<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-475/19 P</NO.CASE><NO.CASE>C-688/19 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CJ0475</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1036">EU:C:2020:1036</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20201217">17.12.2020 r.</DATE> – Sprawy połączone C‑475/19 P i C‑688/19 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">Niemcy/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20201217">17 grudnia 2020 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Zbliżanie ustawodawstw</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 305/2011</KEYWORD><KEYWORD>Zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych</KEYWORD><KEYWORD>Zharmonizowane normy i przepisy techniczne</KEYWORD><KEYWORD>Normy zharmonizowane EN 14342:2013, EN 14904:2006, EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285-2:2005</KEYWORD><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawach połączonych C‑475/19 P i C‑688/19 P</P><P>mających za przedmiot dwa odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniach <DATE ISO="20190620">20 czerwca</DATE> i <DATE ISO="20190918">18 września 2019 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Republika Federalna Niemiec</HT>, którą reprezentowali J. Möller i R. Kanitz, w charakterze pełnomocników, których wspierali M. Kottmann, M. Winkelmüller i F. van Schewick, Rechtsanwälte,</P><PARTY.STATUS>wnosząca odwołanie (C‑475/19 P i C‑688/19 P),</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której drugą stroną i pozostałym z uczestników postępowania były:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, którą reprezentowali C. Hermes, M. Huttunen i A. Sipos, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji (C‑475/19 P i C‑688/19 P),</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Republika Finlandii</HT>, którą reprezentowali S. Hartikainen i A. Laine, w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>interwenient w pierwszej instancji (C‑475/19 P),</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: J.-C. Bonichot, prezes izby, L. Bay Larsen, C. Toader (sprawozdawczyni), M. Safjan i N. Jääskinen, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W odwołaniu w sprawie C‑475/19 P Republika Federalna Niemiec wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20190410">10 kwietnia 2019 r.</DATE>, Niemcy/Komisja (T‑229/17, niepublikowanego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>pierwszym zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:236">EU:T:2019:236</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności: po pierwsze – decyzji Komisji (UE) 2017/133 z dnia <DATE ISO="20170125">25 stycznia 2017 r.</DATE> w sprawie utrzymania z ograniczeniem w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="021" PAGE.FIRST="113" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 21, s. 113</REF.DOC.OJ>); po drugie – decyzji Komisji (UE) 2017/145 z dnia <DATE ISO="20170125">25 stycznia 2017 r.</DATE> w sprawie utrzymania z ograniczeniem w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14904:2006 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Nawierzchnie terenów sportowych – Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych – Specyfikacja<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="022" PAGE.FIRST="62" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 22, s. 62</REF.DOC.OJ>) (zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>pierwszymi spornymi decyzjami<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>); po trzecie – komunikatu Komisji z dnia <DATE ISO="20170310">10 marca 2017 r.</DATE> w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia <DATE ISO="20110309">9 marca 2011 r.</DATE> ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="076" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, C 76, s. 32</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>komunikatem <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>wykonawczym<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/><QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) w zakresie, w jakim zawiera on odniesienia do norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006; po czwarte – komunikatu Komisji z dnia <DATE ISO="20170811">11 sierpnia 2017 r.</DATE> w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="267" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, C 267, s. 16</REF.DOC.OJ>) w zakresie, w jakim zawiera on odniesienia do norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006; po piąte – komunikatu Komisji z dnia <DATE ISO="20171215">15 grudnia 2017 r.</DATE> w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="435" PAGE.FIRST="41" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, C 435, s. 41</REF.DOC.OJ>) w zakresie, w jakim zawiera on odniesienia do norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006; oraz po szóste – komunikatu Komisji z dnia <DATE ISO="20180309">9 marca 2018 r.</DATE> w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="092" PAGE.FIRST="139" DATE.PUB="2018">Dz.U. 2018, C 92, s. 139</REF.DOC.OJ>) w zakresie, w jakim zawiera on odniesienia do norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006 (zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>trzema pozostałymi spornymi komunikatami<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>W odwołaniu w sprawie C‑688/19 P Republika Federalna Niemiec wnosi o uchylenie wyroku Sądu z dnia <DATE ISO="20190709">9 lipca 2019 r.</DATE>, Niemcy/Komisja (T‑53/18, niepublikowanego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>drugim zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2019:490">EU:T:2019:490</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności, po pierwsze – decyzji Komisji (UE) 2017/1995 z dnia <DATE ISO="20171106">6 listopada 2017 r.</DATE> w sprawie utrzymania w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> odniesienia do normy zharmonizowanej EN 13341:2005 + A1:2011 dotyczącej naziemnych termoplastycznych zbiorników stacjonarnych do magazynowania olei opałowych lekkich, nafty oraz olei napędowych domowego użytku zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="288" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 288, s. 36</REF.DOC.OJ>), a po drugie – decyzji Komisji (UE) 2017/1996 z dnia <DATE ISO="20171106">6 listopada 2017 r.</DATE> w sprawie utrzymania w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> odniesienia do normy zharmonizowanej EN 12285-2:2005 dotyczącej zbiorników stalowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="288" PAGE.FIRST="39" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 288, s. 39</REF.DOC.OJ>) (zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>drugimi spornymi decyzjami<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy 1–3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia <DATE ISO="20110309">9 marca 2011 r.</DATE> ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="088" PAGE.FIRST="5" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 88, s. 5</REF.DOC.OJ>) brzmią następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>(1)</NO.P><TXT>Przepisy państw członkowskich wymagają, by obiekty budowlane były projektowane i wykonywane w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi, zwierząt domowych ani mienia oraz niewywierający szkodliwego wpływu na środowisko.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(2)</NO.P><TXT>Przepisy te mają bezpośredni wpływ na wymagania w odniesieniu do wyrobów budowlanych. W konsekwencji wymagania te znajdują odzwierciedlenie w krajowych normach dotyczących takich wyrobów, krajowych aprobatach technicznych i innych krajowych specyfikacjach technicznych i przepisach związanych z wyrobami budowlanymi. Ze względu na rozbieżności takich wymagań stanowią one przeszkodę w handlu na terytorium Unii.