Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
RIMVYDAS NORKUS
της 20ής Νοεμβρίου 2025 (1)
Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑498/24 P και C‑499/24 P
Çolakoğlu Metalurji AȘ,
Çolakoğlu Dış Ticaret AȘ
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής (C‑498/24 P)
και
Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAȘ,
İskenderun Demir ve Çelik AȘ,
Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AȘ
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής (C‑499/24 P)
« Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2021/1100 – Εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας – Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036 – Εισαγωγικοί δασμοί – Υπολογισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ – Άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ – Σύμβαση αντιστάθμισης του συναλλαγματικού κινδύνου »
I. Εισαγωγή
1. Οι υπό κρίση υποθέσεις αφορούν δύο αιτήσεις αναιρέσεως που άσκησαν τουρκικές εταιρίες κατά των αποφάσεων που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις υποθέσεις T‑629/21 (2) και T‑630/21 (3) (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις) όσον αφορά τη νομοθεσία αντιντάμπινγκ. Οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο στο πλαίσιο της εξέτασης των προσφυγών ακυρώσεως που άσκησαν κατά του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2021/1100 της Επιτροπής, της 5ης Ιουλίου 2021, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας (στο εξής: επίδικος κανονισμός) (4).
2. Κατόπιν αιτήματος του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις θα επικεντρωθούν στον κοινό λόγο αναιρέσεως των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, με τον οποίο εγείρεται ουσιαστικά ζήτημα ερμηνείας του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: βασικός κανονισμός) (5). Ειδικότερα, πρέπει να εξακριβωθεί εάν, για τους σκοπούς της διαπίστωσης της ύπαρξης ντάμπινγκ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη τις συμβάσεις αντιστάθμισης του συναλλαγματικού κινδύνου που έχουν συναφθεί μεταξύ εταιριών δραστηριοποιούμενων στο διεθνές εμπόριο ή εάν μπορεί, αντιθέτως, να συνεχίσει να εφαρμόζει τη δική της μέθοδο στον τομέα της μετατροπής συναλλάγματος.
3. Το ως άνω ζήτημα έχει ιδιαίτερη σημασία στην πρακτική του διεθνούς εμπορίου όπου οι συναλλαγές πραγματοποιούνται γενικά σε διαφορετικά νομίσματα. Δεν είναι ασυνήθιστο για τους οικονομικούς φορείς να συνάπτουν συμφωνίες αντιστάθμισης κινδύνου προκειμένου να προστατευθούν έναντι των σημαντικών διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών οι οποίες ενδέχεται να στρεβλώνουν την πραγματική τιμή των οικείων εμπορευμάτων. Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πλήρες μέλος του πολυμερούς συστήματος του διεθνούς εμπορίου, έχει έννομο συμφέρον να διασφαλίζει τον καθορισμό της πραγματικής τιμής των εν λόγω εμπορευμάτων, προκειμένου να εγγυάται την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της για την καταπολέμηση του ντάμπινγκ. Υπό το πρίσμα αυτό, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει εάν τέτοιες συμφωνίες συναφθείσες μεταξύ ιδιωτικών φορέων είναι ικανές να επηρεάσουν την εκτέλεση των καθηκόντων που ανατίθενται, βάσει του δικαίου της Ένωσης, στην Επιτροπή κατά την εφαρμογή του βασικού κανονισμού.
II. Το νομικό πλαίσιο
Α. Το δίκαιο του ΠΟΕ
4. Με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994) καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (6), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τη Συμφωνία για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994, καθώς και τις Συμφωνίες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα 1 έως 3 της Συμφωνίας αυτής, στις οποίες συγκαταλέγεται η Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΓΣΔΕ) (στο εξής: συμφωνία αντιντάμπινγκ) (7).
5. Το άρθρο 2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«[…]
2.4 Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται εύλογη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας, και συνήθως το στάδιο εξόδου εκ του εργοστασίου, και πωλήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε χρόνο όσο γίνεται πλησιέστερο. Για κάθε περίπτωση λαμβάνονται δεόντως υπόψη, με βάση τα ατομικά στοιχεία της υπόθεσης, διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών που υφίστανται όσον αφορά τους γενικούς και ειδικούς όρους και προϋποθέσεις πώλησης, τη φορολογία, τα στάδια εμπορίας, τις ποσότητες, τα φυσικά χαρακτηριστικά και οποιεσδήποτε άλλες διαφορές οι οποίες αποδεδειγμένα επηρεάζουν ομοίως τη συγκρισιμότητα των τιμών […]. Στις περιπτώσεις για τις οποίες γίνεται λόγος στην παράγραφο 3, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη τα έξοδα που ανακύπτουν μεταξύ εισαγωγής και μεταπώλησης (συμπεριλαμβανομένων των δασμών και των φόρων) και τα αντίστοιχα πραγματοποιούμενα κέρδη. Εάν, στις περιπτώσεις αυτές, έχει επηρεασθεί η συγκρισιμότητα των τιμών, οι αρχές καθορίζουν την κανονική αξία για στάδιο εμπορίας αντίστοιχο του σταδίου εμπορίας που ισχύει για την κατασκευασμένη τιμή εξαγωγής ή συνεκτιμούν δεόντως τους παράγοντες που προβλέπονται από την παρούσα παράγραφο. Οι αρχές οφείλουν να ενημερώνουν τους ενδιαφερομένους σχετικά με τα στοιχεία που απαιτούνται για τη διασφάλιση δίκαιων όρων σύγκρισης, ενώ το βάρος της απόδειξης που επιβάλλουν στους ενδιαφερομένους δεν πρέπει να είναι υπέρμετρο.
2.4.1 Όταν για τη σύγκριση βάσει της παραγράφου 4 είναι απαραίτητη η μετατροπή των νομισμάτων, η μετατροπή αυτή πρέπει να γίνεται με βάση τη συναλλαγματική ισοτιμία που ισχύει κατά την ημερομηνία πώλησης […], υπό την προϋπόθεση ότι, όταν μια πράξη πώλησης συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την αντίστοιχη πράξη αγοράς προς εξαγωγή, λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία που ισχύει για την προθεσμιακή πώληση. Οι διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών δεν λαμβάνονται υπόψη, ενώ στο πλαίσιο μιας έρευνας οι αρχές τάσσουν στους εξαγωγείς προθεσμία 60 ημερών τουλάχιστον, προκειμένου να αναπροσαρμόσουν τις τιμές εξαγωγής που εφαρμόζουν, με βάση τις μη πρόσκαιρου χαρακτήρα αυξομειώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών που έχουν σημειωθεί κατά την περίοδο έρευνας.
2.4.2 Με την επιφύλαξη των διατάξεων της παραγράφου 4, που διέπουν τα σχετικά με τη δίκαιη σύγκριση, η ύπαρξη περιθωρίων ντάμπινγκ κατά το στάδιο της έρευνας κρίνεται καταρχήν με βάση τη σύγκριση κάποιας σταθμισμένης μέσης κανονικής αξίας με το σταθμισμένο μέσο όρο των τιμών που έχουν ισχύσει για όλες τις ανάλογες εξαγωγικές πράξεις ή με βάση τη σύγκριση της κανονικής αξίας με τις τιμές εξαγωγής για κάθε συναλλαγή ξεχωριστά. […]»
Β. Το δίκαιο της Ένωσης
1. Ο βασικός κανονισμός
6. Το άρθρο 1 του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:
«1. Δασμός αντιντάμπινγκ είναι δυνατό να επιβάλλεται σε κάθε προϊόν που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, όταν η θέση του σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ένωσης προκαλεί ζημία.
2. Ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ όταν η τιμή εξαγωγής του στην Ένωση είναι χαμηλότερη από μια συγκρίσιμη τιμή του ομοειδούς προϊόντος, όπως έχει καθοριστεί για τη χώρα εξαγωγής κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις.
[…]»
7. Το άρθρο 2 του κανονισμού αυτού, το οποίο επιγράφεται «Καθορισμός του ντάμπινγκ», προβλέπει τα εξής:
«[…]
Γ. ΣΥΓΚΡΙΣΗ
10. Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται δίκαιη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας και πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες, λαμβάνονται δε δεόντως υπόψη άλλες διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Όταν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής που διαμορφώνεται δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις σύγκρισης, πραγματοποιούνται προσαρμογές για κάθε περίπτωση, με βάση τα ατομικά της στοιχεία προκειμένου να ληφθούν δεόντως υπόψη διαφορές των παραγόντων για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρ[ισμ]ός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητα των τιμών. Πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε επανάληψη προσαρμογής που έχει ήδη γίνει, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εκπτώσεις επί της τιμής και επιστροφές, για τις ποσότητες και για το στάδιο εμπορίας. Όταν πληρούνται οι προκαθορισμένες προϋποθέσεις, είναι δυνατό να πραγματοποιούνται προσαρμογές, όσον αφορά τους ακόλουθους παράγοντες:
[…]
ι) Μετατροπές νομισμάτων
Όταν για τη σύγκριση της τιμής απαιτείται μετατροπή νομισμάτων, η μετατροπή αυτή διενεργείται με τη χρήση της συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά την ημερομηνία πώλησης, εκτός αν μια πώληση συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, οπότε λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης. Κατά κανόνα, ως ημερομηνία πώλησης λαμβάνεται η ημερομηνία του τιμολογίου, αλλά είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη η ημερομηνία της συμβάσεως, της εντολής αγοράς ή της επιβεβαίωσης εντολής, αν οι τελευταίες αυτές ημερομηνίες κρίνονται καταλληλότερες για τον καθορισμό των ουσιωδών όρων της πώλησης. Δεν λαμβάνονται υπόψη τυχόν διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ στους εξαγωγείς παραχωρούνται 60 ημέρες προκειμένου να προσαρμοσθούν σε σταθερές αυξομειώσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών κατά τη διάρκεια της υπό έρευνα περιόδου.
[…]»
2. Ο επίδικος κανονισμός
8. Οι αιτιολογικές σκέψεις 96 έως 101 του επίδικου κανονισμού έχουν ως εξής:
«(96) Ένας παραγωγός-εξαγωγέας και δύο συνδεδεμένοι παραγωγοί-εξαγωγείς αμφισβήτησαν την προσωρινή απόρριψη της προσαρμογής με μετατροπή νομισμάτων, θεμελιώνοντας τον ισχυρισμό τους στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου που συνδέονται με τις πωλήσεις τους στην Ένωση. Ο ισχυρισμός αφορά τη συναλλαγματική ισοτιμία που πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη μετατροπή της αξίας πώλησης σε ξένα νομίσματα (σε ευρώ σε αυτή την περίπτωση) στο νόμισμα της χώρας εξαγωγής (τουρκική λίρα ή TRY). Οι εταιρείες επικαλέστηκαν τις διατάξεις του άρθρου 2 παράγραφος 10 στοιχείο ι) του βασικού κανονισμού ότι “[…] εκτός αν μια πώληση συναλλάγματος σε προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση, οπότε λαμβάνεται υπόψη η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης”.
(97) Στις παρατηρήσεις που υπέβαλε μετά την κοινοποίηση των προσωρινών πορισμάτων, η καταγγέλλουσα αντιτάχθηκε στους ισχυρισμούς των παραγωγών-εξαγωγέων δηλώνοντας ότι η αντιστάθμιση αποτελεί εσωτερική διαδικασία και οι εταιρείες δεν μπορούν να προβάλουν τον ισχυρισμό ότι χωρίς την αντιστάθμιση η τιμή πώλησης θα ήταν υψηλότερη επειδή δεν είναι προφανές ότι οι πελάτες θα είχαν πληρώσει υψηλότερη τιμή.
