<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-94/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CJ0094</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:693">EU:C:2019:693</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20190910">10.9.2019 r.</DATE> – Sprawa C‑94/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">Chenchooliah</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (wielka izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20190910">10 września 2019 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Obywatelstwo Unii</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 21 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państwa członkowskiego</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/38/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 3 ust. 1 oraz art. 15, 27, 28, 30 i 31</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem obywatela Unii, który skorzystał ze swobody przemieszczania się</KEYWORD><KEYWORD>Powrót obywatela Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności</KEYWORD><KEYWORD>Wymogi spoczywające na przyjmującym państwie członkowskim na mocy dyrektywy 2004/38/WE w związku z wydaniem decyzji o wydaleniu wspomnianego obywatela państwa trzeciego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑94/18</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court (wysoki trybunał, Irlandia) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20180116">16 stycznia 2018 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20180212">12 lutego 2018 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Nalini Chenchooliah</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Minister for Justice and Equality,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (wielka izba),</P><P>w składzie: K. Lenaerts, prezes, R. Silva de Lapuerta, wiceprezes, A. Arabadjiev, A. Prechal (sprawozdawca), M. Vilaras i C. Toader, prezesi izb, A. Rosas, E. Juhász, M. Safjan, D. Šváby, C.G. Fernlund, C. Vajda, S. Rodin, L.S. Rossi i I. Jarukaitis, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Szpunar,</P><P>sekretarz: L. Hewlett, główna administratorka,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20190115">15 stycznia 2019 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu E. Chenchooliah przez C. Powera, S.C., oraz I. Whelana, BL, upoważnionych przez M. Trayers i M. Moroneya, solicitor,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Minister for Justice and Equality przez M. Browne, G. Hodge oraz A. Joyce’a, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez N. Traversa, SC, S.J. Hillery, BL, oraz D. O’Loghlina, solicitor,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu Irlandii przez M. Browne, G. Hodge oraz A. Joyce’a, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez N. Traversa, SC, S.J. Hillery, BL, oraz D. O’Loghlina, solicitor,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu duńskiego przez J. Nymanna-Lindegrena, M. Wolff oraz P.Z.L. Ngo, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niderlandzkiego przez K. Bulterman oraz C.S. Schillemans, działające w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu austriackiego przez G. Hessego, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez E. Montaguti oraz J. Tomkina, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20190521">21 maja 2019 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14, 15, 27 i 28 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="77" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 158, s. 77</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Nalini Chenchooliah, obywatelką państwa trzeciego, a Minister for Justice and Equality (ministrem sprawiedliwości i równości, Irlandia, zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>ministrem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) w przedmiocie wydanej względem niej decyzji o deportacji w następstwie powrotu jej małżonka będącego obywatelem Unii do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada i w którym odbywa karę pozbawienia wolności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy 5, 23 i 24 dyrektywy 2004/38 brzmią następująco:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>(5)</NO.P><TXT>Prawo wszystkich obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich powinno być również zagwarantowane członkom ich rodzin bez względu na przynależność państwową, aby korzystanie z niego mogło opierać się na obiektywnych warunkach wolności i godności. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(23)</NO.P><TXT>Wydalenie obywateli Unii i członków ich rodziny uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego stanowi środek mogący wywołać poważne szkody dla osób, które korzystając z praw i swobód przyznanych im w traktacie, rzeczywiście zintegrowały się w przyjmującym państwie członkowskim. Zakres takich środków powinien zatem zostać<?PAGE NO="3"?> ograniczony zgodnie z zasadą proporcjonalności, aby uwzględnić stopień integracji danej osoby, długość jej pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, jej wiek, stan zdrowia, sytuację rodzinną i ekonomiczną oraz związki z krajem pochodzenia.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(24)</NO.P><TXT>W konsekwencji stopień ochrony przed wydaleniem powinien być tym większy, im większy jest stopień integracji obywateli Unii i członków ich rodziny w przyjmującym państwie członkowskim. […]<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Przedmiot<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Niniejsza dyrektywa ustanawia:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>warunki regulujące korzystanie z prawa swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przez obywateli Unii i członków ich rodziny;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>prawo stałego pobytu na terytorium państw członkowskich dla obywateli Unii i członków ich rodziny;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>ograniczenia w prawach określonych w lit. a) i b) uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Opatrzony tytułem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Definicje<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> art. 2 wspomnianej dyrektywy przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Do celów niniejszej dyrektywy:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>obywatel