<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2024-09-202409T125202007270-00-TRA-DOC-EL-ARRET-T-0727-20-202407593-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="1" name="EP_Mention"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="19/05/2025 17:50:51" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="Publication intégrale au Rec ou RecFP, mention Rec" name="Mention"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="TewhelAi5dJv3ZK7KexwRmi/qBEvTX+RbFCFaOa+jmKNtt718yp1ghxLjzEwP1NLBuGlQIkVMUil3OGObz4GG+zekABaeqRCC8mMYOiObQC18xkeS0+Syp8R7QU6nW/K/b7ubYupi9Qe/VSCZsu/pY8T6yy+yfsrWPjAnheGl/c=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GendocTemplateSubType"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="abet" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="f591f526-5e48-48e4-8b76-f3a1e7399faa" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0727" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2020" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="abet" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_T" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 19-09-24 19:03:41" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2024-09-27T07:26:37Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="Normal" name="Version"/>
    <meta content="T" name="Juridiction"/>
    <meta content="2494ec67df6c40a09448a14e5bac2513" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0727" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RAL" name="NatureAff"/>
    <meta content="RAL" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="T" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId25" style="first"/>
      <div id="rId21" style="even">Απόφαση της 25.9.2024 – Υπόθεση T‑727/20 RENV</div>
      <div id="rId22" style="default">Kirimova κατά EUIPO</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο πενταμελές τμήμα)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      της 25ης Σεπτεμβρίου 2024  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      «Εσωτερική αγορά – Εκπροσώπηση ενώπιον του EUIPO – Εγγραφή στον κατάλογο εγκεκριμένων αντιπροσώπων – Απόρριψη της αιτήσεως – Αιτών ο οποίος δεν έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους του ΕΟΧ – Απαλλαγή από την προϋπόθεση ιθαγένειας – Άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 – Έννοια του επαγγελματία με υψηλά προσόντα – Αρχή της ασφάλειας δικαίου – Δικαίωμα ακροάσεως – Μεταρρύθμιση – Αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      Στην υπόθεση T‑727/20 RENV,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      Nigar Kirimova, κάτοικος Μονάχου (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τους A. Parassina και A. García López, δικηγόρους,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-6" title="page-1">
      προσφεύγουσα,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-7" title="page-1">
      κατά
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενου από την A. Söder,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-9" title="page-1">
      καθού,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-10" title="page-1">
      ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο πενταμελές τμήμα),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      συγκείμενο από τους A. Μαρκουλλή (εισηγήτρια), πρόεδρο, V. Tomljenović, R. Norkus, Γ. Βαλασίδη και L. Spangsberg Grønfeldt, δικαστές,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      γραμματέας: I. Kurme, διοικητική υπάλληλος,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      έχοντας υπόψη τη διάταξη της 21ης Απριλίου 2023, Kirimova κατά EUIPO (C‑306/22 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:338),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 23ης Φεβρουαρίου 2024,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-16" title="page-1">
      εκδίδει την ακόλουθη
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-17" title="page-1">
      Απόφαση
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την προσφυγή που άσκησε βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα Nigar Kirimova ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως ER 93419‑2020 του εκτελεστικού διευθυντή του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 30ής Σεπτεμβρίου 2020, σχετικά με την αίτηση απαλλαγής την οποία υπέβαλε βάσει του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ιστορικό της διαφοράς</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 10 Οκτωβρίου 2019 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο EUIPO αίτηση εγγραφής στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων του εν λόγω Γραφείου, σύμφωνα με το άρθρο 120 του κανονισμού 2017/1001. Ως υπήκοος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, ζήτησε ταυτόχρονα, βάσει της παραγράφου 4, στοιχείο βʹ, του ίδιου άρθρου, απαλλαγή από την απαίτηση να έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ) η οποία προβλέπεται στο άρθρο 120, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του εν λόγω κανονισμού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2020, το EUIPO ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι η αίτησή της για απαλλαγή ήταν απαράδεκτη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με έγγραφα της 9ης και της 13ης Μαρτίου 2020, πανομοιότυπου, κατ’ ουσίαν, περιεχομένου, η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της σε απάντηση του εγγράφου του EUIPO της 30ής Ιανουαρίου 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 30 Σεπτεμβρίου 2020 ο εκτελεστικός διευθυντής του EUIPO, με την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε την αίτηση της προσφεύγουσας για απαλλαγή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αιτήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προσφεύγουσα ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να διατάξει το EUIPO να την απαλλάξει από την απαίτηση της ιθαγένειας,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να διατάξει το EUIPO να την εγγράψει στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σκεπτικό</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του δευτέρου και του τρίτου αιτήματος της προσφεύγουσας</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το EUIPO υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να απευθύνει διαταγές στα θεσμικά όργανα ή τους οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι το δεύτερο και το τρίτο αίτημα της προσφεύγουσας είναι, ως εκ τούτου, απαράδεκτα. Το EUIPO προσθέτει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι τέτοια εξουσία υφίσταται μόνον όσον αφορά τις αποφάσεις των τμημάτων προσφυγών. Κατά το EUIPO, το εφαρμοστέο νομοθετικό πλαίσιο δεν προβλέπει τη δυνατότητα προσφυγής ενώπιον τμήματος προσφυγών κατά αποφάσεως όπως η προσβαλλόμενη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προσφεύγουσα αντιτείνει ότι ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη απόφαση και ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει την εξουσία να μεταρρυθμίζει τις αποφάσεις του EUIPO δυνάμει του άρθρου 72 του κανονισμού 2017/1001, διατάξεως η οποία, εν προκειμένω, είναι εφαρμοστέα κατ’ αναλογίαν, όπως στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 13ης Ιουλίου 2017, Rosenich κατά EUIPO (T‑527/14, EU:T:2017:487). Επομένως, αν το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, θα πρέπει να τη μεταρρυθμίσει. Τούτο προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 103 του κανονισμού 2017/1001. Επιπλέον, ο εκτελεστικός διευθυντής παρέβη «ουσιώδη τύπο» αρνούμενος στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το δικόγραφο της προσφυγής και, συγκεκριμένα, με το δεύτερο και το τρίτο αίτημα, η προσφεύγουσα ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να «διατάξει το EUIPO» να της χορηγήσει απαλλαγή από την προϋπόθεση της ιθαγένειας και να την εγγράψει στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων. Με το υπόμνημα απαντήσεως και με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε κατόπιν της αναπομπής, με τα ίδια αιτήματα, η προσφεύγουσα ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να «μεταρρυθμίσει την [προσβαλλόμενη] απόφαση» χορηγώντας της απαλλαγή από την προϋπόθεση της ιθαγένειας και διατάσσοντας το EUIPO να την εγγράψει στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων. Ανεξαρτήτως, όμως, του αν με τον τρόπο αυτό η προσφεύγουσα τροποποίησε το περιεχόμενο των εν λόγω αιτημάτων και του αν μια τέτοια τροποποίηση ήταν, εν προκειμένω, επιτρεπτή, αρκεί η επισήμανση ότι σε αμφότερες τις περιπτώσεις τα εν λόγω αιτήματα πρέπει να απορριφθούν λόγω αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί επ’ αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, στο μέτρο που με τα εν λόγω αιτήματα πρέπει να θεωρηθεί ότι ζητείται από το Γενικό Δικαστήριο να διατάξει το EUIPO να λάβει ορισμένα μέτρα, υπενθυμίζεται ότι, στο πλαίσιο του ελέγχου νομιμότητας βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να διατυπώνει διαταγές προς τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης, ακόμη και αν αυτές αφορούν τον τρόπο εκτελέσεως των αποφάσεών του (βλ. διατάξεις της 26ης Οκτωβρίου 1995, Pevasa και Inpesca κατά Επιτροπής, C‑199/94 P και C‑200/94 P, EU:C:1995:360, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Δυνάμει του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, σε περίπτωση ακύρωσης της πράξης, το θεσμικό ή άλλο όργανο ή οργανισμός που εξέδωσε την πράξη οφείλει να λαμβάνει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, στο μέτρο που με τα εν λόγω αιτήματα πρέπει να θεωρηθεί ότι ζητείται από το Γενικό Δικαστήριο να μεταρρυθμίσει την προσβαλλόμενη απόφαση, επισημαίνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να μεταρρυθμίσει απόφαση του εκτελεστικού διευθυντή, όπως είναι η απόφαση την οποία αυτός λαμβάνει δυνάμει του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, ασφαλώς, το άρθρο 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 προβλέπει ότι «[τ]ο Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο για την ακύρωση ή την τροποποίηση της προσβαλλόμενης απόφασης». Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η εν λόγω διάταξη αφορά μόνον τις προσφυγές που βάλλουν κατά αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών και όχι εκείνες που βάλλουν κατά αποφάσεων του εκτελεστικού διευθυντή. Η ερμηνεία αυτή απορρέει από το γράμμα του άρθρου 72 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο, δυνάμει της παραγράφου του 1, αφορά μόνον «[τις] αποφάς[εις] του τμήματος προσφυγών [επί προσφυγών]», καθώς και από την οικονομία του κεφαλαίου VII (άρθρα 66 έως 73) του κανονισμού, το οποίο αφορά μόνον τις διαδικασίες προσφυγής ενώπιον των τμημάτων προσφυγών και την έκβαση των διαδικασιών αυτών. Επομένως, το άρθρο 72, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι παρέχει στο Γενικό Δικαστήριο την αρμοδιότητα να μεταρρυθμίσει απόφαση του εκτελεστικού διευθυντή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τα επιχειρήματα τα οποία η προσφεύγουσα στηρίζει στην απόφαση της 13ης Ιουλίου 2017, Rosenich κατά EUIPO (T‑527/14, EU:T:2017:487), και στο άρθρο 103, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 2017/1001 δεν μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετική ερμηνεία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, η υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 13ης Ιουλίου 2017, Rosenich κατά EUIPO (T‑527/14, EU:T:2017:487) είχε ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως κατά αποφάσεως τμήματος προσφυγών περί μη εγγραφής φυσικού προσώπου στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων για τον λόγο ότι το πρόσωπο αυτό δεν πληρούσε την απαίτηση του άρθρου 93, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1) (νυν άρθρο 120, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001). Αντιθέτως, η υπό κρίση υπόθεση έχει ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως κατά αποφάσεως του εκτελεστικού διευθυντή περί αρνήσεως χορηγήσεως στην προσφεύγουσα απαλλαγής από την απαίτηση του άρθρου 120, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1001 δυνάμει της παραγράφου 4, στοιχείο βʹ, του ίδιου άρθρου, η οποία παρέχει ρητώς στον εκτελεστικό διευθυντή την εξουσία να λάβει μια τέτοια απόφαση. Επομένως, η απόφαση την οποία μεταρρύθμισε το Γενικό Δικαστήριο στην υπόθεση την οποία επικαλέστηκε η προσφεύγουσα ήταν απόφαση τμήματος προσφυγών, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση είναι απόφαση του εκτελεστικού διευθυντή, γεγονός το οποίο ενισχύει την ερμηνεία που έγινε δεκτή στη σκέψη 13 ανωτέρω.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, δεν είχε τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως ενώπιον τμήματος προσφυγών. Πράγματι, κατά το άρθρο 66, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, σε συνδυασμό με το άρθρο 159, στοιχεία αʹ έως δʹ και στʹ, αυτού, σε προσφυγή ενώπιον τμήματος προσφυγών υπόκεινται μόνον οι αποφάσεις των εξεταστών, των τμημάτων ανακοπών, του τμήματος που είναι επιφορτισμένο με το μητρώο, των τμημάτων ακυρώσεως και, κατά περίπτωση, οποιασδήποτε άλλης μονάδας ή προσώπου που ορίζεται από τον εκτελεστικό διευθυντή για τον σκοπό αυτόν. Ομοίως, κατά το άρθρο 165, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, σε συνδυασμό με τα άρθρα 160 έως 164 του ίδιου κανονισμού, τα τμήματα προσφυγών είναι αρμόδια να αποφαίνονται επί των προσφυγών που ασκούνται κατά των αποφάσεων που λαμβάνονται από τους εξεταστές, τα τμήματα ανακοπών, το τμήμα που είναι επιφορτισμένο με το μητρώο, τα τμήματα ακυρώσεως και, κατά περίπτωση, οποιαδήποτε μονάδα ή οποιοδήποτε πρόσωπο που ορίζεται από τον εκτελεστικό διευθυντή για τον σκοπό αυτόν. Επομένως, από τις ως άνω διατάξεις προκύπτει ότι οι αποφάσεις του εκτελεστικού διευθυντή δεν υπόκεινται σε προσφυγή ενώπιον των τμημάτων προσφυγών και ότι τα τμήματα προσφυγών δεν είναι αρμόδια να αποφαίνονται επί προσφυγών οι οποίες βάλλουν κατά των αποφάσεων αυτών. Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από τις περιστάσεις της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 13ης Ιουλίου 2017, Rosenich κατά EUIPO (T‑527/14, EU:T:2017:487), δεδομένου ότι, στην εν λόγω υπόθεση, η προσβληθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου απόφαση του τμήματος προσφυγών δεν αφορούσε προσφυγή κατά αποφάσεως του εκτελεστικού διευθυντή, αλλά, όπως προκύπτει από τη σκέψη 14 της εν λόγω αποφάσεως, προσφυγή κατά αποφάσεως του «διευθυντή του τμήματος του EUIPO “Επιχειρησιακή υποστήριξη”, με την ιδιότητα του μέλους του τμήματος διαχείρισης των σημάτων, σχεδίων και υποδειγμάτων και νομικών θεμάτων».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, το άρθρο 103 του κανονισμού 2017/1001 ρυθμίζει την ανάκληση των αποφάσεων του EUIPO και, στην παράγραφο 1, πρώτη περίοδος, προβλέπει ότι «[σ]ε περίπτωση που το [EUIPO] πραγματοποιήσει εγγραφή στο μητρώο ή λάβει απόφαση που περιέχει προφανές σφάλμα το οποίο μπορεί να του αποδοθεί, μεριμνά για την ακύρωση της εγγραφής ή την ανάκληση της απόφασης». Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η εν λόγω διάταξη δεν αφορά την εξουσία μεταρρυθμίσεως του Γενικού Δικαστηρίου και, επομένως, δεν δύναται να απονείμει σε αυτό την αρμοδιότητα να μεταρρυθμίσει απόφαση του εκτελεστικού διευθυντή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, το δεύτερο και το τρίτο αίτημα της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθούν λόγω αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί επ’ αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί της ουσίας</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει πέντε λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, ο δεύτερος παράβαση του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, ο τρίτος παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, ο τέταρτος προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως και ο πέμπτος πλάνη κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει κατ’ αρχάς τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι ο εκτελεστικός διευθυντής παρέβη το άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, κατά το μέρος που ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένως την εν λόγω διάταξη με την προσβαλλόμενη απόφαση. Κατ’ αρχάς, η απαίτηση σχετικά με την ανάγκη επαγγελματικής εμπειρίας αποκτηθείσας στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης παραβιάζει τις θεμελιώδεις αρχές της Ένωσης. Περαιτέρω, η απαίτηση αυτή εισάγει δυσμενείς διακρίσεις και είναι δυσανάλογη σε σχέση με τον σκοπό της διατάξεως, διότι η εμπειρία που αποκτήθηκε στα διάφορα κράτη μέλη θα πρέπει να έχει την ίδια αξία. Τέλος, η προσέγγιση του εκτελεστικού διευθυντή καθιστά κενό περιεχομένου το άρθρο 120, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του εν λόγω κανονισμού, δεδομένου ότι το δεύτερο μέρος του εν λόγω άρθρου προβλέπει τη δυνατότητα απόκτησης του δικαιώματος εκπροσώπησης χωρίς άσκηση του επαγγέλματος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το EUIPO αντιτείνει, κατ’ αρχάς, ότι το γεγονός ότι ένα πρόσωπο έχει προσόντα κατά την έννοια του άρθρου 120, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2017/1001 δεν σημαίνει ότι έχει «υψηλά προσόντα» κατά την έννοια του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του ίδιου κανονισμού. Εν συνεχεία, κατά το EUIPO, η απαίτηση περί επαγγελματικής εμπειρίας στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης δεν περιορίζει την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, δεδομένου ότι ο αιτών δεν υποχρεούται να ασκεί το επάγγελμα στο εν λόγω έδαφος, αλλά να στηρίζεται στο υφιστάμενο σε ορισμένο κράτος μέλος δικαίωμά του εκπροσώπησης κατά την έννοια του άρθρου 120, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2017/1001. Εν προκειμένω, ωστόσο, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι είχε στηριχθεί στο υφιστάμενο στην Ιρλανδία δικαίωμά της εκπροσώπησης ή ότι είχε κάνει χρήση αυτού. Επιπλέον, κατά το EUIPO, δεδομένου ότι οι κανόνες για την απόκτηση δικαιώματος εκπροσώπησης δεν είναι ομοιογενείς εντός του ΕΟΧ, η προσέγγιση του εκτελεστικού διευθυντή ήταν ικανή να διασφαλίσει ότι οι αιτούντες έχουν υψηλά προσόντα. Τέλος, ακόμη και αν η προσέγγιση του εκτελεστικού διευθυντή ήταν, εν πάση περιπτώσει, εσφαλμένη, δεν αποδείχθηκε, στην προκειμένη περίπτωση, επαγγελματική εμπειρία η οποία να καταδεικνύει την ύπαρξη υψηλών προσόντων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο μέτρο που με τον υπό κρίση λόγο ακυρώσεως τίθεται το ζήτημα αν ο εκτελεστικός διευθυντής παρέβη το άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι η διάταξη αυτή περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο IX του κανονισμού, το οποίο περιέχει τις «δικονομικές διατάξεις», και ειδικότερα στο τμήμα του 4, το οποίο αφορά την «εκπροσώπηση».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, σύμφωνα με το άρθρο 120, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και βʹ, του κανονισμού 2017/1001, η εκπροσώπηση φυσικών ή νομικών προσώπων ενώπιον του EUIPO αναλαμβάνεται μόνον από δικηγόρο ο οποίος δικαιούται να ασκεί δικηγορία ή από εγκεκριμένους αντιπροσώπους οι οποίοι είναι εγγεγραμμένοι στον κατάλογο που τηρεί το EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι προϋποθέσεις εγγραφής στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων που τηρεί το EUIPO καθορίζονται στην παράγραφο 2, στοιχεία αʹ, βʹ και γʹ, του ίδιου άρθρου. Πρόκειται για τρεις σωρευτικές προϋποθέσεις. Συγκεκριμένα, στον κατάλογο αυτόν μπορεί να εγγραφεί κάθε φυσικό πρόσωπο το οποίο, πρώτον, έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους του ΕΟΧ (στο εξής: απαίτηση ιθαγένειας), δεύτερον, έχει την επαγγελματική του κατοικία ή τον τόπο εργασίας του στον ΕΟΧ (στο εξής: απαίτηση κατοικίας) και, τρίτον, δικαιούται να εκπροσωπεί, σε υποθέσεις σημάτων, φυσικά ή νομικά πρόσωπα, ενώπιον του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Μπενελούξ ή της κεντρικής υπηρεσίας βιομηχανικής ιδιοκτησίας κράτους μέλους του ΕΟΧ (στο εξής: απαίτηση δικαιώματος εκπροσώπησης).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η παράγραφος 4 του ίδιου άρθρου προβλέπει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής του EUIPO δύναται να χορηγήσει απαλλαγή από την πρώτη και την τρίτη από τις εν λόγω απαιτήσεις. Όσον αφορά συγκεκριμένα την απαίτηση ιθαγένειας, το άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, το οποίο είναι η διάταξη της οποίας την παράβαση επικαλείται εν προκειμένω η προσφεύγουσα, προβλέπει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής «δύναται να χορηγήσει» απαλλαγή «σε περίπτωση επαγγελματιών με υψηλά προσόντα», υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι δύο άλλες απαιτήσεις. Εξάλλου, όσον αφορά την απαίτηση δικαιώματος εκπροσώπησης, κατά την οποία οι αιτούντες «πρέπει να έχουν ασκήσει κανονικά το επάγγελμα τουλάχιστον επί πέντε έτη», ο εκτελεστικός διευθυντής δύναται, δυνάμει του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του εν λόγω κανονισμού, να χορηγήσει απαλλαγή από την κανονική αυτή άσκηση, «αν ο αιτών αποδείξει ότι έχει αποκτήσει το απαιτούμενο προσόν με άλλον τρόπο».