CNP
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
Zobacz niedawne wyroki: z dnia
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
[…] […]
Na podstawie pełnomocnictwa z dnia
Działa ona w charakterze agenta ubezpieczeniowego zgodnie z polskim ustawodawstwem transponującym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia
Konwencja brukselska z 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (
Rozporządzenie Rady z dnia
Sentencja niektórych wyroków jest wyraźnie uzależniona od okoliczności danej sprawy; zob. wyroki: z dnia
Przesłanek tych nie spełniają spory, w których powód jest przedsiębiorcą w danej dziedzinie: zob. wyrok z dnia
Artykuł 17 ust. 1 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia pozwalają również na stosowanie art. 7 pkt 5 do sporów dotyczących, odpowiednio, niektórych umów zawartych przez konsumenta i indywidualnych umów o pracę.
Potwierdza to wyrok z dnia
Wyrok z dnia
Wyrok z dnia
Zobacz sprawozdanie P. Jenarda dotyczące konwencji brukselskiej z 1968 r. (
Państwem, w którym znajduje się filja, agencja lub oddział.
Przypomniał o tym rzecznik generalny M. Bobek w swojej opinii w sprawie
W kontekście art. 7 pkt 5 rozporządzenia Trybunał nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy tymi trzema pojęciami: wyrok z dnia
Wyroki: Somafer, pkt 11, 12; Blanckaert & Willems, pkt 11; flyLAL‑Lithuanian Airlines, pkt 59; postanowienie z dnia
Wyroki: Somafer, pkt 12; SAR Schotte, pkt 10; z dnia
Wyrok SAR Schotte, pkt 16:
Wyrok z dnia
Za filię, agencję lub oddział nie uznaje się Wyrok Blanckaert & Willems, pkt 12, 13. Przepis ten ma natomiast zastosowanie do przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie członkowskim, które Wyrok SAR Schotte, pkt 17. Nie dostrzegam między tym wyrokiem a wyrokiem Blanckaert & Willems sprzeczności, a jedynie dwa konkretne zastosowania tej samej zasady. W sprawie rozstrzygniętej drugim z wymienionych wyroków przedstawiciel handlowy nie pozostawał w stosunku zależności od innego przedsiębiorstwa w sferze wewnętrznej, a ponadto świadczące o tym wrażenie nie istniało w sferze zewnętrznej, w przeciwieństwie do tego, co miało miejsce w wyroku SAR Schotte.
Wyroki: Somafer, pkt 11, 13; z dnia
Wyrok z dnia
Kwalifikacja powództwa CNP przeciwko Gefion jako dotyczącego
Wyrok flyLAL‑Lithuanian Airlines, pkt 63.
Punkt 24 postanowienia odsyłającego. Jako dowód na wspomniane trudności Sąd Rejonowy w Białymstoku powołuje się na pytanie prejudycjalne zadane w ramach innego postępowania, również przeciwko Gefion, które doprowadziło do wydania wyroku z dnia
Przyznaję, że wyodrębnienie działalności ubezpieczeniowej w sposób, w jaki wydaje się to czynić Gefion, mogłoby mieć wpływ na możliwość zastosowania przepisu: na przykład dlatego, że utrudnia odbiorcom dostrzeżenie, że lokalne przedsiębiorstwo jest przedłużeniem głównego przedsiębiorstwa. Jednakże wykładnia art. 7 pkt 5 rozporządzenia musi być zawężająca; jego własne brzmienie ogranicza ponadto elementy, od których zależy jego zastosowanie, do tych, które dotyczą konkretnego sporu. Innymi słowy: dla celów jego ratio legis i zgodnie z owym ratio legis (istnienie ścisłego związku pomiędzy sporem a sądem) istotna jest nie każda obecność pozwanego w państwie członkowskim, lecz jedynie obecność podmiotu, który bierze udział w działalności leżącej u podstaw sporu.
Zdaniem Komisji, która wychodzi z tego samego założenia, pytanie sądu odsyłającego odnosi się do wspomnianego podmiotu. Uważam, że jest to prawdopodobne, w szczególności w świetle pkt 26 i 28 postanowienia odsyłającego.
Uwagi Gefion, pkt 20, 21. W tym kontekście Gefion przedstawia swoje własne uwagi na temat art. 152 dyrektywy Wypłacalność II, sugerując, że zgodnie z tym przepisem taki podmiot nigdy nie jest filią, agencją lub oddziałem, o których mowa w art. 7 pkt 5 rozporządzenia. Rozpatrzę powyższą kwestię w dalszej kolejności.
Postanowienie odsyłające, pkt 26, i uwagi Komisji, pkt 56, 58, 60. W tym samym kontekście sąd odsyłający i Komisja powołują się na art. 145 dyrektywy Wypłacalność II, który również przeanalizuję w dalszej części.
Ma ona formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w związku z czym zgodnie z prawem polskim posiada ona zarząd (posiada zatem kierownictwo). Reprezentuje ona interesy Gefion w Polsce i podkreśla w swojej korespondencji, że działa na rachunek Gefion, której jest przedstawicielem. Na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej w 2016 r. Crawford Polska przysługują pełne kompetencje do prowadzenia działalności w zakresie rozpatrzenia i zaspokojenia roszczeń ze skutkami prawnymi dla ubezpieczyciela, w związku z czym osoby trzecie nie muszą zwracać się bezpośrednio do Gefion w sprawach dotyczących tej działalności.
