Wydanie tymczasowe

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)

z dnia 15 października 2026 r.(*)

Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2010/13/UE – Audiowizualne usługi medialne – Artykuł 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) – Pojęcie „audiowizualnych usług medialnych” – Artykuł 6 ust. 1 – Ochrona godności człowieka – Uregulowania krajowe zakazujące audycji sprzecznych z dobrymi obyczajami – Odpowiedzialność usługodawcy – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 11 – Wolność wypowiedzi – Artykuł 52 ust. 1 – Ograniczenie praw i wolności uznanych w Karcie praw podstawowych

W sprawie C‑591/24

mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny dla miasta Sofia, Bułgaria) postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 września 2024 r., w postępowaniu:

„Golf Bulgaria” EOOD

przeciwko

Savet za elektronni medii,

TRYBUNAŁ (piąta izba),

w składzie: M.L. Arastey Sahún (sprawozdawczyni), prezes izby, B. Smulders, E. Regan, J. Passer i D. Gratsias, sędziowie,

rzecznik generalny: T. Ćapeta,

sekretarz: V. Di Bucci

uwzględniając pisemny etap postępowania,

rozważywszy uwagi, które przedstawili:

–        w imieniu rządu bułgarskiego – T. Mitova oraz R. Stoyanov, w charakterze pełnomocników,

–        w imieniu Komisji Europejskiej – O. Gariazzo, C. Georgieva, P.-J. Loewenthal oraz G. Meeßen, w charakterze pełnomocników,

podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,

wydaje następujący

Wyrok

1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s. 1), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. (Dz.U. 2018, L 303, s. 69) (zwanej dalej „dyrektywą 2010/13”), a także art. 11 Karty paw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).

2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy „Golf Bulgaria” EOOD, spółką prawa bułgarskiego, a Savet za elektronni medii (radą mediów elektronicznych, Bułgaria) (zwaną dalej „SEM”) w przedmiocie zgodności z prawem decyzji tej rady nakładającej na tę spółkę grzywnę administracyjną za rozpowszechnianie filmu wideo sprzecznego z dobrymi obyczajami (zwanej dalej „sporną decyzją”).

 Ramy prawne

 Prawo Unii

 Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

3        Artykuł 11 Karty przewiduje w ust. 1:

„Każdy ma prawo do wolności wypowiedzi. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe”.

4        Artykuł 52 ust. 1 Karty ma następujące brzmienie:

„Wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w niniejszej Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię [Europejską] lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób”.

 Dyrektywa 2010/13;

5        Zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy 2010/13:

„Na użytek niniejszej dyrektywy, zastosowanie mają następujące definicje:

a) »audiowizualna usługa medialna« oznacza:

(i)      usługę w rozumieniu art. 56 i 57 [TFUE], gdy podstawowym celem usługi lub jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie ogółowi odbiorców – poprzez sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy [2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33)] – audycji, za które odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca usług medialnych, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; taka audiowizualna usługa medialna jest przekazem telewizyjnym w rozumieniu lit. e) niniejszego ustępu albo audiowizualną usługą medialną na żądanie w rozumieniu lit. g) niniejszego ustępu;

(ii)      handlowy przekaz audiowizualny;

[…]

b)      »audycja« oznacza ciąg ruchomych obrazów z dźwiękiem lub bez niego, stanowiący odrębną całość - bez względu na swoją długość - w układzie lub katalogu audycji przygotowanym przez dostawcę usług medialnych, w tym filmy pełnometrażowe, krótkie formy wideo, transmisje wydarzeń sportowych, sitcomy, filmy dokumentalne, audycje dla dzieci oraz filmy i filmy na podstawie oryginalnego scenariusza;

c)      »odpowiedzialność redakcyjna« oznacza sprawowanie faktycznej kontroli zarówno nad wyborem audycji, jak i nad sposobem ich zestawienia w układzie chronologicznym w przypadku przekazów telewizyjnych lub w katalogu w przypadku audiowizualnych usług medialnych na żądanie. Odpowiedzialność redakcyjna nie musi oznaczać odpowiedzialności prawnej na podstawie prawa krajowego za dostarczaną treść lub świadczone usługi;

d)      »dostawca usług medialnych« oznacza osobę fizyczną lub prawną, która ponosi odpowiedzialność redakcyjną za wybór audiowizualnej treści audiowizualnej usługi medialnej i decyduje o sposobie zestawienia tej treści;

[…]

e)      »rozpowszechnianie telewizyjne« lub »przekaz telewizyjny« (tj. linearna audiowizualna usługa medialna) oznacza audiowizualną usługę medialną świadczoną przez dostawcę usług medialnych, umożliwiającą równoczesny odbiór audycji na podstawie układu audycji;

[…]

g) »audiowizualna usługa medialna na żądanie« (tzn. nielinearna audiowizualna usługa medialna) oznacza audiowizualną usługę medialną świadczoną przez dostawcę usług medialnych, umożliwiającą użytkownikowi odbiór audycji w wybranym przez niego momencie i na jego życzenie w oparciu o katalog audycji przygotowany przez dostawcę usług medialnych;

[…]”.

6        Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2010/13 przewiduje:

„Państwa członkowskie mogą zobowiązać dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do przestrzegania bardziej szczegółowych lub surowszych przepisów w dziedzinach, które podlegają koordynacji na mocy niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że przepisy takie są zgodne z prawem unijnym”.

