I.

Εισαγωγή

1.

Η υπό εξέταση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως έχει ως αντικείμενο την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 2, και του άρθρου 10 της οδηγίας 76/308/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 1976, περί της αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη απαιτήσεων που προκύπτουν από ενέργειες οι οποίες αποτελούν μέρος του συστήματος χρηματοδοτήσεως του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ) καθώς και από γεωργικές εισφορές και δασμούς  ( 2 ), σε συνδυασμό με το άρθρο 6, δεύτερο εδάφιο, και το άρθρο 10 της οδηγίας 2008/55/ΕΚ του Συμβουλίου, της 26ης Μαΐου 2008, για την αμοιβαία συνδρομή για την είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με ορισμένες εισφορές, δασμούς, φόρους και άλλα μέτρα  ( 3 ).

2.

Η αίτηση αυτή έχει υποβληθεί στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του État belge (Βελγικού Δημοσίου) και της Pantochim SA, υπό εκκαθάριση. Τα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα αφορούν κατ’ ουσίαν το ζήτημα αν μια φορολογική απαίτηση της Pantochim κατά του Βελγικού Δημοσίου μπορεί να συμψηφισθεί με απαίτηση σχετική με φόρο προστιθεμένης αξίας (στο εξής: ΦΠΑ), την οποία προβάλλει το Γερμανικό Δημόσιο κατά της ίδιας εταιρίας. Για την είσπραξη της επίμαχης απαίτησης, το Γερμανικό Δημόσιο έχει ζητήσει τη συνδρομή του Βελγικού Δημοσίου, δυνάμει της οδηγίας 76/308, όπως έχει μεταφερθεί στη βελγική έννομη τάξη.

3.

Προτού προχωρήσω στην εξέταση των πραγματικών περιστατικών της υπό κρίση υπόθεσης, θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν τα κρίσιμα νομικά στοιχεία.

II.

Το νομικό πλαίσιο

1.

Το δίκαιο της Ένωσης

1.

Η οδηγία 76/308

4.

Το άρθρο 6 της οδηγίας 76/308, υπό την αρχική μορφή του, προβλέπει τα εξής:

5.

Το άρθρο 10 της οδηγίας 76/308, υπό την αρχική μορφή του, ορίζει τα εξής:

2.

Η οδηγία 2008/55

6.

H αιτιολογική σκέψη 1 της οδηγίας 2008/55 έχει ως εξής:

7.

Το άρθρο 6 της οδηγίας 2008/55 προβλέπει τα εξής:

8.

Το άρθρο 10 της οδηγίας 2008/55 ορίζει τα εξής:

3.

Η οδηγία 2010/24/ΕΕ

9.

Η οδηγία 2008/55 καταργήθηκε, από την 1η Ιανουαρίου 2012, με το άρθρο 29 της οδηγίας 2010/24/ΕΕ του Συμβουλίου, της 16ης Μαρτίου 2010, περί αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με φόρους, δασμούς και άλλα μέτρα  ( 4 ).

10.

Το άρθρο 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24 ορίζει τα εξής:

11.

Το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24 προβλέπει τα εξής:

12.

Το άρθρο 13, παράγραφος 5, της οδηγίας 2010/24 προβλέπει τα εξής:

2.

Το βελγικό δίκαιο

13.

Το άρθρο 12 του loi du 20 juillet 1979 concernant l’assistance mutuelle en matière de recouvrement des créances relatives à certaines cotisations, droits, taxes et autres mesures (νόμου της 20ής Ιουλίου 1979 περί της αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με ορισμένες εισφορές, δασμούς, φόρους και άλλα μέτρα) (Moniteur belge της 30ής Αυγούστου 1979, σ. 9457, στο εξής: νόμος της 20ής Ιουλίου 1979) προβλέπει τα εξής:

14.

Το άρθρο 15 του εν λόγω νόμου ορίζει τα εξής:

15.

Το άρθρο 334 του loi-programme du 27 décembre 2004 (Moniteur belge της 31ης Δεκεμβρίου 2004, σ. 87006, στο εξής: προγραμματικός νόμος της 27ης Δεκεμβρίου 2004), όπως ίσχυε μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2009, προβλέπει τα εξής:

16.

Το άρθρο 334, πρώτο εδάφιο, του προγραμματικού νόμου της 27ης Δεκεμβρίου 2004, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 194 του loi-programme du 22 décembre 2008 (Moniteur belge της 29ης Δεκεμβρίου 2008, σ. 68649, στο εξής: προγραμματικός νόμος της 22ας Δεκεμβρίου 2008) και προτού τροποποιηθεί με τον loi du 25 novembre 2016 (στο εξής: νόμος της 25ης Δεκεμβρίου 2016), όπως έχει εφαρμογή επί των πραγματικών περιστατικών της 8ης Ιανουαρίου 2009, προβλέπει τα εξής:

III.

Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

17.

Η Pantochim είναι ανώνυμη εταιρία η οποία τέθηκε υπό εκκαθάριση στις 26 Ιουνίου 2001 με δικαστική απόφαση του tribunal de commerce de Charleroi (δικαστηρίου εμπορικών διαφορών του Charleroi, Βέλγιο). Κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης αυτής, η Pantochim εξόφλησε ολοσχερώς την προνομιούχα απαίτηση του Βελγικού Δημοσίου από ΦΠΑ.

18.

Κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης, τo Βελγικό Δημόσιο ανήγγειλε επίσης απαίτηση του Γερμανικού Δημοσίου από ΦΠΑ ύψους 634 275,50 ευρώ πλέον τόκων. Η συγκεκριμένη αυτή απαίτηση από ΦΠΑ (στο εξής: γερμανική απαίτηση από ΦΠΑ) έγινε δεκτή ως ανέγγυα απαίτηση. Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι, για την είσπραξη της επίμαχης απαίτησης από ΦΠΑ, το Γερμανικό Δημόσιο ζήτησε συνδρομή, δυνάμει της οδηγίας 76/308, όπως αυτή έχει μεταφερθεί στη βελγική έννομη τάξη.

19.

Το εξεταζόμενο εν προκειμένω ζήτημα ανέκυψε επειδή η Pantochim έχει σημαντικού ύψους φορολογική απαίτηση κατά του Βελγικού Δημοσίου. Όταν το Βελγικό Δημόσιο επισήμανε ότι προτίθεται να συμψηφίσει, δυνάμει του άρθρου 334 του προγραμματικού νόμου της 27ης Δεκεμβρίου 2004, τη φορολογική οφειλή του προς την Pantochim με τη γερμανική απαίτηση από ΦΠΑ, οι εκκαθαριστές της Pantochim απάντησαν με αγωγή κατά του Βελγικού Δημοσίου. Το tribunal de première instance du Hainaut, division Mons (πρωτοβάθμιο δικαστήριο της Hainaut, τμήμα της Mons, Βέλγιο) έκρινε ότι το Βελγικό Δημόσιο δεν έχει δικαίωμα να συμψηφίσει τις επίμαχες οφειλές. Κατόπιν άσκησης έφεσης, το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons, Βέλγιο), με απόφαση της 27ης Ιουνίου 2016, επικύρωσε την απόφαση αυτή και υποχρέωσε το Βελγικό Δημόσιο να καταβάλει στην Pantochim το ποσό των 502 991,47 ευρώ πλέον τόκων.

20.

Εν συνεχεία, το Βελγικό Δημόσιο άσκησε αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Cour de cassation (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Βέλγιο). Το Βελγικό Δημόσιο θεωρεί ότι το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons), μη επιτρέποντάς του να εισπράξει την απαίτηση του Γερμανικού Δημοσίου ως να επρόκειτο για δική του απαίτηση, παρέβη, μεταξύ άλλων, το άρθρο 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 76/308. Επιπλέον, το Βελγικό Δημόσιο θεωρεί ότι ο συμψηφισμός απαιτήσεων σύμφωνα με το άρθρο 334 του προγραμματικού νόμου της 27ης Δεκεμβρίου 2004 δεν αποτελεί «προνόμιο» κατά την έννοια του άρθρου 10 της οδηγίας 76/308.

21.

Το εν λόγω δικαστήριο επισήμανε ορισμένα συμπεράσματα του Cour d’appel de Mons (εφετείου της Mons), τα οποία αμφισβητούνται από το Βελγικό Δημόσιο.

22.

Πρώτον, το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons) έκρινε ότι «το άρθρο 334 του [προγραμματικού νόμου] δεν αποκλείει ρητά τις σχετικές με τον συμψηφισμό διατάξεις του Αστικού Κώδικα», οι οποίες απαιτούν «την ύπαρξη δύο αμοιβαίων οφειλών […] που πρέπει να υφίστανται μεταξύ των ίδιων προσώπων, τα οποία δρουν με την ίδια ιδιότητα». Το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons) επισήμανε ότι, «ακόμη και αν η απαίτηση του Γερμανικού Δημοσίου δύναται να εισπραχθεί ως απαίτηση του ίδιου του Βελγικού Δημοσίου, παραμένει απαίτηση του Γερμανικού Δημοσίου», με αποτέλεσμα «να μην είναι δυνατός ο νόμιμος συμψηφισμός, καθότι δεν υφίστανται αμοιβαίες οφειλές μεταξύ των ίδιων προσώπων, το δε Βελγικό Δημόσιο επιθυμεί να συμψηφίσει την οφειλή του προς [την εταιρία Pantochim] με την οφειλή [της εταιρίας Pantochim] προς το Γερμανικό Δημόσιο». Περαιτέρω, το εν λόγω δικαστήριο επισήμανε ότι, «ακόμη και αν ο φορολογικός συμψηφισμός θεωρηθεί ιδιαίτερη μορφή συμψηφισμού», το άρθρο 334 του προγραμματικού νόμου, εντούτοις, «δεν επεκτείνει το ωφέλημα του συμψηφισμού σε απαιτήσεις άλλες από εκείνες του Βελγικού Δημοσίου».

23.

Δεύτερον, το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons) έκρινε ότι οι διατάξεις των οδηγιών δεν ασκούν επιρροή επί των προεκτεθέντων, επειδή, αν και «προβλέπουν πράγματι ότι οι απαιτήσεις για τις οποίες ζητείται συνδρομή εισπράττονται ως να ήταν απαιτήσεις του κράτους αποδέκτη της αίτησης και με τον ίδιο τρόπο», ωστόσο «οι απαιτήσεις προς είσπραξη δεν απολαύουν των προνομίων των ανάλογων απαιτήσεων που γεννώνται στο κράτος μέλος όπου εδρεύει η αρχή που είναι αποδέκτρια της αίτησης, παρά μόνον αν τούτο προβλέπεται από τη νομοθεσία του κράτους αυτού ή από συμφωνία συναφθείσα μεταξύ του αιτούντος κράτους και του κράτους αποδέκτη της αίτησης». Το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons) συμπλήρωσε ότι, «ελλείψει σχετικού ορισμού στην οδηγία, ο όρος “προνόμιο” πρέπει να έχει τη συνήθη του έννοια του πλεονεκτήματος ή του αποκλειστικού δικαιώματος».

24.

Υπό τις συνθήκες αυτές, το Cour de cassation (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

IV.

Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου

25.

Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η Pantochim, η Βελγική και η Ισπανική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το Δικαστήριο αποφάσισε να εκδώσει απόφαση χωρίς να διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

V.

Ανάλυση

1.

Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

26.

Στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε στο Δικαστήριο, το Cour de cassation (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) μνημονεύει ορισμένες διατάξεις της οδηγίας 76/308 και της οδηγίας 2008/55. Δεν γίνεται μνεία στην οδηγία 2010/24. Πριν εξετάσω τα προδικαστικά ερωτήματα, φρονώ ότι πρέπει, κατ’ αρχάς, να καθορισθεί ποια οδηγία έχει εφαρμογή ratione temporis. Τούτο είναι σημαντικό επειδή υπάρχουν ορισμένες διαφορές στη γραμματική διατύπωση του άρθρου 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 76/308, του άρθρου 6, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/55 και του άρθρου 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24 και του άρθρου 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24, μολονότι βεβαίως έχουν παρόμοιο πεδίο εφαρμογής. Ωστόσο, δεν μπορεί να υποστηριχθεί το ίδιο για το άρθρο 10 της οδηγίας 76/308  ( 5 ), το άρθρο 10 της οδηγίας 2008/55 και το άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24  ( 6 ).

27.

Στη σκέψη 20 της απόφασης της 1ης Ιουλίου 2004, Τσάπαλος και Διαμαντάκης (C‑361/02 και C‑362/02, EU:C:2004:401), το Δικαστήριο επισήμανε ότι, εφόσον η οδηγία 76/308 διέπει αποκλειστικώς την αναγνώριση και την εκτέλεση ορισμένων κατηγοριών απαιτήσεων οι οποίες γεννήθηκαν σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να περιλαμβάνει κανόνες σχετικούς με τη γέννηση και την έκταση των απαιτήσεων αυτών, οι διατάξεις της εν λόγω οδηγίας πρέπει να θεωρηθούν ότι αποτελούν απλώς διαδικαστικούς κανόνες. Κατά την άποψή μου, η ανωτέρω κρίση του Δικαστηρίου ισχύει και για τις οδηγίες 2008/55 και 2010/24.

28.

Κατά πάγια νομολογία, ενώ οι διαδικαστικοί κανόνες εφαρμόζονται γενικώς επί όλων των διαφορών που εκκρεμούν κατά το χρονικό σημείο της έναρξης της ισχύος τους, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου, οι οποίοι, αντιθέτως, κατά συνήθη ερμηνεία, δεν διέπουν τις διαμορφωθείσες προ της έναρξης της ισχύος τους καταστάσεις  ( 7 ).

29.

Το άρθρο 29 της οδηγίας 2010/24 ορίζει ότι η οδηγία 2008/55 καταργείται από την 1η Ιανουαρίου 2012 και ότι οι παραπομπές στην καταργούμενη οδηγία 2008/55 θεωρούνται ότι γίνονται στην οδηγία 2010/24  ( 8 ). Η οδηγία 2010/24 δεν περιλαμβάνει μεταβατικές διατάξεις.

30.

Κατά συνέπεια, φρονώ ότι στη νυν εκκρεμή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου υπόθεση έχει εφαρμογή η οδηγία 2010/24 και όχι η οδηγία 76/308 ή η οδηγία 2008/55.

2.

Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος

31.

Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινισθεί αν το άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 –το οποίο προβλέπει ότι «κάθε απαίτηση που αποτελεί αντικείμενο αίτησης είσπραξης εξετάζεται ως απαίτηση του προς ό η αίτηση κράτους μέλους»– έχει την έννοια ότι η απαίτηση του αιτούντος κράτους μέλους (στην παρούσα διαδικασία, της Γερμανίας) προσλαμβάνει χαρακτήρα απαίτησης του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης (στην παρούσα διαδικασία, του Βελγίου).

32.

Κατά πάγια νομολογία, η οδηγία 76/308 έθεσε κοινούς κανόνες όσον αφορά την αμοιβαία συνδρομή, με σκοπό τη διασφάλιση της είσπραξης απαιτήσεων σχετικά με ορισμένες εισφορές, δασμούς και φόρους  ( 9 ). Η επισήμανση αυτή ισχύει και για την οδηγία 2010/24  ( 10 ). Συγκεκριμένα, η οδηγία 2010/24 αποσκοπεί στη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας 76/308, όπως αυτή κωδικοποιήθηκε με την οδηγία 2008/55, για να καλύψει την είσπραξη απαιτήσεων οι οποίες προηγουμένως δεν καλυπτόταν από τις εν λόγω οδηγίες, προκειμένου να διασφαλισθούν καλύτερα τα οικονομικά συμφέροντα των κρατών μελών και η ουδετερότητα της εσωτερικής αγοράς, καθώς και να καταστεί η αμοιβαία συνδρομή αποδοτικότερη και ουσιαστικότερη. Επομένως, εν ολίγοις, δεδομένης της αύξησης των αιτήσεων αμοιβαίας συνδρομής, η οδηγία 2010/24 επιδιώκει γενικά να διευκολύνει και να προαγάγει τη συνδρομή αυτή  ( 11 ).

33.