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(3)</NO.P><TXT>Niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na prawo państw członkowskich do określenia wymagań, które uznają za konieczne, by zapewnić ochronę zdrowia, środowiska i pracowników podczas stosowania wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Przedmiot<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Niniejsze rozporządzenie określa warunki wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku wyrobów budowlanych, poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad wyrażania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk oraz zharmonizowanych zasad stosowania oznakowania CE na tych wyrobach<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Definicje<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>zasadnicze charakterystyki<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/> oznaczają te cechy wyrobu budowlanego, które odnoszą się do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 3 rozporządzenia nr 305/2011, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych i zasadnicze charakterystyki wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi w ust. 1 i 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych przedstawione w załączniku I są podstawą opracowania mandatów na opracowanie norm i zharmonizowanych specyfikacji technicznych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Zasadnicze charakterystyki wyrobów budowlanych określa się w zharmonizowanych specyfikacjach technicznych w odniesieniu do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 8 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Zasady ogólne i stosowanie oznakowania CE<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, stanowi w ust. 4:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Państwo członkowskie nie zakazuje ani nie utrudnia, na swoim terytorium lub w zakresie swojej odpowiedzialności, udostępniania na rynku ani stosowania wyrobów budowlanych noszących oznakowanie CE, jeśli deklarowane właściwości użytkowe odpowiadają wymaganiom dla takiego zastosowania w danym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 17 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Normy zharmonizowane<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="017.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Normy zharmonizowane ustanawiane są przez europejskie organy normalizacyjne wymienione w załączniku I do dyrektywy 98/34/WE [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="19980622">22 czerwca 1998 r.</DATE> ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="204" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 204, p. 37</REF.DOC.OJ>)] na podstawie wniosków (zwanych dalej <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>mandatami<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00AB" ID="QE0022"/>) wydanych przez Komisję zgodnie z art. 6 tej dyrektywy po przeprowadzeniu konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Budownictwa, o którym mowa w art. 64 niniejszego rozporządzenia (zwanym dalej <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>Stałym Komitetem ds. Budownictwa<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00AB" ID="QE0023"/>).</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="017.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Normy zharmonizowane określają metody i kryteria oceny właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk.</ALINEA><ALINEA>O ile tak przewidziano w odpowiednim mandacie, norma zharmonizowana odnosi się do zamierzonego zastosowania wyrobów, które ma objąć.</ALINEA><ALINEA>Normy zharmonizowane określają – w stosownych przypadkach i nie zagrażając dokładności, wiarygodności i stałości wyników – mniej uciążliwe od badań metody oceny właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="017.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA><P>Komisja ocenia zgodność norm zharmonizowanych ustanowionych przez europejskie organy normalizacyjne z odpowiednimi mandatami.</P><P>Komisja publikuje w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> wykaz odniesień do norm zharmonizowanych, które są zgodne z odpowiednimi mandatami.</P><P>Dla każdej normy zharmonizowanej w wykazie wskazuje się:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>odniesienia do zastępowanych zharmonizowanych specyfikacji technicznych, o ile istnieją;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>datę początkową okresu koegzystencji;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>datę końcową okresu koegzystencji.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Komisja publikuje aktualizacje tego wykazu.</P><P>Od daty początkowej okresu koegzystencji możliwe jest stosowanie normy zharmonizowanej do sporządzenia deklaracji właściwości użytkowych dla wyrobu budowlanego objętego tą normą. Krajowe organy normalizacyjne są zobowiązane do transpozycji norm zharmonizowanych zgodnie z dyrektywą 98/34/WE.</P><?PAGE NO="5"?><P>Bez uszczerbku dla art. 36–38 od daty końcowej okresu koegzystencji norma zharmonizowana jest wyłącznym środkiem służącym sporządzaniu deklaracji właściwości użytkowych dla wyrobu budowlanego objętego tą normą.</P><P>Wraz z końcem okresu koegzystencji wycofuje się normy krajowe sprzeczne z normą zharmonizowaną, a państwa członkowskie pozbawiają ważności wszystkie przepisy krajowe sprzeczne z daną normą zharmonizowaną<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 18 rozporządzenia nr 305/2011, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>Formalny sprzeciw wobec norm zharmonizowanych<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="018.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli państwo członkowskie lub Komisja uważa, że norma zharmonizowana nie spełnia całkowicie wymagań określonych w odpowiednim mandacie, dane państwo członkowskie lub Komisja, po przeprowadzeniu konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Budownictwa, kieruje sprawę do komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE, wraz z uzasadnieniem. Komitet ten, po przeprowadzeniu konsultacji z odpowiednimi europejskimi organami normalizacyjnymi, niezwłocznie wydaje swoją opinię.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="018.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W świetle opinii komitetu ustanowionego na mocy art. 5 dyrektywy 98/34/WE Komisja podejmuje decyzję o opublikowaniu odniesień do danej normy zharmonizowanej w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>, ich niepublikowaniu, opublikowaniu ich z zastrzeżeniami, utrzymaniu, utrzymaniu z zastrzeżeniami lub wycofaniu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="018.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Komisja informuje zainteresowany europejski organ normalizacyjny o swojej decyzji oraz, w razie konieczności, zwraca się z wnioskiem o zmianę stosownej normy zharmonizowanej<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 19 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>Europejski dokument oceny<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>W następstwie wniosku o wydanie europejskiej oceny technicznej, złożonego przez producenta, organizacja [jednostek ds. oceny technicznej] opracowuje i przyjmuje europejski dokument oceny dla każdego wyrobu budowlanego nieobjętego lub nie w pełni objętego normą zharmonizowaną, którego właściwości użytkowe w odniesieniu do jego zasadniczych charakterystyk nie mogą być w pełni ocenione zgodnie z istniejącą normą zharmonizowaną, ponieważ między innymi:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w odniesieniu do co najmniej jednej zasadniczej charakterystyki tego wyrobu metoda oceny przewidziana w normie zharmonizowanej nie jest właściwa; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>norma zharmonizowana nie przewiduje żadnej metody oceny w odniesieniu do co najmniej jednej zasadniczej charakterystyki tego wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Załącznik I do wspomnianego rozporządzenia określa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>. Punkt 3 tego załącznika, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>Higiena, zdrowie i środowisko<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, stanowi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>Obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby podczas ich budowy, użytkowania i rozbiórki nie stanowiły w ciągu ich całego cyklu życia zagrożenia dla higieny ani zdrowia czy bezpieczeństwa pracowników, osób je zajmujących lub sąsiadów, nie wywierały w ciągu ich całego cyklu życia nadmiernego wpływu na jakość środowiska ani na klimat, w szczególności w wyniku:</P><P>[…]</P><?PAGE NO="6"?