<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ2002ELA.1000811101.case.xml"><NO.CASE>C-167/00</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62000C0167</NO.CELEX><NO.SEQ>0001.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>8113</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8125</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ JACOBS — ΥΠΟΘΕΣΗ C-167/00</LEFT><RIGHT>HENKEL</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">F. G. Jacobs</HT></P><P>της <DATE ISO="20020307">7ης Μαρτίου 2002</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, που έχει υποβληθεί από το Oberster Gerichtshof (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) (Αυστρία), ζητείται από το Δικαστήριο να αποφανθεί σχετικά με το ζήτημα εάν μια αγωγή που έχει ασκηθεί από ένωση καταναλωτών βάσει της εθνικής νομοθεσίας περί προστασίας των καταναλωτών με αίτημα να απαγορευθεί η χρήση παρανόμων ή υπέρμετρων γενικών συμβατικών ρητρών και όρων αποτελεί αγωγή εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμβαση της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE>. Ενοποιημένο κείμενο της συμβάσεως αυτής, όπως τροποποιήθηκε με τις τέσσερις επακολουθήσες συμβάσεις προσχωρήσεως έχει δημοσιευθεί στην <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="027" DATE.PUB="1998" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 1998, C 27, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Η σύμβαση των Βρυξελλών</P></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, σημείο 1, της Συμβάσεως ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Η παρούσα Σύμβαση εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. Δεν καλύπτει ιδίως φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ο τίτλος II της εν λόγω Συμβάσεως αναγνωρίζει διεθνή δικαιοδοσία μεταξύ των συμβαλλομένων κρατών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε τοπικά δικαστήρια εντός του σχετικού συμβαλλομένου κράτους. Ο βασικός κανόνας της Συμβάσεως είναι ότι έχουν διεθνή δικαιοδοσία τα δικαστήρια του κράτους μέλους όπου ο εναγόμενος έχει την κατοικία του (άρθρο 2). Όμως, είναι δυνατό, κατ' εξαίρεση του κανόνα αυτού, και άλλα δικαστήρια να έχουν ή να πρέπει να έχουν διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκαση ορισμένων τύπων αγωγών.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 5, σημείο 1, της Συμβάσεως αναγνωρίζεται διεθνή δικαιοδοσία <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>ως προς διαφορές εξ συμβάσεως στο δικαστήριο του τόπου όπου εκπληρώθηκε ή οφείλει να εκπληρωθεί η παροχή<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>. Το άρθρο 5, σημείο 3, αναγνωρίζει διεθνή δικαιοδοσία <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας [...] ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>. Από το γράμμα των άρθρων 2 και 5, προκύπτει σαφώς ότι, και στις δύο αυτές περιπτώσεις, η διεθνής δικαιοδοσία μάλλον συμπληρώνει παρά αντικαθιστά αυτήν που παρέχεται από το άρθρο 2.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8114"?><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Τον Μάρτιο του 2002 τέθηκε σε ισχύ, ο κανονισμός (ΕΚ) 44/2001 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός του Συμβουλίου της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>(<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="1">EE 2000, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, αντικαθιστώντας τη Σύμβαση αναφορικά με όλα τα κράτη μέλη εκτός της Δανίας<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 1, παράγραφος 3.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5, παράγραφος 3, του κανονισμού 44/2001 παρέχει διεθνή δικαιοδοσία <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας [στο] δικαστήριο του τόπου όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Η οδηγία σχετικά με τις συμβάσεις που συνάπτονται με καταναλωτές</P></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Η οδηγία 93/13/ΕΟΚ σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία του Συμβουλίου της <DATE ISO="19930405">5ης Απριλίου 1993</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="095" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="29">ΕΕ L 95, σ. 29</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> επιδιώκει την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών που αφορούν τις καταχρηστικές ρήτρες στις συμβάσεις που συνάπτονται με καταναλωτές<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 1, παράγραφος 1.</P></NOTE>. Στο προοίμιο της οδηγίας αυτής επισημαίνεται ότι <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>εναπόκειται στα κράτη μέλη να μεριμνούν ώστε στις συμβάσεις που συνάπτονται με καταναλωτές να μην περιλαμβάνονται καταχρηστικές ρήτρες<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τέταρτη αιτιολογική σκέψη.</P></NOTE>. Το άρθρο 6 επιβάλλει στα κράτη μέλη να θεσπίσουν διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες οι καταχρηστικές ρήτρες σε συμβάσεις με καταναλωτές να μην δεσμεύουν τους τελευταίους.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 της οδηγίας, στο μέτρο που έχει σχέση με την υπό κρίση υπόθεση, προβλέπει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Τα κράτη μέλη μεριμούν ώστε, προς το συμφέρον των καταναλωτών, καθώς και των ανταγωνιζόμενων επαγγελματιών, να υπάρχουν τα κατάλληλα και αποτελεσματικά μέσα, προκειμένου να πάψει η χρησιμοποίηση των καταχρηστικών ρητρών στις συμβάσεις που συνάπτονται από έναν επαγγελματία με καταναλωτές.