(98) Η Επιτροπή επισήμανε ότι το άρθρο 2 παράγραφος 10 στοιχείο ι) του βασικού κανονισμού εφαρμόζεται σε καταστάσεις στις οποίες είναι αναγκαία η μετατροπή νομισμάτων για τη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής. Είναι πάγια πρακτική να πραγματοποιείται αυτή η σύγκριση στο νόμισμα της οικείας χώρας. Επομένως, στην παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή χρησιμοποίησε την τουρκική λίρα ως το νόμισμα της σύγκρισης. Και οι δύο εταιρείες ισχυρίζονται ότι η προσαρμογή της μετατροπής νομισμάτων αντιστάθμισε αυτές τις συναλλαγές εξαγωγικών πωλήσεων που εκφράζονταν σε ευρώ. Ο κίνδυνος της μετατροπής νομισμάτων που προκύπτει από αυτές τις συναλλαγές αντισταθμίστηκε σε όλες τις περιπτώσεις έναντι του δολαρίου ΗΠΑ. Δεδομένου ότι η σύγκριση πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας την τουρκική λίρα και όλες οι συναλλαγές σε ευρώ μετατράπηκαν απευθείας σε τουρκικές λίρες, χωρίς ενδιάμεση μετατροπή σε δολάρια ΗΠΑ, καθώς όλες οι εγχώριες πωλήσεις πραγματοποιήθηκαν σε τουρκικές λίρες, η Επιτροπή έκρινε ότι η ισοτιμία μετατροπής μεταξύ του ευρώ και του δολαρίου ΗΠΑ που συμφωνήθηκε στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου δεν είχε σημασία για τους σκοπούς της σύγκρισης. Συνεπώς, η Επιτροπή απέρριψε τον ισχυρισμό των τριών παραγωγών-εξαγωγέων.
(99) Μετά την κοινοποίηση των τελικών πορισμάτων, οι τρεις παραγωγοί-εξαγωγείς επανέλαβαν τους ισχυρισμούς τους για προσαρμογή της μετατροπής νομισμάτων σε σχέση με τις πωλήσεις στην Ένωση, προκειμένου να λαμβάνονται υπόψη οι πράξεις αντιστάθμισης του συναλλαγματικού κινδύνου που προκύπτει από τις συναλλαγές σε ευρώ. Επανέλαβαν το επιχείρημα ότι, ανεξάρτητα από το νόμισμα που χρησιμοποιείται για τη σύγκριση τιμών, το κέρδος ή η ζημία που προκύπτει από τον συντελεστή μετατροπής κατά την αντιστάθμιση έχει πράγματι σημαντική επίπτωση στη σύγκριση των τιμών. Ειδικότερα, παρείχαν ένα θεωρητικό παράδειγμα παραγγελίας εγχώριας πώλησης στο οποίο η τιμή μονάδας σε δολάρια ΗΠΑ συμφωνήθηκε σε μια συγκεκριμένη ημέρα και μιας παραγγελίας εξαγωγικής πώλησης με την ίδια τιμή μονάδας σε ισοδύναμο ευρώ που συμφωνήθηκε την ίδια ημέρα. Ο υπολογισμός των εταιρειών έδειξε πως όταν αυτές οι παραγγελίες πώλησης παραδίδονται την ίδια ημέρα και η τιμολογηθείσα αξία μετατρέπεται απευθείας από το νόμισμα του τιμολογίου σε τουρκικές λίρες, η σύγκριση θα κατέληγε σε ντάμπινγκ παρότι η τιμή που συμφωνήθηκε στις δύο παραγγελίες πώλησης ήταν η ίδια κατά την ημερομηνία των παραγγελιών πώλησης. Στη συνέχεια, ισχυρίστηκαν ότι η προσαρμογή για την αντιστάθμιση θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί είτε με βάση το άρθρο 2 παράγραφος 10 στοιχείο ι) είτε το άρθρο 2 παράγραφος 10 στοιχείο ια) του βασικού κανονισμού.
(100) Η Επιτροπή ανέλυσε τον ισχυρισμό, κυρίως το θεωρητικό παράδειγμα, το οποίο υποτίθεται ότι αποδεικνύει πως η συναλλαγματική ισοτιμία των συμβάσεων αντιστάθμισης θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς της σύγκρισης των τιμών. Πρώτον, η Επιτροπή επισήμανε ότι παρότι το παράδειγμα ήταν μαθηματικά ορθό, δεν αποτύπωνε την πραγματικότητα είτε των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων των εταιρειών είτε τους υπολογισμούς του περιθωρίου ντάμπινγκ. Ειδικότερα, το παράδειγμα υπονοούσε ότι το περιθώριο ντάμπινγκ υπολογίζεται με σύγκριση δύο μεμονωμένων συναλλαγών που πραγματοποιούνται ταυτόχρονα, γεγονός που δεν ισχύει καθώς η Επιτροπή συγκρίνει τη μέση κανονική αξία και τη μέση τιμή εξαγωγής όπως προσδιορίστηκαν κατά τη διάρκεια της [περιόδου έρευνας (ΠΕ)] για κάθε τύπο προϊόντος. Δεύτερον, το παράδειγμα προϋπέθετε ότι όλες οι παραγγελίες πώλησης που έχουν συναφθεί σε μια συγκεκριμένη ημέρα ολοκληρώνονται σε παρόμοια χρονική στιγμή, γεγονός που ήταν εσφαλμένο. Πράγματι, ένας από τους παραγωγούς-εξαγωγείς προέβαλε χωριστό ισχυρισμό ότι το χρονικό διάστημα μεταξύ της οριστικοποίησης της παραγωγής και της παραλαβής των εμπορευμάτων από τον πελάτη ήταν πολύ μεγαλύτερο στην εγχώρια αγορά σε σύγκριση με τις εξαγωγικές πωλήσεις. Ως εκ τούτου, διαπιστώθηκε ότι το παράδειγμα που έδωσαν οι εταιρείες ήταν ανακριβές για την προκείμενη κατάσταση. Επιπλέον, καμία από τις εταιρείες δεν παρείχε αποδεικτικά στοιχεία ότι οι συναλλαγές των εξαγωγικών πωλήσεών τους σε ευρώ αποτέλεσαν αρχικά αντικείμενο διαπραγμάτευσης στην τιμή τους σε δολάρια ΗΠΑ. Αντίθετα, οι συμβάσεις πώλησης και/ή οι παραγγελίες πώλησης των εν λόγω συναλλαγών εξαγωγικών πωλήσεων εκφράστηκαν απευθείας σε ευρώ χωρίς καμία αναφορά στο δολάριο ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, η μετατροπή από ευρώ σε τουρκικές λίρες μέσω του δολαρίου ΗΠΑ κρίθηκε ότι δεν είχε σημασία. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή απέρριψε τη ζητούμενη προσαρμογή με βάση το άρθρο 2 παράγραφος 10 στοιχείο ι) του βασικού κανονισμού.
(101) Επιπλέον, παρότι οι εταιρείες ισχυρίστηκαν ότι ήταν σε θέση να συνδέσουν τις συναλλαγές εξαγωγής με μεμονωμένες πράξεις αντιστάθμισης, αυτές οι πράξεις θα μπορούσαν να προσαρμοστούν, και σε πολλές περιπτώσεις προσαρμόστηκαν, μετά την πώληση ανάλογα με την εξέλιξη της χρηματοοικονομικής προοπτικής και προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η απόδοση των εταιρειών. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν θεώρησε ότι η αντιστάθμιση θα μπορούσε να συνδεθεί άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση και ότι η συνεκτίμηση της προθεσμιακής τιμής πώλησης θα συνεπαγόταν τον κίνδυνο στρέβλωσης της πραγματικής τιμής εξαγωγής.»
III. Το ιστορικό των διαφορών, οι διαδικασίες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και οι αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις
Α. Η υπόθεση C‑498/24 P (Çolakoğlu Metalurji και Çolakoğlu Dış Ticaret κατά Επιτροπής)
1. Το ιστορικό της διαφοράς
9. Το εκτιθέμενο στις σκέψεις 2 έως 10 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P ιστορικό της διαφοράς μπορεί να συνοψιστεί ως εξής.
10. Η Çolakoğlu Metalurji AȘ (στο εξής: CM) είναι Τούρκος παραγωγός-εξαγωγέας πλατέων προϊόντων θερμής έλασης, η δε Çolakoğlu Dış Ticaret AȘ (στο εξής: ÇOTAȘ) είναι συνδεδεμένη με αυτήν τουρκική εταιρία εμπορίας και εξαγωγών.
11. Στις 14 Μαΐου 2020, η Επιτροπή κίνησε έρευνα αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα (στο εξής: υπό εξέταση προϊόν), καταγωγής Τουρκίας.
12. Η έρευνα κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019 (στο εξής: περίοδος έρευνας). Η εξέταση των συναφών για την εκτίμηση της ζημίας τάσεων κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως το τέλος της περιόδου έρευνας.
13. Στις 6 Ιανουαρίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2021/9 για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας (στο εξής: προσωρινός κανονισμός (8)), με τον οποίο οι αφορώσες το υπό εξέταση προϊόν εξαγωγές των πρωτοδίκως προσφευγουσών και νυν αναιρεσειουσών στην Ένωση υπήχθησαν σε προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ 7,6 %.
14. Στις 5 Ιουλίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό για την επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ 7,3 % στις εισαγωγές στην Ένωση του παραγόμενου από αυτές υπό εξέταση προϊόντος.
2. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση C‑498/24 P
15. Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Σεπτεμβρίου 2021, οι CM και ÇOTAȘ άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως του επίδικου κανονισμού.
16. Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες προέβαλαν τέσσερις λόγους. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού. Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού λόγω της απαίτησης καταβολής εισαγωγικών δασμών για την πραγματοποίηση προσαρμογής. Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως αντλούμενο από την άρνηση διεξαγωγής τριμηνιαίου υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ και τη συνακόλουθη παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού. Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού λόγω της άρνησης προσαρμογής για κέρδη και ζημίες αντιστάθμισης.
17. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση C‑498/24 P, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους ως άνω τέσσερις λόγους ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, την προσφυγή στο σύνολό της.
Β. Η υπόθεση C‑499/24 P (Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları κ.λπ. κατά Επιτροπής)
1. Το ιστορικό της διαφοράς
18. Το εκτιθέμενο στις σκέψεις 2 έως 10 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P ιστορικό της διαφοράς μπορεί να συνοψιστεί ως εξής.
19. Οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες είναι εταιρίες τουρκικού δικαίου. Η Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları TAȘ και η İskenderun Demir ve Çelik AȘ δραστηριοποιούνται στην παραγωγή και την πώληση πλατέων προϊόντων θερμής έλασης. Η Erdemir Çelik Servis Merkezi Sanayi ve Ticaret AȘ είναι η συνδεδεμένη με αυτές εμπορική επιχείρηση.
20. Στις 14 Μαΐου 2020, η Επιτροπή κίνησε έρευνα αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Τουρκίας (στο εξής: έρευνα).
21. Η έρευνα κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Δεκεμβρίου 2019. Η εξέταση των συναφών για την εκτίμηση της ζημίας τάσεων κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως το τέλος της περιόδου έρευνας. Οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες υπέβαλαν τις γραπτές παρατηρήσεις τους κατά τη διάρκεια της έρευνας.
22. Στις 6 Ιανουαρίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε τον προσωρινό κανονισμό με τον οποίο οι αφορώσες το υπό εξέταση προϊόν εξαγωγές των πρωτοδίκως προσφευγουσών και νυν αναιρεσειουσών στην Ένωση υπήχθησαν σε προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ 5,4 %.
23. Στις 5 Ιουλίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό, για την επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ 5 % στις εισαγωγές στην Ένωση του παραγόμενου από αυτές υπό εξέταση προϊόντος.
2. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση C‑499/24 P
24. Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Σεπτεμβρίου 2021, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως του επίδικου κανονισμού.
25. Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες προέβαλαν τέσσερις λόγους. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση των τριών πρώτων περιόδων και της πέμπτης περιόδου του άρθρου 2, παράγραφος 10, και του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, καθώς και παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβαλλόταν ότι η εκ μέρους της Επιτροπής απόρριψη μιας προσαρμογής για κέρδη και ζημίες αντιστάθμισης συνιστούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού και του άρθρου 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ καθώς και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως. Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες προέβαλαν παράβαση του άρθρου 2, παράγραφοι 5 και 6, του βασικού κανονισμού καθώς και των τριών πρώτων περιόδων του άρθρου 2, παράγραφος 10, του εν λόγω κανονισμού. Τέλος, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού καθώς και του άρθρου 2.2.2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ.
26. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση C‑499/24 P, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους ως άνω τέσσερις λόγους ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, την προσφυγή στο σύνολό της.
Γ. Οι διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων
27. Οι αιτήσεις αναιρέσεως στις υποθέσεις C‑498/24 P και C‑499/24 P κατατέθηκαν στις 17 Ιουλίου 2024 και πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την ίδια ημέρα.
28. Με τις αιτήσεις αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
– να αναιρέσει τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα στα οποία αυτές υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας καθώς και στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, και
– επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και της αναιρετικής διαδικασίας.
29. Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
– να απορρίψει τις αιτήσεις αναιρέσεως και
– να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.
30. Σύμφωνα με το άρθρο 76, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφάσισε να μη διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
IV. Νομική ανάλυση
Α. Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πολυμερές εμπορικό σύστημα
31. Ο ΠΟΕ διασφαλίζει την τήρηση ενός πολυμερούς εμπορικού συστήματος βασισμένου σε δεσμευτικούς κανόνες. Ως περιφερειακός οργανισμός με νομική προσωπικότητα, η Ευρωπαϊκή Ένωση απολαύει ειδικού καθεστώτος εντός του ΠΟΕ, καθόσον παράλληλα με τα κράτη μέλη της είναι και η ίδια πλήρες μέλος του (9). Δεδομένης της αποκλειστικής αρμοδιότητάς της στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, ΣΛΕΕ, η Ένωση έχει αναλάβει τις διεθνείς δεσμεύσεις των κρατών μελών της, ιδίως δε εκείνες που απορρέουν από συμφωνίες του ΠΟΕ. Η συμφωνία αντιντάμπινγκ, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εν λόγω συνόλου συμφωνιών, διέπει τόσο τις ουσιαστικές προϋποθέσεις όσο και τους διαδικαστικούς κανόνες που αφορούν τη θέσπιση, την εφαρμογή και τη διατήρηση μέτρων αντιντάμπινγκ. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις εν λόγω απαιτήσεις, τα μέτρα που έχουν θεσπιστεί εκτίθενται στον κίνδυνο να τεθούν υπό αμφισβήτηση στο πλαίσιο του μηχανισμού επίλυσης διαφορών του ΠΟΕ (10).
32. Προκειμένου να μεταφέρει τις εν λόγω διεθνείς δεσμεύσεις στην έννομη τάξη της Ένωσης, ο Ευρωπαίος νομοθέτης θέσπισε, βάσει του άρθρου 207, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, τον βασικό κανονισμό για την εμπορική άμυνα. Το εν λόγω νομοθέτημα ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες η Επιτροπή είναι αρμόδια να παρεμβαίνει κατά αθέμιτων εμπορικών πρακτικών από εξαγωγείς εγκατεστημένους σε τρίτες χώρες, όταν οι πρακτικές αυτές είναι επιζήμιες για την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή ασκεί τα καθήκοντα αρχής έρευνας και λήψης αποφάσεων, όπως προκύπτει από το άρθρο 6 και το άρθρο 9, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού. Ωστόσο, σύμφωνα με τη θεμελιώδη αρχή του κράτους δικαίου, κάθε απόφαση που παράγει έννομα αποτελέσματα υπόκειται σε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο. Ως εκ τούτου, οι πράξεις της Επιτροπής στον τομέα του αντιντάμπινγκ μπορούν να προσβληθούν με προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, με δυνατότητα αναιρετικού ελέγχου από το Δικαστήριο σε περίπτωση ασκήσεως αναιρέσεως. Οι υπό κρίση υποθέσεις αναδεικνύουν την άσκηση του εν λόγω ελέγχου νομιμότητας, ο οποίος αποσκοπεί στο να διασφαλισθεί η συμμόρφωση των πράξεων της Επιτροπής με τους κανόνες της Ένωσης καθώς και με τις διεθνείς υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμφωνία αντιντάμπινγκ (11).
33. Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλεται στην υπόθεση C‑498/24 P και ο έκτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλεται στην υπόθεση C‑499/24 P είναι πανομοιότυποι, καθόσον με αυτούς τίθενται, κατ’ ουσίαν, εν αμφιβόλω η ερμηνεία διατάξεως, ήτοι αυτής του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, καθώς και η εφαρμογή της από την Επιτροπή κατά τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ. Στο πλαίσιο αυτό, προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο ότι υιοθέτησε τη νομική θέση της Επιτροπής σχετικά με την ερμηνεία της προαναφερθείσας διατάξεως, ενώ παράλληλα παρέβλεψε τη σημασία των συμβάσεων αντιστάθμισης κινδύνου στο πλαίσιο των διεθνών εμπορικών συναλλαγών.
34. Δεδομένου ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών αφορούν μεμονωμένες πτυχές των επίμαχων ρυθμίσεων, χωρίς να είναι δυνατόν να διακριθούν σαφώς οι προθέσεις που υποβόσκουν πίσω από τα επιχειρήματα αυτά, θα ξεκινήσω, για λόγους σαφήνειας, με μια παρουσίαση των εν λόγω ρυθμίσεων, προκειμένου να γίνουν πιο κατανοητά τα διακυβεύματα στις υπό κρίση υποθέσεις. Για τον σκοπό αυτόν, θα εξηγήσω, ιδίως, με ποιον τρόπο διενεργείται στην πράξη (12) ο υπολογισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ και ποια είναι η προσέγγιση που πρέπει να ακολουθείται στο πλαίσιο των συναλλαγών οι οποίες περιλαμβάνουν διαφορετικά νομίσματα (13). Επιπλέον, θα αποσαφηνίσω τη λειτουργία των συμβάσεων αντιστάθμισης κινδύνου τις οποίες επικαλούνται οι αναιρεσείουσες, καθώς και το ζήτημα του κατά πόσον η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη, κατά τους υπολογισμούς της, τέτοιες συμφωνίες συναφθείσες μεταξύ ιδιωτών (14). Χάρη στις προκαταρκτικές αυτές παρατηρήσεις θα καταστεί δυνατή η καλύτερη εκτίμηση του βασίμου των επιχειρημάτων των διαδίκων. Στο τελευταίο μέρος των προτάσεων θα εξεταστεί σε βάθος ο κοινός λόγος αναιρέσεως (15).
2. Οι κανόνες που διέπουν τον προσδιορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ
35. Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, ένα προϊόν θεωρείται ότι αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ όταν η τιμή εξαγωγής του στην Ένωση είναι χαμηλότερη από μια συγκρίσιμη τιμή του ομοειδούς προϊόντος, όπως έχει καθοριστεί για τη χώρα εξαγωγής κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις. Συνεπώς, το ντάμπινγκ καθορίζεται διά της σύγκρισης δύο τιμών: η πρώτη τιμή, η οποία αντιστοιχεί στην τιμή του προϊόντος στην εγχώρια αγορά της οικείας τρίτης χώρας, ονομάζεται «κανονική αξία»· η δεύτερη τιμή είναι η «τιμή εξαγωγής» του οικείου προϊόντος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αποτέλεσμα που προκύπτει αποτελεί το «περιθώριο ντάμπινγκ», το οποίο ορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος 12, του βασικού κανονισμού ως «το ποσό κατά το οποίο η κανονική αξία υπερβαίνει την τιμή εξαγωγής».
36. Όπως έχει επισημάνει το Δικαστήριο στη νομολογία του (16), ο καθορισμός της κανονικής αξίας ενός προϊόντος αποτελεί ένα από τα ουσιώδη βήματα για να αποδειχθεί η ενδεχόμενη ύπαρξη ντάμπινγκ. Επί του ζητήματος αυτού, το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι η κανονική αξία βασίζεται κατ’ αρχήν στις πληρωθείσες ή πληρωτέες τιμές, κατά τις συνήθεις εμπορικές πράξεις, από ανεξάρτητους πελάτες στη χώρα εξαγωγής. Όσον αφορά την τιμή εξαγωγής, από το άρθρο 2, παράγραφος 8, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι αυτή αντιστοιχεί στην πράγματι πληρωθείσα ή πληρωτέα τιμή του προϊόντος κατά την πώλησή του προς εξαγωγή από τη χώρα εξαγωγής στην Ένωση. Πρόκειται για την τιμή του προϊόντος στα σύνορα της Ένωσης, δηλαδή πριν από την είσοδό του στην αγορά της Ένωσης, και όχι για την τιμή που καταβάλλεται κατά τη διάθεσή του στην αγορά εντός της Ένωσης.
37. Άπαξ και καθοριστούν οι δύο αυτές αξίες, πρέπει να πραγματοποιηθεί η «δίκαιη» σύγκρισή τους, στο «ίδιο στάδιο εμπορίας», σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού. Για να επιτευχθεί η εν λόγω σύγκριση, πραγματοποιούνται προσαρμογές. Ο ενδιαφερόμενος που θα ζητήσει τέτοιες προσαρμογές πρέπει να αποδείξει ότι το αίτημά του είναι δικαιολογημένο (17). Στην πράξη, η Επιτροπή συγκρίνει τις τιμές –δηλαδή την κανονική αξία και την τιμή εξαγωγής– στο στάδιο «εξόδου εκ του εργοστασίου», αφαιρώντας το κόστος που συνεπάγεται η πώληση του προϊόντος.
38. Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 11, του βασικού κανονισμού, το περιθώριο ντάμπινγκ καθορίζεται είτε μέσω της λεγόμενης «συμμετρικής» μεθόδου, η οποία συνίσταται στη σύγκριση μιας μέσης σταθμισμένης κανονικής αξίας με το σταθμισμένο μέσο όρο των τιμών όλων των συναλλαγών με αντικείμενο εξαγωγές στην Ένωση, είτε μέσω μιας «ασύμμετρης» μεθόδου, η οποία συνίσταται στη σύγκριση μιας μέσης σταθμισμένης κανονικής αξίας με τις τιμές κάθε επιμέρους συναλλαγής με αντικείμενο εξαγωγές στην Ένωση. Όποια και αν είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται, πρέπει να αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την πραγματική έκταση του ντάμπινγκ που διαπιστώθηκε. Ο ακριβής υπολογισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ έχει ιδιαίτερη σημασία στην πράξη, καθώς o δασμός αντιντάμπινγκ που ενδεχομένως επιβάλλεται δεν είναι δυνατόν να υπερβαίνει το εν λόγω περιθώριο ντάμπινγκ (18).
3. Οι πρακτικές δυσχέρειες που συνδέονται με τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ, ιδίως όσον αφορά τη συνεκτίμηση διαφορετικών νομισμάτων
39. Ο ακριβής υπολογισμός του περιθωρίου ντάμπινγκ παρουσιάζει συχνά πρακτικές δυσχέρειες. Επιβάλλεται ιδιαίτερη αυστηρότητα, ιδίως λόγω της απαίτησης περί «δίκαιης» σύγκρισης μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού. Η εν λόγω διάταξη του δικαίου της Ένωσης δεν προσδιορίζει το περιεχόμενο της έννοιας «δίκαιη σύγκριση». Ωστόσο, ο αντίστοιχος όρος που προβλέπεται στο άρθρο 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, στο οποίο βασίζεται το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, έχει ερμηνευθεί σε επίπεδο ΠΟΕ υπό την έννοια ότι η σύγκριση πρέπει να είναι «αμερόληπτη και αντικειμενική» (19). Η υποχρέωση διασφάλισης «δίκαιης σύγκρισης» νοείται ως εκτεινόμενη στο σύνολο των διατάξεων του άρθρου 2 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ (20).
