen. In dat besluit werd geconcludeerd dat de handelingen van een fractie slechts kunnen leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van het Parlement wanneer die handelingen aan het Parlement kunnen worden toegerekend. Het persbericht was een handeling die uitsluitend betrekking had op de politieke activiteiten van de S&D-fractie, en viel daarmee buiten het kader van de activiteiten van de S&D-fractie als TAOBG. Bovendien was het volgens het tweede bestreden besluit zo dat de in artikel 90, lid 1, van het Statuut vastgestelde procedure „niet openstond” voor verzoeker, aangezien „een geschil tussen een ambtenaar en zijn instelling [...] slechts op grond van de artikelen 90 en 91 van het Statuut kan worden behandeld wanneer het voortvloeit uit de dienstbetrekking tussen de betrokkene en de instelling”.

 Conclusies

19      In het verzoekschrift en in de opmerkingen over de exceptie van het Parlement verzoekt verzoeker het Gerecht:

–        het beroep ontvankelijk te verklaren;

–        het eerste bestreden besluit nietig te verklaren;

–        indien nodig, het tweede bestreden besluit nietig te verklaren;

–        het Parlement te veroordelen tot vergoeding van de geleden materiële en immateriële schade, alsmede

–        het Parlement te verwijzen in de kosten.

20      In de op grond van artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht ingediende exceptie betoogt het Parlement dat het Gerecht:

–        het beroep dient te verwerpen omdat het is ingesteld bij een rechterlijke instantie die niet bevoegd is, en

–        verzoeker dient te verwijzen in de kosten.

 In rechte

21      Krachtens artikel 130, leden 1 en 7, van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, indien de verwerende partij daarom verzoekt, uitspraak doen over de exceptie zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan. Krachtens artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, wanneer duidelijk is dat een beroep rechtens kennelijk ongegrond is, te allen tijde, op voorstel van de rechter-rapporteur, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.

22      In casu acht het Gerecht zich voldoende ingelicht door de stukken van het dossier en beslist het krachtens artikel 130, lid 7, en artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering om uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.

 Bevoegdheid

23      Het Parlement betoogt in wezen dat het Gerecht niet bevoegd is om kennis te nemen van het beroep en daarover te beslissen, aangezien de besluiten om het persbericht te publiceren en het profiel van verzoeker uit het organigram op de website van de S&D-fractie te verwijderen, politieke handelingen zijn van het bureau van de S&D-fractie, het orgaan dat verantwoordelijk is voor de coördinatie van de politieke activiteiten van de S&D-fractie.

24      Verzoeker stelt dat het Gerecht bevoegd is op grond van artikel 270 VWEU.

25      Artikel 270 VWEU stelt de bijzondere bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie in personeelszaken vast. In dit artikel worden personeelszaken als geschillen „tussen de Unie en haar personeelsleden” onderscheiden van andere zaken die tot de bevoegdheid van het Hof behoren, en wordt verwezen naar het Statuut als instrument dat de grenzen en voorwaarden van die bijzondere bevoegdheid vaststelt.

26      In artikel 91, lid 1, van het Statuut wordt aangegeven dat het Hof van Justitie van de Europese Unie bevoegd is om uitspraak te doen in elk geschil tussen de Unie en „een van de in dit Statuut bedoelde personen”, dat betrekking heeft op de wettigheid van een besluit waardoor deze persoon zich bezwaard acht in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut. Volgens die bepaling kan „[i]edere in dit Statuut bedoelde persoon” bij het tot aanstelling bevoegde gezag een klacht indienen tegen een besluit waardoor hij zich bezwaard acht.

27      Het staat vast dat verzoeker op het relevante tijdstip tijdelijk personeelslid van de S&D-fractie was in de zin van artikel 2, onder c), van de RAP. Artikel 46 van de RAP bepaalt dat titel VII van het Statuut, waaronder de artikelen 90 en 91 daarvan, van overeenkomstige toepassing is. Verzoeker is derhalve een persoon – op wie het Statuut van toepassing is – die bij het TAOBG een klacht heeft ingediend tegen een besluit waardoor hij zich bezwaard acht.

28      Hieruit volgt dat het Gerecht bevoegd is om kennis te nemen van het onderhavige beroep tegen de bestreden besluiten tot afwijzing van de schadevordering.

29      In zijn exceptie baseert het Parlement zich op het arrest van 22 maart 1990, Le Pen (C‑201/89, EU:C:1990:133), om aan te voeren dat er geen regel van Unierecht bestaat waaruit kan worden afgeleid dat de handelingen van een fractie aan het Parlement kunnen worden toegerekend, alsmede dat de verspreiding door een fractie van een publicatie die vermeend lasterlijk is, niet leidt tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.