><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>emisji niebezpiecznych substancji, lotnych związków organicznych, gazów cieplarnianych lub niebezpiecznych cząstek do powietrza wewnątrz i na zewnątrz obiektu budowlanego;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Dyrektywa 98/34 została zastąpiona przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia <DATE ISO="20121025">25 października 2012 r.</DATE> w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="316" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 316, s. 12</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Komitet ustanowiony w art. 5 dyrektywy 98/34 został zastąpiony komitetem przewidzianym w art. 22 rozporządzenia nr 1025/2012 w jego pierwotnym brzmieniu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporów</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa C‑475/19 P</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały zwięźle przedstawione w pkt 5–13 pierwszego zaskarżonego wyroku w następujący sposób:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>5</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="19971112">12 listopada 1997 r.</DATE> Komisja Europejska wydała mandat M/119 dla Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego [(CEN)] na opracowanie zharmonizowanych norm dotyczących wyrobów podłogowych i posadzkowych. Normy te miały obejmować szereg zasadniczych charakterystyk, takich jak reakcja na ogień, wodoszczelność, wytrzymałość na łamanie, uwalnianie azbestu, emisja formaldehydu, zawartość pentachlorofenolu. Mandat M/119 został wydany na podstawie obowiązującej wówczas dyrektywy [Rady 89/106/EWG z dnia <DATE ISO="19881221">21 grudnia 1988 r.</DATE> w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="040" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="1989">Dz.U. 1989, L 40, s. 12</REF.DOC.OJ>)] i zmieniony mandatem M/137 z dnia <DATE ISO="20000725">25 lipca 2000 r.</DATE> oraz mandatem M/119 rev.1 z dnia <DATE ISO="20100622">22 czerwca 2010 r.</DATE>, w wyniku czego objęto nim emisję szeregu innych substancji niebezpiecznych, takich jak lotne związki organiczne (LZO).</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Jedna z tych norm, norma zharmonizowana EN 14342:2013 <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00AB" ID="QE0032"/>, zawierała metody i kryteria oceny właściwości użytkowych dotyczące szeregu zasadniczych charakterystyk. W odniesieniu do uwalniania innych substancji niebezpiecznych, takich jak LZO, klauzula 4.4 normy zharmonizowanej EN 14342:2013 stanowiła, co następuje:</TXT><P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>Przepisy krajowe dotyczące substancji niebezpiecznych mogą wymagać weryfikacji i deklarowania uwalniania, a czasem również zawartości, innych niebezpiecznych substancji niż te, o których jest mowa w innych sekcjach, gdy na rynek wprowadzane są wyroby budowlane objęte niniejszą normą.</P><P>Z powodu braku europejskich zharmonizowanych metod weryfikacja i deklaracja uwolnienia i/lub zawartości niebezpiecznych substancji powinna być wykonana z uwzględnieniem krajowych przepisów w miejscu stosowania […]<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00AB" ID="QE0033"/>. [tłumaczenie nieoficjalne]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Norma zharmonizowana EN 14904:2006 <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Nawierzchnie terenów sportowych – Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych – Specyfikacja<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00AB" ID="QE0034"/> odnosiła się również do szeregu zasadniczych charakterystyk, takich jak tarcie, wytrzymałość,<?PAGE NO="7"?> reakcja na ogień, emisja formaldehydu, zawartość pentachlorophenolu. W odniesieniu do innych substancji niebezpiecznych uwaga 1 w załączniku ZA.1 do wspomnianej normy zharmonizowanej stanowiła:</TXT><P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>Poza szczególnymi sekcjami odnoszącymi się ewentualnie do substancji niebezpiecznych, zawartymi w niniejszej normie, mogą istnieć inne wymagania mające zastosowanie do wyrobów objętych jej zakresem. W celu zapewnienia zgodności z przepisami europejskiej dyrektywy w sprawie wyrobów budowlanych te wymagania powinny również być spełnione, zawsze i wszędzie tam, gdzie mają zastosowanie<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00AB" ID="QE0035"/>. [tłumaczenie nieoficjalne]</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150821">21 sierpnia 2015 r.</DATE> Republika Federalna Niemiec zgłosiła Komisji na podstawie art. 18 rozporządzenia nr 305/2011 formalny sprzeciw wobec norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec podniosła, że te dwie sporne normy nie spełniają w pełni wymagań mandatu wydanego przez Komisję i że zasadnicze charakterystyki wyrobów budowlanych nie zostały określone zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011. Wskazała ona, że te dwie normy naruszają art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 305/2011 oraz mandat M/119, ponieważ nie zawierają zharmonizowanych metod oceny, jeśli chodzi o uwalnianie substancji niebezpiecznych takich jak LZO.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec wystąpiła o to, aby w oczekiwaniu na zharmonizowane metody weryfikacji uwalniania innych substancji niebezpiecznych oraz ich emisji lub zawartości odniesienia do norm zostały wycofane z <HT TYPE="ITALIC">Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej</HT> lub, tytułem ewentualnym, aby zostały one opublikowane z zastrzeżeniem, tak żeby sporne klauzule norm dotyczące uwalniania innych substancji niebezpiecznych były uznawane za niezharmonizowane, a państwa członkowskie były uprawnione do przyjęcia przepisów krajowych dotyczących metod weryfikacji w celu zapewnienia poszanowania podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych w zakresie zdrowia.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170125">25 stycznia 2017 r.</DATE> Komisja wydała [pierwsze sporne decyzje].</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2017/133 stanowi:</TXT><P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>Odniesienie do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>Podłogi drewniane – Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="2019" ID="QE0037"/> zostaje utrzymane z ograniczeniem.</P><P>Komisja dodaje następujące ograniczenie do wykazu odniesień do norm zharmonizowanych opublikowanego w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>: <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>Punkt 4.4 normy EN 14342:2013 jest wyłączony z zakresu opublikowanego odniesienia<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="2019" ID="QE0038"/><QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00AB" ID="QE0036"/>.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2017/145 stanowi:</TXT><P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>Odniesienie do normy zharmonizowanej EN 14904:2006 <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>Nawierzchnie terenów sportowych – Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych – Specyfikacja<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="2019" ID="QE0040"/> zostaje utrzymane z ograniczeniem.