Unii<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00AB" ID="QE0008"/> oznacza każdą osobę mającą obywatelstwo państwa członkowskiego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>członek rodziny<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00AB" ID="QE0009"/> oznacza:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>współmałżonka;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 3 tejże dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Beneficjenci<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Niniejszą dyrektywę stosuje się w odniesieniu do wszystkich obywateli Unii, którzy przemieszczają się do innego państwa członkowskiego lub przebywają w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, którego są obywatelami, oraz do członków ich rodziny, jak zdefiniowano w art. 2 ust. 2, którzy im towarzyszą lub do nich dołączają<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Rozdział III dyrektywy 2004/38, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Prawo pobytu<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, obejmuje jej art. 6–15.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 6 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Prawo pobytu przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy, obywatele Unii posiadają prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego bez wypełniania jakichkolwiek warunków i formalności innych niż wymóg posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Przepisy ust. 1 stosuje się również w odniesieniu do posiadających ważny paszport członków rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, towarzyszących lub dołączających do obywatela Unii<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7 tejże dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Wszyscy obywatele Unii posiadają prawo pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego przez okres dłuższy niż trzy miesiące, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek w przyjmującym państwie członkowskim; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>posiadają wystarczające zasoby dla siebie i członków ich rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie pobytu, oraz są objęci pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>są zapisani do instytucji prywatnej lub publicznej, uznanej lub finansowanej przez przyjmujące państwo członkowskie na podstawie przepisów prawnych lub praktyki administracyjnej, zasadniczo w celu odbycia studiów, włącznie z kształceniem zawodowym; oraz</P></ITEM><ITEM><P>są objęci pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim i zapewnią odpowiednią władzę krajową, za pomocą oświadczenia lub innego równoważnego środka według własnego wyboru, że posiadają wystarczające zasoby dla siebie i członków rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie ich pobytu; lub</P></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Prawo pobytu przewidziane w ust. 1 rozciąga się na członków rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, towarzyszących lub dołączających do obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim, o ile tacy obywatele Unii spełniają warunki określone w ust. 1 lit. a), b) lub c).</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 12 ust. 2 dyrektywy 2004/38 zawiera przepisy dotyczące zachowania prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, w przypadku śmierci obywatela Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 13 ust. 2 tej dyrektywy reguluje zachowanie prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, w przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 14 wspomnianej dyrektywy, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Zachowanie prawa pobytu<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="014.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Obywatele Unii i członkowie ich rodziny posiadają prawo pobytu przewidziane w art. 6 tak długo, dopóki nie staną się nieracjonalnym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="014.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Obywatele Unii i członkowie ich rodziny posiadają prawo pobytu przewidziane w art. 7, 12 i 13 tak długo, dopóki spełniają warunki w nich określone.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="5"?><PARAG IDENTIFIER="014.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 oraz bez uszczerbku dla przepisów rozdziału VI, w żadnym wypadku środek wydalenia nie może być stosowany wobec obywateli Unii lub członków ich rodziny, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>obywatele Unii są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>obywatele Unii wjechali na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy. W takim przypadku obywatele Unii i członkowie ich rodziny nie mogą zostać wydaleni tak długo, jak tylko obywatele Unii mogą dostarczyć dowód, że kontynuują poszukiwanie pracy i mają rzeczywistą szansę bycia zatrudnionym<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 15 tejże dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Zabezpieczenia proceduralne<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="015.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Procedury przewidziane w art. 30 i 31 stosuje się analogicznie do wszystkich decyzji ograniczających swobodne przemieszczanie się obywateli Unii i członków ich rodziny, uzasadnionych względami innymi niż porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="015.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Przyjmujące państwo członkowskie nie może nałożyć zakazu wjazdu w kontekście decyzji o wydaleniu, do której zastosowanie ma ust. 1<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Artykuły 27, 28, 30 i 31 dyrektywy 2004/38 są ujęte w jej rozdziale VI, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Ograniczenia w prawie wjazdu i prawie pobytu uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Artykuł 27 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Zasady ogólne<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="027.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodę przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodziny, bez względu na przynależność państwową, kierując się względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Na względy te nie można się powoływać do celów gospodarczych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="027.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw do podjęcia takich środków.</ALINEA><ALINEA>Indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 28 wspomnianej dyrektywy, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>Ochrona przed wydaleniem<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="028.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Przed podjęciem decyzji o wydaleniu ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego przyjmujące państwo członkowskie uwzględnia informacje dotyczące długości pobytu danej osoby na jego terytorium, [jej] wieku, stanu zdrowia, sytuacji rodzinnej i ekonomicznej, integracji społecznej i kulturalnej w przyjmującym państwie członkowskim oraz stopień [jej] więzi z krajem pochodzenia.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="6"?><PARAG IDENTIFIER="028.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Przyjmujące państwo członkowskie nie może podjąć decyzji o wydaleniu wobec obywateli Unii lub członków ich rodzin, bez względu na przynależność państwową, którzy posiadają prawo stałego pobytu na jego terytorium, z wyjątkiem poważnych względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Artykuł 30 tejże dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>Notyfikacja decyzji<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="030.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby zainteresowane są powiadamiane na piśmie o każdej decyzji podjętej na mocy art. 27 ust. 1, w taki sposób, aby były w stanie zrozumieć treść powiadomienia i jego skutki.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="030.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby zainteresowane są w pełni i dokładnie informowane o względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, na podstawie których podjęto decyzję w ich przypadku, o ile nie jest to sprzeczne z interesem bezpieczeństwa państwa.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="030.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Powiadomienie określa sąd lub organ administracyjny, do którego zainteresowana osoba może wnieść odwołanie, termin na wniesienie odwołania oraz, w określonym przypadku, czas przyznany danej osobie na opuszczenie terytorium państwa członkowskiego. Z wyjątkiem należycie uzasadnionych pilnych przypadków, czas przyznany na opuszczenie terytorium nie może być krótszy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Artykuł 31 dyrektywy 2004/38, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>Zabezpieczenia proceduralne<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="031.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Osoby zainteresowane posiadają możliwość odwołania się na drodze sądowej i, w określonym przypadku, administracyjnej w przyjmującym państwie członkowskim lub domagania się dokonania rewizji [ponownego rozpatrzenia] każdej decyzji podjętej wobec nich ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Jeżeli wnioskowi o odwołanie lub kontroli sądowej przeciwko decyzji o wydaleniu towarzyszy wniosek o tymczasowe zarządzenie zawieszenia wykonania takiej decyzji, rzeczywiste usunięcie z terytorium nie może nastąpić do momentu, w którym zostanie podjęta decyzja o tymczasowym zarządzeniu, z wyjątkiem sytuacji:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>gdzie decyzja o wydaleniu opiera się na wcześniejszych decyzjach sądu; lub</P></ITEM><ITEM><P>gdzie osoby zainteresowane miały wcześniej możliwość wniesienia wniosku o kontrolę sądową; lub</P></ITEM><ITEM><P>gdzie decyzja o wydaleniu opiera się na istotnych względach bezpieczeństwa publicznego na mocy art. 28 ust. 3.</P></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Procedury odwoławcze umożliwiają zbadanie zgodności z prawem decyzji oraz faktów i okoliczności, na których opierały się proponowane środki. Zapewniają one, że decyzja nie jest nieproporcjonalna, w szczególności w świetle wymagań ustanowionych w art. 28.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="031.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie mogą wydalić daną osobę z ich terytorium w czasie trwania procedury odwoławczej, ale nie mogą jej zabronić, aby osobiście przedstawiła swoje środki obrony, z wyjątkiem sytuacji, w której jej obecność może wywołać poważne zakłócenia porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, lub jeżeli odwołanie lub kontrola sądowa dotyczy odmowy wjazdu na to terytorium<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo irlandzkie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Przepisy irlandzkie mające na celu transpozycję dyrektywy 2004/38 są zawarte w European Communities (Free Movement of Persons) Regulations 2015 [rozporządzeniu w sprawie Wspólnot Europejskich (swobodny przepływ osób) z 2015 r.], które zastąpiło od dnia <DATE ISO="20160201">1 lutego 2016 r.</DATE> European Communities (Free Movement of Persons) (No 2) Regulations 2006 [rozporządzenie w sprawie Wspólnot Europejskich (swobodny przepływ osób) (nr 2) z 2006 r.] z dnia <DATE ISO="20061218">18 grudnia 2006 r.</DATE> (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>rozporządzeniem z 2006 r.<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Artykuł 20 rozporządzenia z 2006 r. ustanawiał przepisy dotyczące uprawnień ministra w zakresie wydawania tzw. decyzji o wydaleniu (<HT TYPE="ITALIC">removal orders</HT>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Immigration Act 1999 (ustawa o imigracji z 1999 r.) zawiera przepisy prawa krajowego dotyczące cudzoziemców, które mają zastosowanie poza zakresem stosowania dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Artykuł 3 tej ustawy reguluje uprawnienia ministra do wydawania tzw. decyzji o deportacji (<HT TYPE="ITALIC">deportation orders</HT>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 3 ust. 1 wspomnianej ustawy minister może wydać decyzję o deportacji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>w celu nakazania cudzoziemcowi, którego dotyczy dana decyzja, opuszczenia terytorium krajowego w terminie wskazanym w decyzji i pozostania poza terytorium krajowym w przyszłości<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Na mocy art. 3 ust. 2 lit. h) oraz i) ustawy o imigracji z 1999 r. decyzja o deportacji może zostać wydana wobec osób, które, odpowiednio, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>w opinii ministra naruszyły nałożone na nich ograniczenie lub warunek w