30      In tegenstelling tot wat het Parlement in wezen betoogt, beperkt het rechtsbeginsel dat is neergelegd in punt 15 en punt 16, onder b), van het arrest van 22 maart 1990, Le Pen (C‑201/89, EU:C:1990:133), de in artikel 270 VWEU vastgelegde bijzondere bevoegdheid van het Gerecht in personeelszaken niet, maar beperkt het slechts de mogelijkheid om in bepaalde situaties, die door het Gerecht moeten worden beoordeeld, een schadevergoeding te vorderen.

31      Bovendien is de verwijzing naar de punten 21 en 22 van het arrest van 22 november 1990, Mommer/Parlement (T‑162/89, EU:T:1990:72), waarin erop wordt gewezen dat arbeidsvoorwaarden die buiten de werkingssfeer van het Statuut of de RAP vallen, buiten de bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie vallen, niet op haar plaats, aangezien deze punten obiter dicta vormen die in de onderhavige zaak niet relevant zijn. Het argument dat is gebaseerd op punt 20 van de beschikking van 16 december 2019 in de zaak Kipper/Commissie (T‑394/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:863) faalt eveneens, aangezien die zaak betrekking had op een geheel andere feitelijke situatie.

32      De exceptie van het Parlement moet derhalve worden afgewezen.

 Ten gronde

33      In het onderhavige beroep betoogt verzoeker dat het Parlement bij de publicatie van het persbericht onrechtmatig en nalatig heeft gehandeld, waardoor het het beginsel van het vermoeden van onschuld, zijn zorgvuldigheidsplicht en het recht op behoorlijk bestuur, alsmede het recht op bescherming van het privéleven en van persoonsgegevens heeft geschonden. Volgens verzoeker hebben zijn gezondheid en reputatie rechtstreeks te lijden gehad onder de publicatie van het persbericht. Hij stelt dat daarmee aan alle voorwaarden voor een succesvolle vordering tot schadevergoeding is voldaan.

34      Met de tweede en de derde vordering als geformuleerd in de conclusies vordert verzoeker nietigverklaring van het eerste en het tweede bestreden besluit.

35      Dienaangaande is het vaste rechtspraak dat vorderingen tot nietigverklaring die formeel zijn gericht tegen het besluit tot afwijzing van een klacht, tot gevolg hebben dat bij het Gerecht beroep wordt ingesteld tegen de handeling waartegen de klacht was ingediend, wanneer deze als zodanig geen zelfstandige inhoud hebben (zie in die zin arresten van 17 januari 1989, Vainker/Parlement, 293/87, EU:C:1989:8, punt 8, en 16 juli 2025, ET/EIB, T‑417/24, niet gepubliceerd, EU:T:2025:728, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

36      Het is evenwel mogelijk dat een uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van een klacht, gelet op de inhoud ervan, het door de verzoeker bestreden besluit niet bevestigt. Dit is het geval wanneer het besluit tot afwijzing van de klacht een heronderzoek van de situatie van de verzoeker op basis van nieuwe gegevens rechtens en feitelijk bevat of het oorspronkelijke besluit wijzigt of aanvult. In dergelijke gevallen vormt de afwijzing van de klacht een handeling die vatbaar is voor toetsing door de rechter, die deze afwijzing in aanmerking neemt bij de beoordeling van de rechtmatigheid van de bestreden handeling of haar zelfs beschouwt als een bezwarende handeling die in de plaats treedt van die bestreden handeling (zie arresten van 21 mei 2014, Mocová/Commissie, T‑347/12 P, EU:T:2014:268, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 5 juli 2023, SE/Commissie, T‑223/21, EU:T:2023:375, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

37      In de onderhavige zaak wijzigt het tweede bestreden besluit, waarbij de klacht van verzoeker op grond van artikel 90, lid 2, van het Statuut is afgewezen, het eerste bestreden besluit zo ingrijpend dat het in de plaats daarvan treedt (zie de punten 16 en 18).

38      Het is derhalve passend om te beginnen met de vordering tot nietigverklaring van het tweede bestreden besluit.

39      Ten eerste moet worden opgemerkt dat verzoeker geen inhoudelijke argumenten aanvoert ter weerlegging van het tweede bestreden besluit, maar met de derde vordering de nietigverklaring daarvan slechts „indien nodig” vordert. Verzoeker stelt immers louter, zonder zijn bewering te onderbouwen, dat de S&D-fractie bij haar besluit om het persbericht te publiceren „noodzakelijkerwijs – zonder meer of in ieder geval ook – als TAOBG heeft gehandeld”.

40      Ten tweede brengt geen regel van Unierecht mee dat handelingen van een fractie aan het Parlement als instelling van de Unie kunnen worden toegeschreven (arrest van 22 maart 1990, Le Pen, C‑201/89, EU:C:1990:133, punt 14).

41      Handelingen van een fractie kunnen slechts als handelingen van het Parlement worden beschouwd, indien zij uitdrukkelijk zijn toegestaan of goedgekeurd door die instelling (bijvoorbeeld door een resolutie) of bij besluit van een van haar vertegenwoordigende organen, handelend binnen de grenzen van zijn bevoegdheden (zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Jacobs in de zaak Le Pen, C‑201/89, EU:C:1990:63, punt 19).

42      In dit verband blijkt reeds uit de bewoordingen van het persbericht dat het is gepubliceerd door het bureau van de S&D-fractie in het kader van haar beleid ter bestrijding van corruptie en externe inmenging, teneinde het publiek bewust te maken van haar inspanningen op dat gebied tegen de achtergrond van Qatargate (zie de punten 11 en 12).

43      Ten derde heeft verzoeker niet aangetoond dat de publicatie van het persbericht en de verwijdering van zijn profiel uit het organigram op de website van de S&D-fractie op enigerlei wijze door het Parlement waren toegestaan of goedgekeurd.

44      Het is juist dat artikel 1, artikel 2, onder c), en artikel 6 van de RAP de rechtsgrondslag vormen voor de toewijzing van de taken van een TAOBG aan fracties. Bovendien voorziet artikel 4 van het besluit van het bureau van het Parlement van 13 januari 2014 betreffende de delegatie van de bevoegdheden van het tot aanstelling bevoegde gezag en het TAOBG in de delegatie van de aan het TAOBG toegekende bevoegdheden ten aanzien van tijdelijk personeel aan de door elke fractie aangewezen autoriteit. De handelingen van een fractie om een persbericht te publiceren en een profiel uit een organigram op haar website te verwijderen, vallen echter niet onder deze rechtsinstrumenten.

45      Hieruit volgt dat in het tweede bestreden besluit terecht is gesteld dat de besluiten om het persbericht te publiceren en het profiel van verzoeker uit het organigram op de website van de S&D-fractie te verwijderen, niet leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.

46      Bovendien kan, ook al werd in het tweede bestreden besluit ten onrechte gesteld dat de in artikel 90, lid 1, van het Statuut vastgestelde procedure „niet openstond” voor verzoeker, dit niets afdoen aan het feit dat zijn schadevordering tegen het Parlement bij dat besluit terecht is afgewezen.

47      Derhalve moet de vordering tot nietigverklaring van het tweede bestreden besluit kennelijk rechtens ongegrond worden verklaard.

48      Wat de vordering tot schadevergoeding betreft, moet een dergelijke vordering volgens vaste rechtspraak op het gebied van de openbare dienst worden afgewezen wanneer zij een nauwe samenhang vertoont met een vordering tot nietigverklaring die op haar beurt niet-ontvankelijk of ongegrond is verklaard (zie arrest van 19 april 2023, PP e.a./Parlement, T‑39/21, EU:T:2023:204, punt 130 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

49      Aangezien de vordering tot nietigverklaring van het tweede bestreden besluit en de vordering tot schadevergoeding een nauwe samenhang vertonen, moet ook deze laatste kennelijk rechtens ongegrond worden verklaard.

50      Ook de vordering tot nietigverklaring van het eerste bestreden besluit moet kennelijk rechtens ongegrond worden verklaard. In dit verband missen de argumenten ter ondersteuning van die vordering doel, gezien de vervanging van het eerste bestreden besluit door het tweede bestreden besluit (zie punt 37) en gezien het feit dat de vordering tot nietigverklaring van het tweede bestreden besluit is afgewezen (zie punt 47). Bovendien is, aangezien de publicatie van het persbericht en de verwijdering van het profiel van verzoeker uit het organigram op de website van de S&D-fractie niet aan het Parlement kunnen worden toegeschreven, in ieder geval niet voldaan aan de eerste van de cumulatieve voorwaarden die nodig zijn voor een succesvolle vordering tot schadevergoeding op grond van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.

51      Hieruit volgt dat het beroep in zijn geheel moet worden verworpen op grond van artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering, aangezien het kennelijk elke rechtsgrond ontbeert.

 Kosten

52      Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd.

53      Aangezien verzoeker in het ongelijk is gesteld, moet hij overeenkomstig de door het Parlement geformuleerde vordering worden veroordeeld tot het dragen van zijn eigen kosten en tot betaling van de kosten van het Parlement.


HET GERECHT (Vierde kamer)

beschikt:

1)      Het beroep wordt verworpen.

2)      EO wordt verwezen in de kosten.

Luxemburg, 20 april 2026.

De griffier      De president

V. Di Bucci

 

G. De Baere


*      Procestaal: Engels.