Verder betwist SCK, dat zij, zoals in de beschikking is gebeurd, als een onderneming c. q. ondernemersvereniging in de zin van artikel 85, lid 1, van het Verdrag moet worden aangemerkt. Deze kwalificatie zou indruisen tegen de rechtspraak van het Plof en in het bijzonder tegen de arresten van 23 april 1991 (zaak C-41/90, Plöfner en Eiser, Jurispr. 1991, blz. I-1979) en 17 februari 1993 (gevoegde zaken C-159/91 en C-160/91, Poucet en Pistre, Jurispr. 1991, blz. I-637). Vervolgens betoogt zij, dat de voor de aansluiting bij het certificatiesysteem gestelde eisen, in tegenstelling tot hetgeen uit de beschikking blijkt, objectief en non-discriminatoir zijn en uitsluitend zijn gericht op het aangeven van een bepaald niveau van veiligheid en kwaliteit bij de aangesloten ondernemingen.

Volgens FNK spreekt de Commissie ten onrechte van een systeem van tarieven, dat aan de bij de federatie aangesloten ondernemingen zou zijn opgelegd. Ter zake merkt zij op dat deze tarieven waren bedoeld als een objectief uitgangspunt voor onderhandelingen tussen deze ondernemingen en dat zij derhalve geen bindende werking hadden.

Bovendien wordt volgens de Commissie door SCK ten onrechte de in de beschikking jegens haar gegeven kwalificatie als onderneming in de zin van artikel 85, lid 1, van het Verdrag betwist. SCK is namelijk niet een publiekrechtelijke instelling, doch een stichting die commerciële activiteiten verricht en als doel heeft certificatie van kraanverhuurbedrijven tegen betaling. Daaruit volgt dat deze stichting een onderneming in de zin van artikel 85, lid 1, van het Verdrag is. Verweerster voegt hieraan toe, dat verzoeksters de motivering van de litigieuze beschikking negeren, wanneer zij verklaren dat de Commissie niet heeft aangetoond dat de tarieven van FNK mededingingsbeperkend waren. Dienaangaande verwijst zij naar punt 20 van de beschikking volgens welk het systeem zowel een statutaire verplichting meebracht om aanvaardbare tarieven te hanteren, als een sanctieregeling om de naleving van deze verplichting door de FNK-leden af te dwingen.

Volgens de bestreden beschikking (punten 10 en 20) bepaalt artikel 6, lid 1, van de statuten van FNK namelijk, dat besluiten die in overeenstemming met de statuten en het reglement zijn genomen, bindend zijn voor de leden. Verder kan een lid dat hiermee in strijd handelt, krachtens artikel 10, lid 1, sub d, van dezelfde statuten het lidmaatschap worden ontnomen. Wat in het bijzonder de toepassing van de adviestarieven en verrekentarievcn betreft — de door de Commissie bestrafte inbreuk —, wordt in de beschikking gewezen op artikel 3, sub b, van het huishoudelijk reglement, volgens hetwelk de leden van FNK aanvaardbare tarieven moeten hanteren. De beschikking wijst ook op artikel 3, sub c, dat de leden verplicht de door FNK opgestelde algemene voorwaarden te hanteren, waarin naar de FNK-adviestarievcn wordt verwezen. Verzoeksters betwisten dat deze voorschriften kunnen worden opgevat als voorschriften waarbij een stelsel van bindende prijzen wordt ingevoerd, gelet op het feit dat de door de Commissie bedoelde tarieven enkel adviestarieven zouden zijn en voorbeeldcalculaties zouden vormen, die als uitgangspunt voor de onderhandelingen tussen de ondernemingen worden gebruikt. Opgemerkt zij evenwel dat geen enkel element uit het dossier op het eerste gezicht twijfel kan doen rijzen omtrent het feit dat de toepassing van deze tarieven strookte met de belangen van de ondernemingen die deze aanvaardden. Bovendien blijkt uit de bewoordingen van het onderhavige verzoek in kort geding, dat verzoeksters zelf een dergelijk systeem als een tariefstructuur beschouwen die de kraanverhuurmarkt kan organiseren (punten 95-97 van het verzoekschrift in kort geding).

Overigens ontkent SCK niet, dat de bepalingen van haar statuten en reglement bindend waren. Zij herinnert in het bijzonder eraan dat volgens artikel 7, tweede streepje, van haar reglement de houder van het door haar afgegeven certificaat verplicht is, slechts kranen in te [doen] zetten die zijn voorzien van geldige certifi-catieplaten (punt 17 van het verzoekschrift in kort geding). Het staat dus vast dat de ondernemingen die profiteren van de diensten van SCK, verplicht waren bovenbedoelde bepalingen en in het bijzonder de bepaling betreffende het inhuurverbod, ten aanzien waarvan de Commissie een inbreuk heeft vastgesteld, na te leven.

Op grond van deze overwegingen stelt de rechter in kort geding vast, dat deze kraanverhuurbedrijven zich prima facie hielden aan de bepalingen van de federatie en de stichting. De objectieve belangen van verzoeksters kunnen dus niet op het eerste gezicht autonoom worden geacht ten opzichte van de belangen van de bij FNK aangesloten en/of van de diensten van SCK profiterende ondernemingen.

Deze conclusie wordt door verschillende factoren gestaafd. In de eerste plaats is SCK opgezet door een gemachtigde van FNK. In de tweede plaats waren volgens de beschikking in 1994 van de 190 bij SCK aangesloten ondernemingen slechts zeven niet lid van FNK, een percentage dat sedertdien is toegenomen, doch, zoals verzoeksters ter terechtzitting hebben verklaard, de 11 à 13 % niet te boven gaat. In de derde plaats wordt in de oorspronkelijke statuten van SCK bepaald dat deze stichting ten doel heeft, richtlijnen betreffende de inrichting van het kraanverhuurbedrijf vast te stellen ten behoeve van de FNK-leden, certificaten af te geven aan de FNK-leden die aan deze richtlijnen voldoen en te controleren of de certificaathouders deze richtlijnen naleven (artikel 2 van de oorspronkelijke statuten van SCK). In de vierde plaats blijkt uit de beschikking, dat tot 1987 de interne organisatie van SCK werd geregeld door de oorspronkelijke statuten, waarin werd bepaald dat deze stichting werd bestuurd door een bestuur waarvan de leden werden benoemd en ontslagen door het dagelijks bestuur van FNK (artikel 5, lid 2, van de statuten) en dat dit bestuur bovendien werd bijgestaan en gecontroleerd door een college van advies, waarvan de leden door het bestuur van SCK in overleg met het dagelijks bestuur van FNK werden benoemd en ontslagen (artikel 7, lid 1, van de statuten). Na de statutenwijziging op 15 december 1987 zijn de betrekkingen tussen deze twee organisaties geringer geworden. Zij blijven nog steeds zeer nauw omdat, zoals verzoekster ter terechtzitting hebben meegedeeld, twee van de vier leden van het bestuur van SCK nog worden aangewezen door FNK en in het college van deskundigen (naam van het college van advies sedert 20 juni 1994) twee leden zitting hebben namens FNK, terwijl de andere leden de opdrachtgevers, de leveranciers en de overheid vertegenwoordigen.