</P><P>Komisja dodaje następujące ograniczenie do wykazu odniesień do norm zharmonizowanych opublikowanego w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>: <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>Uwaga 1 w załączniku ZA.1 do normy EN 14904:2006 jest wyłączona z zakresu opublikowanego odniesienia<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="2019" ID="QE0041"/><QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00AB" ID="QE0039"/><QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170310">10 marca 2017 r.</DATE> Komisja opublikowała komunikat <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>wykonawczy<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>, który zawierał wykaz wszystkich norm zharmonizowanych do rozporządzenia nr 305/2011. Co się tyczy dwóch norm, EN 14342:2013 i EN 14904:2006, komunikat ten wskazywał zasadniczo ograniczenia, o których była już mowa w pierwszych spornych decyzjach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W dniach <DATE ISO="20170811">11 sierpnia 2017 r.</DATE>, <DATE ISO="20171215">15 grudnia 2017 r.</DATE> i <DATE ISO="20180309">9 marca 2018 r.</DATE> Komisja opublikowała trzy pozostałe sporne komunikaty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa C‑688/19 P</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione zwięźle w pkt 1–12 drugiego zaskarżonego wyroku w następujący sposób:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>1</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="19990226">26 lutego 1999 r.</DATE> [Komisja] wydała mandat M/131 dla [CEN] na opracowanie zharmonizowanych norm dla rur, zbiorników i wyrobów pomocniczych niestykających się z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Normy te miały obejmować szereg zasadniczych charakterystyk, takich jak wytrzymałość mechaniczna i stateczność, wytrzymałość na zgniatanie, nośność i szczelność.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>W 2004 r. CEN przyjął normę zharmonizowaną EN 12285-2:2005 dotyczącą zbiorników stalowych. Jeśli chodzi o wspomnianą w mandacie M/131 właściwość użytkową <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>wytrzymałość mechaniczna i stateczność<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00AB" ID="QE0044"/>, jest ona omówiona w tabelach sekcji ZA, które przewidują, że wyroby muszą spełniać wymogi klauzuli 4.3.6.1 i tabeli 3 normy zharmonizowanej w odniesieniu do grubości ścianek. Ta klauzula i tabela wskazują minimalne grubości ścianek, które muszą być zachowane w rozpatrywanych zbiornikach.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>W latach 2005 i 2010 CEN przyjął normę zharmonizowaną EN 13341:2005 + A1:2011 dotyczącą naziemnych termoplastycznych zbiorników stacjonarnych. Norma ta zawierała metody i kryteria oceny właściwości użytkowych dotyczące szeregu zasadniczych charakterystyk. Jeśli chodzi o właściwość użytkową <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>wytrzymałość mechaniczna i stateczność<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00AB" ID="QE0045"/>, o której mowa w mandacie M/131, jest ona omówiona w tabelach sekcji ZA.1 załącznika ZA, które przewidują, że wyroby muszą spełniać wymogi tabel 4–6 normy zharmonizowanej w odniesieniu do grubości ścianek. Wspomniane tabele 4–6 wskazują minimalne grubości ścianek, które powinny być zachowane w spornych zbiornikach.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Normy zharmonizowane nie zawierają szczególnych wymogów lub metod oceny w przypadku użytkowania ich na terenach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie. Nie zawierają one również wymogów dotyczących zakotwienia w gruncie zbiorników przeznaczonych do budowy.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>To samo odnosi się do właściwości użytkowych <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>odporność na zgniatanie<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00AB" ID="QE0046"/> i <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>nośność<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00AB" ID="QE0047"/>, dla których wspomniane normy zharmonizowane nie przewidują żadnej metody ani kryterium oceny.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150821">21 sierpnia 2015 r.</DATE> Republika Federalna Niemiec zgłosiła Komisji, na podstawie art. 18 rozporządzenia nr 305/2011, formalny sprzeciw wobec norm zharmonizowanych EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285-2:2005.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec uznała, że te dwie sporne normy nie spełniają w pełni mandatu M/131 wydanego przez Komisję i że zasadnicze charakterystyki wyrobów budowlanych nie zostały określone zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011. Wskazała ona, że te dwie normy naruszają art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 305/2011 oraz mandat M/131, ponieważ nie zawierają<?PAGE NO="9"?> zharmonizowanych metod ustalania właściwości użytkowych w odniesieniu do wytrzymałości mechanicznej i stateczności, odporności na zgniatanie i nośności, zwłaszcza w przypadku użytkowania tych wyrobów na terenach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Następnie Republika Federalna Niemiec wniosła, w odniesieniu do norm zharmonizowanych EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285-2:2005, aby w oczekiwaniu na zharmonizowane metody weryfikacji dotyczące wytrzymałości mechanicznej i stateczności, odporności na zgniatanie i nośności w przypadku użytkowania tych wyrobów na terenach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie, odniesienia do norm zostały opublikowane z ograniczeniem w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> lub, tytułem żądania ewentualnego, aby zostały one wycofane z <HT TYPE="ITALIC">Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej</HT> w odniesieniu do naziemnych termoplastycznych zbiorników stacjonarnych.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Po zasięgnięciu opinii Stałego Komitetu ds. Budownictwa, ustanowionego w art. 64 rozporządzenia nr 305/2011, Komisja skierowała sprawę do komitetu ustanowionego w art. 22 rozporządzenia [nr 1025/2012]. Komitet ten wydał opinię w sprawie formalnego sprzeciwu.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20171106">6 listopada 2017 r.</DATE> Komisja wydała [drugie sporne decyzje].</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2017/1995 stanowi:</TXT><P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>Odniesienie do normy zharmonizowanej EN 13341:2005 + A1:2011 <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>Naziemne termoplastyczne zbiorniki stacjonarne do magazynowania olei opałowych lekkich, nafty oraz olei napędowych domowego użytku – Wykonane metodą wydmuchiwania lub formowania rotacyjnego polietylenu i polimeryzacji anionowej poliamidu 6 – Wymagania i metody badań<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="2019" ID="QE0049"/> zostaje utrzymane w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT><QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00AB" ID="QE0048"/>.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji 2017/1996 stanowi:</TXT><P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>Odniesienie do normy zharmonizowanej EN 12285-2:2005 <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>Zbiorniki stalowe – Część 2: Naziemne poziome, cylindryczne zbiorniki o pojedynczych lub podwójnych ściankach do magazynowania palnych i niepalnych zanieczyszczeń wody<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="2019" ID="QE0051"/> zostaje utrzymane w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT><QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00AB" ID="QE0050"/><QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Skargi do Sądu i zaskarżone wyroki</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa T‑229/17</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20170419">19 kwietnia 2017 r.</DATE> Republika Federalna Niemiec wniosła skargę o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, pierwszych spornych decyzji, a po drugie, komunikatu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>wykonawczego<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20170804">4 sierpnia 2017 r.</DATE> Republika Finlandii wystąpiła o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Republiki Federalnej Niemiec. W dniu <DATE ISO="20170901">1 września 2017 r.</DATE> prezes pierwszej izby Sądu zdecydował o dopuszczeniu interwencji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Na podstawie art. 86 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem Republika Federalna Niemiec złożyła w sekretariacie Sądu trzy pisma dostosowujące żądania, w dniach <DATE ISO="20171009">9 października 2017 r.</DATE>, <DATE ISO="20180302">2 marca 2018 r.</DATE> i <DATE ISO="20180520">20 maja 2018 r.</DATE>, wnosząc o stwierdzenie nieważności trzech pozostałych spornych komunikatów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Na poparcie skargi Republika Federalna Niemiec podniosła trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczył zasadniczo naruszenia istotnych wymogów proceduralnych wynikających z art. 18 rozporządzenia nr 305/2011, drugi – naruszenia obowiązku uzasadnienia, a trzeci – naruszenia przepisów materialnych tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W pierwszym zaskarżonym wyroku Sąd w części odrzucił skargę jako niedopuszczalną w odniesieniu do komunikatu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>wykonawczego<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> i trzech pozostałych spornych komunikatów, a częściowo oddalił ją jako bezzasadną w odniesieniu do pierwszych spornych decyzji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa T‑53/18</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20180131">31 stycznia 2018 r.</DATE> Republika Federalna Niemiec wniosła skargę o stwierdzenie nieważności drugich spornych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Na poparcie skargi Republika Federalna Niemiec podniosła dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczył zasadniczo naruszenia obowiązku uzasadnienia, a drugi – naruszenia przepisów materialnych rozporządzenia nr 305/2011.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Drugim zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowania przed Trybunałem i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W odwołaniu w sprawie C‑475/19 P Republika Federalna Niemiec wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie pierwszego zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności pierwszych spornych decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności komunikatu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>wykonawczego<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/> oraz trzech pozostałych spornych komunikatów;</P></ITEM><ITEM><P>tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w zakresie żądań stwierdzenia nieważności pierwszych spornych decyzji, komunikatu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>wykonawczego<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> i trzech pozostałych spornych komunikatów;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Republika Finlandii wnosi do Trybunału o uwzględnienie żądań odwołania Republiki Federalnej Niemiec w sprawie C‑475/19 P.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W odwołaniu w sprawie C‑688/19 P Republika Federalna Niemiec wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie drugiego zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności drugich spornych decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w zakresie żądań stwierdzenia nieważności drugich spornych decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie odwołań w całości;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Decyzją prezesa pierwszej izby z dnia <DATE ISO="20200915">15 września 2020 r.</DATE> sprawy C‑475/19 P i C‑688/19 P zostały połączone do celów wydania wyroku.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołań</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu niedopuszczalności</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Komisja podnosi niedopuszczalność odwołań ze względu na to, że ograniczają się one do powtórzenia argumentów podniesionych przed Sądem i nie wskazują kwestionowanych punktów zaskarżonych wyroków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Republika Federalna Niemiec wnosi o oddalenie tego zarzutu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Z art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części uzasadnienia wyroku, którego uchylenie ma na celu, oraz precyzyjnie wskazywać argumenty prawne, które konkretnie uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności danego odwołania lub zarzutu. Wymogom uzasadnienia wynikającym z powyższych przepisów nie odpowiada zatem odwołanie ograniczające się do powtórzenia lub dosłownego zacytowania zarzutów i argumentów przedstawionych przed Sądem. Kwestie prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą jednak zostać ponownie rozważone w odwołaniu, gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa Unii [postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190905">5 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Iceland Foods/EUIPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑162/19 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:686">EU:C:2019:686</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0005">5</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> (stanowisko rzecznika generalnego, pkt 6 i przytoczone tam orzecznictwo)].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku odwołania rozpatrywane jako całość z wystarczającą dokładnością wskazują kwestionowane punkty zaskarżonych wyroków oraz powody, dla których zdaniem wnoszącej odwołanie są one obarczone naruszeniami prawa, a więc odwołania nie ograniczają się do zwykłego powtórzenia lub powielenia argumentów podniesionych przed Sądem, co sugerowała Komisja, dzięki czemu Trybunał może przeprowadzić kontrolę zgodności z prawem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Ponieważ wnosząca odwołanie spełniła w ten sposób wskazane w pkt 33 niniejszego wyroku wymogi uzasadnienia, zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania w sprawie C‑475/19 P Republika Federalna Niemiec podnosi trzy zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 263 akapit pierwszy TFUE ze względu na to, że w istocie w pierwszym zaskarżonym wyroku Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż komunikat <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>wykonawczy<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> i trzy pozostałe sporne komunikaty wywołały skutki prawne odmienne od skutków wywołanych przez pierwsze sporne decyzje. W zarzucie drugim utrzymuje ona, że wyrok ten narusza art. 18 ust. 2<?PAGE NO="12"?> rozporządzenia nr 305/2011 w związku z art. 17 ust. 5 tego rozporządzenia, ponieważ przepisy te nie tylko upoważniały, ale również zobowiązywały Komisję do podjęcia jednego ze środków zaproponowanych przez Republikę Federalną Niemiec. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia w zakresie, w jakim przepisy te zobowiązywały Komisję do zbadania, czy normy, o których mowa w pierwszych spornych decyzjach, nie zagrażają przestrzeganiu podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Republika Finlandii przystąpiła do sprawy C‑475/19 P jako interwenient popierający zarzuty drugi i trzeci.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W sprawie C‑688/19 P Republika Federalna Niemiec podnosi dwa zarzuty na poparcie swojego odwołania. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 w związku z art. 17 ust. 5 tego rozporządzenia ze względu na to, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż przepisy te nie tylko upoważniały, ale również zobowiązywały Komisję do podjęcia jednego ze środków zaproponowanych przez Republikę Federalną Niemiec. W zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że drugi zaskarżony wyrok narusza art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia, ponieważ Sąd pominął okoliczność, że przepisy te zobowiązywały Komisję do sprawdzenia, czy normy, których dotyczyły drugie sporne decyzje, nie zagrażają przestrzeganiu podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego w sprawie C‑475/19 P, opartego na twierdzeniu, że sporne komunikaty mają charakter źródła prawa stanowionego</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Zarzut pierwszy Republiki Federalnej Niemiec składa się z dwóch części.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W części pierwszej wnosząca odwołanie podnosi, że – wbrew temu, co orzekł Sąd – komunikat <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>wykonawczy<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> i trzy pozostałe sporne komunikaty wywołują wiążące skutki prawne. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 rozporządzenia nr 305/2011 opublikowanie przez Komisję wykazu odniesień do norm zharmonizowanych w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> skutkuje tym, że stosowanie normy zharmonizowanej do sporządzenia deklaracji właściwości użytkowych dla wyrobu budowlanego objętego tą normą możliwe jest od daty początkowej okresu koegzystencji, zaś od daty końcowej okresu koegzystencji staje się ono obowiązkowe. Sąd zatem niesłusznie orzekł, że komunikaty te nie wywołały nowych skutków prawnych w stosunku do pierwszych spornych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W części drugiej zarzutu wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że uznał, iż powinna była wykazać, że wspomniane komunikaty naruszyły jej interesy lub zmieniły w istotny sposób jej sytuację prawną, gdy tymczasem państwo członkowskie nie musi wykazywać, że akt wywołuje skutki prawne, które dotyczą go osobiście lub które wpływają na jego interesy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Komisja wnosi o oddalenie obu części tego zarzutu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Odnosząc się do części pierwszej zarzutu pierwszego, należy zauważyć, że – jak wynika zasadniczo z pkt 42, 43 i 64 pierwszego zaskarżonego wyroku – pierwsze sporne decyzje wywołały wobec wnoszącej odwołanie skutki prawne, polegające na tym, że nie uwzględniono jej głównego wniosku, a jej wniosek zgłoszony tytułem ewentualnym został uwzględniony częściowo. W związku z częściowym uwzględnieniem tego wniosku Komisja przyjęła w celu jego wdrożenia cztery sporne komunikaty.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W konsekwencji, jak słusznie orzekł Sąd w pkt 49 pierwszego zaskarżonego wyroku, komunikaty wydane przez Komisję w ramach wykonania rozporządzenia nr 305/2011, w sytuacji gdy dotyczą jedynie aktualizacji wykazu wszystkich odniesień do norm zharmonizowanych w następstwie częściowego uwzględnienia zastrzeżenia zgłoszonego przez państwo członkowskie na podstawie art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia, ograniczają się w rzeczywistości do odniesienia do rozpatrywanych norm zharmonizowanych i nie wywołują wobec tego państwa członkowskiego skutków prawnych, które by nie zostały już wywołane decyzjami wydanymi przez Komisję na podstawie art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Ponieważ, jak wynika z pkt 43–45 pierwszego zaskarżonego wyroku, z przedmiotu, treści i kontekstu komunikatu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>wykonawczego<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> i trzech pozostałych spornych komunikatów, a zatem z ich szczegółowej analizy, wynika, że ich celem było w istocie powtórzenie ograniczeń ustanowionych już w pierwszych spornych decyzjach, Sąd zasadnie uznał, że wspomniane komunikaty nie mogą wywoływać autonomicznych skutków prawnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Wynika z tego, że należy oddalić tę część zarzutu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o część drugą zarzutu pierwszego, należy ją oddalić jako bezskuteczną, ponieważ można by ją uwzględnić jedynie w przypadku, gdyby stwierdzono, że komunikaty wydane przez Komisję w ramach wykonania rozporządzenia nr 305/2011 wywołują autonomiczne skutki prawne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy oddalić zarzut pierwszy w sprawie C‑475/19 P.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutów drugiego i trzeciego w sprawie C‑475/19 P oraz zarzutów pierwszego i drugiego w sprawie C‑688/19 P, dotyczących wykładni art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W zarzucie drugim w sprawie C‑475/19 P i w zarzucie pierwszym w sprawie C‑688/19 P Republika Federalna Niemiec podnosi zasadniczo, że Sąd naruszył art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011. Należy zauważyć, że wspomniane zarzuty, drugi w sprawie C‑475/19 P i pierwszy w sprawie C‑688/19 P, mają po trzy części, które są sformułowane w podobny sposób.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W częściach pierwszej i drugiej wnosząca odwołanie przypomina, że Komisja ma prawo sformułować zastrzeżenie w odniesieniu do określonej normy zharmonizowanej, co zresztą wnosząca odwołanie zasugerowała jej w niniejszym przypadku. Tak więc Komisja ma nie tylko możliwość, ale również obowiązek spowodowania, by norma, która nie spełnia w pełni wymogów określonych w danym mandacie, wywoływała skutki prawne przewidziane w tym rozporządzeniu jedynie częściowo, co jasno wynika z brzmienia art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Z art. 17 ust. 5 akapit drugi tego rozporządzenia wynika zatem, że przy publikacji norm zharmonizowanych zgodnej z mandatami Komisja powinna ograniczyć się do publikacji odniesień do norm, które są całkowicie zgodne z tymi mandatami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Ponadto, ponieważ procedura przewidziana w art. 18 rozporządzenia nr 305/2011 jest skorelowana z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 5 akapit drugi tego rozporządzenia, to, czego zakazuje ten ostatni przepis, nie może być dozwolone na podstawie art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>W części trzeciej wnosząca odwołanie kwestionuje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>szeroki zakres uznania<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> przyznany Komisji przez Sąd w pierwszym i drugim zaskarżonym wyroku. Jak bowiem orzekł Trybunał w pkt 43 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161027">27 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>James Elliott Construction</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑613/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:821">EU:C:2016:821</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), choć opracowanie normy zharmonizowanej powierza się organizacji prawa prywatnego, to jednak stanowi ona niezbędny<?PAGE NO="14"?> środek wykonawczy, ujęty w ścisłe ramy wymagań zasadniczych określonych w prawie Unii, opracowywany z inicjatywy Komisji i pod jej kierownictwem i kontrolą. W tym kontekście Komisja powinna wypełniać swą rolę polegającą na weryfikacji aspektów formalnych i materialnych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o zarzut trzeci w sprawie C‑475/19 P i zarzut drugi w sprawie C‑688/19 P, są one również podobnie sformułowane.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd nie uwzględnił faktu, że art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 tego rozporządzenia zobowiązuje Komisję do zbadania, czy normy zharmonizowane pozwalają państwom członkowskim zapewnić przestrzeganie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Normy zharmonizowane powinny bowiem umożliwiać ocenę właściwości użytkowych wyrobu budowlanego przyporządkowanych do zasadniczych charakterystyk, które są istotne dla zapewnienia jego zgodności z podstawowymi wymaganiami dotyczącymi obiektów budowlanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Republika Finlandii, popierająca w charakterze interwenienta zarzuty drugi i trzeci odwołania w sprawie C‑475/19 P, podnosi zasadniczo, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż Komisja jest zobowiązana na podstawie rozporządzenia nr 305/2011 do zweryfikowania, czy norma zharmonizowana nadaje się zapewnienia spełnienia podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych w odniesieniu do wszystkich elementów, które są wymagane w mandacie, na którym opiera się ta norma. Jeżeli więc norma okaże się niepełna w jakikolwiek sposób, Komisja jest zobowiązana uznać, że w zakresie, w jakim norma ta nie obejmuje kryteriów oceny podstawowych wymagań przewidzianych w mandacie, państwa członkowskie zachowują możliwość ustanowienia krajowych wymagań w odniesieniu do tych zasadniczych charakterystyk.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Komisja wnosi o oddalenie zarzutów drugiego i trzeciego w sprawie C‑475/19 P oraz zarzutów pierwszego i drugiego w sprawie C‑688/19 P.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności z brzmienia art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 305/2011 wynika, że procedurę formalnego sprzeciwu wszczyna się, jeżeli państwo członkowskie lub Komisja uznają, że norma zharmonizowana nie spełnia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>całkowicie<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> wymagań określonych w odpowiednim mandacie, co obejmuje zarówno przypadki, gdy norma ta jest niekompletna w stosunku do mandatu, jak i przypadki, gdy nie jest ona zgodna z mandatem w określonych aspektach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Zgodnie z tym przepisem w przypadku wniesienia sprzeciwu Komisja musi, po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Budownictwa oraz z komitetem utworzonym na mocy art. 22 rozporządzenia nr 1025/2012, ocenić, czy norma spełnia przynajmniej częściowo wymagania określone w mandacie. Jeżeli tak jest, to wówczas Komisja musi zdecydować, czy norma lub ta jej część, która spełnia wspomniane wymagania, powinna zostać opublikowana w całości lub w części w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>, zostać tam utrzymana czy też z niego usunięta.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Natomiast art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 nie przewiduje możliwości opatrzenia przez tę instytucję odesłania do normy zharmonizowanej zastrzeżeniami takimi, jak te, o które występowała wnosząca odwołanie, oprócz częściowej publikacji lub częściowego utrzymania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>To prawda, że odpowiednikiem określenia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>częściowo<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>, występującego w szczególności w wersji francuskojęzycznej (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>partiellement<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/>) lub włoskojęzycznej art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011, w niektórych innych wersjach językowych tego przepisu, takich jak wersje niemiecka, angielska, hiszpańska i polska, jest termin <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>z zastrzeżeniami<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>z ograniczeniami<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>. Jednakże Komisja w ramach procedury określonej w art. 18 tego rozporządzenia nie może zezwolić państwom członkowskim na to, by w drodze zastrzeżenia uzupełniały treść normy, która nie jest całkowicie zharmonizowana, gdyż<?PAGE NO="15"?> w przeciwnym razie wkraczałaby w kompetencje przyznane zarówno w art. 17, jak i w art. 18 ust. 3 tego rozporządzenia europejskim organizacjom normalizacyjnym, które jako jedyne są uprawnione do ustalania lub zmiany treści normy w świetle danego mandatu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Również w tym względzie brak publikacji, publikacja lub utrzymanie, całkowite lub częściowe, jak również wycofanie odniesień do normy zharmonizowanej całkowicie lub częściowo zgodnej z odpowiednim mandatem są nadal uprawnieniem przysługującym Komisji w świetle opinii komitetu przewidzianego w art. 22 rozporządzenia nr 1025/2012, a nie ciążącym na tej instytucji obowiązkiem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku, po pierwsze, w pkt 94 pierwszego zaskarżonego wyroku Sąd słusznie orzekł, że argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Komisja nie dokonała oceny zgodności rozpatrywanych norm zharmonizowanych z odpowiednim mandatem, nie ma oparcia w faktach, ponieważ w motywach 9, 11, 14 i 15 pierwszych spornych decyzji instytucja ta przyznała w odniesieniu do omawianych klauzul, że brakuje kryteriów i metod koniecznych do oceny właściwości użytkowych w zakresie innych substancji niebezpiecznych, wobec czego klauzule te, jako niemające zastosowania, należy wyraźnie wyłączyć z zakresu odniesień do rozpatrywanych norm zharmonizowanych. W ten sposób w pierwszych spornych decyzjach Komisja skorzystała z przyznanej jej możliwości zachowania jedynie w części odniesień do norm zharmonizowanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Po drugie, w pkt 42 i 44 drugiego zaskarżonego wyroku Sąd słusznie wskazał, że o ile <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>rozpatrywane normy zharmonizowane nie odpowiadają w całości odpowiedniemu mandatowi, a właściwości użytkowe takie jak odporność na zgniatanie, nośność i szczelność nie są objęte metodami i kryteriami oceny właściwości użytkowych rozpatrywanych norm zharmonizowanych<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>, to okoliczność ta nie może <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>skutkować stwierdzeniem nieważności [drugich spornych] decyzji, ponieważ omawiany mandat nie zawiera wskazówek dotyczących ustanowienia kryteriów określenia właściwości użytkowych dotyczących zainstalowania lub użytkowania zbiorników na terenach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy przypomnieć, że – jak wynika z motywów 1 i 2 rozporządzenia nr 305/2011 – skoro przepisy państw członkowskich powinny wymagać, by <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>obiekty budowlane<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> były projektowane i wykonywane w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi, zwierząt domowych ani mienia oraz niewywierający szkodliwego wpływu na środowisko, to przepisy te mają bezpośredni wpływ na wymogi mające zastosowanie do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>, które z kolei, z powodu rozbieżności między nimi, utrudniają obrót nimi wewnątrz Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Dla ułatwienia swobodnego przepływu przedmiotem rozporządzenia nr 305/2011 jest zatem, zgodnie z przepisami art. 1, określenie warunków wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku wyrobów budowlanych, poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad wyrażania właściwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charakterystyk oraz zharmonizowanych zasad stosowania oznakowania CE na tych wyrobach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 305/2011 państwa członkowskie nie powinny zakazywać ani utrudniać, na swoim terytorium lub w zakresie swojej odpowiedzialności, udostępniania na rynku ani stosowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> noszących oznakowanie CE, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>jeśli deklarowane właściwości użytkowe odpowiadają wymaganiom dla takiego zastosowania w danym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>W takim kontekście uprawnienie państw członkowskich do przyjęcia przepisów krajowych w celu uregulowania ich własnych metod oceny <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> w odniesieniu do kwestii nieobjętych normą zharmonizowaną mogłoby ograniczyć, wbrew celowi rozporządzenia nr 305/2011, swobodny przepływ wyrobów budowlanych odpowiadających normie zharmonizowanej, ponieważ producenci <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> mogliby napotykać krajowe procedury i kryteria na tyle rozbieżne, że stanowiłoby to przeszkodę dla skutecznego dostępu ich wyrobów do rynku. W przypadku gdy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>wyrób budowlany<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> nie jest objęty lub w pełni objęty normą zharmonizowaną, w związku z czym właściwości użytkowe przyporządkowane jego zasadniczym charakterystykom nie<?PAGE NO="16"?