Το άρθρο 1 της οδηγίας 2010/24 ορίζει ότι η εν λόγω οδηγία καθορίζει τους κανόνες βάσει των οποίων τα κράτη μέλη πρέπει να παρέχουν συνδρομή για την είσπραξη σε κάθε κράτος μέλος των απαριθμούμενων στο άρθρο 2 απαιτήσεων οι οποίες γεννώνται σε άλλο κράτος μέλος. Το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2010/24 προβλέπει ότι αίτηση συνδρομής μπορεί να υποβληθεί, μεταξύ άλλων, για την είσπραξη όλων των φόρων και των δασμών, οι οποίοι επιβάλλονται από τα κράτη μέλη ή για λογαριασμό τους, ή για λογαριασμό της Ένωσης  ( 12 ). Κατά το άρθρο 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24, η αρχή κράτους μέλους που λαμβάνει αίτηση οφείλει, κατόπιν αίτησης της αιτούσας αρχής άλλου κράτους μέλους, να εισπράττει απαιτήσεις οι οποίες αποτελούν το αντικείμενο τίτλου που επιτρέπει την εκτέλεση της είσπραξης στο αιτούν κράτος μέλος.

34.

Στη σκέψη 48 της απόφασης της 26ης Απριλίου 2018, Donnellan (C‑34/17, EU:C:2018:282), το Δικαστήριο επισήμανε ότι, βάσει του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24, κάθε απαίτηση που αποτελεί αντικείμενο αίτησης είσπραξης εξετάζεται ως απαίτηση του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης, «το οποίο καλείται να ασκήσει τις προβλεπόμενες από τις νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις εξουσίες και διαδικασίες που ισχύουν για απαιτήσεις σχετικές με ίδιο ή παρόμοιο φόρο ή δασμό εντός της έννομης τάξης του»  ( 13 ).

35.

Πάντως, είναι σημαντικό να τονισθούν τα όρια των εν λόγω επισημάνσεων, οι οποίες περιλαμβάνονται στην απόφαση της 26ης Απριλίου 2018, Donnellan (C‑34/17, EU:C:2018:282). Από τη συγκεκριμένη διατύπωση της απόφασης αυτής προκύπτει σαφώς ότι το Δικαστήριο αναφερόταν, εν προκειμένω, στις διαδικαστικές υποχρεώσεις του κράτους αποδέκτη της αίτησης. Κατά συνέπεια, φρονώ ότι, μολονότι, βάσει του άρθρου 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24, οι απαιτήσεις του αιτούντος κράτους μέλους πρέπει να θεωρούνται, από διαδικαστικής απόψεως, ισότιμες  ( 14 ) με τις απαιτήσεις του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης, εντούτοις το περιεχόμενο του συγκεκριμένου αυτού πλάσματος δικαίου υπόκειται σε όρια. Ειδικότερα, η απαίτηση αυτή δεν προσλαμβάνει, από ουσιαστικής απόψεως, χαρακτήρα απαίτησης η οποία μπορεί να προβληθεί από το κράτος μέλος αποδέκτη της αίτησης.

36.

Τούτο προκύπτει σαφώς από τη γραμματική διατύπωση και από το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το ίδιο το άρθρο 13, παράγραφος 1. Συγκεκριμένα, επί παραδείγματι, το άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 ορίζει ότι «[τ]ο προς ο η αίτηση κράτος μέλος δεν υποχρεούται να χορηγεί σε απαιτήσεις άλλων κρατών μελών τις προτιμήσεις που χορηγεί σε παρόμοιες απαιτήσεις στο έδαφός του, εκτός εάν έχει συμφωνηθεί διαφορετική ρύθμιση μεταξύ των οικείων κρατών μελών ή προβλέπεται στο δίκαιο του προς ό η αίτηση κράτους μέλους»  ( 15 ). Τούτο αποτελεί, αφεαυτού, επαρκή απόδειξη ότι οι απαιτήσεις του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης διαχωρίζονται και διαφοροποιούνται σε σημαντικό βαθμό από τις απαιτήσεις του αιτούντος κράτους μέλους. Εξ αυτού προκύπτουν, επίσης, τρόπον τινά, τα όρια του πλάσματος δικαίου που καθιερώνεται με το άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24, καθότι, αν η απαίτηση του αιτούντος κράτους έπρεπε πράγματι να αντιμετωπίζεται, για τον σκοπό αυτόν, ως επί της ουσίας πανομοιότυπη με απαίτηση του κράτους αποδέκτη της αίτησης, το τρίτο εδάφιο της εν λόγω οδηγίας θα ήταν μάλλον περιττό και ανώφελο.

37.

Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η οδηγία 2010/24 έχει ως αποτέλεσμα ότι το κράτος μέλος αποδέκτης της αίτησης ενεργεί υπό τη μορφή αντιπροσώπου του αιτούντος κράτους μέλους, με σκοπό την ικανοποίηση της απαίτησης του τελευταίου  ( 16 ). Ωστόσο, ελλείψει ρητής εκχώρησης της απαίτησης προς το κράτος μέλος αποδέκτη της αίτησης –και δεν προκύπτει ότι τούτο έχει συμβεί εν προκειμένω– δικαιούχος της απαίτησης εξακολουθεί να είναι το αιτούν κράτος μέλος  ( 17 ).

38.

Ειδικότερα, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 1 της οδηγίας 2010/24, ο ρόλος του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης είναι να παράσχει συνδρομή στο αιτούν κράτος μέλος για την είσπραξη της απαίτησης του τελευταίου. Κατά συνέπεια, συντάσσομαι με την άποψη της Ισπανικής Κυβέρνησης  ( 18 ) ότι η απαίτηση του αιτούντος κράτους μέλους δεν μπορεί να εξομοιωθεί με απαίτηση του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης και ότι η απαίτηση του αιτούντος κράτους μέλους δεν προσλαμβάνει χαρακτήρα απαίτησης του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης  ( 19 ).

39.

