I.

Inleiding

1.

Het verzoek om een prejudiciële beslissing van de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra (administratieve en fiscale rechter Coimbra, Portugal) betreft de uitlegging van artikel 16, leden 2 en 3, en artikel 17, lid 1, van verordening (EU) 2015/1589 ( 2 ). Volgens dit artikel 17, lid 1, van verordening 2015/1589 verjaren de bevoegdheden van de Commissie om onrechtmatige staatssteun terug te vorderen na een termijn van tien jaar.

2.

Dit verzoek is ingediend in het kader van een geschil tussen de vennootschap Nelson Antunes da Cunha Lda (hierna ook: „verzoekster in het hoofdgeding”) en het Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (instituut voor de financiering van landbouw en visserij; hierna: „IFAP”) over de gedwongen invordering van onrechtmatige staatssteun bij Nelson Antunes da Cunha, als gevolg van een besluit van de Commissie.

3.

Volgens artikel 16, lid 3, van verordening 2015/1589 dient deze onrechtmatige steun in overeenstemming met de nationaalrechtelijke procedures van Portugal te worden teruggevorderd, voor zover die procedures een daadwerkelijke tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie toelaten.

4.

Op dit punt geldt naar Portugees recht voor de terugvordering van de hoofdsom van de steun een verjaringstermijn van twintig jaar, welke termijn in casu niet in de weg staat aan de terugvordering van deze hoofdsom. Wat de terugvordering van de rente van de betrokken steun betreft, voorziet het Portugese recht, volgens de verwijzende rechter, echter in een verjaringstermijn van vijf jaar vanaf de datum dat deze rente opeisbaar wordt. Bij toepassing van deze termijn kan de rente van de steun niet volledig worden teruggevorderd en lijkt althans een deel van deze rente te zijn verjaard, nog voordat de Commissie het hierboven genoemde besluit heeft genomen.

5.

In die context wenst de verwijzende rechter met zijn vierde vraag in wezen te vernemen of artikel 16, lid 2, van verordening 2015/1589, volgens hetwelk de terug te vorderen steun rente omvat, en het in artikel 16, lid 3, van deze verordening neergelegde doeltreffendheidsbeginsel eraan in de weg staan dat voor rente van onrechtmatige steun een verjaringstermijn geldt die korter is dan de in artikel 17, lid 1, van die verordening gestelde verjaringstermijn, zoals de verjaringstermijn van vijf jaar van het Portugese recht.

6.

Overeenkomstig het verzoek van het Hof zal deze conclusie zich beperken tot het onderzoek van alleen deze vraag, die, zoals ik het Hof in overweging zal geven, bevestigend moet worden beantwoord.

II.

Toepasselijke bepalingen

A.

Verordening 2015/1589

7.

Artikel 16 van verordening 2015/1589, met als opschrift „Terugvordering van steun” bepaalt:

8.

Artikel 17 van verordening 2015/1589, met als opschrift „Verjaringstermijn voor de terugvordering van steun”, bepaalt in lid 1:

B.

Portugees recht

9.

Artikel 309 van de Código Civil (Portugees burgerlijk wetboek), met als opschrift „Gewone termijn”, bepaalt:

10.

Artikel 310 van dit wetboek bepaalt:

III.

Hoofdgeding

11.

Aangezien deze conclusie beperkt is tot het onderzoek van de vierde prejudiciële vraag van de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra, zullen de aan het geding ten grondslag liggende feiten alleen uiteen worden gezet voor zover zij essentieel en noodzakelijk zijn om deze vraag te kunnen begrijpen.

12.

Op 8 april 1993 en op 7 juli 1993 heeft verzoekster in het hoofdgeding, Nelson Antunes da Cunha, met de Caixa de Crédito Agrícola Mútuo – Coimbra (bank voor landbouwkrediet Coimbra) kredietovereenkomsten gesloten in het kader van de kredietlijn voor het herstel van de landbouw‑ en veeteeltactiviteiten.

13.

Op basis van deze kredietovereenkomsten heeft de rechtsvoorganger van het IFAP ( 3 ) op grond van decreto‑lei nr. 146/94 (wetsdecreet nr. 146/94) van 24 mei 1994 tussen 1994 en 1996 betalingen in de vorm van rentesubsidies gedaan aan Nelson Antunes da Cunha ten bedrage van in totaal 7 526,90 EUR (4 189,90 EUR op 12 juli 1994; 2 513,94 EUR op 12 juli 1995 en 823,06 EUR op 30 april 1996).

14.

Op 25 november 1999 heeft de Europese Commissie beschikking 2000/200/EG vastgesteld met betrekking tot de door Portugal ingestelde steunregeling voor het wegwerken van de schulden van intensieve veehouderijbedrijven en het stimuleren van de varkenshouderij ( 4 ) (hierna: „beschikking van de Commissie van 25 november 1999”).

15.

In deze beschikking was de Commissie ten eerste van mening dat de kredietlijn voor het wegwerken van de schulden van de intensieve veehouderij, ingesteld bij hoofdstuk I van wetsdecreet nr. 146/94 van 24 mei 1994, onverenigbaar was met de gemeenschappelijke markt in de gevallen waarin het subsidie-equivalent, gecumuleerd met de ontvangen investeringssteun, meer dan 35 % bedraagt in andere dan agrarische probleemgebieden, en ten tweede dat de kredietlijn voor het stimuleren van de varkenshouderij, ingesteld bij hoofdstuk II van wetsdecreet nr. 146/94 van 24 mei 1994, onverenigbaar was met de gemeenschappelijke markt. ( 5 )

16.

Overeenkomstig het dispositief van de beschikking moest Portugal alle nodige maatregelen nemen om de hierboven genoemde onrechtmatig ter beschikking gestelde steun van de begunstigden terug te vorderen, en wel met de daarover in het tijdvak vanaf de datum van ontvangst van de betrokken steun door de begunstigden tot de datum van daadwerkelijke terugbetaling van de steun, vervallen rente. De Portugese autoriteiten moesten de Commissie ook binnen twee maanden vanaf de kennisgeving van de beschikking meedelen welke maatregelen zij hadden genomen om hieraan te voldoen. ( 6 )

17.

In maart 2001 heeft de rechtsvoorganger van het IFAP Nelson Antunes da Cunha een brief gezonden waarin haar werd gevraagd de ten onrechte ontvangen bedragen terug te betalen. Nelson Antunes da Cunha heeft daar geen gevolg aan gegeven.

18.

Op 12 augustus 2009 heeft het IFAP haar opnieuw een brief gezonden met het verzoek 14 953,56 EUR te betalen (te weten 7 526,90 EUR voor de betaalde steun, vermeerderd met de vertragingsrente ten bedrage van 7 426,66 EUR) binnen tien werkdagen te rekenen vanaf de ontvangst van deze brief.

19.

Op 7 juli 2013 is tegen verzoekster in het hoofdgeding een fiscale executieprocedure voor deze schuld ingeleid door de Belastingdienst van Cantanhede (Portugal) met het oog op de inning van de schuldvorderingen van het IFAP.

20.

Nelson Antunes da Cunha heeft in deze procedure verzet aangetekend bij het Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra.

21.

Nelson Antunes da Cunha stelt dat op grond van artikel 40 van het decreto‑lei nr. 155/92 (wetsdecreet nr. 155/92) van 28 juli 1992 ( 7 ) de verplichting tot terugbetaling van de uit hoofde van onrechtmatige steun ontvangen bedragen, na het verstrijken van een termijn van vijf jaar na ontvangst van die bedragen vervalt, zodat de terugbetalingsverplichting van de ontvangen steun in casu is verjaard. Wat de vertragingsrente betreft betoogt zij dat op grond van artikel 310, onder d), van de Código Civil ook het recht op ontvangst van deze rente is verjaard, aangezien meer dan vijf jaar zijn verstreken sinds de datum van opeisbaarheid van de verplichting waarop die rente betrekking heeft.

22.

Op dit punt merkt de verwijzende rechter op dat de nationale wetgeving niet voorziet in een verjaringstermijn die specifiek van toepassing is op de tenuitvoerlegging van het bevel tot terugvordering van onrechtmatige steun, hetgeen ertoe heeft geleid dat hogere nationale rechterlijke instanties hebben geoordeeld dat voor schulden jegens het IFAP als gevolg van de terugvordering van door de Portugese Staat toegekende financiële steun die de Commissie in een beschikking onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt heeft geacht, de in artikel 309 van de Código Civil vastgelegde gewone verjaringstermijn van twintig jaar geldt.

23.

De verwijzende rechter vermeldt daar nog bij dat wat betreft de verjaring van rente, de hogere nationale rechterlijke instanties van oordeel waren dat „ongeacht de aard en de ,nomen juris’ die aan de rente kan worden toegekend […], niet zonder meer kan worden vastgesteld dat voor die rente (of deze nu als compensatoire of vertragingsrente wordt aangemerkt) de in artikel 309 van de Código Civil gestelde verjaringstermijn van 20 jaar geldt. Na 5 jaar verjaren immers de contractuele en de wettelijke rente, ook nog niet verschuldigde rente [artikel 310, onder d), van de Código Civil], een termijn die volgens het voorschrift van artikel 306 van datzelfde wetboek begint te lopen vanaf de datum van opeisbaarheid van de verplichting.” ( 8 )

24.

Volgens de verwijzende rechter kan het echter in strijd zijn met het Unierechtelijk doeltreffendheidsbeginsel om voor de rente van een terugvorderingsbesluit van steun deze termijn van 5 jaar te laten gelden. Indien de rente die verschuldigd is over het tijdvak van vóór de vijf jaar die voorafgaan aan de handeling die de verjaring stuit, namelijk is verjaard, dan is het mogelijk dat, ook al is de bevoegdheid van de Commissie om op grond van artikel 17, lid 1, van verordening nr. 2015/1589 de terugvordering te gelasten nog niet vervallen, de schuldvordering betreffende de rente dat al wel is.

25.

Wat de situatie in het hoofdgeding betreft, heeft de verwijzende rechter in antwoord op een verzoek om nadere toelichting van het Hof ( 9 ) opgemerkt dat alle vóór 26 juni 2008 vervallen rente was verjaard op grond van bovengenoemd artikel 310, onder d), van de Código Civil, aangezien verzoekster in verzet, Nelson Antunes da Cunha, in het kader van de executieprocedure waarmee wordt beoogd de betrokken steun terug te vorderen, slechts bij gewone aangetekende brief van 26 juli 2013 was opgeroepen.

26.

Bovendien kan, volgens de verwijzende rechter, de in artikel 310, onder d), van de Código Civil opgenomen verjaringstermijn vanuit het nationale recht bezien niet worden geacht te zijn gestuit door een brief die de Commissie aan de Portugese autoriteiten heeft gestuurd dan wel een brief die deze autoriteiten aan verzoekster in het hoofdgeding hebben gestuurd, aangezien die brief niet als een dagvaarding of als gerechtelijke kennisgeving van een stuk in de zin van artikel 323 van de Código Civil geldt. In feite is er van de zijde van het IFAP geen gerechtelijk stuk geweest (behalve dan de fiscale executie) waarin het te kennen heeft gegeven voornemens te zijn het recht uit te oefenen om van verzoekster in het hoofdgeding de betaling van de verschuldigde rente te verlangen.

27.

Voorts merkt de verwijzende rechter op dat een oproep bij gewone aangetekende brief stellig niet kan bewerkstelligen dat een al lopende verjaring blijvend wordt gestuit, aangezien deze oproep niet de specifieke en bijzondere kenmerken heeft van een dagvaarding, zoals bedoeld in artikel 326 en artikel 327, lid 1, van de Código Civil. Op 26 juli 2013 was dan ook een nieuwe verjaringstermijn van vijf jaar gaan lopen welke overeenkomstig artikel 323 van de Código Civil alleen nogmaals kon worden gestuit ingeval er een nieuwe stuitingsgrond optrad.

28.

Gelet op het voorgaande meent de verwijzende rechter dat toepassing van artikel 310, onder d) van de Código Civil, op rente verschuldigd wegens een terugvorderingsbesluit van steun afbreuk kan doen aan het doeltreffendheidsbeginsel en aan het beginsel dat staatssteun onverenigbaar is met de interne markt.

29.

Tegen die achtergrond heeft de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra bij beslissing van 31 juli 2018, ingekomen bij het Hof op 5 oktober 2018, besloten de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof de volgende prejudiciële vraag te stellen:

30.

Het IFAP, de Portugese Republiek en de Commissie hebben schriftelijke opmerkingen bij het Hof ingediend. Dezelfde partijen zijn verschenen op de pleitzitting van 12 september 2019.

IV.

Analyse

31.

Met de prejudiciële vraag die het voorwerp is van deze conclusie, wenst de verwijzende rechter te vernemen of een nationale verjaringsbepaling verenigbaar kan zijn met het Unierecht in de context van de terugvordering van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde onrechtmatige steun.

32.

Meer in het bijzonder vraagt deze rechter in wezen of artikel 16, lid 2, van verordening 2015/1589 en het in artikel 16, lid 3, van deze verordening opgenomen doeltreffendheidsbeginsel ( 10 ), eraan in de weg staan dat een verjaringstermijn die, zoals de verjaringstermijn die in artikel 310, lid 1, onder d), van de Código Civil is opgelegd, korter is dan de termijn van tien jaar die de Commissie krachtens artikel 17, lid 1, van die verordening heeft om de terugvordering van onrechtmatige steun te gelasten, van toepassing is op rente waarmee die terug te vorderen steun wordt vermeerderd.

33.

In dit geval staat vast dat de verplichting tot terugvordering van de betrokken steun rente omvat. Deze voorwaarde vloeit voort zowel uit artikel 16, lid 2, van verordening 2015/1589 als uit de beschikking van de Commissie van 25 november 1999 ( 11 ), waartegen – ik preciseer – geen beroep in rechte is ingesteld.

34.

Overeenkomstig artikel 16, lid 3, van verordening 2015/1589 en zoals blijkt uit de beschikking van 25 november 1999, dient de terugvordering van de onrechtmatige steun in het hoofdgeding in beginsel in overeenstemming met de nationaalrechtelijke procedures van Portugal te geschieden, waaronder begrepen de procedures betreffende de verjaring. ( 12 )

35.

Op dit punt stel ik vast dat uit het aan het Hof overgelegde dossier naar voren komt dat de betrokken partijen van mening verschillen over welke verjaringsregels naar Portugees recht van toepassing zijn, zowel waar het gaat om de hoofdsom van de betrokken steun als om de rente daarvan.

36.

Dit gezegd hebbende, moet overeenkomstig hetgeen de verwijzende rechter opmerkt ( 13 ), worden vastgesteld dat de toepasselijke verjaringstermijn voor de terugvordering van de hoofdsom van de steun naar Portugees recht de twintig jaar is die in artikel 309 van de Código Civil is vastgelegd. ( 14 ) Niets in het prejudiciële verzoek duidt erop dat toepassing van deze termijn in de weg staat aan de terugvordering van deze hoofdsom in het hoofdgeding. ( 15 )

37.

Wat daarentegen de terugvordering van de rente van de steun betreft, lijkt de verwijzende rechter enerzijds van mening te zijn dat in beginsel de in artikel 310, onder d), van de Código Civil vastgestelde termijn van vijf jaar van toepassing is. ( 16 ) Anderzijds lijkt de toepassing van deze termijn van vijf jaar ook eraan in de weg te staan dat de rente van de steun in casu volledig wordt teruggevorderd. ( 17 )

38.

Uit het antwoord van de verwijzende rechter op het verzoek om nadere toelichting blijkt namelijk dat de verjaringstermijn van vijf jaar op 26 juli 2013 is gestuit en alle vóór 26 juni 2008 vervallen rente, krachtens artikel 310, onder d), van de Código Civil is verjaard. ( 18 ) Ik vat de nationale bepaling aldus op dat de rentevorderingen na verloop van een termijn van vijf jaar na de datum dat deze rente opeisbaar wordt, vervallen.

39.

Daaruit kan worden afgeleid dat de beschikking van de Commissie van 25 november 1999 naar Portugees recht de verjaring niet kon stuiten. Ik preciseer in dit verband dat een deel van de rente reeds lijkt te zijn verjaard, ook al hadden de Portugese autoriteiten de verjaring van vijf jaar onmiddellijk na het vaststellen van de beschikking van de Commissie gestuit. ( 19 )

40.

Gelet hierop moet er om de gerezen vraag te kunnen beantwoorden onderscheid worden gemaakt tussen twee tijdvakken: het tijdvak vóór de beschikking van de Commissie (deel A) en het tijdvak na deze beschikking (deel B).

41.

Wat het eerste tijdvak betreft rijst namelijk de vraag of artikel 17, lid 1, en artikel 16, leden 2 en 3, van verordening 2015/1589 zich verzetten tegen de toepassing van een verjaringstermijn van vijf jaar zoals de onderhavige litigieuze termijn, aangezien die termijn de verjaring van vervallen rente van steun kan meebrengen nog vóór het verstrijken van de termijn van tien jaar die de Commissie op grond van artikel 17, lid 1, van verordening 2015/1589 heeft om de terugvordering van onrechtmatige steun te gelasten.

42.

Wat het tweede tijdvak betreft, blijkt de verjaring van de rente van de steun te zijn veroorzaakt doordat het IFAP zich met enorme vertraging naar de beschikking van de Commissie heeft gevoegd.

43.

Hoewel de Portugese autoriteiten onmiddellijk aan de beschikking van de Commissie moesten voldoen ( 20 ), zijn er immers veertien jaar verstreken tussen de vaststelling van de beschikking van de Commissie en de stuiting van de verjaringstermijn, hetgeen meebrengt dat, indien artikel 310, onder d), van de Código Civil van toepassing is, een groot deel van de ná vaststelling van de beschikking van de Commissie vervallen rente is verjaard.

44.

In deze situatie rijst dus de vraag of de begunstigde van steun zich in het kader van een onaantastbare beschikking van de Commissie betreffende de terugvordering van onrechtmatige steun kan beroepen op een nationale verjaringsregel, wanneer de toepassing van die regel eraan in de weg staat dat de rente van de steun volledig wordt teruggevorderd.

45.

Hoewel het Hof zich reeds over soortgelijke vragen heeft uitgesproken, maakt deze zaak het hem mogelijk aan te geven in hoeverre een dergelijke nationale verjaringsregel van toepassing kan zijn bij de terugvordering van onrechtmatige steun in een situatie als die in het hoofdgeding.

46.

In dat verband moet eraan worden herinnerd dat verjaringsregels een zeer belangrijke rol spelen in het vermogensrecht. Verjaring maakt het namelijk voor de schuldeiser onmogelijk om het innen van zijn schuldvordering af te dwingen. Zoals het Hof reeds heeft vastgesteld, bevorderen de verjaringsregels door het stellen van een tijdslimiet de rechtszekerheid van de debiteur. ( 21 )

47.

Zoals ik uiteen zal zetten ben ik, net als de Commissie en het IFAP, van mening dat voor elk van de twee tijdvakken een nationale verjaringsregel van vijf jaar zoals aan de orde in het hoofdgeding moet worden afgewezen. ( 22 )

A.

Tijdvak vóór de beschikking van de Commissie

48.

Allereerst herinner ik eraan dat er op grond van artikel 17, lid 1, van verordening 2015/1589 een verjaringstermijn van tien jaar voor de Commissie geldt om de terugvordering van onrechtmatige steun te gelasten. Volgens artikel 17, lid 2, van diezelfde verordening gaat deze verjaringstermijn lopen op de dag waarop de onrechtmatige steun als individuele steun of in het kader van een steunregeling aan de begunstigde is verleend. Ingevolge artikel 17, lid 3, van deze verordening wordt steun ten aanzien waarvan deze verjaringstermijn is verstreken, als bestaande steun beschouwd. ( 23 )

49.

In casu staat vast dat de beschikking van de Commissie van 25 november 1999 vóór het verstrijken van deze termijn is vastgesteld. ( 24 )

50.

Voorts wijs ik erop dat artikel 16, lid 3, van verordening 2015/1589 een weergave vormt van de eisen van het reeds eerder in de rechtspraak neergelegde beginsel van doeltreffendheid. ( 25 )

51.

Overeenkomstig deze rechtspraak moet bij gebreke van Uniebepalingen betreffende de procedure van terugvordering van onwettig verleende steun, die terugvordering in beginsel weliswaar volgens de relevante nationale bepalingen geschieden, doch moeten die bepalingen aldus worden toegepast dat de door het Unierecht verlangde terugvordering in de praktijk niet onmogelijk wordt gemaakt en het belang van de Unie daarbij ten volle in aanmerking wordt genomen. ( 26 )

52.

Een nationale regel die eraan in de weg staat dat de nationale rechter of een nationale autoriteit alle consequenties uit de schending van artikel 108, lid 3, derde volzin, VWEU trekt, moet dan ook onverenigbaar worden geacht met het doeltreffendheidsbeginsel. ( 27 )

53.

Ik ben net als de verwijzende rechter van mening dat uit artikel 17, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 16, leden 2 en 3, van verordening 2015/1589, voortvloeit dat deze bepalingen in de weg staan aan de toepassing van een termijn van vijf jaar, zoals die welke in het hoofdgeding in artikel 310, onder d), van de Código Civil is gesteld.

54.

Een bepaling als artikel 310, onder d), gelezen in samenhang met artikel 306 van de Código Civil, kan namelijk afbreuk doen aan de bevoegdheid van de Commissie, aangezien de rente van steun kan verjaren vóór het verstrijken van de termijn van tien jaar die de Commissie op grond van artikel 17, lid 1, van verordening 2015/1589 heeft om een terugvorderingsbesluit van onrechtmatige steun vast te stellen.

55.

In het hoofdgeding lijkt het erop dat een deel van de rente dan ook was verjaard, indien artikel 310, onder d), van de Código Civil zou zijn toegepast. ( 28 ) Deze nationale regel heeft dus tot gevolg dat het onmogelijk wordt om de rente van de steun volledig terug te vorderen.

56.

De door mij voorgestelde uitlegging wordt overigens bevestigd in het recent door de Grote kamer van het Hof gewezen arrest Eesti Pagar. ( 29 )

57.

Deze zaak betrof onder meer de vraag welke verjaringstermijn van toepassing was op de terugvordering van onrechtmatige steun, en met name of de toepasselijke verjaringstermijn de in het nationale recht of de in het Unierecht vastgestelde termijn was, en in dat laatste geval, eventueel de in artikel 15, lid 1, van verordening nr. 659/1999 bedoelde termijn. ( 30 )

58.

