<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2025-02-202502C125202203390-00-TRA-DOC-PL-ARRET-C-0339-22-202500791-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="22/05/2025 12:20:07" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="soM8ldf35rf0DewLw/+Gpj9uaE7PA/JncMQFD6pqpHSJbjHEL8K7zpL5XaqBFp8fYpSE3zia5Yuv7IS7ZDYpodS0EOOn9s16HOe+NeF95o7GHV7xvraF0mYTUaVOCD2U9hTgmaCuSFlWLdo9cOgnJQ2u7z2T6pyXB5wDJV/oQyM=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="svc_wsgendoc" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="637dc016-c7a4-4986-8e94-669ab4b4185e" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0339" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2022" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 14-02-25 06:58:17" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2025-02-27T15:18:29Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="11caa683471e423e910d1433ee83c907" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0339" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Wyrok z dnia 25.2.2025 r. – Sprawa C‑339/22</div>
      <div id="rId21" style="default">BSH Hausgeräte</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      z dnia 25 lutego 2025 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      Odesłanie prejudycjalne – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 4 ust. 1 – Jurysdykcja ogólna – Artykuł 24 pkt 4 – Jurysdykcja wyłączna – Jurysdykcja w dziedzinie rejestracji lub ważności patentów – Powództwo o stwierdzenie naruszenia – Patent europejski zatwierdzony w państwach członkowskich i w państwie trzecim – Zakwestionowanie ważności patentu w drodze zarzutu – Jurysdykcja międzynarodowa sądu, do którego wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      W sprawie C‑339/22
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (sąd apelacyjny z siedzibą w Sztokholmie, jako sąd apelacyjny ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej, Szwecja) postanowieniem z dnia 24 maja 2022 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 maja 2022 r., w postępowaniu:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      BSH Hausgeräte GmbH
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Electrolux AB,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-9" title="page-1">
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      w składzie: K. Lenaerts, prezes, T. von Danwitz, wiceprezes, K. Jürimäe, C. Lycourgos, I. Jarukaitis, M.L. Arastey Sahún, S. Rodin, A. Kumin, N. Jääskinen i M. Gavalec, prezesi izb, E. Regan, Z. Csehi i O. Spineanu-Matei (sprawozdawczyni), sędziowie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      rzecznik generalny: N. Emiliou,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      sekretarz: M. Siekierzyńska, administratorka,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 22 czerwca 2023 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      rozważywszy uwagi, które przedstawili:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu BSH Hausgeräte GmbH – M. Dahlman, T. Grennard, advokater, i R. Sedlmaier, Rechtsanwalt,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Electrolux AB – C. Harmsen, Rechtsanwalt, P. Larsson, B. Rundblom Andersson i J. Westerberg, advokater,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu francuskiego – R. Bénard, A. Daniel i E. Timmermans, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Komisji Europejskiej – M. Gustafsson, S. Noë i I. Söderlund, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-1">
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2024 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-20" title="page-1">
      uwzględniając postanowienie z dnia 16 kwietnia 2024 r. o otwarciu procedury ustnej na nowo oraz po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 14 maja 2024 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-21" title="page-1">
      rozważywszy uwagi, które przedstawili:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu BSH Hausgeräte GmbH – M. Dahlman, T. Grennard, advokater, i R. Sedlmaier, Rechtsanwalt,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Electrolux AB – C. Harmsen, Rechtsanwalt, i B. Rundblom Andersson, advokat,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu francuskiego – R. Bénard, A. Daniel i E. Timmermans, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Komisji Europejskiej – P. Němečková, S. Noë i I. Söderlund, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-1">
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 5 września 2024 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-1">
      wydaje następujący
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-28" title="page-1">
      Wyrok
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 24 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I bis”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek ten został złożony w ramach sporu między BSH Hausgeräte GmbH (zwaną dalej „BSH”), spółką prawa niemieckiego, a Electrolux AB, spółką prawa szwedzkiego, dotyczącego naruszenia patentu europejskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ramy prawne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo Unii</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Motywy 13, 15 i 34 rozporządzenia Bruksela I bis stanowią:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-34" title="page-2">
      „(13) Musi istnieć związek między postępowaniami, do których ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie, a terytorium państw członkowskich. W związku z tym wspólne przepisy o jurysdykcji powinny co do zasady znajdować zastosowanie wtedy, gdy pozwany ma miejsce zamieszkania na terytorium jednego z państw członkowskich.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-35" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-36" title="page-2">
      (15) Przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne i opierać się na zasadzie, że jurysdykcję w ogólności mają sądy miejsca zamieszkania pozwanego. Tak ustalona jurysdykcja powinna mieć miejsce zawsze, z wyjątkiem kilku dokładnie określonych przypadków, w których ze względu na przedmiot sporu lub autonomię stron uzasadnione jest inne kryterium powiązania. Siedziba osób prawnych musi być zdefiniowana wprost w rozporządzeniu celem wzmocnienia przejrzystości wspólnych przepisów i uniknięcia konfliktów kompetencyjnych.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-37" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-38" title="page-2">
      (34) W celu zapewnienia ciągłości pomiędzy [Konwencją z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1972, L 299, s. 32), zmienioną kolejnymi konwencjami dotyczącymi przystąpienia nowych państw członkowskich do tej konwencji (zwaną dalej »konwencją brukselską«)], rozporządzeniem [Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1, zwanym dalej »rozporządzeniem Bruksela I«)] i niniejszym rozporządzeniem powinny być przewidziane przepisy przejściowe. Dotyczy to również wykładni postanowień konwencji brukselskiej […] oraz zastępujących ją rozporządzeń dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Rozdział II tego rozporządzenia, zatytułowany „Jurysdykcja”, obejmuje dziesięć sekcji. Artykuł 4 tego rozporządzenia, zawarty w sekcji 1 tego rozdziału II, zatytułowanej „Przepisy ogólne”, w ust. 1 stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-40" title="page-3">
      „Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed sądy tego państwa członkowskiego”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 24 wspomnianego rozporządzenia, należącym do sekcji 6 rozdziału II, zatytułowanej „Jurysdykcja wyłączna”:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-42" title="page-3">
      „Niezależnie od miejsca zamieszkania stron jurysdykcję wyłączną mają następujące sądy państwa członkowskiego:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-43" title="page-3">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-44" title="page-3">
      4) w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów, znaków towarowych, wzorów i modeli, jak również podobnych praw wymagających zgłoszenia lub zarejestrowania niezależnie od tego, czy dana kwestia została podniesiona w pozwie czy też w drodze zarzutu procesowego – sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wystąpiono ze zgłoszeniem lub o rejestrację albo nastąpiło zgłoszenie lub rejestracja, albo na podstawie aktu prawa unijnego lub umowy międzynarodowej uznaje się, że zgłoszenie lub rejestracja nastąpiły[.]