Συναφώς, το Δικαστήριο επισήμανε προσφάτως, στη σκέψη 40 της απόφασης της 14ης Μαρτίου 2019, Metirato (C‑695/17, EU:C:2019:209), ότι, «ελλείψει καθορισμού, στην οδηγία 2010/24, του τρόπου με τον οποίο το κράτος μέλος που λαμβάνει την αίτηση διατηρεί τα ποσά που εισέπραξε πριν από τη μεταφορά τους στο αιτούν κράτος μέλος, το ζήτημα αυτό εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, αρκεί να τηρείται η υποχρέωση μεταφοράς των εισπραχθέντων ποσών και των επιβαλλόμενων επί αυτών τόκων»  ( 20 ).

40.

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, φρονώ ότι το άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24, το οποίο προβλέπει ότι «κάθε απαίτηση που αποτελεί αντικείμενο αίτησης είσπραξης εξετάζεται ως απαίτηση του προς ο η αίτηση κράτους μέλους», έχει απλώς την έννοια ότι το τελευταίο αυτό κράτος μέλος οφείλει να κάνει χρήση των προβλεπόμενων από τις νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις εξουσιών και διαδικασιών που ισχύουν στην έννομη τάξη του για απαιτήσεις σχετικές με τον ίδιο ή παρόμοιο φόρο ή δασμό. Ωστόσο, από τον συνδυασμό του πρώτου και του τρίτου εδαφίου του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24 προκύπτει σαφώς ότι η απαίτηση του αιτούντος κράτους μέλους δεν προσλαμβάνει, για τον σκοπό αυτόν, χαρακτήρα απαίτησης ουσιαστικού δικαίου του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης.

3.

Επί του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος

41.

Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινισθεί κατά πόσον ο προβλεπόμενος στο άρθρο 10 της οδηγίας 76/308 και στο άρθρο 10 της οδηγίας 2008/55 όρος «προνόμιο» έχει την έννοια ότι αναφέρεται σε δικαίωμα προνομιακής ικανοποίησης απαίτησης, η οποία ως εκ τούτου ικανοποιείται κατά προτεραιότητα σε περίπτωση συρροής απαιτήσεων, ή αναφέρεται σε μηχανισμό ο οποίος συνεπάγεται, σε περίπτωση συρροής απαιτήσεων, την προνομιακή ικανοποίηση της απαίτησης.

42.

Όπως επισήμανα στο σημείο 30 των παρουσών προτάσεων, φρονώ ότι εφαρμογή στη εκκρεμή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου υπόθεση έχει η οδηγία 2010/24 και όχι η οδηγία 76/308 ή η οδηγία 2008/55. Ως εκ τούτου, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να γίνει ερμηνεία του άρθρου 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24. Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν ο όρος «προνόμιο» έχει την έννοια δικαιώματος προνομιακής ικανοποίησης απαίτησης, η οποία ως εκ τούτου ικανοποιείται κατά προτεραιότητα έναντι άλλων απαιτήσεων, σε περίπτωση συρροής απαιτήσεων, ή αναφέρεται σε μηχανισμό ο οποίος συνεπάγεται, σε περίπτωση συρροής απαιτήσεων, την προνομιακή ικανοποίηση της απαίτησης. Παρά τη διατύπωση του ερωτήματος αυτού, το αιτούν δικαστήριο, κατά την άποψή μου, δεν έχει διευκρινίσει ποια μπορεί να είναι, στην έννομη τάξη του, η πρακτική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών εναλλακτικών δυνατοτήτων.

43.

Κατά συνέπεια, θα εξετάσω το εν λόγω προδικαστικό ερώτημα κατά τρόπο αφηρημένο, επικεντρώνοντας στη γραμματική διατύπωση που χρησιμοποιείται στην ίδια την οδηγία.

44.

Πρέπει να επισημανθεί ότι στην αγγλική γλωσσική απόδοση του άρθρου 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 δεν περιλαμβάνεται ο όρος «privilege»  ( 21 ). Αντιθέτως, η διάταξη ορίζει ότι το κράτος μέλος αποδέκτης της αίτησης δεν υποχρεούται να χορηγεί σε απαιτήσεις άλλων κρατών μελών τις προτιμήσεις  ( 22 ) που χορηγεί σε παρόμοιες απαιτήσεις στο έδαφός του, εκτός εάν έχει συμφωνηθεί διαφορετική ρύθμιση μεταξύ των οικείων κρατών μελών ή προβλέπεται στο δίκαιο του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης  ( 23 ).

45.

Κατά πάγια νομολογία, από την ανάγκη ομοιόμορφης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης και από την αρχή της ισότητας συνάγεται ότι οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης που δεν περιέχουν ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών, για τον καθορισμό της σημασίας και του πεδίου εφαρμογής τους, πρέπει, κατά κανόνα, να ερμηνεύονται αυτοτελώς και ομοιόμορφα, με βάση το γενικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται και τον σκοπό της οικείας ρύθμισης  ( 24 ). Επιπλέον, ελλείψει οποιουδήποτε ορισμού του όρου «προτιμήσεις» (και/ή «privilèges» στη γαλλική έκδοση  ( 25 )) στην οδηγία 2010/24, ο καθορισμός της σημασίας και του πεδίου εφαρμογής του όρου αυτού πρέπει να γίνεται με βάση το γενικό πλαίσιο  ( 26 ) εντός του οποίου αυτός χρησιμοποιείται και σύμφωνα με το συνηθισμένο του νόημα στην καθημερινή γλώσσα  ( 27 ).

46.