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, πρέπει να προσδιοριστεί αν, όπως δέχθηκε ο εκτελεστικός διευθυντής με το σημείο 21 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η αναγνώριση της ιδιότητας του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» που προβλέπεται στο άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 απαιτεί σημαντική επαγγελματική εμπειρία στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, επισημαίνεται, κατ’ αρχάς, ότι ούτε ο κανονισμός 2017/1001, ούτε ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2018/625 της Επιτροπής, της 5ης Μαρτίου 2018, για τη συμπλήρωση του κανονισμού 2017/1001 και για την κατάργηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2017/1430 (ΕΕ 2018, L 104, σ. 1), και ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2018/626 της Επιτροπής, της 5ης Μαρτίου 2018, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής ορισμένων διατάξεων του κανονισμού 2017/1001 και για την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2017/1431 (ΕΕ 2018, L 104, σ. 37), ορίζουν την έννοια του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα». Εξάλλου, ορισμός της εν λόγω έννοιας δεν περιλαμβανόταν ούτε στον προϊσχύσαντα κανονισμό 207/2009, στον οποίο η έννοια αυτή εισήχθη στο άρθρο 93, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, με το άρθρο 1, σημείο 87, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2015/2424 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2015, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 207/2009 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2868/95 της Επιτροπής περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα, και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2869/95 της Επιτροπής σχετικά με τα πληρωτέα προς το Γραφείο Εναρμόνισης στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς τέλη (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΕΕ 2015, L 341, σ. 21).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στην περίπτωση αυτή, για την ερμηνεία μιας έννοιας του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της διατάξεως στην οποία περιλαμβάνεται η έννοια αυτή, αλλά και το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται η διάταξη αυτή και οι σκοποί τους οποίους επιδιώκει η ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος η εν λόγω διάταξη (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2011, Circul Globus Bucureşti, C‑283/10, EU:C:2011:772, σκέψη 32).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το γράμμα της επίμαχης διατάξεως και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, αφενός, επισημαίνεται ότι η έννοια του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» αποτελείται από τρεις λέξεις. Κατά τη συνήθη έννοια των λέξεων αυτών, το ουσιαστικό «επαγγελματίας» δηλώνει ένα πρόσωπο το οποίο διαθέτει την αναγκαία ειδική κατάρτιση ή έναν ειδικό, ο επιρρηματικός προσδιορισμός «με προσόντα» σημαίνει ότι το πρόσωπο αυτό διαθέτει τα προσόντα, τις ικανότητες, τις δεξιότητες ή τις γνώσεις για να κάνει κάτι και το επίθετο «υψηλά» υποδηλώνει το ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο των εν λόγω προσόντων. Επομένως, θεωρούμενη στο σύνολό της, η εν λόγω έννοια φαίνεται να αναφέρεται σε έναν ειδικό με ιδιαιτέρως υψηλό επίπεδο προσόντων, ικανοτήτων, δεξιοτήτων ή γνώσεων στον τομέα, εν προκειμένω, των σημάτων, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου στο οποίο η έννοια αυτή χρησιμοποιείται.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, από γραμματικής απόψεως, η έννοια του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» δεν φαίνεται να συνεπάγεται, αυτή καθεαυτήν, οποιονδήποτε περιορισμό όσον αφορά τον τρόπο με το οποίο ο οικείος ειδικός αποκτά τα προσόντα, τις ικανότητες, τις δεξιότητες ή τις γνώσεις στον τομέα των σημάτων, ιδίως σε σχέση με συγκεκριμένο τόπο ή ορισμένο είδος δραστηριότητας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, η εν λόγω διάταξη ορίζει ότι οι λοιπές δύο απαιτήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 120, παράγραφος 2, στοιχεία βʹ και γʹ, του κανονισμού 2017/1001, ήτοι η απαίτηση κατοικίας και η απαίτηση δικαιώματος εκπροσώπησης, πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να πληρούνται προκειμένου να είναι δυνατή η χορήγηση απαλλαγής από την απαίτηση της ιθαγένειας. Επομένως, η διευκρίνιση αυτή η οποία περιλαμβάνεται στην επίμαχη διάταξη υπογραμμίζει όχι μόνον τον σωρευτικό χαρακτήρα των τριών απαιτήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 120, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1001, αλλά και τον αυτοτελή χαρακτήρα τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, η απαίτηση δικαιώματος εκπροσώπησης πρέπει να πληρούται, σύμφωνα με τις λεπτομερείς ρυθμίσεις του άρθρου 120, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2017/1001, τόσο από τα φυσικά πρόσωπα που έχουν την ιθαγένεια κράτους μέλους του ΕΟΧ και πληρούν, επομένως, την απαίτηση της ιθαγένειας όσο και από τα φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν την ιθαγένεια κράτους μέλους του ΕΟΧ και ζητούν απαλλαγή από την απαίτηση της ιθαγένειας λόγω της ιδιότητάς τους ως «επαγγελματιών με υψηλά προσόντα».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, από το γράμμα της επίμαχης διατάξεως και από το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται προκύπτει ότι η ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» είναι ανεξάρτητη και πρόσθετη σε σχέση με την απαίτηση δικαιώματος εκπροσώπησης και δεν συνδέεται με τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για τη συμμόρφωση με την εν λόγω απαίτηση (ή για τη χορήγηση απαλλαγής από την εν λόγω απαίτηση) ούτε, ειδικότερα, με το κράτος μέλος στο οποίο αποκτήθηκε το εν λόγω δικαίωμα εκπροσώπησης σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία. Κατά συνέπεια, το ιδιαιτέρως υψηλό επίπεδο προσόντων, ικανοτήτων, δεξιοτήτων ή γνώσεων στον τομέα των σημάτων, βάσει των οποίων μπορεί να αποδειχθεί η ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα», είναι δυνατό να έχουν αποκτηθεί από πρόσωπο που δεν έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους του ΕΟΧ, τόσο σε κράτος μέλος του ΕΟΧ όσο και σε τρίτη χώρα, πριν ή μετά την απόκτηση του δικαιώματος εκπροσώπησης σε ορισμένο κράτος μέλος στον ΕΟΧ κατά την έννοια του άρθρου 120 παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2017/1001.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τους σκοπούς που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας η επίμαχη διάταξη αποτελεί μέρος, από την αιτιολογική σκέψη 43 του κανονισμού 2017/1001 προκύπτει ότι οι κανόνες σχετικά με την εκπροσώπηση ενώπιον του EUIPO πρέπει να διασφαλίζουν την ομαλή, αποτελεσματική και αποδοτική λειτουργία του συστήματος του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ομοίως, η αιτιολογική σκέψη 18 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2018/625 υπενθυμίζει ότι οι εν λόγω κανόνες πρέπει να διασφαλίζουν την εύρυθμη, αποτελεσματική και αποδοτική λειτουργία του εν λόγω συστήματος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η επιδίωξη, ωστόσο, τέτοιων σκοπών σε σχέση με την εκπροσώπηση στο πλαίσιο του συστήματος σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν προϋποθέτει ότι η ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» εξαρτάται από ορισμένη επαγγελματική εμπειρία αποκτηθείσα ή συνδεόμενη με συγκεκριμένο κράτος μέλος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, είναι αδιάφορο, από την άποψη των επιδιωκόμενων με τους κανόνες εκπροσώπησης σκοπών, το αν το ιδιαιτέρως υψηλό επίπεδο προσόντων, ικανοτήτων, δεξιοτήτων ή γνώσεων του ειδικού ο οποίος ζητεί την απαλλαγή αποκτήθηκε σε συγκεκριμένο κράτος μέλος και όχι σε κάποιο άλλο, ή ακόμη και σε τρίτη χώρα, δεδομένου ότι, εν πάση περιπτώσει, ο αιτών που δεν έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους του ΕΟΧ πρέπει επίσης να πληροί τις απαιτήσεις περί κατοικίας και δικαιώματος εκπροσώπησης οι οποίες, από την πλευρά τους, επιβάλλουν την ύπαρξη συνδέσμου με κράτος μέλος του ΕΟΧ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η απαίτηση σχετικά με την ανάγκη επαγγελματικής εμπειρίας στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης, την οποία εφάρμοσε ο εκτελεστικός διευθυντής με την προσβαλλόμενη απόφαση, στηρίζεται σε μια υπερβολικά συσταλτική και εσφαλμένη ερμηνεία της κατά το άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 έννοιας του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα», δεδομένου ότι καθιερώνει την αναγκαία συσχέτιση της έννοιας αυτής και της χώρας στην οποία ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης κατά το άρθρο 120, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του ίδιου κανονισμού. Η ερμηνεία αυτή δεν είναι σύμφωνη με το περιεχόμενο της εν λόγω έννοιας, όπως προκύπτει από το γράμμα, το πλαίσιο και τους σκοπούς της. Πράγματι, από κανένα από τα ως άνω κριτήρια ερμηνείας δεν μπορεί να συναχθεί ότι η ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» απαιτεί, ως αναγκαία προϋπόθεση, επαγγελματική εμπειρία –και μάλιστα ουσιαστική– η οποία να έχει αποκτηθεί στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι ο εκτελεστικός διευθυντής, ερμηνεύοντας κατά τρόπο υπερβολικά συσταλτικό και εσφαλμένο την έννοια του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα», παρέβη το άρθρο 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, επισημαίνεται ότι, όπως υποστήριξε το EUIPO ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν στηρίζεται αποκλειστικώς στην προβαλλόμενη έλλειψη επαγγελματικής εμπειρίας στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης, όπως αναφέρεται στο σημείο 21 της εν λόγω αποφάσεως. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα σημεία 20 και 22 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η εν λόγω απόφαση στηρίζεται επίσης στο ότι, συνολικά, το επίπεδο των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισε η προσφεύγουσα ήταν πολύ χαμηλό και ότι τα στοιχεία αυτά δεν καθιστούν δυνατό να διαπιστωθεί ότι η προσφεύγουσα ήταν επαγγελματίας με «υψηλά» προσόντα, μολονότι ο εκτελεστικός διευθυντής αναγνωρίζει ότι ήταν επαγγελματίας με προσόντα. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται, κατ’ ουσίαν, σε δύο διακριτές και αυτοτελείς βάσεις οι οποίες αφορούν, αφενός, τον τόπο της επαγγελματικής εμπειρίας και, αφετέρου, το επίπεδο των επαγγελματικών προσόντων που προκύπτουν από τα αποδεικτικά στοιχεία. Κατά συνέπεια, η παράβαση του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, στην οποία υπέπεσε ο εκτελεστικός διευθυντής όσον αφορά τον τόπο της επαγγελματικής εμπειρίας, δεν δύναται να οδηγήσει, αυτή καθεαυτήν, στη διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα της προσβαλλομένης αποφάσεως στο σύνολό της, δεδομένου ότι η παράβαση αυτή δεν θίγει τη βάση της προσβαλλόμενης αποφάσεως που αφορά το επίπεδο των επαγγελματικών προσόντων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει τον πρώτο λόγο ακυρώσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής παραβίασε την αρχή της ασφάλειας δικαίου, καθόσον εφάρμοσε αναδρομικώς στην αίτησή της για απαλλαγή τις κατευθυντήριες γραμμές του 2020 όσον αφορά την εξέταση που διενεργείται από το EUIPO, οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 153, παράγραφος 1, στοιχείο ιβʹ, του κανονισμού 2017/1001 (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO), οι οποίες δεν ίσχυαν κατά τον χρόνο υποβολής της εν λόγω αιτήσεως. Κατά την προσφεύγουσα, η απάντησή της τής 9ης και της 13ης Μαρτίου 2020 δεν ήταν νέα αίτηση, δεδομένου ότι η μόνη αίτησή της ήταν εκείνη της 10ης Οκτωβρίου 2019. Επομένως, οι εφαρμοστέες κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO ήταν εκείνες οι οποίες ίσχυαν κατά τον χρόνο υποβολής της ως άνω αιτήσεως, ήτοι οι κατευθυντήριες γραμμές του 2017, οι οποίες δεν απαιτούσαν επαγγελματική εμπειρία στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών έχει δικαίωμα εκπροσώπησης. Κατά την προσφεύγουσα, είναι ανακριβής ο ισχυρισμός ότι οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 περιέχουν απλώς πρόσθετες λεπτομέρειες σε σύγκριση με τις κατευθυντήριες γραμμές του 2017 και ότι δεν μετέβαλαν την ερμηνεία των νομικών απαιτήσεων, ο δε εκτελεστικός διευθυντής υιοθέτησε μια προσέγγιση η οποία δεν αντικατοπτρίζεται στη νομοθεσία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το EUIPO αντιτείνει ότι δεν θεώρησε την απάντηση της προσφεύγουσας της 9ης και της 13ης Μαρτίου 2020 ως νέα αίτηση. Υπογραμμίζει ότι η απαίτηση περί «επαγγελματιών με υψηλά προσόντα», «εισήχθη [στον κανονισμό 2017/2001] στο πλαίσιο της τελευταίας νομοθετικής μεταρρύθμισης του 2017», με την οποία «ο νομοθέτης εισήγαγε ένα αυστηρότερο κριτήριο» για τη χορήγηση απαλλαγής από την προϋπόθεση της ιθαγένειας σε σχέση με τον κανονισμό 207/2009, ο οποίος αναφερόταν μόνο σε «ιδιάζουσες περιπτώσεις». Κατά το EUIPO, οι κατευθυντήριες γραμμές του 2020 παρέχουν απλώς πρόσθετες λεπτομέρειες και δεν μεταβάλλουν τις νομικές απαιτήσεις. Το EUIPO επισημαίνει ότι όλες οι αιτήσεις που υποβλήθηκαν βάσει του κανονισμού 2017/1001 αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο τρόπο. Τέλος, υποστηρίζει ότι αν η προσφεύγουσα είχε αμφιβολίες ως προς τα έγγραφα τα οποία έπρεπε να προσκομίσει, όφειλε να επικοινωνήσει με το EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις επί των εφαρμοστέων νομικών αρχών</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αρχή της ασφάλειας δικαίου, η οποία συγκαταλέγεται στις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης και της οποίας αναγκαίο συμπλήρωμα είναι η αρχή της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, επιτάσσει οι κανόνες δικαίου να είναι σαφείς και ακριβείς, τα δε αποτελέσματά τους να μπορούν να προβλεφθούν, για να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να προσανατολίζονται όταν βρίσκονται σε έννομες καταστάσεις και σχέσεις που καλύπτονται από την έννομη τάξη της Ένωσης (αποφάσεις της 8ης Δεκεμβρίου 2011, France Télécom κατά Επιτροπής, C‑81/10 P, EU:C:2011:811, σκέψη 100, και της 9ης Οκτωβρίου 2014, Traum, C‑492/13, EU:C:2014:2267, σκέψη 28).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αρχή της ασφάλειας δικαίου δεν απαιτεί να μην υπάρχει τροποποίηση των κανόνων δικαίου. Επομένως, ένας ιδιώτης δεν μπορεί να προσδοκά ότι ουδόλως θα τροποποιηθούν οι εν λόγω κανόνες, αλλά μπορεί μόνο να αμφισβητήσει τον τρόπο εφαρμογής μιας τέτοιας τροποποιήσεως (απόφαση της 7ης Ιουνίου 2005, VEMW κ.λπ., C‑17/03, EU:C:2005:362, σκέψη 81).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, όσον αφορά ειδικότερα τη διαχρονική εφαρμογή των κανόνων δικαίου, κατά τη νομολογία, μολονότι η νομική βάση μιας πράξεως και οι εφαρμοστέοι διαδικαστικοί κανόνες πρέπει να ισχύουν κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως αυτής, η τήρηση των αρχών που διέπουν τη διαχρονική εφαρμογή του δικαίου καθώς και οι επιταγές σχετικά με τις αρχές της ασφάλειας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης επιβάλλουν την εφαρμογή των ουσιαστικών κανόνων που ίσχυαν κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών, ακόμη και αν οι κανόνες αυτοί δεν ίσχυαν πλέον κατά τον χρόνο εκδόσεως της επίμαχης πράξεως από το θεσμικό όργανο της Ένωσης (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Ιουνίου 2016, Επιτροπή κατά McBride κ.λπ., C‑361/14 P, EU:C:2016:434, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 15ης Μαρτίου 2018, Deichmann, C‑256/16, EU:C:2018:187, σκέψη 76).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO, από το εισαγωγικό μέρος τους προκύπτει ότι πρόκειται για έγγραφο το οποίο εκδίδεται με απόφαση του εκτελεστικού διευθυντή και το οποίο έχει ως σκοπό να αντικατοπτρίζει την πρακτική του EUIPO στον τομέα των σημάτων, κωδικοποιώντας την. Στις αποφάσεις του εκτελεστικού διευθυντή για την έκδοση των κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO αναφέρεται ότι οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται δυνάμει του άρθρου 157, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1001, το οποίο παρέχει στον εκτελεστικό διευθυντή την εξουσία «να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίσει τη λειτουργία του [EUIPO], συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης εσωτερικών διοικητικών εντολών και της δημοσίευσης ανακοινώσεων», και σύμφωνα με το άρθρο 153, παράγραφος 1, στοιχείο ιβʹ, του ίδιου κανονισμού, το οποίο προβλέπει ρητώς ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του EUIPO πρέπει «να ερωτάται πριν από την έγκριση των κατευθυντήριων γραμμών [του EUIPO]». Επιπλέον, οι εν λόγω αποφάσεις δημοσιεύονται στην Επίσημη Εφημερίδα του EUIPO κατά το άρθρο 116, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού και ορίζουν την ημερομηνία έναρξης «ισχύος» των κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τη νομολογία προκύπτει ότι οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO, μολονότι δεν είναι δεσμευτικές, αποτελούν πηγή αναφοράς για την πρακτική του EUIPO. Οι εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές αποτελούν την κωδικοποίηση ενός τρόπου συμπεριφοράς τον οποίο το EUIPO αυτοδεσμεύεται να υιοθετήσει, οπότε, υπό την επιφύλαξη της συμμορφώσεώς τους προς τους υπέρτερης ισχύος κανόνες, προκύπτει εξ αυτών αυτοπεριορισμός του EUIPO, καθόσον εναπόκειται στο ίδιο να συμμορφωθεί προς τους κανόνες με τους οποίους αυτοδεσμεύθηκε [βλ. απόφαση της 8ης Ιουνίου 2022, Muschaweck κατά EUIPO – Conze (UM), T‑293/21, EU:T:2022:345, σκέψεις 38 και 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει, αποφαινόμενο σχετικά με μέτρα εσωτερικής τάξεως ληφθέντα από την ενωσιακή Διοίκηση, ότι τα μέτρα αυτά, ναι μεν δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται ως «κανόνες δικαίου» τους οποίους οφείλει να τηρεί σε κάθε περίπτωση η Διοίκηση, πλην όμως περιέχουν κανόνες συμπεριφοράς που υποδεικνύουν την ακολουθητέα τακτική, από την οποία η Διοίκηση δεν μπορεί, σε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση, να παρεκκλίνει χωρίς να προσδιορίσει τους σχετικούς λόγους που πρέπει να συμβιβάζονται με την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Θεσπίζοντας τέτοιους κανόνες συμπεριφοράς και αναγγέλλοντας με τη δημοσίευσή τους ότι θα τους εφαρμόζει πλέον στις περιπτώσεις τις οποίες οι κανόνες αυτοί αφορούν, η εν λόγω Διοίκηση αυτοπεριορίζεται κατά την άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει και δεν μπορεί να αποκλίνει από τους κανόνες αυτούς, διότι άλλως ενδέχεται να της επιβληθούν κυρώσεις, λόγω παραβιάσεως γενικών αρχών του δικαίου, όπως είναι η ίση μεταχείριση ή η προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης (πρβλ. απόφαση της 28ης Ιουνίου 2005, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P έως C‑208/02 P και C‑213/02 P, EU:C:2005:408, σκέψεις 209 και 211).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι απόκειται στον εκτελεστικό διευθυντή, σε περίπτωση όπως αυτή της υπό κρίση υποθέσεως, να συμμορφωθεί με τους τυχόν σχετικούς κανόνες συμπεριφοράς που περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO για την εφαρμογή του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 και, προς τούτο, να τηρήσει τις αρχές που διέπουν τη διαχρονική εφαρμογή των εν λόγω κανόνων συμπεριφοράς, σύμφωνα με την αρχή της ασφάλειας δικαίου. Πράγματι, δεδομένου ότι κανόνες συμπεριφοράς, όπως αυτοί οι οποίοι περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO, δύνανται, μολονότι δεν είναι δεσμευτικοί, να συμβάλουν στη διασφάλιση της διαφάνειας, της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου κατά τη δράση του EUIPO (βλ. κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 7ης Μαρτίου 2002, Ιταλία κατά Επιτροπής, C‑310/99, EU:C:2002:143, σκέψη 52, και της 12ης Φεβρουαρίου 2014, Beco κατά Επιτροπής, T‑81/12, EU:T:2014:71, σκέψη 70), δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτό ότι μπορούν να εφαρμόζονται κατά παράβαση γενικών αρχών του δικαίου, όπως ακριβώς η αρχή της ασφάλειας δικαίου, ιδίως όσον αφορά τη διαχρονική εφαρμογή τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ασφαλώς, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 49 ανωτέρω, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, ο εκτελεστικός διευθυντής να αποκλίνει από τους εν λόγω κανόνες συμπεριφοράς, παρέχοντας αιτιολογία η οποία να λαμβάνει υπόψη την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Ομοίως, δεδομένου ότι οι εν λόγω κανόνες συμπεριφοράς συνιστούν αυτοεπιβαλλόμενο περιορισμό μόνον για τη Διοίκηση που τους θέσπισε, δεν μπορούν, σε μια δεδομένη περίπτωση, να εμποδίσουν τον αιτούντα να αποδείξει την ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» βάσει στοιχείων διαφορετικών από εκείνα τα οποία ενδεχομένως προκύπτουν από την πρακτική του εκτελεστικού διευθυντή που περιγράφεται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, υπό το πρίσμα ακριβώς των ως άνω αρχών πρέπει να εξεταστεί αν, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ο εκτελεστικός διευθυντής, κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, αφενός, προσδιόρισε εσφαλμένως την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως της προσφεύγουσας για απαλλαγή και, αφετέρου, εφάρμοσε εσφαλμένως στην αίτηση αυτή τις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO οι οποίες δεν ίσχυαν κατά την ημερομηνία αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εφαρμογή στην υπό κρίση περίπτωση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, όσον αφορά την ημερομηνία κατά την οποία η προσφεύγουσα υπέβαλε την αίτησή της για απαλλαγή, από το σημείο 1 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής έκρινε ότι η προσφεύγουσα είχε υποβάλει πλήρη αίτηση για απαλλαγή στις 9 Μαρτίου 2020. Ειδικότερα, από το σημείο 4 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι, κατά τον εκτελεστικό διευθυντή, κατόπιν της επιστολής του EUIPO της 30ής Ιανουαρίου 2020, με την οποία απάντησε στην αρχικώς υποβληθείσα στις 10 Οκτωβρίου 2019 αίτηση για απαλλαγή, η προσφεύγουσα υπέβαλε «νέα αίτηση» στις 9 Μαρτίου 2020 και ότι, κατά συνέπεια, η τελευταία αυτή ημερομηνία ήταν η ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πλην όμως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα εν λόγω διαδικαστικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι εν μέρει ανακριβή. Πράγματι, από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι η προσφεύγουσα υπέβαλε την αίτηση απαλλαγής στις 10 Οκτωβρίου 2019 και ότι, με τα από 9 και 13 Μαρτίου 2020 έγγραφά της, δεν υπέβαλε νέα αίτηση απαλλαγής, αλλά απλώς απάντησε στο έγγραφο του EUIPO της 30ής Ιανουαρίου 2020. Επομένως, η μόνη αίτηση απαλλαγής την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα ήταν εκείνη της 10ης Οκτωβρίου 2019 και τα αποδεικτικά στοιχεία προς στήριξη της εν λόγω αιτήσεως προσκομίστηκαν τόσο ως παράρτημα της εν λόγω αιτήσεως όσο και ως παράρτημα των εγγράφων της 9ης και της 13ης Μαρτίου 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, όπως ορθώς υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ο εκτελεστικός διευθυντής εσφαλμένως έκρινε ότι η αίτησή της για απαλλαγή υποβλήθηκε στις 9 Μαρτίου 2020, δεδομένου ότι είχε υποβληθεί στις 10 Οκτωβρίου 2019.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, όσον αφορά τις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO οι οποίες έχουν εφαρμογή στην αίτηση της προσφεύγουσας, επισημαίνονται τα ακόλουθα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, επισημαίνεται ότι, κατά τον χρόνο υποβολής της εν λόγω αιτήσεως στις 10 Οκτωβρίου 2019, οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017, οι οποίες είχαν εκδοθεί στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, ίσχυαν από την 1η Οκτωβρίου 2017, ημερομηνία από την οποία εφαρμόζεται και ο κανονισμός 2017/1001 σύμφωνα με το άρθρο του 212, δεύτερο εδάφιο. Αντιθέτως, οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 εκδόθηκαν από τον εκτελεστικό διευθυντή στις 12 Δεκεμβρίου 2019 και τέθηκαν σε ισχύ την 1η Φεβρουαρίου 2020. Επομένως, οι κατευθυντήριες γραμμές του 2020 ίσχυαν κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως από τον εκτελεστικό διευθυντή, στις 20 Σεπτεμβρίου 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, επισημαίνεται ότι οι ενδείξεις που περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017 και στις κατευθυντήριες γραμμές του 2020 σχετικά με την πρακτική του εκτελεστικού διευθυντή όσον αφορά την αξιολόγηση των αιτήσεων για απαλλαγή από την απαίτηση περί ιθαγένειας, δυνάμει του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, διαφέρουν σημαντικά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, το μέρος A, τμήμα 5, σημείο 2.3.4, των κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO του 2017, το οποίο αφορά την απαλλαγή από την απαίτηση περί ιθαγένειας, αναφέρει απλώς ότι η εν λόγω απαλλαγή μπορεί να επιτραπεί υπό «ειδικές περιστάσεις».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, το μέρος A, τμήμα 5, σημείο 2.3.4, των κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO του 2020, αφού επισημαίνει ομοίως ότι η εν λόγω απαλλαγή μπορεί να επιτραπεί υπό «ειδικές περιστάσεις» και ότι πρόκειται για «εξαιρετικές περιστάσεις», διευκρινίζει, αντιθέτως, όσον αφορά ειδικά την απαλλαγή από την απαίτηση περί ιθαγένειας, τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-93" title="page-1">
      «Αυτή η νομική προϋπόθεση ότι ο αιτών θα πρέπει να είναι “επαγγελματίας με υψηλά προσόντα” συνεπάγεται ότι ο αιτών υποχρεούται τουλάχιστον, χωρίς κατ’ ανάγκη αυτό καθαυτό να αρκεί, να αποδείξει (με σχετικά αποδεικτικά στοιχεία) ότι η επαγγελματική πείρα του:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">σχετίζεται συγκεκριμένα με υποθέσεις σημάτων […],</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">έχει αποκτηθεί συγκεκριμένα υπό την “ιδιότητα του να ενεργεί ως αντιπρόσωπος/πληρεξούσιος” σε υποθέσεις σημάτων […],</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">αποδίδεται σε συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο σημάτων […],</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">έχει αποκτηθεί υπό τη δική του ευθύνη και αρμοδιότητα,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">έχει αποκτηθεί στο κράτος μέλος του ΕΟΧ στο οποίο ο αιτών έχει το δικαίωμα επί του παρόντος να εκπροσωπεί […] κατά την έννοια του άρθρου 120 παράγραφος 2 στοιχείο γ) του [κανονισμού 2017/1001],</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">υπερβαίνει την ελάχιστη απαίτηση πενταετούς άσκησης […] εάν το δικαίωμα εκπροσώπησης βασίζεται στην πείρα και όχι στα προσόντα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-100" title="page-1">
      Οι ακόλουθες περιστάσεις, αυτές καθαυτές, δεν θεωρείται ότι αποδεικνύουν ότι ο αιτών είναι “επαγγελματίας με υψηλά προσόντα” για τους σκοπούς παρέκκλισης από την απαίτηση περί ιθαγένειας του ΕΟΧ. Ωστόσο, εφόσον πληρούνται οι προαναφερθείσες απαιτήσεις, οι περιστάσεις αυτές θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο της συνολικής εκτίμησης όλων των σχετικών παραγόντων:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">πείρα σε τομείς δικαίου σχετικούς με τη [διανοητική ιδιοκτησία] πέραν των σημάτων και των σχεδίων ή υποδειγμάτων […]·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">τυπικά προσόντα […]·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">πείρα που έχει αποκτηθεί υπό εποπτεία, με τη συνδρομή άλλων, στο πλαίσιο ομάδας κ.λπ.·</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">δημοσιεύσεις, έρευνα ή άρθρα σε αναγνωρισμένα περιοδικά που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους ή εξειδικευμένες δημοσιεύσεις, συγγραφή βιβλίου, πείρα στο πεδίο της εκπαίδευσης σε θέματα [διανοητικής ιδιοκτησίας].»</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με άλλα λόγια, οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 προβλέπουν έξι ελάχιστες σωρευτικές απαιτήσεις όσον αφορά την επαγγελματική εμπειρία των οποίων η συνδρομή ελέγχεται από τον εκτελεστικό διευθυντή στο πλαίσιο της εκ μέρους του αξιολόγησης, καθώς και τέσσερις περιστάσεις οι οποίες, αυτές καθεαυτές, δεν θεωρούνται επαρκείς από τον εκτελεστικό διευθυντή, αλλά οι οποίες, εφόσον πληρούνται οι εν λόγω απαιτήσεις, μπορούν να ληφθούν υπόψη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 προβλέπουν στοιχεία για την αξιολόγηση των αιτήσεων απαλλαγής από την προϋπόθεση περί ιθαγένειας τα οποία δεν περιλαμβάνονταν στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017 και αντικατοπτρίζουν, ως εκ τούτου, μια νέα, και πιο περιοριστική, πρακτική του εκτελεστικού διευθυντή σε σχέση με εκείνη η οποία προβλεπόταν στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017. Όσον αφορά το επιχείρημα του EUIPO ότι οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 δεν μετέβαλαν την πρακτική του εκτελεστικού διευθυντή, η οποία ήταν πανομοιότυπη βάσει των προηγούμενων κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO του 2017, αρκεί η επισήμανση ότι το επιχείρημα αυτό ουδόλως τεκμηριώνεται, όπως ουδόλως τεκμηριώνεται το επιχείρημα ότι όλες οι αιτήσεις οι οποίες υποβλήθηκαν δυνάμει του κανονισμού 2017/1001 αξιολογήθηκαν με τον ίδιο τρόπο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι διάφορες ενδείξεις που περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017 και του 2020 σχετικά με την πρακτική του εκτελεστικού διευθυντή όσον αφορά την αξιολόγηση των αιτήσεων απαλλαγής από την απαίτηση περί ιθαγένειας ενδέχεται να έχουν σημαντικό αντίκτυπο όχι μόνο στην αξιολόγηση από τον εκτελεστικό διευθυντή μιας αιτήσεως απαλλαγής, αλλά και, σε προγενέστερο στάδιο, στο περιεχόμενο μιας τέτοιας αιτήσεως ή ακόμη και στην απόφαση για την υποβολή της εν λόγω αιτήσεως. Πράγματι, υπό την επιφύλαξη της δυνατότητας του αιτούντος να αποδείξει ότι έχει την ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» βάσει στοιχείων διαφορετικών από εκείνα τα οποία περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες αυτές γραμμές, σύμφωνα με τη σκέψη 51 ανωτέρω, οι εν λόγω ενδείξεις καθιστούν δυνατό στους αιτούντες να προβλέψουν, ανάλογα με την περίπτωση, βάσει ποιων στοιχείων μπορεί να αξιολογηθεί από τον εκτελεστικό διευθυντή η αίτηση απαλλαγής. Από την άποψη αυτή, η απόδειξη ότι ένα πρόσωπο έχει την ιδιότητα του «επαγγελματία με υψηλά προσόντα» υπό το πρίσμα «εξαιρετικών περιστάσεων» οι οποίες προϋποθέτουν ότι πληρούνται έξι ελάχιστες σωρευτικές απαιτήσεις όσον αφορά την επαγγελματική πείρα κατά την έννοια των κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO του 2020 έχει περιεχόμενο προδήλως διαφορετικό από την απόδειξη της ιδιότητας αυτής μόνον υπό το πρίσμα των σχετικών «ειδικών περιστάσεων» κατά την έννοια των κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO του 2017.