<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-326/16 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62016CC0326</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:605">EU:C:2017:605</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>11</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>11</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA M. SZPUNARA – SPRAWA C‑326/16 P</P><P>LL/PARLAMENT</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑326/16 P</HT></P><P>LL</P><P>przeciwko</P><P>Parlamentowi Europejskiemu</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD><KEYWORD>Były poseł Parlamentu Europejskiego</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja w sprawie odzyskania dodatków wypłaconych w związku z wykonywaniem obowiązków parlamentarnych</KEYWORD><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD><KEYWORD>Dopuszczalność</KEYWORD><KEYWORD>Postępowanie zażaleniowe przed organami Parlamentu Europejskiego</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 72 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego</KEYWORD><KEYWORD>Doręczenie niekorzystnej decyzji</KEYWORD><KEYWORD>Nieodebranie listu poleconego przez adresata</KEYWORD><KEYWORD>Termin do wniesienia skargi</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 263 akapit szósty TFUE</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wstęp</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie LL, były poseł Parlamentu Europejskiego, wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej w sprawie LL/Parlament<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160419">19 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NO.CASE>T‑615/15</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:432">EU:T:2016:432</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zaskarżonym postanowieniem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</P></NOTE>, w którym Sąd odrzucił, jako oczywiście niedopuszczalną z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia, jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w sprawie odzyskania dodatków wypłaconych wnoszącemu odwołanie w czasie pełnienia mandatu poselskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>W odwołaniu podniesione są dwie bezprecedensowe dla prawa procesowego Unii kwestie, czyli z jednej strony powiązania między administracyjnym i sądowym trybem zaskarżenia niekorzystnych dla posłów decyzji Parlamentu, a z drugiej strony zasady doręczania decyzji indywidualnych w przypadku niemożności doręczenia adresatowi przesyłki pocztowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20080519">19 maja</DATE> i <DATE ISO="20080709">9 lipca 2008 r.</DATE> ustanawiająca przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>(<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="159" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, C 159, s. 1</REF.DOC.OJ>), w brzmieniu obowiązującym po dniu <DATE ISO="20101021">21 października 2010 r.</DATE>, zmieniona decyzją Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20100705">5 lipca</DATE> i <DATE ISO="20101018">18 października 2010 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, C 283, s. 9</REF.DOC.OJ>) (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>przepisami wykonawczymi<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>).</P></NOTE> w art. 68 ust. 1, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Zwrot nienależnych kwot<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Wszelkie kwoty wypłacone [nienależnie] na podstawie niniejszych przepisów wykonawczych […] podlegają zwrotowi. Sekretarz generalny wydaje polecenie w celu odzyskania powyższych kwot od posła<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 72 przepisów wykonawczych do statutu, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Zażalenie<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="072.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Poseł, który uważa, że niniejsze przepisy wykonawcze nie zostały wobec niego prawidłowo zastosowane przez właściwe służby, może skierować zażalenie na piśmie do sekretarza generalnego.</ALINEA><ALINEA>Decyzja sekretarza generalnego w sprawie zażalenia zawiera powody jego złożenia [powinna zawierać uzasadnienie].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="072.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Poseł, który nie zgadza się z decyzją sekretarza generalnego, może w terminie dwóch miesięcy od jej otrzymania wnieść o przekazanie sprawy kwestorom, którzy podejmują decyzję po zasięgnięciu opinii sekretarza generalnego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="072.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Strona procedury zażalenia, która nie zgadza się z decyzją podjętą przez kwestorów, może w terminie dwóch miesięcy od jej otrzymania wnieść o przekazanie sprawy Prezydium, które podejmuje ostateczną decyzję.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="072.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszy artykuł stosuje się również do następcy prawnego posła oraz do byłych posłów i ich następców prawnych<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie był posłem Parlamentu kadencji z lat 1999–2004.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140417">17 kwietnia 2014 r.</DATE> w następstwie przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dochodzenia, w którego toku stwierdzono, że wnoszącemu odwołanie została wypłacona nienależnie kwota <FT TYPE="NUMBER">37728</FT> EUR tytułem dodatku na zatrudnienie asystentów parlamentarnych, sekretarz generalny Parlamentu wydał decyzję w sprawie odzyskania tej kwoty od wnoszącego odwołanie. Decyzja ta (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>) została doręczona wnoszącemu odwołanie w dniu <DATE ISO="20140522">22 maja 2014 r.</DATE>, wraz z notą obciążeniową z dnia <DATE ISO="20140505">5 maja 2014 r.