Ο όρος «προτιμήσεις», ο οποίος απαντά μόνο στην αιτιολογική σκέψη 14 και στο άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24, δεν ορίζεται στην εν λόγω οδηγία ούτε γίνεται παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον ορισμό του. Η αιτιολογική σκέψη 14 της οδηγίας 2010/24 διαλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, ότι η άσκηση από το κράτος μέλος αποδέκτη της αίτησης των εξουσιών που προβλέπονται στο εθνικό του δίκαιο όσον αφορά τους αυτούς ή ανάλογους φόρους ή δασμούς «δεν θα πρέπει, κατά κανόνα, να ισχύει όσον αφορά τις προτιμήσεις που συνοδεύουν τις απαιτήσεις οι οποίες γεννώνται στο προς ό η αίτηση κράτος μέλος. Θα πρέπει, ωστόσο, να είναι δυνατή η επέκταση των προτιμήσεων στις απαιτήσεις άλλων κρατών μελών βάσει συμφωνίας μεταξύ των ενδιαφερόμενων κρατών μελών»  ( 28 ).

47.

Το άρθρο 13 της οδηγίας 2010/24 επιγράφεται «Εκτέλεση της αίτησης είσπραξης». Το άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 προβλέπει, κατ’ ουσίαν, ότι η αρχή που έλαβε την αίτηση πρέπει να κάνει χρήση των προβλεπόμενων από τις νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις εξουσιών και διαδικασιών που ισχύουν στο κράτος μέλος για την είσπραξη απαιτήσεων που αποτελούν αντικείμενο αίτησης είσπραξης. Κάθε τέτοια απαίτηση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απαίτηση του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης, εκτός αν η εν λόγω οδηγία ορίζει άλλως.

48.

Κατά την άποψή μου, το άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 δεν έχει διατυπωθεί με τη μορφή εξαίρεσης ή παρέκκλισης από το πρώτο εδάφιο της ίδιας παραγράφου: αντιθέτως, αναφέρεται σε κάτι διακριτό από τις εξουσίες και τις διαδικασίες που έχουν εφαρμογή στην εκτέλεση μιας αίτησης είσπραξης. Υπό το πρίσμα του γενικού πλαισίου στο οποίο εντάσσεται η εν λόγω διάταξη και της διατύπωσής της, φρονώ ότι η διάταξη αυτή επεκτείνει, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα πρόσθετα δικαιώματα ή πλεονεκτήματα που παρέχονται για την εκτέλεση των απαιτήσεων του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης επί των απαιτήσεων του αιτούντος κράτους μέλους, πέραν και επιπλέον των εξουσιών και των διαδικασιών που μνημονεύονται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24. Όπως επισήμανα ήδη, όλα τα ανωτέρω επιρρωννύουν το συμπέρασμα όσον αφορά το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, ότι η απαίτηση του αιτούντος κράτους δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται, από ουσιαστικής απόψεως, ως να επρόκειτο για απαίτηση προβαλλόμενη από το κράτος αποδέκτη της αίτησης, επειδή, για να το επαναλάβω, τούτο θα ήταν στο σύνολό του περιττό, αν η απαίτηση είχε τέτοιο ουσιαστικό χαρακτήρα.

49.

Δεδομένου ότι ο όρος «προτιμήσεις» χρησιμοποιείται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 υπό ευρεία και απροσδιόριστη έννοια, φρονώ ότι ο όρος αυτός αναφέρεται σε κάθε μηχανισμό ο οποίος, σε περίπτωση συρροής απαιτήσεων, συνεπάγεται την προνομιακή ικανοποίηση της απαίτησης του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης. Τούτο περιλαμβάνει –μεταξύ άλλων– τα δικαιώματα προνομιακής ή κατά προτεραιότητα ικανοποίησης των απαιτήσεων του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης, όσον αφορά τη σειρά ικανοποίησης ή την κατάταξη των απαιτήσεων αυτών στο πλαίσιο του συστήματος αφερεγγυότητας που ισχύει στο εν λόγω κράτος μέλος  ( 29 ). Ως εκ τούτου, το κράτος μέλος αποδέκτης της αίτησης δύναται –αλλά δεν οφείλει– να χορηγεί τέτοια δικαιώματα προνομιακής ή κατά προτεραιότητα ικανοποίησης των απαιτήσεων των αιτούντων κρατών μελών κατά τον τρόπο που προβλέπεται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24  ( 30 ).

4.

Επί του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος

50.

Με το εν λόγω προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινισθεί αν η δυνατότητα συμψηφισμού απαιτήσεων, σε περίπτωση συρροής απαιτήσεων, υπό τους όρους που προβλέπονται σε διάταξη του εθνικού δικαίου, όπως το άρθρο 334 του προγραμματικού νόμου της 27ης Δεκεμβρίου 2004 ή το άρθρο 194 του προγραμματικού νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 2008, πρέπει να θεωρηθεί προτίμηση κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24.

51.

Όπως επισήμανε η Επιτροπή, στις γραπτές παρατηρήσεις της, η γενική εξουσία συμψηφισμού εκατέρωθεν ή αμοιβαίων απαιτήσεων περιλαμβάνεται στις εξουσίες και τις διαδικασίες που προβλέπονται στο εθνικό δίκαιο για την είσπραξη απαιτήσεων. Επομένως, η εν λόγω εξουσία συμψηφισμού δεν ισχύει μόνο για τις απαιτήσεις του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης (εν προκειμένω του Βελγικού Δημοσίου), αλλά και για τις απαιτήσεις άλλων δανειστών, όταν υφίστανται εκατέρωθεν ή αμοιβαίες απαιτήσεις  ( 31 ). Κατά συνέπεια, φρονώ ότι η εξουσία συμψηφισμού εκατέρωθεν ή αμοιβαίων απαιτήσεων εμπίπτει, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24  ( 32 ). Συγκεκριμένα, επί παραδείγματι, αν η Pantochim και το Γερμανικό Δημόσιο έχουν εκατέρωθεν ή αμοιβαίες απαιτήσεις, αυτές θα μπορούν κατ’ αρχήν –εφόσον πληρούνται αυτή και όλες οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που θέτει το βελγικό δίκαιο– να συμψηφισθούν μεταξύ τους.