odniesieniu do zejścia z pokładu statku na terytorium lub przybycia na terytorium lub zezwolenia na pobyt na terytorium<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>których deportacja jest, w opinii ministra, potrzebna do ochrony wspólnego dobra<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. a) wspomnianej ustawy minister, przyjmując projekt decyzji o deportacji, doręcza go na piśmie, wraz z uzasadnieniem, danej osobie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Artykuł 3 ust. 4 tejże ustawy przewiduje, że wspomniany projekt podlegający doręczeniu musi zawierać w szczególności następujące informacje:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>informację, że dana osoba może przedstawić swoje uwagi w terminie 15 dni roboczych;</P></ITEM><ITEM><P>informację, że dana osoba ma prawo do dobrowolnego opuszczenia terytorium, zanim minister wyda decyzję w sprawie, oraz że osoba ta jest zobowiązana powiadomić ministra o środkach podjętych w celu opuszczenia terytorium; i</P></ITEM><ITEM><P>informację, że dana osoba może wyrazić zgodę na wydanie decyzji o deportacji w terminie 15 dni roboczych, w wyniku czego minister ma obowiązek przeprowadzić wydalenie osoby z terytorium tak szybko, jak to możliwe.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Po wydaniu decyzji o deportacji pozostaje ona w mocy przez czas nieokreślony. Jednakże zainteresowana osoba może żądać zmiany lub cofnięcia takiej decyzji na podstawie art. 3 ust. 11 ustawy o imigracji z 1999 r. Rozpatrując taki wniosek, minister musi sprawdzić, czy wnioskodawca dowiódł zmiany okoliczności zaistniałej po wydaniu tej decyzji, uzasadniającej jej uchylenie. Okoliczności te mogą wystąpić w szczególności w przypadku, gdy dana osoba jest członkiem rodziny obywatela Unii, który korzysta w Irlandii z praw do swobodnego przemieszczania się przyznanych mu przez prawo Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Nalini Chenchooliah, obywatelka Mauritiusu, przybyła do Irlandii w lutym 2005 r. na podstawie wizy studenckiej i przebywała w tym państwie członkowskim do dnia <DATE ISO="20120207">7 lutego 2012 r.</DATE> na podstawie kolejnych zezwoleń na pobyt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20110913">13 września 2011 r.</DATE> wyszła za mąż za obywatela Portugalii przebywającego w Irlandii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20120202">2 lutego 2012 r.</DATE> złożyła wniosek o wydanie jej karty pobytu jako małżonka obywatela Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W następstwie powyższego wniosku minister wielokrotnie zwracał się o dodatkowe informacje, które N. Chenchooliah częściowo przekazała pismem z dnia <DATE ISO="20120525">25 maja 2012 r.</DATE> Pismem z dnia <DATE ISO="20120827">27 sierpnia 2012 r.</DATE> zwróciła się o przedłużenie terminu na przedłożenie umowy o pracę, twierdząc, że jej mąż właśnie rozpoczął pracę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20120911">11 września 2012 r.</DATE> minister oddalił wniosek o wydanie karty pobytu z następujących powodów:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>Nie wykazała Pani, że obywatel Unii prowadzi działalność zarobkową w Irlandii, wobec czego minister nie jest w stanie stwierdzić, że obywatel ten wykonuje [swoje] prawa z uwagi na zatrudnienie lub pracę na własny rachunek, naukę, pozostawanie bez pracy w sposób niezamierzony lub z powodu posiadania wystarczających środków, zgodnie z wymogami art. 6 ust. 2 lit. а) rozporządzenia [z 2006 r.]. W związku z tym nie posiada Pani prawa pobytu [w Irlandii] na podstawie art. 6 ust. 2 lit. а) rozporządzenia [z 2006 r.]<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W piśmie z dnia <DATE ISO="20121015">15 października 2012 r.</DATE> N. Chenchooliah dostarczyła dowód, że jej małżonek był zatrudniony w restauracji przez dwa tygodnie, i wystąpiła o przedłużenie wyznaczonego terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji z dnia <DATE ISO="20120911">11 września 2012 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20121031">31 października 2012 r.</DATE> minister wyraził zgodę na przedłużenie tego terminu. Następnie minister zwrócił się o dodatkowe informacje oraz wskazał, że jeśli nie zostaną one dostarczone w terminie 10 dni roboczych, sprawa zostanie przekazana do jednostki odpowiedzialnej za czynności związane z wydaleniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Ponieważ N. Chenchooliah nie przedstawiła żadnych nowych informacji przez okres prawie dwóch lat, decyzja z dnia <DATE ISO="20120911">11 września 2012 r.</DATE> stała się ostateczna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140717">17 lipca 2014 r.</DATE>, przesłanym bezpośrednio do ministra, N. Chenchooliah wskazała, że od dnia <DATE ISO="20140616">16 czerwca 2014 r.</DATE> jej mąż przebywa w więzieniu w Portugalii w następstwie wyroku skazującego, i wniosła o zezwolenie na pobyt na terytorium Irlandii, powołując się na swoją sytuację osobistą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140903">3 września 2014 r.</DATE> minister poinformował ją, że rozważa się wydanie przeciwko niej decyzji o wydaleniu, uzasadnionej okolicznością, iż jej małżonek, będący obywatelem Unii, przebywał w Irlandii przez okres dłuższy niż trzy miesiące bez spełnienia wymogów przewidzianych w art. 6 ust. 2 rozporządzenia z 2006 r., który to przepis ma na celu transpozycję do prawa irlandzkiego art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38, wobec czego nie ma ona już prawa do pozostania w Irlandii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Następnie pismem z dnia <DATE ISO="20151126">26 listopada 2015 r.</DATE> adwokaci reprezentujący N. Chenchooliah zwrócili się do ministra, aby skorzystał z uprawnienia dyskrecjonalnego przysługującego mu na mocy prawa irlandzkiego i przyznał N. Chenchooliah zezwolenie na pobyt, powołując się między innymi na długi okres zamieszkiwania N. Chenchooliah w Irlandii, jej karierę zawodową oraz perspektywy zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20161115">15 listopada 2016 r.</DATE> minister poinformował N. Chenchooliah, że postanowił nie kontynuować procedury wydalenia, lecz wszcząć w zamian procedurę deportacji na podstawie art. 3 ustawy o imigracji z 1999 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Do pisma dołączono projekt decyzji o deportacji, a N. Chenchooliah wezwano do przedstawienia uwag. Projekt ten był uzasadniony nielegalnym charakterem pobytu N. Chenchooliah w Irlandii od dnia <DATE ISO="20120207">7 lutego 2012 r.