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τα μέσα αυτά περιλαμβάνουν διατάξεις που δίνουν σε άτομα ή οργανισμούς που έχουν, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, ορισθεί ως έχοντες έννομο συμφέρον για την προστασία των καταναλωτών, τη δυνατότητα να προσφύγουν, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, ενώπιον των αρμοδίων δικαστηρίων ή διοικητικών οργάνων, τα οποία αποφαίνονται για το εάν συμβατικές ρήτρες, που έχουν συνταχθεί με σκοπό τη γενικευμένη χρήση, έχουν καταχρηστικό χαρακτήρα και εφαρμόζουν τα κατάλληλα και αποτελεσματικά μέσα για να πάψει η χρησιμοποίηση των ρητρών αυτών.<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-8115"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Το ιστορικό της αιτήσεως για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/13 μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο με τα άρθρα 28 και 29 του Konsumentenschutzgesetz (νόμος περί προστασίας των καταναλωτών)<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>BGBl. 1979/140.</P></NOTE>. Το άρθρο 28, παράγραφος 1, προβλέπει ότι μπορεί να ζητηθεί να επιβληθεί απαγορευτική υποχρέωση σε οποιοδήποτε, στο πλαίσιο εμπορικών σχέσεων, προβλέπει, στους γενικούς όρους ή στα έντυπα που χρησιμοποιεί για τις συναπτόμενες υπ' αυτού συμβάσεις, ρήτρες αντίθετες προς τον νόμο ή προς τα χρηστά ήθη ή συνιστά τη χρήση τέτοιων ρητρών στις εμπορικές σχέσεις. Το άρθρο 29 ορίζει ότι η απαγόρευση αυτή μπορεί να ζητηθεί από ορισμένες αυστριακές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η Verein für Konsumenteninformation (ένωση για την ενημέρωση των καταναλωτών, στο εξής: 'Ενωση καταναλωτών).</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Ο Κ. Η. Henkel, εναγόμενος στην κύρια δίκη, είναι κάτοικος Γερμανίας μη διαθέτων πρακτορείο ή εγκατάσταση στην Αυστρία. Η κύρια δίκη αφορά τους γενικούς όρους και προϋποθέσεις που χρησιμοποιεί ο Κ. Η. Henkel στις εμπορικές δοσοληψίες του με διάφορους καταναλωτές που κατοικούν στη Βιέννη αναφορικά με ταξίδια που οργανώνονται για διαφημιστικούς λόγους. Η Ένωση καταναλωτών θεωρεί ότι αυτοί οι όροι και οι προϋποθέσεις συνιστούν παράβαση του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών και προστασίας εθνικών δεδομένων καθώς και των διατάξεων περί ανταγωνισμού, ζητεί δε την επιβολή σχετικής απαγορεύσεως σύμφωνα με το άρθρο 28 του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το Handelsgericht Wien (εμποροδικείο), απέρριψε το σχετικό αίτημα επιβολής απαγορεύσεως για τον λόγο ότι τα αυστριακά δικαστήρια στερούνται σχετικής διεθνούς δικαιοδοσίας: το άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως δεν τυγχάνει εφαρμογής επειδή η Ένωση καταναλωτών δεν επικαλέστηκε καμία ζημία εξ αδικοπραξίας.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το Oberlandesgericht Wien (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο) έκανε δεκτή την έφεση της Ενώσεως καταναλωτών. Κατά την κρίση του, το Δικαστήριο ερμηνεύει την έννοια <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως κατά τρόπο αυτοτελή και ευρύ, έτσι ώστε να καλύπτει όλες τις αγωγές με τις οποίες ζητείται να αναγνωριστεί η ευθύνη του εναγομένου και οι οποίες δεν έχουν σχέση με σύμβαση κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1, της ιδίας συμβάσεως<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19880927">27η; Σεπτεμβρίου 1988</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="189/87" YEAR="1988" PAGE.ECR="5565">189/87, Καλφέλης (Συλλογή 1988, α 5565, σκέψη 17)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Η εν λόγω έννοια πρέπει επίσης να καλύπτει αγωγή που έχει ασκηθεί από ένωση δημοσίου συμφέροντος σε σχέση με παράνομη ενέργεια, και τούτο παρά την ανυπαρξία ζημίας.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Ο Κ. Η. Henkel άσκησε αναίρεση ενώπιον του Oberster Gerichtshof. Το δικαστήριο αυτό δεν ήταν βέβαιο εάν η σχετική<?PAGE NO="I-8116"?> αγωγή με την οποία επιδιώκεται η επιβολή απαγορεύσεως εμπίπτει στις αγωγές <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως και, όπως ήταν επόμενο, ζήτησε την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως σχετικά με το ζήτημα που εκτίθεται στην ανωτέρω παράγραφο 1.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Στην αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, το Oberster Gerichtshof υπογραμμίζει τα εξής δύο σημεία.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Πρώτον, η Ένωση καταναλωτών δεν προβάλλει καμία περιουσιακή ζημίας. Το δικαίωμά της για άσκηση αγωγής στηρίζεται στο νόμο και χρησιμεύει για την αποτροπή μελλοντικής ζημίας σε καταναλωτές· όμως, αυτή η ζημία προκύπτει από σύμβαση, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η αγωγή είναι δυνατόν να καλύπτεται από το άρθρο 5, σημείο 1, της Συμβάσεως σε περίπτωση που η Ένωση καταναλωτών θεωρηθεί ως ο νόμιμος εκπρόσωπος των καταναλωτών. Επικουρικώς, αναφορικά με αγωγές που ασκούνται από ενώσεις, η διατάραξη της εννόμου τάξεως μπορεί να θεωρηθεί ως αδικοπραξία. Το Δικαστήριο δεν έχει εισέτι αποφανθεί εάν το γεγονός ότι το δικαίωμα ασκήσεως αγωγής προκύπτει από τον νόμο και όχι από σύμβαση σημαίνει ότι η σχετική αγωγή δεν εμπίπτει στην έννοια <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>της διαφοράς εκ συμβάσεως<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Ούτε, δεύτερον, έχει το Δικαστήριο αποφανθεί εάν οι για προληπτικούς, γενικώς, λόγους ασκούμενες αγωγές, δηλαδή αγωγές που ασκούνται πριν από την επέλευση οποιασδήποτε ζημίας, μπορούν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως, όπου λαμβάνεται ως βάση ο τόπος στον οποίο συνέβη το ζημιογόνο γεγονός, και έτσι, σύμφωνα με το γράμμα του, προϋποθέτει ήδη επελθούσα ζημία.