52.

Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ίσως δεν καθιστά αρκούντως σαφές το αν το άρθρο 334 του προγραμματικού νόμου της 27ης Δεκεμβρίου 2004 ή το άρθρο 194 του προγραμματικού νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 2008 παρεκκλίνει από τους γενικούς κανόνες για τον συμψηφισμό που προβλέπονται στον βελγικό Αστικό Κώδικα. Υπό την επιφύλαξη της επαλήθευσης από το εθνικό δικαστήριο, οι γενικοί αυτοί κανόνες φαίνεται να απαιτούν την ύπαρξη εκατέρωθεν ή αμοιβαίων απαιτήσεων μεταξύ των ίδιων προσώπων, τα οποία δρουν υπό την ίδια ιδιότητα. Επομένως, δεν είναι σαφές αν οι απαιτήσεις του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης (εν προκειμένω του Βελγικού Δημοσίου), οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 2 της οδηγίας 2010/24, αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε σχέση με τις απαιτήσεις των λοιπών δανειστών, όσον αφορά την εφαρμογή των κανόνων για τον συμψηφισμό.

53.

Συγκεκριμένα, στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο παρέθεσε αποσπάσματα της απόφασης του Cour d’appel de Mons (εφετείου της Mons) της 27ης Ιουνίου 2016, με την οποία κρίθηκε ότι ούτε ο προγραμματικός νόμος της 27ης Δεκεμβρίου 2004 ούτε ο προγραμματικός νόμος της 22ας Δεκεμβρίου 2008 παρεκκλίνει από τους γενικούς κανόνες για τον συμψηφισμό που περιλαμβάνονται στον βελγικό Αστικό Κώδικα και οι οποίοι, όπως επισήμανα ήδη, απαιτούν την ύπαρξη αμοιβαίων απαιτήσεων μεταξύ των ίδιων προσώπων. Επιπλέον, κατά το Cour d’appel de Mons (εφετείο της Mons), η απαίτηση του Γερμανικού Δημοσίου, μολονότι μπορεί να εισπραχθεί ως απαίτηση του Βελγικού Δημοσίου, εξακολουθεί εντούτοις να αποτελεί απαίτηση του Γερμανικού Δημοσίου, ελλείψει δε αμοιβαίων απαιτήσεων, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί συμψηφισμός.

54.

Στην αίτησή του για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο παρέθεσε επίσης ορισμένα επιχειρήματα που προέβαλε το Βελγικό Δημόσιο κατά την ενώπιόν του αναιρετική διαδικασία. Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επισήμανε ότι το Βελγικό Δημόσιο υποστήριξε ότι ο προγραμματικός νόμος της 27ης Δεκεμβρίου 2004 και ο προγραμματικός νόμος της 22ας Δεκεμβρίου 2008 προβλέπουν ένα ιδιάζον σύστημα συμψηφισμού, το οποίο δεν απαιτεί αμοιβαιότητα των απαιτήσεων στις δημοσιονομικές υποθέσεις. Το Βελγικό Δημόσιο υποστήριξε ότι, κατά συνέπεια, επιτρέπεται ο συμψηφισμός των απαιτήσεων αυτών υπό την προϋπόθεση της υποβολής αίτησης είσπραξης δυνάμει της οδηγίας 2010/24.

55.

Στις γραπτές παρατηρήσεις που κατέθεσε στο Δικαστήριο, η Βελγική Κυβέρνηση διατείνεται ότι το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι απαράδεκτο, καθότι το αιτούν δικαστήριο δεν έχει επεξηγήσει τους κανόνες για τον συμψηφισμό που προβλέπονται στον βελγικό Αστικό Κώδικα και δεν έχει επεξηγήσει τον προβλεπόμενο στον προγραμματικό νόμο της 27ης Δεκεμβρίου 2004 και στον προγραμματικό νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 2008 μηχανισμό συμψηφισμού.

56.

Αν και όχι χωρίς δισταγμό, φρονώ ότι θα πρέπει να συμφωνήσω με τον ισχυρισμό αυτό. Ελλείψει οποιασδήποτε πραγματικής επεξήγησης που να περιλαμβάνεται στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ή έστω στη δικογραφία που έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου, όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας του εν λόγω φερόμενου ως ιδιόμορφου μηχανισμού και όσον αφορά το αν και, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, σε ποιον βαθμό ο μηχανισμός αυτός διαφέρει από τους γενικούς κανόνες για τον συμψηφισμό που προβλέπονται στον βελγικό Αστικό Κώδικα, αδυνατώ να εκτιμήσω προσηκόντως κατά πόσον ο μηχανισμός αυτός εμπίπτει στην έννοια «εξουσίες και διαδικασίες» του πρώτου εδαφίου του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24 ή αν, αντιθέτως, αποτελεί προτίμηση κατά την έννοια του τρίτου εδαφίου του άρθρου αυτού.

57.

Η Βελγική Κυβέρνηση ισχυρίζεται, επικουρικώς σε σχέση με την ένστασή της περί απαραδέκτου, ότι ο ιδιόμορφος μηχανισμός απλώς και μόνον απλοποιεί τη διαδικασία είσπραξης και, ως εκ τούτου, δεν πρέπει να θεωρηθεί προνόμιο (προτίμηση).

