<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑378/13</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CC0378</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2172">EU:C:2014:2172</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>32</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>32</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA J. KOKOTT – SPRAWY C‑196/13 I C‑378/13</P><P>KOMISJA PRZECIWKO WŁOCHOM I KOMISJA PRZECIWKO GRECJI</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20140904">4 września 2014 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑196/13</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Republice Włoskiej</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">i</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑378/13</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">przeciwko</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Republice Greckiej</HT></P></STI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 260 TFUE</KEYWORD><KEYWORD>Niewykonanie wyroków Trybunału</KEYWORD><KEYWORD>Wyroki Komisja/Włochy (C‑135/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i Komisja/Grecja (C‑502/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)</KEYWORD><KEYWORD>Prawo dotyczące odpadów</KEYWORD><KEYWORD>Nielegalne składowiska</KEYWORD><KEYWORD>Zamknięcie</KEYWORD><KEYWORD>Rekultywacja</KEYWORD><KEYWORD>Ponowne zezwolenie zgodnie z dyrektywą 99/31/WE</KEYWORD><KEYWORD>Kary pieniężne</KEYWORD><KEYWORD>Nałożenie okresowej kary pieniężnej i ryczałtu</KEYWORD><KEYWORD>Redukcja okresowej kary pieniężnej w przypadku częściowego wykonania</KEYWORD></INDEX><CONTENTS.CONCLUSION><TOC><TITLE><TI><P>Spis treści</P></TI></TITLE><TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>II –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Okoliczności powstania obu sporów</ITEM.CONT><ITEM.REF>6</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>A –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Sprawa Komisja/Włochy (C‑196/13)</ITEM.CONT><ITEM.REF>6</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>B –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Sprawa Komisja/Grecja (C‑378/13)</ITEM.CONT><ITEM.REF>7</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>III –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Żądania stron</ITEM.CONT><ITEM.REF>7</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>IV –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ocena prawna</ITEM.CONT><ITEM.REF>8</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>A –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Uwagi wstępne</ITEM.CONT><ITEM.REF>8</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie dalszego istnienia obowiązku wykonania wyroku</ITEM.CONT><ITEM.REF>8</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie daty odniesienia dla oceny wykonania wyroku</ITEM.CONT><ITEM.REF>10</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><?PAGE NO="2"?><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>B –</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie postępowania przeciwko Włochom</ITEM.CONT><ITEM.REF>10</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie dopuszczalności</ITEM.CONT><ITEM.REF>10</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)</ITEM.CONT><ITEM.REF>10</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>a)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie korzystania z nielegalnych składowisk</ITEM.CONT><ITEM.REF>11</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie liczby w dalszym ciągu czynnych składowisk</ITEM.CONT><ITEM.REF>11</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie wprowadzenia dodatkowych uregulowań i kontroli</ITEM.CONT><ITEM.REF>12</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>b)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie rekultywacji nielegalnych składowisk</ITEM.CONT><ITEM.REF>13</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie obowiązku rekultywacji – uwagi ogólne</ITEM.CONT><ITEM.REF>13</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych</ITEM.CONT><ITEM.REF>14</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>iii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie składowisk objętych postępowaniem</ITEM.CONT><ITEM.REF>15</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>c)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie uzyskania ponownego zezwolenia przez w dalszym ciągu czynne składowiska zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów</ITEM.CONT><ITEM.REF>18</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>d)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wniosek częściowy</ITEM.CONT><ITEM.REF>18</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>C –</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie postępowania przeciwko Grecji</ITEM.CONT><ITEM.REF>18</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>D –</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie kar pieniężnych</ITEM.CONT><ITEM.REF>19</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie okresowej kary pieniężnej</ITEM.CONT><ITEM.REF>20</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>a)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Sprawa C‑196/13, Komisja/Włochy</ITEM.CONT><ITEM.REF>20</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie dalszego trwania naruszeń</ITEM.CONT><ITEM.REF>20</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>–</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie przypadków bezspornych</ITEM.CONT><ITEM.REF>21</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>–</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie obu spornych przypadków</ITEM.CONT><ITEM.REF>21</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>–</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wniosek częściowy</ITEM.CONT><ITEM.REF>23</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie formy okresowej kary pieniężnej – stała wysokość lub kwota stopniowo malejąca?</ITEM.CONT><ITEM.REF>23</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>iii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie kwoty podstawowej</ITEM.CONT><ITEM.REF>25</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>b)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Sprawa C‑378/13, Komisja/Grecja</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie kwoty podstawowej okresowej kary pieniężnej</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie uznania zamknięcia składowiska</ITEM.CONT><ITEM.REF>29</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>iii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wniosek częściowy</ITEM.CONT><ITEM.REF>29</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie ryczałtu</ITEM.CONT><ITEM.REF>30</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>a)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Sprawa C‑196/13, Komisja/Włochy</ITEM.CONT><ITEM.REF>30</ITEM.REF></TOC.ITEM><?PAGE NO="3"?><TOC.ITEM><NO.ITEM>b)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Sprawa C‑378/13, Komisja/Grecja</ITEM.CONT><ITEM.REF>31</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>V –</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie kosztów</ITEM.CONT><ITEM.REF>31</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>VI –</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wnioski</ITEM.CONT><ITEM.REF>32</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Przy stosowaniu prawa Unii dotyczącego odpadów pojawiają się czasami trudności. Takie trudności leżą u podstaw niniejszych postępowań. Komisja wszczęła mianowicie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Grecji i Włochom z powodu dużej ilości nielegalnych składowisk odpadów, które zakończyły się wyrokami Komisja/Grecja (C‑502/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i Komisja/Włochy (C‑135/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Obecnie zwraca się ona ponownie do Trybunału, ponieważ jej zdaniem wyroki te nie zostały jeszcze w pełni wykonane. Ze względu na to, że obie sprawy częściowo dotyczą tych samych kwestii, omówię je wspólnie w tej opinii.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Sprawy dotyczą użytkowania nielegalnych składowisk oraz nieprzeprowadzenia rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk. W postępowaniu przeciwko Włochom dodatkowo niektóre składowiska zawierają niebezpieczne odpady, które nie były zidentyfikowane i zarejestrowane, a niektóre składowiska nie uzyskały ponownego zezwolenia zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia <DATE ISO="19990426">26 kwietnia 1999 r.</DATE> w sprawie składowania odpadów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="182" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1999">Dz.U. L 182, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 4, s. 228), zmieniona rozporządzeniem (WE) 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20030929">29 września 2003 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="284" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">Dz.U. L 284, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 4, s. 447).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Pierwszy problem wiąże się z obowiązującym prawem. Czy wyroki z lat 2005 i 2007 mogą lub powinny być wykonane, pomimo że tymczasem zmieniła się sytuacja prawna?</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Stwierdzone naruszenia dotyczą mianowicie dawnej dyrektywy w sprawie odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>W pierwszym postępowaniu dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia <DATE ISO="19750715">15 lipca 1975 r.</DATE> w sprawie odpadów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="194" PAGE.FIRST="39" DATE.PUB="1975">Dz.U. L 194, s. 39</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 1, s. 23), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia <DATE ISO="19910318">18 marca 1991 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="078" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1991">Dz.U. L 78, s. 32</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 3).</P></NOTE>, a w przypadku Włoch ponadto dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Dyrektywa Rady 91/689/EWG z dnia <DATE ISO="19911212">12 grudnia 1991 r.</DATE> w sprawie odpadów niebezpiecznych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="377" PAGE.FIRST="20" DATE.PUB="1991">Dz.U. L 377, s. 20</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 78).</P></NOTE>, jak i dyrektywy w sprawie składowania odpadów. W tym czasie uchylono jednak dyrektywę w sprawie odpadów i zastąpiono ją, nie wprowadzając merytorycznych zmian, ujednoliconą wersją<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Dyrektywa 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060405">5 kwietnia 2006 r.</DATE> w sprawie odpadów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="114" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2006">Dz.U. L 114, s. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Następnie została przyjęta przez Unię nowa dyrektywa w sprawie odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia <DATE ISO="20081119">19 listopada 2008 r.</DATE> w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="312" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="2008">Dz.U. L 312, s. 3</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, która uchyliła i zastąpiła ujednoliconą dyrektywę w sprawie odpadów oraz dyrektywę w sprawie odpadów niebezpiecznych. Dlatego też należy rozważyć zakres, w jakim pierwotne naruszenia w dalszym ciągu wymagają podjęcia środków.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>W szczególności w postępowaniu przeciwko Włochom pojawia się kwestia przedmiotu pierwszego wyroku i odpowiednio zakresu obowiązku wykonania wyroku. Trybunał stwierdził uchybienie zobowiązaniom w sposób ogólny i ciągły<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Wyrok Komisja/Włochy, C‑135/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45.</P></NOTE>, nie określając dokładnie, które przypadki są przedmiotem stwierdzenia naruszenia. Należy więc wyjaśnić, czy i w jaki sposób należy taki wyrok wykonać zgodnie z art. 260 TFUE.</TXT></NP><?PAGE NO="4"?><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Dalsze kwestie związane są z nałożeniem ewentualnego ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej. Ponieważ oba postępowania obejmują dużą liczbę pojedynczych przypadków, należy rozważyć, w jaki sposób uwzględniać te pojedyncze przypadki i jakie skutki dla wysokości okresowej kary pieniężnej ma wykonanie wyroku w stosunku do niektórych przypadków. W szczególności chodzi o kwestię, czy powinno nałożyć się malejącą okresową karę pieniężną, której przypadająca okresowo kwota będzie się odpowiednio zmniejszać wraz z poczynionymi postępami w wykonaniu wyroku.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dawna dyrektywa w sprawie odpadów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>W art. 4 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów zobowiązano do ochrony zdrowia i środowiska przy gospodarowaniu odpadami oraz do zapobiegania nielegalnemu składowaniu odpadów:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że odpady są odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu […].</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie podejmują także niezbędne środki zakazujące porzucania, wysypywania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 8 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów nakłada na państwa członkowskie obowiązek podjęcia środków niezbędnych w celu zapewnienia, aby każdy posiadacz odpadów bądź przekazywał odpady prywatnemu lub państwowemu punktowi zbierania odpadów, bądź przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załączniku IIA lub IIB do tej dyrektywy, bądź odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę zgodnie z przepisami tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 9 ust. 1 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów przewiduje, że do celów wykonania między innymi art. 4 tej dyrektywy wszelkie zakłady lub przedsiębiorstwa, które zajmują się unieszkodliwianiem odpadów, muszą uzyskać zezwolenie od właściwych władz odpowiedzialnych za wykonanie przepisów tej dyrektywy.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa w sprawie odpadów niebezpiecznych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>W art. 2 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych zawarto podstawowe obowiązki przy unieszkodliwianiu odpadów:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie podejmują konieczne działania w celu zapewnienia, aby odpady były rejestrowane i identyfikowane w każdym miejscu, gdzie odbywa się zwałowanie (zrzut) odpadów niebezpiecznych.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Nowa dyrektywa w sprawie odpadów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Dyrektywa w sprawie odpadów oraz dyrektywa w sprawie odpadów niebezpiecznych na mocy art. 41 nowej dyrektywy w sprawie odpadów zostały uchylone z dniem <DATE ISO="20101212">12 grudnia 2010 r.</DATE> Przepis ten stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Odesłania do uchylonych dyrektyw uznaje się za odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku V<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuły 4, 8 i 9 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów zostały zastąpione bez wprowadzania znacznych zmian przez art. 13 i art. 36 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 i 2 nowej dyrektywy w sprawie odpadów.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Funkcjonalnym odpowiednikiem art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych jest art. 35 ust. 1 i 2 nowej dyrektywy w sprawie odpadów:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Zakłady lub przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 23 ust. 1 [zakłady lub przedsiębiorstwa, które zamierzają dokonywać przetwarzania odpadów], wytwórcy odpadów niebezpiecznych oraz zakłady i przedsiębiorstwa, które zawodowo zajmują się zbieraniem lub transportem odpadów niebezpiecznych lub funkcjonują jako dealerzy i brokerzy odpadów niebezpiecznych, prowadzą w porządku chronologicznym ewidencję ilości, charakteru, miejsca pochodzenia odpadów oraz, w odpowiednich przypadkach, miejsca przeznaczenia, częstotliwości zbierania, sposobu transportu oraz przewidywanej metody przetwarzania odpadów i udostępniają te informacje właściwym organom na ich żądanie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku odpadów niebezpiecznych dokumentację należy przechowywać przez co najmniej trzy lata, z wyłączeniem zakładów i przedsiębiorstw transportujących odpady niebezpieczne, które muszą przechowywać taką dokumentację przez co najmniej 12 miesięcy.</ALINEA><ALINEA>Dowody przeprowadzenia czynności gospodarowania odpadami muszą być dostarczone na żądanie właściwych organów lub poprzedniego posiadacza<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa w sprawie składowania odpadów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>W art. 14 lit. a)–c) dyrektywy w sprawie składowania odpadów uregulowana jest kwestia objęcia istniejących już składowisk odpadów regulacją dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Państwa członkowskie podejmują środki, aby składowiska odpadów, które posiadają zezwolenia lub które już działają w czasie transpozycji niniejszej dyrektywy, nie mogły kontynuować działań, jeżeli nie zostaną podjęte […] środki wymienione poniżej:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>w ciągu jednego roku od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1 [to jest najpóźniej do dnia <DATE ISO="20020716">16 lipca 2002 r.</DATE>] podmiot zajmujący się składowiskiem przygotowuje i przedstawia właściwym władzom w celu zatwierdzenia plan zagospodarowania składowiska, włącznie z elementami wymienionymi w art. 8, oraz wszelkie środki korygujące, które zdaniem podmiotu zajmującego się składowiskiem będą potrzebne do spełnienia wymagań niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymagań określonych w pkt 1 załącznika I;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>po przedstawieniu planu zagospodarowania właściwe władze podejmują ostateczną decyzję w sprawie dalszego działania składowiska odpadów na podstawie wymienionego planu zagospodarowania oraz niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki mające na celu, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały, zgodnie z art. 8, zezwolenia na kontynuację działania;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>na podstawie zatwierdzonego planu zagospodarowania składowiska odpadów właściwe władze zatwierdzają niezbędne prace i wyznaczają okres przejściowy na zakończenie realizacji planu. Każde istniejące składowisko odpadów spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymagań wymienionych w załączniku I, pkt 1, w ciągu ośmiu lat od daty ustanowionej w art. 18 ust. 1<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy w sprawie składowania odpadów państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do jej wykonania nie później niż w ciągu dwóch lat po jej wejściu w życie (to jest najpóźniej do dnia <DATE ISO="20010716">16 lipca 2001 r.</DATE>) i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania obu sporów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Przedmiotem niniejszej opinii są dwa postępowania na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE przeciwko Włochom i Grecji dotyczące wykonania dwóch wcześniejszych wyroków wydanych na podstawie art. 258 TFUE z powodu naruszenia prawa Unii dotyczącego odpadów.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Sprawa Komisja/Włochy (C‑196/13)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Dnia <DATE ISO="20070426">26 kwietnia 2007 r.</DATE> w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Trybunał stwierdził, że Republika Włoska, nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>dla zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu, oraz dla zakazania porzucania, wysypywania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów;</P></ITEM><ITEM><P>aby każdy posiadacz odpadów przekazywał odpady prywatnemu lub państwowemu punktowi zbierania odpadów bądź przedsiębiorstwu zajmującemu się ich unieszkodliwianiem lub odzyskiwaniem albo odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie odpadów;</P></ITEM><ITEM><P>aby każdy zakład lub przedsiębiorstwo, które zajmują się unieszkodliwianiem odpadów, uzyskały zezwolenie od właściwych władz;</P></ITEM><ITEM><P>aby odpady niebezpieczne były rejestrowane i identyfikowane w każdym miejscu, gdzie są wysypywane lub składowane;</P></ITEM><ITEM><P>aby w odniesieniu do składowisk posiadających zezwolenie lub eksploatowanych już w dniu <DATE ISO="20010716">16 lipca 2001 r.</DATE> prowadzący składowisko przed dniem <DATE ISO="20020716">16 lipca 2002 r.</DATE> przygotował i przedstawił właściwym władzom w celu zatwierdzenia plan zagospodarowania składowiska, zawierający informacje dotyczące warunków udzielenia pozwolenia oraz wszelkich środków korygujących uznanych przez niego za niezbędne, i aby po przedstawieniu planu zagospodarowania właściwe władze podjęły ostateczną decyzję w sprawie dalszego działania składowiska, zamykając jak najszybciej składowiska, które nie uzyskały zezwolenia na kontynuację działalności lub zatwierdzając niezbędne prace i ustalając okres przejściowy w celu realizacji planu,</P></ITEM></LIST></P><P>– uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i 9 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów, art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 lit. a)–c) dyrektywy w sprawie składowania odpadów.</P></NP><?PAGE NO="7"?><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Po pierwszych kontaktach Komisja wezwała Włochy w dniu <DATE ISO="20080201">1 lutego 2008 r.</DATE> do przedstawienia uwag w kwestii wykonania wyroku. W następstwie dalszej korespondencji dnia <DATE ISO="20090626">26 czerwca 2009 r.</DATE> Komisja wystosowała uzasadnioną opinię. Termin wykonania wyroku wyznaczony w tej opinii został przedłużony przez Komisję do dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE> Następnie Włochy przedstawiły kolejne uwagi, które jednak nie zadowoliły Komisji. Dlatego też dnia <DATE ISO="20130416">16 kwietnia 2013 r.</DATE> Komisja wniosła skargę w sprawie C‑196/13.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Sprawa Komisja/Grecja (C‑378/13)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>W wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) wydanym w dniu <DATE ISO="20051006">6 października 2005 r.</DATE> Trybunał orzekł, że nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych w celu zapewnienia przestrzegania art. 4, 8 i 9 dyrektywy w sprawie odpadów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Pomiędzy Komisją a Grecją nastąpiła intensywna wymiana informacji w przedmiocie wykonania tego wyroku. Dnia <DATE ISO="20101029">29 października 2010 r.</DATE> Komisja skierowała do Grecji dodatkowe wezwanie do przedłożenia uwag, w którym określiła ostateczny dwumiesięczny termin wykonania wyroku. Ze względu na to, że również dodatkowe dostarczone przez Grecję informacje nie zadowoliły Komisji, wniosła ona dnia <DATE ISO="20130702">2 lipca 2013 r.</DATE> skargę w sprawie C‑378/13.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Komisja wnosi w sprawie C‑196/13 o:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE, nie przyjmując wszystkich środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym zostało stwierdzone, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i 9 dyrektywy w sprawie odpadów, art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 lit. a)–c) dyrektywy w sprawie składowania odpadów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>nakazanie Republice Włoskiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wymiarze dziennym w kwocie <FT TYPE="DECIMAL">256819,20</FT> EUR za zwłokę w wykonaniu wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>nakazanie Republice Włoskiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu obliczonego poprzez pomnożenie dziennej kwoty <FT TYPE="DECIMAL">28089,60</FT> EUR przez liczbę dni, w których trwało uchybienie, począwszy od dnia, w którym został wydany wyrok Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), do dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>obciążenie Republiki Włoskiej kosztami.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Republika Włoska wnosi o uznanie skargi za niedopuszczalną, bezpodstawną, a w każdym razie bezzasadną i o orzeczenie w przedmiocie kosztów.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>W sprawie C‑378/13 Komisja wnosi o:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>stwierdzenie, że nie przyjmując środków koniecznych do wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="8"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wymiarze dziennym w kwocie <FT TYPE="DECIMAL">71193,60</FT> EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) począwszy od dnia, w którym zostanie ogłoszony wyrok w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>);</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">7786,80</FT> EUR za dzień począwszy od dnia ogłoszenia wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), jeżeli nastąpi ono wcześniej;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Republika Grecka wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>oddalenie w całości skargi wniesionej przez Komisję;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>posiłkowo o oddalenie wniosków o nakazanie zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej oraz ryczałtu;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>posiłkowo o uwzględnienie wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i ograniczenie zaproponowanej przez Komisję dziennej okresowej kary pieniężnej do absolutnego minimum oraz ograniczenie ryczałtu do przewidzianego dla Grecji minimum, tzn. do <FT TYPE="NUMBER">2181000</FT> EUR;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Strony przedstawiły swoje stanowiska pisemnie oraz na rozprawie, która miała miejsce w dniu <DATE ISO="20140603">3 czerwca 2014 r.</DATE></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Zanim przejdę do oceny, czy Włochy (zob. śródtytuł B) i Grecja (zob. śródtytuł C) wykonały wyrok, przedstawię uwagi wstępne, które mają znaczenie dla obu tych postępowań (zob. śródtytuł A). Na koniec zajmę się kwestią kar pieniężnych (zob. śródtytuł D).</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>A –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy zbadać, w jakim zakresie nadal należy wykonać sporne wyroki (zob. śródtytuł 1), a następnie wyjaśnić, jak oznacza się właściwy moment wypełnienia obowiązku wykonania wyroku (zob. śródtytuł 2).</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie dalszego istnienia obowiązku wykonania wyroku</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Na początku należy wyjaśnić, w jakim stopniu nadal należy wykonać sporne wyroki. Pomimo że odpowiednie przepisy dyrektywy w sprawie składowania odpadów nadal obowiązują, to jednak dawna dyrektywa w sprawie odpadów oraz dyrektywa w sprawie odpadów niebezpiecznych zostały w międzyczasie uchylone i zastąpione nową dyrektywą w sprawie odpadów.</TXT></NP><?PAGE NO="9"?><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Obowiązek wykonania wyroku nie może sięgać dalej niż zakres zobowiązań prawnych, których naruszenie stwierdził Trybunał. W przeciwnym razie obowiązek wykonania wyroku mógłby nawet pociągać za sobą dalsze naruszenie prawa Unii. Przykładem są dwa wyroki Komisja/Szwecja<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>C‑185/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:59">EU:C:2010:59</NO.ECLI></REF.DOC.ECR> i C‑270/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:339">EU:C:2013:339</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> dotyczące zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych. Ich dalsze wykonywanie w związku ze stwierdzeniem, że dyrektywa 2006/24<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060315">15 marca 2006 r.</DATE> w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="105" PAGE.FIRST="54" DATE.PUB="2006">Dz.U. L 105, s. 54</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> jest nieważna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok Digital Rights Ireland, C‑293/12 i C‑594/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:238">EU:C:2014:238</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, mogłoby spowodować naruszenie art. 15 dyrektywy 2002/58<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20020712">12 lipca 2002 r.</DATE> dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="2002">Dz.U. L 201, s. 37</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 14), ostatnio zmieniona dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20091125">25 listopada 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2009">Dz.U. L 337, s. 11</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> oraz art. 8 i 9 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>W postępowaniu wszczętym na podstawie art. 258 TFUE dopuszczalna jest skarga Komisji o stwierdzenie uchybienia tym zobowiązaniom, które wynikają z pierwotnej wersji aktu prawa wspólnotowego, następnie zmienionego lub uchylonego, i które zostały utrzymane w nowych przepisach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyroki: Komisja/Włochy (zwany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>wyrokiem San Rocco<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>), C‑365/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:544">EU:C:1999:544</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 36, dotyczący przepisów o odpadach; Komisja/Francja, C‑492/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:348">EU:C:2010:348</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 31; Komisja/Polska, C‑281/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:855">EU:C:2013:855</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 37.</P></NOTE>. To rozwiązanie jest o tyle zasadne, że z reguły należy przyjąć, iż prawodawca Unii pomimo ponownego zredagowania niektórych dyrektyw nie chciał utrudniać wykonywania niezmienionych zobowiązań. Tego typu czysto formalne zmiany nie naruszają konkretnych celów poszczególnych dyrektyw, które zgodnie z art. 288 ust. 3 TFUE są wiążące dla państw członkowskich. Obowiązuje to zwłaszcza w sytuacji, gdy prawodawca Unii do nowych aktów prawnych włącza postanowienia, zgodnie z którymi odesłania do uchylonych dyrektyw uznaje się za odesłania do nowych dyrektyw, a nawet załącza tabele korelacji. Tak właśnie było w przypadku nowych dyrektyw dotyczących odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz art. 20 ujednoliconej dyrektywy w sprawie odpadów i art. 41 nowej dyrektywy w sprawie odpadów.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Zgodnie z tym Trybunał stwierdził już, że uchylenie dawnej dyrektywy w sprawie odpadów przez ujednoliconą dyrektywę podczas postępowania poprzedzającego wniesienie skargi na podstawie art. 258 TFUE nie ma wpływu na toczące się postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Nowsza dyrektywa, w której dyrektywa w sprawie odpadów została ujednolicona w celu zapewnienia jasności i zrozumiałości, włącza bowiem odpowiednie przepisy starszej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyrok Komisja/Grecja, C‑286/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:543">EU:C:2009:543</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 8.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>W sposób dorozumiany z tego samego założenia wyszedł też Trybunał już w wyroku wydanym na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE, ponieważ postępowanie dotyczące irlandzkich szamb<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok Komisja/Irlandia, C‑374/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:827">EU:C:2012:827</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> również dotyczyło stosowania art. 4 i 8 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów, która już w czasie pierwszego wyroku została zastąpiona ujednoliconą dyrektywą w sprawie odpadów. Już przed wniesieniem skargi na podstawie art. 260 nowa dyrektywa w sprawie odpadów zastąpiła ujednoliconą dyrektywę w sprawie odpadów. Jednakże Trybunał bez omawiania kwestii obowiązującego prawa nałożył okresową karę pieniężną i ryczałt.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Dlatego też w niniejszym postępowaniu w dalszym ciągu mogą być egzekwowane wcześniejsze zobowiązania wynikające z prawa dotyczącego odpadów, o ile zostały one utrzymane w obowiązujących przepisach. Tę kwestię należy zbadać indywidualnie.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie daty odniesienia dla oceny wykonania wyroku</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Badając, czy wyrok został wykonany, jako datę odniesienia dla oceny istnienia uchybienia w rozumieniu art. 260 ust. 1 TFUE stosuje się datę upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu do zajęcia stanowiska – wezwaniu do usunięcia uchybienia – wysłanym na podstawie tego przepisu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyroki: Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 67; Komisja/Republika Czeska, C‑241/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:423">EU:C:2013:423</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23.</P></NOTE>. Jednakże, jeśli postępowanie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczęto na podstawie wcześniej obowiązującego art. 228 ust. 2 WE, datą odniesienia dla oceny istnienia uchybienia jest data upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii wystosowanej przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, to znaczy przed dniem <DATE ISO="20091201">1 grudnia 2009 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyrok Komisja/Hiszpania, C‑184/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:316">EU:C:2014:316</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 36.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie postępowania przeciwko Włochom</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie dopuszczalności</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Włochy wychodzą co prawda z założenia, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ Komisja nie przedstawiła żadnej uzupełniającej uzasadnionej opinii. Przedstawienie opinii uzupełniającej byłoby jednak konieczne tylko wtedy, gdyby Komisja rozszerzyła przedmiot postępowania w porównaniu do uzasadnionej opinii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz wyroki: Komisja/Niemcy, C‑191/95, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:441">EU:C:1998:441</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 55; Komisja/Hiszpania, C‑186/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:813">EU:C:2007:813</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 15; Komisja/Zjednoczone Królestwo, C‑530/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:67">EU:C:2014:67</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 39.</P></NOTE>. Nic nie wskazuje na to, że nastąpiło takie rozszerzenie. Jeżeli istnieje zbieżność skargi z wystosowaną opinią, nie ma potrzeby przedstawiania opinii uzupełniającej. Oznacza to, że powyższy argument podniesiony przez Włochy należy oddalić.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ponadto Włochy argumentują, że pismo dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska z dnia <DATE ISO="20110614">14 czerwca 2011 r.</DATE> wzbudziło uzasadnione oczekiwanie, że przedmiot sporu zostanie w inny sposób ograniczony.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań wymaga, aby organ administracji udzielił konkretnych zapewnień<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyroki: Belgia i Forum 187/Komisja, C‑182/03 i C‑217/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:416">EU:C:2006:416</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 147; Masdar (UK)/Komisja, C‑47/07 P, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:726">EU:C:2008:726</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 81; Kahla Thüringen Porzellan/Komisja, C‑537/08 P, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:769">EU:C:2010:769</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 63.</P></NOTE>. Zapewnieniami, które mogą wzbudzać uzasadnione nadzieje, są dokładne, bezwarunkowe i spójne informacje pochodzące z uprawnionych i wiarygodnych źródeł<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyroki: Kahla Thüringen Porzellan/Komisja, C‑537/08 P, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:769">EU:C:2010:769</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 63; AJD Tuna, C‑221/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:153">EU:C:2011:153</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 72.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Jednakże Włochy nie wyjaśniły, jakie konkretne zapewnienia miałyby wynikać z tego pisma. Należy więc oddalić również niniejszy zarzut.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Komisja skierowała uzasadnioną opinię do Włoch dotyczącą niewystarczającego wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Określony w niej termin przedłużyła do dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE> Dlatego też należy w pierwszej kolejności zbadać, czy Włochy w tym czasie podjęły niezbędne środki w celu wykonania wyroku.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>W przytoczonym wyroku Trybunał stwierdził naruszenie art. 4, 8 i 9 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów, art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 lit. a)–c) dyrektywy w sprawie składowania odpadów.</TXT></NP><?PAGE NO="11"?><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>W momencie upływu przedłużonego terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE>, dawną dyrektywę w sprawie odpadów zastąpiono ujednoliconą dyrektywą w sprawie odpadów, ale termin na dokonanie transpozycji nowej dyrektywy w sprawie odpadów do krajowego porządku prawnego jeszcze nie upłynął. Ponieważ ujednolicona dyrektywa nie zawierała żadnych merytorycznych zmian, Włochy były zobowiązane w dalszym ciągu wykonać wyrok do dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Sentencja wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) jest przydatna tylko w bardzo niewielkim zakresie do określenia zobowiązań związanych z wykonaniem wyroku, ponieważ ogranicza się jedynie do zacytowania naruszonych przepisów. Sentencję należy jednak interpretować w świetle uzasadnienia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyroki: Bosch, 135/77, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1978:75">EU:C:1978:75</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 4; Komisja/Luksemburg, C‑526/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:379">EU:C:2010:379</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 29; Komisja/Niemcy, C‑95/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:676">EU:C:2013:676</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 40.</P></NOTE>. W związku z tym można wyodrębnić trzy rodzaje naruszeń, a mianowicie:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>korzystanie z nielegalnych składowisk odpadów, częściowo zawierających niebezpieczne odpady;</P></ITEM><ITEM><P>niepoddanie rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk odpadów zawierających częściowo niebezpieczne odpady;</P></ITEM><ITEM><P>brak uzyskania przez w dalszym ciągu czynne składowiska ponownego zezwolenia zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów.</P></ITEM></LIST></P></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>W przedmiocie korzystania z nielegalnych składowisk</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Komisja zarzuca korzystanie z nielegalnych składowisk oraz uważa, że Włochy powinny wprowadzić dodatkowe uregulowania i kontrole, aby zapobiec takiej sytuacji w przyszłości.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>W wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w pkt 39, 42 i 43 Trybunał stwierdził naruszenie art. 4 i 9 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych poprzez korzystanie ze składowisk odpadów, które nie odpowiadają wymogom określonym w tych przepisach. Zgodnie z tym wyrokiem na całym terytorium włoskim występowała znaczna ilość składowisk, w przypadku których operatorzy nie zapewnili odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów w sposób, który nie zagrażałby zdrowiu ludzkiemu, oraz stosowano procesy lub metody, które mogą szkodzić środowisku. Występowała również duża liczba miejsc niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Punkt 39.</P></NOTE>. Ponadto działało wiele składowisk, które nie uzyskały zezwolenia właściwych władz<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Punkt 42.</P></NOTE>. Trybunał stwierdził wreszcie, że we Włoszech istniało co najmniej 700 nielegalnych składowisk zawierających odpady niebezpieczne, niepodlegających żadnej kontroli<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Punkt 43.</P></NOTE>.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>W przedmiocie liczby w dalszym ciągu czynnych składowisk</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Początkowo Komisja utrzymywała wprawdzie, że w chwili upływu wyznaczonego przez nią terminu istniały przynajmniej 422 nielegalne składowiska, jednak na podstawie informacji zawartych w odpowiedzi na skargę ograniczyła zarzut w replice do 37 składowisk, co do których nie przedstawiono dowodów ich zamknięcia przed upływem terminu. Na podstawie informacji zawartych w duplice Komisja ostatecznie zakwestionowała tylko korzystanie z dwóch nielegalnych składowisk.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Chodzi tutaj o <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>dzikie<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> składowiska Matera/Altamura Sgarrone na granicy pomiędzy Apulią i Bazylikatą, i dawnego komunalnego składowiska Reggio Calabria/Malderiti w Kalabrii.</TXT></NP><?PAGE NO="12"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Jeszcze w odpowiedzi na skargę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Załącznik 2 do odpowiedzi na skargę, pkt 34, 74.</P></NOTE> Włochy wymieniły wprawdzie te składowiska w swoich wykazach, nie podając daty ich zamknięcia, a nawet zaznaczając planowane działania mające na celu ich rekultywację. W duplice<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Punkt 14.</P></NOTE> Włochy podniosły jednak, że ostatnie kontrole przeprowadzane na miejscu wykazały, że w regionie rzekomego składowiska Matera/Altamura Sgarrone nie ma dawnego składowiska. Natomiast w przypadku rzekomego składowiska Reggio Calabria/Malderiti Włochy poinformowały, że w przeszłości rzeczywiście były tam składowane odpady, zostały one jednak już dawno usunięte.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Twierdzenie to jest jednak bez znaczenia dla kwestii, czy w momencie upływu wyznaczonego przez Komisję terminu rzeczywiście korzystano jeszcze z nielegalnych składowisk. Po pierwsze, to nowe ustalenie nie wyklucza, że wtedy korzystano jeszcze ze składowisk. A po drugie, Włochy wyraźnie odmawiają przedstawienia stanowiska w przedmiocie zakresu wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w tamtym czasie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Punkt 8 odpowiedzi na skargę.</P></NOTE>. W konsekwencji Włochy nie zaprzeczyły też faktowi korzystania z tych składowisk w chwili upływu terminu.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Zarzut dalszego korzystania z nielegalnych składowisk w momencie upływu wyznaczonego przez Komisję terminu odnoszący się do składowisk Matera/Altamura Sgarrone i Reggio Calabria/Malderiti został uzasadniony w sposób przedstawiony poniżej.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>W przedmiocie wprowadzenia dodatkowych uregulowań i kontroli</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>W tym kontekście Komisja zarzuca także Włochom, że nie wzmocniły wystarczająco ani swoich uregulowań mających na celu zapobieganie nielegalnemu wysypywaniu odpadów, ani systemu kontroli odpadów, chociaż władze włoskie w międzyczasie zapowiedziały wdrożenie odpowiednich reform w celu wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>W związku z tym zarzutem można zauważyć, że w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) stwierdzono ogólne i ciągłe naruszenie przepisów o odpadach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Punkt 45.</P></NOTE>. Logiczne byłoby więc usunięcie tego naruszenia poprzez przyjęcie ogólnych środków o charakterze legislacyjnym lub systemowym. Mogłyby one przyczynić się do zapobiegania powstawaniu w przyszłości nielegalnych składowisk.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Jednakże Trybunał nie stwierdził, że z naruszenia wynikał obowiązek przyjęcia środków tego rodzaju. Także Komisja nie przedstawia żadnych dowodów na to wskazujących.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>To że władze włoskie mogły przejściowo wyrażać opinię, że konieczne są dalsze uregulowania i systematyczne środki kontrolne, nie wystarcza, aby udowodnić, że te środki są konieczne w celu wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) – tym bardziej że w niniejszym postępowaniu Włochy podnoszą, że te plany nie miały na celu zadośćuczynienia obowiązkowi wykonania wyroku.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Nie można natomiast wykluczyć, że – jak także podnoszą Włochy – konsekwentne stosowanie istniejących regulacji jest wystarczające, aby w przyszłości zapobiegać składowaniu odpadów na licznych nielegalnych składowiskach. Przemawia za tym założeniem także to, że w niniejszym postępowaniu nie podnoszono powstania w międzyczasie nowych nielegalnych składowisk.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Nie można całkowicie zapobiec, nawet przy pomocy restrykcyjnych przepisów i dobrze rozwiniętego systemu nadzoru, pojedynczym przypadkom wynikającym przykładowo z działalności przestępczej. Miałyby one jednak inną jakość niż ogólne i ciągłe naruszenie stwierdzone w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><?PAGE NO="13"?><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Tak więc należy oddalić tę część skargi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W przedmiocie rekultywacji nielegalnych składowisk</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Drugim naruszeniem, jakie podniosła Komisja, jest niepoddanie rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk częściowo zawierających niebezpieczne odpady. Komisja wykazuje, że w momencie upływu wyznaczonego terminu 422 składowiska wymagały jeszcze rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Ten zarzut rodzi trudne kwestie. Należy najpierw wyjaśnić, czy z wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) wynika obowiązek rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk [zob. śródtytuł i)] oraz jakie znaczenie ma w tym kontekście dyrektywa w sprawie odpadów niebezpiecznych [zob. śródtytuł ii)]. Następnie należy rozważyć, na które składowiska rozciąga się obowiązek wykonania wyroku [zob. śródtytuł iii)].</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>W przedmiocie obowiązku rekultywacji – uwagi ogólne</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Włochy uważają, że z wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) nie wynika w ogóle obowiązek rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przyznać, że w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) ani w sentencji, ani w uzasadnieniu nie stwierdzono wyraźnie, że brak rekultywacji składowisk jest częścią stwierdzonych naruszeń. Wyrok dokumentuje jednak, że Komisja w swoich zarzutach podnosiła również dotychczasowy brak rekultywacji nielegalnych składowisk<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>W szczególności pkt 10, 12.</P></NOTE>. A Trybunał nie oddalił tego zarzutu, ale w pełni uwzględnił skargę Komisji.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z pkt 41 wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 dyrektywy w sprawie odpadów wykazano, że w chwili upływu wyznaczonego terminu władze włoskie nie zapewniły, aby posiadacze odpadów bądź unieszkodliwiali lub odzyskiwali je na własną rękę, bądź przekazywali je punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu, które prowadzi te czynności zgodnie z przepisami dyrektywy. Z przytoczonych dokumentów wynika<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Strony 412–422 załączników do repliki Włoch w sprawie C‑135/05.</P></NOTE>, że Trybunał uzasadnia ten wniosek faktem, iż niektóre składowiska w regionach Umbrii i Apulii nie zostały jeszcze zrekultywowane.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>To że art. 8 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów zawiera takie zobowiązanie do rekultywacji nielegalnych składowisk, Trybunał stwierdził już wcześniej. Osoba prowadząca nielegalne składowisko staje się bowiem posiadaczem odpadów przez to, że przyjmuje te odpady. A zatem z przytoczonego przepisu wynika zobowiązanie państwa członkowskiego do przedsięwzięcia wobec tego podmiotu kroków niezbędnych, aby odpady te były przekazywane prywatnemu lub państwowemu punktowi zbierania odpadów bądź przedsiębiorstwu, które je unieszkodliwia, chyba że taka osoba prowadząca składowisko może sama zapewnić ich odzyskanie lub unieszkodliwienie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyroki: Komisja/Włochy (San Rocco), C‑365/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:544">EU:C:1999:544</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 108; Komisja/Włochy, C‑383/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:501">EU:C:2004:501</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 40, 42, 44; Komisja/Włochy, C‑447/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:751">EU:C:2004:751</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 27, 28, 30; Komisja/Irlandia, C‑494/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:250">EU:C:2005:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 181; Komisja/Portugalia, C‑37/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:331">EU:C:2010:331</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 54, 55.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>W konsekwencji stwierdzone naruszenie art. 8 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów wynika z tego, iż nielegalne składowiska nie były jeszcze poddane rekultywacji.</TXT></NP><?PAGE NO="14"?><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Jak podnosi Komisja, naruszenie art. 8 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów odnosi się tylko do dwóch składowisk, co do których jest sporne, czy zostały zamknięte<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz pkt 46–49 powyżej.</P></NOTE>. Analiza tego zarzutu w ogólnym kontekście pokazuje jednak, że Komisja nie zrezygnowała ze skargi odnoszącej się do naruszenia art. 8 poprzez niepoddanie nielegalnych składowisk rekultywacji. W dalszym ciągu wyraźnie żąda bowiem rekultywacji w sposób niewątpliwie jasny dla Włoch. Uznanie wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w odniesieniu do art. 8 i 9 dotyczy zatem jedynie naruszenia tych przepisów poprzez niewystarczające zapobieganie powstawaniu nielegalnych składowisk lub też korzystanie z nich.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Ponadto zobowiązanie do rekultywacji nielegalnych składowisk opiera się zgodnie z niektórymi wyrokami opublikowanymi tylko w języku francuskim i języku postępowania także na art. 4 ust. 1 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów, którego naruszenie również podnosi Komisja. Znalazło to wyraz w orzecznictwie Trybunału dotyczącym spraw, w których stwierdzono, że nielegalnie składowane odpady stanowią zagrożenie dla środowiska<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyroki: Komisja/Włochy, C‑383/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:501">EU:C:2004:501</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 32, 36; Komisja/Włochy, C‑447/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:751">EU:C:2004:751</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 19–24.</P></NOTE>, a zapobieganie temu jest właśnie celem art. 4 ust. 1. Następnie oparł się na ustaleniu, że już składowanie odpadów na (nielegalnym) składowisku zagraża środowisku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyroki: Komisja/Hiszpania, C‑361/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:298">EU:C:2007:298</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 20; Komisja/Portugalia, C‑37/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:331">EU:C:2010:331</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 37.</P></NOTE>. Dlatego stwierdzenie, że nie wystarcza, aby nielegalne składowisko zamknąć, a nielegalnie składowane odpady przykryć ziemią i gruzem, jest jedynie logiczną konsekwencją<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok Komisja/Hiszpania, C‑361/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:298">EU:C:2007:298</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 24, 26, wyjaśniony w wyroku Komisja/Portugalia, C‑37/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:331">EU:C:2010:331</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 37.</P></NOTE>. Tak jak Komisja słusznie zauważa, należy raczej najpierw zbadać, czy zamknięte nielegalne składowisko zagraża środowisku lub zdrowiu. Jeżeli odpowiedź jest pozytywna, należy poddać je rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>A zatem należy uznać, że ze stwierdzonego w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 8 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów wynika obowiązek zbadania, czy nielegalne składowiska wymagają rekultywacji, i w razie potrzeby poddania ich rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Wniosek ten jest wsparty faktem, że Włochy już w sprawie C‑135/05, a także w niniejszym postępowaniu wielokrotnie przedstawiały informacje dotyczące rekultywacji składowisk. A zatem to państwo członkowskie nie może twierdzić, że nie wiedziało, iż niniejsze postępowanie obejmowało także rekultywację składowisk.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>W przedmiocie art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Stwierdzenie naruszenia art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) uzupełnia obowiązek rekultywacji o szczególne obowiązki odnoszące się do odpadów niebezpiecznych.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Należy na początku przypomnieć, że podstawowe obowiązki odnoszące się do odpadów wynikające z dyrektywy w sprawie odpadów – włączając w to obowiązek rekultywacji – nie są na nowo uregulowane w dyrektywie w sprawie odpadów niebezpiecznych, ale zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ostatniej dyrektywy mają zastosowanie także do odpadów niebezpiecznych. Oznacza to, że zgodnie z dyrektywą w sprawie odpadów również nielegalne składowiska, które zawierają odpady niebezpieczne, wymagają rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Dyrektywa w sprawie odpadów niebezpiecznych może jednak wprowadzać dalej idące zobowiązania. Tak na mocy art. 2 ust. 1 odpady niebezpieczne podlegają obowiązkowi identyfikacji i rejestracji.</TXT></NP><?PAGE NO="15"?><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Jeżeli nie dokonano identyfikacji i rejestracji niebezpiecznych odpadów na nielegalnym składowisku, należy dokonać tych czynności w ramach rekultywacji. Zwykle przynajmniej przeprowadzenie identyfikacji stanowi wręcz warunek właściwej rekultywacji w celu uzyskania wiarygodnych informacji potwierdzających, w jaki sposób należy przeprowadzić rekultywację i jak zapobiec powstawaniu dodatkowych zagrożeń dla środowiska i zdrowia ludzi podczas przeprowadzania rekultywacji.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>W przedmiocie składowisk objętych postępowaniem</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Między stronami istnieje w dalszym ciągu spór, które składowiska podlegają obowiązkowi rekultywacji. Dotyczy to w szczególności kwestii, czy w wyroku określono wystarczająco dokładnie zakres naruszenia, aby umożliwić wykonanie wyroku zgodnie z art. 260 TFUE. Wyrok nie zawiera bowiem ani w sentencji, ani w uzasadnieniu wykazu składowisk, które wymagają rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Taki wykaz można co najwyżej pośrednio odtworzyć z akt postępowania w sprawie C‑135/05. Punktem odniesienia byłyby składowiska wskazane pośrednio lub bezpośrednio przez Komisję. Dla większości regionów znaczenie ma raport włoskiej państwowej administracji lasów z dnia <DATE ISO="20021022">22 października 2002 r.</DATE>, na którym Komisja oparła swoją skargę. Raport ten obejmował nielegalne składowiska na terenach leśnych i górskich w regionach posiadających zwykły status we Włoszech, to jest wszystkich regionach włoskich, z wyjątkiem Doliny Aosty, Friuli-Wenecji Julijskiej, Sardynii, Sycylii, Trydentu-Górnej Adygi.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Odtworzony wykaz nie zawierałby prawdopodobnie wszystkich składowisk, których rekultywacji domaga się Komisja w niniejszym postępowaniu. Włochy na wniosek Trybunału przedstawiły bowiem wykaz zawierający 71 składowisk wyszczególnionych przez Komisję, które zdaniem Włoch nie były przedmiotem postępowania w sprawie C‑135/05.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Komisja nie twierdzi, że te składowiska zostały zidentyfikowane w postępowaniu w sprawie C‑135/05. Wprost wypowiada się jedynie odnośnie do dwóch składowisk, co do których jest sporne, czy w ogóle istnieją<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz pkt 46 powyżej.</P></NOTE>. Z jej twierdzeń wynika jasno, że uważa ona, iż także pozostałe 69 składowisk wymaga rekultywacji. Czterdzieści cztery z tych składowisk znajdują się w regionach, które badała administracja lasów, natomiast pozostałe 25 w regionach, co do których administracja lasów nie jest właściwa, większość z nich na Sycylii i Sardynii. Dlatego też jest wątpliwe, czy w szczególności te ostatnie składowiska były zidentyfikowane przez Komisję w postępowaniu w sprawie C‑135/05.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Ustalenia Trybunału w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) nie mają jednak na celu stwierdzenia, czy i w jaki sposób określone składowiska zostały oznaczone w tym postępowaniu. Włochy podnosiły bowiem już bezskutecznie w sprawie C‑135/05 ogólny i nieokreślony charakter zarzucanego uchybienia. Trybunał podkreślił jednak, że Komisja może wnieść skargę na praktykę administracyjną, jeżeli powoduje ona wielokrotne i długotrwałe naruszenie prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok Komisja/Włochy, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 18–22.</P></NOTE>. W konsekwencji stwierdził w pkt 45 tego wyroku, że Republika Włoska uchybiła w sposób ogólny i ciągły zobowiązaniom wynikającym z przepisów o odpadach. A naruszenia nie uzasadnił dogłębną analizą przytaczanych przypadków, ale ograniczył się przykładowo do odesłania do sytuacji w określonych regionach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Punkty 32, 39–44.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="16"?><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>W rezultacie stwierdzenie naruszenia prawa Unii w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w szczególności art. 4 i 8 dyrektywy w sprawie odpadów oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych, wykracza poza przedstawione Trybunałowi pojedyncze przypadki<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz wyrok Komisja/Niemcy, C‑160/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:230">EU:C:2010:230</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 110.</P></NOTE>. To stwierdzenie należy rozumieć w ten sposób, że Włochy przez dłuższy czas na całym terytorium państwa nie podjęły niezbędnych środków, aby poddać nielegalne składowiska rekultywacji, to znaczy aby usunąć zgodnie z wymienionymi przepisami nielegalnie składowane odpady. Źródłem tego uchybienia było to, że Włochy nie podjęły wystarczających starań w celu zaprzestania korzystania z nielegalnych składowisk.</TXT></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Można jednak mieć wątpliwości, na ile takie stwierdzenia ogólnego i ciągłego naruszenia, które nie ogranicza się do przedstawionych Trybunałowi (przykładowo) pojedynczych przypadków, zobowiązuje państwo członkowskie zgodnie z art. 260 ust. 1 TFUE do podjęcia środków, które mogą być wyegzekwowane na podstawie art. 260 ust. 2.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Gdyby zastosowanie art. 260 TFUE wymagało takiego samego poziomu określoności jak tytuł wykonawczy, to nie można by wyegzekwować wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w odniesieniu do rekultywacji składowisk. W przypadku zobowiązań pieniężnych w rozumieniu art. 192 i 187 traktatu EWG (obecnie art. 280 TFUE i 299 TFUE) Trybunał, pomimo możliwości przeliczenia, wykluczył nawet, aby wyrażono je w istniejących wtedy europejskich jednostkach rozliczeniowych z uwagi na to, że mogły być wypełnione tylko w walucie krajowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok Générale sucrière i Béghin-Say/Komisja i in., 41/73, 43/73 i 44/73, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1977:41">EU:C:1977:41</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 14, 15.</P></NOTE>. Jeżeli jednak ani z wyroku, ani z akt sprawy C‑135/05 nie wynika jasno, które konkretne składowiska wymagają rekultywacji, egzekucja wydaje się wykluczona.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Nie można jednak stawiać podobnych wymagań w odniesieniu do art. 260 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz wyrok Komisja/Francja, C‑304/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 91.</P></NOTE>. To wynika już z faktu, że wyroki wydane na podstawie art. 258 TFUE mające na celu doprowadzenie do wykonania wcześniejszego wyroku mają tylko charakter deklaratoryjny. Z wyjątkiem rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów nie wskazują, jakie konkretne środki ma podjąć państwo członkowskie, aby zaprzestać stwierdzonego naruszenia prawa Unii. A co więcej, wyroki te pozostawiają państwom członkowskim zasadniczo znaczną swobodę w ich wykonaniu.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Wzorcem powinna być zatem raczej zasada rzetelnego procesu sądowego, z której korzystać powinny wszystkie strony postępowania toczącego się przed sądem Unii, niezależnie od ich klasyfikacji prawnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz podobnie wyrok Komisja/Irlandia i in., C‑89/08 P, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:742">EU:C:2009:742</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 53.</P></NOTE>. Dla spełnienia wymogów związanych z tą zasadą konieczne jest, aby strony zapoznały się i mogły przeprowadzić kontradyktoryjną debatę zarówno co do okoliczności faktycznych, jak i prawnych, które są decydujące dla wyniku postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Wyrok Komisja/Irlandia i in., C‑89/08 P, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:742">EU:C:2009:742</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 56.</P></NOTE>. Z tego względu każde orzeczenie sądu powinno być uzasadnione, aby umożliwić pozwanemu zrozumienie względów, z jakich wydano przeciwko niemu wyrok<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok Trade Agency, C‑619/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 53.</P></NOTE>. Zakres obowiązku uzasadnienia może być różny w zależności od charakteru danego orzeczenia sądowego i powinien być badany w odniesieniu do postępowania rozpatrywanego całościowo i przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności oraz gwarancji procesowych związanych z tym orzeczeniem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Ibidem, pkt 60.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="17"?><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>W niektórych przypadkach wymogi dotyczące uzasadnienia są związane z możliwością wniesienia środka zaskarżenia, niemającą znaczenia w postępowaniu w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Przykładowo zob. wyrok Trade Agency, C‑619/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:531">EU:C:2012:531</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 53, 60.</P></NOTE>. Ale także w postępowaniu dotyczącym uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wyrok musi być wystarczająco jasny, aby dane państwo członkowskie mogło ustalić, jakie uchybienia musi usunąć w celu jego wykonania. Musi mieć ono również możliwość obrony wybranego sposobu wykonania wyroku wobec Komisji.</TXT></NP><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Wymogi dotyczące jasności ustaleń nie mogą jednak prowadzić do tego, że nie będzie konieczne wykonanie wyroku, w którym ustalono istnienie ogólnej i ciągłej praktyki. W przeciwnym razie tego typu ustalenia, które są uznawane w utrwalonym orzecznictwie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zobacz np. wyroki: Komisja/Francja, 21/84, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:184">EU:C:1985:184</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 13; Komisja/Niemcy, C‑387/99, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:235">EU:C:2004:235</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 42; Komisja/Irlandia, C‑494/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:250">EU:C:2005:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 28; Komisja/Niemcy, C‑160/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:230">EU:C:2010:230</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 106.</P></NOTE>, byłyby pozbawione skuteczności. Miałyby one jedynie charakter deklaratoryjny.</TXT></NP><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>Konieczność takich dość abstrakcyjnych ustaleń bez konkretnego określenia wszystkich pojedynczych przypadków wynika zresztą z zachowania danego państwa członkowskiego. Toleruje ono mianowicie ogólne i ciągle naruszenie prawa Unii, a następnie w postępowaniu poprzedzającym wniesienie przez Komisję pierwszej skargi z powodu uchybienia zobowiązaniom nie informuje szczegółowo i dokładnie o rozmiarze tego naruszenia, łamiąc przy tym obowiązek lojalnej współpracy. Wymaganie pomimo tego od Komisji, która nie posiada szczególnych własnych uprawnień dochodzeniowych, precyzyjnego określenia naruszenia prawa Unii, aby później doprowadzić do jego zakończenia, umożliwiałoby państwu członkowskiemu osiąganie dalszej korzyści z naruszenia prawa Unii.</TXT></NP><NP><NO.P>85.</NO.P><TXT>Na koniec należy dodać, że Trybunał już przynajmniej raz w podobnej sprawie zastosował obowiązujący wtedy art. 228 WE (obecnie, po zmianie, art. 260 TFUE). Skazanie Francji z powodu niewystarczających kontroli działalności połowowej dotyczyło trwałej i strukturalnej nieprawidłowości w stosowaniu prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyrok Komisja/Francja, C‑304/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 52, 60.</P></NOTE>, której usunięcie również nie było konkretnie ustalone.</TXT></NP><NP><NO.P>86.</NO.P><TXT>W konsekwencji musi wystarczać, jeżeli państwo członkowskie na podstawie wyroku – w razie potrzeby po dokonaniu jego wykładni zgodnie z art. 43 statutu – może określić konieczne środki w celu jego wykonania.</TXT></NP><NP><NO.P>87.</NO.P><TXT>Wyrok Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) spełnia te wymagania w odniesieniu do zobowiązania państwa do rekultywacji składowisk. Jak już wykazano<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz pkt 76 i 77 niniejszej opinii.