</DATE> określającą zasady zwrotu należności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie wniósł zażalenie na tę decyzję, domagając się przekazania sprawy kwestorom na podstawie art. 72 ust. 2 przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Kwestorzy oddalili zażalenie pismem z dnia <DATE ISO="20141203">3 grudnia 2014 r.</DATE>, z którym, jak sam wskazuje, wnoszący odwołanie zapoznał się następnego dnia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150202">2 lutego 2015 r.</DATE> wnoszący odwołanie wniósł o przekazanie sprawy do Prezydium stosownie do art. 72 ust. 3 przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>W decyzji z dnia <DATE ISO="20150626">26 czerwca 2015 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>decyzją Prezydium<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>) Prezydium oddaliło zażalenie wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Parlament wskazuje, że decyzja Prezydium została wysłana listem poleconym w dniu <DATE ISO="20150630">30 czerwca 2015 r.</DATE> na adres wskazany przez wnoszącego odwołanie w piśmie zawierającym zażalenie. List ten został zwrócony przez pocztę belgijską jako niepodjęty przez wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE> wnoszący odwołanie otrzymał od urzędnika Parlamentu wiadomość elektroniczną wraz z załączoną decyzją Prezydium oraz notą obciążeniową dotyczącą przedmiotowej kwoty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżone postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20151104">4 listopada 2015 r.</DATE> wnoszący odwołanie wniósł skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz noty obciążeniowej z dnia <DATE ISO="20140505">5 maja 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Na poparcie skargi wnoszący odwołanie podniósł dwa zarzuty, dotyczące – pierwszy – sprzecznego z prawem charakteru i bezzasadności spornej decyzji, i drugi – naruszenia zasad przedawnienia, rozsądnego terminu, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną ze względu na niedochowanie terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE. Sąd wskazał, że sporna decyzja i nota obciążeniowa zostały doręczone wnoszącemu odwołanie w dniu <DATE ISO="20140522">22 maja 2014 r.</DATE>, podczas gdy skarga została wniesiona dopiero w dniu <DATE ISO="20151104">4 listopada 2015 r.</DATE>, czyli ponad 17 miesięcy od daty doręczenia, przy czym wnoszący odwołanie nie powoływał się na istnienie nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron przed Trybunałem</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. Parlament wnosi o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Analiza odwołania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty, dotyczące – pierwszy – niedokonania całościowej oceny sprawy przez Sąd oraz naruszenia prawa przy stosowaniu art. 263 akapit szósty TFUE i art. 72 przepisów wykonawczych, drugi – naruszenia art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, trzeci – naruszenia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i czwarty – naruszenia art. 133 i art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem w zakresie obciążenia wnoszącego odwołanie kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Uważam, że w pierwszej kolejności należy zbadać zarzut pierwszy odwołania.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wprowadzenie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnosi, że w swej skardze w pierwszej instancji wskazał on, iż wniósł zażalenie na sporną decyzję do kwestorów, a następnie do Prezydium. Zarzuca on Sądowi, że nie uwzględnił tej okoliczności przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi, a ponadto że dopuścił się naruszenia prawa w zakresie stosowania art. 263 akapit szósty TFUE i art. 72 przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Parlament kwestionuje argumentację wnoszącego odwołanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że zarzut pierwszy odwołania w rzeczywistości składa się z dwóch odrębnych zarzutów szczegółowych, opartych – pierwszy – na niewystarczającym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, drugi – na naruszeniu prawa.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi nieuwzględnienie faktu, że wnoszący odwołanie wszczął postępowanie zażaleniowe przewidziane w art. 72 przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Zarzut ten wydaje mi się zasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Ze skargi w pierwszej instancji wynika bowiem, że po doręczeniu mu spornej decyzji wnoszący odwołanie wniósł zgodnie z art. 72 przepisów wykonawczych zażalenie na tę decyzję do kwestorów, a następnie do Prezydium. W swojej skardze wnoszący odwołanie wskazał ponadto, że zażalenie zostało wniesione w terminie i że został on poinformowany o jego oddaleniu pocztą elektroniczną od Parlamentu z dnia <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Tymczasem stwierdzając, że skarga została wniesiona po terminie, albowiem została wniesiona po upływie ponad 17 miesięcy od dnia doręczenia spornej decyzji (punkty 7 i 9 zaskarżonego postanowienia), Sąd nie wypowiedział się w kwestii wpływu tego postępowania zażaleniowego na obliczanie terminu do wniesienia skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że zaskarżone postanowienie jest w tym względzie wadliwe z uwagi na brak uzasadnienia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzucanego Sądowi naruszenia prawa w zakresie stosowania art. 263 akapit szósty TFUE i art. 72 przepisów wykonawczych</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim z zaskarżonego postanowienia wynika w sposób dorozumiany, że wniesienie zażalenia na podstawie art. 72 przepisów wykonawczych nie ma w żadnym razie wpływu na obliczanie terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 263 akapit szósty TFUE, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zastosował te przepisy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że zarzut ten pozwoli Trybunałowi dokonać po raz pierwszy wykładni art. 72 przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Ze względu na rosnącą liczbę postępowań prowadzonych na podstawie tego przepisu wykładnia ta będzie miała istotne znaczenie praktyczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Sąd wypowiedział się już w kwestii powiązań między zażaleniem na podstawie art. 72 przepisów wykonawczych a skargą do Sądu, kiedy orzekł w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności w toczącej się aktualnie sprawie postanowieniem Le Pen/Parlament<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161024">24 października 2016 r.