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-45" title="page-3">
      Nie naruszając jurysdykcji Europejskiego Urzędu Patentowego [(EUP)] zgodnie z Konwencją o udzielaniu patentów europejskich, podpisaną w Monachium dnia 5 października 1973 r., sądy każdego państwa członkowskiego mają jurysdykcję wyłączną w postępowaniach dotyczących rejestracji lub ważności europejskiego patentu udzielonego w stosunku do tego państwa członkowskiego;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-46" title="page-3">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 27 tego rozporządzenia, należący do sekcji 8 rozdziału II, zatytułowanej „Badanie jurysdykcji i dopuszczalności postępowania”, stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-48" title="page-3">
      „Sąd państwa członkowskiego stwierdza z urzędu brak swej jurysdykcji, jeżeli wystąpiono do niego o rozpoznanie sprawy należącej na mocy art. 24 do wyłącznej jurysdykcji sądów innego państwa członkowskiego”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W sekcji 9 tego rozdziału, zatytułowanej „Zawisłość sprawy – sprawy wiążące się ze sobą”, art. 33 i 34 rozporządzenia Bruksela I bis określają warunki, na jakich sąd państwa członkowskiego może zawiesić postępowanie, a nawet zakończyć toczące się przed nim postępowanie, lub przeciwnie, kontynuować to postępowanie, jeżeli jego jurysdykcja opiera się w szczególności na art. 4 tego rozporządzenia, a postępowanie toczy się przed sądem państwa trzeciego w chwili wszczęcia postępowania przed tym sądem państwa członkowskiego, odpowiednio, rozpatruje on powództwo między tymi samymi stronami mające ten sam przedmiot i tę samą podstawę co powództwo wytoczone przed sądem państwa trzeciego lub powództwo powiązane z powództwem wniesionym przed sąd państwa trzeciego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 63 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, znajdujący się w jego rozdziale V, zatytułowanym „Przepisy ogólne”, stanowi, że do celów stosowania tego rozporządzenia przez miejsce zamieszkania w przypadku spółek i osób prawnych rozumie się miejsce, w którym znajduje się ich statutowa siedziba, ich główny organ zarządzający lub ich główne przedsiębiorstwo.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 73 rozporządzenia Bruksela I bis, który stanowi część jego rozdziału VII, zatytułowanego „Stosunek do innych aktów prawnych”, stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-52" title="page-4">
      „1. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie konwencji [o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Lugano w dniu 30 października 2007 r. (Dz.U. 2007, L 339, s. 3, zwanej dalej »konwencją z Lugano«)].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-53" title="page-4">
      2. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie [Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 10 czerwca 1958 r.].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-54" title="page-4">
      3. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie dwustronnych konwencji i umów zawartych między państwem trzecim a państwem członkowskim przed dniem wejścia w życie rozporządzenia [Bruksela I] i dotyczących spraw uregulowanych niniejszym rozporządzeniem”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo szwedzkie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Paragraf 61 akapit drugi patentlagen (1967:837) [ustawy o patentach (1967:837), zwanej dalej „ustawą o patentach”] stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-57" title="page-4">
      „Jeżeli wytoczono powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu, a osoba, przeciwko której zostało ono wytoczone, podnosi zarzut nieważności patentu, kwestia jego nieważności może zostać rozpatrzona dopiero po wytoczeniu powództwa o stwierdzenie nieważności. Sąd zobowiązuje stronę powołującą się na nieważność patentu do wytoczenia tego powództwa w określonym terminie”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">BSH jest właścicielem patentu europejskiego EP 1 434 512, który chroni wynalazek w dziedzinie odkurzaczy. Patent ten został zatwierdzony w Niemczech, Grecji, Hiszpanii, Francji, we Włoszech, w Niderlandach, Austrii, Szwecji, Zjednoczonym Królestwie i Turcji, co doprowadziło do udzielenia patentów krajowych w tych państwach.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 3 lutego 2020 r. BSH wniósł do Patent- och marknadsdomstolen (sądu ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej, Szwecja) powództwo przeciwko Electroluxowi o naruszenie wszystkich krajowych części wspomnianego patentu europejskiego. BSH wniósł w szczególności o nakazanie Electroluxowi zaprzestania korzystania z opatentowanego wynalazku we wszystkich państwach, w których ten sam patent europejski został zatwierdzony, i o zasądzenie od Electroluxu godziwego wynagrodzenia, a także odszkodowania za podnoszone niezgodne z prawem używanie tego wynalazku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Electrolux wniósł o oddalenie tych żądań. Podniósł on ponadto niedopuszczalność żądań dotyczących naruszeń krajowych części patentu EP 1 434 512 innych niż część szwedzka (zwanych dalej „patentami zagranicznymi”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie Electrolux podniósł, że patenty zagraniczne są nieważne, a sądy szwedzkie nie mają jurysdykcji do orzekania w przedmiocie ich naruszenia. Zdaniem Electroluxa powództwo o stwierdzenie naruszenia należy uznać za spór, którego „przedmiotem jest […] ważność patentów”, w rozumieniu art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis, ponieważ jest on nierozerwalnie związany z kwestią dotyczącą ważności rozpatrywanych patentów. W związku z tym na mocy tego przepisu sądy państw członkowskich, w których patenty zagraniczne zostały zatwierdzone, mają jurysdykcję do rozpoznania żądań BSH dotyczących naruszenia tych patentów krajowych. Wynika z tego, że sąd szwedzki, do którego wniesiono sprawę, nie ma jurysdykcji do orzekania w przedmiocie naruszenia wspomnianych patentów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto zdaniem Electroluxa art. 61 akapit drugi ustawy o patentach, który przewiduje, że kwestię ważności patentu należy rozpatrywać w ramach postępowania odrębnego od postępowania w sprawie powództwa o naruszenie tego patentu, dotyczy wyłącznie patentów szwedzkich. Ponieważ prawo szwedzkie ma zastosowanie wyłącznie do patentów szwedzkich, sąd szwedzki nie może, na podstawie tego przepisu, rozpoznawać sporu, w którym pozwany podnosi zarzut – w ramach rozpatrywania powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu – nieważności patentu udzielonego przez państwo inne niż Królestwo Szwecji. Wynika z tego, że BSH będzie musiał wytoczyć powództwa o stwierdzenie naruszenia patentów zagranicznych w państwach, w których zostały one zatwierdzone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Orzeczeniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Patent- och marknadsdomstolen (sąd ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej) stwierdził, na podstawie art. 24 pkt 4 i art. 27 rozporządzenia Bruksela I bis, brak swojej jurysdykcji do rozpoznania wytoczonego przez BSH powództwa o stwierdzenie naruszenia patentów zatwierdzonych w państwach członkowskich innych niż Królestwo Szwecji. Sąd ten stwierdził również brak swojej jurysdykcji do rozpoznania powództwa o naruszenie patentu zatwierdzonego w Turcji (zwanego dalej „patentem tureckim”) ze względu na to, że ów art. 24 pkt 4 jest wyrazem zasady jurysdykcji uznanej na szczeblu międzynarodowym.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">BSH wniósł apelację od tego orzeczenia do Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (sądu apelacyjnego z siedzibą w Sztokholmie, jako sądu apelacyjnego ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej, Szwecja), który jest sądem odsyłającym. BSH podniósł, że art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis nie ma zastosowania do „czystych” powództw o stwierdzenie naruszenia patentu, w związku z czym sąd, do którego wniesiono powództwo na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis, może rozpoznać powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu zagranicznego, nawet jeśli nie ma jurysdykcji do rozpoznania powództwa o stwierdzenie nieważności tego patentu. Ponadto zdaniem tej strony w postępowaniu głównym Patent- och marknadsdomstolen (sąd ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej) mógł rozpoznać powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu zagranicznego, który nie został udzielony lub zatwierdzony w państwie członkowskim, takiego jak w niniejszym przypadku patent turecki, ze względu na jurysdykcję międzynarodową wynikającą z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia. Wynika z tego, że sąd ten miał jurysdykcję do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia w całości, nawet w odniesieniu do tego patentu tureckiego. Zasada przewidująca, że jurysdykcję ma państwo, na którego terytorium pozwany ma miejsce zamieszkania, jest bowiem uznaną zasadą prawa międzynarodowego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przed sądem odsyłającym Electrolux przypomniał zasadniczo swoje stanowisko przedstawione przed Patent- och marknadsdomstolen (sądem ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej), podnosząc, że art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis ma zastosowanie do postępowań o stwierdzenie naruszenia, w ramach których podniesiono nieważność rozpatrywanego patentu jako środek obrony. Sądy szwedzkie nie mają jurysdykcji do prowadzenia postępowania sądowego, w jego całości, ponieważ kwestie naruszenia patentu i jego ważności nie mogą być rozdzielone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający powziął wątpliwości co do jurysdykcji sądów szwedzkich. Sąd ten dąży do ustalenia przede wszystkim, czy art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów, […] niezależnie od tego, czy dana kwestia została podniesiona w pozwie czy też w drodze zarzutu procesowego”, obejmuje również powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu, gdy pozwany podniósł, w drodze zarzutu, nieważność tego patentu. Przepis ten można interpretować w ten sposób, że sprawia on, iż sąd krajowy nie ma jurysdykcji do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia wszystkich krajowych części patentu europejskiego innych niż część zatwierdzona w państwie członkowskim tego sądu, gdy pozwany podniósł, w ramach tego powództwa, zarzut nieważności tych części krajowych. Jedno postępowanie przed jednym sądem ograniczyłoby ryzyko wydania sprzecznych orzeczeń, lecz taka wykładnia zobowiązywałaby powoda do ponownego wniesienia powództw o stwierdzenie naruszenia w innych państwach członkowskich.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający wyjaśnia, że inną możliwą wykładnią byłoby uznanie, iż sąd krajowy rozpatrujący powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu, w ramach którego pozwany podnosi zarzut nieważności patentów zagranicznych, nie miałby jurysdykcji jedynie do rozpoznania tego zarzutu i mógłby, w związku z tym, orzec w przedmiocie tego powództwa o stwierdzenie naruszenia. Taką wykładnię potwierdza w szczególności konieczność dokonania wykładni art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis w sposób zawężający, jako wyjątku od zasady ogólnej ustanowionej w art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, a także jego cel polegający na zastrzeżeniu sporów dotyczących ważności patentów dla sądów państwa rejestracji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Następnie, na wypadek gdyby art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należało interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy zarzut nieważności został podniesiony w ramach postępowania dotyczącego powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu, powództwo to należy do jurysdykcji wyłącznej przewidzianej w tym przepisie, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy taka wykładnia może zostać wyłączona przez przepis krajowy, taki jak art. 61 akapit drugi ustawy o patentach, w którym zobowiązano pozwanego do wniesienia odrębnego powództwa o stwierdzenie nieważności wspomnianego patentu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wreszcie sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy okoliczność, że patent europejski będący przedmiotem postępowania głównego został zatwierdzony w państwie trzecim, ma jakiekolwiek znaczenie dla jego jurysdykcji. Zdaniem tego sądu nie jest jasne, czy art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis ma zastosowanie do sądów państwa trzeciego, w tym przypadku Republiki Turcji, podczas gdy art. 33 i 34 tego rozporządzenia dotyczą takich sądów. W tym kontekście sąd odsyłający wskazuje, że z wyroku z dnia 1 marca 2005 r., Owusu (C‑281/02, EU:C:2005:120, pkt 26, 35) mogłoby wynikać, że art. 4 rozporządzenia Bruksela I bis ma zastosowanie również do sądów państw trzecich.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach Svea hovrätt Patent- och marknadsöverdomstolen (sąd apelacyjny z siedzibą w Sztokholmie, jako sąd apelacyjny ds. własności przemysłowej i działalności gospodarczej) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-72" title="page-7">