Het Hof was van oordeel dat het feit dat de nationale verjaringsregels in beginsel van toepassing zijn wanneer de nationale autoriteiten onrechtmatig verleende steun op eigen initiatief terugvorderen, op zich onverlet laat dat deze steun later kan worden teruggevorderd ter uitvoering van een daartoe strekkend besluit van de Commissie, die na het verstrijken van de nationale verjaringstermijnen maar binnen de in artikel 15 van verordening nr. 659/1999 bedoelde termijn van tien jaar een onderzoek naar de steun in kwestie kan instellen wanneer zij beschikt over informatie betreffende het gestelde onrechtmatige karakter van deze steun, ongeacht de bron van die informatie. ( 31 )

59.

Met andere woorden de Commissie kan altijd binnen de in artikel 17, lid 1, van verordening 2015/1589 gestelde termijn van tien jaar de terugvordering van onrechtmatige steun gelasten, en wel ongeacht het eventuele verstrijken van de in de nationale procedure toegepaste verjaringstermijn.

60.

Blijkens het bovenstaande verzetten artikel 16, leden 2 en 3, van verordening 2015/1589, en artikel 17, lid 1, van deze verordening, zich dus tegen de toepassing van een nationale bepaling, zoals artikel 310, onder d), van de Código Civil. Het staat aan de verwijzende rechter om deze bepaling buiten toepassing te laten in een zaak als die in het hoofdgeding. ( 32 )

B.

Tijdvak ná de beschikking van de Commissie

61.

Wat het tijdvak ná de beschikking van de Commissie betreft, vloeit stellig uit artikel 16, lid 3, van verordening 2015/1589 voort dat een nationale verjaringsbepaling van vijf jaar zoals die in het hoofdgeding, moet worden afgewezen, aangezien deze zich ertegen verzet dat de steun overeenkomstig de beschikking van de Commissie van 25 november 1999 volledig wordt teruggevorderd.

62.

Toch rijst de vraag of het in artikel 16, lid 3, van verordening 2015/1589 gestelde doeltreffendheidsbeginsel nog steeds vereist dat de steun overeenkomstig de beschikking van de Commissie volledig wordt teruggevorderd, wanneer de bevoegde autoriteit de in het nationaal recht vastgestelde verjaringstermijn heeft laten verstrijken. ( 33 )

63.

Met andere woorden, aangezien er veertien jaar zijn verstreken na de vaststelling van de beschikking van de Commissie, is het de vraag of het rechtszekerheidsvereiste in die situatie de toepassing van een dergelijke nationale bepaling kan rechtvaardigen.

64.

Op dit punt merk ik op dat het Hof heeft erkend dat het doeltreffendheidsbeginsel niet onvoorwaardelijk geldt, aangezien er zich uitzonderlijke omstandigheden kunnen voordoen waarin het niet aangewezen is de terugbetaling van onrechtmatige steun te gelasten. ( 34 )

65.

Meer in het bijzonder wordt dit beginsel, wat de bevoegdheden van de Commissie betreft, uitgedrukt in artikel 16, lid 1, laatste volzin, van verordening 2015/1589, waarin wordt bepaald dat de Commissie geen terugvordering van de steun verlangt indien zulks in strijd is met een algemeen beginsel van het Unierecht.

66.

Wat het nationale recht van de lidstaten betreft, erkent het Hof dat het vertrouwensbeginsel deel uitmaakt van de rechtsorde van de Unie, en dat derhalve geen strijdigheid met deze rechtsorde kan worden aangenomen indien een nationale regeling het gewettigd vertrouwen en de rechtszekerheid beschermt op een gebied als de terugvordering van onrechtmatige steun ( 35 ), ook in een situatie waarin de Commissie een negatieve eindbeslissing heeft genomen. ( 36 )

67.

In casu stel ik om te beginnen vast dat het Hof heeft geoordeeld dat gelet op het dwingend karakter van het door de Commissie krachtens artikel 108 VWEU uitgeoefende toezicht op de steunmaatregelen van de staten, ondernemingen die steun genieten in beginsel slechts een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de steun kunnen hebben wanneer de steun met inachtneming van de procedure van dat artikel is toegekend. Een behoedzame ondernemer zal namelijk normaliter in staat zijn zich ervan te vergewissen of deze procedure is gevolgd. ( 37 ) Dit geldt zowel voor individuele steun als voor steun op grond van een steunregeling. ( 38 )

68.

Bijgevolg kan verzoekster in het hoofdgeding in casu niet aanvoeren dat zij een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de steun had.

69.

Voorts wijs ik wat het rechtszekerheidsbeginsel betreft, erop dat het Hof zich reeds over een soortgelijke kwestie als de onderhavige heeft uitgesproken.

70.