</DATE>, <NO.CASE>T‑140/16</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:645">EU:T:2016:645</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Zdaniem Sądu dwa tryby zaskarżenia, administracyjny i sądowy, nie wykluczają się wzajemnie, tak że skarżący ma możliwość jednoczesnego wniesienia zażalenia na decyzję Parlamentu na podstawie art. 72 przepisów wykonawczych, jak i skargi do Sądu. Takie rozwiązanie opiera się na argumentacji, zgodnie z którą wspomniany art. 72 wprowadza fakultatywne postępowanie zażaleniowe pozbawione skutku zawieszającego, które nie stanowi warunku wstępnego dla wniesienia skargi do Sądu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161024">24 października 2016 r.</DATE>, <NO.CASE>T‑140/16</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:645">EU:T:2016:645</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz również postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170306">6 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Le Pen/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑140/16</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:151">EU:T:2017:151</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> pkt 30.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Wprowadzając takie rozwiązanie, Sąd odrzucił stanowisko Parlamentu, który w tamtej sprawie utrzymywał, że jeśli poseł wniósł zażalenie na decyzję, nie może jednocześnie wnieść skargi do Sądu na tę samą decyzję, albowiem taka skarga byłaby przedwczesna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161024">24 października 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Le Pen/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑140/16</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:645">EU:T:2016:645</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W niniejszej sprawie Parlament przedstawia ten sam pogląd, utrzymując, że choć art. 72 przepisów wykonawczych nie przewiduje obligatoryjnego postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, to jednak jeśli poseł wybierze wniesienie zażalenia, nie może już wnieść skargi do Sądu, lecz musi czekać na zakończenie postępowania zażaleniowego i w razie potrzeby zaskarżyć decyzję oddalającą zażalenie.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, iż bezsporne jest to, że art. 72 przepisów wykonawczych wprowadza na rzecz posłów fakultatywne postępowanie zażaleniowe w odniesieniu do decyzji wydanych przez Parlament.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Ponadto moim zdaniem wykładni tego przepisu należy dokonywać w ten sposób, że chodzi o postępowanie zażaleniowe poprzedzające wniesienie skargi do Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Z samej idei sądownictwa administracyjnego wynika, że administracyjny tryb zaskarżenia, czy to obligatoryjny, czy fakultatywny, powinien poprzedzać wniesienie sprawy do sądu. Postępowanie zażaleniowe oferuje możliwość zawarcia ugody między podmiotem prawa a organem administracji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19860507">7 maja 1986 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rihoux i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>52/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1986:199">EU:C:1986:199</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0012">12</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> w celu uniknięcia sporu sądowego. Ten administracyjny tryb traci sens, jeżeli zainteresowany wniósł na ten sam akt skargę do Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Artykuł 72 przepisów wykonawczych wprowadza więc rodzaj postępowania, które z racji swej natury poprzedza wniesienie skargi do Sądu, choć ma dla zainteresowanego charakter fakultatywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o wpływ tego postępowania na bieg terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE, to uważam, że wszczęcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi powinno pozwolić na zachowanie terminu dla wniesienia środka zaskarżenia do sądu. Odmienna wykładnia uderzałaby w zamierzoną skuteczność postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Identyczny pogląd wypływa z zasady przyjętej w prawie administracyjnym w niektórych państwach członkowskich, zgodnie z którą każda decyzja administracyjna może być zaskarżona w drodze administracyjnego środka odwoławczego, który, pod warunkiem że został wniesiony w terminie do wniesienia środka zaskarżenia do sądu, przerywa bieg tego terminu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zobacz w prawie francuskim art. L. 411‑2 kodeksu postępowania w relacjach między obywatelami a organami administracji publicznej (kodeks postępowania administracyjnego), zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>[k]ażda decyzja administracyjna może być, w terminie wyznaczonym do wniesienia skargi do sądu, zaskarżona w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub odwołania w administracyjnym toku instancji, które przerywają bieg tego terminu<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Pogląd ten leży u podstaw rozwiązania przyjętego wprost przez prawodawcę w odniesieniu do poprzedzającego wniesienie skargi postępowania zażaleniowego przewidzianego w sposób obligatoryjny w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia <DATE ISO="19680229">29 lutego 1968 r.