40. Προς εξασφάλιση ερμηνείας σύμφωνης με το δίκαιο του ΠΟΕ (21), θα πρέπει οι ίδιες αυτές αρχές να εφαρμόζονται στις διατάξεις του άρθρου 2 του βασικού κανονισμού. Μια τέτοια προσέγγιση δικαιολογείται, ιδίως, από τη ρητή επιλογή του νομοθέτη της Ένωσης να αναπαραγάγει πιστά στο δίκαιο της Ένωσης τις διατάξεις του δικαίου του ΠΟΕ σχετικά με το αντιντάμπινγκ (22).
41. Για μια δέουσα σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της τιμής που εφαρμόζεται για την κατανάλωση στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής απαιτείται, κατά λογική αναγκαιότητα, και οι δύο αξίες να εκφράζονται στο ίδιο νόμισμα –προϋπόθεση που, στην πράξη, δεν πληρούται πάντοτε στο πλαίσιο των διεθνών συναλλαγών (23). Εξ αυτού απορρέει η ανάγκη περί συναλλαγματικής μετατροπής μίας από τις τιμές στο νόμισμα αναφοράς της άλλης αγοράς, διαδικασία η οποία, παρά τη φαινομενική τεχνική ουδετερότητά της, εγείρει διάφορες μεθοδολογικές και νομικές προκλήσεις οι οποίες θα εκτεθούν στη συνέχεια.
42. Κατά τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ ανακύπτουν συγκεκριμένες δυσχέρειες, ιδίως όταν χρησιμοποιούνται διαφορετικά νομίσματα, στο μέτρο που οι διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών ενδέχεται να στρεβλώσουν την πραγματική αξία των σχετικών εμπορευμάτων και, κατά συνέπεια, να μεταβάλουν την έκταση του περιθωρίου ντάμπινγκ (24). Πράγματι, η ισοτιμία μετατροπής μεταξύ των εφαρμοστέων νομισμάτων μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την ημερομηνία που λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό των τιμών. Η σύγκριση τιμών από μια ερευνούσα αρχή ενδέχεται να οδηγήσει σε εσφαλμένη εκτίμηση του περιθωρίου ντάμπινγκ, κατά παράβαση της απαίτησης περί «δίκαιης σύγκρισης» (25), εκτός εάν η μετατροπή πραγματοποιείται με τη χρήση κατάλληλης συναλλαγματικής ισοτιμίας. Είναι, επομένως, υπό τις περιστάσεις αυτές επιτακτική ανάγκη να υφίστανται ενιαία κριτήρια χάρη στα οποία η αρμόδια αρχή είναι σε θέση να εξαλείψει, κατά τον υπολογισμό, τις στρεβλώσεις που προκύπτουν από τις διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών.
43. Το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, το οποίο αποτελεί αντικείμενο των υπό κρίση διαδικασιών, περιέχει ειδικές διατάξεις σχετικά με τις μετατροπές νομισμάτων για τους σκοπούς της σύγκρισης της τιμής εξαγωγής με την κανονική αξία. Γενικά, οι τιμές εξαγωγής δεν εκφράζονται στο εθνικό νόμισμα της χώρας εξαγωγής, αλλά μάλλον σε ένα από τα πιο διαδεδομένα διεθνώς νομίσματα. Συνεπώς, η μετατροπή νομίσματος «απαιτείται», βάσει της πρώτης περιόδου της εν λόγω διάταξης, όταν η κανονική αξία εκφράζεται στο τοπικό νόμισμα των εξαγωγέων, το οποίο διαφέρει από το νόμισμα που χρησιμοποιείται για τις εξαγωγικές πωλήσεις. Αντιστρόφως, θα αντέβαινε προς τη διάταξη αυτήν η διενέργεια μετατροπής νομίσματος όταν οι προς σύγκριση τιμές εκφράζονται ήδη στο ίδιο νόμισμα (26). Στην πράξη, για να προσδιοριστεί εάν η μετατροπή νομίσματος παρίσταται αναγκαία, οι ερευνούσες αρχές πρέπει να επαληθεύσουν εάν οι πωλήσεις πραγματοποιούνται στο ίδιο νόμισμα.
44. Στην πρώτη περίοδο του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού ορίζεται ότι, κατά γενικό κανόνα, η μετατροπή πρέπει να βασίζεται στη «συναλλαγματικ[ή] ισοτιμί[α] κατά την ημερομηνία πώλησης». Στη δεύτερη περίοδο διευκρινίζεται ότι, «[κ]ατά κανόνα, ως ημερομηνία πώλησης λαμβάνεται η ημερομηνία του τιμολογίου, αλλά είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη η ημερομηνία της συμβάσεως, της εντολής αγοράς ή της επιβεβαίωσης εντολής, αν οι τελευταίες αυτές ημερομηνίες κρίνονται καταλληλότερες για τον καθορισμό των ουσιωδών όρων της πώλησης» (27). Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να καθορίζεται μια ημερομηνία που να προσφέρει τις καλύτερες εγγυήσεις για τον καθορισμό των ουσιωδών όρων της πώλησης. Τα αποδεικτικά στοιχεία πρέπει να προσκομίζονται κατά περίπτωση από την Επιτροπή ή από το ενδιαφερόμενο μέρος. Οι συμβάσεις-πλαίσια ή οι απλές δηλώσεις προθέσεων εν γένει δεν πληρούν τα κριτήρια αυτά (28). Κατά παρέκκλιση από τον γενικό αυτόν κανόνα, «η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης» πρέπει να χρησιμοποιείται εάν η πώληση νομισμάτων στις προθεσμιακές αγορές συνδέεται άμεσα με την υπό εξέταση εξαγωγική πώληση. Θα εξετάσω λεπτομερώς την τελευταία αυτήν περίπτωση στη συνέχεια των παρουσών προτάσεων.
45. Καθόσον θεσπίζουν κανόνα σχετικά με το κατάλληλο χρονικό σημείο για τον καθορισμό της συναλλαγματικής ισοτιμίας («ημερομηνία πώλησης»), η συμφωνία αντιντάμπινγκ και ο βασικός κανονισμός εκκινούν, όλως φυσικώς, από την αρχή ότι η μετατροπή μπορεί να διενεργηθεί αποκλειστικά και μόνο βάσει συναλλαγματικών ισοτιμιών. Οποιαδήποτε άλλη μέθοδος μετατροπής αποκλείεται ρητώς. Ειδικότερα, οι αφηρημένες αξίες, όπως οι ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, οι οποίες υπολογίζονται, μεταξύ άλλων, από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), δεν μπορούν να θεωρηθούν ως καθοριστικά σημεία αναφοράς. Ομοίως, ο πραγματικός αντίκτυπος των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ στη βιομηχανία της Ένωσης καθορίζεται σύμφωνα με τις επίσημες συναλλαγματικές ισοτιμίες στις οποίες στηρίζεται το διεθνές εμπόριο.
46. Ούτε η συμφωνία αντιντάμπινγκ ούτε ο βασικός κανονισμός διευκρινίζουν την πηγή από την οποία θα πρέπει να λαμβάνονται οι συναλλαγματικές ισοτιμίες. Στην πράξη, χρησιμοποιούνται οι συναλλαγματικές ισοτιμίες που δημοσιεύονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Όταν δεν παρέχεται συναλλαγματική ισοτιμία από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για συγκεκριμένο νόμισμα, εφαρμόζονται γενικά οι συναλλαγματικές ισοτιμίες που καθορίζονται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Επιτροπή χρησιμοποιεί τις μέσες μηνιαίες συναλλαγματικές ισοτιμίες, εκτός εάν συντρέχει περίπτωση σημαντικής υποτίμησης, οπότε μπορεί να χρησιμοποιεί ως βάση τις ημερήσιες συναλλαγματικές ισοτιμίες. Συνεπώς, είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι ο κατασκευαστής-εξαγωγέας χρησιμοποιεί, για εσωτερικούς σκοπούς, διαφορετικές ισοτιμίες στα λογιστικά του συστήματα, παρά το γεγονός ότι, συχνά, η Επιτροπή στηρίζεται, για πρακτικούς λόγους, στη μετατροπή που εφαρμόζεται συνήθως από την επιχείρηση για τη συλλογή και την επαλήθευση δεδομένων σε πολυάριθμες διαδικασίες έρευνας (29).
47. Πέραν των γενικών κανόνων που διατυπώνονται στο άρθρο 2.4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, οι οποίοι απαντώνται στην έννομη τάξη της Ένωσης στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, οι ερευνούσες αρχές έχουν διακριτική ευχέρεια όσον αφορά άλλες πτυχές της μετατροπής νομισμάτων. Για παράδειγμα, οι εν λόγω αρχές συνήθως μετατρέπουν το νόμισμα των εξαγωγών στο εθνικό νόμισμα της χώρας εξαγωγής. Ωστόσο, μπορούν επίσης να επιλέξουν τη μετατροπή του νομίσματος των τοπικών πωλήσεων στο νόμισμα που χρησιμοποιείται για τις εξαγωγικές πωλήσεις (30). Κατά γενικό κανόνα, η τιμή εξαγωγής μετατρέπεται στο εθνικό νόμισμα της χώρας εξαγωγής με βάση τη μέση συναλλαγματική ισοτιμία κατά την περίοδο έρευνας (31).
48. Τέλος, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο νομοθέτης της Ένωσης, παρεκκλίνοντας από τις διατάξεις της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, έχει ενσωματώσει τους κανόνες που αφορούν τις μετατροπές νομισμάτων σε ένα νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου παρέχεται στους οικονομικούς φορείς το δικαίωμα να ζητούν τη διόρθωση αξιών που συνδέονται με παράγοντες σε σχέση με τους οποίους έχει διαπιστωθεί ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατά συνέπεια, τη συγκρισιμότητά τους. Το ζήτημα αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθόσον επιτρέπει στις επιχειρήσεις να συμμετέχουν ενεργά, μαζί με την Επιτροπή, στις προσαρμογές και τις διορθώσεις που επέρχονται στον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ.
4. Σχετικά με τη σημασία των συμφωνιών αντιστάθμισης κινδύνου στο διεθνές εμπόριο
49. Προκειμένου να προστατευθούν έναντι των χρηματοοικονομικών κινδύνων που συνδέονται με τις διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών ή τις διακυμάνσεις των τιμών των πρώτων υλών, οι οικονομικοί φορείς χρησιμοποιούν συχνά συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου ή εισάγουν στις συμφωνίες τους συμβατικές ρήτρες μετατροπής. Τα μέσα αντιστάθμισης συναλλαγματικού κινδύνου έχουν ως αποτέλεσμα τη σταθεροποίηση μιας συναλλαγματικής ισοτιμίας που πρόκειται να εφαρμοστεί σε μελλοντική συναλλαγή. Χάρη σε έναν τέτοιο μηχανισμό καθίσταται, παραδείγματος χάριν, δυνατό, σε περίπτωση υποτίμησης του ευρώ αφότου εξαγωγέας έχει καθορίσει τις τιμές του σε ευρώ, να διασφαλιστεί ότι, λόγω της αντιστάθμισης συναλλαγματικού κινδύνου, αυτός θα εξακολουθήσει να λαμβάνει παρά ταύτα ένα προκαθορισμένο ποσό στο εθνικό του νόμισμα.