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η Ένωση καταναλωτών, ο Κ. Η. Henkel, η Αυστριακή, η Γαλλική, η Γερμανική Κυβέρνηση και η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και η Επιτροπή. Η Ένωση καταναλωτών, η Γαλλική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Επιτροπή εκπροσωπήθηκαν κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Εφαρμογή ratione materiae της Συμβάσεως των Βρυξελλών</P></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζει ότι μια αγωγή, όπως η ασκηθείσα από την Ένωση καταναλωτών στο πλαίσιο της κύριας δίκης, ουδόλως εμπίπτει στο καθ' ύλην πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως των Βρυξελλών. Κατά την άποψη της, μια οργάνωση προστασίας των καταναλωτών που ασκεί εξουσίες βάσει του άρθρου 29 του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών αποτελεί δημόσια αρχή, το δε δικαίωμα για την αξίωση επιβολής απαγορεύσεως χρήσεως παρανόμων ή υπερβολικών γενικών όρων και προϋποθέσεων, που προβλέπεται από το άρθρο 28 του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών, αποτελεί έκφανση δημόσιας εξουσίας. Βάσει της νομολογίας του<?PAGE NO="I-8117"?> Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 1 της Συμβάσεως<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19761014">14ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="29/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="577">29/76, Eurocontrol (Συλλογή τόμος 1976, σ. 577)</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19801216">16ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="814/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="III-493">814/79, Rüffer (Συλλογή τόμος 1980/ΙII, ο. 493)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, το Ηνωμένο Βασίλειο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μια αγωγή που έχει ασκηθεί από την Ένωση καταναλωτών βάσει των άρθρων 28 και 29 του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών και σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/13 δεν ανήκει στις αστικές ή εμπορικές διαφορές που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 της Συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η Γερμανική Κυβέρνηση θεωρεί ότι η Σύμβαση εφαρμόζεται βάσει του ότι ο εκ μέρους της Ενώσεως καταναλωτών έλεγχος των γενικών προϋποθέσεων απορρέει από την προστασία που το αστικό δίκαιο παρέχει στους καταναλωτές, ενώ η Ένωση καταναλωτών και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι η εν λόγω Ένωση αποτελεί, σύμφωνα με την αυστριακή νομοθεσία, ένωση ιδιωτικού δικαίου, ότι η οδηγία 93/13 επιτρέπει στα κράτη μέλη να χορηγούν το δικαίωμα ασκήσεως αγωγής βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 2, σε οργανώσεις άλλες, εκτός των δημοσίων αρχών, εφόσον βεβαίως αυτές έχουν έννομο συμφέρον για την προστασία των καταναλωτών, ενώ οι ασκούμενες από την Ένωση καταναλωτών, σύμφωνα με τα άρθρα 28 και 29 του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών, αγωγές ασκούνται στο πλαίσιο <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>αστικών και εμπορικών υποθέσεων<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 1 της Συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Συμφωνώ ότι η Σύμβαση σαφώς εφαρμόζεται σε μια περίπτωση όπως η προκείμενη.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, όπως σημειώνει το Ηνωμένο Βασίλειο, ότι <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>ορισμένες αποφάσεις που εκδίδονται στο πλαίσιο δίκης μεταξύ αρχής και ιδιώτη, τότε συνάγεται ότι εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως οριμένα είδη δικαστικών αποφάσεων λόγω της φύσεως των εννόμων σχέσεων μεταξύ των διαδίκων ή λόγω του αντικειμένου της διαφοράς<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> και ότι <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>μολονότι ενδέχεται μεν ορισμένες αποφάσεις που εκδίδονται στο πλαίσιο δίκης μεταξύ αρχής και ιδιώτη να εμπίπτουν στη σύμβαση, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο όταν η αρχή διεξάγει δίκη σε συνάρτηση με την άσκηση δημόσιας εξουσίας<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Eurocontrol, προπαρατεθείσα οτην υποσημείωση 10, σκέψη 4.</P></NOTE>. Καίτοι η αρχή αυτή αναπτύχθηκε στο πλαίσιο διαφορών σχετικά με την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σύμφωνα με τον τίτλο ΙΙΙ της Συμβάσεως, είμαι σύμφωνος με το Ηνωμένο Βασίλειο ότι η εν λόγω αρχή αφορά το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 και τυγχάνει, επίσης, εφαρμογής σε διαφορές σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, σύμφωνα με τον τίτλο II της Συμβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Η διάκριση, μεταξύ, αφενός, αστικών και εμπορικών υποθέσεων και, αφετέρου, υποθέσεων δημοσίου δικαίου είναι γνωστή στα νομικά συστήματα αστικού δικαίου των κρατών μελών, και τούτο μολονότι μπορεί να μην είναι πάντοτε εύκολη η διάκριση μεταξύ των διαφορών όπου το κράτος και τα ανεξάρτητα όργανα του δρουν ως όργανα ιδιωτικού δικαίου και των διαφορών όπου δρουν<?PAGE NO="I-8118"?> ως όργανα δημοσίου δικαίου<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Έκθεση του καθηγητή Shlosser όσον αφορά τη Σύμβαση της <DATE ISO="19781009">9ης Οκτωβρίου 1978</DATE> σχετικά με την προσχώρηση του Βασιλείου της Δανίας, της Ιρλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας στη σύμβαση σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις καθώς και με το πρωτόκολλο για την ερμηνεία της από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="059" DATE.PUB="1979" PAGE.FIRST="71">JO 1979, C 59, σ. 71</REF.DOC.OJ>, παράγραφοι 23 και 25).</P></NOTE>. Όμως, όσον αφορά την υπό κρίση υπόθεση, είναι σαφές ότι η Ένωση καταναλωτών δεν αποτελεί κρατικό όργανο: είναι μια μη κερδοσκοπική ιδιωτική οργάνωση που έχει συσταθεί σύμφωνα με τον Vereingesetz (αυστριακός νόμος περί ενώσεων) του 1951.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Το καταστατικό της Ενώσεως καταναλωτών πρέπει να διακριθεί από αυτό των οργάνων που εμπλέκονται στις δύο αποφάσεις του Δικαστηρίου που έχουν παρατεθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο προς στήριξη των σχετικών επιχειρημάτων του. Η απόφαση Eurocontrol<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 10.</P></NOTE>, αφορά αγωγή ασκηθείσα από την Ευρωπαϊκή Οργάνωση Εναερίου Κυκλοφορίας, διεθνής οργάνωση κρατών συσταθείσα βάσει πολυμερούς Συνθήκης, ενώ η απόφαση Rüffer<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 10.</P></NOTE> έχει σχέση με αγωγή ασκηθείσα από το Ολλανδικό Δημόσιο.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Ούτε από το γεγονός ότι η Ένωση καταναλωτών συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των οντοτήτων που μνημονεύονται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/13 συνεπάγεται ότι αποτελεί αυτή δημόσια αρχή: από το κείμενο της διατάξεως αυτής<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. επίσης την προτελευταία αιτιολογική σκέψη του προοιμίου της οδηγίας 93/13.</P></NOTE> προκύπτει ότι, όπως υποστηρίζουν η Ένωση καταναλωτών και η Επιτροπή, τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίσουν τον τύπο της οντότητας στην οποία θα παραχωρήσουν την απαιτούμενη εξουσία για την άσκηση αγωγής βάσει της διατάξεως αυτής και, πράγματι, τέτοιες οντότητες λαμβάνονται κατά κύριο λόγο υπόψη.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Κατόπιν τούτου, η άποψη μου είναι ότι μια αγωγή όπως η ασκηθείσα από την Ένωση καταναλωτών σύμφωνα με τα άρθρα 28 και 29 του νόμου περί προστασίας των καταναλωτών και σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/13 εμπίπτει στο πεδίο των <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>αστικών και εμπορικών υποθέσεων<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 1 της Συμβάσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Η εφαρμογή του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Στην ουσία ζητείται από το Δικαστήριο να αποφανθεί εάν τα αυστριακά δικαστήρια έχουν διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα με το άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως αναφορικά με αγωγή ασκηθείσα από οργάνωση προστασίας των καταναλωτών με αίτημα την επιβολή απαγορεύσεως της χρήσεως εντός της Αυστρίας παρανόμων ή υπέρμετρων όρων και προϋποθέσεων, όταν ο εναγόμενος είναι κάτοικος άλλου κράτους μέλους και όταν το δικαίωμα ασκήσεως αγωγής προκύπτει από τον νόμο.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ο Κ. Η. Henkel και η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι μια τέτοια αγωγή δεν<?PAGE NO="I-8119"?> εμπίπτει στο πεδίο του άρθρου 5, σημείο 3, και τούτο για δύο λόγους. Πρώτον, από το κείμενό του, όπως έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19761130">30ής Νοεμβρίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="21/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="613">21/76, Bier, αποκαλούμενη <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>Mines de pelasse d'Alsace<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> (Συλλογή τόμος 1976, o. 613)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, προκύπτει ότι η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται όταν ο ενάγων δεν μπορεί να επικαλεστεί ότι έχειυποστεί κάποια ζημία ή, a fortiori, όταν δεν έχει ακόμα επέλθει ζημία. Δεύτερον, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι το άρθρο 5, σημείο 3, καλύπτει κάθε αγωγή με την οποία ζητείται η διαπίστωση της ευθύνης του εναγομένου και η οποία ουδεμία έχει σχέση με <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>σύμβαση<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 1<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Καλφέλης, προπαρατεϋείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 17.</P></NOTE>· ωστόσο, η ασκηθείσα από την Ένωση καταναλωτών αγωγή δεν προκύπτει από συμβατική σχέση.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Η Ένωση καταναλωτών, η Αυστριακή και η Γερμανική Κυβέρνηση, καθώς και η Επιτροπή έχουν την άποψη ότι μια τέτοια αγωγή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, σημείο 3. Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου προβάλλει επίσης, επικουρικώς, την ίδια άποψη (συγκεκριμένα σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν κάνει δεκτό τον ισχυρισμό της ότι η εν λόγω αγωγή κείται εξ ολοκλήρου εκτός του πεδίου εφαρμογής της συμβάσεως).</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, και η ορθή άποψη.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Ίσως να είναι χρήσιμο να εξεταστούν χωριστά τα δύο κύρια επιχειρήματ που προβλήθηκαν υπέρ της αντιθέτου απόψεως: μια αγωγή, όπως αυτή που έχει ασκηθεί από την Ένωση καταναλωτών i) δεν αποτελεί αγωγή <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>, και ii) δεν εμπίπτει, εν πάση περιπτώσει, στο πεδίο εφαρμογήςτου άρθρου 5, σημείο3, και τούτο διότι με αυτήν επιδιώκεται η πρόληψη μελλοντικών πράξεων παρά η διόρθωση των αποτελεσμάτων παρελθούσας πράξεως.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η έννοια της <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>ενοχής εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/></P></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Μολονότι μπορεί να είναι αληθές, σύμφωνα με τον γενικό εισαγγελέα Warner, ότι <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>κανείς δεν κατόρθωσε ποτέ, έστω και στο πλαίσιο οποιασδήποτε εθνικής έννομης τάξης, να διατυπώσει ακριβή ορισμό, χωρίς να ανακύψουν ένα ή περισσότερα προβλήματα. Όπως ο ελέφαντας της παροιμίας, είναι ευκολότερο να αναγνωρίσεις παρά να δώσεις τον ορισμό της αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Rüffer, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 10, σ. 513.</P></NOTE>, το Δικαστήριο, παρ' όλ' αυτά, έχει δώσει ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ότι η έννοια της ενοχής εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας πρέπει να θεωρηθεί ως μια αυτοτελής έννοια η οποία πρέπει να ερμηνεύεται κυρίως σε αναφορά με την οικονομία και τον σκοπό της Συμβάσεως, ώστε να διασφαλίζεται πλήρως η αποτελεσματικότητά της<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις Καλφέλης, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σχέψη 16, κσι της <DATE ISO="19920326">26ης Μαρτίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-261/90" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-2149">C-261/90, Reichert και Kockler (Συλλογή 1992, σ. Ι-2149, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-8120"?><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι ειδικοί κανόνες του άρθρου 5 της Συμβάσεως, ως παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα ότι έχουν διεθνή δικαιοδοσία τα δικαστήρια του τόπου της κατοικίας του εναγομένου, πρέπει να ερμηνεύονται στενώς. Μερικές φορές είναι δικαιολογημένη η στενή ερμηνεία μιας παρεκκλίσεως: π.χ. μια παρέκκλιση από θεμελιώδες δικαίωμα πρέπει, ως τέτοιας φύσεως, να ερμηνεύεται στενώς. Αυτή όμως η προσέγγιση δεν πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να γενικευθεί ως προς όλες τις εξαιρέσεις. Σε μια έκτου νόμου εξαίρεση, όπως ακριβώς και σε οποιαδήποτε άλλη νομοθετική διάταξη, πρέπει να δίνεται η έννοια που της προσιδιάζει, πράγμα που καθορίζεται υπό το φως του σκοπού και του γράμματος καθώς και της οικονομίας και του σκοπού της πράξεως της οποίας αποτελεί μέρος. Προσωπικώς προτιμώ την εναλλακτική διατύπωση που το Δικαστήριο έχει χρησιμοποιήσει στο πλαίσιο της Συμβάσεως των Βρυξελλών, όταν αποφάνθηκε ότι <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>οι εισάγοντες εξαίρεση από γενική αρχή κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ερμηνεία βαίνουσα πέραν των προβλεπομένων από τη Σύμβαση περιπτώσεων<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19920617">17ης Ιουνίου 1992</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-26/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-3967">C-26/91, Handke (Συλλογή 1992, σ. I-3967, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι οι καλυπτόμενες απο το άρθρο 5, σημείο 3, καταστάσεις είναι ποικίλες, αποφαινόμενο ότι <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>η αποκλειστική επιλογή παρίσταται τόσο λιγότερο επιθυμητή καθόσον, με την ευρεία διατύπωση του, το άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως καλύπτει μεγάλη ποικιλία ειδών ευθύνης<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Mines de potasse d'Alsace, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 16, σκέψη 18.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Η προσέγγιση αυτή αντικατοπτρίζεται στην απόφαση Καλφέλης<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 9, σκέψη 17.</P></NOTE>, όπου η σχετική έννοια καλύπτει <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>κάθε απαίτηση με την οποία τίθεται ζήτημα ευθύνης του εναγομένου και δεν αφορά διαφορές εκ συμβάσεως κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Είναι σαφές ότι αυτή η ευρεία διατύπωση μπορεί να καλύψει μια αγωγή όπως η ασκηθείσα από την Ένωση καταναλωτών στο πλαίσιο της κύριας δίκης. Ειδικότερα, η έκφραση <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>ευθύνη<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> — ο αντίστοιχος αγγλικός όρος είναι <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>liability<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/>, ενώ ο αντίστοιχος γαλλικός είναι <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>responsabilité<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> — ευκόλως περικλείει τύπους νομικής ευθύνης άλλους, διαφορετικούς από την υποχρέωση χρηματικής αποζημιώσεως, π.χ., την επίμαχη εν προκειμένω υποχρέωση της αποχής από ορισμένους τύπους παρανόμων ενεργειών<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. επίσης τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Geelhoed στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-334/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-7357">C-334/00, Fonderie Officine Meccaniche Tacconi, που αναπτύχθηκαν στις <DATE ISO="20020131">31 Ιανουαρίου 2002</DATE> (Συλλογή 2002, σ. I-7357, σ. I-7359)</REF.DOC.ECR>. Στο σημείο 76, ο γενικός εισαγγελέας εκφράζειτην άποψη ότι παράλειψη συμμορφώσεως σε νομκο κανόνα που ρυθμίζει συμπεριφορά αποτελεί αδικοπραξία ή οιονεί αδικοπραξία κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Με την απόφαση του Mines de potasse d'Alsace<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 16.</P></NOTE> — πρώτη περίπτωση σχετικά με το άρθρο 5, σημείο 3 — το Δικαστήριο διασαφήνισε ότι η επιλογή που προσφέρεται στον ενάγοντα από τη διάταξη αυτή <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>στηρίχθηκε στη σκέψη ότι σε σαφώς καθορισμένες περιπτώσεις υπάρχει ιδιαίτερα στενός σύνδεσμος μεταξύ της διαφοράς και του δικαστηρίου που μπορεί να κληθεί να επιληφθεί αυτής, τούτο δε χάριν της αποτελεσματικής εκδικάσεως της<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη U της αποφάσεως.</P></NOTE>. Οι δύο συνδετικοί παράγοντες (τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός και τόπος της συνακόλουθης ζημίας) διευκρινίστηκαν, στη συνέχεια, ως <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>ιδιαίτερα<?PAGE NO="I-8121"?> χρήσιμοι για τη διεξαγωγή των αποδείξεων και την οργάνωση της δίκης<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 17 τη; αποφάσεως.</P></NOTE>. Έτσι, ο λόγος υπάρξεως της ειδικής διεθνούς δικαιοδοσίας που παρέχεται με το άρθρο 5, σημείο 3, φαίνεται να είναι το γεγονός ότι τα δικαστήρια του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός είναι, για λόγους ορθής απονομής της δικαιοσύνης και καλής οργανώσεως της δίκης<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19900111">11ης Ιανουαρίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-220/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-49">C-220/88, Dumez France και Tracoba (Συλλογή 1990, σ. Ι-49, σκέψη 17)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, τα πλέον κατάλληλα για την εκδίκαση των σχετικών αγωγών. Κατά τη γνώμη μου, είναι πρόδηλο ότι ο σκοπός αυτός επιτυγχάνεται καλύτερα εάν το δικαστήριο του τόπου όπου συνέβη το προβαλλόμενο ζημιογόνο γεγονός έχει διεθνή δικαιοδοσία για την εκδίκαση αγωγών με αντικείμενο την απαγόρευση παράνομης ενέργειας<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Θα ασχοληθώ κατωτέρω με το ζήτημα εάν μια αγωγή) για την πρόληψη επελεύσεως τέτοιας ενεργείας στο μέλλον εμπίπτει στο πεδίο του άρθρου 5, σημείο 3.</P></NOTE>. Τούτο ακριβώς θα συμβεί εάν αγωγές όπως η προκείμενη θεωρηθούν ως <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Όμως, έχει προβληθεί η αντίρρηση ότι η ασκηθείσα από την 'Ενωση καταναλωτών αγωγή αφορά <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>διαφορά εκ συμβάσεως<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> εφόσον φέρεται να έχει σχέση με παράνομους συμβατικούς όρους και προϋποθέσεις. Επί της βάσεως αυτής, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η αγωγή δεν πρέπει να εμπίπτει στο άρθρο 5, σημείο 3, όπως έχει αυτό ερμηνευθεί από το Δικαστήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Δεν βρίσκω το επιχείρημα αυτό πειστικό. Από την ανάγνωση της αποφάσεως Καλφέ-λης — και ειδικότερα από το γαλλικό κείμενο αυτής — σαφώς προκύπτει ότι το νόημά της είναι ότι η έννοια της αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας καλύπτει κάθε αγωγή με την οποία επιδιώκεται η διαπίστωση της ευθύνης του εναγομένου και η οποία δεν αποτελεί <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>διαφορά εκ συμβάσεως<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 1. Όσον αφορά αυτό το τελευταίο σημείο, από την απόφαση Handke<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 20, σκέψη 15.</P></NOTE> προκύπτει ότι η φράση <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>διαφορές εκ συμβάσεως<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/> καλύπτει μόνο καταστάσεις όπου μια υποχρέωση έχει ελευθέρως αναληφθεί από το ένα συμβαλλόμενο μέρος έναντι του ετέρου. Όμως, η αγωγή της Ενώσεως καταναλωτών στην υπό κρίση υπόθεση δεν αποτελεί <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>διαφορά εκ συμβάσεως<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/> υπό την έννοια αυτή: η Ένωση καταναλωτών — όπως υποστηρίζεται από την Αυστριακή και τη Γερμανική Κυβέρνηση και την Επιτροπή — προβάλλει, μάλλον δικαίωμα, που της έχει ειδικώς απονεμηθεί εκ του νόμου, να ζητήσει την επιβολή υποχρεώσεως παύσεως συνεχίσεως παρανόμου ενεργείας. Επιπλέον, το Ηνωμένο Βασίλειο υπογραμμίζει ότι η Ένωση καταναλωτών περιγράφεται από το αιτούν δικαστήριο ως απολαύουσα του δικαιώματος <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>να προλαμβάνει την επέλευση ζημιών σε καταναλωτές<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/>, πράγμα που θεωρεί ότι είναι λογικότερο να περιγραφεί ως ενοχή εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας· είμαι σύμφωνος με την άποψη αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η Γαλλική Κυβέρνηση επικαλείται την απόφαση Reichert και Kockler<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 19.</P></NOTE> προκειμένου να στηρίξει την άποψη ότι στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, σημείο 3 δεν εμπίπτουν αγωγές με τις οποίες δεν ζητείται χρηματική ικανοποίηση.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Όμως, μια τέτοια άποψη, δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να προκύψει από την<?PAGE NO="I-8122"?> απόφαση αυτή, η οποία αφορά την αντιμετώπιση βάσει της Συμβάσεως των Βρυξελλών, της <HT TYPE="ITALIC">παυλιανής αγωγής</HT> από τη γαλλική νομοθεσία, μέσω της οποίας ο δανειστής μπορεί να αξιώσει να μην ισχύσει έναντι αυτού πράξη διαθέσεως ακινήτου για τον λόγο ότι αυτή έγινε δολίως, προς βλάβη των δικαιωμάτων του, από τον οφειλέτη του. Η αγωγή αυτή μπορεί να ασκηθεί τόσο κατά πράξεων διαθέσεως, εξ επαχθούς αιτίας, εκ μέρους του οφειλέτη, όταν ο εξ αυτού ωφελούμενος είναι κακής πίστεως όσο και κατά πράξεων διαθέσεως εκ χαριστικής αιτίας, εκ μέρους του οφειλέτη έστω και αν ο ωφελούμενος είναι καλής πίστως. Από την ανάγνωση της εν λόγω αποφάσεως προκύπτει ότι το τελευταίο σημείο υπήρξε αποφασιστικής σημασίας: μια αγωγή που είναι δυνατόν να στραφεί κατά τρίτου που δεν έχει διαπράξει καμιά παράνομη πράξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αγωγή <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>αποβλέπουσα στο να αναγνωριστεί η ευθύνη του εναγομένου<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 18 και 20 της αποφάσεως.</P></NOTE>. Είναι σαφές ότι η συλλογιστική αυτή δεν μπορεί να ισχύσει στην υπό κρίση υπόθεση, όπου προβάλλεται ότι ο Κ. Η. Henkel έχει παραβεί εκ του νόμου απαγόρευση όσον αφορά ορισμένους τύπους συμβατικών ρητρών.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Επομένως, η γνώμη μου είναι ότι μια αγωγή, όπως η ασκηθείσα από την Ένωση καταναλωτών στην κύρια δίκη, αποτελεί <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>ενοχή εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Η εφαρμογή του άρθρον 5, σημείο 3, επί καθαρώς προληπτικού χαρακτήρα αγωγών</P></TI></TITLE><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Η δεύτερη κύρια αντίρρηση κατά της εφαρμογής του άρθρου 5, σημείο 3, στην ασκηθείσα από την 'Ενωση καταναλωτών αγωγή στο πλαίσιο της κύριας δίκης είναι ότι με την αγωγή αυτή ζητείται να προληφθεί, για το μέλλον, ένα φερόμενο ως ζημιογόνο γεγονός, και τούτο μολονότι το άρθρο 5, σημείο 3, σύμφωνα με το ίδιο του το γράμμα, περιορίζεται σε αγωγές για ζημιογόνα γεγονότα τα οποία έχουν ήδη επέλθει.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Δεν αμφισβητείται ότι το άρθρο 5, σημείο 3, το οποίο σε <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/> παρέχει διεθνή δικαιοδοσία στα <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="00AB"/>δικαστήρια του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="00BB"/> broc φαίνεται να εφαρμόζεται μόνο σε περίπτωση όπου το ζημιογόνο γεγονός, το οποίο αποτελεί τη βάση της σχετικής αξιώσεως, έχειήδη επέλθει.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Έστω και αν αυτή είναι η ορθή ερμηνεία, δεν βλέπω ως προς τι κάτι τέτοιο θα εμπόδιζε την εφαρμογή του άρθρου 5, σημείο 3, στην προκειμένη περίπτωση, όπου από τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ότι η ασκηθείσα από την Ένωση καταναλωτών αγωγή είχε ως αιτία την χρήση από τον Κ. Η. Henkel, σε διάφορες περιπτώσεις, προβαλλομένων ως παρανόμων όρων και προϋποθέσεων. Αμφότεροι η Ένωση καταναλωτών και η Αυστριακή Κυβέρνηση προβάλλουν το σημείο αυτό. Εξάλλου, πρέπει να αναμένεται ότι τέτοιες αγωγές προκαλούνται συνήθως από την πραγματική χρήση συμβατικών ρητρών που φέρονται ως παράνομες.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Παρ' όλ' αυτά δεν θεωρώ, εν πάση περιπτώσει, ότι συνάδει με την οικονομία και τον σκοπό της Συμβάσεως να ερμηνευθεί το<?PAGE NO="I-8123"?> άρθρο 5, σημείο 3, ως αποκλείον αγωγές με αίτημα την επιβολή απλώς απαγορεύσεως προκειμένου να προληφθούν μελλοντικές ζημίες. Αυτή είναι επίσης και η άποψη της Ενώσεως καταναλωτών, της Αυστριακής και της Γερμανικής Κυβερνήσεως καθώς και της Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο καθηγητής Schlosser έχει επισημάνει στην έκθεση του ότι<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 12, παράγραφος 1345.</P></NOTE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>Πολλά επιχειρήματα συνηγορούν υπέρ της δυνατότητας να ασκούνται επίσης, ενώπιον του δικαστηρίου που αναφέρεται στο άρθρο 5, σημείο 3, κύριες αγωγές σύμφωνα με την τακτική διαδικασία με σκοπό την παρεμπόδιση επικείμενης αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Όπως έχω αναφέρει ανωτέρω<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. σημείο 36.</P></NOTE>, το Δικαστήριο με την απόφαση Mines de potasse d'Alsace<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 16.</P></NOTE> διασαφήνισε ότι η επιλογή που προσφέρεται από τη διάταξη αυτή στον ενάγοντα <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>στηρίχθηκε στη σκέψη ότι σε σαφώς καθορισμένες περιπτώσεις υπάρχει ιδιαίτερα στενός σύνδεσμος μεταξύ της διαφοράς και του δικαστηρίου που μπορεί να κληθεί να επιληφθεί αυτής, τούτο δε χάριν της αποτελεσματικής εκδικάσεως της<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/>, ειδικότερα από την άποψη των αποδεικτικών στοιχείων και της οργανώσεως της δίκης<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 11 και 17 της αποφάσεως.</P></NOTE>. Επομένως, η ειδική διεθνής δικαιοδοσία που έχει παρασχεθεί με το άρθρο 5, σημείο 3, δικαιολογείται από το γεγονός ότι τα δικαστήρια του τόπου όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός είναι σε θέση, καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο, για λόγους σχετικούς για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και την αποτελεσματική οργάνωση της δίκης<NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Dumez Francs και Tracoba, πραπαρατεθείσα στην υποσημείωση 27, σκέψη 17.</P></NOTE>, να εκδικάζουν τις προκύπτουσες σχετικώς αγωγές. Αυτή η εξήγηση ισχύει επίσης και για αγωγές με τις οποίες ζητείται η πρόληψη τέτοιων ζημιογόνων γεγονότων.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Ο Κ. Η. Henkel επικαλείται την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Reichert και Kockler<NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ποοπαραιεθείσα στην υποσημείωση 19.</P></NOTE> προκειμένου να στηρίξει τον ισχυρισμό του ότι το άρθρο 5, σημείο 3, εφαρμόζεται μόνο σε περίπτωση όπου η ζημία έχει ήδη προκληθεί από αδικοπραξία. Όμως, για τους λόγους που έχω ήδη μνημονεύσει, δεν θεωρώ ότι η απόφαση αυτή στηρίζει οποιαδήποτε γενική θέση σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5, σημείο 3<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. ανωτέρω σημείο 40.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, είναι προφανές ότι η αντίστοιχη διάταξη (επίσης άρθρο 5, σημείο 3) του κανονισμού 44/2001<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προπαρατεθείς στην υποσημείωση 3. Β)- ανωτέρω σημείο 6.</P></NOTE>, που έχει τώρα, αναφορικά με τα περισσότερα κράτη μέλη, αντικαταστήσει τη Σύμβαση, εφαρμόζεται σε αγωγές για την πρόληψη επαπειλούμενης ζημιογόνου πράξεως. Ελλείψει οποιουδήποτε επιτακτικού λόγου ερμηνείας των<?PAGE NO="I-8124"?> δύο διατάξεων κατά τρόπο διαφορετικό, θεωρώ ότι ενδείκνυται να ερμηνευθούν αυτές κατά τον ίδιο τρόπο. Βεβαίως, η Επιτροπή, στην πρόταση της περί κανονισμού, φάνηκε να έχει την άποψη ότι η αναθεώρηση του κειμένου ήταν αναγκαία για την άρση αμφιβολιών όσον αφορά την ερμηνεία της διατάξεως παρά για την επέκταση του πεδίου εφαρμογής της<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επεξηγηρτικόυπόμνηρ στην πρόταση κανονισμού 1999/C 376 E/01 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 1999, C 376 E, α. 1).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Εξάλλου, είναι πρόδηλο ότι δεν ικανοποιεί η ιδέα — και πάλι ελλείψει οποιουδήποτε σαφούς και επιτακτικού λόγου — ότι το άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως, που είναι εξάλλου πανομοιότυπο, πρέπει να έχει περιορισμένο περιεχόμενο έναντι του Βασιλείου της Δανίας, του μόνου κράτους μέλους που δεν δεσμεύεται από τον κανονισμό. Το αυτό μπορεί να λεχθεί και σε σχέση με τα συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση του Λουγκάνο για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμβαση της <DATE ISO="19880916">16ης Σεπτεμβρίου 1988</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="319" DATE.PUB="1988" PAGE.FIRST="9">ΕΕ L 319, σ. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Το άρθρο 5, σημείο 3, της συμβάσεως αυτής έχει το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο με το άρθρο 5, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών και εξακολουθεί να ισχύει μεταξύ, αφενός, των κρατών μελών και, αφετέρου, της Ισλανδίας, της Νορβηγίας και της Ελβετίας.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Τέλος, θα ήθελα να σημειώσω ότι η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το άρθρο 5, σημείο 3, δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής σε καθαρώς προληπτικού χαρακτήρα αγωγές, και τούτο για τον λόγο ότι τέτοιες αγωγές αποτελούν αντικείμενο του άρθρου 24 της Συμβάσεως. Το άρθρο 24 ορίζει:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>Τα ασφαλιστικά μέτρα που προβλέπονται από το δίκαιο συμβαλλομένου κράτους μπορούν να ζητηθούν από τα δικαστήρια του κράτους αυτού, έστω και αν δικαστήριο άλλου συμβαλλομένου κράτους έχει, σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση, διεθνή δικαιοδοσία για την ουσία της υποθέσεως.<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Όπως η Επιτροπή υπογράμμισε κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, η διάταξη αυτή δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση εφόσον η Ένωση καταναλωτών δεν ζητεί τη λήψη προσωρινών μέτρων στο πλαίσιο της κύριας δίκης<NOTE NOTE.ID="E0042" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. απόφαση Reichert και Kockler, προπαρατεθείσα στην υποσημείωση 19, σημείο 34.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η άποψη μου είναι ότι μια αγωγή με την οποία ζητείται η πρόληψη διαπράξεως αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας εμπίπτει στην περίπτωση των <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>ενοχών εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-8125"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Για τους ανωτέρω εκτεθέντες λόγους, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στο υποβληθέν από το Oberster Gerichtshof προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η εξής απάντηση:</TXT><P><QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>Μια αγωγή που έχει ασκηθεί από Ένωση καταναλωτών βάσει της εθνικής νομοθεσίας περί της προστασίας των καταναλωτών με σκοπό την επιβολή απαγορεύσεως χρήσεως παρανόμων ή υπέρμέτρων γενικών συμβατικών όρων εμπίπτει στην κατηγορία των διαφορών από <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="201C"/>ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="201D"/> κατά την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, της Συμβάσεως των Βρυξελλών για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις.<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>