Zo ging het er bij een van de in het arrest van 20 maart 1997, Alcan Deutschland ( 39 ), gestelde vragen om of de bevoegde autoriteit op grond van Unierecht verplicht is het toekenningsbesluit van onrechtmatige steun overeenkomstig een onaantastbare beschikking van de Commissie waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard en terugvordering wordt gelast, in te trekken, ook indien zij de termijn waarna intrekking naar nationaal recht in verband met de rechtszekerheid is uitgesloten, heeft laten verstrijken. Volgens de betrokken nationale bepaling konden onrechtmatige bestuurshandelingen slechts worden ingetrokken binnen een jaar na het tijdstip waarop de autoriteit kennis had gekregen van omstandigheden die deze intrekking rechtvaardigen.

71.

Om te beginnen heeft het Hof gewezen op het doeltreffendheidsbeginsel en het beginsel dat de ontvanger van steun in beginsel slechts een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de steun kan hebben, wanneer de steun met inachtneming van de procedure van artikel 108 VWEU is toegekend. Volgens het Hof moest de vraag in het licht van deze beginselen worden beantwoord. ( 40 )

72.

Vervolgens heeft het Hof in de punten 34 tot en met 37 geoordeeld:

73.

Het Hof trok daaruit de conclusie dat de bevoegde autoriteit op grond van het Unierecht verplicht is om het toekenningsbesluit van onrechtmatige steun, overeenkomstig een onaantastbare beschikking van de Commissie waarbij de steun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard en terugvordering wordt gelast, in te trekken, ook indien zij de termijn waarna naar nationaal recht intrekking in het belang van de rechtszekerheid is uitgesloten, heeft laten verstrijken. ( 42 )

74.

Mijns inziens kan uit bovengenoemd arrest worden afgeleid dat de in het nationale recht vastgestelde verjaringsregels in het algemeen geen toepassing kunnen vinden bij de terugvordering van steun, wanneer deze regels eraan in de weg staan dat de steun wordt teruggevorderd overeenkomstig een onaantastbare beschikking van de Commissie, en wanneer de enige reden die zich tegen deze terugvordering verzet, gelegen is in het feit dat de nationale autoriteiten zich met aanzienlijke vertraging naar deze beschikking hebben gevoegd, zodat de steun naar nationaal recht is verjaard.

75.

Weliswaar betreft het arrest Alcan Deutschland ( 43 ) geen verjaringsregel in strikte zin, maar een vervalregel. ( 44 ) Ik wijs er echter op dat vervalregels net als verjaringsregels in verband met de rechtszekerheid worden vastgesteld, waardoor de overwegingen van het arrest Alcan Deutschland ( 45 ) ook van toepassing zijn op verjaringsregels, zoals het Hof ook lijkt aan te geven in het arrest Commissie/Italië ( 46 ).

76.

In laatstgenoemd arrest heeft het Hof de beginselen van het arrest Alcan Deutschland ( 47 ) namelijk naar analogie toegepast in het kader van verjaringsregels. Meer in het bijzonder was het Hof van oordeel dat wat gevallen betreft waarin de bevelen tot terugvordering van de betrokken onrechtmatige steun bij de nationale rechterlijke instanties worden betwist, de betrokken lidstaat overeenkomstig het vereiste van daadwerkelijke terugvordering van met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun „elke nationale beslissing [dient] aan te vechten die de beschikking van de Commissie haar nuttige werking ontneemt, in het bijzonder om redenen die […] verband houden met de toepassing van verjaringsregels (zie naar analogie arrest van 20 maart 1997, Alcan Deutschland, C‑24/95, […], punten 34 en 38)”. ( 48 )

77.

Voorts wil ik benadrukken dat, terwijl het bij het arrest Alcan Deutschland ( 49 ) ging om individuele steun, de redenering van het Hof in het arrest mijns inziens bedoeld is toepassing te vinden op steun op grond van een steunregeling.

78.

Het beginsel dat ondernemingen die steun genieten, in beginsel slechts een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de steun kunnen hebben wanneer de steun met inachtneming van de procedure van artikel 108 VWEU is toegekend, is immers zowel van toepassing op individuele steun als op steun op grond van een steunregeling. ( 50 ) Tussen deze twee gevallen dient derhalve geen onderscheid te worden gemaakt.

79.

Ten slotte wil ik benadrukken dat de duur van een jaar van de vervalregel in de zaak Alcan Deutschland ( 51 ), mijns inziens niet van invloed is op de redenering van het Hof in dit arrest.

80.

Zoals de Commissie ter terechtzitting in feite heeft opgemerkt, is de duur van een verjaringsregel immers niet van invloed op de hierboven uiteengezette argumenten die rechtvaardigen dat de begunstigde van onrechtmatige steun zich niet op een nationale verjaringsregel kan beroepen.

81.