58.

Σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι παραδεκτό και εφόσον, όπως ισχυρίζεται η Βελγική Κυβέρνηση, ο επίμαχος μηχανισμός απλώς και μόνον απλοποιεί τη διαδικασία είσπραξης και δεν παρέχει δικαιώματα προνομιακής ή κατά προτεραιότητα ικανοποίησης, όσον αφορά τη σειρά ικανοποίησης ή την κατάταξη των απαιτήσεών της ή παρέχει οποιοδήποτε προνόμιο στο Βελγικό Δημόσιο ως πιστωτή, τότε  ( 33 ), κατά την άποψή μου, ο μηχανισμός αυτός εμπίπτει στις εξουσίες και διαδικασίες που μνημονεύονται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24.

59.

Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι κάθε κράτος μέλος έχει την ευχέρεια να προβλέπει, στους εθνικούς κανόνες του για την είσπραξη απαιτήσεων, γενική εξουσία συμψηφισμού όλων των απαιτήσεων και να μη να θέτει απαίτηση αμοιβαιότητας, ανεξαρτήτως της ταυτότητας του δανειστή. Αν αυτό είναι πράγματι το αποτέλεσμα που έχουν ο προγραμματικός νόμος της 27ης Δεκεμβρίου 2004 και ο προγραμματικός νόμος της 22ας Δεκεμβρίου 2008 –πράγμα που εναπόκειται εξ ολοκλήρου στα εθνικά δικαστήρια να εκτιμήσουν και να κρίνουν–, τότε η διευρυμένη αυτή εξουσία συμψηφισμού θα πρέπει να θεωρηθεί ότι εντάσσεται στις κοινές «εξουσίες και διαδικασίες» που προβλέπονται στο εθνικό δίκαιο όσον αφορά την αφερεγγυότητα, κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24.

60.

Αφετέρου, επισημαίνεται ότι, κατά την Επιτροπή, ο επίμαχος μηχανισμός φαίνεται να παρέχει δικαίωμα προνομιακής εξόφλησης του Βελγικού Δημοσίου, κατά παρέκκλιση από τους κοινούς κανόνες για τον συμψηφισμό, και, για τον λόγο αυτόν, πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί προνόμιο (προτίμηση) κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24  ( 34 ). Αν και είναι πράγματι λυπηρό ότι το ζήτημα πρέπει να εξετασθεί σε αμιγώς υποθετική βάση, εν πάση περιπτώσει, αν ο προγραμματικός νόμος της 27ης Δεκεμβρίου 2004 και ο προγραμματικός νόμος της 22ας Δεκεμβρίου 2008, αίροντας την απαίτηση περί αμοιβαιότητας των απαιτήσεων, έχουν ως αποτέλεσμα να παρέχουν στο Βελγικό Δημόσιο προτίμηση ή διευρυμένο δικαίωμα συμψηφισμού το οποίο δεν απολαύουν οι λοιποί δανειστές, τούτο θα συνιστά, κατά την άποψή μου, «προτίμηση» κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24.

61.

Βεβαίως, ακόμη και στην περίπτωση αυτή, τούτο δεν θα ασκεί, αφ’ εαυτού, καμία επιρροή, καθώς πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 προβλέπει επίσης ότι τα κράτη μέλη αποδέκτες της αίτησης δεν υποχρεούνται να χορηγούν τις προτιμήσεις αυτές σε παρόμοιες απαιτήσεις του αιτούντος κράτους μέλους, εκτός εάν έχει συμφωνηθεί διαφορετική ρύθμιση μεταξύ των οικείων κρατών μελών ή αν προβλέπονται τέτοιες προτιμήσεις, όσον αφορά τις απαιτήσεις του αιτούντος κράτους μέλους, στο δίκαιο του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης.

62.

Υπό την επιφύλαξη της επαλήθευσης από το αιτούν δικαστήριο, από τη δικογραφία που έχει τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου και, ιδίως, από το άρθρο 15 του νόμου της 20ής Ιουλίου 1979  ( 35 ) προκύπτει ότι, στη βελγική έννομη τάξη, οι απαιτήσεις αιτούντος κράτους μέλους, στην πραγματικότητα, δεν απολαύουν τέτοιας προτίμησης ή προνομίου  ( 36 ).

63.

Επιπλέον, ελλείψει σχετικής διατύπωσης, το τρίτο εδάφιο, όπως και το πρώτο εδάφιο του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2010/24 δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα της απαίτησης του αιτούντος κράτους μέλους ούτε συνεπάγεται τη μεταβίβασή της στο κράτος μέλος αποδέκτη της αίτησης. Έπεται, ως εκ τούτου, ότι οι προτιμήσεις αυτές δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα το να προσλαμβάνει η απαίτηση του αιτούντος κράτους μέλους χαρακτήρα απαίτησης του κράτους μέλους αποδέκτη της αίτησης. Επίσης, χάριν σαφήνειας, φρονώ ότι, υπό το πρίσμα του επιδιωκόμενου από την οδηγία 2010/24 σκοπού της διασφάλισης, μεταξύ άλλων, ότι το κράτος μέλος αποδέκτης της αίτησης θα συνδράμει το αιτούν κράτος μέλος για την είσπραξη των απαιτήσεων του τελευταίου, η χορήγηση προτιμήσεων δυνάμει του άρθρου 13, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της οδηγίας 2010/24 πρέπει να πραγματοποιείται προς όφελος και όχι σε βάρος του αιτούντος κράτους μέλους.

VI.

Πρόταση

64.

Κατά συνέπεια, κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα του Cour de cassation (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Βέλγιο) ως εξής: