Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1) w art. 78, zatytułowanym „Ustalanie należności”, stanowi: „1.Ustalanie należności to czynność polegająca na tym, że urzędnik zatwierdzający:

a)sprawdza istnienie długu;

b)określa lub sprawdza stan faktyczny i kwotę długu;

c)sprawdza warunki, zgodnie z którymi dług jest wymagalny.

2.Zasoby własne udostępniane Komisji oraz wszelkie należności uznane za pewne, o określonej wartości i wymagalne, są ustalane nakazem odzyskania środków przekazywanym księgowemu, a następnie notą debetową przesyłaną dłużnikowi, przy czym oba te dokumenty sporządza właściwy urzędnik zatwierdzający. 3.Kwoty wypłacone nienależnie podlegają odzyskaniu. 4.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących szczegółowych zasad ustalania należności, w tym procedury i dokumentów potwierdzających, oraz odsetek za zwłokę, zgodnie z art. 210”.

Artykuł 79 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zezwolenie na odzyskanie środków”, w ust. 1 stanowi: „Zezwolenie na odzyskanie środków to czynność polegająca na tym, że właściwy urzędnik zatwierdzający zleca księgowemu, wystawiając nakaz odzyskania środków, odzyskanie kwoty należnej ustalonej przez właściwego urzędnika zatwierdzającego”.

Artykuł 80 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Zasady dotyczące odzyskiwania środków”, w ust. 1 stanowi: „Księgowy działa na podstawie nakazów odzyskania środków na należne kwoty, należycie ustalone przez właściwego urzędnika zatwierdzającego. Księgowy z należytą starannością zapewnia pobór dochodów Unii i ochronę jej praw. Księgowy odzyskuje środki przez kompensowanie roszczeń Unii wobec dłużnika z roszczeniami dłużnika wobec Unii. Roszczenia te muszą być pewne, o określonej wartości i wymagalne”.

Zgodnie z art. 81 rozporządzenia nr 966/2012, zatytułowanym „Okres przedawnienia”: „1.Bez uszczerbku dla przepisów szczegółowych oraz zastosowania [decyzji Rady Unii Europejskiej nr 2007/436/WE, Euratom, z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2007, L 163, s. 17)] okres przedawnienia kwot należnych Unii od osób trzecich oraz kwot należnych osobom trzecim od Unii wynosi pięć lat. 2.Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących szczegółowych zasad odnoszących się do okresu przedawnienia, zgodnie z art. 210”.

Artykuł 81 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 ma brzmienie analogiczne do art. 73a rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U. 2006, L 390, s. 1).

Artykuł 81 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia nr 966/2012 (Dz.U. 2012, L 362, s. 1) stanowi: „W celu ustalenia należności właściwy urzędnik zatwierdzający dba o to, by:

a)należność była pewna, czyli nie podlegała żadnym warunkom;

b)należność opiewała na ustaloną kwotę, dokładnie wyrażoną w środkach pieniężnych;

c)należność była należna [wymagalna] i nie podlegała żadnemu terminowi płatności;

d)dane dłużnika były poprawne;

e)kwota, która ma zostać odzyskana, była zapisana we właściwej pozycji budżetu;

f)dokumenty potwierdzające były prawidłowe; oraz

g)aby przestrzegana była zasada należytego zarządzania finansami, w szczególności w odniesieniu do kryteriów, o których mowa w art. 91 ust. 1 lit. a)”.

Zgodnie z art. 82 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia delegowanego: „1.Ustalenie należności opiera się na dokumentach potwierdzających, które poświadczają prawo Unii do należności. 2.Przed ustaleniem należności właściwy urzędnik zatwierdzający osobiście sprawdza dokumenty potwierdzające lub, na własną odpowiedzialność, upewnia się, czy zostały one sprawdzone”.

Artykuł 93 wspomnianego rozporządzenia delegowanego, zatytułowany „Zasady dotyczące okresów przedawnienia”, stanowi: „1.Bieg okresu przedawnienia dla należności Unii od osób trzecich rozpoczyna się wraz z upływem terminu, o którym dłużnik został poinformowany w nocie debetowej, zgodnie z art. 80 ust. 3 lit. b). Bieg okresu przedawnienia dla należności osób trzecich od Unii rozpoczyna się w dniu, w którym należności osoby trzeciej stają się wymagalne zgodnie z odpowiednim zobowiązaniem prawnym. […] 6.Należności nie są odzyskiwane po upływie okresu przedawnienia określonego w ust. 1–5”.

Brzmienie art. 93 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 odpowiada brzmieniu art. 85b ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1605/2002 (Dz.U. 2002, L 357, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 478/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1605/2000 (Dz.U. 2007, L 111, s. 13).

Artykuł 27 ust. 3 przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego (zwanych dalej „przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów i diet”), w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 lipca 2009 r., stanowił: „Jeśli sekretarz generalny, po konsultacji z kwestorami, upewni się, że posłom do Parlamentu Europejskiego wypłacono nienależne sumy tytułem diet przewidzianych niniejszymi przepisami, wydaje wytyczne w celu [uzyskania] zwrotu tych sum przez danego posła”.

Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. ustanawiająca przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2009, C 159, s. 1), w brzmieniu obowiązującym po dniu 21 października 2010 r. (Dz.U. 2010, C 283, s. 9) (zwana dalej „przepisami wykonawczymi do statutu”), w art. 68, zatytułowanym „Zwrot nienależnych kwot”, stanowi: „1.Wszelkie kwoty wypłacone [nienależnie] na podstawie niniejszych przepisów wykonawczych […] podlegają zwrotowi. Sekretarz generalny wydaje polecenie w celu odzyskania powyższych kwot od posła. 2.Wszelkie decyzje dotyczące odzyskania płatności są podejmowane z troską o skuteczne wykonywanie mandatu poselskiego oraz o prawidłowe funkcjonowanie Parlamentu, po wcześniejszym wysłuchaniu posła przez sekretarza generalnego. 3.Niniejszy artykuł stosuje się również do byłych posłów i osób trzecich”.

W tytule III wspomnianych przepisów wykonawczych do statutu, zatytułowanym „Postanowienia ogólne i końcowe”, zawarto rozdział IV, odnoszący się do „[p]ostanowie[ń] końcow[ych]”. Zawarty w tym rozdziale IV art. 72, zatytułowany „Zażalenie”, stanowi: „1.Poseł, który uważa, że niniejsze przepisy wykonawcze nie zostały wobec niego prawidłowo zastosowane przez właściwe służby, może skierować zażalenie na piśmie do sekretarza generalnego. Decyzja sekretarza generalnego w sprawie zażalenia zawiera powody jego złożenia [uzasadnienie]. 2.Poseł, który nie zgadza się z decyzją sekretarza generalnego, może w terminie dwóch miesięcy od jej otrzymania wnieść o przekazanie sprawy kwestorom, którzy podejmują decyzję po zasięgnięciu opinii sekretarza generalnego. 3.Strona procedury zażalenia, która nie zgadza się z decyzją podjętą przez kwestorów, może w terminie dwóch miesięcy od jej otrzymania wnieść o przekazanie sprawy Prezydium, które podejmuje ostateczną decyzję. 4.Niniejszy artykuł stosuje się również do następcy prawnego posła oraz do byłych posłów i ich następców prawnych”.

Zgodnie z art. 74 przepisów wykonawczych do statutu: „Z zastrzeżeniem przepisów przejściowych przewidzianych w tytule IV przepisy ZKDP [dotyczące zwrotu kosztów i diet] zostają uchylone z dniem wejścia w życie Statutu”.

Poprzez zarzut pierwszy, podzielony na sześć części, wnoszący odwołanie podnosi w istocie, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu przepisów wykonawczych do statutu, przedstawił sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku oraz naruszył zasadę poszanowania prawa do obrony.

Parlament odpowiada, że pierwsza, piąta i szósta część zarzutu pierwszego są niedopuszczalne, ponieważ w tych częściach wnoszący odwołanie ograniczył się do ponownego powołania przedstawionej już przed Sądem argumentacji, nie kwestionując w sposób szczególny uzasadnienia zawartego w zaskarżonym wyroku. W pozostałym zakresie zarzut ten jest w części nieistotny dla sprawy, a w części bezzasadny.

Jeśli chodzi o podnoszoną przez Parlament niedopuszczalność pierwszej, piątej i szóstej części zarzutu pierwszego, należy przypomnieć, że gdy strona kwestionuje dokonaną przez Sąd wykładnię lub stosowanie prawa Unii, rozpatrywane w pierwszej instancji okoliczności prawne mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem strona nie mogła oprzeć odwołania na podniesionych przed Sądem zarzutach i argumentach, postępowanie odwoławcze byłoby częściowo pozbawione sensu (zob. w szczególności wyrok z dnia 21 września 2010 r., Szwecja i in./API i Komisja, C‑514/07 P, C‑528/07 P i C‑532/07 P, EU:C:2010:541, pkt 116).

W niniejszym wypadku o ile jest prawdą, że niektórym częściom argumentacji przedstawionej przez wnoszącego odwołanie w ramach zarzutu pierwszego brakuje ścisłości, o tyle z odwołania wynika jednak, iż przedstawione w ramach pierwszej, piątej i szóstej części tego zarzutu argumenty mają na celu wykazanie, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu przepisów wykonawczych do statutu, a także prawo do obrony wnoszącego odwołanie. Te części zarzutu są zatem dopuszczalne.

W pierwszej części zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył wyraźne brzmienie art. 68 ust. 3 przepisów wykonawczych do statutu – w którym uściślono, iż przepis ten stosuje się również do byłych posłów i osób trzecich – orzekając, że wspomniane przepisy wykonawcze do statutu nie mają zastosowania do procedury odzyskania należności prowadzonej przeciwko wnoszącemu odwołanie, mimo że jest bezsporne, iż ten ostatni jest byłym posłem.

W tym względzie z art. 68 ust. 1 przepisów wykonawczych do statutu wynika, że „[wszelkie] kwoty wypłacone [nienależnie] na podstawie niniejszych przepisów wykonawczych […] podlegają zwrotowi”. W ustępie tym uściślono zatem przedmiotowy zakres stosowania wspomnianego art. 68, ograniczając go do odzyskania kwot wypłaconych zgodnie z tymi przepisami wykonawczymi do statutu. Jest zaś bezsporne, że w niniejszym wypadku sporne kwoty wypłacono wnoszącemu odwołanie na podstawie przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet, a nie przepisów wykonawczych do statutu, które weszły w życie po dokonaniu spornych płatności. W konsekwencji, nie naruszając prawa, w pkt 27 i 28 zaskarżonego wyroku Sąd wykluczył stosowanie art. 68 przepisów wykonawczych do statutu do niniejszego wypadku, ponieważ okoliczność, iż przepis ten odnosi się do byłych posłów, jest nieistotna w tym względzie.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 72 ust. 1, 3 i 4 przepisów wykonawczych do statutu przepis ten ma na celu ustanowienie postępowania zażaleniowego umożliwiającego sekretarzowi generalnemu rozpatrzenie zarzutów sformułowanych przez posłów i byłych posłów, a także przez ich następców prawnych w odniesieniu do prawidłowości zastosowania do nich wspomnianych przepisów wykonawczych. W zakresie zaś, w jakim Sąd słusznie orzekł, że prowadzona przeciwko wnoszącemu odwołanie procedura zwrotu nienależnych kwot nie jest oparta na art. 68 przepisów wykonawczych do statutu, należy stwierdzić, iż żadnego z podniesionych przez wnoszącego odwołanie zarzutów dotyczących przebiegu tej procedury nie można uznać za zażalenie w rozumieniu tego art. 72.

W konsekwencji Sąd nie naruszył prawa, wykluczając w pkt 27, 28 i 31 zaskarżonego wyroku stosowanie przepisów wykonawczych do statutu w odniesieniu do procedury odzyskania spornych należności w niniejszej sprawie.

W tych okolicznościach należy także oddalić piątą część tego zarzutu, dotyczącą dokonanego przez Sąd naruszenia prawa poprzez orzeczenie, że sporna decyzja mogła być przyjęta na podstawie art. 78–80 rozporządzenia nr 966/2012, mimo że jedynie przepisy wykonawcze do statutu powinny mieć zastosowanie do prowadzonej przeciwko byłemu posłowi procedury zwrotu nienależnych kwot.

Sama bowiem okoliczność, że art. 78–80 rozporządzenia nr 966/2012 nie zawierają szczegółowych zasad dotyczących w szczególności procedury odzyskania należności od europejskich posłów, lecz dotyczą ustalania należności Unii i zezwolenia na odzyskanie środków – jak w pkt 31 zaskarżonego wyroku wskazał Sąd – nie może skutkować zastosowaniem przepisów wykonawczych do statutu z naruszeniem ich zakresu przedmiotowego.

Należy zatem oddalić pierwszą i piątą część zarzutu pierwszego.

Jeśli chodzi o drugą i czwartą część zarzutu pierwszego, dotyczące podnoszonego sprzecznego uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnoszącego się do stosowania w niniejszym wypadku art. 68 przepisów wykonawczych do statutu oraz przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet, należy stwierdzić, że opierają się one na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności Sąd – po stwierdzeniu w pkt 27 i 28 zaskarżonego wyroku, że przepisy wykonawcze do statutu nie mają zastosowania do prowadzonej przeciwko wnoszącemu odwołanie procedury – w pkt 29 tego wyroku wskazał bowiem jasno, iż rozpatrzy argumenty wnoszącego odwołanie dotyczące błędnego zastosowania art. 68 i 72 przepisów wykonawczych do statutu „niezależnie od kwestii, czy zwrot nienależnych kwot powinien mieć miejsce na podstawie przepisów wykonawczych do statutu”, a także „przyjmując założenie, że przepisy wykonawcze do statutu mają zastosowanie”. Z powyższego wynika, że Sąd nie przedstawił w zaskarżonym wyroku sprzecznego uzasadnienia w odniesieniu do stosowania w niniejszym wypadku wspomnianego art. 68, jako że dokonał on uzupełniająco badania naruszenia przepisów wykonawczych do statutu.

W drugiej kolejności z zaskarżonego wyroku wynika, że w pkt 27 wspomnianego wyroku Sąd stwierdził, iż o ile dokonana w latach 2001–2004 wypłata spornych kwot miała miejsce na podstawie przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet, o tyle przepisy te zostały uchylone – jak w pkt 30 tego wyroku wskazał Sąd – w dniu wejścia w życie decyzji Parlamentu Europejskiego 2005/684/WE z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Euratom) (Dz.U. 2005, L 262, s. 1). W tych okolicznościach w pkt 31 zaskarżonego wyroku Sąd słusznie stwierdził – nie zawierając w wyroku jakiejkolwiek sprzeczności w tym względzie – że procedura odzyskania nienależnie wypłaconych kwot, w której kontekście przyjęto w 2013 r. sporną decyzję, nie może opierać się na przepisach dotyczących zwrotu kosztów i diet.

Ponadto ze względu na to, że Sąd słusznie orzekł, jak wynika z pkt 40–44 niniejszego wyroku, iż przepisy wykonawcze do statutu nie mają zastosowania w niniejszym wypadku, należy także stwierdzić, że trzecia i czwarta część podniesionego przez wnoszącego odwołanie zarzutu pierwszego – w zakresie, w jakim dotyczą one błędnej wykładni wzajemnego oddziaływania między art. 68 i 72 wspomnianych przepisów wykonawczych do statutu, a także przeinaczenia brzmienia pisma z dnia 27 czerwca 2013 r., które zdaniem wnoszącego odwołanie należy uznać za zażalenie w rozumieniu wspomnianego art. 72 – są skierowane przeciwko uzupełniającym podstawom uzasadnienia zaskarżonego wyroku i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie mogą skutkować uchyleniem tego wyroku (zob. wyroki: z dnia 21 grudnia 2011 r., Francja/People’s Mojahedin Organization of Iran, C‑27/09 P, EU:C:2011:853, pkt 79; z dnia 13 lutego 2014 r., Węgry/Komisja, C‑31/13 P, EU:C:2014:70, pkt 82).

W świetle powyższych rozważań należy oddalić drugą, trzecią i czwartą część zarzutu pierwszego.

Wreszcie jeśli chodzi o szóstą część tego zarzutu, dotyczącą naruszenia prawa przez Sąd w ramach oceny podnoszonego naruszenia przez Parlament prawa do obrony wnoszącego odwołanie, należy przypomnieć, że zasada poszanowania prawa do obrony, w każdym postępowaniu wszczętym przeciwko określonej osobie, które może zakończyć się wydaniem aktu powodującego dla tej osoby negatywne skutki, stanowi ogólną zasadę prawa Unii, którą należy stosować nawet wobec braku szczególnych uregulowań w tym względzie. Zasada ta wymaga, aby adresaci decyzji, które dotyczą w sposób istotny ich interesów, mieli możliwość przedstawienia w sposób użyteczny swojego stanowiska na temat okoliczności uwzględnionych na ich niekorzyść przy wydawaniu tych decyzji (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 lutego 1992 r., Niderlandy i in./Komisja, C‑48/90 i C‑66/90, EU:C:1992:63, pkt 44, 45; z dnia 24 października 1996 r., Komisja/Lisrestal i in., C‑32/95 P, EU:C:1996:402, pkt 30; a także z dnia 9 czerwca 2005 r., Hiszpania/Komisja, C‑287/02, EU:C:2005:368, pkt 37).

W tej części wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi błędne stwierdzenie w pkt 37 zaskarżonego wyroku, iż nieprzekazanie kwestorom jego pisma z dnia 27 czerwca 2013 r. nie naruszyło jego prawa do obrony, chociaż ci kwestorzy wydali opinię, nie znając stanowiska wnoszącego odwołanie.

W tym względzie z pkt 32–39 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd rozpatrzył, czy wobec nieokreślenia w rozporządzeniu nr 966/2012 szczególnej procedury zwrotu nienależnych kwot prawo do obrony wnoszącego odwołanie było poszanowane w postępowaniu, w którym przyjęto sporną decyzję. W pkt 33 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził – a wnoszący odwołanie nie kwestionował tego w odwołaniu – że przed przyjęciem spornej decyzji „sekretarz generalny, po pierwsze, wysłuchał wnoszącego odwołanie, oraz po drugie, zasięgnął opinii kwestorów”.

Wnoszący odwołanie nie podnosi również przeinaczenia dokonanej przez Sąd w pkt 36 zaskarżonego wyroku oceny okoliczności faktycznych, zgodnie z którą – wbrew temu, co twierdził on przed Sądem – kwestorzy nie orzekali w postępowaniu prowadzącym do przyjęcia spornej decyzji, lecz jedynie zasięgnięto ich opinii, która nie wiąże sekretarza generalnego przy przyjmowaniu tej decyzji.

Ponadto jak w pkt 37 zaskarżonego wyroku stwierdził Sąd i czego nie kwestionował w odwołaniu wnoszący odwołanie, o ile Parlament przyznał, że pismo z dnia 27 czerwca 2013 r. nie zostało przekazane kwestorom, o tyle pismo to jest jedynie sporządzonym przez wnoszącego odwołanie sprawozdaniem z wysłuchania tego ostatniego przez sekretarza generalnego. Otóż wobec braku jakiejkolwiek dodatkowej okoliczności wykazującej, dlaczego nieprzekazanie tego pisma kwestorom w ramach zasięgnięcia ich opinii narusza wspomniane w pkt 51 niniejszego wyroku wymogi wynikające z poszanowania prawa do obrony wnoszącego odwołanie, należy stwierdzić, że Sąd słusznie oddalił argument wnoszącego odwołanie dotyczący naruszenia przysługującego mu prawa do obrony. W konsekwencji należy oddalić szóstą część zarzutu pierwszego odwołania.

W świetle powyższych rozważań należy oddalić zarzut pierwszy w całości.

W zarzucie drugim wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 54 zaskarżonego wyroku, że ciężar dowodu odnoszący się do wykorzystania dodatku na zatrudnienie asystentów parlamentarnych zgodnie z przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów i diet w ramach procedury odzyskania tego dodatku ciąży na wnoszącym odwołanie, a nie na Parlamencie. Sąd powinien był stwierdzić, iż w świetle okoliczności – po pierwsze, że wnoszący odwołanie spełniał przesłanki określone w tych uregulowaniach w odniesieniu do przyznania wspomnianego dodatku w chwili, w której wniósł o ten dodatek, oraz po drugie, że sporna decyzja została przyjęta ponad dziewięć lat po ustaniu mandatu wnoszącego odwołanie – ciężar dowodu ciąży na Parlamencie.

Parlament podnosi, że zarzut ten w zakresie, w jakim dotyczy błędnego zastosowania przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet w odniesieniu do ciężaru dowodu prawidłowego wykorzystania dodatków na zatrudnienie asystentów parlamentarnych, jest nieistotny dla sprawy, gdyż jest on skierowany przeciwko uzupełniającym podstawom uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W zakresie, w jakim zarzut ten dotyczy naruszenia zasady rozsądnego terminu w odniesieniu do ciężaru wspomnianego dowodu, Parlament jest zdania, że jest on bezzasadny.

Należy stwierdzić, że zarzut drugi w zakresie, w jakim dotyczy naruszenia prawa, którego zdaniem wnoszącego odwołanie dopuścił się Sąd, orzekając w pkt 54 zaskarżonego wyroku, że „to […] wnoszący odwołanie powinien przedstawić okoliczności pozwalające na podanie w wątpliwość [spornej] decyzji w zakresie, w jakim wskazano w niej, iż nie przedstawił on żadnego dowodu umożliwiającego wykazanie, że rozpatrywani asystenci parlamentarni świadczyli pracę asystentów parlamentarnych w rozumieniu art. 14 przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet”, jest skierowany przeciwko uzupełniającym podstawom uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z tego pkt 54 wynika bowiem, że zarzut szczegółowy wnoszącego odwołanie dotyczący podnoszonego ciężaru dowodu ciążącego na Parlamencie został przedstawiony po raz pierwszy przed Sądem w replice i że z tego względu Sąd stwierdził jego niedopuszczalność.

W tym zakresie zarzut ten należy w konsekwencji, zgodnie z orzecznictwem wspomnianym w pkt 49 niniejszego wyroku, oddalić jako nieistotny dla sprawy.

Ponadto w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie podnosi także, że Sąd błędnie rozłożył ciężar dowodu na korzyść Parlamentu w odniesieniu do wykorzystania dodatków na zatrudnienie asystentów parlamentarnych zgodnie z przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów i diet pomimo długiego okresu, jaki upłynął między ustaniem mandatu posła a datą przyjęcia spornej decyzji, należy podkreślić, iż z akt sprawy w pierwszej instancji wynika, że taka argumentacja nie została przedstawiona przed Sądem. A zatem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału argument ten jest nowy i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (wyrok z dnia 8 marca 2016 r., Grecja/Komisja, C‑431/14 P, EU:C:2016:145, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).

W konsekwencji należy w części odrzucić, a w pozostałym zakresie oddalić zarzut drugi.

W zarzucie trzecim, po pierwsze, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie zasady kontradyktoryjności ze względu na brak orzeczenia w przedmiocie naruszenia art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), mimo że EKPC wiąże Parlament jako instytucję Unii.

Po drugie, wnoszący odwołanie jest zdania, że wynikająca z art. 6 EKPC zasada bezstronności ma szerszy zakres niż zasada dobrej administracji przyjęta w zaskarżonym wyroku dla celów orzeczenia przez Sąd w przedmiocie odpowiedniego zarzutu powołanego na poparcie przedstawionej mu skargi. A zatem Sąd naruszył także zasadę bezstronności.

Parlament podnosi tytułem głównym, że zarzut trzeci należy odrzucić jako niedopuszczalny, ponieważ wnoszący odwołanie ograniczył się do powtórzenia argumentów przedstawionych już przed Sądem. Co więcej, zarzut ten jest oparty na błędnym rozumieniu zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd należycie uzasadnił oddalenie zarzutu dotyczącego podnoszonej stronniczości sekretarza generalnego. W każdym wypadku art. 6 EKPC nie ma zastosowania do postępowania przed sekretarzem generalnym.

Na wstępie, co się tyczy argumentu Parlamentu, zgodnie z którym należy stwierdzić niedopuszczalność zarzutu trzeciego, należy, uwzględniając wspomniane w pkt 37 niniejszego wyroku orzecznictwo, podkreślić, że gdy strona kwestionuje dokonaną przez Sąd wykładnię lub stosowanie prawa Unii, kwestie prawne rozpatrzone w pierwszej instancji mogą być ponownie rozpatrzone w ramach odwołania przed Trybunałem, ponieważ w odmiennym wypadku częściowo pozbawiono by sensu postępowanie odwoławcze. Argument ten jest tym bardziej istotny, gdy zarzuca się Sądowi błędne pominięcie rozpatrzenia zarzutu podniesionego przez wnoszącego odwołanie (zob. postanowienie z dnia 22 czerwca 2004 r., Meyer/Komisja, C‑151/03 P, niepublikowane, EU:C:2004:381, pkt 50).

W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi pominięcie orzeczenia w przedmiocie argumentu dotyczącego naruszenia w niniejszym wypadku art. 6 EKPC. Zarzut trzeci odwołania jest zatem dopuszczalny.

W tym względzie należy wskazać, że poprzez argument, zgodnie z którym Sąd nie orzekł w przedmiocie zarzutu szczegółowego dotyczącego art. 6 EKPC, wnoszący odwołanie faktycznie zarzuca Sądowi brak orzeczenia – w ramach rozpatrywania zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia zasady bezstronności – w przedmiocie jego argumentu sformułowanego po raz pierwszy w replice, zgodnie z którym zasada ta została ustanowiona także we wspomnianym art. 6, wiążącym Parlament jako instytucję Unii.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem spoczywający na Sądzie obowiązek uzasadnienia jego wyroków nie oznacza, że Sąd jest zobowiązany do szczegółowej odpowiedzi na każdy podniesiony argument (zob. wyrok z dnia 9 września 2008 r., FIAMM i in./Rada i Komisja, C‑120/06 P i C‑121/06 P, EU:C:2008:476, pkt 91; a także postanowienie z dnia 29 października 2009 r., Portela/Komisja, C‑85/09 P, niepublikowane, EU:C:2009:685, pkt 31). Przedstawione przez Sąd uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie podstaw, na których Sąd oparł swe rozstrzygnięcie, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli (zob. w szczególności wyroki: z dnia 22 maja 2008 r., Evonik Degussa/Komisja, C‑266/06 P, EU:C:2008:295, pkt 103; z dnia 8 marca 2016 r., Grecja/Komisja, C‑431/14 P, EU:C:2016:145, pkt 38).

W świetle tego orzecznictwa należy stwierdzić, że o ile w pkt 63–68 zaskarżonego wyroku Sąd nie orzekł wyraźnie w przedmiocie art. 6 EKPC, o tyle z przedstawionego przez Sąd uzasadnienia wynika jednak jasno, że zajął on stanowisko odnoszące się do zarzutu szczegółowego dotyczącego zasady bezstronności, oddalając go z uzasadnieniem, które pozwala wnoszącemu odwołanie zrozumieć uzasadnienie orzeczenia, a Trybunałowi sprawować kontrolę. W tym względzie w pkt 63 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał w szczególności, że mająca zastosowanie do wszystkich instytucji Unii zasada dobrej administracji obejmuje spoczywający na każdej instytucji obowiązek rozpatrzenia w sposób bezstronny wszystkich istotnych okoliczności danego wypadku. Ponadto w pkt 64 tego wyroku Sąd wskazał, że sekretarz generalny uroczyście zobowiązuje się przed prezydium Parlamentu do sprawowania swoich funkcji bezstronnie i sumiennie. Następnie w pkt 65–68 wspomnianego wyroku, po wszechstronnym rozważeniu okoliczności, Sąd orzekł, że przyjmując sporną decyzję sekretarz generalny nie uchybił temu obowiązkowi. W pkt 63–68 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł zatem w przedmiocie podniesionego przez wnoszącego odwołanie zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia zasady bezstronności.

Ponadto bez konieczności orzekania w przedmiocie kwestii, czy art. 6 EKPC ma zastosowanie do prowadzonego przez Parlament postępowania administracyjnego dotyczącego zwrotu nienależnych kwot, należy wskazać, że o ile wnoszący odwołanie ogranicza się do twierdzenia, iż wynikająca z tego przepisu zasada bezstronności ma szerszy zakres niż w kontekście zasady dobrej administracji, o tyle nie podnosi on jednak żadnego argumentu prawnego pozwalającego na podważenie stwierdzeń Sądu zawartych w pkt 63–68 zaskarżonego wyroku.

W konsekwencji argument ten należy odrzucić jako niedopuszczalny, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, według którego w odwołaniu należy dokładnie wskazać zakwestionowane części wyroku, o którego uchylenie wniesiono, oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie (wyroki: z dnia 11 kwietnia 2013 r., Mindo/Komisja, C‑652/11 P, EU:C:2013:229, pkt 21; a także z dnia 3 października 2013 r., Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, pkt 46).

A zatem podniesiony przez wnoszącego odwołanie zarzut trzeci należy oddalić.