Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
R. NORKUS
van 20 november 2025 (1)
Zaken C‑498/24 P en C‑499/24 P
Çolakoğlu Metalurji AŞ,
Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ
tegen
Europese Commissie (C‑498/24 P)
en
Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAŞ,
İskenderun Demir ve Çelik AŞ,
Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ
tegen
Europese Commissie (C‑499/24 P)
„ Hogere voorziening – Dumping – Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1100 – Invoer van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije – Definitief antidumpingrecht – Verordening (EU) 2016/1036 – Invoerrechten – Berekening van de dumpingmarge – Artikel 2, lid 10, onder j) – Contract ter afdekking van het valutarisico ”
I. Inleiding
1. De onderhavige zaken hebben betrekking op twee hogere voorzieningen die Turkse ondernemingen hebben ingesteld tegen arresten van het Gerecht van de Europese Unie in de zaken T‑629/21(2) en T‑630/21(3) (hierna: „bestreden arresten”) betreffende antidumpingrechten. Rekwirantes verwijten het Gerecht dat het blijk heeft gegeven van een aantal onjuiste rechtsopvattingen bij het onderzoek van hun beroepen tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2021/1100 van de Commissie van 5 juli 2021 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (hierna: „litigieuze verordening”)(4).
2. Overeenkomstig het verzoek van het Hof zal ik mijn aandacht in deze conclusie toespitsen op het middel dat beide beroepen gemeen hebben en dat de uitlegging betreft van artikel 2, lid 10, onder j), van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (hierna: „basisverordening”)(5). Het betreft meer in het bijzonder de vraag of de Europese Commissie voor de vaststelling van dumping verplicht is rekening te houden met de contracten ter afdekking van het valutarisico die worden gesloten tussen ondernemingen die zich met internationale handel bezighouden, dan wel of zij integendeel haar eigen methode voor de omrekening van valuta kan blijven hanteren.
3. Dit probleem is met name van belang in de internationale handel, waar transacties doorgaans in verschillende valuta worden uitgevoerd. Niet zelden sluiten marktdeelnemers hedgingovereenkomsten om zich te beschermen tegen grote schommelingen van de wisselkoersen die de reële prijs van de betrokken goederen zouden kunnen verstoren. Er zij evenwel aan herinnerd dat de Europese Unie, als volwaardig lid het multilaterale stelsel van internationale handel, er een rechtmatig belang bij heeft de reële prijs van deze goederen vast te stellen, teneinde de doeltreffendheid van haar antidumpingbeleid te waarborgen. In deze context staat het aan het Hof om te bepalen of dergelijke overeenkomsten tussen particuliere marktdeelnemers van invloed kunnen zijn op de uitvoering van de in het Unierecht aan de Commissie toevertrouwde taken bij de tenuitvoerlegging van de basisverordening.
II. Toepasselijke bepalingen
A. WTO-recht
4. Bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten(6), heeft de Raad van de Europese Unie de overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), ondertekend te Marrakesh op 15 april 1994, alsmede de in de bijlagen 1, 2 en 3 bij deze overeenkomst opgenomen overeenkomsten goedgekeurd, waaronder de overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de algemene overeenkomst betreffende tarieven en handel 1994 (GATT) (hierna: „antidumpingovereenkomst”)(7).
5. Artikel 2 („Vaststelling van dumping”) van de antidumpingovereenkomst bepaalt:
„[...]
2.4 De exportprijs wordt op billijke wijze met de normale waarde vergeleken. Deze vergelijking geschiedt op hetzelfde handelsniveau, gewoonlijk het stadium af fabriek, en voor zo dicht mogelijk bij elkaar liggende verkoopdata. Voor elk geval wordt, naargelang de bijzondere kenmerken van de zaak, rekening gehouden met verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen, waaronder verschillen op het gebied van verkoopvoorwaarden en ‑omstandigheden, belastingen en heffingen, handelsniveau, hoeveelheden, fysieke kenmerken en alle andere verschillen waarvan wordt aangetoond dat zij eveneens van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. In de in lid 3 bedoelde gevallen worden correcties toegepast voor de kosten tussen invoer en wederverkoop, met inbegrip van de rechten, heffingen en winst. Indien in deze gevallen de prijzen niet geheel vergelijkbaar zijn, stellen de autoriteiten de normale waarde vast in een handelsstadium dat gelijkwaardig is aan het handelsstadium waarin de exportprijs werd geconstrueerd of passen zij de krachtens dit lid toegestane correctie toe. De autoriteiten delen de belanghebbenden mede welke gegevens zij voor een billijke vergelijking nodig hebben en leggen deze belanghebbenden geen onredelijke bewijslast op.
2.4.1 Wanneer de in lid 4 bedoelde vergelijking een omrekening van valuta noodzakelijk maakt, dient deze omrekening te geschieden tegen de omrekeningskoers die op de verkoopdatum van toepassing was, met dien verstande dat wanneer de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer gekoppeld is, de bij de termijnverkoop toegepaste omrekeningskoers dient te worden gebruikt. Wisselkoersschommelingen worden buiten beschouwing gelaten en wanneer een onderzoek wordt ingesteld staan de autoriteiten de exporteurs een termijn van ten minste 60 dagen toe om hun exportprijzen aan te passen teneinde rekening te houden met wisselkoerswijzigingen in het onderzoektijdvak die een relatief permanent karakter hebben.
2.4.2 Onder voorbehoud van het bepaalde in lid 4 betreffende de billijke vergelijking, wordt het bestaan van dumpingmarges in de onderzoekfase normaliter vastgesteld door vergelijking van een gewogen gemiddelde normale waarde met een gewogen gemiddelde van de prijzen van alle vergelijkbare uitvoertransacties of door vergelijking van de normale waarde en de exportprijs van afzonderlijke transacties. [...]”
B. Unierecht
1. Basisverordening
6. Artikel 1 van de basisverordening bepaalt:
„1. Een antidumpingrecht kan worden ingesteld op ieder product ten aanzien waarvan dumping plaatsvindt, wanneer het in de Unie in het vrije verkeer brengen daarvan schade veroorzaakt.
2. Ten aanzien van een product wordt geacht dumping plaats te vinden indien de prijs van dit product bij uitvoer naar de Unie lager is dan een vergelijkbare prijs die in het kader van normale handelstransacties voor het soortgelijke product voor het land van uitvoer is vastgesteld.
[...]”
7. Artikel 2 van deze verordening („Vaststelling van dumping”) luidt:
„[...]
C. VERGELIJKING
10. De uitvoerprijs wordt op billijke wijze met de normale waarde vergeleken. Deze vergelijking geschiedt in hetzelfde handelsstadium, voor verkopen op zo dicht mogelijk bij elkaar liggende data en met inachtneming van andere verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Wanneer de vastgestelde normale waarde en de uitvoerprijs niet op deze grondslag kunnen worden vergeleken, wordt door middel van correcties, naar gelang van de bijzondere kenmerken van elke zaak, rekening gehouden met verschillen tussen factoren waarvan wordt beweerd en aangetoond dat zij van invloed op de prijzen zijn en, dientengevolge, op de vergelijkbaarheid daarvan. Hierbij dienen dubbele correcties te worden vermeden, in het bijzonder wat de kortingen, rabatten, hoeveelheden en het handelsstadium betreft. Wanneer aan de gestelde voorwaarden is voldaan, kunnen correcties worden toegepast voor de hierna volgende factoren:
[...]
j) Omrekening van valuta
Wanneer ten behoeve van de prijsvergelijking valuta dienen te worden omgerekend, wordt daarvoor de wisselkoers op de datum van verkoop gebruikt. Wanneer echter de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, wordt de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers toegepast. De datum van verkoop is normaal de factuurdatum. Indien evenwel de datum van het contract, van de kooporder of van de orderbevestiging meer in overeenstemming is met de verkoopvoorwaarden, mag één van deze data worden gebruikt. Met wisselkoersschommelingen wordt geen rekening gehouden en exporteurs hebben 60 dagen de tijd om met duurzame veranderingen van de wisselkoersen gedurende het onderzoektijdvak rekening te houden.
[...]”
2. Litigieuze verordening
8. In de overwegingen 96 tot en met 101 van de litigieuze verordening wordt verklaard:
„(96) Eén producent-exporteur en twee verbonden producenten-exporteurs maakten bezwaar tegen de voorlopige afwijzing van een correctie van de valutaomrekening, waarom zij vanwege hedgingcontracten in verband met hun verkoop naar de Unie verzochten. Het verzoek betreft de wisselkoers die moet worden gebruikt bij het omrekenen van de verkoopwaarde in vreemde valuta (in dit geval EUR) naar de valuta van het land van uitvoer (Turkse lira of TRY). De ondernemingen deden een beroep op artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening: ,Wanneer echter de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, wordt de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers toegepast.’
(97) De klager maakte in de opmerkingen die hij na de mededeling van de voorlopige bevindingen heeft ingediend bezwaar tegen de argumenten van de producenten-exporteurs dat hedging een intern proces is, en de ondernemingen kunnen niet beweren dat de verkoopprijs zonder hedging hoger zou zijn geweest, omdat het niet vaststaat dat de afnemers een hogere prijs zouden hebben betaald.
(98) De Commissie merkte op dat artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening toepasselijk is in situaties waarin een valutaomrekening noodzakelijk is om de normale waarde en de uitvoerprijs te kunnen vergelijken. Het is een vaste praktijk om een dergelijke vergelijking in de valuta van het betrokken land te maken. Derhalve heeft de Commissie in dit geval TRY gebruikt als de valuta voor de vergelijking. Beide ondernemingen die om een correctie van de valutaomrekening verzoeken, hebben de uitvoertransacties die in EUR luidden afgedekt. Het risico van valutaomrekening als gevolg van deze transacties was in alle gevallen afgedekt tegen USD. Aangezien de vergelijking in TRY werd gedaan en alle transacties in EUR zonder tussentijdse omrekening naar USD in TRY werden omgerekend, net zoals de gehele binnenlandse verkoop in TRY in aanmerking werd genomen, oordeelde de Commissie dat de in de hedgingcontracten overeengekomen omrekeningskoers tussen EUR en USD irrelevant was voor de vergelijking. Bijgevolg heeft de Commissie het argument van de drie producenten-exporteurs afgewezen.
(99) Na de mededeling van de definitieve bevindingen herhaalden de drie producenten-exporteurs hun argumenten voor een correctie van de valutaomrekening voor de verkoop naar de Unie, zodat rekening wordt gehouden met de afdekking van het valutarisico dat voortvloeit uit transacties in EUR. Zij herhaalden het argument dat de winsten of verliezen als gevolg van de omrekeningskoers op het moment van hedging een significant effect op de prijsvergelijking hebben, ongeacht de valuta die voor de prijsvergelijking wordt gebruikt. Zij gaven in het bijzonder een theoretisch voorbeeld van een binnenlandse-verkooporder met een op een bepaalde dag overeengekomen eenheidsprijs in USD en een uitvoerorder met dezelfde eenheidsprijs in EUR die op dezelfde dag is overeengekomen. Uit de berekening van de ondernemingen bleek dat wanneer die verkooporders op dezelfde dag worden afgegeven en de gefactureerde waarde rechtstreeks vanuit de valuta van de factuur in TRY wordt omgerekend, de vergelijking dumping als resultaat zou hebben, hoewel de in de twee verkooporders overeengekomen prijs dezelfde was op de datum van de verkooporders. Zij voerden vervolgens aan dat een correctie voor hedging moet worden toegepast op basis van artikel 2, lid 10, punt j), of artikel 2, lid 10, punt k), van de basisverordening.
(100) De Commissie onderzocht het argument, met name het theoretische voorbeeld, waaruit zou blijken dat de wisselkoers in de hedgingcontracten in aanmerking zou moeten worden genomen voor het vergelijken van prijzen. Ten eerste merkte de Commissie op dat, hoewel het voorbeeld rekenkundig gezien juist was, de realiteit van de bedrijfsactiviteiten van de ondernemingen of de berekeningen van de dumpingmarge daarin niet tot uiting kwamen. In het voorbeeld werd met name verondersteld dat de dumpingmarge wordt berekend door twee individuele transacties die op hetzelfde moment zijn uitgevoerd te vergelijken, wat niet het geval is, aangezien de Commissie een vergelijking maakt van de gemiddelde normale waarde en de gemiddelde uitvoerprijs zoals voor elke productsoort vastgesteld gedurende het onderzoektijdvak. Ten tweede wordt er in het voorbeeld van uitgegaan dat alle op een bepaalde dag afgesloten verkooporders op hetzelfde moment worden uitgevoerd, waarvan is gebleken dat dit niet het geval is. Een van de producenten-exporteurs bracht namelijk een afzonderlijk argument naar voren dat er op de binnenlandse markt veel meer tijd zit tussen de afronding van de productie en het moment waarop de goederen door de afnemer worden opgehaald dan bij uitvoer het geval is. Derhalve werd het door de ondernemingen gegeven voorbeeld als niet representatief voor de onderhavige situatie bevonden. Voorts heeft geen van de ondernemingen bewijsmateriaal aangeleverd waaruit blijkt dat hun in EUR luidende uitvoertransacties oorspronkelijk op basis van hun prijs in USD zijn overeengekomen. De verkoopovereenkomsten en/of verkooporders van die uitvoertransacties luidden daarentegen vanaf het begin in EUR, zonder enige verwijzing naar USD. Een omrekening van EUR naar TRY via USD werd daarom als irrelevant beschouwd. Bijgevolg heeft de Commissie de gevraagde correctie op basis van artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening afgewezen.
(101) Hoewel de ondernemingen beweerden de uitvoertransacties in verband met individuele hedgingoperaties te kunnen brengen, konden deze na de verkoop bovendien worden aangepast, wat in veel gevallen ook is gebeurd, afhankelijk van hoe de financiële vooruitzichten zich ontwikkelden en om het rendement van de ondernemingen te maximaliseren. De Commissie was derhalve niet van oordeel dat het hedgen rechtstreeks met de betrokken uitvoer in verband kon worden gebracht, en dat het risico zou hebben bestaan dat de werkelijke uitvoerprijs werd verstoord als de prijs van de verkoop op termijn in aanmerking zou worden genomen.”
III. Voorgeschiedenis van de gedingen, procedure bij het Gerecht en bestreden arresten
A. Zaak C‑498/24 P (Çolakoğlu Metalurji en Çolakoğlu Dış Ticaret/Commissie)
1. Voorgeschiedenis van het geding
9. De voorgeschiedenis van het geding is in de punten 2 tot en met 10 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P uiteengezet en kan als volgt worden samengevat.
10. Çolakoğlu Metalurji AŞ (hierna: „CM”) is een Turkse producent-exporteur van warmgewalste platte producten en Çolakoğlu en Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ (hierna: „ÇOTAŞ”) is een daaraan verbonden Turkse handels- en exportonderneming.
11. Op 14 mei 2020 heeft de Commissie een antisubsidieonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Europese Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal (hierna: „betrokken product”) van oorsprong uit Turkije.
12. Het onderzoek had betrekking op de periode van 1 januari tot en met 31 december 2019 (hierna: „onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar de voor de schadebeoordeling nuttige ontwikkelingen had betrekking op de periode van 1 januari 2016 tot het einde van het onderzoektijdvak.
13. Op 6 januari 2021 heeft de Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2021/9 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (hierna: „voorlopige verordening”)(8) vastgesteld, waarbij rekwirantes uitvoer van het betrokken product naar de Unie aan een voorlopig antidumpingrecht van 7,6 % werd onderworpen.
14. Op 5 juli 2021 heeft de Commissie de litigieuze verordening vastgesteld en daarbij op de invoer van de door rekwirantes vervaardigde producten in de Unie een antidumpingrecht van 7,3 % ingesteld.
2. Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest in zaak C‑498/24 P
15. Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 29 september 2021, hebben CM en ÇOTAŞ bij het Gerecht beroep ingesteld tot nietigverklaring van de litigieuze verordening.
16. Ter ondersteuning van hun beroep hebben rekwirantes voor het Gerecht vier middelen aangevoerd. Het eerste middel was ontleend aan schending van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening. Met het tweede middel werd betoogd dat artikel 2, lid 10, onder b), van de basisverordening is geschonden doordat een betaling van invoerrechten wordt geëist om tot een correctie te kunnen overgaan. Het derde middel was ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout door te weigeren een driemaandelijkse berekening van de dumpingmarge uit te voeren, en aan een daaruitvolgende schending van artikel 2, lid 10, van de basisverordening. Het vierde middel was ontleend aan schending van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening door correcties voor afdekkingswinsten en ‑verliezen te weigeren.
17. Bij het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P heeft het Gerecht die vier middelen afgewezen en bijgevolg het beroep in zijn geheel verworpen.
B. Zaak C‑499/24 (Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları e.a. /Commissie)
1. Voorgeschiedenis van het geding
18. De voorgeschiedenis van het geding is in de punten 2 tot en met 10 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P uiteengezet en kan als volgt worden samengevat.
19. Rekwirantes zijn ondernemingen naar Turks recht. Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAŞ en İskenderun Demir ve Çelik AŞ zijn actief in de productie en verkoop van warmgewalste platte producten. Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AŞ is hun verbonden handelaar.
20. Op 14 mei 2020 heeft de Commissie een antidumpingonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (hierna: „onderzoek”).
21. Het onderzoektijdvak liep van 1 januari tot en met 31 december 2019. Het onderzoek naar de voor de schadebeoordeling nuttige ontwikkelingen had betrekking op de periode van 1 januari 2016 tot het einde van het onderzoektijdvak. Rekwirantes hebben schriftelijke opmerkingen ingediend in de loop van het onderzoek.
22. Op 6 januari 2021 heeft de Commissie de voorlopige verordening vastgesteld, waarbij rekwirantes uitvoer van het betrokken product naar de Unie aan een voorlopig antidumpingrecht van 5,4 % werd onderworpen.
23. Op 5 juli 2021 heeft de Commissie de litigieuze verordening vastgesteld en daarbij op de invoer van de door rekwirantes vervaardigde producten in de Unie een antidumpingrecht van 5 % ingesteld.
2. Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest in zaak C‑499/24 P
24. Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 29 september 2021, hebben rekwirantes bij het Gerecht beroep ingesteld tot nietigverklaring van de litigieuze verordening.
25. Ter ondersteuning van hun beroep tot nietigverklaring hebben rekwirantes vier middelen ingeroepen. Het eerste middel was ontleend aan schending van de eerste drie volzinnen en de vijfde volzin van artikel 2, lid 10, en van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening en aan schending van artikel 2, lid 5, van die verordening. Met het tweede middel stelden rekwirantes dat de weigering door de Commissie om een correctie voor afdekkingswinsten en ‑verliezen toe te passen, in strijd was met artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst en het beginsel van goed bestuur. Met hun derde middel voerden rekwirantes aan dat artikel 2, leden 5 en 6, van de basisverordening en de eerste drie volzinnen van artikel 2, lid 10, van die verordening waren geschonden. Het vierde middel was tot slot ontleend aan schending van artikel 2, lid 6, van de basisverordening en artikel 2.2.2 van de antidumpingovereenkomst.
26. Bij het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P heeft het Gerecht die vier middelen afgewezen en bijgevolg het beroep in zijn geheel verworpen.
C. Procedure bij het Hof en conclusies van partijen
27. De hogere voorzieningen in de zaken C‑498/24 P en C‑499/24 P zijn ingesteld op 17 juli 2024 en zijn op dezelfde dag ingeschreven ter griffie van het Hof.
28. Met hun respectieve hogere voorzieningen verzoeken rekwirantes het Hof:
– primair, de bestreden arresten te vernietigen, de litigieuze verordening nietig te verklaren en de Commissie te verwijzen in de door hen gemaakte kosten van de hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht, en
– subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht en de beslissing omtrent de kosten van de procedures voor het Gerecht en in hogere voorziening aan te houden.
29. De Commissie verzoekt het Hof:
– de hogere voorzieningen af te wijzen, en
– rekwirantes te verwijzen in de kosten.
30. Overeenkomstig artikel 76, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering heeft het Hof beslist geen pleitzitting te houden.
IV. Juridische analyse
A. Inleidende opmerkingen
1. Europese Unie in het multilaterale handelsstelsel
31. De WTO zorgt voor de eerbiediging van een op bindende regels gebaseerd multilateraal handelsstelsel. De Europese Unie heeft als regionale organisatie met eigen rechtspersoonlijkheid een bijzondere status binnen de WTO, waar zij een volwaardig lid is naast haar lidstaten.(9) Wegens de exclusieve bevoegdheid die artikel 3, lid 1, onder e), VWEU de Unie toekent op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, heeft zij de uit de overeenkomsten van de WTO voortvloeiende internationale verbintenissen van haar lidstaten overgenomen. De antidumpingovereenkomst die daar integraal deel van uitmaakt, regelt de inhoudelijke voorwaarden, zoals de procedureregels voor de vaststelling, de uitvoering en de handhaving van antidumpingmaatregelen. Niet-naleving van die regels kan ertoe leiden dat de ingestelde maatregelen worden aangevochten in het kader van de geschillenbeslechtingsregeling van de WTO.(10)
32. Teneinde deze internationale verbintenissen om te zetten in de rechtsorde van de Unie, heeft de Europese wetgever op grond van artikel 207, lid 2, VWEU de basisverordening inzake handelsbescherming vastgesteld. Die tekst bevat de voorwaarden waaronder de Commissie kan optreden tegen oneerlijke handelspraktijken van in derde landen gevestigde exporteurs, wanneer deze schade toebrengen aan de bedrijfstak van de Unie. In dat kader vervult de Commissie de taken van onderzoeksautoriteit en beslissende autoriteit, zoals blijkt uit artikel 6 en artikel 9, lid 4, van de basisverordening. Volgens het grondbeginsel van de rechtsstaat is elke beslissing die rechtsgevolgen heeft echter onderworpen aan effectieve rechterlijke toetsing. Daartoe kan tegen de antidumpingmaatregelen van de Commissie beroep tot nietigverklaring worden ingesteld bij het Gerecht, met een mogelijkheid van toetsing door het Hof in geval van hogere voorziening. De onderhavige zaak illustreert de uitoefening van deze wettigheidstoetsing, die moet waarborgen dat de handelingen van de Commissie in overeenstemming zijn met de regels van het Unierecht en met de internationale verplichtingen die voortvloeien uit de antidumpingovereenkomst.(11)
33. Het vierde middel in zaak C‑498/24 P en het zesde middel in zaak C‑499/24 P zijn identiek voor zover zij in wezen strekken tot betwisting van de uitlegging van een bepaling, te weten artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, en van de toepassing ervan door de Commissie bij de vaststelling van de dumpingmarge. In deze context wordt het Gerecht verweten dat het het juridische standpunt van de Commissie ten aanzien van de uitlegging van die bepaling heeft overgenomen en is voorbijgegaan aan het belang van hedgingcontracten in de context van internationale handelstransacties.
34. Aangezien de argumenten van rekwirantes slechts betrekking hebben op afzonderlijke aspecten van de betrokken regeling, zonder dat duidelijk kan worden vastgesteld welke richting zij met die argumenten uit willen, zal ik voor de duidelijkheid beginnen met een uiteenzetting van die regeling, teneinde een beter inzicht te krijgen in het belang van de onderhavige zaken. Daartoe zal ik met name uitleggen hoe de dumpingmarge in de praktijk wordt berekend(12) en hoe te werk moet worden gegaan bij transacties waarbij verschillende valuta betrokken zijn(13). Voorts zal ik uitleggen wat de functie is van de door rekwirantes ingeroepen hedgingcontracten en zal ik ingaan op de vraag of de Commissie verplicht is om dergelijke contracten tussen particuliere partijen in aanmerking te nemen bij haar berekeningen.(14) Deze voorafgaande uiteenzetting maakt het gemakkelijker om de argumenten van partijen ten gronde te beoordelen. In het laatste deel van deze conclusie zal het gemeenschappelijke middel in hogere voorziening grondig worden onderzocht.(15)
2. Regels voor het vaststellen van de dumpingmarge
35. Volgens artikel 1, lid 2, van de basisverordening wordt ten aanzien van een product geacht dumping plaats te vinden indien de prijs van dit product bij uitvoer naar de Unie lager is dan een vergelijkbare prijs die in het kader van normale handelstransacties voor het soortgelijke product voor het land van uitvoer is vastgesteld. Dumping wordt dus vastgesteld door twee waarden te vergelijken: een eerste waarde, die overeenkomt met de prijs van het product op de binnenlandse markt van het betrokken derde land, de zogeheten „normale waarde”, en een tweede waarde, de „uitvoerprijs” naar de Europese Unie. Het aldus verkregen resultaat is de „dumpingmarge”, die in artikel 2, lid 12, van de basisverordening is gedefinieerd als „het bedrag waarmee de normale waarde de uitvoerprijs overschrijdt”.
36. Zoals het Hof in zijn rechtspraak heeft opgemerkt(16), is de bepaling van de normale waarde van een product een van de essentiële stappen om het bestaan van eventuele dumping te kunnen vaststellen. Artikel 2, lid 1, eerste alinea, van de basisverordening bepaalt in dit verband dat de normale waarde normaal is gebaseerd op de prijzen die door onafhankelijke afnemers in het land van uitvoer in het kader van normale handelstransacties worden betaald of dienen te worden betaald. Wat de uitvoerprijs betreft, blijkt uit artikel 2, lid 8, van de basisverordening dat de uitvoerprijs de werkelijk betaalde of te betalen prijs is van het product dat vanuit het land van uitvoer met het oog op uitvoer naar de Unie wordt verkocht. Het gaat hier om de prijs van het product aan de grens van de Unie, d.w.z. voordat het op de markt van de Unie wordt binnengebracht, en niet de prijs die wordt betaald wanneer het binnen de Unie op de markt wordt gebracht.
37. Zodra deze twee waarden zijn bepaald, moeten zij worden vergeleken, hetgeen op „billijke” wijze en „in hetzelfde handelsstadium” moet gebeuren, overeenkomstig de vereisten van artikel 2, lid 10, van de basisverordening. Om tot deze vergelijking te komen, worden correcties toegepast. Indien een partij dergelijke correcties vraagt, moet zij het bewijs leveren dat haar verzoek gerechtvaardigd is.(17) In de praktijk vergelijkt de Commissie de prijzen – d.w.z. de normale waarde en de uitvoerprijs – in het stadium „af fabriek”, door de kosten voor de verkoop van het product in mindering te brengen.
38. Overeenkomstig artikel 2, lid 11, van de basisverordening wordt de dumpingmarge berekend met behulp van hetzij een „symmetrische” methode, waarbij een gewogen gemiddelde normale waarde wordt vergeleken met de gewogen gemiddelde prijs van alle uitvoer naar de Unie, hetzij een „asymmetrische” methode, waarbij een gewogen gemiddelde normale waarde wordt vergeleken met de prijzen van elke afzonderlijke uitvoertransactie naar de Unie. Ongeacht de gekozen methode, moet deze de vastgestelde dumping volledig en getrouw tot uitdrukking kunnen brengen. De precieze berekening van de dumpingmarge is bijzonder belangrijk in de praktijk, aangezien het eventueel opgelegde antidumpingrecht niet hoger mag zijn dan deze dumpingmarge.(18)
3. Praktische problemen in verband met de berekening van de dumpingmarge, met name wat het in aanmerking nemen van de verschillende valuta betreft
39. De precieze berekening van de dumpingmarge levert in de praktijk vaak problemen op. Er moet bijzonder strikt te werk worden gegaan, met name vanwege het vereiste van artikel 2, lid 10, van de basisverordening dat de vergelijking van de uitvoerprijs met de normale waarde „billijk” moet zijn. In deze bepaling van het Unierecht is niet gedefinieerd wat onder een „billijke vergelijking” wordt verstaan. Het overeenkomstige begrip in artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst, waarop artikel 2, lid 10, van de basisverordening is gebaseerd, is op het niveau van de WTO echter aldus uitgelegd dat het betekent dat de vergelijking „onpartijdig en objectief” moet zijn.(19) De verplichting om een „billijke vergelijking” te waarborgen, wordt geacht voor alle bepalingen van artikel 2 van de antidumpingovereenkomst te gelden.(20)
40. Ter wille van een uitlegging die in overeenstemming is met het WTO-recht(21), moeten diezelfde beginselen worden toegepast op de bepalingen van artikel 2 van de basisverordening. Een dergelijke benadering wordt met name gerechtvaardigd door de expliciete keuze van de Uniewetgever om de bepalingen van het WTO-recht op het gebied van antidumping getrouw over te nemen in het Unierecht.(22)
41. Een zinvolle vergelijking tussen de uitvoerprijs en de gangbare prijs voor binnenlands verbruik in het land van uitvoer vereist logischerwijs dat beide waarden in dezelfde valuta worden uitgedrukt – een voorwaarde waaraan in de praktijk niet systematisch wordt voldaan in het internationale handelsverkeer.(23) Hierdoor moet een van de prijzen worden omgerekend in de referentievaluta van de andere markt, hetgeen, ondanks de schijnbare technische neutraliteit van een dergelijke ingreep, een aantal methodologische en juridische uitdagingen oplevert die hieronder moeten worden beschreven.
42. Specifieke problemen bij de berekening van de dumpingmarge doen zich met name voor wanneer verschillende munteenheden worden gebruikt, aangezien schommelingen in de wisselkoersen de werkelijke waarde van de betrokken goederen kunnen vertekenen en zo de omvang van de dumpingmarge kunnen wijzigen.(24) De koers voor de omrekening tussen de toepasselijke valuta kan immers variëren naargelang van de datum die wordt gebruikt om de prijzen te bepalen. Tenzij de omrekening geschiedt aan de hand van een passende wisselkoers, kan de prijsvergelijking door een onderzoeksautoriteit tot een onjuiste raming van de dumpingmarge leiden, hetgeen in strijd is met het vereiste van een „billijke vergelijking”.(25) In deze omstandigheden is het dus absoluut noodzakelijk om over uniforme criteria te beschikken die de bevoegde autoriteit in staat stellen om verstoringen als gevolg van wisselkoersschommelingen te elimineren bij de berekening.
43. Artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, waarop de onderhavige procedures betrekking hebben, bevat specifieke bepalingen betreffende de omrekening van valuta ten behoeve van de vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde. In het algemeen worden uitvoerprijzen niet uitgedrukt in de nationale valuta van het land van uitvoer, maar veeleer in een van de meest verhandelde valuta op internationaal niveau. Valuta „dienen” derhalve te worden omgerekend in de zin van de eerste volzin van deze bepaling wanneer de normale waarde is uitgedrukt in de plaatselijke valuta van de exporteurs, die verschilt van de valuta die voor de uitvoer wordt gehanteerd. Omgekeerd zou het in strijd zijn met deze bepaling om valuta om te rekenen wanneer de te vergelijken prijzen al in dezelfde munteenheid zijn uitgedrukt.(26) In de praktijk moeten de onderzoeksautoriteiten, om te bepalen of valuta dienen te worden omgerekend, nagaan of de verkoop in eenzelfde valuta plaatsvindt.
44. In de eerste volzin van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening is bepaald dat de omrekening over het algemeen gebaseerd moet zijn op „de wisselkoers op de datum van verkoop”. In de tweede volzin is gepreciseerd dat „[d]e datum van verkoop [...] normaal de factuurdatum [is]. Indien evenwel de datum van het contract, van de kooporder of van de orderbevestiging meer in overeenstemming is met de verkoopvoorwaarden, mag één van deze data worden gebruikt”.(27) Hoe dan ook is het belangrijk de datum te gebruiken die de beste garanties biedt om de essentiële verkoopvoorwaarden vast te stellen. Het bewijs hiervoor moet per geval door de Commissie of de betrokken partij worden geleverd. Raamovereenkomsten of eenvoudige intentieverklaringen beantwoorden doorgaans niet aan deze criteria.(28) Wanneer de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, moet in afwijking van deze algemene regel „de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers” worden toegepast. Deze laatste variant zal ik later in deze conclusies nader bespreken.
45. Door een regel vast te stellen over het passende tijdstip om de wisselkoers te bepalen („de datum van verkoop”), gaan de antidumpingovereenkomst en de basisverordening er logischerwijs van uit dat omrekening uitsluitend kan plaatsvinden op basis van wisselkoersen. Elke andere omrekeningsmethode wordt zo uitdrukkelijk uitgesloten. Met name abstracte waarden zoals de koopkrachtpariteiten voor consumenten, die onder meer door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) en de Verenigde Naties (VN) worden berekend, kunnen niet als doorslaggevende referentiegegevens worden beschouwd. Evenzo moeten de concrete gevolgen van de invoer met dumping voor de bedrijfstak van de Unie worden vastgesteld aan de hand van de officiële wisselkoersen die ten grondslag liggen aan de internationale handelstransacties.
46. Noch in de antidumpingovereenkomst, noch in de basisverordening wordt gespecificeerd van welke bron de wisselkoersen moeten worden verkregen. In de praktijk worden de door de Europese Centrale Bank gepubliceerde wisselkoersen gebruikt. Wanneer deze voor een bepaalde valuta geen wisselkoers verstrekt, worden doorgaans de door het Internationaal Monetair Fonds vastgestelde wisselkoersen toegepast. De Commissie gebruikt de gemiddelde maandelijkse wisselkoersen, behalve in het geval van aanzienlijke devaluatie; dan kan zij zich op de dagelijkse wisselkoersen baseren. Derhalve maakt het weinig uit of de producent-exporteur in zijn boekhoudsysteem voor interne doeleinden andere wisselkoersen gebruikt, niettegenstaande het feit dat de Commissie zich om praktische redenen vaak baseert op de omrekening die de onderneming doorgaans toepast voor het verzamelen en verifiëren van gegevens in het kader van diverse onderzoeksprocedures.(29)
47. Naast de algemene regels van artikel 2.4.1 van de antidumpingovereenkomst, die in de rechtsorde van de Unie te vinden zijn in artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, beschikken de onderzoeksautoriteiten over discretionaire bevoegdheden met betrekking tot andere aspecten in verband met de omrekening van valuta. Zo rekenen deze autoriteiten de exportvaluta meestal om in de nationale munteenheid van het land van uitvoer. Zij kunnen er echter ook voor kiezen om de valuta van de lokale verkoop om te rekenen in de valuta die voor de uitvoer wordt gehanteerd.(30) In de regel wordt de uitvoerprijs in de nationale munteenheid van het land van uitvoer omgerekend op basis van de gemiddelde wisselkoers in het onderzoektijdvak.(31)
48. Tot slot zij erop gewezen dat de Uniewetgever, in afwijking van de bepalingen van de antidumpingovereenkomst, de regels voor de omrekening van valuta heeft opgenomen in een rechtsinstrument dat marktdeelnemers het recht geeft te verzoeken om correctie van de waarden die verband houden met factoren waarvan is vastgesteld dat zij van invloed zijn op de prijzen en bijgevolg op de vergelijkbaarheid daarvan. Dit punt is vooral belangrijk omdat het ondernemingen in staat stelt om actief met de Commissie mee te werken aan de aanpassingen en correcties bij de berekening van de dumpingmarge.
4. Belang van hedgingcontracten in de internationale handel
49. Om zich te beschermen tegen de financiële risico’s van schommelingen in wisselkoersen of grondstoffenprijzen, maken marktdeelnemers vaak gebruik van hedgingcontracten of nemen zij in hun overeenkomsten contractuele wisselkoersbedingen op. Instrumenten voor valutahedging hebben tot gevolg dat een wisselkoers wordt vastgezet die van toepassing zal zijn op een toekomstige transactie. Een dergelijk mechanisme zorgt er bijvoorbeeld voor dat als de euro in waarde daalt nadat een exporteur zijn prijzen in EUR heeft vastgesteld, de valutahedge garandeert dat hij toch een voorspelbaar bedrag in zijn nationale valuta ontvangt.
50. Deze hedgingcontracten zijn overeenkomsten die tussen particuliere partijen worden gesloten met het oog op intern risicobeheer en hebben in beginsel geen rechtsgevolgen voor de methode die de onderzoeksautoriteit gebruikt om de dumpingmarge te berekenen. Deze contracten hebben met name geen invloed op het wisselkoersbeleid van de Commissie. Zij kunnen evenmin afdoen aan de aansprakelijkheid op het gebied van antidumpingrechten. In deze context zij erop gewezen dat de Commissie in het verleden systematisch heeft geweigerd een andere wisselkoers dan de officiële contante wisselkoers vast te stellen, waardoor termijncontracten of hedges niet in aanmerking werden genomen.(32)
51. De redenen die in beginsel rechtvaardigen dat dergelijke hedgingcontracten geen juridische draagwijdte krijgen, zijn duidelijk en blijken reeds uit de eerder uiteengezette overwegingen met betrekking tot de berekening van de dumpingmarge. In de eerste plaats zij erop gewezen dat dergelijke contracten in de basisverordening nergens worden genoemd in het kader van de algemene regel van artikel 2, lid 10, onder j).
52. In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat alleen de door de Commissie vastgestelde methode, die gebaseerd is op het gebruik van officiële wisselkoersen, de vereiste mate van neutraliteit voor de omrekening van de normale prijs en de uitvoerprijs kan waarborgen, voor zover deze omrekening vrij blijft van enige invloed van derden die mogelijk hun eigen financiële belangen nastreven.(33)
53. Deze methode voldoet bovendien volledig aan het vereiste van transparantie van het bestuursoptreden, aangezien zij de betrokken partijen – ondernemingen en derde landen – in staat stelt te begrijpen hoe de Commissie haar bevoegdheden uitoefent en na te gaan of dat in overeenstemming met de regels van het multilaterale handelsstelsel gebeurt.
54. Bovendien stelt deze praktijk, vanwege de consistentie ervan en vanwege het feit dat de Commissie in haar besluiten – in casu in overweging 98 van de litigieuze verordening(34) – regelmatig motiveert waarom zij deze praktijk handhaaft, de rechterlijke instanties van de Unie in staat om een doeltreffende rechterlijke toetsing uit te oefenen.
55. Indien de Commissie daarentegen alleen de tussen particuliere partijen gesloten overeenkomsten als doorslaggevend criterium voor de valutaomrekening in het kader van de berekening van de dumpingmarge zou aanmerken, zou er een ernstig risico bestaan dat haar administratieve praktijk zich zou ontwikkelen tot een casuïstische benadering, die wordt gekenmerkt door een onvoorspelbaarheid die onverenigbaar is met de vereisten van rechtszekerheid.
56. Een dergelijke ontwikkeling zou de stabiliteit van de handelsbetrekkingen van de Unie met derde landen in gevaar kunnen brengen. Zij zou eveneens de institutionele geloofwaardigheid van de Commissie aantasten, door ten onrechte te suggereren dat de toepasselijke omrekeningsmethode onderhevig zou kunnen zijn aan willekeur of aan de invloed van particuliere belangen.
57. Ook zou niet kunnen worden uitgesloten dat derde landen door de contractuele vaststelling van abstracte of autonome wisselkoersen door particuliere marktdeelnemers een prikkel zouden hebben om ongepaste invloed te willen uitoefenen op de administratieve praktijk van de Commissie(35), waardoor de soevereiniteit van de Unie op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek in het gedrang zou kunnen komen. Teneinde dergelijke risico’s te voorkomen, moet de vaste praktijk van de Commissie worden gehandhaafd, die bovendien uitdrukkelijk is bekrachtigd door de rechtspraak van het Hof.(36)
58. Niettegenstaande het voorgaande moeten hedgingcontracten evenwel in aanmerking worden genomen voor de in artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening opgenomen uitzondering voor termijntransacties. Zoals uit deze bepaling blijkt, wordt „de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers” toegepast, op voorwaarde dat de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken uitvoertransactie is gekoppeld. Het hedgingcontract moet met andere woorden een rechtstreeks verband vertonen met de prijs die werkelijk in rekening is gebracht bij de betrokken verkoop voor uitvoer.
59. Ter verduidelijking van de terminologie zij eraan herinnerd dat onder „hedge” een financieel instrument wordt begrepen dat is ontworpen om het financiële risico waaraan een onderneming is blootgesteld, te verminderen. In dat opzicht fungeert het termijncontract voor de verkoop van vreemde valuta als een vaste verbintenis, die wordt aangegaan op de datum waarop het contract wordt gesloten, om een vast bedrag aan vreemde valuta op een overeengekomen vervaldatum tegen een vooraf vastgestelde wisselkoers te verkopen, waardoor het mogelijk wordt om het resultaat van de valutatransactie veilig te stellen, ongeacht latere schommelingen van de markt.
60. Bovendien mag het hedge-instrument niet algemeen of speculatief van aard zijn, maar moet het gekoppeld zijn aan specifieke transacties of verkopen tijdens het onderzoektijdvak. Het staat aan de exporteur om actief aan te tonen en te documenteren dat het hedgingcontract de uitvoerprijs zodanig beïnvloedt dat een correctie gerechtvaardigd is. Indien niet aan deze voorwaarden is voldaan, geldt de algemene regel, waarbij de officiële wisselkoers op de datum van verkoop als basis wordt gehanteerd.
61. In het licht van de voorgaande overwegingen moeten in het vervolg van de analyse het vierde middel in zaak C‑498/24 P en het zesde middel in zaak C‑499/24 P worden onderzocht. Deze middelen, die in wezen op identieke argumenten berusten, moeten in de onderhavige analyse gezamenlijk worden behandeld. Eerst moeten echter de motivering van de bestreden arresten en de argumenten die de partijen daar in hogere voorziening tegen hebben aangevoerd in herinnering worden gebracht.
B. Onderzoek van de middelen van de hogere voorziening
1. Motivering van de bestreden arresten door het Gerecht
62. Zoals hierboven aangegeven(37), heeft het Gerecht in de bestreden arresten de door rekwirantes ingestelde beroepen tot nietigverklaring verworpen, die onder meer waren gebaseerd op de schending van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening.(38)
63. Het Gerecht heeft er met name aan herinnerd dat de hedgingcontracten die rekwirantes hebben aangevoerd ter ondersteuning van hun verzoek om een correctie uit hoofde van voornoemde bepaling, betrekking hadden op in EUR luidende verkopen voor uitvoer en dat het wisselkoersrisico in al deze contracten was afgedekt naar USD. Aangezien de Commissie een billijke vergelijking tussen de in TRY luidende normale waarde en de uitvoerprijs moest waarborgen, heeft zij alle in EUR luidende uitvoertransacties echter rechtstreeks omgerekend in TRY, aangezien een tussentijdse omrekening in USD niet nodig was om een billijke vergelijking te waarborgen.(39)
64. Het Gerecht heeft eveneens opgemerkt dat de omrekeningskoers van EUR in USD in de hedgingcontracten die rekwirantes aanvoerden om omrekening krachtens artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening te eisen, was aangegeven voor hedging tegen USD, maar niets te maken had met de omrekening die de Commissie moest uitvoeren om een billijke vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs te waarborgen.(40) De door rekwirantes genoemde hedgingcontracten waren derhalve irrelevant voor deze omrekening, zoals vermeld in overweging 98 van de litigieuze verordening.
65. Het in eerste aanleg door rekwirantes aangevoerde argument dat de Commissie de in de hedgingcontracten opgenomen omrekeningskoers moest hanteren, is derhalve ongegrond verklaard.(41) Aangezien de hedgingcontracten die rekwirantes ter ondersteuning van hun verzoek om correctie op grond van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening hebben aangevoerd, niet relevant waren, heeft het Gerecht de overige argumenten van rekwirantes met betrekking tot een gestelde schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, die werd ingeroepen op grond van een gestelde schending van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, derhalve eveneens verworpen.(42)
2. Opmerkingen van partijen
a) Argumenten van rekwirantes in hogere voorziening
66. Rekwirantes betogen dat aangezien in artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening veeleer de nadruk wordt gelegd op de datum van verkoop in plaats van op de valuta en de omrekeningskoers, zoals het Gerecht in de bestreden arresten heeft vastgesteld(43), dit de relevante factor moet zijn waarmee de Commissie rekening moet houden, aangezien de wisselkoersen onderling „gekoppeld” zijn. Volgens rekwirantes betekent dit dat de voor de uitvoerprijs relevante valuta moest worden omgerekend aan de hand van een omrekening in USD. Een dergelijke benadering zou worden bevestigd door een van de bestreden arresten.(44)
67. Rekwirantes voegen daaraan toe dat indien de uitlegging van het Gerecht zou worden gevolgd, te weten dat hedges alleen in aanmerking kunnen worden genomen wanneer de transactie betrekking heeft op de valuta van de factuur en de door de Commissie gebruikte omrekeningsvaluta, het te gemakkelijk zou zijn om de verplichting van de eerste volzin van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening te omzeilen. Zij betwisten bovendien de aanvullende conclusies van het Gerecht in de bestreden arresten.(45)
b) Argumenten van de Commissie
68. De Commissie merkt op dat rekwirantes alleen het in de bestreden arresten aangevoerde argument betwisten dat betrekking heeft op het conceptuele verschil tussen de in de hedgingcontracten opgenomen omrekeningskoers van EUR in USD en de omrekeningskoers die de Commissie heeft toegepast om de normale waarde en de uitvoerprijs te vergelijken.(46) Zij betwisten niet de redenering dat de contracten bedoeld waren om een risico van omrekening in USD af te dekken, waardoor hun verwijzing naar USD irrelevant is voor de door de Commissie uitgevoerde omrekening. De Commissie is derhalve van mening dat het middel in hogere voorziening niet ter zake dienend is.
69. De Commissie herinnert eraan dat zij volgens artikel 2, lid 10, van de basisverordening over een ruime discretionaire bevoegdheid beschikt om valuta om te rekenen om complexe economische waarden met elkaar te kunnen vergelijken. Rekwiranten moesten aantonen dat de omrekening in de valuta van het land van uitvoer een kennelijke fout vormde, hetgeen zij niet hebben gedaan, aangezien zij enkel een schending van de voorwaarden van de verordening hebben ingeroepen. De bestreden arresten bevestigen dat hun argumenten ontoereikend waren om de gebruikte omrekeningsmethode ter discussie te stellen.
70. De Commissie wijst erop dat voor de vergelijking valuta moeten worden omgerekend om de vergelijkbaarheid van de normale waarde en de uitvoerprijs te waarborgen. Het is gebruikelijk om de vergelijking te maken in de valuta van het land van uitvoer – in casu TRY. De verwijzing naar USD in de hedgingcontracten diende enkel ter afdekking van een omrekeningsrisico en was derhalve niet relevant om de billijke vergelijking te waarborgen, des te meer omdat de uitvoerprijs in EUR luidde. De argumenten van rekwirantes met betrekking tot de „datum van verkoop” en de „onderlinge koppeling van de wisselkoersen” doen niets af aan deze analyse, en de aangehaalde rechtspraak bevestigt in feite de door de Commissie toegepaste omrekeningsmethode.
3. Standpuntbepaling
a) Algemene opmerkingen
71. Om te beginnen moet eraan worden herinnerd dat uit artikel 256, lid 1, tweede alinea, VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie blijkt dat hogere voorziening beperkt is tot rechtsvragen. Het Gerecht is dus bij uitsluiting bevoegd om de relevante feiten vast te stellen en te beoordelen, alsmede om de bewijselementen te beoordelen. De beoordeling van deze feiten en bewijselementen levert dus, behoudens het geval van een verkeerde voorstelling daarvan, geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof in hogere voorziening.(47)
72. Bovendien volgt uit de rechtspraak van het Hof dat wanneer een rekwirant opkomt tegen de uitlegging of de toepassing van het Unierecht door het Gerecht, de in eerste aanleg onderzochte rechtspunten in hogere voorziening opnieuw kunnen worden behandeld. De procedure van hogere voorziening zou immers ten dele aan betekenis verliezen, indien een rekwirant niet op die manier zijn hogere voorziening kon baseren op argumenten die reeds voor het Gerecht zijn aangevoerd.(48)
73. Deze algemene opmerkingen zijn noodzakelijk voor zover rekwirantes zowel de Commissie als het Gerecht verwijten in wezen blijk te hebben gegeven van dezelfde onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening. De onjuiste rechtsopvatting bestaat ten eerste in de weigering door de Commissie om gevolg te geven aan de verzoeken om correctie die rekwirantes op grond van deze bepaling hebben ingediend, en ten tweede in het feit dat het Gerecht dit standpunt heeft bekrachtigd. Meer in het bijzonder verwijten rekwirantes de Commissie en het Gerecht dat zij aan de hedgingcontracten die rekwirantes voor de omrekening hadden gesloten, geen juridische betekenis hebben toegekend. Volgens rekwirantes had deze omrekening via USD moeten gebeuren, en niet rechtstreeks van EUR in TRY.
b) Beoordeling van de motivering van de bestreden arresten
74. Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de toepasselijkheid van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening op de feiten van deze zaak door geen van de partijen in de procedure wordt betwist. De aan de orde zijnde transacties betreffen de handel in in Turkije geproduceerde en voor uitvoer naar de Europese Unie bestemde goederen die in verschillende valuta – te weten EUR en USD – werden gefactureerd. In deze context moest de Commissie overeenkomstig deze bepaling een valutaomrekening uitvoeren als onderdeel van de prijsvergelijking. Het geschil tussen de Commissie en rekwirantes dat in eerste aanleg aan de orde is, heeft uitsluitend betrekking op de wijze waarop deze omrekening heeft plaatsgevonden.
75. Voor zover rekwirantes lijken aan te voeren dat de datum van verkoop het doorslaggevende criterium is voor de vaststelling van de toepasselijke omrekeningskoers, kan dit niet worden betwist. Gelet op de schommelingen die eigen zijn aan de valutamarkten, moet voor de omrekening een specifiek tijdstip als referentiepunt worden gekozen. Door de datum van verkoop te kiezen, is binnen het multilaterale stelsel van de internationale handel een juridisch bindende beslissing genomen, aangezien verschillende objectieve elementen kunnen worden gebruikt om deze datum te bepalen, te weten de factuurdatum, de datum van het contract, de datum van de kooporder of de datum van de orderbevestiging. Ik heb dit aspect belicht in mijn inleidende opmerkingen.(49) Niets in de bestreden arresten wijst er evenwel op dat het Gerecht een andere mening was toegedaan. Derhalve kan niet worden gesteld dat blijk is gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
76. Indien rekwirantes daarentegen betogen dat het, bij gebreke van precieze Unierechtelijke regels inzake de voor de omrekening toepasselijke munteenheid, uitsluitend aan de handelspartners staat om deze valuta vast te leggen in hun hedgingcontracten, moet een dergelijke uitlegging van de hand worden gewezen. Zij gaat voorbij aan het feit dat de betrokken goederen naar de Europese Unie zijn uitgevoerd, zodat EUR de toepasselijke referentievaluta is, en aan het feit dat artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening de Commissie bij gebreke van andersluidende bepalingen een discretionaire bevoegdheid toekent. Vast staat dat de Commissie haar berekeningen baseert op de wisselkoers van de valuta van het land van uitvoer – in casu TRY.(50) Deze keuze voor het omrekenen van valuta in de valuta van het betrokken land is noch aleatoir noch arbitrair. De Commissie heeft geen valutaomrekening uitgevoerd die losstond van de betrokken uitvoertransacties, en rekwirantes suggereren evenmin het tegendeel.(51)
77. In casu hadden de door rekwirantes gesloten hedgingcontracten uitsluitend tot doel de potentiële wisselkoersrisico’s in verband met de omrekening tussen EUR en USD te neutraliseren. De Commissie heeft EUR echter rechtstreeks omgerekend in TRY, zonder een tussentijdse omrekening naar USD. Het Gerecht heeft derhalve terecht geoordeeld dat er geen rechtsgrondslag of feiten waren op grond waarvan het gerechtvaardigd was andere valuta dan EUR en TRY in aanmerking te nemen of een tussentijdse omrekening naar USD uit te voeren. Alle uitvoerprijzen die werden omgerekend, luidden in EUR(52), zoals blijkt uit overweging 98 van de litigieuze verordening, zonder enige duidelijke verwijzing naar USD, en gelet op de bestemming van de goederen was een tussentijdse omrekening naar USD niet vereist door artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening.
78. Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door het argument van rekwirantes dat de Commissie een tussentijdse omrekening naar EUR heeft verricht in plaats van USD rechtstreeks om te rekenen in TRY. Zoals het Gerecht in de punten 20 tot en met 24 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P in herinnering brengt, hadden rekwirantes bepaalde binnenlandse verkopen in USD gefactureerd en hun productiekosten in USD opgegeven. In deze context heeft de Commissie voor een omrekening in EUR gekozen om een billijke vergelijking mogelijk te maken. Hoewel deze methode twijfelachtig kan lijken – aangezien vraagtekens kunnen worden geplaatst bij de noodzaak of de toegevoegde waarde van een dergelijke tussentijdse omrekening met het oog op de „onderlinge koppeling” van de wisselkoersen(53) – is deze discrepantie niet van invloed op de analyse. Er bestaat immers geen wettelijke verplichting om rekening te houden met transacties in vreemde valuta op de termijnmarkten in een andere valuta dan die welke de Commissie voor de vergelijking heeft gekozen.
79. De door rekwirantes gesloten hedgingcontracten waren niet relevant voor de betrokken valutaomrekening. Er was derhalve geen objectieve reden om deze mee te nemen in de berekening. Het Gerecht heeft in de bestreden arresten dus terecht geoordeeld dat de omrekening tussen EUR en USD waarin de hedgingcontracten voorzagen, niet van invloed was op de door de Commissie uitgevoerde omrekening en kon worden afgewezen.
80. Volgens het Gerecht volstond deze vaststelling om het door rekwirantes ingeroepen middel af te wijzen. Mijns inziens kan hieruit geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting worden afgeleid. Zoals het Gerecht terecht heeft opgemerkt, was de Commissie niet verplicht om rekening te houden met de in de hedgingcontracten vastgestelde wisselkoers, maar kon zij – zoals in overweging 98 van de litigieuze verordening uitdrukkelijk is vermeld – haar vaste administratieve praktijk volgen en voor de vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs de valuta van het land van uitvoer hanteren, te weten TRY.
c) Aanvullende opmerkingen
81. Hoewel de motivering van de bestreden arresten reeds voldoende nauwkeurig en gedetailleerd is om het gemeenschappelijke middel van de hogere voorzieningen af te wijzen, wil ik enkele aanvullende opmerkingen maken om de juridische context nader te belichten en het Hof in staat te stellen de centrale kwesties van de betrokken zaken beter te begrijpen.
82. In de eerste plaats blijkt uit het dossier niet dat een omrekening in USD het resultaat van de berekening wezenlijk zou hebben veranderd, vooral omdat rekwirantes geen enkel bewijs van schade hebben overgelegd. Zij hebben – zoals in overweging 99 van de litigieuze verordening is vermeld – uitsluitend vermeld dat de omrekening een effect had op de vergelijkbaarheid van de prijzen en hebben een theoretisch voorbeeld gegeven waaruit moest blijken dat de in de hedgingcontracten opgenomen wisselkoers moet worden gebruikt. Zoals in overweging 100 van de litigieuze verordening is vermeld, vormt dit theoretische voorbeeld geen bewijs, aangezien noch rekwirantes’ werkelijke activiteiten, noch de berekening van de dumpingmarge daarin tot uiting kwamen. Aangezien rekwirantes geen overtuigende argumenten hebben aangevoerd om deze conclusie te betwisten, moet de analyse van de Commissie worden gevolgd.
83. Het argument van rekwirantes betreffende een „koppeling” van de valuta bewijst bovendien geenszins dat de omrekening in TRY nadelige gevolgen had, maar weerlegt deze stelling juist. Indien een dergelijke koppeling zou bestaan, zou immers moeten worden geconcludeerd dat de omrekening geen enkel nadeel oplevert. De Commissie heeft dus terecht geoordeeld dat rekwirantes niet hadden aangetoond dat een kennelijke fout bij de uitoefening van haar discretionaire bevoegdheid tot een oneerlijke vergelijking tussen de normale prijs en de uitvoerprijs zou hebben geleid.
84. In de tweede plaats heeft het Gerecht, door te oordelen dat de Commissie niet verplicht was om de hedgingcontracten in aanmerking te nemen, uiteindelijk het standpunt ingenomen dat de Commissie niet verplicht was om bij de vaststelling van de dumpingmarge af te wijken van haar vaste administratieve praktijk. Met deze rechtskwestie kan worden ingestemd. Zoals in deze conclusies is uiteengezet, is de handhaving van deze administratieve praktijk gerechtvaardigd op het gebied van de internationale handel, aangezien deze praktijk de neutraliteit, de objectiviteit, de stabiliteit, de onafhankelijkheid en de transparantie van het bestuursoptreden waarborgt.(54)
85. Deze doelstellingen van algemeen belang hebben voorrang op de particuliere belangen van marktdeelnemers. Hedgingcontracten zijn privaatrechtelijke overeenkomsten die uitsluitend gericht zijn op intern risicobeheer en in beginsel geen rechtsgevolgen kunnen hebben voor de methode die de onderzoeksautoriteit gebruikt om de dumpingmarge te berekenen. De Commissie was dus niet verplicht haar berekeningen aan te passen aan door de partijen gekozen valuta of wisselkoersen.
86. In herinnering moet worden geroepen dat de instellingen van de Unie volgens vaste rechtspraak van het Hof op het gebied van de gemeenschappelijke handelspolitiek, en met name ter zake van handelsbeschermende maatregelen, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikken gezien de technische en economische complexiteit van de onderliggende analyses.(55) Rekening houden met valuta of wisselkoersen die uitsluitend zijn gekozen om particuliere financiële belangen te beschermen, zou afdoen aan deze beoordelingsbevoegdheid.
87. In de derde plaats hadden de hedgingcontracten alleen in aanmerking mogen worden genomen indien de transacties voldeden aan de voorwaarden van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening waarin is voorzien in een uitzondering voor termijntransacties die rechtstreeks aan de uitvoer zijn gekoppeld. Ik herinner eraan dat uitzonderingen strikt moeten worden uitgelegd.(56) In casu heeft de Commissie twijfels geuit over de vraag of aan deze voorwaarden was voldaan. Bij gebreke van overtuigend bewijs moet ervan worden uitgegaan dat deze voorwaarden niet waren vervuld.
88. In dit verband heeft de Commissie opgemerkt dat de verkoop in USD op de buitenlandse markten niet „rechtstreeks gekoppeld” was aan de verkoop voor uitvoer, zoals artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening vereist. In overweging 101 van de litigieuze verordening is bovendien verduidelijkt dat bepaalde hedgingoperaties na de verkoop konden worden aangepast afhankelijk van hoe de financiële vooruitzichten zich ontwikkelden en om het rendement van de ondernemingen te maximaliseren, hetgeen rekwirantes in eerste aanleg voor het Gerecht hebben betwist. Het Gerecht heeft deze argumenten evenwel niet onderzocht, omdat het van oordeel was dat de gronden die de Commissie in overweging 98 van de litigieuze verordening had aangevoerd, volstonden om de afwijzing van het verzoek om correctie op grond van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening te rechtvaardigen. Indien het Hof daarentegen zou oordelen dat deze motivering niet volstond om het middel inzake schending van deze bepaling af te wijzen en zou besluiten de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zal het aan dit laatste staan om te onderzoeken of deze transacties al dan niet speculatief waren.
89. Tot slot zij eraan herinnerd dat de toetsing door de rechterlijke instanties van de Unie van de economische beoordelingen door de Commissie, ook op het gebied van antidumping, volgens vaste rechtspraak beperkt is tot de vraag of de procedurevoorschriften in acht zijn genomen, of de feiten juist zijn vastgesteld en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling dan wel van misbruik van bevoegdheid.(57) Het lijkt mij echter niet dat de redenering van het Gerecht, zelfs in het licht van een bijzonder veeleisende rechterlijke toetsing, blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting.
90. Op basis van hetgeen in mijn analyse is uiteengezet, ben ik van mening dat het vierde middel in zaak C‑498/24 P en het zesde middel in zaak C‑499/24 P ongegrond moeten worden verklaard.
V. Conclusie
91. Gelet op al het voorgaande geef ik het Hof in overweging het vierde middel in zaak C‑498/24 P (Çolakoğlu Metalurji en Çolakoğlu Dış Ticaret/Commissie) en het zesde middel in zaak C‑499/24 P (Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları e.a. /Commissie) af te wijzen.
1 Oorspronkelijke taal: Frans.
2 Arrest van 8 mei 2024, Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları e.a./Commissie (T‑629/21, EU:T:2024:303; hierna: „bestreden arrest in zaak C‑499/24 P”).
3 Arrest van 8 mei 2024, Çolakoğlu Metalurji en Çolakoğlu Dış Ticaret/Commissie (T‑630/21, EU:T:2024:304; hierna: „bestreden arrest in zaak C‑498/24 P”).
4 PB 2021, L 238, blz. 32.
5 PB 2016, L 176, blz. 21.
6 PB 1994, L 336, blz. 1.
7 PB 1994, L 336, blz. 103.
8 PB 2021, L 3, blz. 4.
9 Zie conclusie van advocaat-generaal Pikamäe in de zaak Commissie/Hansol Paper (C‑260/20 P, EU:C:2022:13, punt 71).
10 Zie geschil DS591 met betrekking tot de klacht van de Unie over door Colombia ingestelde antidumpingrechten op diepgevroren frites van oorsprong uit Duitsland, België en Nederland. De Unie is in het gelijk gesteld voor het panel (oktober 2022) en vervolgens in beroep (december 2022), waarbij in beide gevallen werd vastgesteld dat Colombia meerdere bepalingen van de antidumpingovereenkomst had geschonden.
11 Daarmee voldoet de Unie ook aan haar verdragsverplichtingen, aangezien zij op grond van artikel 13 van de antidumpingovereenkomst en artikel X:3, onder b), van de GATT-overeenkomst verplicht is gerechtelijke, scheidsrechterlijke of administratieve gerechten of procedures in stand te houden teneinde een grondige rechterlijke toetsing te waarborgen.
12 Zie de punten 35 e.v. van deze conclusie.
13 Zie de punten 39 e.v. van deze conclusie.
14 Zie de punten 49 e.v. van deze conclusie.
15 Zie de punten 62 e.v. van deze conclusie.
16 Zie arrest van 1 oktober 2014, Raad/Alumina (C‑393/13 P, EU:C:2014:2245, punt 20).
17 Arrest van 16 februari 2012, Raad en Commissie/Interpipe Niko Tube en Interpipe NTRP (C‑191/09 P en C‑200/09 P, EU:C:2012:78, punt 58).
18 Hahn, M., EUV/AEUV - Kommentar (Calliess/Ruffert), 6e druk, München, 2022, artikel 207 VWEU, punt 141.
19 Zie verslag van de WTO-beroepsinstantie in geschil DS442, Europese Unie – Antidumpingmaatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde vetalcoholen uit Indonesië, punt 5.21. Volgens de Engelse versie moet de vergelijking „unbiased, objective, and even-handed” zijn, terwijl in de Spaanse versie de begrippen „imparcial, objetiva y equilibrada” worden gebruikt.
20 Zie verslag van de WTO-beroepsinstantie in geschil DS141, Europese Gemeenschappen – Antidumpingrechten voor de invoer van katoenachtig beddenlinnen van oorsprong uit India, punt 59.
21 Zie arrest van 20 januari 2022, Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38, punten 31 en 32).
22 Anders, H., EU Dumping Determinations and WTO Law, Alphen aan den Rijn, 2009, blz. 234.
23 Palmetter, N. D., „Exchange Rates and Antidumping Determinations”, Journal of World Trade, deel 22, nr. 2, 1988, blz. 73.
24 Zie arrest van 7 mei 1987, Nachi Fujikoshi/Raad (255/84, EU:C:1987:203, punt 52).
25 Kim, J. B., „Currency Conversion in the Anti-dumping Agreement”, Journal of World Trade, deel 34, nr. 4, 2000, blz. 125.
26 Zie verslag van het WTO-panel in geschil DS179, Verenigde Staten – antidumpingmaatregelen betreffende uit Korea afkomstige roestvrijstalen platen in rollen en roestvrijstalen bladen en stroken, punten 6.13 en 6.41.
27 In tegenstelling tot in de antidumpingovereenkomst, wordt in de basisverordening de voorkeur gegeven aan de factuurdatum als referentiedatum voor de „datum van verkoop”, boven de datum van het contract, de kooporder of de orderbevestiging (zie voetnoot 8 bij artikel 2.4.1 van de antidumpingovereenkomst).
28 Bungenberg, M., Reinhold, P., EU-Außenwirtschafts- und Zollrecht, München, 2024, AD-GVO 2016, artikel 2, punt 346.
29 Bungenberg, M., Reinhold, P., EU-Außenwirtschafts- und Zollrecht, München, 2024, AD-GVO 2016, artikel 2, punt 345.
30 De Baere, P., du Parc, C., Van Damme, I., The WTO Anti-Dumping-Agreement – A Detailed Commentary, Cambridge, 2021, blz. 123.
31 Van Bael & Bellis, EU Anti-Dumping and Other Trade Defence Instruments, Alphen aan den Rijn, 2011, blz. 123. Zie tevens arrest van 7 mei 1987, Nachi Fujikoshi/Raad (255/84, EU:C:1987:203, punt 52).
32 Van Bael & Bellis, EU Anti-Dumping and Other Trade Defence Instruments, Alphen aan den Rijn, 2011, blz. 123. Zoals blijkt uit overweging 17 van verordening (EEG) nr. 1696/88 van de Commissie van 14 juni 1988 houdende instelling van een voorlopig antidumpingrecht op de invoer van synthetische polyestervezels van oorsprong uit Joegoslavië, Mexico, Roemenië, Taiwan, Turkije en de Verenigde Staten (PB 1988, L 151, blz. 47) „heeft de Commissie [...] geen correctie uit hoofde van compensatietransacties voor koersverschillen (hedging of exchange rates) aanvaard vanwege het feit dat een dergelijke correctie niet vermeld staat in [de regeling inzake de bescherming tegen dumpingpraktijken]. Hoe dit ook zij, de Commissie was van mening dat dekking van koersrisico’s een financiële techniek was die los stond van de eigenlijke handelstransactie. Een correctie uit dezen hoofde wordt trouwens slechts verlangd ingeval deze voor de exporteur gunstig uitvalt.”
33 Van Bael & Bellis, EU Anti-Dumping and Other Trade Defence Instruments, Alphen aan den Rijn, 2011, blz. 123, verwijzen naar verordening (EEG) nr. 738/92 van de Raad van 23 maart 1992, tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van garens van katoen van oorsprong uit Brazilië en Turkije (PB 1992, L 82, blz. 1). Zoals blijkt uit overweging 28 van die verordening „[kan] [d]e vaststelling, door de ter zake bevoegde instanties, van de wisselkoers van de valuta van een derde land [...] niet het voorwerp vormen van een beoordeling door de [...] instellingen [van de Unie] in het kader van een antidumpingprocedure. Het is bijgevolg de vaste praktijk van de Commissie, die door de jurisprudentie van het Hof van Justitie is bevestigd, om de bij internationale handelstransacties toegepaste officiële wisselkoers te hanteren. Het corrigeren van die wisselkoers met het oog op de berekening van dumping zou onjuist zijn en strijdig met het beginsel van neutraliteit ten aanzien van de monetaire aspecten van een antidumpingzaak.” (cursivering van mij).
34 In overweging 98 van de litigieuze verordening heet het: „De Commissie merkte op dat artikel 2, lid 10, punt j), van de basisverordening toepasselijk is in situaties waarin een valutaomrekening noodzakelijk is om de normale waarde en de uitvoerprijs te kunnen vergelijken. Het is een vaste praktijk om een dergelijke vergelijking in de valuta van het betrokken land te maken. Derhalve heeft de Commissie in dit geval TRY gebruikt als de valuta voor de vergelijking.” (cursivering van mij).
35 Zie uitvoeringsverordening (EU) 2025/670 van de Commissie van 4 april 2025 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Egypte, Japan en Vietnam (PB 2025, L 670, blz. 1), waaruit blijkt, in overweging 19 en 20, dat de Egyptische overheid en de producent-exporteur de Commissie hebben proberen te overhalen om de parallelle marktkoers te gebruiken (in plaats van de officiële wisselkoers) om de normale waarde en de dumpingmarge te berekenen. De Commissie heeft zich aanvankelijk tegen dit verzoek verzet en heeft verwezen naar haar vaste praktijk om de officiële wisselkoersen te hanteren in gevallen waarin wordt gesteld dat parallelle wisselkoersen worden gebruikt.
36 Zie arrest van 7 mei 1987, Nachi Fujikoshi/Raad (255/84, EU:C:1987:203, punten 51‑54).
37 Zie de punten 17 en 26 van deze conclusie.
38 Zie de punten 81‑87 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en de punten 195‑208 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
39 Zie punt 82 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en punt 196 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
40 Zie punt 85 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en punt 199 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
41 Zie punt 86 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en punt 200 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
42 Zie de punten 88‑93 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en de punten 201‑208 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
43 Rekwirantes verwijzen respectievelijk naar punt 84 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en punt 198 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
44 Rekwirantes verwijzen naar de punten 20‑24 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P.
45 Rekwirantes verwijzen respectievelijk naar de punten 91‑94 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en de punten 204‑208 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
46 De Commissie verwijst naar punt 82 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en punt 199 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
47 Zie arrest van 24 maart 2011, Ferrero/BHIM (C‑552/09, EU:C:2011:177, punt 73).
48 Zie arrest van 19 juli 2012, Raad/Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group (C‑337/09 P, EU:C:2012:471, punt 61).
49 Zie punt 44 van deze conclusie.
50 Zie punt 47 van deze conclusie.
51 Indien wordt aangenomen dat rekwirantes in feite betogen dat de Commissie transacties in EUR naar eigen goeddunken kon omrekenen in eender welke andere valuta, bijvoorbeeld in DKK, teneinde de hedges tussen EUR en TRY buiten beschouwing te kunnen laten, stellen zij nergens dat de keuze voor de omrekening in de valuta van het land van uitvoer is gemaakt om te vermijden dat hun hedgingcontracten in aanmerking zouden worden genomen en onderbouwen zij dit evenmin.
52 Zie punt 85 van het bestreden arrest in zaak C‑499/24 P en punt 196 van het bestreden arrest in zaak C‑498/24 P.
53 Zie de punten 70 en 83 van deze conclusie.
54 Zie de punten 51 e.v. van deze conclusie.
55 Zie arrest van 7 april 2016, ArcelorMittal Tubular Products Ostrava e.a./Hubei Xinyegang Steel (C‑186/14 P en C‑193/14 P, EU:C:2016:209, punt 34).
56 Zie arresten van 29 september 2011, Commissie/Ierland (C‑82/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:621, punt 44); 19 september 2013, Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials/Raad (C‑15/12 P, EU:C:2013:572, punt 17), en 10 februari 2021, RFA International/Commissie, C‑56/19 P, EU:C:2021:102, punt 54).
57 Zie arrest van 29 februari 2024, Methanol Holdings (Trinidad)/Commissie (C‑688/22 P, niet gepubliceerd, EU:C:2024:180, punt 34).