7        Artykuł 6 tej dyrektywy ma następujące brzmienie:

„1.      Bez uszczerbku dla obowiązku respektowania i chronienia przez państwa członkowskie godności człowieka państwa członkowskie w odpowiedni sposób zapewniają, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały:

a)      nawoływania do przemocy lub nienawiści wobec grupy osób lub członka grupy ze względów, o których mowa w art. 21 Karty;

b)      publicznego nawoływania do popełnienia przestępstwa terrorystycznego, określonego w art. 5 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępującej decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniającej decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. 2017, L 88, s. 6)]”.

2.      Środki stosowane do celów niniejszego artykułu są niezbędne i proporcjonalne i respektują prawa i zasady określone w Karcie.

8        Artykuły 28a i 28b dyrektywy 2010/13 ustanawiają przepisy mające zastosowanie do usług platform udostępniania wideo.

 Dyrektywa (UE) 2018/1972

9        Zgodnie z art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej kodeks łączności elektronicznej (Dz.U. 2018, L 321, s. 36), który zastąpił art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21:

„Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)      »sieć łączności elektronicznej« oznacza systemy transmisyjne, niezależnie do tego, czy opierają się na stałej infrastrukturze lub scentralizowanym zarządzaniu zasobami, oraz, w stosownych przypadkach, urządzenia przełączające lub routingowe oraz inne zasoby, w tym nieaktywne elementy sieci, które umożliwiają przekazywanie sygnałów przewodowo, za pomocą radia, środków optycznych lub innych rozwiązań wykorzystujących fale, w tym sieci satelitarnych, stacjonarnych (komutowanych i pakietowych, w tym internetu) i sieci ruchomych, elektroenergetycznych systemów kablowych, w zakresie, w jakim są one wykorzystywane do przekazywania sygnałów, w sieciach nadawania radiowego i telewizyjnego oraz sieciach telewizji kablowej, niezależnie od rodzaju przekazywanej informacji”.

 Prawo bułgarskie

10      Artykuł 10 ust. 1 Zakon za radioto i televisiata (ustawy o radiu i telewizji) z dnia 23 września 1998 r. (DV nr 138 z dnia 24 listopada 1998 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „ZRT”), przewiduje:

„Dostawcy usług medialnych, wykonując swoją działalność, kierują się następującymi zasadami:

1.      gwarancją prawa do wolności wypowiedzi;

2.      gwarancją prawa do informacji

3.      poszanowaniem poufności źródeł informacji;

4.      poszanowaniem życia prywatnego obywateli;

5.      zakazem nadawania audycji zachęcających do nietolerancji między obywatelami;

6.      zakazem nadawania audycji sprzecznych z dobrymi obyczajami, w szczególności jeżeli zawierają one pornografię, gloryfikują lub popierają okrutność lub przemoc lub podżegają do nienawiści ze względu na rasę, płeć, religię lub narodowość;

7.      zagwarantowaniem prawa do odpowiedzi w programach;

8.      zagwarantowaniem praw autorskich i pokrewnych w odniesieniu do nadawanych treści i programów;

9.      zachowaniem czystości języka bułgarskiego”.

11      Artykuł 17 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi:

„1.      Dostawcy usług medialnych są odpowiedzialni za treść usług medialnych.

2.      Dostawcy usług medialnych są zobowiązani do nierealizowania i nieudostępniania do rozpowszechniania audycji naruszających zasady, o których mowa w art. 10, oraz audycji zachęcających do nietolerancji narodowej, politycznej, etnicznej, religijnej lub rasowej, gloryfikującej lub popierającej okrucieństwo lub przemoc”.

12      Artykuł 20 ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy ma następujące brzmienie:

„1.      [SEM] jest niezależnym wyspecjalizowanym organem regulującym usługi medialne i usługi platform udostępniania plików wideo w przypadkach i na zasadach przewidzianych w niniejszej ustawie.

2.      Wykonując swoje zadania, [SEM] wykonuje swoje uprawnienia w sposób bezstronny i przejrzysty oraz zgodnie z celami [dyrektywy 2010/13], kieruje się interesem publicznym, zapewnia wolność wypowiedzi, niezależność dostawców usług medialnych, pluralizm mediów, różnorodność kulturową i językową, ochronę konsumentów, dostępność, niedyskryminację, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz wspieranie uczciwej konkurencji”.

 Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

13      W dniu 5 kwietnia 2023 r. spółka Golf Bulgaria, która w tym dniu została wpisana do publicznego rejestru SEM jako dostawca nielinearnych usług medialnych, opublikowała w Internecie artykuł zatytułowany „Emily Trotinetkata [Emily na hulajnodze] wyszydzała chłopca o szczególnych potrzebach”, zawierający wideo pochodzące z platformy społecznościowej Facebook. Ów film wideo, nagrany wewnątrz centrum handlowego, ukazywał chłopca o szczególnych potrzebach edukacyjnych, poruszającego się na czworakach i imitującego psa, a osoba, przedstawiona jako nosząca imię Emilia, prowadziła go na smyczy, podczas gdy zarówno ona, jak pozostali członkowie grupy, do której należała, wydawali mu polecenia: „siad”, „daj łapę” lub „łap” papierowy kubek, który mu rzucali, i mówili do niego „dobry pies”, klepiąc go po głowie, jeżeli wykonywał ich polecenia.

14      Decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r. SEM stwierdził, że poprzez opublikowanie tego wideo Golf Bulgaria popełniła wykroczenie administracyjne, a mianowicie naruszenie art. 17 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 6 ZRT, polegające na rozpowszechnianiu filmu wideo sprzecznego z dobrymi obyczajami.

15      Sporną decyzją, wydaną w dniu 27 lipca 2023 r., SEM nałożył grzywnę administracyjną w wysokości 3000 lewów bułgarskich (BGN) (około 1534 EUR) na Golf Bulgarię. Ponieważ decyzja ta została utrzymana w mocy w ramach postępowania w sprawie skargi administracyjnej przez Sofiyski rayonen sad (sąd rejonowy w Sofii, Bułgaria), Golf Bulgaria wniosła odwołanie do Administrativen sad Sofia-grad (sądu administracyjnego w Sofii, Bułgaria), który jest sądem odsyłającym.

16      W ramach tej skargi Golf Bulgaria podnosi, po pierwsze, że orzeczenie Sofiyski rayonen sad (sądu rejonowego w Sofii) jest niezgodne z prawem i narusza prawo, ponieważ zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego i istotnych wymogów proceduralnych, po drugie, że wydając decyzję stwierdzającą wykroczenie administracyjne w związku z rozpowszechnianiem wideo sprzecznego z dobrymi obyczajami, SEM przekroczyła swoje kompetencje w zakresie kontroli treści, ponieważ rozpowszechnianie filmu wideo, którego dotyczy postępowanie główne, nie jest objęte zakresem pojęcia „audiowizualnej usługi medialnej”, oraz po trzecie, uznanie tego filmu wideo za sprzeczne z „dobrymi obyczajami” nie było wystarczająco uzasadnione, ponieważ wspomniany film wideo odzwierciedlał wydarzenie filmowane w miejscu publicznym, które zostało już rozpowszechnione w mediach społecznościowych.

17      Ze swej strony SEM powołuje się na orzecznictwo krajowe dotyczące pojęcia „dobrych obyczajów”, a w szczególności na orzeczenie Konstitutsionen sad (trybunału konstytucyjnego, Bułgaria), zgodnie z którym moralność publiczna stanowi dziedzinę, w której tradycje i kultura narodowa mają nadrzędne znaczenie, że zakaz naruszania dobrych obyczajów nie ogranicza się jedynie do konieczności przestrzegania wymogów właściwych zachowań społecznych wynikających z tradycji danego społeczeństwa, że leży to w interesie publicznym, na przykład, aby dobre obyczaje stanowiły kryterium wychowania młodzieży, oraz że w związku z tym nie jest konieczne, aby w każdym przypadku doszło do faktycznego naruszenia. Z postanowienia tego wynika, że względy dotyczące poszanowania dobrych obyczajów można rozumieć jako kryteria właściwych zachowań społecznych wypracowane w społeczeństwie w celu jego ochrony, przy czym nadrzędnym interesem w tym względzie jest zachowanie integralności moralnej społeczeństwa. Ponadto SEM twierdzi, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż osoba o szczególnych potrzebach edukacyjnych została upokorzona i naruszono jej godność człowieka. Tymczasem prawo do wolności wypowiedzi nie jest nieograniczone i nie powinno prowadzić do rozpowszechniania treści pełnych „oszczerstw” oraz „cynicznych i wulgarnych zachowań wobec osoby wymagającej szczególnej troski”. Co więcej SEM podkreśla, że dostawcy usług medialnych przyczyniają się w istotny sposób do kształtowania opinii publicznej i że w konsekwencji materiał audiowizualny sprzeczny z dobrymi obyczajami, tradycjami narodowymi i kulturą, taki jak materiał wideo będący przedmiotem postępowania głównego, nie może zostać zaakceptowany.

18      Sąd odsyłający zwraca uwagę na to, że zgodnie z orzecznictwem krajowym pojęcie „dobrych obyczajów” stanowi zasadę ogólną, która sama w sobie jest normą postępowania, i która, aby stać się obowiązującą normą, powinna zostać zapisana jako taka w konkretnym przepisie prawnym mającym a celu regulację stosunków społecznych. W tym kontekście Varhoven kasatsionen sad (najwyższy sąd kasacyjny, Bułgaria) wskazał, że „treści pojęcia »dobrych obyczajów« należy poszukiwać w obiektywnych kategoriach moralnych, które są akceptowane w społeczeństwie, ale które ze względu na swój charakter społeczno-etyczny nie są usankcjonowane prawnie i są zasadniczo związane z zakazem wyrządzania krzywdy innym osobom poprzez wykorzystywanie ich niekorzystnej sytuacji pod względem wieku, [sytuacji społecznej], stanu zdrowia lub sytuacji materialnej”.

19      W tym kontekście oraz z uwagi na przytoczenie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2010/13 we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wydaje się, że sąd odsyłający zastanawia się nad kwestią, czy można uznać, że wprowadzenie do właściwych przepisów krajowych zakazu rozpowszechniania treści sprzecznych z dobrymi obyczajami można uznać za środek bardziej szczegółowy lub surowszy w rozumieniu tego przepisu w porównaniu z innymi środkami przewidzianymi w tej dyrektywie.

20      Ponadto sąd ten zastanawia się, czy powołanie się na zasadę dobrych obyczajów jako na podstawę nakładania sankcji w przypadku jej naruszenia ogranicza wolność wypowiedzi ustanowioną w art. 11 Karty.

21      W tych okolicznościach Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny dla miasta Sofia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

„Czy w świetle prawa Unii dopuszczalne jest uregulowanie krajowe, które poprzez przyjęcie w prawie krajowym ogólnej zasady prawnej, którą stanowią »dobre obyczaje«, umożliwia wprowadzenie przez państwo członkowskie dodatkowych środków, między innymi środka zakładającego, że na gruncie dobrych obyczajów powstaje odpowiedzialność w odniesieniu do określonej usługi społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu [dyrektywy 2010/13], a w wypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej – w jakim zakresie poprzez stosowanie tej abstrakcyjnej zasady jako podstawy odpowiedzialności w wypadku naruszeń nie dochodzi do ograniczenia wolności wypowiedzi w rozumieniu art. 11 [Karty]?”.

 Postępowanie przed Trybunałem

22      Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2024 r. niniejsze postępowanie zostało zawieszone do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie C‑555/23 i C‑556/23.

23      W następstwie ogłoszenia wyroku z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla (C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484), prezes Trybunału w dniu 1 lipca 2025 r. doręczył sądowi odsyłającemu ten wyrok, zwracając się do niego o wskazanie, czy w świetle tego wyroku zamierza on podtrzymać wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

24      Pismem z dnia 30 lipca 2025 r. sąd ten wskazał, że zamierza podtrzymać wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. W tym względzie wskazał on, że w odróżnieniu od sprawy, w której zapadł ten sam wyrok, przedmiot sporu w postępowaniu głównym dotyczył możliwości wdrożenia dyrektywy 2010/13 poprzez włączenie do krajowego porządku prawnego ogólnej zasady prawa takiej jak zasada „dobrych obyczajów”, a także kwestii, w jakim zakresie wykorzystanie takiej abstrakcyjnej zasady jako podstawy odpowiedzialności w przypadku jej naruszenia ogranicza wolność wypowiedzi, o której mowa w art. 11 Karty.

 W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

25      Rząd bułgarski kwestionuje dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, powołując się, po pierwsze, na brak związku między pytaniem skierowanym do Trybunału a przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, a po drugie, na brak wskazania konkretnych przepisów prawa Unii, których wykładni należy dokonać w celu rozstrzygnięcia tego sporu.

26      Odnosząc się w szczególności do podnoszonego braku związku, rząd ten podnosi, że z uzasadnienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, iż dotyczy on dostawców platform udostępniania wideo. W tym względzie w opisie ram prawnych sąd odsyłający przytoczył brzmienie art. 28a i 28b dyrektywy 2010/13, mających zastosowanie do usług platform udostępniania wideo, podczas gdy artykuły te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym. Ponadto pytanie skierowane do Trybunału, tak jak zostało ono sformułowane przez ten sąd, dotyczy podmiotu świadczącego „usługę społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu dyrektywy 2010/13” i możliwości pociągnięcia go do odpowiedzialności w przypadku naruszenia wymogów nałożonych przez prawo krajowe państwa członkowskiego. Tymczasem usługi społeczeństwa informacyjnego są regulowane nie tą dyrektywą, lecz dyrektywą 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywą o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 z dnia 19 października 2022 r. w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych oraz zmiany dyrektywy 2000/31/WE (aktem o usługach cyfrowych) (Dz.U. 2022, L 277, s. 1). Ponadto z okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że Golf Bulgaria jest dostawcą nielinearnych usług medialnych, co jest pojęciem odmiennym od pojęcia „dostawcy usług społeczeństwa informacyjnego”.

27      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, a czego prawidłowość nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Odrzucenie przez Trybunał wniosku sądu krajowego jest możliwe tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione (wyrok z dnia 30 kwietnia 2026 r., Nekilnojamojo turto valdymas, C‑544/24, EU:C:2026:356, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

28      W niniejszej sprawie wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zawiera szczegółowy opis okoliczności, w które wpisuje się spór w postępowaniu głównym, i powtarza treść przepisów krajowych uznanych przez sąd odsyłający za mające zastosowanie do tego sporu oraz orzecznictwa krajowego również uznanego przez ten sąd za istotne. Co więcej uzasadnienie zawarte w tym wniosku pozwala zrozumieć, że wątpliwości wyrażone przez ten sąd dotyczą zgodności ZRT z dyrektywą 2010/13 i art. 11 Karty oraz że wynikają one z faktu, iż art. 17 ust. 2 ZRT, który posłużył za podstawę do ukarania Golf Bulgarii za rozpowszechnianie filmu opisanego w pkt 13 niniejszego wyroku, opiera się na ogólnej zasadzie prawa krajowego, a mianowicie na zasadzie „dobrych obyczajów”. Ponadto związek między, z jednej strony, dyrektywą 2010/13 i art. 11 Karty, a z drugiej strony, przepisami ZRT mającymi zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym wynika w wystarczającym stopniu z informacji zawartych we wspomnianym wniosku.

29      Prawdą jest, jak zauważył rząd bułgarski, że we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający odnosi się zarówno do audiowizualnych usług medialnych, jak i do usług platform udostępniania plików wideo i przytacza zarówno przepisy dyrektywy 2010/13 dotyczące dostawców audiowizualnych usług medialnych, jak i przepisy tej dyrektywy dotyczące dostawców takich platform. Ponadto w sformułowaniu pytania prejudycjalnego sąd ten odnosi się do usługi społeczeństwa informacyjnego i odwołuje się w sposób ogólny do dyrektywy 2010/13, nie wskazując konkretnych przepisów tej dyrektywy, których wykładni należy dokonać.

30      Niemniej jednak w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę fakt, że, po pierwsze, z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, iż Golf Bulgaria była wpisana do publicznego rejestru SEM jako dostawca nielinearnych usług medialnych. Po drugie, zgodnie z ich brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 17 ZRT, na podstawie których SEM stwierdziła popełnienie przez Golf Bulgaria naruszenia, które zostało ukarane w spornej decyzji, dotyczą dostawców usług medialnych. Po trzecie, z uzasadnienia tego wniosku wynika, że sąd odsyłający chciał skierować do Trybunału pierwsze z pięciu pytań, które Golf Bulgaria zaproponowała mu zadać w trybie prejudycjalnym, przy czym pytanie pierwsze odnosi się wyraźnie do „dostawców nielinearnych audiowizualnych usług medialnych”.

31      W związku z tym okoliczności te prowadzą do uznania, że pomimo użycia w treści pytania prejudycjalnego wyrażenia „usługa społeczeństwa informacyjnego”, a po drugie, odniesienia się we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do „usług platform udostępniania wideo”, wspomniane pytanie dotyczy „audiowizualnej usługi medialnej” w rozumieniu dyrektywy 2010/13.

32      Następnie brak wskazania w sformułowaniu pytań skierowanych do Trybunału konkretnych przepisów prawa Unii nie powoduje, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny, o ile informacje zawarte w tym wniosku pozwalają Trybunałowi na zidentyfikowanie przepisów tego prawa, których wykładnia jest niezbędna do umożliwienia sądowi odsyłającemu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym. Tak jest w niniejszym przypadku, ponieważ uzasadnienie niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym pozwala Trybunałowi na zidentyfikowanie przepisów dyrektywy 2010/13, które należy w tym celu interpretować, jak zostanie to przedstawione w pkt 50–54 niniejszego wyroku.

33      Wreszcie okoliczność, że w opisie ram prawnych, które jego zdaniem miałyby zastosowanie, sąd odsyłający przytacza przepisy prawa Unii, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, nie ma wpływu na dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

34      W związku z tym niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.

 W przedmiocie pytania prejudycjalnego

 Rozważania wstępne

 W przedmiocie kwalifikacji, z jednej strony, rozpowszechniania wideo filmu będącego przedmiotem postępowania głównego jako „audiowizualnej usługi medialnej”, i skarżącej w postępowaniu głównym jako „dostawcy usług medialnych” w rozumieniu dyrektywy 2010/13, z drugiej strony

35      Jak wynika z pkt 30 i 31 niniejszego wyroku, pytanie zadane przez sąd odsyłający należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono „audiowizualnej usługi medialnej” w rozumieniu dyrektywy 2010/13, a zatem opiera się na założeniu, zgodnie z którym rozpowszechnianie wideo, za które nałożono sankcję w spornej decyzji, jest objęte zakresem tego pojęcia.

36      Tymczasem, jak wskazano w pkt 16 niniejszego wyroku, w ramach odwołania leżącego u podstaw niniejszej sprawy Golf Bulgaria podniosła, że rozpowszechnianie tego wideo nie jest objęte zakresem tego pojęcia.

37      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z podziałem kompetencji między sądami Unii a sądami krajowymi do sądu krajowego należy zasadniczo zbadanie, czy spełnione są przesłanki faktyczne wymagające zastosowania normy Unii w sprawie toczącej się przed tym sądem, przy czym Trybunał, orzekając w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, może w razie potrzeby dostarczyć wskazówek sądowi krajowemu w dokonywanej przez niego wykładni (wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).

38      W związku z tym do Trybunału należy dostarczenie sądowi odsyłającemu niezbędnych wskazówek interpretacyjnych dotyczących pojęcia „audiowizualnej usługi medialnej” w rozumieniu tej dyrektywy, aby sąd ten mógł zweryfikować, czy rozpowszechnianie wideo rozpatrywanego w postępowaniu głównym rzeczywiście jest objęte zakresem tego pojęcia i czy w odniesieniu do tych audycji Golf Bulgarię należy w ten sposób uznać za „dostawcę usług medialnych” w rozumieniu wspomnianej dyrektywy.

39      W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2010/13 pojęcie „audiowizualnej usługi medialnej” oznacza usługę w rozumieniu art. 56 i 57 TFUE, gdy podstawowym celem usługi lub jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie ogółowi odbiorców – poprzez sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21 - audycji, za które odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca usług medialnych, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych.

40      Ponadto, jak wynika z art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2010/13 - pojęcie „audycji” w rozumieniu tej dyrektywy obejmuje „ciąg ruchomych obrazów, stanowiący odrębną całość - bez względu na swoją długość - w układzie lub katalogu audycji przygotowanym przez dostawcę usług medialnych, w tym filmy pełnometrażowe, krótkie formy wideo, transmisje wydarzeń sportowych, sitcomy, filmy dokumentalne, audycje dla dzieci oraz filmy i filmy na podstawie oryginalnego scenariusza”.

41      Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2010/13 do celów tej dyrektywy „dostawcą usług medialnych” jest osoba fizyczna lub prawna, która ponosi odpowiedzialność redakcyjną za wybór audiowizualnej treści audiowizualnej usługi medialnej i decyduje o sposobie zestawienia tej treści.

42      W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że film wideo będący przedmiotem postępowania głównego został opublikowane na stronie internetowej, która publicznie udostępnia artykuły i treści audiowizualne.

43      W związku z tym przede wszystkim wydaje się, że ów film wideo był rozpowszechniany za pośrednictwem sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2018/1972, który zastąpił art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21, czego potwierdzenie należy jednak do sądu odsyłającego.

44      Następnie można uznać, również zastrzeżeniem weryfikacji przez ten sąd, że wspomniany film wideo wpisuje się w przedział lub katalog oferty audiowizualnej proponowanej na stronie internetowej rozpatrywanej w postępowaniu głównym, w związku z czym stanowi on „audycję” w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2010/13 (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 48) i że ta oferta audiowizualna służy celom informacyjnym lub rozrywkowym.

45      Ponadto nic w aktach sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie sugeruje, że usługa udostępniania wideo oferowana na stronie internetowej rozpatrywanej w postępowaniu głównym nie ma treści i funkcji niezależnych od treści i funkcji innych usług ewentualnie oferowanych na tej stronie. W związku z tym należy uznać, z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, że rozpowszechnianie filmu wideo będącego przedmiotem postępowania głównego wpisuje się w ramy usługi, której głównym celem lub przedmiotem dającej się oddzielić części tej usługi jest dostarczanie audycji ogółowi odbiorców.

46      Wreszcie, jak wynika z art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (i), lit. c) i d) dyrektywy 2010/13, publikacja przez Golf Bulgarię filmu będącego przedmiotem postępowania głównego na stronie internetowej rozpatrywanej w postępowaniu głównym może być objęta zakresem pojęcia „audiowizualnej usługi medialnej” tylko wtedy, gdy spółka ta ponosi „odpowiedzialność redakcyjną” w rozumieniu tej dyrektywy za wybór treści audiowizualnych udostępnionych na tej stronie internetowej.

47      Byłoby tak w szczególności w przypadku, gdyby do Golf Bulgarii należała decyzja, w szczególności, o umieszczeniu online i usunięciu materiałów wideo oferowanych na danej stronie internetowej, o harmonogramie i godzinach rozpowszechniania materiałów wideo na tej stronie internetowej, o okresie, w którym będą one dostępne dla internautów, o strukturze wspomnianej strony internetowej, sposobie prezentacji i wyboru filmów wideo, systemie wyszukiwania wideo i aktualizacji treści tej samej strony internetowej (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 53).

48      Ponieważ wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie zawiera żadnej wskazówki w tym względzie, do sądu odsyłającego będzie należało dokonanie oceny, w szczególności w świetle warunków regulujących rozpatrywaną w postępowaniu głównym publikację na stronie internetowej filmów wideo przekazywanych przez użytkowników, czy Golf Bulgaria rzeczywiście zastrzega sobie prawo do decydowania o tym, które materiały wideo są publikowane na tej stronie internetowej. Jeżeli z oceny tej wynika, że ostateczna decyzja w sprawie takiej publikacji należy do tej spółki, to odpowiedzialność redakcyjna za wybór treści audiowizualnych udostępnionych publicznie na wspomnianej stronie internetowej, w tym filmu wideo rozpatrywanego w postępowaniu głównym, będzie spoczywać na tej spółce, nawet jeśli filmy wideo umieszczane online są tworzone i wysyłane przez użytkowników w celu ich opublikowania na tej samej stronie internetowej.

49      Z uwagi na powyższe rozważania i z zastrzeżeniem weryfikacji, których powinien dokonać sąd odsyłający, na pytanie zadane przez ten sąd należy odpowiedzieć w oparciu o założenia, zgodnie z którymi, po pierwsze, rozpowszechnianie filmu wideo ukarane w spornej decyzji stanowi „audiowizualną usługę medialną” w rozumieniu dyrektywy 2010/13, a po drugie, Golf Bulgaria jest objęta zakresem pojęcia „dostawcy usług medialnych” w rozumieniu tej dyrektywy.

 W przedmiocie przepisu dyrektywy 2010/13 mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym

50      Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że rozpatrywany w postępowaniu głównym film wideo ukazywał, jak osoba i szczególnych potrzebach edukacyjnych była upokarzana przez grupę osób. Okoliczność ta skłoniła w szczególności SEM do zakwalifikowania tego filmu wideo jako sprzecznego z „dobrymi obyczajami” w rozumieniu prawa krajowego, a przez to do ukarania tej spółki za rozpowszechnianie audycji sprzecznej z dobrymi obyczajami, przy czym SEM dodała przed sądem odsyłającym, że osoba ta doznała w ten sposób naruszenia godności człowieka

51      Tymczasem należy przypomnieć, że art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13 nakłada na państwa członkowskie nie tylko obowiązek poszanowania, ale również ochrony godności człowieka, przy czym obowiązek ten oznacza w szczególności, że państwa te są zobowiązane do przyjęcia środków niezbędnych do zapewnienia, aby treści audiowizualnych usług medialnych dostarczanych przez dostawców podlegających ich jurysdykcji nie naruszały wartości godności człowieka (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 67).

52      Obowiązek poszanowania wartości godności człowieka i zakaz rozpowszechniania treści naruszających tę wartość są objęte zakresem stosowania tego przepisu (wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 73).

53      Tym samym w kontekście takim jak w sprawie w postępowaniu głównym, w którym uregulowania krajowe zakazujące rozpowszechniania treści sprzecznych z dobrymi obyczajami posłużyły za podstawę decyzji wydanej w celu ukarania naruszenia godności człowieka, to uregulowania krajowe mogą być objęte zakresem art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13. Natomiast takich uregulowań, w zakresie, w jakim służą one jedynie realizacji obowiązku poszanowania godności człowieka i podstawy zakazu dotyczącej naruszenia wartości godności człowieka przewidzianych w tym art. 6 ust. 1, nie można interpretować w ten sposób, że zawierają one przepisy „bardziej szczegółowe” lub „surowsze” w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, a w konsekwencji, że nie są one objęte tym ostatnim przepisem (zob. podobnie wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 78).

54      Tak więc z uwagi na szczególne okoliczności sporu w postępowaniu głównym na pytanie zadane przez sąd odsyłający należy odpowiedzieć w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13.

 W przedmiocie pytania

55      Biorąc pod uwagę rozważania wstępne, trzeba uznać, że poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13 w związku z art. 11 Karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło na podstawie uregulowań krajowych zakazujących na podstawie ogólnej zasady prawa tego państwa nadawania programów sprzecznych z dobrymi obyczajami, ukarać dostawcę usług medialnych za rozpowszechnianie filmu wideo naruszającego godność człowieka.

56      W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z samym brzmieniem art. 288 akapit trzeci TFUE państwa członkowskie korzystają z wyboru formy i środków wykonania dyrektyw pozwalających na jak najlepsze zagwarantowanie rezultatu, do którego zmierzają, oraz że z postanowienia tego wynika, iż transpozycja dyrektywy do prawa krajowego nie wymaga koniecznie podjęcia działań legislacyjnych w każdym państwie członkowskim (wyrok z dnia 14 lutego 2012 r., Flachglas Torgau, C‑204/09, EU:C:2012:71, pkt 60).

57      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w szczególności istnienie ogólnych zasad lub przepisów ogólnych może spowodować, że transpozycja za pomocą dodatkowych szczególnych środków ustawowych lub wykonawczych stanie się zbędna, jednak pod warunkiem, że owe przepisy rzeczywiście zapewniają pełne stosowanie wspomnianej dyrektywy oraz że w przypadku gdy omawiany przepis dyrektywy ma na celu przyznanie praw jednostkom, stan prawny wynikający z tych zasad jest dostatecznie precyzyjny i jasny, a uprawnieni mają możliwość rozeznania się we wszystkich przysługujących im prawach i w razie potrzeby powołania się na nie przed sądami krajowymi [wyrok z dnia 10 czerwca 2021 r., Ultimo Portfolio Investment (Luxembourg), C‑303/20, EU:C:2021:479, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo].

58      W świetle tego orzecznictwa można uznać, że o ile, jak wskazano w pkt 51 i 52 niniejszego wyroku, art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13 nakłada na państwa członkowskie, w dziedzinie audiowizualnych usług medialnych, obowiązek ochrony wartości godności człowieka poprzez zagwarantowanie zakazu treści naruszających tę wartość, o tyle co do zasady nie jest wykluczone, że przepis ten zostanie transponowany do wewnętrznego porządku prawnego państwa członkowskiego na podstawie uregulowań krajowych zakazujących zgodnie z ogólną zasadą prawa tego państwa programy sprzeczne z dobrymi obyczajami, pod warunkiem, że sytuacja prawna wynikająca z tych uregulowań krajowych jest wystarczająco precyzyjna i jasna, aby umożliwić dostawcom usług medialnych ustalenie, że pojęcie audycji sprzecznej z dobrymi obyczajami obejmuje rozpowszechnianie wideo naruszającego wartość godności człowieka.

59      Ponadto należy przypomnieć, że zasada pewności prawa wymaga z jednej strony, by normy prawa były jasne i precyzyjne, zaś z drugiej strony, aby ich stosowanie było przewidywalne dla podmiotów prawa, w szczególności gdy normy te mogą mieć dla nich niekorzystne skutki. Zasada ta wymaga w szczególności, aby dane uregulowania umożliwiały zainteresowanym dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, jakie na nich nakładają, oraz aby mogli oni poznać jednoznacznie swoje prawa i obowiązki i podjąć w konsekwencji odpowiednie działania (wyrok z dnia 21 maja 2026 r., Across Fiduciaria i in., C‑684/24 i C‑685/24, EU:C:2026:410, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).

60      Ponadto ów wymóg pewności prawa jest szczególnie rygorystyczny w przypadku uregulowania mogącego pociągać za sobą konsekwencje finansowe. W szczególności Trybunał orzekł, że sankcja, nawet niemająca charakteru karnego, może zostać nałożona tylko wtedy, gdy opiera się na jasnej i jednoznacznej podstawie prawnej (zob. podobnie wyrok z dnia 26 października 2006 r., Koninklijke Coöperatie Cosun, C‑248/04, EU:C:2006:666, pkt 79, 80 i przytoczone tam orzecznictwo).