> mogą zostać w pełni ocenione zgodnie z istniejącą normą zharmonizowaną, producent powinien w razie potrzeby wystąpić o wydanie europejskiej oceny technicznej zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Jak jednak przypomina motyw 3 rozporządzenia nr 305/2011, nie powinno ono mieć wpływu na prawo państw członkowskich do określenia wymagań, które uznają za konieczne, by zapewnić ochronę zdrowia, środowiska i pracowników podczas stosowania wyrobów budowlanych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Wynika z tego, że państwo członkowskie może ustanowić szczególne przepisy dotyczące instalacji i użytkowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>, o ile przepisy te nie zawierają wymogów odbiegających od norm zharmonizowanych w odniesieniu do oceny tych wyrobów lub stosowania do nich oznakowania CE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie Sąd nie naruszył prawa, orzekając w pkt 102 pierwszego zaskarżonego wyroku, że Komisja nie mogła przyjąć zastrzeżenia wskazującego, iż państwa członkowskie są upoważnione do wprowadzenia swoich przepisów krajowych dotyczących metod badań i weryfikacji w odniesieniu do uwalniania innych substancji niebezpiecznych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Ponadto Sąd prawidłowo uznał w pkt 51 i 55 drugiego zaskarżonego wyroku, że użytkowanie zbiorników na terenach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie, nie wchodzi w zakres stosowania rozpatrywanych norm zharmonizowanych, w związku z czym nie można ich uzupełnić w ramach procedury przewidzianej w art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 o ograniczenie w tym zakresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Jak wskazano w pkt 70 niniejszego wyroku, państwa członkowskie mogą jednak ustanowić szczególne przepisy dotyczące instalacji i użytkowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>, o ile przepisy te nie zawierają wymogów odbiegających od norm zharmonizowanych wynikających z rozporządzenia nr 305/2011.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności, choć normy zharmonizowane są, na podstawie art. 2 pkt 4 w związku z art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 305/2011, związane z zasadniczymi charakterystykami <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/> i podstawowymi wymaganiami dotyczącymi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>obiektów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/>, niemniej rozporządzenie to nie ma na celu harmonizacji wymagań mających zastosowanie do tych obiektów budowlanych, a jedynie sposobów oceny i deklarowania właściwości użytkowych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>. Ponieważ metody i kryteria oceny właściwości użytkowych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/> określone w normach zharmonizowanych powinny jedynie umożliwić zapewnienie, by właściwości użytkowe tych wyrobów odpowiadały zasadniczym charakterystykom, które z kolei odpowiadają podstawowym wymaganiom dotyczącym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>obiektów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/>, celem tych norm nie jest gwarantowanie przez nie same poszanowania podstawowych wymagań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w pierwszym zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo zastosował te zasady, stwierdzając w pkt 95 tego wyroku, że, po pierwsze, przedmiotem norm zharmonizowanych nie jest zagwarantowanie przestrzegania podstawowych wymagań dotyczących <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>obiektów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>, które są ustalane przez państwa członkowskie, a po drugie, że w swoich przepisach dotyczących <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>, zapewniających przestrzeganie podstawowych wymagań, są one zobowiązane, w celu zagwarantowania swobodnego przepływu tych wyrobów, do korzystania z norm zharmonizowanych w odniesieniu do oceny właściwości użytkowych tych wyrobów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Podobnie, w pkt 96 tego wyroku Sąd słusznie uznał, że do Komisji nie należy weryfikowanie, czy dane normy zharmonizowane gwarantują przestrzeganie podstawowych wymagań dotyczących <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>obiektów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> w odniesieniu do uwalniania innych niebezpiecznych substancji, zważywszy że normy zharmonizowane mają na celu umożliwienie oceny właściwości użytkowych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>wyrobów budowlanych<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Co się tyczy drugiego zaskarżonego wyroku, Sąd wyjaśnił w pkt 49 tego wyroku, że wniosek o włączenie zastrzeżenia do zakresu stosowania odniesień do rozpatrywanych norm zharmonizowanych w każdym razie nie może zostać uwzględniony na podstawie art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 305/2011 ze względu na to, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>zmierza on do dodania do tych norm dodatkowego wymogu dotyczącego instalacji lub użytkowania zbiorników na terenach, na których występują trzęsienia ziemi lub powodzie<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/>, podczas gdy możliwość dodania takiego wymogu nie została przewidziana we wspomnianym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Sąd słusznie zatem zbadał zgodność rozpatrywanych norm z odpowiednimi mandatami i przedstawił powody, dla których Komisja nie miała obowiązku zweryfikowania przestrzegania podstawowych wymagań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Na koniec, w czwartej kolejności, należy stwierdzić, że w pkt 105 pierwszego zaskarżonego wyroku oraz w pkt 58 drugiego zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do podkreślenia, iż Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że zarzuty drugi i trzeci w sprawie C‑475/19 P oraz zarzuty pierwszy i drugi w sprawie C‑688/19 P należy oddalić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Mając na względzie całość powyższych rozważań, odwołania należy oddalić w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne lub jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Ponieważ w niniejszej sprawie Republika Federalna Niemiec przegrała sprawę, a Komisja wniosła o obciążenie jej kosztami postępowania, należy obciążyć ją kosztami poniesionymi przez Komisję w związku z niniejszymi odwołaniami i postępowaniami przed Sądem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, państwa członkowskie i instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Republika Finlandii, interwenient w ramach skargi przed Sądem, która uczestniczyła w postępowaniu przed Trybunałem, powinna zatem pokryć własne koszty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Odwołania zostają oddalone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w związku z niniejszymi odwołaniami i postępowaniami przed Sądem Unii Europejskiej.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Republika Finlandii pokrywa własne koszty.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>