Kortom, wanneer de Commissie de terugvordering van onrechtmatige steun gelast en daartegen geen beroep in rechte is ingesteld, is de rol van de nationale autoriteiten beperkt tot het uitvoeren van deze beschikking van de Commissie. Deze autoriteiten hebben dus geen enkele beoordelingsbevoegdheid inzake de terugvordering van de steun. ( 52 ) Aangezien de nationale autoriteit geen beoordelingsbevoegdheid heeft, verkeert de ontvanger van onrechtmatige steun niet langer in onzekerheid, wanneer de Commissie een beschikking heeft gegeven waarbij deze steun onverenigbaar wordt verklaard en terugvordering wordt gelast. ( 53 ) Dat geldt zowel voor individuele steun als voor steun op grond van een steunregeling. ( 54 ) Het rechtszekerheidsbeginsel kan derhalve niet in de weg staan aan de terugbetaling van de steun, op grond dat de nationale autoriteiten zich met vertraging hebben gevoegd naar de beschikking waarbij die terugbetaling wordt gelast, en wel ongeacht de duur van de gestelde verjaringstermijn. Anders zou de terugvordering van ten onrechte betaalde steun nagenoeg onmogelijk worden en zouden de Uniebepalingen inzake staatssteun elk nuttig effect verliezen. ( 55 )

82.

Deze strikte aanpak vindt steun in het feit dat een met het VWEU strijdige verstoring van de mededinging moet worden opgeheven. De terugvordering van de steun, met inbegrip van de daarop betrekking hebbende rente, is immers het logische gevolg van de onrechtmatigheid van de steun. Met de terugvordering wordt beoogd de vroegere toestand te herstellen. Door deze terugbetaling verliest de verkrijger het voordeel dat hij ten opzichte van zijn concurrenten op de markt genoot en wordt de toestand van vóór de steunverlening geacht te zijn hersteld. ( 56 ) Om de steun geheel terug te vorderen moet de rente dus ook worden teruggevorderd. ( 57 )

83.

Bovendien, zoals advocaat-generaal Jacobs in de zaak Alcan Deutschland ( 58 ) heeft opgemerkt, moet niet uit het oog worden verloren dat een verjaringsregel inherente problemen meebrengt wanneer deze op het gebied van staatssteun wordt toegepast.

84.

Een dergelijke regel gaat er namelijk van uit dat de overheid en particulieren tegengestelde belangen hebben. Wanneer de overheid ontdekt dat een besluit tot toekenning van financiële steun onrechtmatig is, heeft zij er normaal belang bij om zo snel mogelijk de betaalde bedragen terug te vorderen. Voor de particulier het in van belang om het verkregen voordeel te behouden. De belangen van de overheid en van de particulier kunnen echter samenvallen wanneer een overheidsinstantie door steun te verlenen bewust het Unierecht schendt en zij er dus, behalve wanneer zij haar beleid heeft gewijzigd, belang bij heeft dat de begunstigde het in strijd met het Unierecht verkregen voordeel behoudt, omdat zij zelf het Unierecht heeft geschonden. ( 59 )

85.

Wat de situatie in het hoofdgeding betreft, vloeit uit het bovenstaande voort dat er geen enkele omstandigheid is die kan rechtvaardigen dat de rente van de steun niet wordt teruggevorderd, niettegenstaande het feit dat de rente krachtens nationale bepalingen is verjaard. Vanaf 25 november 1999, de datum waarop de Commissie haar beschikking heeft gegeven waarbij de terugvordering van de steun werd gelast, verkeerde Nelson Antunes da Cunha namelijk niet langer in onzekerheid over het feit dat de steun geheel zou worden teruggevorderd. ( 60 )

86.

Zoals ook de Commissie opmerkt, stel ik overigens vast dat het IFAP in maart 2001 een brief aan Nelson Antunes da Cunha heeft gestuurd met het verzoek de steun terug te betalen. ( 61 ) Het geen gevolg geven aan dit verzoek door de begunstigde blijkt dus een van de oorzaken te zijn geweest van de vertraging bij de terugvordering van de steun. De situatie in het hoofdgeding kan daarom niet worden gelijkgesteld met die waarin een marktdeelnemer niet weet of de bevoegde instantie een besluit zal nemen, en waarin het rechtszekerheidsbeginsel vereist dat na het verstrijken van een bepaalde termijn aan die onzekerheid een einde komt. ( 62 )

87.

Bijgevolg moet de verwijzende rechter een nationale bepaling als die in het hoofdgeding buiten toepassing laten, ook wat betreft het tijdvak na de beschikking van de Commissie, aangezien deze bepaling in de weg staat aan de volledige terugvordering van de rente van de steun.

V.

Conclusie

88.

Gelet op het bovenstaande geef ik het Hof in overweging de vierde vraag van de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra te beantwoorden als volgt: