<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.0300078501.case.xml"><NO.CASE>111/81</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61981J0111</NO.CELEX><NO.SEQ>0004.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>785</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>2</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>795</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19820303">3. 3. 1982</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 111/81</LEFT><RIGHT>ALPHA STEEL / ΕΠΙΤΡΟΠΗ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 111/81,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Alpha Steel Ltd., μέ έδρα τό Λονδίνο, 2 Raymond Buildings, Gray's Inn, εκπροσωπουμενη ἀπό τόν André Elvinger, δικηγόρο Λουξεμβούργου καί ἀντίκλητό της, 15, Côte-d'Eich,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Επιτροπής τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτητων, εκπροσωπούμενης ἀπό τόν νομικό της σύμβουλο Michel van Ackere, επικουρούμενο ἀπό τόν Frank Benyon, μέλος τῆς νομικῆς τῆς υπηρεσίας, καί μέ ἀντίκλητο τόν Oreste Montako, μέλος τῆς νομικῆς της υπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Plateau du Kirchberg, Λουξεμβοοργο,</P><PARTY.STATUS>καθ᾿ ἧς,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο την ἀκύρωση ἀτομικής ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς περί τοῦ καθορισμού ποσοστώσεων γιά ὁρισμένα προϊόντα σιδηρουργίας (ἄρθρο 33 της συνθήκης ΕΚΑΧ),</P><?PAGE NO="786"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, G. Bosco, A. Touffait καί O. Due, προέδρους τμήματος, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart, Α. O'Keeffe, Τ. Koopmans, U. Everling, Α. Χλωρό καί F. Grévisse, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl</P><P>γραμματεύς: Ρ. Heim</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας, οἱ ισχυρισμοί καί τά επιχειρήματα τῶν διαδίκων συνοψίζονται ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>'Ιστορικό</TXT></NP></TI></TITLE><P>Μέ τήν ἀπόφαση 2794/80/ΕΚΑΧ τῆς <DATE ISO="19801031">31ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE> ἡ Ἐπιτροπή ἐθέσπισε ένα σύστημα ποσοστώσεων παραγωγης χάλυβος γιά τίς επιχειρήσεις τῆς βιομηχανίας σιδήρου καί χάλυβος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 13/010, σ. 50).</P><P>Κατά τό άρθρο 2 αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, ή Ἐπιτροπή καθορίζει τριμηνιαίες ποσοστώσεις παραγωγης γιά τόν ἀκατέργαστο χάλυβα, καθώς καί γιά τίς τέσσερεις κατηγορίες προϊόντων ελάσεως, πού καθορίζονται στό ὡς ἄνω άρθρο 2 καί, κατά τρόπο πλέον λεπτομερή, στό παράρτημα 1 τῆς ἀποφάσεως.</P><P>Κατά τό άρθρο 3 αυτής τῆς γενικής ἀποφάσεως, ἡ Ἐπιτροπή καθορίζει τριμηνιαίες ποσοστώσεις παραγωγης <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>γιά κάθε επιχείρηση<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> μέ βάση τίς παραγωγές ἀναφοράς τῆς συγκεκριμένης επιχειρήσεως, στίς ὁποῖες αναφέρεται τό άρθρο 4, καί εφαρμόζοντας σ' αυτές τίς παραγωγές ἀναφοράς, τίς ποσοστιαίες μειώσεις πού ἀναφέρονται στό άρθρο 5.</P><P>Τό άρθρο 4 τῆς ἀποφάσεως θέτει στίς παραγράφους, 1 καί 2 τους γενικούς κανόνες γιά τόν υπολογισμό τῶν τριμηνιαίων παραγωγών ἀναφοράς τόσο ὡς προς τά προϊόντα ελάσεως ὅσο καί ὡς πρός τόν ἀκατέργαστο χάλυβα. Ή διάταξη αύτη ἔχει ὠς έξης:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Γιά κάθε μήνα τοῦ δεδομένου τριμήνου, λαμβάνεται ὑπ' ὄψη ὁ 'ίδιος μήνας κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου ἀπό 'Ιούλιο 1977 μέχρι 'Ιούνιο 1980 κατά τόν όποιο τό σύνολο παραγωγής τῶν τεσσάρων ὁμάδων τῶν ἐλασματοποιημένων προϊόντων ήταν τό πιό υψηλό. Οἱ τρεις μήνες πού επιλέγονται κατ' αυτόν τόν τρόπο καί πού δέν εἶναι κατ' ἀνάγκη συνεχόμενοι, ἀποτελούν τήν περίοδο ἀναφορᾶς.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="787"?><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Οἱ παραγωγές ἀναφορᾶς εἶναι ἴσες, γιά τόν ἀκατέργαστο χάλυβα καί γιά κάθε μιά ἀπό τίς τέσσερις ὁμάδες τῶν ἐλασματοποιηθέντων προϊόντων, πρός τίς ἀντίστοιχες παραγωγές κατά την διάρκεια τῆς περιόδου ἀναφοράς.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Οἱ παράγραφοι 3, 4 καί 5 τοῦ ἄρθρου 4 καθορίζουν τίς ἰδιαίτερες περιπτώσεις, κατά τίς όποιες οἱ παραγωγές ἀναφοράς καί, κατά συνέπεια, οἱ ποσοστώσεις αυξάνονται. Τό άρθρο 4 παράγραφος 4 προβλέπει την προσαρμογή τῆς παραγωγῆς ἀναφορᾶς τῆς ἐπιχειρήσεως, ἡ ὁποία κατόπιν ενός ἐπενδυτικού προγράμματος πού ἐδηλώθη δεόντως καί γιά τό όποιο ή Ἐπιτροπή δέν έδωσε ἀρνητκή γνώμη, έθεσε σέ λειτουργία μετά τήν <DATE ISO="19800701">1η 'Ιουλίου 1980</DATE> μιά νέα ἐγκατάσταση, πού αυξάνει τό σύνολο τῶν δυνατοτήτων παραγωγής τῶν τεσσάρων κατηγοριών προϊόντων σέ επίπεδο πού ὑπερβαίνει κατά τουλάχιστον 15 ο/ο τό σύνολο τῶν δυνατοτήτων παραγωγής πού ὑφίσταντο κατά τό έτος 1979.</P><P>Τό άρθρο 4 παράγραφος 3 ὁρίζει ὅτι ἡ Ἐπιτροπή ὀφείλει νά αὐξήσει τίς παραγωγές ἀναφοράς:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>'Ωστόσο, ἐάν κατά την διάρκεια τῆς περιόδου ἀπό 'Ιούλιο 1977 μέχρι 'Ιούνιο 1980, τό μέσο ποσοστό χρησιμοποιήσεως τῶν δυνατοτήτων παραγωγής μιᾶς επιχειρήσεως βρίσκεται 10 ο/ο ἡ περισσότερο κάτω ἀπό τό μέσο ποσοστό χρησιμοποιήσεως τῶν ιδίων εγκαταστάσεων των άλλων επιχειρήσεων τῆς Κοινότητος κατά τή διάρκεια τῶν ετών 1977, 1978, 1979, ἡ Ἐπιτροπή θά προσαρμόζει τίς παραγωγές ἀναφοράς γιά κάθε επιχείρηση σέ επίπεδο πού ἀντιστοιχεί σέ ποσοστό χρησιμοποιήσεως 5 % χαμηλότερο τοῦ ἐν λόγω μέσου ποσοστού τῶν άλλων επιχειρήσεων:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ἐάν ἡ επιχείρηση συμμετείχε ἀπό 'Ιουλίου 1977 μέχρι 'Ιουνίου 1980 στά προγράμματα παραδόσεως πού κατάρτισε ἡ Ἐπιτροπή,</P></ITEM><ITEM><P>ἐάν ὁ καθορισμός τοῦ προγράμματος γιά τήν ἐπιχείρηση αυτή ἐβασίσθη στό <HT TYPE="ITALIC">ἔτος</HT> 1974, καί</P></ITEM><ITEM><P>ἐάν κατά τή διάρκεια τοῦ τελευταίου αὐτοῦ έτους οἱ ἐγκαταστάσεις τῆς επιχειρήσεως δέν ετέθησαν ἡ ετέθησαν μερικώς σέ λειτουργία.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>Τό άρθρο 6 ἀποκλείει ὁρισμένα εἰδικά προϊόντα ἀπό τό σύστημα ποσοστώσεων.</P><P>Τό άρθρο 14 τῆς ἀποφάσεως δίνει τήν δυνατότητα σέ μιά επιχείρηση νά προσφύγει στην Ἐπιτροπή ἐάν οἱ ἐπιβληθέντες περιορισμοί τῆς προκαλούν ἀσυνήθεις δυσκολίες. Ή Ἐπιτροπή τότε δύναται νά προσαρμόσει τίς διατάξεις τῆς ἀποφάσεως.</P><P>Μέ τήν ἀπόφαση ΕΚΑΧ 664/81 τῆς <DATE ISO="19810313">13ης Μαρτίου 1981</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="069" DATE.PUB="19810314" PAGE.FIRST="22">ΕΕ L 69 τῆς 14ης Μαρτίου 1981, σ. 22</REF.DOC.OJ>) ἡ Ἐπιτροπή καθώρισε τό ποσοστό τῶν μειώσεων γιά τό δεύτερο τρίμηνο τοῦ 1981.</P><P>Μέ ἀτομική ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810406">6ης 'Απριλίου 1981</DATE> πού κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα μέ επιστολή πού ελήφθη στίς <DATE ISO="19810409">9 'Απριλίου 1981</DATE>, ἡ Ἐπιτροπή καθώρισε τίς ποσοστώσεις παραγωγής ὡς πρός τήν προσφεύγουσα γιά τό δεύτερο τρίμηνο τοῦ 1981.</P><P>Ή ποσόστωση γιά τά προϊόντα τῆς κατηγορίας Ι, ήτοι ρόλους καί φύλλα ἐλασματοποιηθέντα ἐν θερμῶ σέ σειρές εἐδικῶν ἐλάστρων, καθωρίσθη, κατόπιν ἐφαρμογής ποσοστοῦ μειώσεως 35,62 ο/ο στην παραγωγή ἀναφοράς τῶν <FT TYPE="NUMBER">80803</FT> τόννων, σέ <FT TYPE="NUMBER">52021</FT> τόννους, ἡ δέ ποσόστωση γιά τόν ἀκατέργαστο χάλυβα καθωρίσθη εφαρμόζοντας τό ἴδιο ποσοστό μειώσεως στην παραγωγή ἀναφοράς τῶν <FT TYPE="NUMBER">53497</FT> τόννων σέ <FT TYPE="NUMBER">34341</FT> τόννους.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Ἐξέλιξη τῆς διαδικασίας</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή προσφεύγουσα ἤσκησε τήν παρούσα προσφυγή στίς <DATE ISO="19810508">8 Μαΐου 1981</DATE>. Ή έγγραφη διαδικασία εξελίχθη κανονικώς.</P><P>Ή προσφεύγουσα ἐζήτησε τήν συνεκδίκαση τῆς παρούσης υποθέσεως μέ τήν ὑπόθεση<?PAGE NO="788"?> 14/81. Ή καθ' ἧς ἀντετάχθη σ᾽ αυτήν την αίτηση.</P><P>Κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ᾽ ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε νά ἀπορρίψει τό αίτημα περί συνεκδικάσεως καί νά χωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Προτάσεις τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ προσφεύγουσα ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά ἀκυρώσει τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810406">6ης 'Απριλίου 1981</DATE>, μέ τήν ὁποία ἡ Ἐπιτροπή καθόρισε ὡς πρός τήν προσφεύγουσα γιά τό δεύτερο τρίμηνο τοῦ 1981 τίς ποσοστώσεις παραγωγής χάλυβος πού προβλέπονται στην ἀπόφαση ΕΚΑΧ 2794/80 τῆς Ἐπιτροπῆς, τῆς <DATE ISO="19801031">31ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE>, μέ τήν ὁποία θεσπίζεται ἔνα σύστημα ποσοστώσεων παραγωγης χάλυβος γιά τίς επιχειρήσεις τοῦ χαλυβουργικού τομέως.</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν Ἐπιτροπή στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST><P>Ή Ἐπιτροπή ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά απορρίψει τήν προσφυγή ὡς ἀβάσιμη.</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>'Ισχυρισμοί καί επιχειρήματα των διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Πρώτος ισχυρισμός πού στηρίζεται στόν προβαλλόμενο παράνομο χαρακτήρα τῆς αποφάσεως (ΕΚΑΧ) 2794/80</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ἐλλιπής αιτιολογία καί παράβαση των άρθρων 58 παράγραφος 1 καί 74 τῆς συνθήκης ΕΚΑΧ</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> υποστηρίζει ὅτι ὅπως ἀπορρέει ἀπό τό ἴδιο τό κείμενο των άρθρων 58 παράγραφος 1 καί 74 τῆς συνθήκης κάθε εφαρμογή τοῦ ἄρθρου τοῦ άρθρου 58 πρέπει ἀναγκαίος νά συνεπάγεται τήν εξέταση τοῦ <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ἀναγκαίου των μέτρων πού προβλέπονται στό άρθρο 74<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>, κατόπιν δέ αυτής τῆς εξετάσεως πρέπει νά ληφθεί ἡ ἀπόφαση περί εφαρμογής ἡ μή εφαρμογής, ἀναλόγως τοῦ <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ἀναγκαίου<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> πού διεπιστώθη, τοῦ ἄρθρου 74.</P><P>Ἐλλείψει οιασδήποτε μνείας περί τοῦ ὅτι διενηργήθη αυτή ἡ εξέταση καί τῆς δικαιο-λογήσεως τοῦ συμπεράσματος πού συ-νήχθη, ἡ αιτιολόγηση τῆς εφαρμογής τοῦ άρθρου 58 εἶναι ελλιπής.</P><P>'Αφού τό <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>ἀναγκαίο<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> εἶναι ἀναμφισβήτητο, ἡ μή ταυτόχρονη εφαρμογή των μέτρων τοῦ ἄρθρου 74 συνιστά παράβαση των ἀνωτέρω δύο διατάξεων. Ή διακριτική εξουσία τῆς Ἐπιτροπῆς υπόκειται στόν έλεγχο τοῦ Δικαστηρίου.</P><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> ἐνῶ στην αιτιολογία των ληφθέντων μέτρων δυνάμει τοῦ άρθρου 74 παράγραφος 1 εδάφιο 3 πρέπει νά ἀναφέρεται ὅτι συντρέχουν οἱ προϋποθέσεις πού προβλέπονται στό άρθρο 58, ἀντιθέτως τό άρθρο 58 δέν ἀναφέρεται στην ύπαρξη των προϋποθέσεων πού προβλέπονται στό άρθρο 74 καί, συνεπώς, δέν υφίσταται λόγος νά ἀναφερθεί τό άρθρο 74 στην αιτιολογία τῆς ἀποφάσεως (ΕΚΑΧ) 2794/80, πού ελήφθη βάσει τοῦ ἄρθρου 58.</P><P>Ἡ Ἐπιτροπή υπενθυμίζει τά μέτρα πού έλαβε ὡς πρός τίς εισαγωγές ἀπό χώρες μή μέλη τῆς Κοινότητος, ὅπως οἱ διατάξεις κατά τοῦ ντάμπιγκ, τό σύστημα κοινοτικής ἐπαγρυπνήσεως καί τίς συμφωνίες μέ έναν ὁρισμένο ἀριθμό τρίτων χωρών.</P><P>Ή Ἐπιτροπή υπογραμμίζει ὅτι ἡ κρίση περί τοῦ <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>αναγκαίου<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> τῶν μέτρων πού λαμβάνονται δυνάμει τοῦ ἄρθρου 74 ἀποτελεί πολιτική επιλογή. Τό βάσιμο τῆς επιλογής, πού έκανε ἡ Ἐπιτροπή, καταδεικνύεται από<?PAGE NO="789"?> την πτώση τοῦ επιπέδου τῶν εισαγωγών. Ή αιτίαση κατά τῆς Ἐπιτροπῆς δέν δύναται νά προβληθεί παρά μέ προσφυγή λόγω παραλείψεως.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> ἀπήντησε ὅτι ἡ Ἐπιτροπή δέν δύναται νά εφαρμόσει τό άρθρο 58 χωρίς νά ἐξετάσει τό ἀναγκαίο τῶν μέτρων τοῦ ἄρθρου 74. Ἐάν δέν προέβαινε σ' αυτήν τήν εξέταση θά παρέβαινε τό άρθρο 58. Ἐάν δέν ἐμνημόνευε στην ἀπόφαση τῆς τό γεγονός ὅτι προέβη σ' αυτήν τήν ἐξέταση θά παρέβαινε τήν υποχρέωση τῆς αιτιολογήσεως. Ή υποχρέωση αιτιολογήσεως κρίνεται ἀπό τό Δικαστήριο μέ πολύ περισσότερη αυστηρότητα καθ' ὅσον ἡ εκτίμηση της καταστάσεως γίνεται ἐν μέρει κατά διακριτική ἐξουσία καί ἐκφεύγει συνεπῶς ἐν μέρει τοῦ δικαστικοῦ έλεγχου. Αυτή ή ὑποχρέωση επιβάλλεται τόσο σέ περίπτωση ἀρνητικής ἀποφάσεως, ὅσο καί σέ περίπτωση θετικής εφαρμογής. Οἱ εξηγήσεις πού έδωσε ἡ Ἐπιτροπή στό υπόμνημά της θά έπρεπε νά είχαν δοθεί στην αιτιολογία τῆς ἀποφάσεως.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> ἀπήντησε ὅτι ἡ προσφεύγουσα δέν ἀπέδειξε τήν ύπαρξη τοῦ ἀναγκαίου τῆς λήψεως άλλων μέτρων ἀπό ἐκείνα πού εἶχε ήδη λάβει. 'Ακόμη καί ἄν τό εἶχε ἀποδείξει δέν θά ἠδύνατο νά τό προβάλει παρά μέ προσφυγή λόγω παραλείψεως.</P><P>Ή εξέταση τοῦ ἀναγκαίου τῆς λήψεως των μέτρων πού προβλέπονται στό άρθρο 74 δέν ἀποτελοῦσε ούτε προϋπόθεση πού έπρεπε νά τηρηθεί πρίν ἡ Ἐπιτροπή δυνηθεί νά ενεργήσει δυνάμει τοῦ ἄρθρου 58, ούτε ένα <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>ἀπό τά πραγματικά στοιχεία, ἀπό τά όποια εξαρτάται ἡ κατά νόμον δικαιολόγηση<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> τῆς ἀποφάσεως 2794/80 ούτε <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>ἕνας από τους λόγους πού τήν ὁδήγησαν στή λήψη (της)<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> καί συνεπώς δέν ἐχρειά-ζετο νά περιέχεται στήν αιτιολογία αυτής τῆς ἀποφάσεως.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Παράβαση τοῦ ἄρθρου 58 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης</TXT></NP></TI></TITLE><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> οἱ ποσοστώσεις δέν καθωρίσθησαν ἐπί τῆς <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>ευλόγου βάσεως λαμβανομένων ὑπ' ὄψη τῶν άρχῶν πού ορίζονται στά άρθρα 2, 3 καί 4 (τῆς συνθήκης)<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> πού προβλέπεται στό άρθρο 58 παράγραφος 2. Πράγματι, κατά τήν προσφεύγουσα, οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 3 τῆς ἀποφάσεως ΕΚΑΧ (2794/80) συνιστοῦν διάκριση ἐάν δέν εφαρμόζονται στίς επιχειρήσεις, τῶν οποίων τά προγράμματα ἑκουσίας παραγωγής δέν ἠδυνήθησαν νά βασισθοῦν στην χρήση τοῦ 1974 λόγω τοῦ προσφάτου χαρακτῆρος τῶν εγκαταστάσεων τους (οἱ αυτοαποκαλούμενες <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>νέες<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> επιχειρήσεις). Τό άρθρο 14 συνεπάγεται ὁμοίως διάκριση μεταξύ επιχειρήσεων βιώσιμων καί άλλων. Ἐπί πλέον, ὁ καθορισμός ποσοστώσεων ὡς πρός αὐτές τίς επιχειρήσεις μέ βάση μόνον τήν πραγματική παραγωγή κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου ἀναφοράς παρά μέ βάση τῶν δυνατοτήτων παραγωγής καταλήγει ἀναπόφευκτα σέ διάκριση.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> ὑποστηρίζει ὅτι ἡ βάση πού ελήφθη γιά τόν καθορισμό τῶν ποσοστώσεων — οἱ παραγωγές ἀναφοράς ὡς προς κάθε επιχείρηση — εἶναι ἡ ὀρθή. Σ' αυτή τήν μέθοδο καθορισμοῦ βάσεως προστίθενται οἱ διατάξεις τῶν παραγράφων 3,4 καί 5 τοῦ ἄρθρου 4, τοῦ ἄρθρου 5 παράγραφος 2 τελευταίο εδάφιο καί τοῦ άρθρου 14.</P><P>Τό άρθρο 4 παράγραφος 3, τό όποιο προβλέπει τήν προσαρμογή τῆς παραγωγής ἀναφοράς, ἐθεσπίσθη γιά νά ἀποφευχθεί ή ἀδικία, πού θά ἠδύνατο νά προκύψει ἀπό τό γεγονός τῆς περιόδου τῶν τριών ἐτών, πού λαμβάνει ὑπ' ὄψη τό άρθρο 4 παράγραφος 1, μόνο σέ βάρος ὁρισμένων ἐπιχειρήσεων πού είχαν συμμετάσχει σέ ἑκούσια προγράμματα παραδόσεως καί πού συνεκέντρωναν άλλες ειδικές προϋποθέσεις.</P><P>Δεδομένου ὅτι ἡ προσφεύγουσα, ἄν καί εἶχε συμμετάσχει σ' αὐτα τά προγράμματα δέν συνεπλήρωνε ὅλες τίς τεθείσες προϋποθέσεις<?PAGE NO="790"?> (σύμφωνα μέ την πρώτη αιτιολογική σκέψη τῆς ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19810224">24ης Φεβρουαρίου 1981</DATE>), δέν ὑπῆρχε κανένας λόγος γιά νά γίνει ως πρός αυτήν προσαρμογή δυνάμει τῆς ὡς άνω παραγράφου 3. 'Από αυτό ὅμως δέν συνάγεται καμμία διάκριση ούτε σέ βάρος τῶν <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>νέων<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> επιχειρήσεων οὔτε ὁποιασδήποτε άλλης επιχειρήσεως, πού δέν συγκεντρώνει τίς προϋποθέσεις αὐτής τῆς παραγράφου, ἐπειδή δέν συντρέχει καμμία διαφορετική μεταχείριση των επιχειρήσεων πού ευρίσκονται σέ παρόμοιες συνθήκες. Διαφορετική μεταχείριση θά ἠδύνατο νά γίνει μόνο ἄν οἱ συνθήκες θά ήταν διαφορετικές, κατά επιχείρηση, πράγμα πού θά ήταν βεβαίως ἀπολύτως δικαιολογημένο.</P><P>Τό άρθρο 14 επιτρέπει τόν μετριασμό των δυσαναλόγων θυσιῶν πού ενδεχομένως θά ὑφίσταντο ὁρισμένες επιχειρήσεις λόγω τῆς εφαρμογῆς τῶν γενικῶν κανόνων τῆς ἀποφάσεως 2794/80. Ή διάταξη αυτή δέν συνεπάγεται κατά τίποτε διάκριση, καθ᾿ ὅσον κάθε επιχείρηση πού δοκιμάζει ἀσυνήθεις δυσκολίες δύναται νά τύχει γιά τόν λόγο αυτό προσαρμογής τῶν ποσοστώσεων της. 'Αν ὁρισμένες επιχειρήσεις δέν δοκιμάζουν τέτοιες δυσκολίες άλλα παραμένουν βιώσιμες δέν υφίσταται κανένας λόγος γιά νά γίνει ὡς πρός αυτές προσαρμογή δυνάμει αὐτοῦ τοῦ άρθρου. 'Αλλά καί πάλι ὁ ἀποκλεισμός ἀπό τά ευεργετήματα αὐτοῦ τοῦ άρθρου δέν συνιστά διαφορετική μεταχείριση ὁμοίων καταστάσεων άλλα ἀποτελεί διαφορετική μεταχείριση διαφορετικών καταστάσεων.</P><P>Ή Ἐπιτροπή δέν συμμερίζεται την άποψη κατά τήν ὁποία συνιστᾶ διάκριση τό γεγονός ὅτι λαμβάνεται ὡς βάση μάλλον ή πραγματική παραγωγή παρά ἡ ικανότητα παραγωγής.</P><P>Ή παραγωγή αυτή ἀποτελεί ἀντικειμενικό δεδομένο, ἀκριβές καί επιδεκτικό εκτιμήσεως, ἐνω ἀντιθέτως ἡ ἔννοια τῆς ικανότητος εἶναι λιγότερο ἀκριβής καί ἡ υιοθέτηση τῆς ὡς κριτήριο δύναται νά συνεπάγεται αδικίες σέ σύγκριση μέ τό κριτήριο τῆς πραγματικής παραγωγής.</P><P>Ἐπί πλέον, ὁ υπολογισμός τῶν ποσοστώσεων μέ ἀναφορά στην ικανότητα τῶν επιχειρήσεων θά ισοδυναμούσε ἀναπόφευκτα μέ επιβολή ποινής στίς επιχειρήσεις πού χρησιμοποιούν τίς ικανότητες τους κατά πολύ υψηλό ποσοστό χάρη σέ μία ὀρθολογιστική διαχείριση καί θά συνεπήγετο ἀδικαιολόγητο πλεονέκτημα γιά τίς επιχειρήσεις πού λειτουργούν σέ χαμηλό βαθμό εκμεταλλεύσεως.</P><P>Ή παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 4 επιδιώκει νά εξαλείψει τήν ἀδικία, ἡ ὁποία θέτει σέ μειονεκτική θέση τίς επιχειρήσεις πού, έχοντας δεχθεί νά συμμετάσχουν στά προγράμματα εκουσίου περιορισμού τῶν παραδόσεων, τά όποια στηρίζονται στίς παραδόσεις τοῦ 1984, δέν εἶχαν ἀκόμη θέσει σέ λειτουργία, κατά τό έτος εκείνο, τίς καινούργιες τους εγκαταστάσεις.</P><P>Οἱ <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>νέες<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> επιχειρήσεις, ὅπως ἡ προσφεύγουσα, πού δέν υπάγονται στό άρθρο 4 παράγραφος 3, δύνανται ἐν τούτοις νά ἀπολαύσουν τῶν πλεονεκτημάτων άλλων διατάξεων τῆς ἀποφάσεως (ΕΚΑΧ) 2794/80, πού επιδιώκουν ἐπίσης δικαία μεταχείριση, ὅπως πχ. τό άρθρο 24. Ή προσφεύγουσα υπήρξε θύμα ενός άλλου μειονεκτήματος ἀπό εκείνο, στό όποιο ἀναφέρεται τό άρθρο 4 παράγραφος 3, δηλαδή ενός ποσοστοῦ εκμεταλλεύσεως τῶν ικανοτήτων της ἀρκετά χαμηλοῦ ώστε νά συνεπάγεται γι' αυτήν ἀσυνήθεις δυσκολίες κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 14. Αὐτό ἀνεγνωρίσθη μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810224">24ης Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> ἀπήντησε ὅτι τό σύστημα ποσοστώσεων επιβάλλει στίς επιχειρήσεις μιά θυσία πού συνίσταται στην μερική μή εκμετάλλευση τῆς ικανότητός τους παραγωγής. Ή θυσία αὐτή θά έπρεπε νά κατανεμηθεί κατά δίκαιο τρόπο μέ βάση τήν υφισταμένη Ικανότητα παραγωγής.</P><P>Ή επιχειρηματολογία τῆς Ἐπιτροπής, κατά τήν ὁποία ἡ ικανότης ἀποτελεί ἀσαφή έννοια πού δίνει λαβή σέ σημαντικές δυσκολίες εφαρμογής, δέν ευσταθεί.</P><?PAGE NO="791"?><P>Ή Ἐπιτροπή είχε καί ἡ ἴδια χρησιμοποιήσει αυτή τήν έννοια γιά τά προγράμματά της, ὄπως τά προγράμματα προβλέψεως πού καταρτίζει κατά τρίμηνο καί τήν εφαρμογή τοῦ συστήματος τῶν προγραμμάτων ἑκούσιας μειώσεως στις ἐπιχειρήσεις πού δέν εἶχαν παραγωγή τό 1974. Ή ἐξακρίβωση τῆς ικανότητος παραγωγής δέν δύναται νά είναι πιό δύσκολη ἀπ' ὅ,τι ἡ εξακρίβωση τής πραγματικής παραγωγής.</P><P>Ἀπό τήν άλλη μεριά δέν ἐλειτούργησαν μέ υψηλή ἀποδοτικότητα, οἱ εγκαταστάσεις πού εἶναι σύγχρονες καί τυγχάνουν ἀποτελεσματικῆς διαχειρίσεως άλλά οἱ πεπαλαιωμένες εγκαταστάσεις μέ πολυάριθμο προσωπικό καί επιδοτούμενες ἀπό τήν κυβέρνηση. Οἱ επιχειρήσεις αὐτές, πού παρουσιάζονται ως οἱ καλοί μαθητές ἀπό τήν Ἐπιτροπή, ἀποτελοῦν πράγματι τό ἀρχικό αίτιο τῆς χειροτερεύσεως τῆς καταστάσεως στόν τομέα τῆς σιδηρουργίας.</P><P>Ή προσφεύγουσα προσάπτει στό σύστημα ἀναφοράς ὅτι ὁδηγεί σέ ἀδικίες ἀπό τίς όποιες ἡ πιό κατάφωρη εἶναι ἡ τιμωρία των ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖες ἐξεμεταλλεύθησαν τήν παραγωγική τους ικανότητα σέ πολύ χαμηλό ποσοστό.</P><P>Ή παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 4 θά ήταν δυνατό νά διορθώσει αυτή τήν ἀδικία, περιέχει ὅμως τρεις προϋποθέσεις, ὁ ἀποκλειστικός σκοπός τῶν ὁποίων έγκειται στην εὐνόηση ὁρισμένων επιχειρήσεων, γιά τίς όποῖες αυτή ἡ διάταξη εἶναι κυριολεκτικά κομμένη στά μέτρα τους.</P><P>Τό σύνολο τῶν προϋποθέσεων παρουσιάζει ένα ιδιαιτέρως σοβαρό κενό γιά τίς επιχειρήσεις πού προοδευτικά απέκτησαν νέες εγκαταστάσεις κατά τήν διάρκεια τῆς μετά τό 1974 ἀλλά πρίν ἀπό τήν <DATE ISO="19780701">1η 'Ιουλίου 1978</DATE> περίοδου, οἱ όποιες ἐπί πλέον ἀπό τό γεγονός αὐτό είχαν μειωμένη περίοδο ἀναφοράς καί εὑρίσκοντο στερημένες τῆς ευκαιρίας επιλογής τοῦ μήνα μέ τήν ὑψηλότερη παραγωγή.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> επιμένει στό γεγονός ὅτι ή θυσία, τήν ὁποία συνεπάγεται τό σύστημα ποσοστώσεων συνίσταται στην μείωση τής παραγωγής τῆς επιχειρήσεως σέ σχέση μέ τήν προηγούμενη παραγωγή της, γιά νά προσαρμοστεί ἡ παραγωγή τῆς Κοινότητος στην μειωμένη ζήτηση. Ή εξακρίβωση τῆς πραγματικής παραγωγής, ἡ ὁποία προκύπτει ἁπτῶς, εἶναι λιγότερο δύσκολη ἀπό τήν εξακρίβωση τῆς Ικανότητος παραγωγής.</P><P>Ή Επιτροπή δίνει στοιχεῖα γιά τόν τρόπο μέ τόν όποιο ἐχρησιμοποίησε σέ περιορισμένη έκταση στό παρελθόν τήν έννοια τῆς ικανότητος παραγωγής. Οἱ πραγματικοί ἀριθμοί τῆς παραγωγής ἡ τῶν παραδόσεων πρέπει νά χρησιμοποιοῦνται κατά προτίμηση ἐφ' ὅσον υπάρχουν αυτοί οἱ ἀριθμοί.</P><P>Τά προγράμματα παραδόσεως τῆς προσφευγούσης στηρίζονται σέ μία προβλεπομένη σταδιακή αὔξηση τῆς εκμεταλλεύσεως των ἱκανοτήτων τῆς παραγωγής μέχρι τῆς πλήρους ἐκμεταλλεύσεως πού ὑπελογίσθη γιά τό τέλος τοῦ 1979. Οἱ παραδόσεις τῆς προσφευγούσης τό 1979 καί μέχρι τόν 'Ιούνιο τοῦ 1980 δέν ὑπερέβησαν τό 50 % περίπου τῶν ποσοτήτων πού θά ἠδύνατο νά παραδόσει.</P><P>Όσον άφορᾶ τίς επιχειρήσεις πού λειτουργοῦν μέ έντονο ρυθμό, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεῖ ὅτι εἶναι πιό πιθανό ὅτι εὑρίσκονται σ' αυτή τήν κατάσταση, επειδή προσφέρουν μιά σειρά προϊόντων επαρκώς εὐρεία καί ποιότητα πού ἐπιτρέπει τήν Ικανοποίηση των αναγκών αυτών πού τά χρησιμο-ποιοῦν, καί πού προσαρμόζεται, ὅταν χρειαστεί, στην εξέλιξη τῆς ἀγοράς.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Παράβαση τοῦ ἄρθρου 14 παράγραφοι 4 καί 5 τῆς συνθήκης καί γενικῆς ἀρχής τοῦ δικαίου καί κατάχρηση εξουσίας</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> επικρίνει τό γεγονός ὅτι τό ευεργέτημα τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 3 εξαρτάται ἀπό τήν συμμετοχή τῆς επιχειρήσεως σέ ένα πρόγραμμα ἐθελουσίας μειώσεως τῆς παραγωγής. Αυτό Ισοδυναμεί στό νά προσδοθεί <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>ex post facto<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> χαρακτήρας ἐξαναγκασμοῦ σέ μέτρα πού δέν τόν είχαν<?PAGE NO="792"?> καί δέν ἠδύναντο νά τόν ἔχουν, παραβιάζει δέ επίσης την ἀρχή <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>nulla poena sine lege<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> άπαντᾶ ὅτι τό γεγονός ὅτι επεφύλαξε τό ευεργέτημα τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 3 σέ ὁρισμένες επιχειρήσεις, θύματα μιας ἀδικίας, δέν συνιστᾶ κύρωση ως πρός τίς άλλες επιχειρήσεις. Ἐφ᾿ ὅσον δέν εἶχε υπάρξει κύρωση δέν υπήρξε καί παράβαση τῆς ἀρχής nulla poene sine lege. Ή Ἐπιτροπή δέν ἀντιλαμβάνεται πῶς ή ἀνωτέρω διάταξη παραβιάζει τήν τετάρτη καί πέμπτη παράγραφο τοῦ ἄρθρου 14 τῆς συνθήκης ΕΚΑΧ.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> ἀπήντησε ὅτι ἡ παράβαση ἔγκειται στό ὅτι εδόθη εξαναγκαστικός χαρακτήρας σέ μέτρα πού δέν εἶχαν αυτό τόν χαρακτήρα. 'Αντιθέτως πρός τους κανόνες, κατά τους ὁποίους οἱ γνώμες δέν εἶναι υποχρεωτικές καί οἱ πράξεις πού συνεπάγονται νομική υποχρέωση ὀφείλουν νά λαμβάνονται μέ μιά ὁρισμένη μορφή ἡ Ἐπιτροπή μετέτρεψε ex post σέ ἀποφάσεις μέ δεσμευτικό καί ἐξαναγκαστικό χαρακτήρα πράξεις μή δεσμευτικές, ήτοι τήν ἀρνητική γνώμη (παράγραφος 4 τοῦ ἄρθρου 4 τῆς ἀποφάσεως 2794/80) καί τό πρόγραμμα παραδόσεως (παράγραφος 3 τοῦ ϊδιου άρθρου).</P><P>'Υπάρχει παραβίαση τῆς ἀρχῆς τῆς δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Ό διοικούμενος δέν ὀφείλει νά περιμένει ὅτι ἡ διοίκηση θά επιβάλλει ἐκ τῶν ὑστέρων κυρώσεις γιά τήν μή τήρηση μιας ρυθμίσεως πού παρουσιάζεται ὡς μή εξαναγκαστική.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> θεωρεί ὅτι ἡ προβολή τῆς παραβιάσεως τῆς θεμελιώδους ἀρχης της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης δέν ευσταθεί. Τά προγράμματα παραδόσεως δέν εἶχαν εξαναγκαστικό χαρακτήρα. Ἐάν μία επιχείρηση επιθυμεί νά μή λάβει ὑπ᾿ όψη μιά μή ευνοϊκή γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς ὡς πρός μιά επένδυση, ἀποδέχεται τους κινδύνους πού δύνανται νά ἀπορρέουν εμμέσως γι' αυτήν ἀπό μιά κατάσταση πού αυτή ή ϊδια συνέβαλε στό νά δημιουργηθεί. Τό γεγονός ὅτι ἡ Ἐπιτροπή λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψη αυτό τό γεγονός καί ἀποφασίζει νά μή επιβραβεύσει τήν αύξηση τῆς παραγωγικής ικανότητος, τήν ὁποία συνεπάγεται αυτό τό γεγονός, δέν συνιστά ουδόλως επιβολή κυρώσεως πού συνδέεται μέ μιά πράξη μή ἐξαναγκαστικοῦ χαρακτῆρος.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Δεύτερος ισχυρισμός: ἀκυρότης τῆς προσβαλλομένης αποφάσεως λόγω παραβάσεως τῆς ἀποφάσεως (ΕΚΑΧ) 2974/80, Ιδίως των ἄρθρων 4 παράγραφος 3 καί 14</P></TI></TITLE><P>Ἠ προσφεύγουσα υποστηρίζει ὅτι ἡ παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 4 θέτει δύο ἀντιφατικές καί ασυμβίβαστες μεταξύ τους προϋποθέσεις. Προκειμένου νά δοθεί νόημα σ᾿ αυτή τήν παράγραφο, ὁ καθορισμός προγράμματος παραδόσεως γιά τήν περίοδο μεταξύ Ἰουλίου 1977 καί 'Ιουνίου 1980 ὡς πρός τίς επιχειρήσεις, τῶν ὁποίων οἱ εγκαταστάσεις δέν είχαν τεθεῖ ἡ εἶχαν ἐν μέρει τεθεί σέ λειτουργία, πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι στηρίζεται στό έτος 1974 μέ ἀναφορά στην γενική κατάσταση αὐτοῦ τοῦ βιομηχανικοῦ τομέως κατά τό έτος αυτό. Ή Ἐπιτροπή δέν δύναται συνεπώς νά δικαιολογήσει τήν άρνηση τῆς νά εφαρμόσει τό άρθρο 4 παράγραφος 3.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> τονίζει ὅτι καθορίζοντας τά προγράμματα ἑκουσίας παραδόσεως πού στηρίζονται στό έτος 1974 ἐστηρίχθη ὡς πρός ὅλες τίς επιχειρήσεις στίς παραδόσεις αὐτοῦ τοῦ έτους καί ὄχι στην ικανότητα παραγωγής ἡ στην παραγωγή τῶν επιχειρήσεων. Ἐν πάση περιπτώσει, ἡ προσφεύγουσα δέν συμμετείχε στά προγράμματα παραδόσεως μεταξύ 'Ιουνίου 1977 καί 'Ιουλίου 1980 άλλά μόνο ἀπό τό τρίτο τρίμηνο τοῦ 1978. Συνεπώς ἡ προϋπόθεση πού ἀναφέρεται στό άρθρο 4 παράγραφος 3, πρώτη περίπτωση δέν ἐπληρώθη καί ἡ παράγραφος αύτη δέν ἠδυνήθη, ἐν πάση περιπτώσει, νά τύχει εφαρμογῆς.</P><?PAGE NO="793"?><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> άπαντᾶ ὅτι οἱ προϋποθέσεις πού ἀναφέρονται εἶναι παράνομες και συνεπάγονται διάκριση καί ὅτι ἡ Ἐπιτροπή έχει καθήκον νά ἐφαρμόσει την παράγραφο 3 χωρίς νά ἀπαιτεί τήν πλήρωση αυτῶν τῶν προϋποθέσεων.</P><P>Ὡς πρός τό άρθρο 14 ἡ προσφεύγουσα ὑποστηρίζει ὅτι ἡ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 14 δέν δύναται νά γίνει με βάση τό άρθρο 58, πού επιβάλλει καθορισμό τῶν ποσοστώσεων κατά δίκαιο τρόπο, ὡς πρός τίς επιχειρήσεις μέ πρόσφατες εγκαταστάσεις, των ὁποίων ἡ κανονική διείσδυση στην ἀγορά δέν εἶχε συντελεσθεί, χρησιμοποιώντας ὡς κριτήριο τήν πραγματική παραγωγή. Μόνο ἡ ικανότητα παραγωγής δύναται νά εἶναι καθοριστική.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή,</HT> ὁπως υποστηρίζει, έλαβε ὑπ' ὄψη ὡς πρός τήν προσφεύγουσα καί τίς άλλες ἐπιχειρήσεις τόν βαθμό εκμεταλλεύσεως τῆς παραγωγικής ικανότητος τῆς επιχειρήσεως ὡς μέσον εκτιμήσεως των ἀσυνηθών δυσκολιών πού ἐνδεχομένως ὑφί-σταντο. 'Αλλά επειδή ἡ ἀπόφαση (ΕΚΑΧ) 2794/80 έχει ὡς ἀντικείμενο τόν περιορισμό τῆς παραγωγής προκειμένου νά προσαρμοσθεί στην μειωμένη ζήτηση, οἱ προσαρμογές πού προβλέπονται στό άρθρο 14 δέν πρέπει, κατ' ἀρχήν, νά καταλήξουν σέ ποσοστώσεις πού ὑπερβαίνουν τήν προηγούμενη παραγωγή τῶν επιχειρήσεων. Ή ἀρχή αυτή είχε τηρηθεί στην ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810224">24ης Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> ὑποστηρίζει ὅτι ἡ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 3 δύναται κάλλιστα νά ὁδηγήσει σέ καθορισμό ποσοστώσεων πιό υψηλό ἀπό ὅ,τι ἡ προηγούμενη πραγματική παραγωγή.</P><P>Τό ϊδιο πρέπει νά ισχύει γιά τίς επιχειρήσεις πού ὑπάγονται στην ευεργετική διάταξη τοῦ ἄρθρου 14, οἱ όποιες θεωροῦνται ὅτι ἀντιμετωπίζουν <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ἀσυνήθεις δυσκολίες<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> θεωρεί ὅτι οἱ παρατηρήσεις τῆς προσφευγούσης ἐπιδιώκουν νά ἀντικρούσουν τίς ἐκτιμήσεις τῆς Ἐπιτροπῆς σέ μιά τελείως διαφορετική υπόθεση. Τό άρθρο 14 ἀποτελεί ρήτρα δικαιοσύνης καί δέν θέτει λεπτομερείς κανόνες, ὅπως τό ἔδειξε ἡ ἐφαρμογή του στην περίπτωση τῆς προσφευγούσης, ἡ ὁποία έτυχε τοῦ ευεργετήματος τῆς προσαρμογής ὡς πρός τό πρώτο τρίμηνο τοῦ 1981, δέν έτυχε δέ τοῦ ευεργετήματος αὐτοῦ ὡς πρός τό δεύτερο τρίμηνο.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ προσφεύγουσα, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν δικηγόρο André Elvinger, καί ἡ Ἐπιτροπή, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Michel van Ackere, ἀνέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810915">15ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>.</P><P>Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19811029">29ης Ὁκτωβρίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο, πού κατέθεσε στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19810508">8 Μαΐου 1981</DATE> ἡ κατά τό ἀγγλικό δίκαιο εταιρεία Alpha Steel Ltd, ἤσκησε δυνάμει τοῦ άρθρου 33 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης ΕΚΑΧ προσφυγή ἀκυρώσεως κατά τῆς ἀτομικής ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπής, τῆς <DATE ISO="19810406">6ης 'Απριλίου 1981</DATE>, περί καθορισμοί) ποσοστώσεων στην παραγωγή τῆς προσφευγούσης κατά τό δεύτερο τρίμηνο τοῦ 1981, ἡ ὁποία ἐξεδόθη κατ' εφαρμογή τῆς ἀποφάσεως ΕΚΑΧ 2794/80 τῆς Ἐπιτροπής, τῆς <DATE ISO="19801031">31ης 'Οκτωβρίου 1980</DATE> (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 13/010, σ. 50).</TXT></NP><?PAGE NO="794"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Πρός υποστήριξη τῆς ελλείψεως νομιμότητος τῆς γενικῆς ἀποφάσεως 2794/80, την ὁποία προέβαλε κατά πρῶτο λόγο, ἡ προσφεύγουσα υποστηρίζει Οτι ἡ Ἐπιτροπή ὤφειλε νά ἐξετάσει τήν ἀναγκαιότητα λήψεως τῶν μέτρων εμπορικής πολιτικής, πού προβλέπονται στό άρθρο 74 τῆς συνθήκης ΕΚΑΧ, κατά τόν ἴδιο χρόνο πού ἐξήταζε τήν δυνατότητα θεσπίσεως συστήματος ποσοστώσεων. Ἐπί πλέον, υποστηρίζει ὅτι ἡ γενική ἀπόφαση δέν συνάδει πρός τό άρθρο 58 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης ΕΚΑΧ, κατά τό όποιο οἱ ποσοστώσεις ὀφείλουν νά καθορίζονται <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>ἐπί εὐλόγου βάσεως<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>. Ή προσφεύγουσα παραπονείται επίσης κατά τῆς γενικής ἀποφάσεως, διότι δέν λαμβάνει ὡς ἀναφορά τήν περίοδο μεταξύ 'Ιουλίου 1977 καί 'Ιουνίου 1980 καί επικρίνει τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 4, παράγραφος 3 αυτής τῆς ἀποφάσεως επειδή ἐθεσπίσθησαν μέ τόν σκοπό νά ευνοήσουν μία συγκεκριμένη επιχείρηση εἰσάγουσες διάκριση σέ βάρος των νέων επιχειρήσεων. Ή προσφεύγουσα επικρίνει τέλος τό γεγονός ὅτι τά ευεργετήματα τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 3 επιφυλάσσονται στίς επιχειρήσεις πού συμμετείχαν σέ ἕνα πρόγραμμα ἑκουσίας παραδόσεως, πράγμα πού παραβιάζει τήν ἀρχή <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>nulla poena sine lege<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> καί τήν ἀρχή τῆς δικαιολογημένης ἐμπιστοσύνης των διοικουμένων.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ἡ προσφεύγουσα προβάλλει κατά δεύτερο λόγο, ὅσον άφορᾶ τήν ἀτομική ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810406">6ης Ἀπριλίου 1981</DATE>, ὅτι ἡ Ἐπιτροπή ὤφειλε νά τῆς χορηγήσει τό εὐεργέτημα τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 4 τῆς γενικής ἀποφάσεως, ἡ ὁποία ἀπαιτεί τήν συμμετοχή τῆς επιχειρήσεως μεταξύ 'Ιουλίου 1977 καί 'Ιουνίου 1980 στά προγράμματα παραδόσεως πού καθώρισε ἡ Ἐπιτροπή, καθώς καί ὅτι ὁ καθορισμός τοῦ προγράμματος ὡς πρός αυτή τήν επιχείρηση ἐστηρίχθη στό έτος 1974. Ἐπί πλέον θεωρεί ὅτι ἡ Ἐπιτροπή ὤφειλε νά εφαρμόσει τό άρθρο 14 τῆς γενικής αποφάσεως λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψη τήν ικανότητα παραγωγής καί ὄχι τήν πραγματική παραγωγή καί νά τῆς χορηγήσει υψηλότερη ποσόστωση.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Οἱ λόγοι πού προεβλήθησαν ἀνωτέρω εἶναι κατ᾽ οὐσίαν οἱ ἴδιοι μέ εκείνους πού προεβλήθησαν ἀπό τήν προσφεύγουσα στην υπόθεση 14/81, ἡ ὁποία άφορα προσφυγή ἀκυρώσεως τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπής, πού καθορίζει τίς ποσοστώσεις τῆς προσφευγούσης γιά τό πρώτο τρίμηνο τοῦ 1981. Τά νομικά ζητήματα πού ἐξετάσθησαν στό πλαίσιο τῆς ὑποθέσεως 14/81 ταυτίζονται μέ τά ζητήματα πού ἀνακύπτουν στην προκειμένη υπόθεση.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Μέ σημερινή ἀπόφαση τό Δικαστήριο ἐξήτασε αὐτούς τους ισχυρισμούς καί τους ἀπέρριψε ὡς αβάσιμους. Γιά τους ἴδιους λόγους πρέπει νά ἀπορριφθεί καί ή παρούσα προσφυγή.</TXT></NP><?PAGE NO="795"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Κατά τό ἄρθρο 69 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοί) διαδικασίας, ὁ ἡττώμενος διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ἐπειδή ἡ προσφεύγουσα ἡττήθη, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ἀπορρίπτει τήν προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>O'Keeffe</P><P>Koopmans</P><P>Everling</P><P>Χλωρός</P><P>Grévisse</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19820303">3 Μαρτίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ό γραμματεύς</P><P>Ρ. Heim</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>