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τρίτον, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ο εκτελεστικός διευθυντής, μολονότι δεν προσδιόρισε ρητώς τις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO που εφαρμόστηκαν, επανέλαβε ρητώς, στο σημείο 14 της εν λόγω αποφάσεως, τις απαιτήσεις και τις περιστάσεις οι οποίες περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 (οι οποίες υπομνήσθηκαν στη σκέψη 60 ανωτέρω) και ανέφερε, στο σημείο 15 της αποφάσεως αυτής, ότι η αίτηση και τα αποδεικτικά στοιχεία της προσφεύγουσας έπρεπε να αξιολογηθούν υπό το πρίσμα των εν λόγω εκτιμήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, ο εκτελεστικός διευθυντής, επισήμανε, στο σημείο 20 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα δεν μπορούσε να τύχει απαλλαγής κατά την έννοια όσων διευκρινίζονται στο εν λόγω σημείο 14. Εξάλλου, στο σημείο 23 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ο εκτελεστικός διευθυντής υπενθύμισε ότι το σημείο 14 της ίδιας αποφάσεως καθόριζε τις προϋποθέσεις και τις περιστάσεις για τη χορήγηση απαλλαγής και επισήμανε ότι οι νέες κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 δεν είχαν τροποποιήσει την πρακτική που εφαρμοζόταν όταν βρίσκονταν σε ισχύ οι κατευθυντήριες γραμμές του 2017, η δε μοναδική διαφορά συνίστατο στο γεγονός ότι οι νέες οδηγίες παρείχαν πρόσθετες λεπτομέρειες για την καλύτερη καθοδήγηση τόσο των αιτούντων όσο και του EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής εξέτασε την αίτηση της προσφεύγουσας για απαλλαγή υπό το πρίσμα των ενδείξεων που περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σύμφωνα, όμως, με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 44 και 46 ανωτέρω, κατά την αξιολόγηση της αιτήσεως για χορήγηση απαλλαγής πρέπει να εφαρμόζονται οι κανόνες συμπεριφοράς οι οποίοι ίσχυαν κατά τον χρόνο των επίμαχων πραγματικών περιστατικών, ήτοι κατά την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως απαλλαγής, και όχι οι κανόνες οι οποίοι ίσχυαν κατά τον χρόνο εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Εν προκειμένω, κατά την ημερομηνία υποβολής της εν λόγω αιτήσεως, οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 δεν ίσχυαν και δεν είχαν καν εκδοθεί, οι δε κατευθυντήριες γραμμές οι οποίες ίσχυαν κατά την εν λόγω ημερομηνία ήταν εκείνες του 2017. Κατά τα λοιπά, ουδόλως αποδείχθηκε ότι οι νέες κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 δεν μετέβαλαν την πρακτική του εκτελεστικού διευθυντή που εφαρμοζόταν όταν ίσχυαν οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, υπό το πρίσμα των στοιχείων που εξετάστηκαν στις σκέψεις 57 έως 66 ανωτέρω, συνάγεται ότι ο εκτελεστικός διευθυντής, κατά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, αξιολόγησε την αίτηση της προσφεύγουσας για απαλλαγή υπό το πρίσμα των κανόνων συμπεριφοράς οι οποίοι περιλαμβάνονται στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 και οι οποίοι δεν ίσχυαν κατά την ημερομηνία υποβολής της εν λόγω αιτήσεως, με αποτέλεσμα η προσφεύγουσα να μην μπορεί να προβλέψει ότι η αίτησή της θα αξιολογείτο υπό το πρίσμα των ανωτέρω κανόνων, οι οποίοι ήταν νέοι και περισσότερο περιοριστικοί σε σχέση με τους κανόνες που περιέχονταν στις κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι ο εκτελεστικός διευθυντής παραβίασε την αρχή της ασφάλειας δικαίου, κατά το μέρος που αξιολόγησε την αίτηση για απαλλαγή που υπέβαλε η προσφεύγουσα δυνάμει του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001 υπό το πρίσμα κανόνων συμπεριφοράς οι οποίοι δεν ίσχυαν κατά την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως, πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος ακυρώσεως και, επί της βάσεως αυτής, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει και τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προσφεύγουσα, στηριζόμενη στα άρθρα 94 και 97 του κανονισμού 2017/1001, υποστηρίζει ότι, στο παράρτημα της αιτήσεώς της για απαλλαγή της 10ης Οκτωβρίου 2019, είχε προσκομίσει δικαιολογητικά έγγραφα προκειμένου να αποδείξει ότι ήταν επαγγελματίας με υψηλά προσόντα και ότι, στην απάντησή του της 30ής Ιανουαρίου 2020, το EUIPO είχε αναφέρει ότι δεν θα της χορηγείτο απαλλαγή για τον μοναδικό λόγο ότι ασκούσε τη δραστηριότητά της σε κράτος μέλος (Γερμανία) διαφορετικό από εκείνο στο οποίο είχε δικαίωμα εκπροσώπησης (Ιρλανδία). Ως εκ τούτου, με τις από 9 και 13 Μαρτίου 2020 απαντήσεις της, η προσφεύγουσα απάντησε μόνο στην ένσταση σχετικά με τον «τόπο» της δραστηριότητάς της. Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι απάντησε στο έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2020 με δική της πρωτοβουλία. Υποστηρίζει ότι, με το εν λόγω έγγραφο, το EUIPO ισχυρίστηκε ότι η αίτησή της ήταν απαράδεκτη βάσει μίας και μόνον ενστάσεως, σχετικά με τον τόπο άσκησης της δραστηριότητάς της, και ότι δεν προέβαλε καμία άλλη ένσταση, ούτε ήγειρε κάποιο άλλο ζήτημα, μεταξύ άλλων σε σχέση με τα αποδεικτικά στοιχεία ως προς το ότι ήταν επαγγελματίας με υψηλά προσόντα. Η προσφεύγουσα προβάλλει ότι, με την από 9 και 13 Μαρτίου 2020 απάντησή της, περιορίστηκε να απαντήσει σε αυτό το οποίο φαινόταν να είναι το πρόβλημα του παραδεκτού της αιτήσεώς της, αλλά ότι, αν της είχε ζητηθεί να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα προσόντα της, θα το είχε πράξει.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το EUIPO αντιτείνει ότι η προσφεύγουσα μπόρεσε να υποβάλει παρατηρήσεις και αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία ελήφθησαν υπόψη. Επιπλέον, εφόσον η προσβαλλόμενη απόφαση ελήφθη βάσει της αιτήσεώς της και των αποδεικτικών στοιχείων τα οποία προσκόμισε, η προσφεύγουσα δεν δύναται να ισχυριστεί ότι δεν έτυχε ακροάσεως πριν από την έκδοση αποφάσεως την οποία η ίδια προκάλεσε. Το EUIPO προσθέτει ότι είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό τι εμπόδισε την προσφεύγουσα να προσκομίσει όλα τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή της προκειμένου να αποδείξει ότι ήταν επαγγελματίας με υψηλά προσόντα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικές παρατηρήσεις επί των εφαρμοστέων νομικών αρχών</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 97 του κανονισμού 2017/1001, το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, ουδεμία επιρροή ασκεί όσον αφορά το δικαίωμά της ακροάσεως, δεδομένου ότι ρυθμίζει την εξουσία των οργάνων του EUIPO να διατάσσουν αποδείξεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, δυνάμει του άρθρου 94, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού 2017/1001, οι αποφάσεις του EUIPO μπορούν να στηρίζονται μόνο σε λόγους ή αποδείξεις επί των οποίων οι διάδικοι είχαν τη δυνατότητα να λάβουν θέση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διάταξη αυτή συνιστά ειδική εφαρμογή της γενικής αρχής της προστασίας των δικαιωμάτων άμυνας, η οποία κατοχυρώνεται, εξάλλου, στο άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το οποίο πρέπει να παρέχεται στα πρόσωπα των οποίων τα συμφέροντα θίγονται από αποφάσεις των δημοσίων αρχών η δυνατότητα να γνωστοποιήσουν λυσιτελώς την άποψή τους [απόφαση της 21ης Απριλίου 2021, Hasbro κατά EUIPO – Kreativni Dogadaji (MONOPOLY), T‑663/19, EU:T:2021:211, σκέψη 119].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το δικαίωμα ακροάσεως που προβλέπεται στο άρθρο 94 του κανονισμού 2017/1001 καλύπτει μεν όλα τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία στα οποία στηρίζεται η λήψη της αποφάσεως, αλλά δεν καλύπτει την τελική θέση την οποία προτίθεται να λάβει η διοίκηση (απόφαση της 21ης Απριλίου 2021, MONOPOLY, T‑663/19, EU:T:2021:211, σκέψη 120).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το εν λόγω δικαίωμα διασφαλίζει σε κάθε πρόσωπο τη δυνατότητα να γνωστοποιεί λυσιτελώς και αποτελεσματικώς την άποψή του, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας και πριν από την έκδοση οποιασδήποτε αποφάσεως η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντά του (απόφαση της 4ης Απριλίου 2019, OZ κατά ΕΤΕπ, C‑558/17 P, EU:C:2019:289,σκέψη 53).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο σεβασμός του δικαιώματος αυτού επιβάλλεται ανεξαρτήτως της φύσης της διοικητικής διαδικασίας που οδηγεί στη λήψη ατομικού μέτρου, ακόμη και αν η εφαρμοστέα νομοθεσία δεν το προβλέπει. Τούτο ισχύει, μεταξύ άλλων, όταν η Διοίκηση πρόκειται να λάβει απόφαση προς απάντηση σε αίτηση υποβληθείσα από κάποιο πρόσωπο με δική του πρωτοβουλία (απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 2020, UE κατά Επιτροπής, T‑338/19, EU:T:2020:430, σκέψεις 48 και 50).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τη νομολογία, η προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως συνεπάγεται την ακύρωση της αποφάσεως που εκδόθηκε κατά το πέρας της σχετικής διοικητικής διαδικασίας μόνο στην περίπτωση που, αν δεν υπήρχε η πλημμέλεια αυτή, η εν λόγω διαδικασία θα μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Συναφώς, δεν μπορεί να επιβληθεί στον προσφεύγοντα που προβάλλει προσβολή του δικαιώματός του ακροάσεως η υποχρέωση να αποδείξει ότι η απόφαση του οικείου θεσμικού οργάνου της Ένωσης θα ήταν διαφορετική, αλλά μόνον ότι το ενδεχόμενο αυτό δεν αποκλείεται απολύτως (αποφάσεις της 18ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, σκέψεις 105 και 106, και της 12ης Ιουλίου 2023, IFIC Holding κατά Επιτροπής, T‑8/21, EU:T:2023:387, σκέψεις 123 και 124).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ζήτημα αυτό πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τις πραγματικές και νομικές περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως (αποφάσεις της 18ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, σκέψη 107, και της 12ης Ιουλίου 2023, IFIC Holding κατά Επιτροπής, T‑8/21, EU:T:2023:387, σκέψη 125).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπόμνηση των στοιχείων του γενικότερου πλαισίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την αίτηση της 10ης Οκτωβρίου 2019, η προσφεύγουσα ζήτησε απαλλαγή από την απαίτηση περί ιθαγένειας δηλώνοντας ότι είναι επαγγελματίας με υψηλά προσόντα. Όπως προκύπτει από τα συμπληρωμένα τετραγωνίδια υπό στοιχεία δʹ, ζʹ και ηʹ, του τμήματος 2 του εντύπου της αιτήσεως, η προσφεύγουσα στηρίχθηκε στην «επαγγελματική πείρα που είχε αποκτήσει υπό εποπτεία, με τη συνδρομή άλλων, στο πλαίσιο ομάδας κ.λπ.», στα «τυπικά προσόντα» της και σε «δημοσιεύσεις, έρευνα ή άρθρα σε περιοδικά ή εξειδικευμένες δημοσιεύσεις αναγνωρισμένες από ομοτίμους, συγγραφή βιβλίου [της], πείρα [της] στο πεδίο της εκπαίδευσης σε θέματα διανοητικής ιδιοκτησίας, κ.λπ.».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς τον σκοπό αυτόν, σε παράρτημα της αιτήσεώς της για απαλλαγή, η προσφεύγουσα προσκόμισε τρία αποδεικτικά στοιχεία: ένα απόσπασμα της συμβάσεως εργασίας της, το πτυχίο της και ένα απόσπασμα από την τρίτη έκδοση, δημοσιευθείσα το 2015, ενός βιβλίου για τη διανοητική ιδιοκτησία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2020, το EUIPO επισήμανε, κατ’ αρχάς, ότι η προσφεύγουσα όφειλε να αποδείξει την επαγγελματική πείρα της στο κράτος μέλος στο οποίο είχε δικαίωμα εκπροσώπησης, ήτοι στην Ιρλανδία· εν συνεχεία, το EUIPO υπογράμμισε ότι, με εξαίρεση ένα πιστοποιητικό εκδοθέν από το ιρλανδικό γραφείο διανοητικής ιδιοκτησίας, στο οποίο αναφερόταν ότι είχε καταχωριστεί στο μητρώο αντιπροσώπων στον τομέα των σημάτων, η προσφεύγουσα δεν είχε προσκομίσει πρόσθετα στοιχεία προκειμένου να αποδείξει ότι ήταν επαγγελματίας με υψηλά προσόντα στην Ιρλανδία, ενώ τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία αφορούσαν τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες (τα ονόματα των τριών χωρών ήταν γραμμένα όλα με έντονα γράμματα)· τέλος, το EUIPO ανέφερε ότι η αίτηση για απαλλαγή ήταν, ως εκ τούτου, απαράδεκτη, διότι δεν περιείχε τα απαιτούμενα αποδεικτικά στοιχεία. Εξάλλου, στο έγγραφο του EUIPO αναφερόταν ότι η προσφεύγουσα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να υποβάλει νέα αίτηση και, προς ενημέρωση, αναπαρήγε απόσπασμα του κειμένου των μελλοντικών κατευθυντήριων γραμμών του EUIPO του 2020 (συμπεριλαμβανομένου του τμήματος που παρατίθεται στη σκέψη 60 ανωτέρω).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τα από 9 και 13 Μαρτίου 2020 έγγραφά της, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι οι κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2017 δεν απαιτούσαν η επαγγελματική πείρα να έχει αποκτηθεί στο κράτος μέλος στο οποίο ο αιτών είχε δικαίωμα εκπροσώπησης, ότι οι νέες κατευθυντήριες γραμμές του EUIPO του 2020 δεν έπρεπε να τύχουν εφαρμογής στην περίπτωσή της, ότι διαφωνούσε με την προβλεπόμενη στις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες απαίτηση ο αιτών να έχει επαγγελματική πείρα στο κράτος μέλος στο οποίο είχε δικαίωμα εκπροσώπησης και ότι είχε ασχοληθεί με θέματα εμπορικών σημάτων που αφορούσαν την Ιρλανδία, πέραν εκείνων που αφορούσαν το δίκαιο της Ένωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς τον σκοπό αυτόν, η προσφεύγουσα προσκόμισε, ως παράρτημα στα από 9 και 13 Μαρτίου 2020 έγγραφά της, τρία αποδεικτικά στοιχεία: ένα στιγμιότυπο οθόνης του ιρλανδικού μητρώου αντιπροσώπων στο τομέα των εμπορικών σημάτων μαζί με το πιστοποιητικό εγγραφής της στο εν λόγω μητρώο, μια επιστολή του πρώην εργοδότη της και μια επιστολή ενός γερμανικού ακαδημαϊκού ιδρύματος σχετικά με τη διδακτική της δραστηριότητα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την προσβαλλόμενη απόφαση, ο εκτελεστικός διευθυντής, αφού εξέτασε τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε προσκομίσει η προσφεύγουσα (σημεία 17 έως 19), επισήμανε, κατ’ αρχάς, ότι αν και, στο σύνολό τους, τα στοιχεία αυτά οδηγούσαν μεν στο συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα ήταν επαγγελματίας με προσόντα, εντούτοις, δεν οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι είχε η προσφεύγουσα είχε «υψηλά» προσόντα (σημείο 20). Εν συνεχεία, ο εκτελεστικός διευθυντής επισήμανε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε αποδείξει ουσιαστική επαγγελματική εμπειρία στην Ιρλανδία και ότι, εν πάση περιπτώσει, τα προσκομισθέντα στοιχεία δεν αποδείκνυαν ότι αυτή είχε υψηλά προσόντα στη Γερμανία ή στις Κάτω Χώρες (σημείο 21). Τέλος, ο εκτελεστικός διευθυντής επισήμανε ότι, μολονότι από τα αποδεικτικά στοιχεία προέκυπτε ότι η προσφεύγουσα είχε δικαίωμα εκπροσώπησης σε υποθέσεις σημάτων ενώπιον του ιρλανδικού γραφείου διανοητικής ιδιοκτησίας, εντούτοις, δεν προέκυπτε ότι η προσφεύγουσα διέθετε κάτι περισσότερο πέραν της ελάχιστης αυτής απαίτησης και, ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατό να θεωρηθεί, βάσει των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων, ότι ήταν επαγγελματίας με υψηλά προσόντα στην Ιρλανδία ή σε οποιοδήποτε άλλο κράτος (σημείο 22).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί της υπάρξεως διαδικαστικής πλημμέλειας</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, στο μέτρο που με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίπτεται αίτηση της προσφεύγουσας για απαλλαγή από την απαίτηση περί ιθαγένειας για τους σκοπούς της εγγραφής της στον κατάλογο των εγκεκριμένων αντιπροσώπων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η απόφαση αυτή αποτελεί πράξη ατομικού περιεχομένου η οποία θίγει τα συμφέροντα της προσφεύγουσας. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 76 και 77 ανωτέρω, ο εκτελεστικός διευθυντής ήταν υποχρεωμένος να προβεί σε ακρόαση της προσφεύγουσας πριν εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση. Επομένως, τα επιχειρήματα του EUIPO με τα οποία προβάλλει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής δεν είχε τέτοια υποχρέωση για τον λόγο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε σε συνέχεια αιτήσεως της ίδιας της προσφεύγουσας, πρέπει να απορριφθούν (πρβλ. απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 2020, UE κατά Επιτροπής, T‑338/19, EU:T:2020:430, σκέψη 50)</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, κατόπιν της αιτήσεως της προσφεύγουσας για απαλλαγή, το EUIPO απέστειλε στην τελευταία την επιστολή της 30ής Ιανουαρίου 2020, στην οποία η προσφεύγουσα απάντησε με τα έγγραφα της 9ης και της 13ης Μαρτίου 2020. Εντούτοις, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι δόθηκε στην προσφεύγουσα η δυνατότητα να εκθέσει την άποψή της «λυσιτελώς και αποτελεσματικώς», όπως απαιτεί η νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 76 ανωτέρω.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, πρώτον, όπως προκύπτει από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το έγγραφο του EUIPO της 30ής Ιανουαρίου 2020 δεν παρείχε στην προσφεύγουσα καμία ένδειξη για τη φύση του εν λόγω εγγράφου ή για την πρόοδο της διαδικασίας εξέτασης της αιτήσεώς της για απαλλαγή, ούτε την καλούσε να υποβάλει παρατηρήσεις επί των ενστάσεων που προέβαλε το EUIPO. Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι η προσφεύγουσα απάντησε στο έγγραφο αυτό με δική της πρωτοβουλία, με τα από 9 και 13 Μαρτίου 2020 έγγραφά της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, όπως προκύπτει από τη σκέψη 82 ανωτέρω και από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2020 κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η αίτηση της προσφεύγουσας για απαλλαγή ήταν «απαράδεκτη», λόγω της απουσίας αποδεικτικών στοιχείων υποβληθέντων προς στήριξή της. Ειδικότερα, στο έγγραφο αυτό διευκρινιζόταν ότι η προσφεύγουσα έπρεπε να έχει αποκτήσει επαγγελματική πείρα στο κράτος μέλος στο οποίο έχει δικαίωμα εκπροσώπησης, εν προκειμένω στην Ιρλανδία, και ότι, με εξαίρεση το πιστοποιητικό που είχε εκδοθεί από το ιρλανδικό γραφείο διανοητικής ιδιοκτησίας, δεν είχαν υποβληθεί κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι η προσφεύγουσα ήταν επαγγελματίας με υψηλά προσόντα «στην Ιρλανδία», δεδομένου ότι τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν αφορούσαν τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες. Εξάλλου, τα ονόματα των τριών αυτών χωρών αναγράφονταν με έντονα γράμματα στο εν λόγω έγγραφο, γεγονός το οποίο, για το EUIPO, βοηθούσε να υπογραμμιστεί η κεντρική σημασία της χώρας την οποία αφορούσαν τα αποδεικτικά στοιχεία της προσφεύγουσας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, η προσφεύγουσα, με τα από 9 και 13 Μαρτίου 2020 έγγραφά της, απάντησε στην ένσταση του EUIPO, αμφισβητώντας τη λυσιτέλεια της απαίτησης σχετικά με την ανάγκη εμπειρίας αποκτηθείσας στο κράτος μέλος στο οποίο αυτή είχε δικαίωμα εκπροσώπησης και προσκομίζοντας αποδεικτικά στοιχεία όσον αφορά τις δραστηριότητές της που σχετίζονταν με την Ιρλανδία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αναφέρεται πλέον σε οποιοδήποτε «απαράδεκτο» της αιτήσεως, αλλά αρνείται, επί της ουσίας, να χορηγήσει στην προσφεύγουσα τη ζητηθείσα απαλλαγή στηριζόμενη όχι μόνον, όσον αφορά το σημείο 21, στην έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων σχετικών με την Ιρλανδία, αλλά και, όσον αφορά τα σημεία 20 και 22, στην απουσία αποδεικτικών στοιχείων βάσει των οποίων να μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα είχε «υψηλά» προσόντα, αν και ο εκτελεστικός διευθυντής παραδέχθηκε ότι η προσφεύγουσα ήταν επαγγελματίας με προσόντα. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα σημεία 20 έως 22 της προσβαλλομένης αποφάσεως, η ένσταση σχετικά με τον τόπο της επαγγελματικής εμπειρίας αποτελεί πλέον τη βάση ενός μόνον μέρους της συλλογιστικής που ακολούθησε ο εκτελεστικός διευθυντής στην προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία στηρίζεται επίσης, και κυρίως, στο συνολικά πολύ χαμηλό επίπεδο των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων, τα οποία, κατά τον εκτελεστικό διευθυντή, δεν επιτρέπουν να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα, μολονότι διαθέτει τα απαιτούμενα προσόντα, έχει «υψηλά» προσόντα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, λαμβανομένης υπόψη της διαφοράς μεταξύ των ενστάσεων που προβλήθηκαν με το έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2020 και εκείνων που διατύπωσε ο εκτελεστικός διευθυντής με την προσβαλλόμενη απόφαση, ο εκτελεστικός διευθυντής δεν παρέσχε στην προσφεύγουσα, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας η οποία οδήγησε στην έκδοση της εν λόγω αποφάσεως, τη δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς και αποτελεσματικώς θέση επί του συνολικά πολύ χαμηλού επιπέδου των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων και, ενδεχομένως, να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους τα στοιχεία αυτά αποδείκνυαν ότι η προσφεύγουσα όχι μόνον είχε προσόντα, αλλά είχε και υψηλά προσόντα. Αντιθέτως, το έγγραφο της 30ής Ιανουαρίου 2020, αντί να παράσχει στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να λάβει λυσιτελώς και αποτελεσματικώς θέση, την οδήγησε στο να εστιάσει σε μία μόνον πτυχή, ήτοι στη χώρα της επαγγελματικής εμπειρίας, η οποία είχε περιορισμένη σημασία στο πλαίσιο της προσβαλλομένης αποφάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι ο εκτελεστικός διευθυντής δεν προέβη σε προσήκουσα ακρόαση της προσφεύγουσας στη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως και, επομένως, προσέβαλε το δικαίωμά της ακροάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των συνεπειών της διαδικαστικής πλημμέλειας</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τις συνέπειες που πρέπει να εξαχθούν από τη διαπίστωση που διαλαμβάνεται στη σκέψη 93 ανωτέρω, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 78 και 79 ανωτέρω, πρέπει να εξετασθεί αν, λαμβανομένων υπόψη των συγκεκριμένων πραγματικών και νομικών περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, η προσφεύγουσα απέδειξε επαρκώς ότι, αν δεν υπήρχε η εν λόγω διαδικαστική πλημμέλεια, δεν αποκλείεται εντελώς το ενδεχόμενο η προσβαλλόμενη απόφαση να είχε διαφορετικό περιεχόμενο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, επισημαίνεται ότι, στα δικόγραφα που κατέθεσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η προσφεύγουσα αναφέρθηκε επανειλημμένως σε αποδεικτικά στοιχεία τα οποία θα μπορούσε να είχε προσκομίσει ενώπιον του εκτελεστικού διευθυντή, αν είχε τύχει ακροάσεως κατά τη διοικητική διαδικασία που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Επιπλέον, δεδομένου ότι δεν μπόρεσε να προσκομίσει τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία ενώπιον του εκτελεστικού διευθυντή, η προσφεύγουσα προσκόμισε τα εν λόγω στοιχεία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σε παράρτημα του δικογράφου της προσφυγής, του υπομνήματος απαντήσεως και των παρατηρήσεων που υπέβαλε κατόπιν της αναπομπής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αρχάς, πρέπει να εξετασθεί το παραδεκτό των αποδεικτικών στοιχείων που υπέβαλε η προσφεύγουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο αμφισβητείται από το EUIPO. Συγκεκριμένα, το EUIPO υποστηρίζει ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που υπέβαλε η προσφεύγουσα με τα παραρτήματα A.11, A.15, A.18 έως A.22 και A.24 έως A.28 του δικογράφου της προσφυγής, τα παραρτήματα C.1 έως C.5 του υπομνήματος απαντήσεως και τα παραρτήματα E.1 έως E.3 των παρατηρήσεων που υπέβαλε κατόπιν της αναπομπής είναι απαράδεκτα, διότι προσκομίστηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Αντιθέτως, η προσφεύγουσα αντιτείνει ότι τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία είναι παραδεκτά, διότι δεν είχε την ευκαιρία να ακουστεί και μόνον ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου είχε τη δυνατότητα να τα προσκομίσει για πρώτη φορά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο μέτρο που τα εν λόγω παραρτήματα σκοπούν να παράσχουν μια ένδειξη των αποδεικτικών στοιχείων τα οποία η προσφεύγουσα θα μπορούσε να είχε προσκομίσει ενώπιον του εκτελεστικού διευθυντή, αν είχε τύχει ακροάσεως, η ένσταση του EUIPO πρέπει να απορριφθεί. Πράγματι, με τα εν λόγω παραρτήματα δεν ζητείται από το Γενικό Δικαστήριο, υποκαθιστώντας τον εκτελεστικό διευθυντή, να προβεί σε νέα εκτίμηση της αιτήσεως της προσφεύγουσας βάσει αποδεικτικών στοιχείων τα οποία ο εκτελεστικός διευθυντής δεν είχε στη διάθεσή του, αλλά επιδιώκεται αποκλειστικώς η στήριξη του λόγου ακυρώσεως τον οποίο προβάλλει η προσφεύγουσα και ο οποίος αφορά προσβολή του δικαιώματός της ακροάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, υπό το πρίσμα αυτό, τα αποδεικτικά στοιχεία των οποίων το παραδεκτό αμφισβητείται από το EUIPO και τα οποία μνημονεύονται στη σκέψη 96 ανωτέρω πρέπει να θεωρηθούν παραδεκτά. Το ίδιο, εξάλλου, ισχύει και για τα παραρτήματα A.17 και A.29 του δικογράφου της προσφυγής, τα οποία δεν αφορά η ένσταση του EUIPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας που στηρίζονται στα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία καθιστούν δυνατό να αποδειχθεί ότι, αν είχε τύχει ακροάσεως, δεν αποκλείεται εντελώς το ενδεχόμενο η διαδικασία να είχε διαφορετική έκβαση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, επισημαίνεται εξαρχής ότι πολλά από τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία φαίνονται, εκ πρώτης όψεως, να στερούνται σημασίας στο πλαίσιο μιας τέτοιας εξέτασης, δεδομένου ότι αφορούν δραστηριότητες της προσφεύγουσας μεταγενέστερες της προσβαλλομένης αποφάσεως (παραρτήματα C.1 έως C.3 και C.5 του υπομνήματος απαντήσεως και παραρτήματα E.1 έως E.3 των παρατηρήσεων που υποβλήθηκαν κατόπιν της αναπομπής), στοιχεία τα οποία δεν αφορούν άμεσα την προσφεύγουσα (παραρτήματα A.18, A.22 και A.24 του δικογράφου της προσφυγής και παράρτημα C.4 του υπομνήματος απαντήσεως) ή στοιχεία τα οποία δεν αφορούν το δίκαιο των σημάτων (παραρτήματα A.25 και A.29 του δικογράφου της προσφυγής).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς το ενδεχόμενο τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία στα οποία παραπέμπει η προσφεύγουσα, με τα παραρτήματα A.11, A.15, A.17, A.19 έως A.21 και A.26 έως A.28 του δικογράφου της προσφυγής, να της παρείχαν τη δυνατότητα, αν είχε τύχει ακροάσεως κατά τη διοικητική διαδικασία η οποία οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, να εκθέσει περισσότερα στοιχεία σχετικά με τα προσόντα που αναφέρονται στη σκέψη 80 ανωτέρω, τα οποία, κατά την προσφεύγουσα, αποκτήθηκαν διά της εργασίας την οποία αυτή παρέσχε στον πρώην εργοδότη της, των σπουδών της, καθώς και των δραστηριοτήτων της που σχετίζονταν με την έρευνα, τις δημοσιεύσεις, και τη διδασκαλία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, μολονότι ορισμένα από τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία είναι, ασφαλώς, έγγραφα τα οποία συντάχθηκαν σε ημερομηνίες μεταγενέστερες της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως (παραρτήματα A.15, A.20 και A.21) και ένα βιογραφικό σημείωμα το οποίο δεν φέρει ημερομηνία (παράρτημα A.11), εντούτοις, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να αφορούν δραστηριότητες της προσφεύγουσας οι οποίες προηγήθηκαν της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως και, επομένως, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, αν η προσφεύγουσα είχε τύχει ακροάσεως κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση της εν λόγω αποφάσεως, να είχε μπορέσει επίσης να προσκομίσει τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία ενώπιον του εκτελεστικού διευθυντή, εξασφαλίζοντας τα νωρίτερα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, από τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν και από τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να συναχθεί ότι, αν η προσφεύγουσα είχε τύχει ακροάσεως κατά τη διοικητική διαδικασία που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς το ενδεχόμενο η έκβαση της διαδικασίας αυτής να ήταν διαφορετική, ιδίως όσον αφορά την εκτίμηση του επιπέδου των επαγγελματικών προσόντων της, λαμβανομένου υπόψη ότι δεν απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο, αλλά μόνο στον εκτελεστικό διευθυντή, να προβεί στην εν λόγω εκτίμηση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">104</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτός ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως και, επί της βάσεως αυτής, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, χωρίς να είναι αναγκαία η εξέταση του τρίτου και του πέμπτου λόγου ακυρώσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των δικαστικών εξόδων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">105</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 219 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το Γενικό Δικαστήριο, με τις αποφάσεις που εκδίδει κατόπιν ακυρώσεως και αναπομπής, αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων όσον αφορά, αφενός, τις ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασίες και, αφετέρου, την ενώπιον του Δικαστηρίου αναιρετική διαδικασία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">106</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">107</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεδομένου ότι το EUIPO ηττήθηκε κατά το ουσιώδες μέρος των αιτημάτων του, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδά του καθώς και στα δικαστικά έξοδα της προσφεύγουσας στο πλαίσιο των διαδικασιών ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και της αναιρετικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της προσφεύγουσας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-158" title="page-1">
      Για τους λόγους αυτούς,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-159" title="page-1">
      ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο πενταμελές τμήμα)
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-160" title="page-1">
      αποφασίζει:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ακυρώνει την απόφαση ER 93419‑2020 του εκτελεστικού διευθυντή του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), της 30ής Σεπτεμβρίου 2020, σχετικά με την αίτηση απαλλαγής την οποία υπέβαλε η Nigar Kirimova βάσει του άρθρου 120, παράγραφος 4, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Καταδικάζει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα των διαδικασιών ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div class="signatures">
<p class="C77SignaturesComposition" id="para-164" title="page-1">
<span class="signatory">Μαρκουλλή</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Tomljenović</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Norkus</span>
</p>
<p class="C77SignaturesComposition" id="para-165" title="page-1">
<span class="signatory">Βαλασίδης</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Spangsberg Grønfeldt</span>
</p>
<p class="C77SignaturesAlinea" id="para-166" title="page-1">
<span class="signatory">Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 25 Σεπτεμβρίου 2024.</span>
</p>
<p class="C77Signatures" id="para-167" title="page-1">
<span class="signatory">(υπογραφές)</span>
</p>
</div>
    
    
    
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.</p>
</body>
</html>