Punkt 5 postanowienia odsyłającego.
Z argumentów Komisji wydaje się wynikać Użyłem zwrotu Na podstawie tego przepisu zakład ubezpieczeń jest zobowiązany powiadomić organy nadzoru państwa członkowskiego siedziby o zamiarze utworzenia oddziału na terytorium innego państwa, a także przekazać określone informacje. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu Punkt 61 uwag Komisji. Gefion twierdzi, że wyznaczenie przedstawiciela na podstawie art. 152 dyrektywy Wypłacalność II nie daje możliwości pozwania zakładu ubezpieczeń zgodnie z art. 7 pkt 5 rozporządzenia. Gefion wskazuje, że sam art. 152 ust. 3 wyklucza zakwalifikowanie przedstawiciela jako Uwagi Gefion, pkt 21. Gefion twierdzi, że jej działalność w Polsce jest wykonywana w ramach korzystania ze swobody świadczenia usług, ponieważ przesłanki wymagane w dyrektywie Wypłacalność II zostały spełnione, przy czym duńskie ani polskie organy nadzoru nie wyraziły żadnych zastrzeżeń. Dodaje ona, że argument ten jest wystarczający dla zakwestionowania możliwości zastosowania art. 7 pkt 5 rozporządzenia.
Punkt 28 in fine postanowienia odsyłającego.
Zgodnie z motywem 11 dyrektywy Wypłacalność II dyrektywa ta ma na celu doprowadzenie do
Informacje te obejmują między innymi przewidywane rodzaje działalności, strukturę organizacyjną oddziału oraz nazwisko osoby, która w jego ramach jest upoważniona do zaciągania zobowiązań wobec osób trzecich na rachunek ubezpieczyciela.
Organom nadzoru państwa przyjmującego i samemu zakładowi ubezpieczeń. Organy nadzoru państwa siedziby poświadczają ponadto, że zakład ubezpieczeń posiada pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego.
Artykuł 148 ust. 1 dyrektywy Wypłacalność II stanowi, że w takim przypadku organy nadzoru państwa siedziby są zobowiązane przekazać określone informacje organom nadzoru państwa członkowskiego, na terytorium którego zakład ubezpieczeń zamierza prowadzić działalność.
Artykuł 151 dyrektywy Wypłacalność II. Zobacz wyrok Corporis, pkt 35.
Zobacz podobnie wyrok Corporis, pkt 37:
Stała obecność niekoniecznie musi przybrać formę oddziału. Można ją zrównać z oddziałem, jeżeli polega na posiadaniu biura zarządzanego przez personel przedsiębiorstwa głównego lub przez niezależną osobę, która posiada, tak jak przedstawicielstwo, upoważnienie do działania na rachunek przedsiębiorstwa. W obu przypadkach stała obecność powinna się cechować posiadaniem uprawnień do zaciągania zobowiązań wobec osób trzecich na rachunek zakładu ubezpieczeń. Zadania przedstawiciela nie pozwalają na automatyczne zrównanie go z oddziałem: zgodnie z art. 152 ust. 3 dyrektywy Wypłacalność II Zgodnie z art. 152 ust. 2
W niniejszej sprawie automatyczna równoważność między pojęciami
Zrównania oddziału ze stałą obecnością dokonano już w wyroku z dnia
Orzecznictwo Trybunału dotyczące Wyrok z dnia Artykuł 145 ust. 2 dyrektywy Wypłacalność II wymaga, aby w celu utworzenia oddziału w innym państwie członkowskim zakład ubezpieczeń przekazał organom nadzoru państwa siedziby nazwisko osoby upoważnionej do zaciągania zobowiązań wobec osób trzecich na rachunek tego zakładu w ramach oddziału lub stałej obecności.
W komunikacie wyjaśniającym w sprawie swobody świadczenia usług i dobra ogólnego w sektorze ubezpieczeń (
Punkty 38–52 niniejszej opinii.
Ponieważ korzystanie z tej swobody nie wyklucza pewnej stałej infrastruktury usługodawcy w państwie usługobiorcy (wyrok z dnia
W przypadku gdy nie wyznaczył go sam zakład.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
Wyroki: z dnia
Zadania te obejmują upoważnienie do odebrania pozwu przeciwko ubezpieczycielowi znajdującemu się w innym państwie członkowskim, w którym dochodzone jest odszkodowanie z tytułu wypadku drogowego, jak to wynika z wyroku Corporis.
Wyrok z dnia
Zobacz motyw 16 rozporządzenia.
W odniesieniu do roszczenia takiego jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, które ma charakter deliktowy.
Artykuł 7 pkt 5 rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1215/2012 z dnia
prowadzi ona w państwie członkowskim działalność w zakresie naprawienia szkód majątkowych z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, ryzyko wystąpienia których ubezpiecza zakład ubezpieczeń; sprawia wrażenie przedłużenia zakładu ubezpieczeń; oraz posiada kierownictwo i materialne wyposażenie pozwalające jej na prowadzenie działalności gospodarczej z udziałem osób trzecich, w związku z czym osoby te, mimo iż wiedzą, że w razie potrzeby nawiązana zostanie więź prawna z zakładem ubezpieczeń, nie muszą zwracać się bezpośrednio do owego zakładu ubezpieczeń.