</P></NOTE>, Włochy jako strona postępowania mogły z wyroku i akt sprawy wywnioskować, że wyrok dotyczy rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk. W przypadku tych składowisk musiało chodzić o składowiska, z których korzystania Włochy uprzednio nie powstrzymały w sposób ogólny i ciągły, z naruszeniem art. 4, 8 i 9 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów i częściowo także art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych. Konieczność poddania tych składowisk rekultywacji jest bowiem konsekwencją korzystania z nich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Nie jest konieczne rozstrzygnięcie, czy Komisja mogłaby nawet obecnie wymienić kolejne składowiska lub też w przyszłości ponownie wszcząć postępowanie na podstawie art. 260 TFUE z powodu dotychczas nieznanych nielegalnych składowisk. Wyrok Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) mógłby jednak rozciągać się najwyżej na te dodatkowe składowiska, z których korzystanie wynika z ogólnej i ciągłej praktyki korzystania z nielegalnych składowisk stwierdzonej w tym wyroku. Nowe pojedyncze przypadki, które powstały pomimo zasadniczo wystarczającego wykonania przepisów w dziedzinie odpadów i wystarczającej infrastruktury, mogą natomiast wystąpić wszędzie i nie byłyby one wyrazem ogólnego i ciągłego naruszenia prawa Unii, które zostało zakwestionowane w wyroku.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>88.</NO.P><TXT>Zakres tego zobowiązania był znany rządowi włoskiemu. Dlatego też to państwo członkowskie już w postępowaniu w sprawie C‑135/05, a także później w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi w niniejszej sprawie zidentyfikował zamknięte składowiska, które jeszcze wymagały rekultywacji.</TXT></NP><?PAGE NO="18"?><NP><NO.P>89.</NO.P><TXT>W szczególności z informacji przekazanych Komisji przez Włochy wynika, że do czasu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii na dzień <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE> nie poddano rekultywacji około 368<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Komunikat z dnia <DATE ISO="20091030">30 października 2009 r.</DATE></P></NOTE>–422<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Komunikat z dnia <DATE ISO="20091001">1 października 2009 r.</DATE></P></NOTE> nielegalnych składowisk. Przynajmniej 15<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Ibidem.</P></NOTE>, a być może 23<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Komunikat z dnia <DATE ISO="20091030">30 października 2009 r.</DATE></P></NOTE>, z tych składowisk zawierały zgodnie z informacjami przekazanymi przez Włochy odpady niebezpieczne. Tym samym w tym czasie wyrok nie był jeszcze wykonany w zakresie rekultywacji składowisk. Okoliczność ta jest wystarczającym uzasadnieniem ponownego skazania na podstawie art. 260 ust. 2 TFUE.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>W przedmiocie uzyskania ponownego zezwolenia dla w dalszym ciągu czynnych składowisk zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>90.</NO.P><TXT>Ponadto w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) stwierdzono naruszenie art. 14 lit. a)–c) dyrektywy w sprawie składowania odpadów. Ten przepis reguluje warunki, w jakich mogą być w dalszym ciągu prowadzone składowiska, które w momencie upływu terminu transpozycji tej dyrektywy, czyli w dniu <DATE ISO="20010716">16 lipca 2001 r.</DATE>, posiadały zezwolenie lub już działały.</TXT></NP><NP><NO.P>91.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 14 lit. a) dyrektywy w sprawie składowania odpadów podmiot zajmujący się składowiskiem przygotowuje i przedstawia, najpóźniej do dnia <DATE ISO="20020716">16 lipca 2002 r.</DATE>, właściwym władzom w celu zatwierdzenia plan zagospodarowania składowiska. W art. 14 lit. b) przewidziane jest, że właściwe władze na tej podstawie podejmują ostateczną decyzję w sprawie dalszego działania składowiska odpadów lub jego zamknięcia. Zgodnie z art. 14 lit. c) w przypadku dalszego działania składowiska właściwe władze muszą zatwierdzić niezbędne prace i wyznaczyć okres przejściowy najpóźniej do dnia <DATE ISO="20090716">16 lipca 2009 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>92.</NO.P><TXT>Zgodnie z niekwestionowanymi danymi przedstawionymi przez Komisję w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii dotyczyło to przynajmniej 93 składowisk. Było to 69 składowisk w dziewięciu regionach, o których Włochy poinformowały Komisję w odpowiedzi na uzasadnioną opinię, oraz dalsze 24 składowiska w regionie Apulia, o których Włochy poinformowały w późniejszym terminie. A zatem także w tym zakresie wyrok Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w momencie upływu terminu nie był jeszcze wykonany.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>Wniosek częściowy</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>93.</NO.P><TXT>W konsekwencji Republika Włoska, nie podejmując wszystkich koniecznych środków w celu wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) do dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE>, a więc do czasu upływu terminu wyznaczonego przez Komisję Europejską w uzasadnionej opinii, uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4, 8 i 9 dyrektywy w sprawie odpadów, art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 dyrektywy w sprawie składowania odpadów, a także art. 260 ust. 1 TFUE.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>C –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie postępowania przeciwko Grecji</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>94.</NO.P><TXT>Przedmiot postępowania przeciwko Grecji jest węższy niż postępowania przeciwko Republice Włoskiej. Trybunał w wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) stwierdził jedynie naruszenie art. 4, 8 i 9 dawnej dyrektywy w sprawie odpadów.</TXT></NP><NP><NO.P>95.</NO.P><TXT>Strony zgadzają się, że to naruszenie dotyczy zarówno korzystania z nielegalnych składowisk, jak i ich rekultywacji.</TXT></NP><?PAGE NO="19"?><NP><NO.P>96.</NO.P><TXT>Właściwy termin wynika z dodatkowego wezwania do przedstawienia uwag z dnia <DATE ISO="20101029">29 października 2010 r.</DATE>, w którym Komisja wyznaczyła termin do dnia <DATE ISO="20101229">29 grudnia 2010 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>97.</NO.P><TXT>Ponieważ termin transpozycji nowej dyrektywy w sprawie odpadów minął dnia <DATE ISO="20101212">12 grudnia 2010 r.</DATE>, od tego, czy art. 4, 8 i 9 dawnej dyrektywy znajdują kontynuację w nowej dyrektywie, zależy, czy zobowiązanie do wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) nadal jest aktualne.</TXT></NP><NP><NO.P>98.</NO.P><TXT>Następuje to w zasadzie w art. 13, art. 36 ust 1, art. 15 ust. 1, jak i art. 23 nowej dyrektywy w sprawie odpadów, które zawierają jedynie niewielkie zmiany.</TXT></NP><NP><NO.P>99.</NO.P><TXT>Obowiązek rekultywacji jest także zgodny zasadniczo z art. 2 ust. 1 lit. b) nowej dyrektywy w sprawie odpadów. W tym przepisie uzupełniono przepisy o odpadach w ten sposób, że dyrektywy w sprawie odpadów nie stosuje się do gruntów (w miejscu), w tym niewydobytej zanieczyszczonej gleby i budynków trwale związanych z gruntem. Nielegalnie składowane odpady nie są jednak gruntem ani nie znajdują się w miejscu, tzn. w ich pierwotnym położeniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz postanowienie Verwaltungsgericht Aachen (sądu administracyjnego w Akwizgranie) z dnia <DATE ISO="20090716">16 lipca 2009 r.</DATE> (9 L 153/09, Juris, pkt 17–21).</P></NOTE>. W przeciwnym razie nielegalne składowanie odpadów pozwalałoby na obchodzenie przepisów o odpadach. Z punktu widzenia przepisów o odpadach usunięcie tych odpadów może być zatem nadal wymagane.</TXT></NP><NP><NO.P>100.</NO.P><TXT>W konsekwencji wyrok Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w momencie upływu terminu wyznaczonego przez Komisję należało nadal wykonać.</TXT></NP><NP><NO.P>101.</NO.P><TXT>Z argumentów podniesionych przez strony nie wynika jasno zakres obowiązku wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) w dniu <DATE ISO="20101229">29 grudnia 2010 r.</DATE> Jednakże sześć miesięcy później Grecja poinformowała, że jeszcze 82 nielegalne składowiska są użytkowane, a 596 zamkniętych nielegalnych składowisk wymaga rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>102.</NO.P><TXT>Tym samym Republika Grecka, nie podejmując do dnia <DATE ISO="20101229">29 grudnia 2010 r.</DATE>, a więc do czasu upływu terminu wyznaczonego przez Komisję Europejską w uzasadnionej opinii, wszystkich koniecznych środków w celu wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), naruszyła zobowiązania wynikające z art. 4, 8 i 9 dyrektywy w sprawie odpadów, a także art. 260 ust. 1 TFUE.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>D –</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie kar pieniężnych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>103.</NO.P><TXT>Zadaniem Trybunału jest, w każdej zawisłej przed nim sprawie i na podstawie okoliczności danego przypadku, jak i stopnia perswazji i odstraszania, który uzna za wymagany, określenie kar pieniężnych właściwych w celu zapewnienia w najszybszym możliwym czasie wykonania wyroku stwierdzającego uchybienie i zapobieżenia powtarzaniu się analogicznych naruszeń prawa wspólnotowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyrok Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 36.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>104.</NO.P><TXT>Propozycje Komisji nie mogą przy tym wiązać Trybunału i stanowią jedynie użyteczny punkt odniesienia. Podobnie wytyczne takie jak te zawarte w komunikatach Komisji nie wiążą Trybunału, lecz przyczyniają się do zagwarantowania przejrzystości, przewidywalności i pewności prawa w zakresie podejmowanych przez nią działań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Wyroki: Komisja/Portugalia, C‑70/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:3">EU:C:2008:3</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 34; Komisja/Grecja, C‑369/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:428">EU:C:2009:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 112; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 37; Komisja/Belgia, C‑533/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:659">EU:C:2013:659</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 64.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="20"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>W przedmiocie okresowej kary pieniężnej</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>105.</NO.P><TXT>Nałożenie okresowej kary pieniężnej zgodnie z art. 260 TFUE jest co do zasady uzasadnione tylko w zakresie, w jakim nadal trwa uchybienie wynikające z niewykonania wcześniejszego wyroku Trybunału<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Wyroki: Komisja/Francja, C‑121/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 27; Komisja/Grecja, C‑369/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:428">EU:C:2009:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 59; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 42; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 96; Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 43.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>106.</NO.P><TXT>Dlatego też dotychczasowe ustalenia co do niewystarczającego wykonania wyroku w momencie upływu wyznaczonego przez Komisję terminu nie usprawiedliwiają jeszcze okresowej kary pieniężnej. Należy dodatkowo zbadać, czy wyroki w momencie rozstrzygania przez Trybunał wymagają jeszcze dalszego wykonania.</TXT></NP><NP><NO.P>107.</NO.P><TXT>W tym względzie również kontynuacja uchybienia zakłada, że naruszone przepisy postanowienia pomimo zmian w przepisach o odpadach, jakie w międzyczasie nastąpiły, nadal zasadniczo obowiązywały również w momencie rozstrzygania przez Trybunał.</TXT></NP><NP><NO.P>108.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o postępowanie przeciwko Grecji, nie zmienia się nic, ponieważ z przeprowadzonej powyżej analizy wykonania wyroku wynika, że w momencie upływu terminu wyznaczonego przez Komisję miała już zastosowanie nowa dyrektywa w sprawie odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz pkt 97 i nast. powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>109.</NO.P><TXT>W szerzej zakrojonym postępowaniu przeciwko Włochom należało natomiast do tej pory uwzględnić jedynie ujednoliconą dyrektywę w sprawie odpadów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz pkt 41 powyżej.</P></NOTE>. Z rozważań dotyczących postępowania przeciwko Grecji wynika jednak, że w nowej dyrektywie w sprawie odpadów nie jest kwestionowany obowiązek rekultywacji wynikający z dawnej dyrektywy w sprawie odpadów. Artykuł 35 nowej dyrektywy jest natomiast kontynuacją zobowiązania przewidzianego w art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych poprzez to, że nakłada obowiązek prowadzenia przez zakłady lub przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 23 ust. 1, tzn. między innymi zakłady lub przedsiębiorstwa, które prowadzą składowiska odpadów, chronologicznej ewidencji ilości, charakteru i miejsca pochodzenia odpadów. A zatem i to zobowiązanie może być w dalszym ciągu egzekwowane.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Sprawa C‑196/13, Komisja/Włochy</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>110.</NO.P><TXT>Aby zdecydować o nałożeniu okresowej kary pieniężnej w stosunku do Włoch, należy najpierw zbadać, w jakim zakresie naruszenia nadal mają miejsce w momencie upływu terminu wyznaczonego przez Komisję. Następnie należy określić jej formę, a w szczególności, czy należy nałożyć ją w formie stałej kwoty, czy też kwoty malejącej w stosunku do wykonania, a także kwotę podstawową oraz przesłanki wygaśnięcia tej kary.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>W przedmiocie dalszego trwania naruszeń</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>111.</NO.P><TXT>W chwili rozprawy dalsze trwanie naruszeń było zasadniczo faktycznie bezsporne, jednak dwa przypadki, co do których Włochy przedstawiły w duplice nowe informacje, wymagają dalszego omówienia.</TXT></NP><?PAGE NO="21"?><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>W przedmiocie przypadków bezspornych</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>112.</NO.P><TXT>Włochy poczyniły wprawdzie znaczne postępy w porównaniu do sytuacji z dnia upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii. Niemniej zgodnie z informacjami przekazanymi przez obie strony jeszcze 196 składowisk wymaga rekultywacji, tzn. od 218 składowisk wymienionych w skardze należy odjąć 20 składowisk, co do których Komisja uznała przeprowadzoną w międzyczasie rekultywację<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Punkt 8 odpowiedzi Komisji z dnia <DATE ISO="20140513">13 maja 2014 r.</DATE> na pytanie Trybunału.</P></NOTE>, oraz 2 składowiska, które będą przedmiotem rozważań poniżej. 13 z tych 196 składowisk zawiera, zgodnie z niekwestionowanymi informacjami przedstawionymi przez Komisję, odpady niebezpieczne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Kalabria: Firmo/Sciolle; Emilia-Romagna: S. Giovanni w Persiceto/V. Samoggia 26 (sito Razzaboni); Lacjum: Riano/Piana Perina; Liguria: Careare/Premara Paleta, La Spezia/Pitelli – discarica Ruffino Pitelli, La Spezia/Pitelli IPODEC oraz Lerici/Pertusola; Lombardia: Mantova/Valdaro; Zanica/Ex cava Cuter; Marken: Ascoli Piceno/SGL Carbon; Piemont: Serravalle Scrivia/La Luminosa; Umbria: Gualdo Tadino/Vigna Vecchia; Sycylia: Priolo Gargallo/Penisola Magnisi.</P></NOTE>. Na rozprawie panowała także zgoda co do tego, że obecnie jedynie dwa składowiska wymagają ponownego zezwolenia zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>W przedmiocie obu spornych przypadków</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>113.</NO.P><TXT>Przypadki <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>dzikich<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> składowisk Matera/Altamura Sgarrone na granicy pomiędzy Apulią a Bazylikatą i dawnego komunalnego składowiska Reggio Calabria/Malderiti w Kalabrii wymagają jednak bliższego omówienia.</TXT></NP><NP><NO.P>114.</NO.P><TXT>Jak już wskazano<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zobacz pkt 46–49 powyżej.</P></NOTE>, Włochy jeszcze w odpowiedzi na skargę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Załącznik 2 odpowiedzi na skargę, pkt 34, 74.</P></NOTE>, nie podając momentu ich zamknięcia, wymieniły te składowiska w swoich wykazach oraz nawet zaznaczyły planowane środki odnoszące się do ich rekultywacji. W duplice<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Punkt 14.</P></NOTE> Włochy wyjaśniły jednak, że w Matera/Altamura Sgarrone kontrola na miejscu nie wykazała istnienia dawnych składowisk. W przypadku rzekomego składowiska Reggio Calabria/Malderiti Włochy poinformowały, że w przeszłości rzeczywiście składowane były odpady, zostały one jednak już dawno usunięte.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="7"><TITLE><TI><P>W przedmiocie dalszego korzystania z nielegalnych składowisk</P></TI></TITLE></GR.SEQ><NP><NO.P>115.</NO.P><TXT>Komisja zarzuca Włochom wprawdzie, że w tych dwóch miejscach nadal korzystano z nielegalnych składowisk, jednak Włochy utrzymywały w odpowiedzi na skargę, że w tym czasie nie użytkowano już <HT TYPE="ITALIC">żadnego</HT> z nielegalnych składowisk, które było przedmiotem postępowania.</TXT></NP><NP><NO.P>116.</NO.P><TXT>Dlatego też Komisja musi udowodnić korzystanie z tych składowisk. Opiera się ona na tym, że Włochy nie podały daty ich zamknięcia.</TXT></NP><NP><NO.P>117.</NO.P><TXT>Brak informacji dotyczącej momentu zamknięcia nie dowodzi jednak, że rzeczywiście w tych dwóch miejscach nadal korzysta się z nielegalnych składowisk.</TXT></NP><NP><NO.P>118.</NO.P><TXT>Ponieważ Komisja nie przedstawiła dalszych dowodów korzystania z nielegalnych składowisk w Matera/Altamura Sgarrone i Reggio Calabria/Malderiti, należy tę część skargi oddalić.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="7"><TITLE><TI><P>W przedmiocie konieczności przeprowadzenia rekultywacji obydwu składowisk</P></TI></TITLE></GR.SEQ><NP><NO.P>119.</NO.P><TXT>Spór o te dwa przypadki dotyczy jednak także obowiązku rekultywacji tych składowisk.</TXT></NP><?PAGE NO="22"?><NP><NO.P>120.</NO.P><TXT>Włochy przyznały w odpowiedzi na skargę i postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi, że dawne nielegalne składowiska w Matera/Altamura Sgarrone i Reggio Calabria/Malderiti wymagały rekultywacji. Natomiast jako nowy argument Włochy podają, że te dwa przypadki znalazły się przez pomyłkę w wykazie dawnych nielegalnych składowisk wymagających rekultywacji. Jest to zatem zmiana obrony.</TXT></NP><NP><NO.P>121.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 127 § 1 regulaminu postępowania nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że opierają się one na okolicznościach faktycznych lub prawnych ujawnionych dopiero po jego wszczęciu.</TXT></NP><NP><NO.P>122.</NO.P><TXT>Włochy opierają się na tych okolicznościach faktycznych, gdyż ustalenie, że oba składowiska rzeczywiście znalazły się błędnie w wykazie składowisk wymagających rekultywacji, opiera się na kontrolach na miejscu, które przeprowadzono dopiero po odpowiedzi na skargę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Tym samym różni się ten zarzut od zarzutu oddalonego w wyroku Komisja/Malta, (C‑351/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:815">EU:C:2010:815</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23, 24), który istniał już przed wniesieniem odpowiedzi na skargę.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>123.</NO.P><TXT>Wprawdzie te nowe ustalenia są wyrazem braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez Włochy we właściwym czasie, czego wymaga w szczególności obowiązek lojalnej współpracy z Komisją, jednakże art. 127 § 1 regulaminu postępowania nie wyłącza zmiany zarzutów już wtedy, gdy nowe okoliczności faktyczne powinny były być znane wcześniej.</TXT></NP><NP><NO.P>124.</NO.P><TXT>Ta otwartość w stosunku do nowych zarzutów jest korzystna przynajmniej z punktu widzenia niniejszej sprawy. Gdyby Trybunał wydał wyrok niekorzystny dla Włoch, nie uwzględniając tych nowych argumentów dotyczących tych dwóch przypadków, wykonanie wyroku w tym zakresie w praktyce byłoby bardzo trudne. Jak miałyby Włochy udowodnić, że poddały te rzekome składowiska rekultywacji, jeżeli w rzeczywistości (już) nie istnieją?</TXT></NP><NP><NO.P>125.</NO.P><TXT>Dlatego też nowy zarzut jest dopuszczalny.</TXT></NP><NP><NO.P>126.</NO.P><TXT>W duplice przedstawiony jest nowy dowód – lub przynajmniej dodatkowy wniosek dowodowy – a mianowicie wyniki późniejszych kontroli na miejscu. Zgodnie z art. 128 § 1 regulaminu postępowania w tym czasie można przedstawić nowe dowody lub wnioski dowodowe, jeżeli opóźnienie w ich złożeniu jest uzasadnione. Także ta przesłanka jest spełniona, albowiem powodem opóźnienia było to, że informacje te zostały ujawnione dopiero w wyniku późniejszych kontroli.</TXT></NP><NP><NO.P>127.</NO.P><TXT>Komisja może być zaskoczona tym argumentem, mogła jednak w celu przeprowadzenia własnego śledztwa wnieść do Trybunału o wyznaczenie odpowiedniego terminu.</TXT></NP><NP><NO.P>128.</NO.P><TXT>W konsekwencji nowy zarzut podniesiony przez Włochy jest też uzasadniony.</TXT></NP><NP><NO.P>129.</NO.P><TXT>Wprawdzie argument Włoch wydaje się na pierwszy rzut oka mało przekonujący z powodu podkreślanej przez Komisję sprzeczności z wcześniejszym argumentem, w szczególności z uwagi na przewidywane działania rekultywacyjne. Można bowiem oczekiwać, że przeprowadzenie rekultywacji jest planowane tylko wtedy, gdy składowiska wymagające rekultywacji rzeczywiście istnieją.</TXT></NP><NP><NO.P>130.</NO.P><TXT>Z drugiej strony nie jest jasne, dlaczego Włochy miałyby przedstawić na tym etapie postępowania świadomie błędne informacje dotyczące dwóch z prawie 200 przypadków, które przypuszczalnie można by stosunkowo łatwo podważyć. Ograniczonym nakładem można by przykładowo przeanalizować zdjęcia satelitarne danego terytorium, a także inspekcja na miejscu nie spowodowałaby nadmiernego obciążenia. Komisja jednak nie zadała sobie trudu, aby zdobyć dowód podważający nowy argument Włoch.</TXT></NP><?PAGE NO="23"?><NP><NO.P>131.</NO.P><TXT>Ponadto wydaje się, że nie można wykluczyć, iż państwo członkowskie, które musi się zająć naruszeniami przepisów o odpadach odnoszącymi się do wielu setek nielegalnych składowisk, rejestruje pewną liczbę przypadków błędnie, a błędy te odkrywa stosunkowo późno. I tak też Komisja zaakceptowała w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi, w szczególności w związku z odpowiedzią na uzasadnioną opinię, powiadomienie o tego rodzaju błędnych wpisach w ewidencji oraz ich wykreślenie z wykazów.</TXT></NP><NP><NO.P>132.</NO.P><TXT>Dlatego też stwierdzenie Komisji, że oświadczenia są w sprzeczności z wcześniejszymi, nie jest wystarczające, aby obalić argument Włoch.</TXT></NP><NP><NO.P>133.</NO.P><TXT>Ponieważ w ramach skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego to na Komisji ciąży obowiązek wykazania istnienia zarzucanego uchybienia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Wyrok Komisja/Włochy (zwany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>wyrokiem Altamura<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>), C‑179/06, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:578">EU:C:2007:578</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 37.</P></NOTE>, a Komisja nie przedstawia w tym względzie żadnych dalszych argumentów, nie można stwierdzić, że w Matera/Altamura Sgarrone i Reggio Calabria/Malderiti znajdują się dawne nielegalne składowiska wymagające rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>134.</NO.P><TXT>A zatem i tę część skargi Komisji w sprawie C‑196/13 należy oddalić.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT>Wniosek częściowy</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>135.</NO.P><TXT>Ponieważ jednak zasadnicza część wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) pomimo tych dwóch przypadków indywidualnych w dniu rozprawy nie została jeszcze wykonana, obciążenie Republiki Włoskiej okresową karą pieniężną stanowi co do zasady odpowiedni środek finansowy do skłonienia tej ostatniej do podjęcia środków koniecznych w celu położenia kresu stwierdzonemu uchybieniu zobowiązaniom państwa członkowskiego i zapewnienia pełnego wykonania wyroku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Zobacz wyroki: Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 114; Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>W przedmiocie formy okresowej kary pieniężnej – stała wysokość lub kwota stopniowo malejąca?</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>136.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o formę okresowej kary pieniężnej, powstaje pytanie, czy należy określić okresową karę pieniężną w formie niezmiennej kwoty, którą Republika Włoska byłaby zobowiązana płacić aż do pełnego wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Alternatywą jest zaproponowana przez Komisję kwota stopniowo malejąca w stosunku do postępów w wykonaniu wyroku.</TXT></NP><NP><NO.P>137.</NO.P><TXT>Za stałą wysokością kwoty przemawia to, że Trybunał w wyroku podlegającym wykonaniu nie stwierdził szeregu pojedynczych naruszeń, ale ogólne i ciągłe naruszenie. Jednemu naruszeniu odpowiadałaby jedna stała okresowa kara pieniężna.</TXT></NP><NP><NO.P>138.</NO.P><TXT>Należy jednak zauważyć, że to naruszenie jest widoczne w różnych stanach faktycznych, z których każde wymaga podjęcia indywidualnych środków w celu wykonania wyroku. Przybliżony podział wynika już z tego, że z jednej strony naruszenie art. 4 i 8 dyrektywy w sprawie odpadów i art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych pociąga za sobą obowiązek rekultywacji zamkniętych nielegalnych składowisk, a z drugiej strony naruszenie art. 14 dyrektywy w sprawie składowania odpadów wymaga uzyskania ponownego zezwolenia dla składowisk dalej prowadzonych zgodnie z tą dyrektywą. Każde składowisko objęte postępowaniem wymaga indywidualnych działań w odniesieniu do tych dwóch aspektów. Już takie ukształtowanie obowiązku wykonania wyroku wskazuje, że należy ustanowić kwotę malejącą w stosunku do postępów w wykonaniu wyroku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Zobacz wyroki: Komisja/Hiszpania, C‑278/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:635">EU:C:2003:635</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 50; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 51; Komisja/Belgia, C‑533/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:659">EU:C:2013:659</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 73; a także opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera w sprawie Komisja/Grecja (zwanej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>sprawą Kouroupitos<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>), C‑387/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:455">EU:C:1999:455</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 104.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="24"?><NP><NO.P>139.</NO.P><TXT>Ważniejsze jest jednak, że tylko ten ostatni sposób może zagwarantować, iż należna kwota okresowej kary pieniężnej będzie odpowiadać nadal niepełnemu wykonaniu wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Stała kwota, która odpowiadałaby wykonaniu wyroku w dniu jej wyznaczenia, w razie dalszych postępów w wykonaniu wyroku nie odpowiadałaby szczególnym okolicznościom sprawy i dlatego też byłaby nieproporcjonalna w stosunku do stwierdzonego naruszenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Zobacz wyroki: Komisja/Hiszpania, C‑278/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:635">EU:C:2003:635</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 48, 49; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 49.</P></NOTE>. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, będącą jedną z ogólnych zasad prawa Unii, akty instytucji Unii, w tym Trybunału, nie mogą wykraczać poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich rozwiązań, należy stosować te najmniej uciążliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Wyroki: Jippes i in., C‑189/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:420">EU:C:2001:420</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 81; S.P.C.M. i in., C‑558/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:430">EU:C:2009:430</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 41; Afton Chemical, C‑343/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:419">EU:C:2010:419</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>140.</NO.P><TXT>Z tego powodu Trybunał nałożył już malejące okresowe kary pieniężne w trzech wyrokach dotyczących podobnie ukształtowanych naruszeń. Te sprawy dotyczyły jakości wody w większej ilości kąpielisk<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Wyrok Komisja/Hiszpania, C‑278/01, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:635">EU:C:2003:635</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, odzyskania pomocy od wielu beneficjentów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>Wyrok Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> oraz przyłączenia mieszkańców do oczyszczalni ścieków<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Wyrok Komisja/Belgia, C‑533/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:659">EU:C:2013:659</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>141.</NO.P><TXT>W ostatnim postępowaniu tego typu pomimo podobnie ukształtowanego naruszenia dotyczącego budowy wielu oczyszczalni ścieków i pomimo odpowiedniego wniosku Komisji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Wyrok Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 48–50. Oddalone w jeszcze późniejszym wyroku Komisja/Portugalia, C-76/13, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2029">EU:C:2014:2029</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 74, żądanie zainteresowanego państwa członkowskiego nie dotyczyło natomiast naruszenia, które nie można było łatwo podzielić.</P></NOTE> Trybunał nałożył stałą kwotę okresowej kary pieniężnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Ibidem, pkt 54.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>142.</NO.P><TXT>Ta sprawa nie oznacza jednak zasadniczego odejścia od praktyki orzekania malejącej okresowej kary pieniężnej we właściwych przypadkach już z tego powodu, że Trybunał nie uzasadnił odstępstwa od wcześniejszego orzecznictwa. Orzeczenie kary malejącej było wskazane nie tylko ze względu na propozycję Komisji, ale również dlatego, że Trybunał zaledwie miesiąc wcześniej nałożył malejącą okresową karę pieniężną<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>Wyrok Komisja/Belgia, C‑533/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:659">EU:C:2013:659</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ten najnowszy wyrok może zatem co najwyżej opierać się na niedopowiedzianej ocenie szczególnych okoliczności tej konkretnej sprawy.</TXT></NP><NP><NO.P>143.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie nie występują natomiast okoliczności uzasadniające nałożenie stałej okresowej kary pieniężnej, która nie maleje zgodnie z zasadą proporcjonalności wraz z poczynionymi postępami w wykonaniu wyroku.</TXT></NP><NP><NO.P>144.</NO.P><TXT>W szczególności nie są podstawą orzeczenia okresowej kary pieniężnej w stałej kwocie możliwe uchybienia we współpracy Włoch z Komisją. Wprawdzie przekazywane przez Włochy informacje były częściowo niepełne lub sprzeczne, niemniej Trybunał przy określaniu kwoty ryczałtu bierze co do zasady pod uwagę tego typu naruszenia obowiązku lojalnej współpracy i uwzględnia postawę państwa członkowskiego, którego dotyczy postępowanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>Wyroki: Komisja/Francja, C‑121/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 62; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 141; Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 58.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="25"?><NP><NO.P>145.</NO.P><TXT>Natomiast brak współpracy na etapie stosowania okresowej kary pieniężnej skutkowałby automatycznie obciążeniem państwa członkowskiego. Uznanie dokonania rekultywacji lub wydania ponownego zezwolenia na rzecz składowiska może nastąpić dopiero po dostarczeniu przez państwo wszelkich informacji niezbędnych do zweryfikowania tych twierdzeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Zobacz podobnie wyrok Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 50–55.</P></NOTE>. Jeżeli informacje te będą niekompletne lub przekazywane z opóźnieniem, okresowa kara pieniężna będzie stosowana dłużej niż to konieczne.</TXT></NP><NP><NO.P>146.</NO.P><TXT>Dlatego też okresowa kara pieniężna powinna być nałożona w formie kwoty malejącej.</TXT></NP><NP><NO.P>147.</NO.P><TXT>Tak jak proponuje Komisja, przy redukcji powinno się uwzględniać różną wagę poszczególnych naruszeń, tzn. w szczególności zagrożenia dla środowiska. Najmniejsze zagrożenie wiązało się zatem z 183 zamkniętymi składowiskami wymagającymi rekultywacji, które nie zawierały niebezpiecznych odpadów. Powinny być one uwzględnione ze współczynnikiem 1. Oba składowiska, które miały uzyskać ponowne zezwolenia, wiążą się z większym zagrożeniem, ponieważ chodzi o większe zakłady, które użytkowano pomimo niejasności, czy przepisy dyrektywy w sprawie składowania odpadów są w pełni respektowane. Powinny być zatem uwzględnione ze współczynnikiem 2. Największe zagrożenie stanowi 13 zamkniętych składowisk wymagających rekultywacji, które zawierały odpady niebezpieczne, ponieważ te odpady stanowią szczególnie poważne zagrożenie dla środowiska. Dla tych składowisk powinno się przyjąć współczynnik 3. Jeżeli pomnoży się ilość danych składowisk przez odpowiednie współczynniki i doda się te wyniki, otrzyma się sumę 226.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>W przedmiocie kwoty podstawowej</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>148.</NO.P><TXT>Zadaniem Trybunału jest określenie w ramach przysługujących mu uprawnień do swobodnej oceny wysokości okresowej kary pieniężnej w ten sposób, by była ona, po pierwsze, stosowna do okoliczności sprawy, a po drugie, proporcjonalna do stwierdzonego uchybienia oraz do możliwości finansowych zainteresowanego państwa członkowskiego. W ramach oceny Trybunału za podstawowe kryteria, które trzeba uwzględnić, by zapewnić, że okresowa kara pieniężna wywrze odpowiedni nacisk, wymuszając jednolite i skuteczne stosowanie prawa wspólnotowego, należy przyjąć co do zasady czas trwania naruszenia, wagę tego naruszenia oraz możliwości finansowe zainteresowanego państwa członkowskiego. Stosując te kryteria, Trybunał winien wziąć pod uwagę w szczególności skutki niewykonania wyroku dla interesów publicznych i prywatnych oraz stopień pilności w doprowadzeniu do zastosowania się przez państwo członkowskie do jego zobowiązań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Wyroki: Komisja/Grecja, C‑369/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:428">EU:C:2009:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 114, 115; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 56, 57; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 118, 119; Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 46, 47.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>149.</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji wysokość dziennej kary pieniężnej należy obliczyć, mnożąc identyczną dla wszystkich państw członkowskich kwotę podstawową okresowej kary pieniężnej, to znaczy 640 EUR za dzień, przez współczynnik wagi naruszenia ustalony na 8 (w skali od 1 do 20), przez współczynnik czasu trwania naruszenia wynoszący 3 (w skali od 1 do 3) oraz przez współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>n<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/> uwzględniający możliwości finansowe Włoch, mianowicie 16,72. Kwota otrzymana przy zastosowaniu tej metody wynosi <FT TYPE="DECIMAL">256819,20</FT> EUR dziennie.</TXT></NP><NP><NO.P>150.</NO.P><TXT>Ta propozycja jest dobrym punktem wyjścia, wymaga jednak dokładniejszego rozważenia.</TXT></NP><?PAGE NO="26"?><NP><NO.P>151.</NO.P><TXT>Po pierwsze, określając wysokość okresowej kary pieniężnej, należy zastosować zaktualizowane dane, które Komisja przedstawiła w komunikacie z dnia <DATE ISO="20131121">21 listopada 2013 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>C(2013) 8101 final, http://ec.europa.eu/eu_law/docs/docs_infringements/c_2013_8101_en.pdf.</P></NOTE>. Możliwości finansowe tego państwa członkowskiego, tzn. ostatnie zmiany w zakresie inflacji i produktu krajowego brutto, należy bowiem uwzględnić w świetle najnowszych danych gospodarczych przedstawionych do oceny Trybunałowi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Zobacz wyrok Komisja/Grecja, C‑407/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:196">EU:C:2011:196</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 42; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 131; Komisja/Irlandia, C‑279/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:834">EU:C:2012:834</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 78.</P></NOTE>. W ten sposób otrzymana kwota podstawowa okresowej kary pieniężnej wynosi 650 EUR, a współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>n<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> uwzględniający możliwości finansowe wynosi 16,57.</TXT></NP><NP><NO.P>152.</NO.P><TXT>Co się tyczy czasu trwania naruszenia, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jego ocena należy do Trybunału, który opiera się przy tym na chwili, w której bada stan faktyczny, a nie chwili wniesienia przez Komisję skargi do Trybunału<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Wyroki: Komisja/Grecja, C‑369/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:428">EU:C:2009:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 116; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 58; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 120.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>153.</NO.P><TXT>Jako że Republika Włoska rzeczywiście przyznała, iż nie położyła kresu uchybieniu jej zobowiązaniu do pełnego wykonania ww. wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), jak stwierdzono to w pkt 112 niniejszej opinii, należy uznać, że naruszenie to trwa od ponad siedmiu lat. W stosunku do odzyskania przyznanej pomocy Trybunał uznał, że stanowi to <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>bardzo znaczny<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> okres czasu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Wyrok Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 59.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>154.</NO.P><TXT>Ponadto w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) stwierdzono naruszenie przepisów o odpadach o charakterze ogólnym i ciągłym, które miało miejsce już od momentu upływu terminu transpozycji pierwszej dyrektywy w sprawie odpadów, czyli od 1977 r., a w przypadku dyrektywy w sprawie składowania odpadów przynajmniej od roku 2002. Dlatego też powinno się uwzględnić, że niniejsza sprawa dotyczy nieprawidłowości, które trwały wyjątkowo długo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Zobacz wyroki: Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 122; Komisja/Irlandia, C‑374/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:827">EU:C:2012:827</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 38.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>155.</NO.P><TXT>Z drugiej strony należy uznać, że w szczególności rekultywacja zamkniętych składowisk może być bardzo złożona i dlatego jest uzasadnione zasadniczo ustalanie priorytetów, tak aby w pierwszej kolejności zająć się szczególnie poważnymi zagrożeniami środowiska.</TXT></NP><NP><NO.P>156.</NO.P><TXT>Zaproponowany w tej sytuacji przez Komisję najwyższy, jaki ma do dyspozycji w swojej skali, współczynnik czasu trwania uchybienia, mianowicie 3, jest wprawdzie odpowiedni, nie jest jednak konieczne wyjście poza te ramy i wybranie jeszcze wyższego współczynnika<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Zobacz w odniesieniu do tej możliwości wyrok Komisja/Francja, C‑177/04, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:173">EU:C:2006:173</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 71.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>157.</NO.P><TXT>Ocena wagi naruszenia stanowi w końcu największe wyzwanie.</TXT></NP><NP><NO.P>158.</NO.P><TXT>W tym względzie z orzecznictwa wynika, że gdy niewykonanie wyroku Trybunału może wyrządzić szkody w środowisku naturalnym, którego ochrona należy do celów polityki Unii, jak wynika to z art. 191 TFUE, takie uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ma szczególną wagę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>Wyroki: Komisja/Grecja (Kouroupitos), C‑387/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:356">EU:C:2000:356</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 94; Komisja/Francja, C‑121/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 77; Komisja/Irlandia, C‑279/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:834">EU:C:2012:834</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 72; Komisja/Belgia, C‑533/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:659">EU:C:2013:659</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 56.</P></NOTE>. Trybunał także stwierdził już, że długi okres trwania naruszenia przepisów o odpadach nadaje temu uchybieniu dodatkową wagę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0088"><P>Wyrok Komisja/Irlandia, C‑374/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:827">EU:C:2012:827</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 38.</P></NOTE>, chociaż ta okoliczność jest brana pod uwagę przy obliczaniu współczynnika czasu trwania uchybienia, a tym samym byłaby uwzględniona podwójnie.</TXT></NP><?PAGE NO="27"?><NP><NO.P>159.</NO.P><TXT>Poza tym mamy do czynienia nie z pojedynczymi przypadkami, ale powszechną praktyką. Jeżeli Komisja w odniesieniu do wszystkich przypadków pojedynczo wniosłaby skargi do Trybunału, byłoby zrozumiałe zaproponowanie dla każdego składowiska, które wymaga rekultywacji lub które powinno uzyskać ponowne zezwolenie, przynajmniej współczynnika wagi uchybienia 1, co dawałoby w sumie przynajmniej 198. Już w pierwszym postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej Komisja zaproponowała współczynnik wagi uchybienia wynoszący aż 6 w odniesieniu do tylko jednego składowiska, w którym składowane były niebezpieczne odpady<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0089"><P>Opinia rzecznika generalnego D. Ruiza-Jaraba Colomera w sprawie Komisja/Grecja (Kouroupitos), C‑387/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:455">EU:C:1999:455</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 101.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>160.</NO.P><TXT>Zaproponowanie współczynnika wagi uchybienia 8 zamiast 198 lub jeszcze wyższego podczas egzekucji wyroku dotyczącego powszechnej praktyki, która obejmuje setki przypadków, odpowiada <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>bonifikacie ilościowej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0090"><P>Zamiast zaproponowanej przez Komisję kwoty dziennej okresowej kary pieniężnej <FT TYPE="DECIMAL">256819,20</FT> EUR przy współczynniku wagi uchybienia 198 wynosiłaby ona <FT TYPE="DECIMAL">6356275,20</FT> EUR dziennie.</P></NOTE>, której zasadność może być podana w wątpliwość. Z drugiej strony nałożenie okresowej kary pieniężnej nie ma na celu wyrównania szkody ani odpowiedniego ukarania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0091"><P>Zobacz wyrok Komisja/Francja, C‑304/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 91.</P></NOTE>, lecz doprowadzenie do wykonania pierwszego wyroku oraz zapobieżenie nowym naruszeniom. A zatem może być uzasadnione niepodwyższanie liniowe współczynnika wagi uchybienia odpowiednio do liczby przypadków objętych postępowaniem.</TXT></NP><NP><NO.P>161.</NO.P><TXT>W każdym razie należy uznać na korzyść Włoch, że niniejsze postępowanie – wbrew twierdzeniom Komisji podniesionym w skardze – nie dotyczy już korzystania z nielegalnych składowisk odpadów, ale ich rekultywacji oraz wydania zezwolenia na rzecz w dalszym ciągu czynnych składowisk zgodnie z dyrektywą o składowaniu odpadów. W obu dziedzinach widoczne są znaczne postępy w stosunku do wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii oraz złożenia skargi. Oznacza to, że potrzeba zwiększenia nacisku na Włochy poprzez okresową karę pieniężną nie jest taka duża.</TXT></NP><NP><NO.P>162.</NO.P><TXT>Dlatego uważam za niezbędne, aby zaproponowany przez Komisję współczynnik wagi uchybienia 8 w znacznym stopniu zredukować, mianowicie do 5.</TXT></NP><NP><NO.P>163.</NO.P><TXT>Pomnożenie kwoty bazowej 650 EUR przez współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>n<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> 16,57 odnoszący się do możliwości płatniczych, przez współczynnik wagi naruszenia ustalony na 5 i przez współczynnik czasu trwania naruszenia wynoszący 3 daje kwotę okresowej kary pieniężnej <FT TYPE="DECIMAL">161557,50</FT> EUR za każdy dzień.</TXT></NP><NP><NO.P>164.</NO.P><TXT>Aby ułatwić stopniowe zmniejszanie okresowej kary pieniężnej przy uwzględnieniu wagi pojedynczych naruszeń, proponuję zaokrąglić tę sumę do <FT TYPE="NUMBER">158200</FT> EUR. Ta kwota jest podzielna przez sumę ważoną pojedynczych naruszeń, a mianowicie 226<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0092"><P>Zobacz pkt 147 powyżej.</P></NOTE>. Gdy tylko zamknięte nielegalne składowisko zawierające niebezpieczne odpady zostanie poddane rekultywacji, ta kwota może zostać zmniejszona o 2100 EUR, poddanie rekultywacji każdego innego składowiska prowadzi do zmniejszenia tej kwoty o 700 EUR, a uzyskanie zezwolenia zgodnie z dyrektywą o składowaniu odpadów przez składowisko, które jest w dalszym ciągu prowadzone, o 1400 EUR. Po naprawieniu w całości wszystkich pojedynczych naruszeń omówionych w wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) okresowa kara pieniężna byłaby spłacona.</TXT></NP><NP><NO.P>165.</NO.P><TXT>Jeżeli Włochy do czasu ogłoszenia wyroku naprawią dalsze pojedyncze naruszenia, to powinny przedstawić dowód na to bezpośrednio Komisji. W takim wypadku okresowa kara pieniężna zostałaby bezpośrednio zmniejszona zgodnie z wyżej wymienionymi kryteriami.</TXT></NP><?PAGE NO="28"?><NP><NO.P>166.</NO.P><TXT>W konsekwencji należy nakazać Republice Włoskiej zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Środki własne Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, okresowej kary pieniężnej w wysokości <FT TYPE="NUMBER">158200</FT> EUR dziennie do czasu pełnego wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Tę kwotę bazową należy zredukować o 2100 EUR za każdym razem, gdy Włochy przedstawią Komisji dowód rekultywacji zamkniętego nielegalnego składowiska, które zawiera odpady niebezpieczne, o 700 EUR po wykazaniu rekultywacji innego składowiska i o 1400 EUR w przypadku przedstawienia dowodu wydania ponownego zezwolenia na rzecz w dalszym ciągu czynnego składowiska zgodnie z dyrektywą w sprawie składowania odpadów.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Sprawa C‑378/13, Komisja/Grecja</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>167.</NO.P><TXT>Chociaż do dnia rozprawy Grecja poczyniła dalsze postępy w porównaniu do sytuacji w chwili upływu terminu określonego w dodatkowym wezwaniu do przedstawienia uwag, nadal w użyciu jest 70 nielegalnych składowisk, a dalsze 223 nielegalne składowiska, które zostały zamknięte, wymagają rekultywacji.</TXT></NP><NP><NO.P>168.</NO.P><TXT>A zatem nałożenie na Republikę Grecką okresowej kary pieniężnej stanowi odpowiedni środek finansowy do skłonienia tej ostatniej do podjęcia działań koniecznych w celu położenia kresu stwierdzonemu uchybieniu i zapewnienia pełnego wykonania wyroku w sprawie Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0093"><P>Zobacz wyrok Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 114; Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 45.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>169.</NO.P><TXT>Podobnie jak w sprawie przeciwko Włochom należy najpierw ustalić kwotę podstawową i zredukować ją w zależności od dalszego wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) [zob. śródtytuł i)]. Jednakże uznanie pełnego wykonania w odniesieniu do zamknięcia nielegalnych składowisk rodzi szczególne problemy [zob. śródtytuł ii)].</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>W przedmiocie kwoty podstawowej okresowej kary pieniężnej</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>170.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że wysokość dziennej kary pieniężnej należy obliczyć, mnożąc kwotę podstawową okresowej kary pieniężnej, która wynika z jej propozycji i ma zastosowanie do wszystkich państw członkowskich, to znaczy 640 EUR za dzień, przez współczynnik wagi naruszenia wynoszący 9 (w skali od 1 do 20), pomnożony przez współczynnik czasu trwania, który w niniejszym przypadku wynosi 3 (w skali od 1 do 3) i przez współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>n<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> uwzględniający możliwości finansowe Grecji, który wynosi 4,12. Kwota otrzymana przy zastosowaniu tej metody wynosi <FT TYPE="DECIMAL">71193,60</FT> EUR dziennie.</TXT></NP><NP><NO.P>171.</NO.P><TXT>Także w stosunku do Grecji przy obliczaniu okresowej kary pieniężnej należy zastosować zaktualizowane dane zawarte przez Komisję w komunikacie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0094"><P>C(2013) 8101 final, http://ec.europa.eu/eu_law/docs/docs_infringements/c_2013_8101_en.pdf.</P></NOTE> z dnia <DATE ISO="20131121">21 listopada 2013 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0095"><P>Zobacz pkt 151 powyżej.</P></NOTE>. Dane te przewidują kwotę bazową w wysokości 650 EUR dziennie i w związku z trwającym w Grecji kryzysem gospodarczym nieco mniejszy współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>n<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> uwzględniający możliwości finansowe i wynoszący 3,87.</TXT></NP><NP><NO.P>172.</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o współczynnik czasu trwania, to wyrok przeciwko Grecji został wydany co prawda dwa lata wcześniej niż przeciwko Włochom. Jednakże w porównaniu z Włochami na korzyść Grecji przemawia fakt, że to państwo członkowskie związane jest prawem Unii dotyczącym gospodarki odpadami nie od 1977 r., ale od dnia przystąpienia, czyli od dnia <DATE ISO="19810101">1 stycznia 1981 r.</DATE> Z tego względu w przypadku Grecji właściwe jest przyjęcie współczynnika czasu trwania naruszenia wynoszącego 3.</TXT></NP><?PAGE NO="29"?><NP><NO.P>173.</NO.P><TXT>Uchybienie stwierdzone w wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) ma zatem mniejszy zakres prawny w porównaniu z uchybieniem, za które odpowiedzialne są Włochy. Trybunał nie orzekł o naruszeniu ani dyrektywy w sprawie odpadów niebezpiecznych, ani dyrektywy w sprawie składowania odpadów. Jednakże w odróżnieniu od Włoch w Grecji wciąż pozostają w użyciu nielegalne składowiska, z tego względu istnieje wysokie prawdopodobieństwo powstania dalszych szkód w środowisku i zagrożenia zdrowia. Ponadto w Grecji prawie 300 składowisk wymaga rekultywacji, czyli około 50% więcej niż we Włoszech, chociaż Grecja jest znacznie mniejszym państwem członkowskim. W związku z tym współczynnik wagi naruszenia wynikający z propozycji Komisji należy zredukować, ale jedynie do 7,5.</TXT></NP><NP><NO.P>174.</NO.P><TXT>Pomnożenie kwoty podstawowej wynoszącej 650 EUR przez współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>n<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, odpowiadający możliwościom finansowym, wynoszący 3,87, przez współczynnik wagi naruszenia wynoszący 7,5 i współczynnik czasu trwania wynoszący 3 prowadzi do okresowej kary pieniężnej w wysokości <FT TYPE="DECIMAL">56598,75</FT> EUR dziennie.</TXT></NP><NP><NO.P>175.</NO.P><TXT>Przy zmniejszeniu wysokości okresowej kary pieniężnej należy zastosować współczynnik wynoszący 1, odpowiednio za każde zrekultywowanie i zamknięcie składowiska. Zważywszy, że 223 składowiska wymagające rekultywacji zostały zamknięte, a 70 składowisk wciąż oczekuje na zamknięcie i rekultywację, suma tych współczynników wynosi 363. Sensowne jest więc, ze względów praktycznych, zaokrąglenie dziennej kary pieniężnej do <FT TYPE="NUMBER">54450</FT> EUR i pomniejszenie tej sumy o 150 EUR za każdym razem, gdy zostanie wykazane, że nielegalne składowisko zostało zamknięte lub poddane rekultywacji.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>W przedmiocie uznania zamknięcia składowiska</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>176.</NO.P><TXT>Jak Komisja słusznie zauważa, istnieje ryzyko, że w sytuacji zamknięcia nielegalnych składowisk mogą powstać nowe niekontrolowane wysypiska. Przy pomniejszaniu okresowej kary pieniężnej należy odpowiednio wziąć takie ryzyko pod uwagę.</TXT></NP><NP><NO.P>177.</NO.P><TXT>Zastosowanie podejścia zaproponowanego przez Komisję na pisemnym etapie postępowania, zgodnie z którym wysokość okresowej kary pieniężnej jest obliczana na podstawie liczby nielegalnych składowisk, wydaje się w praktyce trudne. Istnieją obawy, że zastępowanie nielegalnych składowisk może nie zostać ujawnione. Ponadto w szczególności na wyspach greckich istnieje ryzyko niekontrolowanego wyrzucania odpadów do morza i niewykrycia takiej praktyki w stosownym czasie.</TXT></NP><NP><NO.P>178.</NO.P><TXT>Z tych powodów skuteczniejszy jest wniosek Komisji zgłoszony podczas rozprawy, aby uznać zamknięcie nielegalnego składowiska jedynie wtedy, gdy jednocześnie można udowodnić, że istnieją i są wykorzystywane wystarczające możliwości zgodnego z prawem przetwarzania lub unieszkodliwiania odpadów. Bez takich możliwości wyprodukowane odpady będą z całą pewnością składowane nielegalnie.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>Wniosek częściowy</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>179.</NO.P><TXT>W konsekwencji należy nakazać Republice Greckiej zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Środki własne Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości <FT TYPE="NUMBER">54450</FT> EUR do czasu pełnego wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Tę kwotę podstawową należy pomniejszyć o 150 EUR za każdym razem, kiedy Grecja dowiedzie przed Komisją, że nielegalne składowisko zostało zamknięte i istnieją, i są wykorzystywane wystarczające możliwości zgodnego z prawem przetwarzania lub unieszkodliwiania odpadów albo że już zamknięte nielegalne składowisko zostało poddane rekultywacji.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="30"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W przedmiocie ryczałtu</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>180.</NO.P><TXT>Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że oprócz okresowej kary pieniężnej można dodatkowo nałożyć ryczałt<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0096"><P>Wyroki: Komisja/Francja, C‑304/02, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:444">EU:C:2005:444</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 80–86; Komisja/Grecja, C‑369/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:428">EU:C:2009:428</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 143; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 140.</P></NOTE>. Powinna ona w każdym razie być nakładana na podstawie całokształtu istotnych elementów związanych z naturą stwierdzonego uchybienia oraz z postawą państwa członkowskiego, którego dotyczy postępowanie wszczęte na podstawie art. 260 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0097"><P>Wyroki: Komisja/Francja, C‑121/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 62; Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 141; Komisja/Luksemburg, C‑576/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:773">EU:C:2013:773</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 58.</P></NOTE>. W tym zakresie wspomniane postanowienie przyznaje Trybunałowi znaczną swobodę oceny w odniesieniu do decyzji o nałożeniu bądź braku nałożenia takiej kary<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0098"><P>Wyroki: Komisja/Hiszpania, C‑610/10, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:781">EU:C:2012:781</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 141; Komisja/Irlandia, C‑374/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:827">EU:C:2012:827</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 47; Komisja/Szwecja, C‑270/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:339">EU:C:2013:339</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 40.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>181.</NO.P><TXT>Komisja proponuje, aby przy obliczaniu ryczałtu stosować metodę, która polega na pomnożeniu określonej kwoty podstawowej wynoszącej 210 EUR dziennie przez współczynnik wagi naruszenia i współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>n<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, których wartości odpowiadają wartościom proponowanym do obliczenia okresowej kary pieniężnej, a także przez liczbę dni, które upłynęły od dnia ogłoszenia pierwszego wyroku.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Sprawa C‑196/13, Komisja/Włochy</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>182.</NO.P><TXT>Jeśli dane zostaną zaktualizowane zgodnie z moją propozycją obciążenia Włoch karą pieniężną, przyjmując jako podstawę kwotę podstawową w wysokości 220 EUR, powiększoną zgodnie z najnowszym komunikatem Komisji, współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>n<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> – odzwierciedlający możliwości finansowe – w wysokości 16,57 i współczynnik wagi naruszenia 5, otrzymujemy kwotę podstawową w wysokości <FT TYPE="NUMBER">18227</FT> EUR. Zważywszy na datę ogłoszenia tej opinii, czyli 2687 dni po ogłoszeniu wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), ryczałt wynosi <FT TYPE="NUMBER">48975949</FT> EUR. Jeśli wyrok w niniejszej sprawie zostanie ogłoszony przykładowo cztery miesiące po ogłoszeniu opinii, ryczałt może wynieść <FT TYPE="NUMBER">51163189</FT> EUR.</TXT></NP><NP><NO.P>183.</NO.P><TXT>Pozostaje pytanie, czy taka kwota jest właściwa.</TXT></NP><NP><NO.P>184.</NO.P><TXT>Poza względami przedstawionymi przeze mnie w związku z okresową karą pieniężną, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ustalając wysokość ryczałtu, należy wziąć pod uwagę <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>zachowanie<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> danego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0099"><P>Zobacz odesłania w przypisie 97.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>185.</NO.P><TXT>Jeśli miałoby być ono rozumiane również jako obejmujące przyznanie państwa członkowskiego, że jest ono odpowiedzialne za naruszenie prawa Unii, krytyczny stosunek Włoch do wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) może świadczyć przeciwko temu państwu. Krytyka ta dotyczy w szczególności przytoczonych dowodów i rzekomo niewystarczająco precyzyjnych ustaleń Trybunału.</TXT></NP><NP><NO.P>186.</NO.P><TXT>Niemniej argumentacja ta jest logiczną konsekwencją stanowiska prawnego przyjętego przez Włochy. Zasada skutecznej ochrony prawnej, z której dobrodziejstwa korzystają także państwa członkowskie, zabrania zaostrzania kar tylko z tego powodu, że państwo członkowskie broni swojego stanowiska prawnego, nawet jeśli Trybunał go nie podziela. Może być inaczej, sytuacji, gdy państwo członkowskie opiera się na wyraźnie błędnych poglądach i czyni tak jedynie w celu utrudnienia przebiegu postępowania. Można jednakże uzasadnić stanowisko prawne przyjęte przez Włochy, w szczególności ponieważ niektóre aspekty wyroku, który należy wykonać, wymagają interpretacji.</TXT></NP><?PAGE NO="31"?><NP><NO.P>187.</NO.P><TXT>Natomiast pod uwagę należy wziąć niedociągnięcia we współpracy Włoch z Komisją i Trybunałem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0100"><P>Wyrok Komisja/Grecja, C‑407/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:196">EU:C:2011:196</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 33.</P></NOTE>. Szczególne znaczenie ma w tym zakresie fakt, że Włochy podjęły się przedstawienia pełnych informacji dopiero w odpowiedzi na uzasadnioną opinię. Zważywszy na to, nie należy się dziwić, że niektóre z tych informacji były błędne i z tego względu wymagały częstych poprawek i uzupełnień, nawet w toku postępowania przed Trybunałem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0101"><P>Zobacz pkt 47 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>188.</NO.P><TXT>Z orzeczenia Trybunału jasno wynika, że powtarzanie się naruszeń po stronie państwa członkowskiego w określonej dziedzinie może stanowić wskazówkę, że skuteczne zapobieganie powtarzaniu się analogicznych naruszeń prawa Unii w przyszłości wymaga podjęcia środków odstraszających, takich jak nałożenie ryczałtu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0102"><P>Wyroki: Komisja/Francja, C‑121/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:695">EU:C:2008:695</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 69; Komisja/Włochy, C‑496/09, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:740">EU:C:2011:740</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 90; Komisja/Irlandia, C‑279/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:834">EU:C:2012:834</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 70; Komisja/Hiszpania, C‑184/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:316">EU:C:2014:316</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 78.</P></NOTE>. Trybunał jednak skazał już Włochy w ponad 20 sprawach dotyczących naruszeń przepisów o odpadach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0103"><P>Pierwszy wyrok Komisja/Włochy (od 30/81 do 34/81, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1981:317">EU:C:1981:317</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) dotyczył niedokonania transpozycji różnych dyrektyw dotyczących przepisów o odpadach, a ostatni wyrok Komisja/Włochy (C‑297/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:115">EU:C:2010:115</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) dotyczył braków w zakresie gospodarowania odpadami w Kampanii.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>189.</NO.P><TXT>Z tego względu uważam, że właściwie jest podniesienie ryczałtu w niniejszej sprawie o około 9 mln EUR – do 60 mln EUR.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Sprawa C‑378/13, Komisja/Grecja</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>190.</NO.P><TXT>W sprawie przeciwko Grecji kwotę podstawową w wysokości 220 EUR należy pomnożyć przez współczynnik <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>n<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> odzwierciedlający możliwości finansowe wynoszący 3,87 i współczynnik wagi naruszenia wynoszący 7,5. Kwota w ten sposób otrzymana wynosi <FT TYPE="DECIMAL">6385,50</FT> EUR dziennie. Po pomnożeniu przez 3258 dni od dnia ogłoszenia wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) ryczałt wynosi <FT TYPE="NUMBER">20803959</FT> EUR w dniu ogłoszenia niniejszej opinii. Jeśli wyrok zostanie ogłoszony cztery miesiące po tej dacie, kwota ta powiększy się do <FT TYPE="NUMBER">21570219</FT> EUR.</TXT></NP><NP><NO.P>191.</NO.P><TXT>Zachowanie Grecji nie podlega krytyce, jeśli chodzi o współpracę z Komisją. Jednakże należy uwzględnić fakt, że także i na Grecję wielokrotnie nakładano sankcje w sprawach dotyczących przepisów o odpadach. W szczególności zwracam uwagę na pierwsze nałożenie okresowej kary pieniężnej w związku z nielegalnym składowiskiem Kouroupitos na Krecie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0104"><P>Wyrok Komisja/Grecja (Kouroupitos), C‑387/97, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:356">EU:C:2000:356</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>192.</NO.P><TXT>Z tego względu proponuję, aby na Grecję nałożyć ryczałt w wysokości 22 mln EUR.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>193.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP><NP><NO.P>194.</NO.P><TXT>W sprawie C‑196/13 Komisja wniosła, aby obciążyć Republikę Włoską kosztami, a ta ostatnia przegrała sprawę w znakomitej większości. Natomiast w zakresie, w jakim Włochy wygrały, nie przedstawiły wszystkich istotnych informacji podczas postępowania poprzedzającego wniesienie skargi. Należy więc obciążyć tę stronę całkowitymi kosztami postępowania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0105"><P>Zobacz wyroki: Komisja/Luksemburg, C‑32/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:749">EU:C:2006:749</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 87; Komisja/Hiszpania, C‑151/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:690">EU:C:2013:690</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 57.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>195.</NO.P><TXT>Grecję należy obciążyć kosztami postępowania w sprawie C‑378/13, jako że przegrała sprawę w całości.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="32"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VII –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>196.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał orzekł w sprawie C‑196/13, Komisja/Włochy, następująco:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Nie podejmując środków niezbędnych w celu wykonania wyroku Komisja/Włochy (C‑135/05, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) do dnia <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE>, czyli do dnia upływu terminu określonego przez Komisję Europejską w uzasadnionej opinii, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i 9 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmienionej przez dyrektywę 91/156/EWG, art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów oraz art. 260 ust. 1 TFUE.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Republice Włoskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Środki własne Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, dziennej okresowej kary pieniężnej w kwocie <FT TYPE="NUMBER">158200</FT> EUR do momentu pełnego wykonania wyroku Komisja/Włochy (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:250">EU:C:2007:250</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Ta kwota podstawowa ulega zmniejszeniu o 2100 EUR za każdym razem, kiedy Włochy przedstawią Komisji dowody, że nielegalne składowisko, które zostało zamknięte i zawiera odpady niebezpieczne, zostało poddane rekultywacji, i o 700 EUR przy wykazaniu, że inne składowisko zostało zrekultywowane, oraz o 1400 EUR przy wykazaniu, że na działalność wciąż czynnego składowiska przyznano nowe zezwolenie zgodnie z dyrektywą 1999/31/WE.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Republice Włoskiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Środki własne Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, ryczałtu w wysokości 60 mln EUR.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>197.</NO.P><TXT>W sprawie C‑378/13, Komisja/Grecja, Trybunał powinien orzec w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Nie podejmując środków niezbędnych w celu wykonania wyroku Komisja/Grecja (C‑502/03, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) do dnia <DATE ISO="20101229">29 grudnia 2010 r.</DATE>, czyli do dnia upływu terminu wyznaczonego przez Komisję Europejską w uzasadnionej opinii, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i 9 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmienionej przez dyrektywę 91/156/EWG, i art. 260 ust. 1 TFUE.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Republice Greckiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji, na rachunek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Środki własne Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, okresowej kary pieniężnej w kwocie <FT TYPE="NUMBER">54450</FT> EUR dziennie do momentu pełnego wykonania wyroku Komisja/Grecja (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:592">EU:C:2005:592</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Ta kwota podstawowa ulega zmniejszeniu o 150 EUR za każdym razem, kiedy Grecja przedstawi Komisji dowody, że nielegalne składowisko zostało zamknięte oraz że istnieją i są wykorzystywane wystarczające możliwości przetwarzania lub unieszkodliwiania odpadów zgodnie z prawem albo że zamknięte już nielegalne składowisko zostało poddane rekultywacji.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Republice Greckiej nakazuje się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Środki własne Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, ryczałtu w wysokości 22 mln EUR.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>