</DATE> ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz ustanawiającym specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="056" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1968">Dz.U. 1968, L 56, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, zgodnie z którym bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się w dniu powiadomienia o decyzji rozstrzygającej odmownie zażalenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Zresztą zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zażalenie administracyjne i jego oddalenie stanowią integralną część złożonego postępowania poprzedzającego wniesienie środka zaskarżenia na drodze sądowej. W tym kontekście skarga o stwierdzenie nieważności, nawet formalnie skierowana przeciwko oddaleniu zażalenia, skutkuje zaskarżeniem do Sądu niekorzystnego aktu, na który wniesiono zażalenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890117">17 stycznia 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vainker/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>293/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:8">EU:C:1989:8</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890214">14 lutego 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bossi/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>346/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:59">EU:C:1989:59</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Wyjątek od tej reguły dotyczy sytuacji, w której oddalenie zażalenia ma inny zakres niż akt, na który zostało złożone zażalenie (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110921">21 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adjemian i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑325/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:506">EU:T:2011:506</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy jest wniesiona na decyzję będącą przedmiotem zażalenia, czy decyzję o oddaleniu zażalenia, jeśli i zażalenie, i skarga zostały wniesione w terminie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890126">26 stycznia 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Koutchoumoff/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>224/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:38">EU:C:1989:38</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110921">21 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adjemian i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑325/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:506">EU:T:2011:506</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Moim zdaniem powyższe rozważania odnoszą się równie trafnie do postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 72 przepisów wykonawczych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Niemniej Parlament podkreśla, że w odróżnieniu od zażalenia z art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, które ma charakter obligatoryjny, zażalenie, o którym mowa w art. 72 przepisów wykonawczych, jest fakultatywne i nie towarzyszy mu termin udzielenia na nie odpowiedzi ograniczający działanie organu administracji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Nie sądzę, aby różnica ta miała w niniejszej sprawie jakieś znaczenie. Administracyjne środki zaskarżenia, poprzedzające drogę sądową, wpisują się w tę samą logikę, typową dla trybu poprzedzającego wniesienie skargi, niezależnie od ich obligatoryjnego lub fakultatywnego charakteru. Poza tym ponieważ chodzi tu o brak terminu na udzielenie odpowiedzi wyznaczonego dla organu administracji, pragnę zauważyć, że termin ten stanowi w przypadku obligatoryjnego administracyjnego środka zaskarżenia niezbędną gwarancję proceduralną, bowiem bezczynność organu administracji mogłaby opóźnić wniesienie środka zaskarżenia na drodze sądowej. Natomiast jeśli tryb administracyjny jest fakultatywny, to brak wyznaczonego terminu na udzielenie odpowiedzi nie grozi ograniczeniem dostępu do sądu, bowiem skarżący przez cały czas ma możliwość zrezygnowania z dalszego postępowania administracyjnego i wniesienia środka zaskarżenia na drodze sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>W związku z powyższym uważam, iż art. 72 przepisów wykonawczych należy interpretować w ten sposób, że wniesienie zażalenia na niekorzystny akt przerywa bieg terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności, o którym mowa w art. 263 akapit szósty TFUE, pod warunkiem wniesienia zażalenia w terminie przewidzianym dla zażalenia, a gdy termin ten nie został określony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Artykuł 72 ust. 1 przepisów wykonawczych – który nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy – nie określa terminu do wniesienia zażalenia.</P></NOTE> – w terminie przewidzianym do wniesienia skargi. Termin ten zaczyna biec od nowa poczynając od dnia doręczenia decyzji o oddaleniu zażalenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona w następstwie postępowania zażaleniowego skutkuje zaskarżeniem do Sądu niekorzystnego aktu, na który złożono zażalenie. Stwierdzenie to dotyczy również przypadku, gdy skarga została formalnie skierowana przeciwko oddaleniu zażalenia, jak to rozstrzygnął Trybunał w odniesieniu do postępowania zażaleniowego przewidzianego w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz pkt 39 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Zresztą jeśli poseł wnosi skargę o stwierdzenie nieważności do Sądu, zamiast wnieść zażalenie lub zanim postępowanie zażaleniowe się zakończy, należy sądzić, że rezygnuje on z dalszego postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Wynika to z fakultatywnego charakteru przedmiotowego postępowania, bowiem wybór jego kontynuowania (lub