      „1) Czy art. 24 pkt 4 [rozporządzenia Bruksela I bis] należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie »w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów […] niezależnie od tego, czy dana kwestia została podniesiona w pozwie czy też w drodze zarzutu procesowego« oznacza, iż sąd krajowy, który na podstawie art. 4 ust. 1 owego rozporządzenia stwierdził, że ma jurysdykcję do rozpatrzenia sporu dotyczącego naruszenia patentu, przestaje mieć jurysdykcję do rozpatrzenia kwestii naruszenia, jeżeli w drodze zarzutu procesowego podniesiono nieważność tego patentu, czy też przepis ten należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy nie ma jurysdykcji jedynie w odniesieniu do rozpatrzenia tego zarzutu nieważności?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-73" title="page-8">
      2) Czy na odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ istnienie w prawie krajowym przepisów podobnych do tych zawartych w § 61 akapit drugi [ustawy o patentach], zgodnie z którymi, aby możliwe było rozpatrzenie zarzutu nieważności w sprawie o stwierdzenie naruszenia, pozwany musi wytoczyć odrębne powództwo o stwierdzenie nieważności?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-74" title="page-8">
      3) Czy art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do sądu państwa trzeciego, to znaczy, w okolicznościach niniejszej sprawy, jako przepis, który przyznaje również jurysdykcję wyłączną sądowi w Turcji w odniesieniu do tej części patentu europejskiego, która została zatwierdzona w tym państwie?”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poprzez pytania pierwsze i drugie, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, do którego to sądu na podstawie art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego w innym państwie członkowskim, ma nadal jurysdykcję do rozpoznania tego powództwa, gdy w jego ramach pozwany ten kwestionuje, w drodze zarzutu, ważność tego patentu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający dąży również do ustalenia, czy okoliczność, że krajowy przepis proceduralny nakłada na wspomnianego pozwanego obowiązek wniesienia odrębnego powództwa o stwierdzenie nieważności wspomnianego patentu, ma jakikolwiek wpływ na odpowiedź, jakiej należy udzielić na to pytanie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym ostatnim względzie należy na wstępie zauważyć, że taki przepis krajowy nie może mieć wpływu na wykładnię art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis. Przepis ten nie zawiera bowiem żadnego odesłania do prawa państw członkowskich, w związku z czym zawarte w nim wyrażenia należy uznać za autonomiczne pojęcia prawa Unii, które należy interpretować w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich, niezależnie od przepisu lub procedury krajowej w tym względzie (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2022 r., IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także kontekst, w jakim został umieszczony, oraz cele regulacji, której część stanowi (zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C‑333/20, EU:C:2022:291, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególnym kontekście wykładni rozporządzenia Bruksela I bis należy ponadto, zgodnie z motywem 34 tego rozporządzenia, zapewnić ciągłość wykładni przepisów, które zastąpiły przepisy, które można uznać za „równoważne” w poprzednich uregulowaniach, takich jak art. 16 pkt 4 konwencji brukselskiej i art. 22 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I, które zostały zastąpione przez art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2022 r., IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, pkt 29, 37).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane przed sądy tego państwa członkowskiego. W art. 63 ust. 1 tego rozporządzenia uściślono, że przez miejsce zamieszkania w przypadku spółek i osób prawnych rozumie się miejsce, w którym znajduje się ich statutowa siedziba, ich główny organ zarządzający lub główne przedsiębiorstwo. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jednakże ta zasada jurysdykcji sądów państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego jest przewidziana we wspomnianym art. 4 ust. 1 „[z] zastrzeżeniem” pozostałych przepisów rozporządzenia Bruksela I bis. O ile bowiem ta reguła jurysdykcyjna stanowi, zgodnie z motywem 15 tego rozporządzenia, regułę ogólną, o tyle we wspomnianym rozporządzeniu przewidziano pewną liczbę wyjątków. Wśród nich w art. 24 tego rozporządzenia przewidziano jurysdykcję wyłączną sądów określonego państwa członkowskiego w odniesieniu do niektórych spraw, o których mowa w tym artykule, „[n]iezależnie od miejsca zamieszkania stron”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy w szczególności patentów, zgodnie z brzmieniem art. 24 pkt 4 akapit pierwszy rozporządzenia Bruksela I bis jurysdykcję wyłączną mają „w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów, […] niezależnie od tego, czy dana kwestia została podniesiona w pozwie czy też w drodze zarzutu procesowego – sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium wystąpiono […] o rejestrację [patentu] albo nastąpił[a] […] rejestracja, albo na podstawie aktu prawa unijnego lub umowy międzynarodowej uznaje się, że […] rejestracja nastąpił[a]” (zwanego dalej „państwem członkowskim, w którym patent został udzielony”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 24 pkt 4 akapit drugi sądy każdego państwa członkowskiego mają jurysdykcję wyłączną w postępowaniach dotyczących rejestracji lub ważności patentu europejskiego udzielonego w stosunku do tego państwa członkowskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, zgodnie z art. 24 pkt 4 akapit drugi rozporządzenia Bruksela I bis patent europejski udzielony przez Europejski Urząd Patentowy (EPO) zgodnie z procedurą przewidzianą w tym względzie w Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, podpisanej w Monachium dnia 5 października 1973 r., która została następnie zatwierdzona w państwie członkowskim, podlega tym samym zasadom ustalania jurysdykcji w zakresie ważności co patent krajowy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto z brzmienia art. 24 pkt 4 akapit pierwszy tego rozporządzenia, przypomnianego w pkt 31 niniejszego wyroku, jasno wynika, że jeśli chodzi o jurysdykcję wyłączną sądów danego państwa członkowskiego, nie ma znaczenia, czy kwestia rejestracji lub ważności patentu została podniesiona w pozwie czy też w drodze zarzutu procesowego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji na podstawie wspomnianego art. 24 pkt 4 sądy państwa członkowskiego, w którym udzielono patentu, mają wyłączną jurysdykcję do rozpoznawania sporu dotyczącego rejestracji lub ważności tego patentu, niezależnie od tego, czy spór ten został wszczęty w następstwie powództwa czy też w następstwie podniesienia zarzutu procesowego jako środka obrony w ramach powództwa o stwierdzenie naruszenia przed sądem innego państwa członkowskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ta wyłączna jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym udzielono patentu, w sporach dotyczących rejestracji lub ważności tego patentu jest uzasadniona zarówno okolicznością, że udzielenie patentów wymaga interwencji administracji krajowej, jak i okolicznością, że sądy te są najlepiej umiejscowione do rozpoznania spraw, w których sam spór dotyczy ważności patentu lub istnienia zgłoszenia lub rejestracji. Sądy państwa członkowskiego, w którym prowadzone są rejestry, mogą bowiem orzekać na podstawie przepisów prawa krajowego o ważności patentów udzielonych w tym państwie. Ta troska o zapewnienie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości jest tym bardziej istotna w przypadku patentów, że z uwagi na specyfikę materii szereg państw członkowskich przewidziało szczególny system ochrony sądowej, zastrzegając rozpatrywanie tego rodzaju sporów dla sądów wyspecjalizowanych (zob. podobnie wyrok z dnia 13 lipca 2006 r., GAT, C‑4/03, EU:C:2006:457, pkt 22, 23).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że w przypadku gdy do sądu państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego wniesiono, na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis, powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu wydanego przez inne państwo członkowskie, w ramach którego strona pozwana kwestionuje, w drodze zarzutu, ważność tego patentu, sąd ten nie może stwierdzić, w trybie incydentalnym, nieważności wspomnianego patentu, lecz powinien stwierdzić brak swojej jurysdykcji, zgodnie z art. 27 tego rozporządzenia, w odniesieniu do kwestii ważności tego patentu, biorąc pod uwagę wyłączną jurysdykcję sądów państwa członkowskiego, w którym został udzielony patent, przewidzianą w art. 24 pkt 4 wspomnianego rozporządzenia (zob., w odniesieniu do art. 16 pkt 4 konwencji brukselskiej, wyrok z dnia 13 lipca 2006 r., GAT, C‑4/03, EU:C:2006:457, pkt 26, 31).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Powstaje jednak pytanie, czy w takiej sytuacji sąd państwa członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania, nadal ma jurysdykcję do rozpoznania tego powództwa o naruszenie, czy też powinien stwierdzić brak swojej jurysdykcji w odniesieniu do całego sporu związanego z patentem udzielonym przez inne państwo członkowskie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis ustanowiona w nim zasada jurysdykcji wyłącznej dotyczy wyłącznie sporów, „których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów”. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trybunał wyjaśnił już, że przepis ten nie dotyczy w szczególności powództw o stwierdzenie naruszenia patentu, mimo że badanie takiego powództwa wymaga pogłębionej analizy zakresu ochrony przyznanej przez ten patent w świetle prawa patentowego państwa, na którego terytorium wspomniany patent został udzielony (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 listopada 1983 r., Duijnstee, 288/82, EU:C:1983:326, pkt 22, 23; a także z dnia 8 września 2022 r., IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, pkt 48).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że zasada jurysdykcji wyłącznej ustanowiona w art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis dotyczy jedynie tej części sporu, która odnosi się do ważności patentu. W związku z tym sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, który ma jurysdykcję, na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis, do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego w innym państwie członkowskim, nie traci tej jurysdykcji z tego tylko powodu, że pozwany ten kwestionuje, w drodze zarzutu, ważność tego patentu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wykładnia art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis, przyjęta w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, znajduje potwierdzenie w systematyce tego rozporządzenia, a także w celach realizowanych zarówno przez to rozporządzenie, jak i przez ten przepis. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności pojęcie „spraw[y], któr[ej] przedmiotem jest […] ważność patentów” w rozumieniu art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis, należy bowiem interpretować w sposób ścisły, ponieważ ustanawia ono jurysdykcję wyłączną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady jurysdykcji sądu miejsca zamieszkania pozwanego, ustanowionej w art. 4 tego rozporządzenia (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 listopada 1983 r., Duijnstee, 288/82, EU:C:1983:326, pkt 23; a także z dnia 8 września 2022 r., IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto wykładnia, zgodnie z którą sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego traci jurysdykcję do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego w innym państwie członkowskim z tego tylko powodu, że pozwany ten kwestionuje w sposób incydentalny ważność tego patentu, oznaczałaby, jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 69 i 70 opinii z dnia 22 lutego 2024 r., że wyjątek przewidziany w art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis stałby się regułą w znacznej części sporów patentowych.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak zauważył bowiem Trybunał w pkt 17 wyroku z dnia 13 lipca 2006 r., GAT (C‑4/03, EU:C:2006:457), kwestia ważności patentu jest bardzo często podnoszona jako środek obrony w ramach powództw o stwierdzenie naruszenia patentów. Stosowanie ogólnej zasady jurysdykcyjnej przewidzianej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis byłoby zatem ograniczone do sporów, w których taki środek obrony nie został podniesiony, podczas gdy zasada ta jest wyrazem jurysdykcji sądów państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, która to jurysdykcja, jak wynika z motywu 15 tego rozporządzenia, stanowi zasadę, na której opierają się przepisy jurysdykcyjne zawarte we wspomnianym rozporządzeniu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności z tego motywu 15 wynika, że rozporządzenie Bruksela I bis ma na celu zagwarantowanie pewności prawa poprzez wysoki stopień przewidywalności przepisów jurysdykcyjnych. Tymczasem taki cel nie mógłby zostać osiągnięty, gdyby przyjąć, że w zależności od wybranej przez pozwanego obrony i, w danym wypadku, w chwili, gdy uzna on to za stosowne, w szczególności w przypadku gdy przepisy proceduralne sądu orzekającego zezwalają na podniesienie takiego środka obrony w każdej fazie postępowania, sąd państwa członkowskiego traciłby swoją jurysdykcję do orzekania w przedmiocie powództwa, które zostało do niego prawidłowo wniesione. Jak bowiem podkreślił rzecznik generalny w pkt 73 i 74 opinii z dnia 22 lutego 2024 r., taka wykładnia art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis skutkowałaby tym, że w toku całego postępowania przed tym sądem istniałoby ryzyko, iż sąd ten będzie musiał stwierdzić brak swojej jurysdykcji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 27 rozporządzenia Bruksela I bis sąd państwa członkowskiego jest zobowiązany stwierdzić brak swojej jurysdykcji ze względu na wyłączną jurysdykcję sądu innego państwa członkowskiego, bez możliwości przekazania sprawy temu ostatniemu, taka wykładnia oznaczałaby, że pozwany – podnosząc zarzut nieważności patentu udzielonego w państwie członkowskim innym niż państwo jego miejsca zamieszkania – może zakończyć postępowanie o stwierdzenie naruszenia wszczęte jednakże prawidłowo przeciwko niemu przed sądem państwa członkowskiego jego miejsca zamieszkania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W trzeciej kolejności wykładnia art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis przyjęta w pkt 41 niniejszego wyroku w pełni spełnia cel tego przepisu – polegający, jak wskazano w pkt 36 niniejszego wyroku, na zastrzeżeniu sporów, które same dotyczą rejestracji lub ważności patentu, dla sądów państwa członkowskiego, w którym został udzielony ten patent, które ze względu na bliskość materialną i prawną są najlepiej umiejscowione dla rozpoznania tych sporów – nie wykraczając poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 75 i 77 opinii z dnia 22 lutego 2024 r., wykładnia ta, w przeciwieństwie do wykładni wskazanej w pkt 44 niniejszego wyroku, pozwala właścicielowi patentu europejskiego, który uważa, że patent ten jest przedmiotem naruszenia przez tego samego pozwanego w kilku państwach członkowskich, skoncentrowanie wszystkich jego roszczeń o stwierdzenie naruszenia i uzyskanie całościowego odszkodowania przed jednym sądem, unikając w ten sposób w szczególności ryzyka rozbieżnych orzeczeń.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wreszcie wykładni art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis przedstawionej w pkt 41 niniejszego wyroku nie podważa okoliczność, że jego zastosowanie może prowadzić do rozdzielenia postępowania o stwierdzenie naruszenia, które nadal toczy się przed sądem państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, od sporu dotyczącego ważności patentu udzielonego w innym państwie członkowskim, w odniesieniu do którego sądy tego ostatniego państwa mają jurysdykcję wyłączną na podstawie tego przepisu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 79–94 opinii z dnia 22 lutego 2024 r., takie rozdzielenie nie oznacza bowiem, że sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, do którego wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia, powinien nie wiedzieć o tym, że powództwo o stwierdzenie nieważności patentu udzielonego w innym państwie członkowskim zostało prawidłowo wniesione przez tego pozwanego w tym innym państwie członkowskim. Jeżeli uzna to za uzasadnione, w szczególności gdy uzna, że istnieje rozsądna i istotna szansa na stwierdzenie nieważności tego patentu przez właściwy sąd tego innego państwa członkowskiego (zob. analogicznie wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., Solvay, C‑616/10, EU:C:2012:445, pkt 49), sąd rozpoznający powództwo o stwierdzenie naruszenia może, w danym wypadku, zawiesić postępowanie, co pozwala mu na uwzględnienie – przy rozstrzyganiu powództwa o stwierdzenie naruszenia – orzeczenia wydanego przez sąd rozpoznający powództwo o stwierdzenie nieważności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższych rozważań na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, że art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, do którego to sądu na podstawie art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego w innym państwie członkowskim, ma nadal jurysdykcję do rozpoznania tego powództwa, gdy w jego ramach pozwany ten kwestionuje, w drodze zarzutu, ważność tego patentu, podczas gdy jurysdykcja do orzekania w przedmiocie tej ważności należy wyłącznie do sądów tego innego państwa członkowskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytania trzeciego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do sądu państwa trzeciego i w konsekwencji przyznaje temu sądowi wyłączną jurysdykcję w zakresie oceny ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego w tym państwie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 24 pkt 4 tego rozporządzenia jurysdykcję wyłączną w szczególności w sprawach, których przedmiotem jest ważność patentów, bez względu na miejsce zamieszkania stron, mają sądy państwa członkowskiego, w którym patent został udzielony. Jak wynika z pkt 33 niniejszego wyroku, przepis ten nie dokonuje w tym względzie rozróżnienia między patentem krajowym udzielonym w państwie członkowskim a patentem europejskim zatwierdzonym w państwie członkowskim.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z brzmienia art. 24 pkt 4 wspomnianego rozporządzenia wynika, że przepis ten dotyczy wyłącznej jurysdykcji sądów państw członkowskich w sporach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność patentów udzielonych przez te państwa członkowskie. Jak bowiem zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 23 opinii z dnia 5 września 2024 r., system przewidziany w rozporządzeniu Bruksela I bis, podobnie jak w aktach, które go poprzedzały, jest systemem kompetencji wewnętrznej Unii Europejskiej, realizującym własne cele, takie jak prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie Trybunał orzekł już, że art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis nie można uznać za mający zastosowanie, w sytuacji gdy odnośne patenty zostały udzielone lub zatwierdzone nie w państwie członkowskim, lecz w państwie trzecim (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2022 r., IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, pkt 35). </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym należy stwierdzić, że art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis nie ma zastosowania do sądu państwa trzeciego i, w konsekwencji, nie przyznaje takiemu sądowi żadnej jurysdykcji, wyłącznej lub nie, w zakresie oceny ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego w tym państwie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście, mając na względzie wątpliwości przedstawione przez sąd odsyłający w przedmiocie wykładni art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis, i w celu udzielenia temu sądowi użytecznej odpowiedzi, należy jeszcze ustalić, czy w przypadku wniesienia do sądu państwa członkowskiego, na podstawie tego art. 4 ust. 1, powództwa o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, w ramach którego podniesiona została, w drodze zarzutu, kwestia ważności tego patentu, sąd ten ma jurysdykcję, na podstawie wspomnianego art. 4 ust. 1, do orzekania w przedmiocie tego zarzutu. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy przypomnieć, że aby dany stosunek prawny był objęty zakresem stosowania rozporządzenia Bruksela I bis, musi on wykazywać element zagraniczny. Może on wynikać zarówno z miejsca zamieszkania pozwanego, jak i z przedmiotu sporu, który może znajdować się w państwie trzecim, o ile stosunek ten może podnieść, przed sądem państwa członkowskiego, kwestie dotyczące ustalenia jurysdykcji sądów w porządku międzynarodowym (zob. podobnie wyrok z dnia 8 września 2022 r., IRnova, C‑399/21, EU:C:2022:648, pkt 27–29).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem jest bezsporne, że stosunek prawny rozpatrywany w postępowaniu głównym, będący przedmiotem pytania trzeciego, zawiera elementy zagraniczne, które są związane, po pierwsze, z miejscem zamieszkania powoda, ponieważ znajduje się ono w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania pozwanego, i po drugie, z jego przedmiotem w zakresie, w jakim patent rozpatrywany w postępowaniu głównym został zatwierdzony w państwie trzecim, a mianowicie w Turcji. W konsekwencji ten stosunek prawny jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że zgodnie z zasadą ogólną ustanowioną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis sądy państwa członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania, mają co do zasady jurysdykcję do rozpoznania powództwa o stwierdzenie naruszenia wniesionego przeciwko niemu przez właściciela patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, który ma miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego. Ponadto jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, do którego wniesiono w ten sposób sprawę, rozciąga się co do zasady, na mocy tej zasady ogólnej, na kwestię ważności tego patentu podniesioną w drodze zarzutu w ramach tego powództwa o stwierdzenie naruszenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak zauważyć, że ta zasadnicza jurysdykcja sądu państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, przed którym zawisł taki spór, do rozpoznania tej części sporu, która dotyczy ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, może być ograniczona przez przepisy szczególne, takie jak ustanowione w art. 73 rozporządzenia Bruksela I bis.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, zgodnie z art. 73 ust. 1 tego rozporządzenia, sądy państw będących stronami konwencji z Lugano mają wyłączną jurysdykcję do rozpoznania kwestii dotyczącej ważności patentu udzielonego w jednym z tych umawiających się państw, ponieważ konwencja ta zawiera w art. 22 pkt 4 zasadę analogiczną do zasady zawartej w art. 24 pkt 4 wspomnianego rozporządzenia. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Podobnie umowa dwustronna zawarta między państwem członkowskim a państwem trzecim na warunkach przewidzianych w art. 73 ust. 3 tego rozporządzenia może stanowić, że sądy tego państwa trzeciego mają wyłączną jurysdykcję do rozpoznawania sporów dotyczących ważności patentów udzielonych we wspomnianym państwie trzecim.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, na warunkach przewidzianych w art. 33 i 34 rozporządzenia Bruksela I bis, sąd państwa członkowskiego, którego jurysdykcja opiera się na art. 4 tego rozporządzenia, może uznać jurysdykcję sądów państw trzecich, poprzez zawieszenie postępowania, a nawet zakończenie toczącego się przed nim postępowania, jeżeli postępowanie toczy się już przed sądem państwa trzeciego w chwili wniesienia do tego pierwszego sądu albo powództwa między tymi samymi stronami o tym samym przedmiocie i tej samej podstawie co powództwo wytoczone przed sądem państwa trzeciego, albo powództwa powiązanego z powództwem wniesionym do sądu państwa trzeciego. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający wydaje się, że w niniejszej sprawie nie należy brać pod uwagę żadnego ograniczenia przewidzianego w takich przepisach szczególnych. Republika Turcji nie jest bowiem umawiającym się państwem konwencji z Lugano, a akta sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie zawierają żadnej wskazówki co do istnienia konwencji mającej zastosowanie między Królestwem Szwecji a tym państwem trzecim lub postępowania toczącego się przed sądem wspomnianego państwa trzeciego w rozumieniu art. 33 i 34 rozporządzenia Bruksela I bis. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 23 opinii z dnia 22 lutego 2024 r., Konwencja o udzielaniu patentów europejskich, która została sporządzona w Monachium w dniu 5 października 1973 r., nie zawiera żadnego postanowienia wyraźnie określającego lub ograniczającego jurysdykcję sądów umawiających się stron do rozpoznawania sporów transgranicznych dotyczących patentu europejskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście należy ustalić, czy oparta na art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis jurysdykcja sądu państwa członkowskiego do rozpoznania kwestii ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, jeżeli kwestia ta została podniesiona w drodze zarzutu podniesionego w ramach wniesionego do tego sądu powództwa o stwierdzenie naruszenia, jest ograniczona przez ogólne prawo międzynarodowe.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy przypomnieć, że normy i zasady ogólnego prawa międzynarodowego, jako takie, wiążą instytucje Unii i stanowią część porządku prawnego Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 lutego 2018 r., Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, pkt 47; z dnia 7 maja 2020 r., Rina, C‑641/18, EU:C:2020:349, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że akt przyjęty na podstawie kompetencji Unii, taki jak rozporządzenie Bruksela I bis, należy interpretować, przy zakreśleniu jego zakresu stosowania, w świetle tych norm i zasad (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 listopada 1992 r., Poulsen i Diva Navigation, C‑286/90, EU:C:1992:453, pkt 9; a także z dnia 3 września 2008 r., Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja, C‑402/05 P i C‑415/05 P, EU:C:2008:461, pkt 291).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, po pierwsze, należy zauważyć, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, ze względu na miejsce zamieszkania pozwanego na terytorium tego państwa członkowskiego, do orzekania w sporze, który przynajmniej częściowo, ze względu na swój przedmiot, jest powiązany z państwem trzecim, nie jest sprzeczna z zasadą względnej skuteczności traktatów wynikającą z prawa międzynarodowego (zob. podobnie wyrok z dnia 1 marca 2005 r., Owusu, C‑281/02, EU:C:2005:120, pkt 30, 31).