</DATE> oraz opinią ministra, zgodnie z którą deportacja zainteresowanej zapewniłaby ochronę wspólnego dobra.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Do pisma tego załączono również wcześniejszą decyzję, z dnia <DATE ISO="20161021">21 października 2016 r.</DATE>, w której potwierdzono, że postanowiono nie wydawać decyzji o wydaleniu wobec N. Chenchooliah na mocy rozporządzenia z 2006 r. i przepisów przejściowych rozporządzenia w sprawie Wspólnot Europejskich (swobodny przepływ osób) z 2015 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20161212">12 grudnia 2016 r.</DATE> sąd odsyłający zezwolił N. Chenchooliah na złożenie wniosku o kontrolę sądową decyzji z dnia <DATE ISO="20161021">21 października 2016 r.</DATE> oraz wniosku o nakazanie ministrowi niewydawania decyzji zmierzającej do jej deportacji. Sąd ten ponadto przyjął środki tymczasowe mające na celu uniemożliwienie dalszego prowadzenia procedury deportacji N. Chenchooliah przed rozpatrzeniem jej skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że Trybunał nie wypowiedział się jeszcze co do kwestii, czy w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której obywatel Unii powrócił do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem, w niniejszym przypadku w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności, a zatem nie korzysta już w przyjmującym państwie członkowskim z prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy prawa Unii, obywatel państwa trzeciego będący małżonkiem tego obywatela Unii nadal jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2004/38 jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>beneficjent<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, wobec czego jego wydalenie z przyjmującego państwa członkowskiego, w którym obecnie nielegalnie zamieszkuje, jest regulowane w szczególności art. 27, 28 i 31 wspomnianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>High Court (wysoki trybunał, Irlandia) odwołuje się w tym względzie do wydanego przez siebie wyroku z dnia <DATE ISO="20140429">29 kwietnia 2014 r.</DATE>, w którym orzekł w sytuacji według niego analogicznej do rozpatrywanej w postępowaniu głównym, że na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zgodnie z tym orzeczeniem rozstrzygnięcie to ma opierać się na orzecznictwie Trybunału, w szczególności na wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa, że zostały przed nim omówione ewentualne wnioski wypływające ze wspomnianego wyroku dla niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>I tak, minister skrytykował tenże wyrok, podnosząc w szczególności, iż nie uwzględnia on istotnego elementu sprawy, że członek rodziny obywatela Unii nie jest objęty zakresem stosowania dyrektywy 2004/38, jeżeli obywatel ten faktycznie i obecnie nie wykonuje swego prawa do swobodnego przemieszczania się. W takim przypadku decyzja o wydaleniu tego członka rodziny jest jego zdaniem regulowana nie przez przepisy rozdziału VI tej dyrektywy, lecz przez prawo krajowe mające zastosowanie poza zakresem stosowania wspomnianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Ponadto przeciwna wykładnia wymagałaby wykazania zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, co spowodowałoby, że bardzo trudne lub wręcz niemożliwe byłoby wydalenie obywateli państw trzecich będących małżonkami obywateli Unii, którym być może przysługiwało jedynie, w pewnym okresie, prawo pobytu czasowego w wyniku działalności ich małżonków w przyjmującym państwie członkowskim, niezależnie od obecnej działalności lub miejsca, gdzie przebywają obecnie ci obywatele Unii, które może znajdować się nawet poza terytorium Unii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Natomiast N. Chenchooliah twierdziła przed sądem odsyłającym, że wydany przez niego wyrok z dnia <DATE ISO="20140429">29 kwietnia 2014 r.</DATE> potwierdza jej stanowisko, według którego jako osoba, której w pewnym czasie ze względu na zawarty przez nią związek małżeński przysługiwało prawo pobytu przynajmniej czasowego przez trzy miesiące zgodnie z art. 6 dyrektywy 2004/38, pozostaje nadal objęta zakresem stosowania tej dyrektywy, a zatem może zostać wydalona z przyjmującego państwa członkowskiego jedynie z poszanowaniem zasad i gwarancji przewidzianych wspomnianą dyrektywą, w tym zasad i gwarancji ustanowionych w art. 27 i 28 tejże dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W tych okolicznościach High Court (wysoki trybunał) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>1)</NO.P><TXT>Jeżeli małżonkowi obywatela Unii, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie art. 6 dyrektywy 2004/38, odmówiono prawa pobytu na podstawie art. 7 [tej dyrektywy] ze względu na to, że ten obywatel Unii nie korzysta lub już przestał korzystać z praw wynikających z traktatu […] w przyjmującym państwie członkowskim, i jeżeli planowane jest wydalenie tego małżonka z omawianego państwa członkowskiego, to czy wydalenie to powinno nastąpić na mocy przepisów dyrektywy [2004/38] i zgodnie z nimi, czy też jest objęte zakresem prawa krajowego państwa członkowskiego?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przypadku gdy odpowiedź na powyższe pytanie jest taka, że wydalenia należy dokonać zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/38, to czy wydalenie z terytorium powinno odbyć się na podstawie i zgodnie z wymogami rozdziału VI [tej] dyrektywy, a w szczególności z jej art. 27 i 28, czy też państwo członkowskie może w takich okolicznościach powołać się na inne przepisy dyrektywy [2004/38], w szczególności jej art. 14 i 15?<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Poprzez swoje dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy przepisy, po pierwsze, rozdziału VI dyrektywy 2004/38, a w szczególności art. 27 i 28 tej dyrektywy, i po drugie, art. 14 i 15 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że pierwsze lub drugie z tych przepisów mają zastosowanie do decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela państwa trzeciego z uwagi na to, że obywatelowi temu nie przysługuje już prawo pobytu na podstawie wspomnianej dyrektywy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel ten zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w chwili, gdy ten obywatel Unii korzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do przyjmującego państwa członkowskiego i przebywając w nim ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego ma obywatelstwo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Przed przystąpieniem do analizy tych pytań należy na wstępie wyznaczyć ich zakres.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku N. Chenchooliah, obywatelka państwa trzeciego, nie domaga się pochodnego prawa pobytu związanego z prawem pobytu jej małżonka będącego obywatelem Unii na podstawie dyrektywy 2004/38. Jej wniosek o umożliwienie skorzystania z takiego prawa na podstawie art. 7 tej dyrektywy został bowiem oddalony decyzją, która stała się ostateczna i której ona nie podważa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Twierdzi ona natomiast, że sankcją za jej obecnie nielegalny pobyt na terytorium Irlandii, przyjmującego państwa członkowskiego, nie może być wydanie decyzji o deportacji na podstawie art. 3 ustawy o imigracji z 1999 r., która z urzędu łączy się z zakazem wjazdu na terytorium na czas nieokreślony, lecz taki pobyt może skutkować jedynie wydaniem decyzji o wydaleniu z poszanowaniem ochrony zapewnionej jej na mocy dyrektywy 2004/38, a w szczególności przez jej art. 27 i 28.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Po wyjaśnieniu powyższego należy przypomnieć najpierw, że zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 dyrektywa ta obejmuje swym zakresem stosowania obywateli Unii, którzy przemieszczają się do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, którego są obywatelami, lub przebywają w takim państwie, jak również członków ich rodziny, w rozumieniu art. 2 pkt 2 tej dyrektywy, którzy im towarzyszą lub do nich dołączają – które to osoby są beneficjentami przyznanych przez nią uprawnień (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171114">14 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lounes</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑165/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:862">EU:C:2017:862</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku jest bezsporne, że małżonek N. Chenchooliah, który jest obywatelem Portugalii, a zatem obywatelem Unii, skorzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, którego jest obywatelem, i przebywając w nim, gdy opuścił Portugalię, aby udać się do Irlandii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Nie jest także kwestionowane, że N. Chenchooliah, z uwagi na małżeństwo zawarte z obywatelem Unii w chwili, gdy korzystał z przysługującej mu swobody przemieszczania się, zamieszkiwała przez pewien czas ze swoim małżonkiem w Irlandii na podstawie pochodnego prawa przysługującego na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 2004/38 członkom rodziny obywatela Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Ponadto okoliczność, że N. Chenchooliah wjechała do Irlandii przed swoim małżonkiem i zanim stała się członkiem jego rodziny, jest bez znaczenia, jako że jest bezsporne, iż przebywała ze swoim małżonkiem w przyjmującym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Jak bowiem zauważył już Trybunał, zwrot <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>członk[owie] […] rodziny [obywatela Unii], […] którzy [mu] towarzyszą<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>, znajdujący się w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38, należy interpretować jako obejmujący zarówno członków rodziny obywatela Unii, którzy wjechali razem z nim do przyjmującego państwa członkowskiego, jak i tych, którzy przebywają z nim w tym państwie członkowskim, bez konieczności rozróżniania w tym drugim przypadku, czy obywatele państw trzecich wjechali do rzeczonego państwa członkowskiego przed przybyciem lub po przybyciu obywatela Unii, czy też przed lub po tym, jak zostali członkami jego rodziny (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Jednakże od chwili powrotu małżonka do Portugalii N. Chenchooliah nie przysługuje już status <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Otóż, skoro pozostała ona w Irlandii, gdzie nie przebywa już ze swoim portugalskim małżonkiem, to – mimo że w przeszłości korzystał on ze swobody przemieszczania się, gdy udał się do Irlandii i przebywał tam z N. Chenchooliah przez pewien czas – nie spełnia już ona nałożonego w art. 3 ust. 1 wymogu towarzyszenia obywatelowi Unii lub dołączenia do niego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Jak przypomniał Trybunał, wymóg ten, również zawarty między innymi w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38, odpowiada celowi oraz uzasadnieniu pochodnych praw wjazdu i pobytu, które dyrektywa ta przewiduje dla członków rodziny obywateli Unii. Cel i uzasadnienie takich praw pochodnych są bowiem związane z okolicznością, że odmowa przyznania takiego prawa mogłaby w szczególności godzić w możliwość skutecznego korzystania przez danego obywatela Unii ze swobody przemieszczania się oraz naruszać wykonywanie i skuteczność praw przysługujących mu na podstawie art. 21 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121108">8 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Iida</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑40/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:691">EU:C:2012:691</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171114">14 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lounes</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑165/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:862">EU:C:2017:862</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Ponadto pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 jest pojęciem dynamicznym w tym znaczeniu, że status beneficjenta, nawet jeżeli został on uzyskany w przeszłości, może zostać utracony w późniejszym czasie, jeśli warunki określone w tym przepisie nie są już spełnione (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171114">14 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lounes</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑165/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:862">EU:C:2017:862</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W tym kontekście Trybunał orzekł, że zastosowanie dyrektywy 2004/38 wyłącznie do członków rodziny obywatela Unii, którzy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>towarzyszą<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> mu lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>dołączają<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> do niego w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, jest równoznaczne z ograniczeniem prawa wjazdu i prawa pobytu członków rodziny obywatela Unii w państwie członkowskim, w którym on przebywa (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Trybunał dodał, że jeżeli obywatel państwa trzeciego, będący członkiem rodziny obywatela Unii, wywodzi z dyrektywy 2004/38 prawo wjazdu i prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, państwo to może ograniczyć te prawa wyłącznie z zachowaniem art. 27 i 35 tej dyrektywy (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Zatem, o ile obywatel państwa trzeciego, będący małżonkiem obywatela Unii, który korzysta z przysługującej mu swobody przemieszczania się, przebywa wraz z tym obywatelem Unii w przyjmującym państwie członkowskim, a zatem jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>beneficjentem<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38, prawo pobytu, które wywodzi ten obywatel państwa trzeciego z tej dyrektywy, a w szczególności z jej art. 7 ust. 2, może zostać ograniczone wyłącznie z poszanowaniem w szczególności art. 27 i 35 wspomnianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Taka sytuacja różni się jednak od sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, charakteryzującej się tym, że wskazany obywatel państwa trzeciego nie przebywa już wraz z małżonkiem będącym obywatelem Unii w przyjmującym państwie członkowskim po wyjeździe tego obywatela Unii i że odmówiono mu prawa pobytu na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38. Tym samym temu obywatelowi państwa trzeciego nie przysługuje już prawo pobytu na mocy tej dyrektywy, również z uwagi na to, że nie dotyczy go żadna z sytuacji określonych art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, w których zachowane zostaje prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii niebędących obywatelami jednego z państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Wynika z tego, że wnioski wypływające z pkt 95 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), nie mają zastosowania w sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Powstaje jednak pytanie, czy utrata przez N. Chenchooliah statusu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 oznacza, że decyzja o wydaleniu wydana zasadniczo ze względu na to, że odmówiono jej prawa pobytu na podstawie art. 7 ust. 2 tej dyrektywy, nie podlega tej dyrektywie, lecz jedynie prawu krajowemu mającemu zastosowanie poza zakresem stosowania tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że dyrektywa 2004/38 nie tylko zawiera przepisy regulujące warunki uzyskania jednego z różnych rodzajów praw pobytu, które przewiduje, oraz przesłanki, jakie należy spełnić, aby móc nadal korzystać z określonych praw. Dyrektywa ta ustanawia ponadto szereg przepisów mających na celu uregulowanie sytuacji wynikającej z utraty jednego z tych praw, w szczególności w przypadku wyjazdu obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>I tak, art. 15 dyrektywy 2004/38, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>Zabezpieczenia proceduralne<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, stanowi w ust. 1, że procedury przewidziane w art. 30 i 31 tej dyrektywy stosuje się analogicznie do wszystkich decyzji ograniczających swobodne przemieszczanie się obywateli Unii i członków ich rodziny, uzasadnionych względami innymi niż względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Ponadto art. 15 ust. 3 dyrektywy 2004/38 przewiduje, że przyjmujące państwo członkowskie nie może nałożyć zakazu wjazdu w kontekście takiej decyzji o wydaleniu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Zgodnie z samym brzmieniem art. 15 dyrektywy 2004/38 – i jeśli przepis ten ma nie zostać pozbawiony znacznej części swej treści i skuteczności – zakres stosowania tej dyrektywy obejmuje decyzję o wydaleniu wydaną, jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, ze względów niezwiązanych z jakimkolwiek zagrożeniem dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, lecz związanych z okolicznością, że członkowi rodziny obywatela Unii, któremu w przeszłości przysługiwało tymczasowe prawo pobytu na podstawie dyrektywy 2004/38 wynikające z korzystania przez tego obywatela Unii ze swobody przemieszczania się, nie przysługuje już obecnie takie prawo pobytu w następstwie wyjazdu wspomnianego obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego i jego powrotu do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Przepis ten, ujęty w rozdziale III dyrektywy 2004/38, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>Prawo pobytu<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, przewiduje bowiem regulację mającą zastosowanie, gdy tymczasowe prawo pobytu na podstawie tej dyrektywy ustaje, w szczególności wówczas, gdy obywatel Unii lub członek jego rodziny, który w przeszłości korzystał z prawa pobytu przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy lub przez okres przekraczający trzy miesiące na mocy, odpowiednio, art. 6 lub art. 7 tej dyrektywy, nie spełnia już przesłanek odnośnego prawa pobytu i może zatem co do zasady zostać wydalony przez przyjmujące państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku N. Chenchooliah przez pewien czas korzystała z prawa pobytu w Irlandii na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w następstwie małżeństwa zawartego z obywatelem Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się w tym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Jednakże w następstwie wyjazdu małżonka utraciła ona to prawo pobytu, ponieważ nie spełnia już przesłanki dotyczącej wymogu towarzyszenia obywatelowi Unii korzystającemu z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się lub dołączenia do niego, co skutkowało oddaleniem jej wniosku o umożliwienie skorzystania z prawa pobytu na podstawie art. 7 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Ponieważ, jak stwierdzono w pkt 66 niniejszego wyroku, sytuacja taka nie jest żadną z sytuacji określonych w art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, w których zachowane zostaje prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii niebędących obywatelami jednego z państw członkowskich, przyjmujące państwo członkowskie może wydać decyzję o wydaleniu wobec N. Chenchooliah na mocy art. 15 wspomnianej dyrektywy. Taka decyzja o wydaleniu może zostać jednak wydana jedynie z poszanowaniem wymogów ustanowionych w tym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Jak zauważył również w istocie rzecznik generalny w pkt 75 opinii, stwierdzenie to nie jest niezgodne, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, z okolicznością, że zainteresowana osoba straciła status <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Utrata tego statusu skutkuje bowiem tym, że zainteresowana osoba nie korzysta już z prawa do przemieszczania się i prawa pobytu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, które przez pewien czas jej przysługiwały, ponieważ nie spełnia ona już warunków, którym podlegają te prawa. Natomiast utrata ta nie oznacza – jak wynika z pkt 74 niniejszego wyroku – że dyrektywa 2004/38 nie ma już zastosowania do wydania przez przyjmujące państwo członkowskie decyzji o wydaleniu tej osoby z takiego powodu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>Co się tyczy konsekwencji stosowania art. 15 dyrektywy 2004/38 w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, z ust. 1 tego przepisu wynika, że zabezpieczenia ustanowione w art. 30 i 31 wspomnianej dyrektywy stosuje się <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>analogicznie<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Określenie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>analogicznie<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> należy rozumieć w ten sposób, że przepisy art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 mają zastosowanie, w ramach art. 15 tej dyrektywy, tylko wtedy, gdy mogą one być rzeczywiście stosowane, ewentualnie z zastrzeżeniem niezbędnych dostosowań, do decyzji wydawanych ze powodów innych niż względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Nie jest zaś tak w przypadku art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/38, art. 31 ust. 2 tiret trzecie tej dyrektywy i art. 31 ust. 4 wspomnianej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Przepisy te, których stosowanie musi pozostać ściśle ograniczone do decyzji o wydaleniu wydawanych ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, nie mają zatem zastosowania do decyzji o wydaleniu, o których mowa w art. 15 dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Co się tyczy przepisów art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 mających zastosowanie w ramach art. 15 tej dyrektywy, należy wskazać w szczególności w odniesieniu do art. 31 ust. 1 wskazanej dyrektywy i prawa do odwołania się na drodze sądowej, które należy zapewnić zgodnie z tym przepisem, że w związku z tym, iż takie środki prawne są objęte <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>stosowaniem prawa Unii<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przepisy proceduralne dotyczące tych środków prawnych, które mają na celu zapewnienie ochrony praw przyznanych przez dyrektywę 2004/38, powinny być zgodne w szczególności z wymogami wynikającymi z prawa do skutecznego środka prawnego określonego w art. 47 wspomnianej karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z art. 31 ust. 3 dyrektywy 2004/38, przepisem znajdującym zastosowanie w ramach art. 15 tej dyrektywy, procedury odwoławcze powinny nie tylko umożliwiać zbadanie zgodności z prawem danej decyzji oraz faktów i okoliczności, na których opiera się ta decyzja, lecz również zapewnić, by dana decyzja nie była nieproporcjonalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Należy również zauważyć, że ponieważ art. 15 ust. 1 dyrektywy 2004/38 odnosi się wyłącznie do analogicznego stosowania jedynie art. 30 i 31 tej dyrektywy, to pozostałe przepisy rozdziału VI wspomnianej dyrektywy, w tym jej art. 27 i 28, nie mają zastosowania w ramach wydawania decyzji na podstawie art. 15 tejże dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Jak przypomniano w pkt 65 niniejszego wyroku, przepisy art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38 mają bowiem zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy zainteresowana osoba wywodzi w danym momencie z tej dyrektywy prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, które to prawo ma charakter albo tymczasowy, albo stały (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Wreszcie, należy podkreślić, że zgodnie z art. 15 ust. 3 dyrektywy 2004/38 w kontekście decyzji o wydaleniu, która mogła zostać wydana w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, nie można w żadnym przypadku nałożyć zakazu wjazdu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, iż art. 15 dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela państwa trzeciego z uwagi na to, że obywatelowi temu nie przysługuje już prawo pobytu na podstawie tej dyrektywy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel ten zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w chwili, gdy ten obywatel Unii korzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do przyjmującego państwa członkowskiego i przebywając w nim ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego ma obywatelstwo. Wynika stąd, że zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń ustanowionych w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 jest wymagane przy wydawaniu takiej decyzji o wydaleniu, w której kontekście nie można w żadnym przypadku nałożyć zakazu wjazdu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="15"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 15 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela państwa trzeciego z uwagi na to, że obywatelowi temu nie przysługuje już prawo pobytu na podstawie tej dyrektywy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której obywatel ten zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w chwili, gdy ten obywatel Unii korzystał ze swobody przemieszczania się, udając się do przyjmującego państwa członkowskiego i przebywając w nim ze wspomnianym obywatelem państwa trzeciego, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego ma obywatelstwo. Wynika stąd, że zastosowanie odpowiednich zabezpieczeń ustanowionych w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38 jest wymagane przy wydawaniu takiej decyzji o wydaleniu, w której kontekście nie można w żadnym przypadku nałożyć zakazu wjazdu.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>