50. Οι ως άνω συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου είναι συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ ιδιωτών και έχουν ως σκοπό την εσωτερική διαχείριση κινδύνων, κατ’ αρχήν δε δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα επί της μεθόδου υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ την οποία εφαρμόζει η ερευνούσα αρχή. Ειδικότερα, οι εν λόγω συμβάσεις ουδεμία επιρροή ασκούν στην πολιτική της Επιτροπής όσον αφορά τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Κατά μείζονα λόγο δε δεν μπορούν να συνεπάγονται απαλλαγή από την ευθύνη που προβλέπεται στο πλαίσιο των δασμών αντιντάμπινγκ. Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, στο παρελθόν, η Επιτροπή αρνούνταν συστηματικά να υιοθετήσει συναλλαγματική ισοτιμία διαφορετική από την επίσημη συναλλαγματική ισοτιμία, αποκλειομένης, ως εκ τούτου, οποιασδήποτε συνεκτίμησης προθεσμιακών συμβάσεων ή πράξεων αντιστάθμισης κινδύνου (32).
51. Οι λόγοι που δικαιολογούν, κατ’ αρχήν, την άρνηση αναγνώρισης οποιασδήποτε νομικής ισχύος σε τέτοιες συμφωνίες αντιστάθμισης κινδύνου είναι προφανείς και απορρέουν ήδη από τις προεκτεθείσες εκτιμήσεις σχετικά με τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ. Πρώτον, πρέπει να σημειωθεί ότι στον βασικό κανονισμό ουδόλως περιλαμβάνεται μνεία σε τέτοιες συμβάσεις στο πλαίσιο του γενικού κανόνα που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος, 10, στοιχείο ιʹ.
52. Δεύτερον, παρατηρείται ότι μόνον η μέθοδος την οποία ακολουθεί η Επιτροπή και η οποία βασίζεται στη χρήση των επίσημων συναλλαγματικών ισοτιμιών είναι ικανή να διασφαλίσει τον απαιτούμενο βαθμό ουδετερότητας για τη μετατροπή της κανονικής τιμής και της τιμής εξαγωγής, καθόσον παραμένει ανεπηρέαστη έναντι οποιασδήποτε επιρροής από τρίτους οι οποίοι ενδέχεται να επιδιώκουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα (33).
53. Επιπλέον, η μέθοδος αυτή ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις διαφάνειας που διέπουν τη διοικητική δράση, αφού μέσω αυτής παρέχεται η δυνατότητα στα ενδιαφερόμενα μέρη –επιχειρήσεις και τρίτα κράτη– να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή ασκεί τις αρμοδιότητές της και να επαληθεύσουν τη συμμόρφωσή της με τους κανόνες του πολυμερούς εμπορικού συστήματος.
54. Εξάλλου, λόγω της πάγιας πρακτικής της Επιτροπής, καθώς και του γεγονότος ότι η ίδια αιτιολογεί νομοτύπως στις αποφάσεις της –εν προκειμένω, στην αιτιολογική σκέψη 98 του επίδικου κανονισμού (34) – τη διατήρηση της πρακτικής αυτής, τα δικαστήρια της Ένωσης δύνανται να ασκούν αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο.
55. Αν, αντιθέτως, η Επιτροπή όριζε ως καθοριστικό κριτήριο για τη διαδικασία νομισματικής μετατροπής στο πλαίσιο του υπολογισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ αποκλειστικά και μόνον τις συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ ιδιωτών, θα υφίστατο σοβαρός κίνδυνος η διοικητική της πρακτική να εξελιχθεί σε μια περιπτωσιολογική προσέγγιση, χαρακτηριζόμενη από έλλειψη προβλεψιμότητας η οποία είναι ασυμβίβαστη με τις επιταγές περί ασφάλειας δικαίου.
56. Μια τέτοια εξέλιξη θα υπονόμευε τη σταθερότητα των εμπορικών σχέσεων της Ένωσης με τρίτες χώρες. Θα μπορούσε επίσης να πλήξει τη θεσμική αξιοπιστία της Επιτροπής, δημιουργώντας την εσφαλμένη εντύπωση ότι η εφαρμοστέα μέθοδος μετατροπής μπορεί να επιλέγεται αυθαίρετα ή να επηρεάζεται από ιδιωτικά συμφέροντα.
57. Ομοίως, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο τρίτα κράτη να ενθαρρυνθούν, μέσω του συμβατικού καθορισμού αφηρημένων ή αυτόνομων συναλλαγματικών ισοτιμιών από ιδιωτικούς φορείς, να ασκήσουν αθέμιτη επιρροή επί της διοικητικής πρακτικής της Επιτροπής (35), πράγμα που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την κυριαρχία της Ένωσης σε θέματα κοινής εμπορικής πολιτικής. Για την αποτροπή τέτοιων κινδύνων, είναι σημαντικό να διατηρείται η πάγια πρακτική της Επιτροπής, η οποία, εξάλλου, έχει επικυρωθεί ρητώς από τη νομολογία του Δικαστηρίου (36).
58. Ανεξαρτήτως των προεκτεθέντων, οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου πρέπει, πάντως, να λαμβάνονται υπόψη σύμφωνα με την εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού σχετικά με τις προθεσμιακές συναλλαγές. Όπως προκύπτει από τη διάταξη αυτή, χρησιμοποιείται «η συναλλαγματική ισοτιμία της προθεσμιακής πώλησης» υπό την προϋπόθεση ότι η πώληση νομισμάτων σε προθεσμιακές πράξεις συνδέεται άμεσα με την πράξη εξαγωγής. Με άλλα λόγια, η σύμβαση αντιστάθμισης κινδύνου πρέπει να έχει άμεση σχέση με την πράγματι τιμολογηθείσα τιμή κατά την εξαγωγική πώληση που αποτελεί αντικείμενο της έρευνας.
59. Χάριν ορολογικής ακρίβειας, πρέπει να υπομνησθεί ότι ως «αντιστάθμιση» νοείται ένα χρηματοπιστωτικό μέσο που έχει σχεδιαστεί με σκοπό τη μείωση ή την εξάλειψη του χρηματοπιστωτικού κινδύνου στον οποίο εκτίθεται μια επιχείρηση. Από αυτή την άποψη, μια σύμβαση προθεσμιακής πωλήσεως συναλλάγματος λειτουργεί ως σταθερή δέσμευση, που αναλαμβάνεται κατά την ημερομηνία σύναψής της, για πώληση συγκεκριμένης ποσότητας συναλλάγματος σε προκαθορισμένη συναλλαγματική ισοτιμία, και μάλιστα σε συμφωνημένη ημερομηνία, ούτως ώστε να διασφαλίζεται το αποτέλεσμα της πράξης μετατροπής συναλλάγματος ανεξαρτήτως των μεταγενέστερων διακυμάνσεων της αγοράς.
60. Επιπλέον, το μέσο αντιστάθμισης δεν πρέπει να έχει γενικό ή υποθετικό χαρακτήρα αλλά πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένες συναλλαγές ή πωλήσεις που πραγματοποιούνται κατά την περίοδο έρευνας. Ο εξαγωγέας φέρει το βάρος απόδειξης και τεκμηρίωσης του ότι η σύμβαση αντιστάθμισης επηρεάζει την τιμή εξαγωγής σε τέτοιον βαθμό ώστε να δικαιολογείται η προσαρμογή. Εάν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές, εφαρμόζεται ο γενικός κανόνας, με βάση την ισχύουσα κατά την ημερομηνία της πώλησης επίσημη συναλλαγματική ισοτιμία.
61. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω εκτιμήσεων είναι σκόπιμο να εξετασθεί, στη συνέχεια της παρούσας ανάλυσης, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως που προβλήθηκε στην υπόθεση C‑498/24 P και ο έκτος λόγος αναιρέσεως που προβλήθηκε στην υπόθεση C‑499/24 P. Οι εν λόγω λόγοι αναιρέσεως, στηριζόμενοι κατά βάση σε όμοια επιχειρηματολογία, πρέπει να εξετασθούν από κοινού στην παρούσα ανάλυση. Ωστόσο, επιβάλλεται να υπομνησθεί, κατ’ αρχάς, το σκεπτικό των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων και τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι διάδικοι κατά αυτών στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Β. Εξέταση των λόγων αναιρέσεως
1. Το σκεπτικό που ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις
62. Όπως ήδη προεκτέθηκε (37), με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές ακυρώσεως τις οποίες είχαν ασκήσει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες και οι οποίες αφορούσαν, μεταξύ άλλων, παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού (38).
63. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου τις οποίες επικαλέστηκαν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες προς υποστήριξη του αιτήματός τους για προσαρμογή βάσει της προαναφερθείσας διάταξης αφορούσαν εξαγωγικές πωλήσεις σε ευρώ και ότι ο κίνδυνος μετατροπής αντισταθμιζόταν, σε όλες αυτές τις συμβάσεις, έναντι του δολαρίου ΗΠΑ. Ωστόσο, δεδομένου ότι η Επιτροπή όφειλε να διασφαλίσει μια δίκαιη σύγκριση μεταξύ της εκφρασθείσας σε τουρκικές λίρες κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής, η ίδια μετέτρεψε όλες τις εξαγωγικές συναλλαγές που εκφράζονταν σε ευρώ απευθείας σε τουρκικές λίρες, κρίνοντας ότι δεν ήταν αναγκαία, για τη διασφάλιση της δίκαιης σύγκρισης, η ενδιάμεση μετατροπή σε δολάρια ΗΠΑ (39).
64. Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι η ισοτιμία μετατροπής του ευρώ σε δολάρια ΗΠΑ που προβλεπόταν στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου τις οποίες επικαλέστηκαν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες προκειμένου να ζητήσουν μετατροπή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού αφορούσε μεν την αντιστάθμιση κινδύνου σε δολάρια ΗΠΑ, πλην όμως δεν είχε καμία σχέση με τη μετατροπή που η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να διενεργήσει για να διασφαλίσει δίκαιη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής (40). Κατά συνέπεια, οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου στις οποίες αναφέρθηκαν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες δεν είχαν σημασία για τους σκοπούς της εν λόγω μετατροπής, όπως επισημαίνεται στην αιτιολογική σκέψη 98 του επίδικου κανονισμού.
65. Το επιχείρημα που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες πρωτοδίκως, ήτοι ότι η Επιτροπή έπρεπε να χρησιμοποιήσει την ισοτιμία μετατροπής που προβλεπόταν στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου, απορρίφθηκε, ως εκ τούτου, ως αβάσιμο (41). Συνεπώς, δεδομένου ότι οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου τις οποίες επικαλέστηκαν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες προς στήριξη του αιτήματός τους για προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού δεν είχαν σημασία, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε και τους λοιπούς ισχυρισμούς των πρωτοδίκως προσφευγουσών σχετικά με την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, η οποία βασιζόταν σε φερόμενη παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού (42).
2. Οι παρατηρήσεις των διαδίκων
α) Τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών
66. Οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι, δεδομένου ότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού δίνει έμφαση στην ημερομηνία πώλησης και όχι στο νόμισμα και στην ισοτιμία μετατροπής –όπως, εξάλλου, διαπίστωσε και το Γενικό Δικαστήριο με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (43)– τούτο θα έπρεπε να αποτελεί το κρίσιμο στοιχείο που θα έπρεπε να λάβει υπόψη η Επιτροπή, αφού οι συναλλαγματικές ισοτιμίες είναι όλες «αλληλένδετες». Κατά τις αναιρεσείουσες, τούτο σημαίνει ότι το σχετικό νόμισμα για την τιμή εξαγωγής θα έπρεπε να μετατραπεί με τη χρήση ισοτιμίας σε δολάρια ΗΠΑ. Η ως άνω προσέγγιση επιβεβαιώνεται στη μία εκ των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων (44).
67. Οι αναιρεσείουσες προσθέτουν ότι εάν γινόταν δεκτή η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία οι πράξεις αντιστάθμισης μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνον όταν η συναλλαγή αφορά το νόμισμα του τιμολογίου και το νόμισμα μετατροπής που χρησιμοποιεί η Επιτροπή, θα ήταν εξαιρετικά εύκολο να παρακαμφθεί η υποχρέωση που ορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος, 10, στοιχείο ιʹ, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού. Αμφισβητούν επίσης τα πρόσθετα συμπεράσματα που διατυπώνει το Γενικό Δικαστήριο στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις (45).
β) Τα επιχειρήματα της Επιτροπής
68. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι οι αναιρεσείουσες αμφισβητούν μόνον το επιχείρημα που αναπτύχθηκε στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις σχετικά με την εννοιολογική διαφορά μεταξύ της ισοτιμίας μετατροπής ευρώ σε δολάριο ΗΠΑ η οποία περιλαμβανόταν στις συμβάσεις αντιστάθμισης και εκείνης την οποία εφάρμοσε η Επιτροπή για τη σύγκριση της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής (46). Δεν αμφισβητούν τη συλλογιστική σύμφωνα με την οποία οι συμβάσεις αποσκοπούσαν στην αντιστάθμιση του κινδύνου μετατροπής σε δολάρια ΗΠΑ, γεγονός που καθιστά την αναφορά τους στο δολάριο ΗΠΑ άνευ σημασίας για τη διενεργηθείσα από την Επιτροπή μετατροπή. Συνεπώς, η Επιτροπή θεωρεί ότι ο λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής.
69. Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, η ίδια διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την πραγματοποίηση μετατροπών νομισμάτων με σκοπό τη σύγκριση σύνθετων οικονομικών αξιών. Οι αναιρεσείουσες όφειλαν να αποδείξουν ότι η μετατροπή στο νόμισμα της χώρας εξαγωγής αποτελούσε πρόδηλο σφάλμα, όπερ δεν έπραξαν, αφού απλώς προέβαλαν παράβαση του γράμματος του εν λόγω κανονισμού. Με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις επιβεβαιώνεται ότι τα επιχειρήματά τους δεν ήταν επαρκή ώστε να θέσουν εν αμφιβόλω τη μέθοδο μετατροπής που εφαρμόστηκε.
70. Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, για να είναι δίκαιη η σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής, η μετατροπή νομίσματος είναι αναγκαία. Η σύγκριση στο νόμισμα της χώρας εξαγωγής –εν προκειμένω, σε τουρκικές λίρες– αποτελεί συνήθη πρακτική. Η αναφορά σε δολάρια ΗΠΑ στις συμβάσεις αντιστάθμισης σκοπούσε αποκλειστικά και μόνο στην αντιστάθμιση του κινδύνου μετατροπής και, ως εκ τούτου, ουδεμία επιρροή ασκούσε όσον αφορά τη διασφάλιση μιας δίκαιης σύγκρισης, πολλώ δε μάλλον αφ’ ης στιγμής η τιμή εξαγωγής εκφραζόταν σε ευρώ. Τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών σχετικά με την «ημερομηνία πώλησης» και την «αλληλοσύνδεση των συναλλαγματικών ισοτιμιών» δεν μεταβάλλουν την ανάλυση αυτή, η δε μνημονευόμενη νομολογία επιβεβαιώνει στην πραγματικότητα τη μέθοδο μετατροπής που υιοθέτησε η Επιτροπή.
3. Εκτίμηση
α) Γενικές παρατηρήσεις
71. Εκ προοιμίου, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να διαπιστώνει και να εκτιμά τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά, καθώς και τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβάλλονται στην κρίση του. Συνεπώς, η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν αποτελεί, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (47).
72. Επιπροσθέτως, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, εφόσον ο αναιρεσείων αμφισβητεί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης από το Γενικό Δικαστήριο, τα νομικά ζητήματα που εξετάστηκαν πρωτοδίκως επιτρέπεται να συζητηθούν εκ νέου κατ’ αναίρεση. Πράγματι, αν ο αναιρεσείων δεν μπορούσε να στηρίξει την αίτηση αναιρέσεως σε επιχειρήματα που είχε προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η διαδικασία της αναιρέσεως θα έχανε εν μέρει το νόημά της (48).
73. Οι ως άνω γενικές παρατηρήσεις είναι αναγκαίες, δεδομένου ότι οι αναιρεσείουσες προσάπτουν τόσο στην Επιτροπή όσο και στο Γενικό Δικαστήριο ότι, ως επί το πλείστον, υπέπεσαν στην ίδια πλάνη κατά την ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Κατά τις αναιρεσείουσες, η πλάνη περί το δίκαιο έγκειται, αφενός, στην άρνηση της Επιτροπής να ανταποκριθεί στα αιτήματά τους περί διόρθωσης βάσει της εν λόγω διάταξης και, αφετέρου, στην υιοθέτηση της θέσης αυτής από το Γενικό Δικαστήριο. Ειδικότερα, οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στην Επιτροπή και στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν αναγνώρισαν καμία νομική ισχύ στις συμβάσεις αντιστάθμισης που είχαν συνάψει με σκοπό τη μετατροπή νομίσματος. Κατά την άποψή τους, η εν λόγω μετατροπή θα έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί μέσω του δολαρίου ΗΠΑ και όχι απευθείας από το ευρώ στην τουρκική λίρα.
β) Εκτίμηση της αιτιολογίας των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων
74. Διαπιστώνεται, κατ’ αρχάς, ότι κανένας από τους διαδίκους δεν αμφισβητεί την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού επί των πραγματικών περιστατικών των υπό κρίση υποθέσεων. Οι επίμαχες πράξεις αφορούσαν συναλλαγές εμπορευμάτων που τιμολογήθηκαν σε διαφορετικά νομίσματα –δηλαδή σε ευρώ και σε δολάρια ΗΠΑ– τα οποία παράγονται στην Τουρκία και προορίζονται για εξαγωγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή ήταν υποχρεωμένη να πραγματοποιήσει μετατροπή νομίσματος σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη στο πλαίσιο της σύγκρισης τιμών. Η διαφορά μεταξύ της Επιτροπής και των αναιρεσειουσών, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο των πρωτοβάθμιων διαδικασιών, περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στο ζήτημα του τρόπου πραγματοποίησης της εν λόγω μετατροπής.
75. Εάν οι αναιρεσείουσες τείνουν να υποστηρίξουν ότι η ημερομηνία πώλησης συνιστά το αποφασιστικό κριτήριο για τον καθορισμό της εφαρμοστέας ισοτιμίας μετατροπής, ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεδομένων των εγγενών στις αγορές συναλλάγματος διακυμάνσεων, επιβάλλεται ο προσδιορισμός συγκεκριμένης χρονικής στιγμής ως σημείου αναφοράς για τη μετατροπή. Η υιοθέτηση της ημερομηνίας πώλησης ως σημείου αναφοράς απηχεί μια νομικά δεσμευτική απόφαση στο πλαίσιο του πολυμερούς συστήματος διεθνούς εμπορίου, για τον δε προσδιορισμό της ημερομηνίας πώλησης μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορα αντικειμενικά στοιχεία, ήτοι η ημερομηνία του τιμολογίου, η ημερομηνία της συμβάσεως, της εντολής αγοράς ή της επιβεβαίωσης εντολής. Επισήμανα την εν λόγω πτυχή ήδη στις προκαταρκτικές μου παρατηρήσεις (49). Τούτου λεχθέντος, ουδέν στοιχείο στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις υποδηλώνει ότι το Γενικό Δικαστήριο υιοθέτησε αντίθετη θέση. Επομένως, δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
76. Αντιθέτως, εάν οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι, ελλείψει συγκεκριμένων κανόνων του δικαίου της Ένωσης σχετικά με το νόμισμα που πρέπει να χρησιμοποιείται για τη μετατροπή, εναπόκειται αποκλειστικά και μόνο στους εμπορικούς εταίρους να καθορίσουν το εν λόγω νόμισμα στις συμβάσεις τους αντιστάθμισης κινδύνου, τέτοιου είδους ερμηνεία πρέπει να απορριφθεί. Και τούτο διότι η ερμηνεία αυτή παραγνωρίζει το γεγονός ότι, αφενός, τα επίμαχα εμπορεύματα εξήχθησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που καθιστά το ευρώ το εφαρμοστέο νόμισμα αναφοράς, και ότι, αφετέρου, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού αναγνωρίζει διακριτική ευχέρεια στην Επιτροπή ελλείψει αντίθετης διάταξης. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Επιτροπή βασίζει τους υπολογισμούς της στην ισοτιμία του νομίσματος της χώρας εξαγωγής – εν προκειμένω, της τουρκικής λίρας (50). Η εν λόγω επιλογή μετατροπής νομίσματος στο νόμισμα της οικείας χώρας ούτε τυχαία ούτε αυθαίρετη είναι. Η Επιτροπή δεν πραγματοποίησε μετατροπή νομίσματος άσχετη με τις επίμαχες εξαγωγικές συναλλαγές ούτε, εξάλλου, οι αναιρεσείουσες υπονοούν το αντίθετο (51).
77. Εν προκειμένω, οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου που συνήψαν οι αναιρεσείουσες είχαν ως μοναδικό σκοπό την εξουδετέρωση των δυνητικών συναλλαγματικών κινδύνων που συνδέονται με τη μετατροπή μεταξύ του ευρώ και του δολαρίου ΗΠΑ. Η Επιτροπή πραγματοποίησε, ωστόσο, απευθείας μετατροπή από το ευρώ στην τουρκική λίρα, χωρίς ενδιάμεση μετατροπή σε δολάριο ΗΠΑ. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι δεν υφίστατο ούτε νομική βάση ούτε πραγματικό στοιχείο που να δικαιολογεί τη συνεκτίμηση άλλων νομισμάτων πέραν του ευρώ και της τουρκικής λίρας ή την ενδιάμεση μετατροπή σε δολάρια ΗΠΑ. Δεδομένου ότι όλες οι τιμές εξαγωγής που υπόκειντο σε μετατροπή εκφράζονταν σε ευρώ (52), όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 98 του επίδικου κανονισμού, χωρίς καμία προφανή αναφορά στο δολάριο ΗΠΑ, και λαμβανομένου υπόψη του προορισμού των εμπορευμάτων, δεν απαιτούνταν ενδιάμεση μετατροπή σε δολάρια ΗΠΑ βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού.
78. Το ανωτέρω συμπέρασμα δεν ανατρέπεται από το επιχείρημα των αναιρεσειουσών ότι η Επιτροπή φέρεται να έχει προβεί σε ενδιάμεση μετατροπή σε ευρώ, αντί να μετατρέψει απευθείας τα δολάρια ΗΠΑ σε τουρκικές λίρες. Όπως υπενθυμίζει το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 20 έως 24 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες και νυν αναιρεσείουσες είχαν τιμολογήσει ορισμένες εγχώριες πωλήσεις και δηλώσει το κόστος παραγωγής τους σε δολάρια ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή επέλεξε να πραγματοποιήσει μετατροπή μέσω του ευρώ προκειμένου να διασφαλίσει μια δίκαιη σύγκριση. Ακόμη και αν η μέθοδος αυτή μπορεί ενδεχομένως να φαίνεται αμφιλεγόμενη –δεδομένου ότι μπορεί να εγείρει αμφιβολίες ως προς την αναγκαιότητα ή την προστιθέμενη αξία μιας τέτοιας ενδιάμεσης μετατροπής υπό το πρίσμα της «αλληλοσύνδεσης» των συναλλαγματικών ισοτιμιών (53)– εντούτοις, η εν λόγω απόκλιση ουδεμία επιρροή ασκεί για την ανάλυση. Πράγματι, καμία νομική υποχρέωση δεν επιβάλλει να λαμβάνονται υπόψη συναλλαγές σε ξένα νομίσματα στις προθεσμιακές αγορές, σε νόμισμα διαφορετικό από εκείνο που έχει επιλέξει η Επιτροπή για τη σύγκριση.
79. Οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου που συνήψαν οι αναιρεσείουσες ήταν άνευ σημασίας για την επίδικη μετατροπή νομίσματος. Δεν υπήρχε, επομένως, κανένας αντικειμενικός λόγος να ληφθούν υπόψη στον υπολογισμό. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις ότι η μετατροπή που προβλεπόταν στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου μεταξύ ευρώ και δολαρίου ΗΠΑ ουδόλως ασκούσε επιρροή επί της μετατροπής που πραγματοποίησε η Επιτροπή και, ως εκ τούτου, μπορούσε να μη ληφθεί υπόψη.
80. Κατά την άποψη του Γενικού Δικαστηρίου, η ως άνω διαπίστωση αρκούσε για να απορριφθεί ο λόγος που προέβαλαν οι αναιρεσείουσες πρωτοδίκως. Κατά τη γνώμη μου, τούτο δεν αποτελεί πλάνη περί το δίκαιο. Όπως ορθώς επεσήμανε το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει υπόψη τη συναλλαγματική ισοτιμία που είχε καθοριστεί στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου, αλλά μπορούσε –όπως ρητώς διαλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 98 του επίδικου κανονισμού– να ακολουθήσει την καθιερωμένη διοικητική πρακτική της και να χρησιμοποιήσει, για τη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής, το νόμισμα της χώρας εξαγωγής, δηλαδή την τουρκική λίρα.
γ) Συμπληρωματικές παρατηρήσεις
81. Μολονότι η αιτιολογία των αναιρεσιβαλλομένων αποφάσεων είναι ήδη αρκούντως σαφής και λεπτομερής ώστε να δικαιολογεί την απόρριψη του κοινού λόγου των αιτήσεων αναιρέσεως, εντούτοις, θα ήθελα να προσθέσω ορισμένες συμπληρωματικές παρατηρήσεις προκειμένου να διαφωτιστεί περαιτέρω το νομικό πλαίσιο και να καταστεί δυνατή η εκ μέρους του Δικαστηρίου πληρέστερη κατανόηση των κεντρικών ζητημάτων των υπό κρίση υποθέσεων.
82. Πρώτον, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι τυχόν μετατροπή σε δολάρια ΗΠΑ θα είχε μεταβάλει ουσιαστικά το αποτέλεσμα του υπολογισμού, καθόσον μάλιστα οι αναιρεσείουσες δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την ύπαρξη ζημίας. Απλώς ισχυρίστηκαν –όπως διευκρινίζεται στην αιτιολογική σκέψη 99 του επίδικου κανονισμού– ότι η μετατροπή επηρέασε τη συγκρισιμότητα των τιμών, παρείχαν δε ένα θεωρητικό παράδειγμα, υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να χρησιμοποιηθεί η συναλλαγματική ισοτιμία που προβλεπόταν στις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου. Όπως μνημονεύεται στην αιτιολογική σκέψη 100 του επίδικου κανονισμού, το εν λόγω θεωρητικό παράδειγμα δεν αποτελεί απόδειξη, καθώς δεν αποτυπώνει ούτε τις πραγματικές συναλλαγές των αναιρεσειουσών ούτε τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ. Δεδομένου ότι οι αναιρεσείουσες δεν προέβαλαν κανένα πειστικό επιχείρημα προκειμένου να τεθεί εν αμφιβόλω το εν λόγω συμπέρασμα, κρίνεται σκόπιμο να ακολουθηθεί η ανάλυση της Επιτροπής.
83. Επιπλέον, το επιχείρημα των αναιρεσειουσών περί «αλληλοσύνδεσης» των νομισμάτων ουδόλως αποδεικνύει δυσμενή επίπτωση της μετατροπής σε τουρκικές λίρες· αντιθέτως, τείνει να καταρρίψει αυτό το ενδεχόμενο. Αν υπήρχε μια τέτοια αλληλοσύνδεση, θα έπρεπε να συναχθεί ότι δεν προκύπτει κανένα μειονέκτημα από τη μετατροπή. Επομένως, η Επιτροπή ορθώς υποστήριξε ότι οι αναιρεσείουσες δεν απέδειξαν ότι τυχόν προφανές σφάλμα κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας θα είχε ως αποτέλεσμα μια άδικη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής.
84. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο, καθόσον διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν όφειλε να λάβει υπόψη τις συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου, έκρινε τελικά ότι η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να παρεκκλίνει από την καθιερωμένη διοικητική πρακτική της για τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ. Συντάσσομαι με την άποψη αυτή ως προς το συγκεκριμένο νομικό ζήτημα. Όπως προεκτέθηκε στις παρούσες προτάσεις, η διατήρηση της εν λόγω διοικητικής πρακτικής δικαιολογείται στον τομέα των διεθνών εμπορικών σχέσεων, αφού διασφαλίζει την ουδετερότητα, την αντικειμενικότητα, τη σταθερότητα, την ανεξαρτησία και τη διαφάνεια της διοικητικής δράσης (54).
85. Οι ανωτέρω σκοποί γενικού συμφέροντος υπερισχύουν των ιδιωτικών συμφερόντων των οικονομικών φορέων. Οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου αποτελούν συμφωνίες ιδιωτικού δικαίου που αποσκοπούν αποκλειστικά και μόνο στην εσωτερική διαχείριση του κινδύνου και δεν μπορούν, κατ’ αρχήν, να επηρεάσουν από νομικής άποψης τη μέθοδο που χρησιμοποιεί η ερευνούσα αρχή για τον υπολογισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ. Επομένως, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να προσαρμόσει τους υπολογισμούς της στα νομίσματα ή τις συναλλαγματικές ισοτιμίες που είχαν επιλέξει τα ενδιαφερόμενα μέρη.
86. Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως στο πλαίσιο της κοινής εμπορικής πολιτικής, ιδίως όσον αφορά τα μέτρα εμπορικής άμυνας, δεδομένης της τεχνικής και οικονομικής πολυπλοκότητας των αναλύσεων στις οποίες βασίζονται (55). Η συνεκτίμηση νομισμάτων ή συναλλαγματικών ισοτιμιών που επιλέγονται αποκλειστικά και μόνο για την προστασία ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων θα έθετε υπό αμφισβήτηση το εν λόγω περιθώριο εκτιμήσεως.
87. Τρίτον, οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου θα έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη μόνον εφόσον οι πράξεις πληρούσαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού, το οποίο προβλέπει εξαίρεση για τις προθεσμιακές πράξεις που συνδέονται άμεσα με τις εξαγωγές. Υπενθυμίζεται ότι οι εν λόγω εξαιρέσεις πρέπει κατ’ ανάγκην να ερμηνεύονται στενά (56). Εν προκειμένω, η Επιτροπή εξέφρασε αμφιβολίες ως προς το κατά πόσον πληρούνταν οι εν λόγω προϋποθέσεις. Ελλείψει πειστικών αποδεικτικών στοιχείων, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αυτές δεν πληρούνταν.
88. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή επισήμανε ότι οι πωλήσεις σε δολάρια ΗΠΑ σε ξένες αγορές δεν «συνδέονταν άμεσα» με τις εξαγωγικές πωλήσεις, όπως απαιτείται από το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Η αιτιολογική σκέψη 101 του επίδικου κανονισμού διευκρινίζει περαιτέρω ότι ορισμένες πράξεις αντιστάθμισης θα μπορούσαν να προσαρμοστούν μετά την πώληση προκειμένου να ληφθεί υπόψη η εξέλιξη της χρηματοοικονομικής προοπτικής και να βελτιστοποιηθεί η απόδοση των εταιριών, πράγμα το οποίο οι αναιρεσείουσες αμφισβήτησαν πρωτοδίκως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε τα επιχειρήματα αυτά διότι έκρινε ότι οι λόγοι που προέβαλε η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 98 του επίδικου κανονισμού ήταν επαρκείς ώστε να δικαιολογήσουν την απόρριψη του αιτήματος προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιʹ, του βασικού κανονισμού. Αντιθέτως, εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι η αιτιολογία αυτή δεν ήταν επαρκής ώστε να δικαιολογήσει την απόρριψη του λόγου που αφορούσε την παράβαση της εν λόγω διάταξης και αποφασίσει να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο, τότε θα εναπόκειται στο τελευταίο να εξετάσει τον ενδεχομένως υποθετικό χαρακτήρα των ανωτέρω πράξεων.
89. Συμπερασματικά, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, ο έλεγχος που ασκείται από τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης επί των εκτιμήσεων οικονομικής φύσεως που διενεργούνται από την Επιτροπή, συμπεριλαμβανομένου του τομέα της νομοθεσίας αντιντάμπινγκ, περιορίζεται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της απουσίας πρόδηλης πλάνης καθώς και της απουσίας καταχρήσεως εξουσίας (57). Φρονώ, ωστόσο, ότι η συλλογιστική που ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί, ακόμη και υπό ιδιαίτερα αυστηρό δικαστικό έλεγχο, να θεωρηθεί ότι ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.
90. Βάσει των όσων εξέθεσα στην ανάλυσή μου, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να απορριφθούν ως αβάσιμοι ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως που προβλήθηκε στην υπόθεση C‑498/24 P καθώς και ο έκτος λόγος αναιρέσεως που προβλήθηκε στην υπόθεση C‑499/24 P.
V. Πρόταση
91. Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω εκτιμήσεων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως που προβλήθηκε στην υπόθεση C‑498/24 P (Çolakoğlu Metalurji και Çolakoğlu Dış Ticaret κατά Επιτροπής) καθώς και τον έκτο λόγο αναιρέσεως που προβλήθηκε στην υπόθεση C‑499/24 P (Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları κ.λπ. κατά Επιτροπής).
1 Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
2 Απόφαση της 8ης Μαΐου 2024, Ereğli Demir ve Çelik Fabrikaları κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑629/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση C‑499/24 P, EU:T:2024:303).
3 Απόφαση της 8ης Μαΐου 2024, Çolakoğlu Metalurji et Çolakoğlu Dış Ticaret κατά Επιτροπής (T‑630/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στην υπόθεση C‑498/24 P, EU:T:2024:304).
4 ΕΕ 2021, L 238, σ. 32.
5 ΕΕ 2016, L 176, σ. 21.
6 ΕΕ 1994, L 336, σ. 1.
7 ΕΕ 1994, L 336, σ. 103.
8 ΕΕ 2021, L 3, σ. 4.
9 Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Pikamäe στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hansol Paper (C‑260/20 P, EU:C:2022:13, σημείο 71).
10 Βλ. διαφορά DS591, σχετικά με την καταγγελία της Ένωσης όσον αφορά τους δασμούς αντιντάμπινγκ που επέβαλε η Κολομβία στις εισαγωγές κατεψυγμένων τηγανητών πατατών από τη Γερμανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Η Ένωση δικαιώθηκε ενώπιον της ειδικής επιτροπής (Οκτώβριος 2022) και στη συνέχεια ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου (Δεκέμβριος 2022), καθώς αμφότερα τα όργανα αποφάνθηκαν ότι η Κολομβία παρέβη πλείονες διατάξεις της συμφωνίας αντιντάμπινγκ.
11 Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ένωση εκπληρώνει επίσης τις συμβατικές της υποχρεώσεις, καθώς υποχρεούται, βάσει του άρθρου 13 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ και του άρθρου X:.3, στοιχείο βʹ, της ΓΣΔΕ να φροντίζει για την ύπαρξη και λειτουργία τακτικών, διαιτητικών ή διοικητικών δικαιοδοτικών οργάνων, καθώς και για τη θέσπιση των σχετικών διαδικασιών, ώστε να είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος των μέτρων αντιντάμπινγκ που έχουν θεσπιστεί.
12 Βλ. σημεία 35 επ. των παρουσών προτάσεων.
13 Βλ. σημεία 39 επ. των παρουσών προτάσεων.
14 Βλ. σημεία 49 επ. των παρουσών προτάσεων.
15 Βλ. σημεία 62 επ. των παρουσών προτάσεων.
16 Βλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014, Συμβούλιο κατά Alumina (C‑393/13 P, EU:C:2014:2245, σκέψη 20).
17 Βλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP (C‑191/09 P και C‑200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 58).
18 Hahn, M., EUV/AEUV – Kommentar (Calliess/Ruffert), 6η έκδ., Μόναχο, 2022, άρθρο 207 ΣΛΕΕ, σημείο 141.
19 Βλ. έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ στη διαφορά DS442 «Ευρωπαϊκή Ένωση – Μέτρα αντιντάμπινγκ για τις εισαγωγές ορισμένων λιπαρών αλκοολών καταγωγής Ινδονησίας», σημείο 5.21. Σύμφωνα με την απόδοση στην αγγλική γλώσσα, η σύγκριση πρέπει να είναι «unbiased, objective, and even-handed», ενώ στην απόδοσή της στην ισπανική γλώσσα χρησιμοποιούνται οι όροι «imparcial, objetiva y equilibrada».
20 Βλ. έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ στη διαφορά DS141 «Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Δασμοί αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές βαμβακερών πανιών κρεβατιού καταγωγής Ινδίας», σημείο 59.
21 Βλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 31 και 32).
22 Anders, H., EU Dumping Determinations and WTO Law, Alphen aan den Rijn, 2009, σ. 234.
23 Palmetter, N. D., «Exchange Rates and Antidumping Determinations», Journal of World Trade, τόμος 22, αριθ. 2, 1988, σ.73.
24 Βλ. απόφαση της 7ης Μαΐου 1987, Nachi Fujikoshi κατά Συμβουλίου (255/84, EU:C:1987:203, σκέψη 52).
25 Kim, J. B., «Currency Conversion in the Anti-dumping Agreement», Journal of World Trade, τόμος 34, αριθ. 4, 2000, σ. 125.
26 Βλ. έκθεση της ειδικής ομάδας του ΠΟΕ στη διαφορά DS179, «Ηνωμένες Πολιτείες – Μέτρα αντιντάμπινγκ για τις λαμαρίνες από ανοξείδωτο χάλυβα σε κυλίνδρους και τα φύλλα και ταινίες ανοξείδωτου χάλυβα καταγωγής Κορέας», σημεία 6.13 και 6.41.
27 Σε αντίθεση με τη συμφωνία αντιντάμπινγκ, ο βασικός κανονισμός προκρίνει ως «ημερομηνία πώλησης» την ημερομηνία του τιμολογίου έναντι της ημερομηνίας της συμβάσεως, της εντολής αγοράς ή της επιβεβαίωσης εντολής (βλ. υποσημείωση 8 του άρθρου 2.4.1 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ).
28 Bungenberg, M., Reinhold, P., EU-Außenwirtschafts- und Zollrecht, Μόναχο, 2024, AD-GVO 2016, άρθρο 2, σημείο 346.
29 Bungenberg, M., Reinhold, P., EU-Außenwirtschafts- und Zollrecht, Μόναχο, 2024, AD-GVO 2016, άρθρο 2, σημείο 345.
30 De Baere, P., du Parc, C., Van Damme, I., The WTO Anti-Dumping-Agreement – A Detailed Commentary, Κέμπριτζ 2021, σ. 123.
31 Van Bael & Bellis, EU Anti-Dumping and Other Trade Defence Instruments, Alphen aan den Rijn, 2011, σ. 123. Βλ. επίσης απόφαση της 7ης Μαΐου 1987, Nachi Fujikoshi κατά Συμβουλίου (255/84, EU:C:1987:203, σκέψη 52).
32 Van Bael & Bellis, EU Anti-Dumping and Other Trade Defence Instruments, Alphen aan den Rijn, 2011, σ. 123. Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 17 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1696/88 της Επιτροπής, της 14ης Ιουνίου 1988, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές υφαντικών συνθετικών ινών από πολυεστέρες καταγωγής ΗΠΑ, Μεξικού, Ρουμανίας, Ταϊβάν, Τουρκίας και Γιουγκοσλαβίας (ΕΕ 1988, L 151, σ. 47), «η Επιτροπή […] δεν αποδέχθηκε προσαρμογή με βάση τις πράξεις κάλυψης του συναλλαγματικού κινδύνου (hedging of exchange rates) στηριζόμενη στο γεγονός ότι παρόμοια προσαρμογή δεν προβλέπεται [στις ρυθμίσεις σχετικά με την άμυνα κατά των πρακτικών ντάμπινγκ]. Εν πάση περιπτώσει η Επιτροπή θεώρησε ότι η κάλυψη του συναλλαγματικού κινδύνου αποτελούσε χρηματοοικονομική τεχνική, ανεξάρτητη από την ίδια την εμπορική πράξη. Μια παρόμοια προσαρμογή ζητείται εξάλλου μόνο στις περιπτώσεις που είναι ευνοϊκή για τον εξαγωγέα».
33 Στο Van Bael & Bellis, EU Anti-Dumping and Other Trade Defence Instruments, Alphen aan den Rijn, 2011, σ. 123, γίνεται αναφορά στον κανονισμό (ΕΟΚ) 738/92 του Συμβουλίου, της 23ης Μαρτίου 1992, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές νημάτων από βαμβάκι, καταγωγής Βραζιλίας και Τουρκίας (ΕΕ 1992, L 82, σ. 1). Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 28 του εν λόγω κανονισμού, «[ο] καθορισμός, από τις αρμόδιες αρχές, τιμής συναλλάγματος ενός νομίσματος τρίτης χώρας, αποτελεί απόφαση η οποία δεν μπορεί να αξιολογηθεί από τα [όργανα της Ένωσης] στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ. Ως εκ τούτου, η σταθερή πρακτική της Επιτροπής, η οποία επιβεβαιώθηκε και από τη νομολογία του Δικαστηρίου, είναι να χρησιμοποιεί τις επίσημες τιμές συναλλάγματος που εφαρμόζονται στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές. Η προσαρμογή αυτή της τιμής συναλλάγματος για τον σκοπό του υπολογισμού του ντάμπινγκ, δεν θα ήταν σκόπιμη και θα ήταν αντίθετη προς την αρχή της ουδετερότητας όσον αφορά τις νομισματικές πλευρές μιας υπόθεσης αντιντάμπινγκ» (η υπογράμμιση δική μου).
34 Η αιτιολογική σκέψη 98 του επίδικου κανονισμού έχει ως εξής: «Η Επιτροπή επισήμανε ότι το άρθρο 2 παράγραφος 10 στοιχείο ι) του βασικού κανονισμού εφαρμόζεται σε καταστάσεις στις οποίες είναι αναγκαία η μετατροπή νομισμάτων για τη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής. Είναι πάγια πρακτική να πραγματοποιείται αυτή η σύγκριση στο νόμισμα της οικείας χώρας. Επομένως, στην παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή χρησιμοποίησε την τουρκική λίρα ως το νόμισμα της σύγκρισης.» (Η υπογράμμιση δική μου).
35 Βλ. εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2025/670 της Επιτροπής, της 4ης Απριλίου 2025, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Αιγύπτου, Ιαπωνίας και Βιετνάμ (ΕΕ 2025, L 670, σ. 1), από τον οποίο προκύπτει, σύμφωνα με τις αιτιολογικές σκέψεις 19 και 20, ότι οι αιγυπτιακές αρχές και ο παραγωγός-εξαγωγέας προσπάθησαν να πείσουν την Επιτροπή να χρησιμοποιήσει την ισοτιμία της παράλληλης αγοράς (αντί της επίσημης συναλλαγματικής ισοτιμίας) για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας και του περιθωρίου ντάμπινγκ. Η Επιτροπή αντιτάχθηκε αρχικά σε αυτό το αίτημα, επικαλούμενη την πάγια πρακτική της να χρησιμοποιεί τις επίσημες συναλλαγματικές ισοτιμίες σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν ισχυρισμοί για τη χρήση παράλληλων συναλλαγματικών ισοτιμιών.
36 Βλ. απόφαση της 7ης Μαΐου 1987, Nachi Fujikoshi κατά Συμβουλίου (255/84, EU:C:1987:203, σκέψεις 51 έως 54).
37 Βλ. σημεία 17 και 26 των παρουσών προτάσεων.
38 Βλ. σκέψεις 81 έως 87 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και σκέψεις 195 έως 208 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
39 Βλ. σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και σκέψη 196 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
40 Βλ. σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και σκέψη 199 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
41 Βλ. σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και σκέψη 200 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
42 Σκέψεις 88 έως 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και σκέψεις 201 έως 208 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
43 Οι αναιρεσείουσες παραπέμπουν, αντιστοίχως, στη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και στη σκέψη 198 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
44 Οι αναιρεσείουσες παραπέμπουν στις σκέψεις 20 έως 24 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P.
45 Οι αναιρεσείουσες παραπέμπουν, αντιστοίχως, στις σκέψεις 91 έως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και στις σκέψεις 204 έως 208 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
46 Η Επιτροπή παραπέμπει στη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και στη σκέψη 199 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
47 Βλ. απόφαση της 24ης Μαρτίου 2011, Ferrero κατά ΓΕΕΑ (C‑552/09 P, EU:C:2011:177, σκέψη 73).
48 Βλ. απόφαση της 19ης Ιουλίου 2012, Συμβούλιο κατά Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group (C‑337/09 P, EU:C:2012:471, σκέψη 61).
49 Βλ. σημείο 44 των παρουσών προτάσεων.
50 Βλ. σημείο 47 των παρουσών προτάσεων.
51 Ακόμη και αν υποτεθεί ότι πρόθεση των αναιρεσειουσών είναι να υποστηρίξουν ότι η Επιτροπή θα μπορούσε, κατά βούληση, να μετατρέψει τις συναλλαγές σε ευρώ σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, για παράδειγμα σε δανικές κορώνες, προκειμένου να μη χρειάζεται να ληφθούν υπόψη οι πράξεις αντιστάθμισης μεταξύ ευρώ και τουρκικής λίρας, εντούτοις, ουδόλως ισχυρίζονται ούτε τεκμηριώνουν ότι η επιλογή μετατροπής στο νόμισμα της χώρας εξαγωγής διενεργήθηκε με σκοπό να μη συνεκτιμηθούν οι συμβάσεις αντιστάθμισης κινδύνου.
52 Βλ. σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑499/24 P και σκέψη 196 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στην υπόθεση C‑498/24 P.
53 Βλ. σημεία 70 και 83 των παρουσών προτάσεων.
54 Βλ. σημεία 51 επ. των παρουσών προτάσεων.
55 Βλ. απόφαση της 7ης Απριλίου 2016, ArcelorMittal Tubular Products Ostrava κ.λπ. κατά Hubei Xinyegang Steel (C‑186/14 P και C‑193/14 P, EU:C:2016:209, σκέψη 34).
56 Βλ. αποφάσεις της 29ης Σεπτεμβρίου 2011, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας (C‑82/10, EU:C:2011:621, σκέψη 44), της 19ης Σεπτεμβρίου 2013, Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials κατά Συμβουλίου (C‑15/12 P, EU:C:2013:572, σκέψη 17), και της 10ης Φεβρουαρίου 2021, RFA International κατά Επιτροπής, C‑56/19 P, EU:C:2021:102, σκέψη 54).
57 Βλ. απόφαση της 29ης Φεβρουαρίου 2024, Methanol Holdings (Trinidad) κατά Επιτροπής (C‑688/22 P, EU:C:2024:180, σκέψη 34).