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, należy zauważyć, że ta jurysdykcja sądu miejsca zamieszkania pozwanego powinna być wykonywana bez naruszania zasady nieingerencji, zgodnie z którą państwo nie może ingerować w sprawy należące zasadniczo do jurysdykcji międzynarodowej innego państwa. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wykonując swoje kompetencje, państwo może wydawać, zatwierdzać i rejestrować prawa własności intelektualnej, które na terytorium tego państwa przyznają ich właścicielowi wyłączne prawa własności intelektualnej, takie jak patent. Ze sprawozdania P. Jenarda na temat Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 1979, C 59, s. 1) wynika ponadto, że jednym z powodów, dla których w art. 16 pkt 4 tej konwencji – któremu odpowiada art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis – przyznano sądom umawiającego się państwa, które udzieliło patentu, wyłączną jurysdykcję do orzekania w sporach dotyczących rejestracji lub ważności tego patentu, jest to, że „udzielenie patentu krajowego wynika z suwerenności narodowej”. Ponadto, jak wskazano w pkt 36 niniejszego wyroku, ta wyłączna jurysdykcja jest uzasadniona zarówno okolicznością, że udzielenie patentów wiąże się z interwencją ze strony administracji krajowej, jak i okolicznością, że sądy te są najlepiej umiejscowione do rozpoznania spraw, w których sam spór dotyczy ważności patentu lub istnienia zgłoszenia lub rejestracji. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, ponieważ orzeczenie sądowe unieważniające patent wpływa na istnienie lub, w przypadku częściowego unieważnienia, na treść tych praw wyłącznych, jedynie właściwe sądy tego państwa mogą wydać takie orzeczenie. Z zasady nieingerencji, o której mowa w pkt 71 niniejszego wyroku, wynika bowiem, że jedynie sądy państwa trzeciego udzielającego lub zatwierdzającego patent mają jurysdykcję do stwierdzenia nieważności tego patentu w drodze orzeczenia, które może prowadzić do zmiany krajowego rejestru tego państwa w odniesieniu do istnienia lub treści wspomnianego patentu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Natomiast sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, do którego – tak jak w sprawie w postępowaniu głównym – na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I bis wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia, w ramach którego w drodze zarzutu podniesiona została kwestia ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, ma jurysdykcję do rozstrzygnięcia tej kwestii, jeżeli żadne z ograniczeń, o których mowa w pkt 63–65 niniejszego wyroku, nie ma zastosowania, ponieważ orzeczenie tego sądu, o które wniesiono w tym względzie, nie może mieć wpływu na istnienie lub treść tego patentu w tym państwie trzecim lub spowodować zmiany jego rejestru krajowego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 62 opinii z dnia 22 lutego 2024 r. i jak wskazały strony w postępowaniu głównym oraz Komisja Europejska na rozprawie w dniu 14 maja 2024 r. przed Trybunałem, decyzja ta wywołuje jedynie skutki inter partes, to znaczy ma zakres ograniczony do stron postępowania. Tak więc w przypadku gdy kwestia ważności patentu udzielonego w państwie trzecim została podniesiona w drodze zarzutu podniesionego w ramach powództwa o stwierdzenie naruszenia tego patentu przed sądem państwa członkowskiego, zarzut ten ma na celu jedynie uzyskanie oddalenia tego powództwa i nie zmierza do uzyskania orzeczenia pociągającego za sobą całkowite lub częściowe stwierdzenie nieważności wspomnianego patentu. W szczególności wspomniane orzeczenie nie może w żadnym wypadku zawierać nakazu skierowanego do organu administracyjnego odpowiedzialnego za prowadzenie rejestru krajowego danego państwa trzeciego. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z wszystkich powyższych rozważań wynika, że na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, iż art. 24 pkt 4 rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do sądu państwa trzeciego i w konsekwencji nie przyznaje takiemu sądowi żadnej jurysdykcji, wyłącznej lub nie, w zakresie oceny ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego przez to państwo. Jeżeli do sądu państwa członkowskiego wniesiono na podstawie art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, w ramach którego podniesiono w drodze zarzutu kwestię ważności tego patentu, sąd ten ma jurysdykcję na podstawie tego art. 4 ust. 1 do orzekania w przedmiocie tego zarzutu, ponieważ jego orzeczenie w tym względzie nie ma wpływu na istnienie lub treść wspomnianego patentu w tym państwie trzecim ani nie skutkuje zmianą w rejestrze krajowym tego państwa.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie kosztów</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-133" title="page-18">
      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 24 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych </p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-135" title="page-18">
      należy interpretować w ten sposób, że:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-136" title="page-18">
      sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania pozwanego, do którego to sądu na podstawie art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego w innym państwie członkowskim, ma nadal jurysdykcję do rozpoznania tego powództwa, gdy w jego ramach pozwany ten kwestionuje w drodze zarzutu ważność tego patentu, podczas gdy jurysdykcja do orzekania w przedmiocie tej ważności należy wyłącznie do sądów tego innego państwa członkowskiego.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 24 pkt 4 rozporządzenia nr 1215/2012</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-138" title="page-18">
      należy interpretować w ten sposób, że:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-139" title="page-19">
      nie ma on zastosowania do sądu państwa trzeciego i w konsekwencji nie przyznaje takiemu sądowi żadnej jurysdykcji, wyłącznej lub nie, w zakresie oceny ważności patentu udzielonego lub zatwierdzonego przez to państwo. Jeżeli do sądu państwa członkowskiego wniesiono na podstawie art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu udzielonego lub zatwierdzonego w państwie trzecim, w ramach którego podniesiono w drodze zarzutu kwestię ważności tego patentu, sąd ten ma jurysdykcję na podstawie tego art. 4 ust. 1 do orzekania w przedmiocie tego zarzutu, ponieważ jego orzeczenie w tym względzie nie ma wpływu na istnienie lub treść wspomnianego patentu w tym państwie trzecim ani nie skutkuje zmianą w rejestrze krajowym tego państwa.
    </p>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-140" title="page-19">
<span class="signatory">Podpisy</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Język postępowania: szwedzki.</p>
</body>
</html>