niekontynuowania) leży w gestii zainteresowanego. Zatem rozwiązanie przyjęte przez Sąd w sprawie Le Pen/Parlament nie jest według mnie przekonujące<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz pkt 31 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim zaskarżone postanowienie opiera się na dorozumianym założeniu, że termin do wniesienia skargi na sporną decyzję nie został przerwany przez wniesienie zażalenia na podstawie art. 72 przepisów wykonawczych, postanowienie to narusza prawo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W konsekwencji uważam, że należy uwzględnić oba zarzuty szczegółowe niniejszego zarzutu i uchylić zaskarżone postanowienie, bez potrzeby zbadania pozostałych zarzutów odwołania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie konsekwencji uchylenia postanowienia</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Uwagi ogólne</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uchylając orzeczenie Sądu, Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeżeli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Uważam, że w niniejszej sprawie Trybunał posiada informacje konieczne do wydania orzeczenia ostatecznego w przedmiocie dopuszczalności skargi. Trybunał nie jest natomiast w stanie wydać orzeczenia w przedmiocie jej zasadności, z uwagi na to, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd ograniczył się do odrzucenia skargi jako oczywiście niedopuszczalnej, bez rozpatrywania istoty sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, iż bezsporne jest to, że wnoszącemu odwołanie jako adresatowi spornej decyzji przysługuje legitymacja procesowa na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jedyny powoływany przez Parlament zarzut niedopuszczalności dotyczy przestrzegania terminu do wniesienia skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Parlament podnosi w tym względzie dwa argumenty, dotyczące – pierwszy – biegu terminu, i drugi – daty doręczenia decyzji o oddaleniu zażalenia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie biegu terminu</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Po pierwsze, Parlament utrzymuje, że skoro skarga skierowana jest przeciwko spornej decyzji, a nie przeciwko decyzji Prezydium o oddaleniu zażalenia, termin do wniesienia skargi powinien być obliczany począwszy od dnia doręczenia tej pierwszej decyzji. W konsekwencji, zdaniem Parlamentu, termin ten został przekroczony o wiele miesięcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W świetle przedstawionych powyżej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz pkt 43 niniejszej opinii.</P></NOTE> rozważań z argumentem tym nie sposób się zgodzić. W istocie choć termin do wniesienia skargi na sporną decyzję rozpoczął swój bieg, został on przerwany przez wniesienie zażalenia i zaczął biec na nowo, w całości, w dniu doręczenia decyzji Prezydium o oddaleniu zażalenia. Dzień doręczenia tej decyzji stanowi więc punkt wyjścia dla obliczania terminu do wniesienia skargi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie daty doręczenia decyzji o oddaleniu zażalenia</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Po drugie, Parlament utrzymuje, że skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu liczonego nawet od dnia, w którym została doręczona decyzja o oddaleniu zażalenia. Otóż zdaniem Parlamentu decyzja ta została doręczona listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, awizowanym w dniu <DATE ISO="20150630">30 czerwca 2015 r.</DATE> przez służby pocztowe. Parlament utrzymuje, że skoro wnoszący odwołanie nie odebrał przesyłki w zwykłym, 15‑dniowym okresie przechowywania stosowanym przez pocztę belgijską, należy uznać, że decyzja została w należyty sposób doręczona w dniu <DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, czyli w dniu upływu wskazanego terminu przechowywania. Parlament dodaje, że nie ma tu znaczenia fakt, iż wnoszący odwołanie wyprowadził się za granicę i nie mieszkał już pod wskazanym adresem w dniu pozostawienia awiza, bowiem wnoszący odwołanie nie poinformował Parlamentu o dokonanej przez niego zmianie adresu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie kwestionuje ten argument, wskazując, że po raz pierwszy został powiadomiony o decyzji Prezydium za pośrednictwem poczty elektronicznej od Parlamentu z dnia <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE> i to tę datę należy zatem uznawać za datę doręczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Aby rozstrzygnąć w przedmiocie podnoszonego przez Parlament zarzutu niedopuszczalności, należy określić zasady obliczania terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy niekorzystna decyzja jest doręczana listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Chodzi tu o istotny aspekt proceduralny, gdyż ten sposób doręczania jest powszechnie stosowany przez instytucje.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Pragnę przypomnieć, że z art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE wynika, że decyzje, które wskazują adresata, są doręczane adresatom i stają się skuteczne wraz z tym doręczeniem. Przepis ten stanowi usankcjonowanie zasady pewności prawa, zgodnie z którą nie można powoływać się wobec adresata danego aktu administracyjnego o charakterze indywidualnym na wynikające z tego aktu prawa i obowiązki, dopóki adresat nie został w sposób należyty o tym akcie powiadomiony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego N. Jääskinena w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Seattle Genetics</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑471/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:590">EU:C:2015:590</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE skargę o stwierdzenie nieważności aktu, który wymaga doręczenia, wnosi się w terminie dwóch miesięcy od daty jego doręczenia skarżącemu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decyzja jest doręczona w sposób należyty w rozumieniu art. 263 akapit szósty i art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE, gdy jej adresat został o niej powiadomiony i miał możliwość zapoznania się z nią<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19730221">21 lutego 1973 r.