<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0700237301.case.xml"><NO.CASE>252/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980C0252</NO.CELEX><NO.SEQ>0010.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2381</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2381</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>1</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT><IE/></LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ / ΙΤΑΛΙΑ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις τοῦ γενικοϋ εισαγγελέως</HT></P><P><HT TYPE="UC">Sir Gordon Slynn</HT></P><P><HT TYPE="UC">πού άνεπτύχθησαν στίς <DATE ISO="19810915">15 Σεπτεμβρίου 1981</DATE></HT><NOTE NOTE.ID="E0001"><P>Μετάφραση ἀπό τά ἀγγλικά.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριε πρόεορε,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">κύριοι οικαστές,</HT></P><P>Ἡ Ἐπιτροπή ἤσκησε τήν παροῦσα προσφυγή επιδιώκοντας νά ἀναγνωρισθεί, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ὅτι ἡ Ίταλική Δημοκρατία, παραλείποντας νά θεσπίσει τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά νά συμμορφωθεί πρός ἑπτά ὁδηγίες εντός τῶν τασσομένων προθεσμιῶν, παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει δυνάμει τῆς συνθήκης. Οἱ σχετικές ὁδηγίες (76/765 καί 76/766 τῆς <DATE ISO="19760727">27ης Ίουλίου 1976</DATE>, 76/891 τῆς <DATE ISO="19761104">4ης Νοεμβρίου 1976</DATE>, 77/95 τῆς <DATE ISO="19761221">21ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, 77/313 τῆς <DATE ISO="19770405">5ης Άπριλίου 1977</DATE>, 78/365 τῆς <DATE ISO="19780331">31ης Μαρτίου 1978</DATE> καί 78/629 τῆς <DATE ISO="19780619">19ης Ίουνίου 1978</DATE>) ἀφορούσαν ὁρισμένες μονάδες καί ὄργανα μετρήσεως.</P><P>Ή Ίταλική Δημοκρατία δέν ἀμφισβήτησε τό γεγονός ὅτι δέν συνεμορφώθη πρός τίς ἐν λόγω ὁδηγίες. Άνέφερε τους λόγους των σημειωθεισῶν καθυστερήσεων. Υπενθυμίζει κατ' ἀρχάς ὅτι τό εθνικό κοινοβούλιο ἐπεφορτίσθη μέ τήν εκτέλεση τῶν πολυαρίθμων ὁδηγιών πού ἐξεδόθησαν. Υπενθυμίζει επίσης τό γεγονός ὅτι ἡ Ίταλική Κυβέρνηση ἤρχισε σχετική διαδικασία, ώστε οἱ ὁδηγίες νά εκτελούνται διά διατάγματος καί ὄχι διά νομοθετικής πράξεως τοῦ κοινοβουλίου. Ή διαδικασία αύτη δέν <HT TYPE="ITALIC">'έχει</HT> ἀκόμη ὁλοκληρωθεί.</P><P>Πάντως, κατά παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ένα Κράτος μέλος δέν δύναται νά επικαλεσθεί διατάξεις, ἀκολουθουμενη πρακτική ἡ καταστάσεις τῆς εσωτερικής έννόμου τάξεως του γιά νά δικαιολογήσει τήν παράβαση τῶν υποχρεώσεων πού υπέχει δυνάμει σχετικής οδηγίας (βλ. πχ. υπόθεση 171/80 <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> κατά <HT TYPE="ITALIC">Ιταλίας,</HT> τῆς <DATE ISO="19810217">17ης Φεβρουαρίου 1981</DATE> πού δέν έχει ἀκόμη δημοσιευθεί στην Συλλογή).</P><P>Ἐν σχέσει πρός τίς ἐν λόγω ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου, φρονῶ ὅτι πρέπει νά χωρήσει ἡ αναγνώριση πού ζητεί ἡ Ἐπιτροπή καί ἡ Ίταλική Δημοκρατία νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα.</P></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>