61      W tym kontekście należy przypomnieć, że jeśli chodzi o zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar ustanowioną w art. 49 ust. 1 Karty, która ma zastosowanie do dziedziny prawa karnego (zob. podobnie wyrok z dnia 1 sierpnia 2025 r., BAJI Trans, C‑544/23, EU:C:2025:614, pkt 62), zasada ta, która stanowi szczególny wyraz ogólnej zasady pewności prawa, oznacza w szczególności, że ustawa jasno określa przestępstwa i grożące za nie kary w celu zapewnienia przewidywalności zarówno w odniesieniu do definicji przestępstwa, jak i określenia kary. Warunek ten jest spełniony, jeśli podmiot prawa na podstawie treści przepisu i w razie potrzeby na podstawie wykładni dokonanej przez odpowiednie sądy krajowe jest w stanie określić, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej (wyrok z dnia 26 czerwca 2025 r., Makeleio i Zougla, C‑555/23 i C‑556/23, EU:C:2025:484, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem w tym względzie w każdym razie nie może być inaczej w odniesieniu do sankcji, które mają charakter inny niż karny.

62      Do sądu odsyłającego będzie zatem należało zbadanie, czy dostawca usług medialnych może wiedzieć, w świetle brzmienia ZRT i, w stosownym przypadku, na podstawie wykładni dokonanej przez Konstitutsionen sad (trybunał konstytucyjny) i Varhoven Kasatsionen sad (najwyższy sąd kasacyjny), że zakaz nadawania programów sprzecznych z dobrymi obyczajami przewidziany w tych uregulowaniach krajowych ma zastosowanie również do nadawania filmów wideo naruszającego godność człowieka.

63      W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o to, czy uregulowania krajowe mające cechy wymienione w pkt 55 niniejszego wyroku i spełniające wymogi jasności i precyzji w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 57–61 tego wyroku naruszają prawo do wolności wypowiedzi ustanowione w art. 11 Karty, należy przypomnieć, że prawa i wolności ustanowione w owym art. 11 nie są prawami absolutnymi, lecz powinny być rozpatrywane w świetle ich funkcji społecznej. Jednakże zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności zagwarantowanych w Karcie muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę tych praw i wolności oraz, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, być konieczne i rzeczywiście odpowiadać celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób [wyrok z dnia 26 lutego 2026 r., Komisja/Węgry (Prawo do świadczenia usług medialnych na częstotliwości radiowej), C‑92/23, EU:C:2026:108, pkt 365, 367 i przytoczone tam orzecznictwo].

64      W tym względzie, zgodnie z art. 1 Karty godność człowieka jest nienaruszalna. Musi być szanowana i chroniona.

65      Z wyjaśnień dotyczących Karty praw podstawowych (Dz.U. 2007, C 303, s. 17) wynika, że godność człowieka w rozumieniu tego art. 1 jest nie tylko podstawowym prawem samym w sobie, ale stanowi samą podstawę praw podstawowych. W tym względzie wyjaśnienia te odnoszą się w szczególności do Powszechnej deklaracji praw człowieka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjętej w dniu 10 grudnia 1948 r., która uwzględnia godność człowieka w swojej preambule, precyzując, że „uznanie przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków wspólnoty ludzkiej jest podstawą wolności, sprawiedliwości i pokoju na świecie”. Wynika z tego, zgodnie ze wspomnianymi wyjaśnieniami, że żadne z praw zagwarantowanych w Karcie nie może zostać użyte do naruszania godności innych osób oraz że godność człowieka jest częścią istoty zawartych w niej praw. Nie można jej zatem naruszać, nawet jeśli oznaczałoby to ograniczenie jakiegoś prawa [wyrok z dnia 21 kwietnia 2026 r., Komisja/Węgry (Wartości Unii), C‑769/22, EU:C:2026:326, pkt 486].

66      Z powyższego wynika, że obowiązek dotyczący poszanowania dobrych obyczajów w zakresie, w jakim stanowi on środek umożliwiający ochronę wartości godności człowieka poprzez zakaz rozpowszechniania treści naruszających tę wartość, jak wymaga tego art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13, po pierwsze, stanowi uzasadniony powód ograniczenia wolności wypowiedzi, a po drugie, z uwagi na wynikające z tego ograniczenia tej wolności, stanowi środek proporcjonalny w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty.

67      W związku z tym w takim zakresie uregulowania krajowe mające cechy wymienione w pkt 55 niniejszego wyroku i spełniające wymogi jasności i precyzji w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 57–61 tego wyroku nie naruszają prawa do wolności wypowiedzi ustanowionego w art. 11 Karty.

68      Z uwagi na powyższe rozważania na pytanie prejudycjalne trzeba odpowiedzieć, że art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/13 w związku z art. 11 Karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło na mocy uregulowań krajowych zakazujących w oparciu o ogólną zasadę prawa tego państwa audycji sprzecznych z dobrymi obyczajami nałożyć na dostawcę usług medialnych sankcję za rozpowszechnianie filmu wideo naruszającego wartość godności człowieka, o ile dostawcy takich usług mogą wiedzieć w świetle brzmienia tych uregulowań krajowych i w razie potrzeby na podstawie ich wykładni dokonanej przez sądy krajowe, że taki zakaz obejmuje audycje naruszające tę wartość.

 W przedmiocie kosztów

69      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r., w świetle art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie mogło na mocy uregulowań krajowych zakazujących w oparciu o ogólną zasadę prawa tego państwa audycji sprzecznych z dobrymi obyczajami nałożyć na dostawcę usług medialnych sankcję za rozpowszechnianie filmu wideo naruszającego wartość godności człowieka o ile dostawcy takich usług mogą wiedzieć w świetle brzmienia tych uregulowań krajowych i w razie potrzeby na podstawie ich wykładni dokonanej przez sądy krajowe, że taki zakaz obejmuje audycje naruszające tę wartość.

Podpisy

*      Język postępowania: bułgarski.