</DATE>, <NAME.CASE>Europemballage i Continental Can/Komisja</NAME.CASE> <NO.CASE>6/72</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1973:22">EU:C:1973:22</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890511">11 maja 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Maurissen i Union syndicale/Trybunał Obrachunkowy, sprawy połączone</NAME.CASE> <NO.CASE>193/87 i 194/87</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:185">EU:C:1989:185</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890713">13 lipca 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Olbrechts/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>58/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:323">EU:C:1989:323</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz również postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141002">2 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Page Protective Services/SEAE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑501/13 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2259">EU:C:2014:2259</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Sposoby doręczeń stosowane, aby zadośćuczynić tym wymogom, nie muszą być zbyt sformalizowane, z zastrzeżeniem poszanowania ogólnych zasad prawa, w szczególności zasady dobrej administracji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz podobnie postanowienia: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140703">3 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Niemcy/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑102/13 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2054">EU:C:2014:2054</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141002">2 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Page Protective Services/SEAE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑501/13 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2259">EU:C:2014:2259</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Odnośnie do doręczenia listem poleconym za potwierdzeniem odbioru pragnę zauważyć, że jeśli przesyłka jest zwrócona nadawcy z tego powodu, że adresat jej nie odebrał, jest oczywiste, że jej adresat nie został o niej powiadomiony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Parlament utrzymuje jednak, że takie doręczenie należy uważać za dokonane w sposób należyty, gdy adresat, uprzedzony poprzez złożenie zawiadomienia o próbie doręczenia w miejscu zamieszkania, nie odbierze przesyłki w terminie stosowanym przez pocztę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Parlament powołuje się w tym względzie na postanowienie AG/Parlament<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NO.CASE>F‑25/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2010:171">EU:F:2010:171</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, w którym Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że prawidłowość doręczenia listem poleconym zależy od przestrzegania <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>krajowych przepisów w sprawie doręczeń pocztowych<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>. Poza tym Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, nie precyzując przy tym, jakie to przepisy krajowe stosuje, że jeśli adresat nie odbiera listu poleconego w okresie stosowanym przez służby pocztowe, należy uznać, że list ten został należycie doręczony adresatowi w dniu upływu tego okresu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101216">16 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>AG/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑25/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2010:171">EU:F:2010:171</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że w prawie krajowym niektórych państw członkowskich istnieje domniemanie, zgodnie z którym doręczenie jest uważane w pewnych okolicznościach za dokonane w sposób należyty, nawet jeśli adresat nie odbierze listu poleconego. Zwłaszcza w postępowaniach cywilnych możliwość uznania dokumentu procesowego za doręczony pozwala zapewnić powodowi realizację prawa do skutecznej ochrony sądowej, albowiem niemożność uzyskania orzeczenia sądowego ze względu na trudności w doręczeniu dokumentów pozwanemu mogłaby prowadzić do odmowy dostępu do wymiaru sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151021">21 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gogova</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑215/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:710">EU:C:2015:710</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Nawet jednak jeśli takie domniemanie jest przewidziane w prawie krajowym, to przesłanki umożliwiające jego stosowanie różnią się w poszczególnych państwach członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>W polskim prawie art. 44 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Ustawa z dnia <DATE ISO="19600614">14 czerwca 1960 r.</DATE> – Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. 1960, Nr 30, poz. 168; tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 23) przewiduje, że doręczenie pisma w postępowaniu uważa się pod pewnymi warunkami za dokonane z upływem ostatniego dnia 14‑dniowego okresu przechowywania przez uprawnionego operatora pocztowego. W prawie litewskim art. 123 ust. 3 kodeksu postępowania cywilnego w nowym brzmieniu obowiązującym od <DATE ISO="20170701">1 lipca 2017 r.</DATE> (CPK, 2016 m. lapkričio 8 d. įstatymo Nr. XII‑2751 redakcija) przewiduje, że pod warunkiem przestrzegania zasad ustalonych przez rząd doręczenie pisma w postępowaniu uważa się za dokonane z upływem okresu 30 dni od pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia pod adresem oficjalnie zgłoszonym przez adresata. Według mojej wiedzy takiego domniemania nie ma w prawie francuskim, gdzie pisma nie można uważać za doręczone, jeśli przesyłka została zwrócona jako niepodjęta (zob. Cour de cassation, 2. izba cywilna, <DATE ISO="20140116">16 stycznia 2014 r.</DATE>, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 13‑10.108: JurisData nr 2014‑000467). Prawo niemieckie zawiera szczegółowe uregulowania określające różne sposoby doręczania pism w postępowaniu. Jeśli chodzi o postępowanie administracyjne zob. art. 3–5 Verwaltungszustellungsgesetz z dnia <DATE ISO="20050812">12 sierpnia 2005 r.</DATE> (BGBl. 2005 I, s. 2354), a odnośnie do postępowania cywilnego art. 171 i art. 177–181 kodeksu postępowania cywilnego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Uważam, że ewentualne wprowadzenie takiego domniemania w prawie procesowym Unii leży wyłącznie w kompetencjach prawodawcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Otóż ze względu na wymóg pewności prawa, który jest powiązany ze stosowaniem terminów ustawowych, możliwość wprowadzenia nowego przepisu dotyczącego doręczeń decyzji indywidualnych, który pociągałby za sobą konsekwencje prawne w zakresie daty skuteczności tych decyzji, jak i w zakresie obliczania terminu do ich zaskarżenia, powinna być zastrzeżona dla prawodawcy, tym bardziej że ze stosowaniem przedmiotowego domniemania powinno wiązać się uprzednie ustanowienie jego szczegółowych przesłanek, w szczególności jednolitego terminu, z którego upływem przesyłka jest uważana za doręczoną, biorąc pod uwagę, że terminy stosowane przez służby pocztowe różnią się w zależności od kraju, operatora i charakteru przesyłki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Poza tym pragnę zauważyć, że proponowana przez Parlament rozszerzająca wykładnia zasad doręczeń decyzji indywidualnych kłóciłaby się z prawem do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadą in dubio pro actione, zgodnie z którą w razie wątpliwości co do interpretacji przepisów postępowania należy dać pierwszeństwo takiej ich wykładni, która nie pozbawia zainteresowanych ich prawa do środka prawnego przed sądem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130926">26 września 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>PPG i SNF/ECHA</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑625/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:594">EU:C:2013:594</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz również opinie: rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Mülhens/OHMI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑206/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:673">EU:C:2005:673</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); rzecznika generalnego P. Cruza Villalóna w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>PPG i SNF/ECHA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑625/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:193">EU:C:2013:193</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nissan Jidosha/OHMI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑207/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:190">EU:C:2016:190</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Zatem moim zdaniem w braku wyraźnych tego rodzaju przepisów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Otóż na przykład zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu doręczenie przedstawicielowi skarżącego stanowi doręczenie adresatowi wyłącznie wtedy, gdy taka forma doręczenia została wyraźnie przewidziana przez przepis lub przez umowę zawartą między stronami (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141105">5 listopada 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mayaleh/Rada</NAME.CASE> (sprawy połączone <NO.CASE>T‑307/12 i T‑408/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:926">EU:T:2014:926</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo). Specjalne przepisy odnośnie do doręczeń listem poleconym są przewidziane na przykład dla doręczeń dokonywanych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, w zasadzie 62 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia <DATE ISO="19951213">13 grudnia 1995 r.</DATE> wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1995">Dz.U. 1995, L 303, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> instytucja Unii nie może opierać się na domniemaniu, że doręczenie zostało dokonane w sposób należyty, jeśli adresat nie odebrał listu poleconego w terminie określonym przez służby pocztowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Brak tego rodzaju przepisu w prawie Unii nie może być zrekompensowany odesłaniem do przepisów prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że ani art. 263 akapit szósty TFUE, ani art. 297 ust. 2 TFUE nie posługują się odesłaniem do przepisów krajowych w celu zdefiniowania znaczenia lub zakresu pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>notyfikacji<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Otóż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcia zawarte w przepisie prawa Unii, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich, powinny zasadniczo być interpretowane w całej Unii Europejskiej w sposób autonomiczny i jednolity<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Axa/Belgia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑494/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:692">EU:C:2015:692</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Jeśli chodzi o terminy do wniesienia środka zaskarżenia, tego rodzaju interpretacja powinna poza tym pozwolić na uniknięcie wszelkiej dyskryminacji w działaniu wymiaru sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19851126">26 listopada 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cockerill-Sambre/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>42/85</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:471">EU:C:1985:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140129">29 stycznia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gbagbo/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑397/13 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:46">EU:C:2014:46</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Ten wymóg autonomicznej i jednolitej wykładni ma tym bardziej zastosowanie w niniejszym przypadku, zważywszy, że chodzi tu o pojęcie prawa pierwotnego Unii, które służy do określenia dnia, w którym decyzje wydane przez instytucje zaczynają wywoływać skutki prawne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Odesłanie do prawa krajowego podważyłoby ten wymóg, zwłaszcza że przepisy krajowe różnią się znacząco zarówno pod względem samej możliwości stosowania domniemania, że doręczenie zostało dokonane, mimo że przesyłka nie mogła być doręczona jej adresatowi, jak i pod względem przesłanek takiego domniemania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Ponadto ponieważ Parlament utrzymuje, że mógł skutecznie zdać się na belgijski adres wskazany przez wnoszącego odwołanie w jego zażaleniu, pragnę zauważyć, że po pierwsze, zgodnie z moją wiedzą żaden przepis w sposób wyraźny nie wymaga od strony przedmiotowego postępowania zażaleniowego informowania instytucji o zmianie swojego adresu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Przykładowo w prawie polskim organ administracji jest zobowiązany poinformować stronę lub jej przedstawiciela o ustawowym, wynikającym z art. 41 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku zawiadamiania o każdej zmianie adresu, jak również zwrócić uwagę strony na przewidziane w ust. 2 tego artykułu skutki ewentualnego zaniedbania tego obowiązku w odniesieniu do doręczeń pism w postępowaniu. Zobacz art. 41 ust. 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego.</P></NOTE>; Parlament również nie zaznacza, by poinformował wnoszącego odwołanie o takim ewentualnym obowiązku. Po drugie, nawet przy założeniu, że istnieje taki obowiązek, Parlament nie powołuje się na żaden przepis prawa określający konsekwencje zaniechania przekazania tego rodzaju informacji. W tym kontekście odwołanie się do prawa krajowego wydaje mi się niewystarczające, gdyż przepisy w poszczególnych państwach członkowskich różnią się. Zresztą należałoby się przy tym zastanowić, czy uregulowaniami krajowymi, które należałoby stosować, byłyby uregulowania prawa belgijskiego, czy też prawa państwa, w którym wnoszący odwołanie ma w chwili doręczenia miejsce zwykłego pobytu. W każdym wypadku, mimo że wnoszący odwołanie nie powiadomił Parlamentu o zmianie swojego adresu po wniesieniu zażalenia, należy zauważyć, że w swoim zażaleniu wskazał on również adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu, które według niego nie uległy zmianie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że wbrew temu, co utrzymuje Parlament, nie można uznać, że decyzja Prezydium oddalająca zażalenie złożone przez wnoszącego odwołanie została mu doręczona w dniu <DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o datę doręczenia tej decyzji, to pragnę zauważyć, że to strona, która powołuje się na uchybienie terminu do wniesienia skargi, powinna przedstawić dowód na to, którego dnia adresat został powiadomiony o decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890713">13 lipca 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Olbrechts/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>58/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:323">EU:C:1989:323</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Zatem wobec braku dowodu przeciwnego przedstawionego przez Parlament należy stwierdzić, że wnoszący odwołanie został powiadomiony o decyzji Prezydium pocztą elektroniczną z dnia <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Zwracam uwagę, że adres poczty elektronicznej, o którym mowa, został wskazany Parlamentowi przez wnoszącego odwołanie właśnie w piśmie zawierającym zażalenie z dnia <DATE ISO="20150202">2 lutego 2015 r.</DATE>, zatem ten środek komunikacji został w sposób dorozumiany zaakceptowany przez strony. W swojej odpowiedzi na odwołanie Parlament sam wskazuje, że wysłał przedmiotową wiadomość elektroniczną z myślą o przestrzeganiu zasady dobrej administracji. Ponadto skoro wnoszący odwołanie niezwłocznie potwierdził odbiór poczty elektronicznej, nie można utrzymywać, że próbował obejść zasady doręczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Skoro decyzja o oddaleniu zażalenia została doręczona w dniu <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE>, to termin do wniesienia skargi na sporną decyzję będącą przedmiotem tego zażalenia upływał w dniu <DATE ISO="20151120">20 listopada 2015 r.</DATE> Skarga wniesiona w niniejszej sprawie w dniu <DATE ISO="20151104">4 listopada 2015 r.</DATE> nie została zatem wniesiona z przekroczeniem terminu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>W świetle powyższych uwag jestem zdania, że należy uchylić zaskarżone postanowienie, oddalić podniesiony przez Parlament zarzut niedopuszczalności skargi i przekazać sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania celem orzeczenia co do istoty sprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W związku z powyższym proponuję, aby Trybunał uwzględnił odwołanie, uchylił postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160419">19 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>LL/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑615/15</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:432">EU:T:2016:432</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania, a kwestię kosztów pozostawił do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>