Στόν τομέα τῆς ἁλιείας, οἱ θεμελιώδεις κανόνες ἐθεσπίσθησαν, κατ' ἐφαρμογήν ιδίως τῶν άρθρων 42 καί 43 τῆς συνθήκης, μέ τόν κανονισμό 2141/70 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 20ῆς 'Οκτωβρίου 1970, περί θεσπίσεως κοινής διαρθρωτικής πολιτικής (JO L 236, σ. 1) καί μέ τόν κανονισμό 2142/70 τοῦ Συμβουλίου, τῆς Ιδίας ημερομηνίας, περί κοινής ὀργανώσεως ἀγοράς (JO L 236, σ. 5).

Ἡ πράξη περί τῶν ορών προσχωρήσεως καί τῶν προσαρμογών τῶν συνθηκών, πού εἶναι συνημμένη στην λεγομένη συνθήκη προσχωρήσεως τῆς 22ας 'Ιανουαρίου 1972, περιλαμβάνει στά άρθρα 98 μέχρι 103 διατάξεις περί ἁλιείας.

Τά άρθρα 100 καί 101 παρέχουν σέ ὅλα τά κράτη μέλη τήν δυνατότητα παρεκκλίσεως ἀπό τόν βασικό κανόνα περί ἰσότητος των ὅρών προσβάσεως καί εκμεταλλεύσεως τῶν ἁλιευτικών πόρων πού ευρίσκονται εντός τῶν χωρικών ὑδάτων τῶν κρατών μελών γιά ὅλους τους ἁλιείς τῆς Κοινότητος. Ή δυνατότης αὐτή προεβλέφθη γιά δέκα έτη, δηλαδή μέχρι τῆς 31ης Δεκεμβρίου 1982. Κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου αυτής, τά κράτη μέλη δύνανται νά περιορίσουν τήν άσκηση τῆς ἁλιείας στά ύδατα πού υπάγονται στην κυριαρχία ἡ στην δικαιοδοσία τους καί ευρίσκονται εντός ὁρίου ἕξι ναυτικών μιλίων, υπολογιζομενου ἀπό τίς γραμμές βάσεως τοῦ παρακτίου κράτους μέλους, μόνον στά σκάφη πού ἁλιεύουν παραδοσιακά στά ύδατα αυτά, ἀπό λιμένες τῆς παρακτίου γεωγραφικής ζώνης. Τό άρθρο 101 ὁρίζει ὅτι τό ὅριο τῶν έξι ναυτικών μιλίων επεκτείνεται στά δώδεκα ναυτικά μίλια γιά τίς ζώνες πού ἀπαριθμεί καί οἱ ὁποίες ευρίσκονται εντός τῶν τριών νέων κρατών μελών καί τῆς Γαλλίας.

Οἱ παρεκκλίσεις ὅσον ἀφορα τά ὅρια τῶν 6 καί 12 ναυτικών μιλίων δέν θίγουν πάντως τά ειδικά ἁλιευτικά δικαιώματα τά όποια ἠδύναντο νά επικαλεσθούν τά άλλα κράτη μέλη τήν 31η 'Ιανουαρίου 1971 στίς ζώνες ὅπου ένα κράτος μέλος επεκτείνει τά ὅρια ἁλιείας του στά δώδεκα ναυτικά μίλια, ή υφισταμένη ἁλιευτική πρακτική εντός τῶν 12 ναυτικών μιλίων πρέπει νά διατηρηθεί κατά τρόπον ώστε νά μήν σημειωθεί ὀπισθοχώρηση ἐπί τοῦ θέματος σέ σύγκριση μέ τήν κατάσταση πού υπήρχε τήν 31η 'Ιανουαρίου 1971.

Τό άρθρο 103 προβλέπει ὅτι τό Συμβούλιο, βάσει εκθέσεως πού υποβάλλει ἡ 'Επιτροπή περί τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικής ἀναπτύξεως τῶν παρακτίων ζωνών τῶν κρατών μελών καί τῆς καταστάσεως τῶν ἀποθεμάτων καί βάσει τῶν στόχων τῆς κοινής ἁλιευτικής πολιτικής, εξετάζει πρό τῆς 31ης Δεκεμβρίου 1982, προτάσει τῆς 'Επιτροπής, τίς διατάξεις πού θά ἠδύναντο νά θεσπισθοῦν μετά τίς παρεκκλίσεις πού ισχύουν μέχρι τῆς ὡς άνω ἡμερομηνίας.

Τέλος, τό άρθρο 102 προβλέπει ὅτι τό ἀργότερο ἀπό τό έκτο έτος μετά τήν προσχώρηση, τό Συμβούλιο, προτάσει τῆς Ἐπιτροπής, καθορίζει τους ὅρούς ἀσκήσεως ἁλιευτικῶν δραστηριοτήτων γιά νά ἐξασφαλίσει τήν προστασία τῶν ἁλιευτικῶν ἀποθεμάτων καί τήν διατήρηση τῶν βιολογικών πόρων τῆς θαλάσσης.

Στίς 19 Ἰανουαρίου 1976, τό Συμβούλιο εξέδωσε τόν κανονισμό 100/76 περί κοινής ὀργανώσεως ἀγορᾶς στόν τομέα των προϊόντων ἁλιείας (ΕΕ εἰδ. ἔκδ., 04/001, σ. 43) καί τόν ἀνωτέρω κανονισμό 101/76. Οἱ κανονισμοί αυτοί καταργοῦν τους κανονισμούς 2141 καί 2142/70. Ό κανονισμός 101/76 περιλαμβάνει τίς ἀκόλουθες διατάξεις:

Τό Συμβούλιο κατήρτισε κατά τήν σύνοδο τῆς 30ής 'Οκτωβρίου 1976 στην Χάγη, καί ενέκρινε επισήμως στίς 3 Νοεμβρίου 1976, ψήφισμα μέ τό όποιο συνεφωνεῖτο ὅτι τά κράτη μέλη, μέ συντονισμένες ενέργειες, θά ἐπεξέτειναν ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1977 (στά 200 μίλια) τά ὅρια τῶν ζωνών ἁλιείας τους πού περιβάλλουν τίς ἀκτές τῆς Βορείου Θαλάσσης καί τοῦ Βορείου 'Ατλαντικοῦ (καί ὅτι ἀπό τῆς ἀνωτέρω ἡμερομηνίας, ή εκμετάλλευση ἀπό ἁλιευτικά πλοία τρίτων χωρῶν τῶν ἁλιευτικών πόρων πού εὑρίσκονται εντός τῶν ζωνών αυτών θά διείπετο ἀπό συμφωνίες μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τῶν ενδιαφερομένων τρίτων χωρών).

Μέ τήν ἴδια ευκαιρία, τό Συμβούλιο ενέκρινε (παράρτημα VΙ τοῦ ψηφίσματος, πού θά ἀποκαλείται ἐφ' έξης ψήφισμα της Χάγης) δήλωση τῆς Ἐπιτροπῆς πού έχει τό ἀκόλουθο περιεχόμενο:

"Αν καί στίς 20 'Οκτωβρίου 1977 ἡ 'Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο πρόταση κανονισμού πού καθόριζε γιά τό 1978 μέτρα διατηρήσεως καί διαχειρίσεως τῶν ἁλιευτικών πόρων προβλέποντας τήν καθιέρωση ποσοστώσεων, τό Συμβούλιο περιορίσθη νά προβεί στην ἀκόλουθη δήλωση κατά τήν σύνοδο τῆς 30ης καί 31ης 'Ιανουαρίου 1978:

Ό νόμος 413 τῆς 13ης 'Ιουνίου 1973 γιά τήν Γροιλανδία, περί αλιείας, ἁλιευμάτων καί θήρας πού ἀσκοῦνται κατ' επάγγελμα, ὅπως ἐτροποποιήθη μέ τόν νόμο 624 τῆς 22ας Δεκεμβρίου 1976, ὁρίζει ἰδίως ὅτι ή θαλάσσια ἁλιεία πού ἀσκεῖται πρός οικονομική εκμετάλλευση ἀνοικτά τῆς Γροιλανδίας ἐντός ὁρίου 200 μιλίων ἀπό τίς γραμμές βάσεως, ὅπως καθορίζονται ἀπό τόν υπουργό γροιλανδικῶν υποθέσεων, ἀσκείται μόνον ἀπό πρόσωπα καί εταιρίες πού έχουν μέ τήν Γροιλανδία στενούς καί σαφείς καθορισμένους δεσμούς (άρθρο 1). Γενική παρέκκλιση ἀπό τόν ὡς άνω θεμελιώδη κανόνα εφαρμόζεται πάντως ὅταν ἀλλοδαποί υπήκοοι ἀπολαύουν στην Γροιλανδία ὁρισμένων δικαιωμάτων δυνάμει διεθνών συμφωνιών (άρθρο 11). 'Εξ άλλου, χωρεί παρέκκλιση ἀπό αὐτό τόν θεμελιώδη κανόνα ὅταν οἱ ἀρχές τό θεωροῦν ἀναγκαίο γιά τήν ἀνάπτυξη τοῦ τομέως τῆς αλιείας στην Γροιλανδία ἡ ὅταν πρέπει νά επιτραπεί στά πρόσωπα καί στίς εταιρίες, πού ἤδη καλύπτονται ἀπό προγενέστερες νομοθετικές διατάξεις, νά εξακολουθήσουν τίς ἁλιευτικές δραστηριότητες τους καί νά χρησιμοποιοῦν πρός τοῦτο πλοία νηολογημένα σέ άλλες περιοχές τοῦ βασιλείου.

Τό άρθρο 4 τοῦ νόμου προβλέπει ὅτι ὁ υπουργός γροιλανδικῶν υποθέσεων ἡ οι προς τοῦτο εξουσιοδοτούμενες ἀπό αυτόν τοπικές ἀρχές δύνανται νά λάβουν μέτρα γιά την προστασία ὁρισμένων εἰδῶν ζώων καί ἰχθύων. Ή διάταξη αὐτή παραθέτει παραδείγματα τέτοιων μέτρων διατηρήσεως, ἰδίως τόν περιορισμό καί τήν κατανομή τῶν ἀλιευμάτων, εἰδικότερα τήν ἐθνική κατανομή τῶν ποσοστώσεων καί των ἀλιευτικῶν δραστηριοτήτων.

Κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἡ ἀπόφαση 88 τῆς 10ης Μαρτίου 1978 (Lovtidende Α, σ. 313) περί περιορισμοῦ των ἀλιευμάτων στην ζώνη ἀλιείας ἀνοικτά τῆς Γροιλανδίας γιά τό 1978, καθόρισε τό ἀνώτατο ὅριο επιτρεπομένων ἀλιευμάτων γιά ὁρισμένα εἴδη ἰχθύων. Ἔτσι, τό άρθρο 5 ὁρίζει ὅτι τά ἁλιεύματα γαρίδων έκτός των ἀβαθων πού περιβάλλουν τήν ἀκτή στους τομείς 0 + 1 οἱ ὁποιοι ὁρίζονται ἀπό τήν διεθνή σύμβαση περί ἀλιείας στόν βορειοδυτικό 'Ατλαντικό (στό έξης CIPANO) δέν δύνανται νά ὑπερβοῦν τους 40000 τόννους καί ὅτι τά ἀλιεύματα στην ζώνη ἀλιείας ἀνοικτά τῶν δυτικών ἀκτών τῆς Γροιλανδίας δέν δύνανται νά υπερβούν τους 35000 τόννους. Τό άρθρο 8 προβλέπει ὅτι ἡ κατανομή τῶν ποσοστώσεων καθορίζεται στό παράρτημα ΙΙ τῆς ἀποφάσεως καί ὅτι μόνον τά πλοία τῶν χωρῶν καί περιοχών πού ἀναφέρονται σέ αυτό ἡ τά πλοία πού ἀσκούν ἀλιευτική δραστηριότητα σύμφωνα μέ κοινοτικό κανονισμό ἔχουν τό δικαίωμα νά ἁλιεύουν τά ἀπαριθμούμενα εἴδη στίς ζώνες πού ἀναφέρονται Όσον άφορᾶ τίς γαρίδες, τό παράρτημα ΙΙ χορηγεί ποσοστώσεις στην Γροιλανδία, τήν Δανία, τήν Γαλλία καί τίς νήσους Φερόε. Τό άρθρο 7 τοῦ νόμου τοῦ 1973 καί τό άρθρο 10 τῆς ἀποφάσεως 88 προβλέπουν προειδοποίηση καί πρόστιμο σέ περίπτωση παραβάσεως τῶν ὡς άνω διατάξεων, καθώς καί κατάσχεση τοῦ ἀλιευτικοῦ ὑλικοῦ καί τῶν ἀλιευμάτων.

Τά ἀνωτέρω επιτρεπόμενα ἁλιεύματα καί οἱ εθνικές ποσοστώσεις πού καθορίζονται ἀπό τήν ἀπόφαση 88 ἀποσκοπούν στην εξασφάλιση τῆς εκτελέσεως τῆς διευθετή-σεως πού εἶχε συμφωνηθεί μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τοῦ Καναδά βάσει εκθέσεως τῆς επιστημονικής ἐπιτροπής πού εἶχε προβλεφθεί ἀπό τήν επιτροπή ἡ οποία εἶχε συσταθεί στά πλαίσια τῆς CIPANO καί βάσει τῆς προτάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς περί τῆς κατανομής τῶν ἁλιευτικών πόρων γιά τό 1978. Ή ἀπόφαση 88 ἐγνωστοποιήθη στην Ἐπιτροπή τήν 1η Μαρτίου 1978 σύμφωνα μέ τήν διαδικασία πού ὁρίζεται στό παράρτημα VI τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης. Στίς 20 Νοεμβρίου 1978, ἡ 'Επιτροπή ενέκρινε επισήμως τά ὡς άνω δανικά μέτρα, ὑπό ορισμένες επιφυλάξεις οἱ όποιες δέν έχουν επίπτωση ἐν προκειμένω (... ή 'Επιτροπή ἀναμένει ὅτι ἡ δανική κυβέρνηση θά τροποποιήσει τίς διατάξεις περί ἁλιείας τῆς γαρίδας, οἱ ὁποιες περιλαμβάνονται στό άρθρο 5 καί στό παράρτημα ΙΙ τῆς ἀποφάσεως τῆς 10ης Μαρτίου 1978, λαμβάνοντας ὑπ' ὄψη τήν νέα κατανομή τῶν ποσοστώσεων πού προκύπτει ἀπό διαπραγματεύσεις μέ τρίτες χώρες καί ἀπό νέες προτάσεις τῆς 'Επιτροπής...).

Στίς ἀρχές 'Ιουνίου 1978, ἡ βρετανική μηχανότρατα Goth, ιδιοκτησία τῆς British United Trawlers (Grimsby) Ltd καί μέ τόν πλοίαρχο Jack Noble Kerr ὡς κυβερνήτη τοῦ σκάφους, ἀπέπλευσε ἀπό βρετανικό λιμένα γιά τήν ἀλιεία γαρίδας στά ἀνοιχτά της Γροιλανδίας εντός τῶν υποτομέων, πού καθορίζονται ὑπό τά στοιχεία 1a έως 1f ἀπό τήν επιτροπή πού συνεστήθη ἀπό τήν CIPANO. Τό βρετανικό υπουργείο γεωργίας, ἀλιείας καί τροφίμων ἐξέδωσε στίς 14 'Απριλίου 1978 άδεια διά τῆς οποίας ἐπετρέ-πετο στό σκάφος νά ἁλιεύσει, ἀπό τῆς 6ης 'Ιουνίου 1978, ποσότητα 475 τόννων γαρίδων στον τομέα 0-1, πού καθορίζεται ἀπό τήν CIPANO.

Μέ τηλεγράφημα τῆς 9ης 'Ιουνίου 1978, τό όποιο ἐστάλη στόν Landshøvding (νομάρχη) τῆς Γροιλανδίας, τό Goth γνωστοποίησε τήν πρόθεση του νά ἁλιεύσει γαρίδες στά ἀνοικτά τῆς δυτικής Γροιλανδίας, πράγμα τό όποιο άρχισε στίς 12 'Ιουνίου 1978, στην θαλάσσια περιοχή τῆς Γροιλανδίας στά δυτικά τοῦ Holsteinsborg, μεταξύ 12 καί 200 ναυτικών μιλίων ἀπό τίς γραμμές βάσεως της Γροιλανδίας. Μέ τηλεγράφημα τῆς 14ης Ἰουνίου 1978, οι γροιλανδικές ἀρχές διέταξαν τόν πλοίαρχο Kerr νά σταματήσει ἀμέσως την αλιεία, την ὁποία οἱ δανικές ἀρχές θεωρούσαν παράνομη ως ἀντίθετη πρός την ἀπόφαση 88.

Ἕνα δανικό περιπολικό σκάφος έσπευσε στό σημείο ὅπου συνεχίζετο ἡ αλιεία, δεδομένου ὅτι ὁ πλοίαρχος Kerr ἠρνήθη κατ' ἀρχάς νά την διακόψει, επικαλούμενος την άδεια πού τοῦ εἶχαν χορηγήσει οἱ βρετανικές ἀρχές, καθώς καί υπόδειξη τῆς εφοπλιστικής ἑταιρίας του κατά τήν ὁποια ή βρετανική κυβέρνηση θεωρούσε τά δανικά μέτρα ως ἀσυμβίβαστα μέ τό κοινοτικό δίκαιο. 'Εν συνεχεία ἠλέγχθησαν τά έγγραφα τοῦ πλοίου καί ὁ πλοίαρχος, στον όποιο ἀπηγγέλθη κατηγορία γιά παράβαση τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως, εδέχθη νά καταβάλει πρόστιμο 80000 κορόνων ἐπί πλέον τῆς κατασχέσεως τῶν ἁλιευμάτων του.

Κατόπιν αἰτήσεώς του, ὁ πλοίαρχος Kerr παρεπέμφθη πρωτοδίκως ενώπιον τοῦ Landsret τῆς Γροιλανδίας, ὅπου ἡ εἰσαγγελική ἀρχή ἐζήτησε τήν καταδίκη τοῦ κατηγορουμένου σέ πρόστιμο καί κατάσχεση ποσού τουλάχιστον 'ίσου πρός ἐκεῖνο πού ήδη εἶχε καταβληθεῖ. Ό συνήγορός του ἐζήτησε νά παραπεμφθεί ἡ υπόθεση στό Δικαστήριο, γιά νά ἀποφανθεί αυτό προδικαστικῶς ἐπί τοῦ ερωτήματος ἐάν εθνικά μέτρα ὅπως εκείνα τῆς ἀποφάσεως δύνανται νά θεωρηθούν ὡς σύμφωνα μέ τό κοινοτικό δίκαιο. Τό αίτημα αυτό ἀπερρίφθη στίς 6 'Ιουνίου 1979 μέ διάταξη τοῦ Landsret τῆς Γροιλανδίας, στην δέ ἀπόφαση του τῆς 14ης Νοεμβρίου 1979 τό Landsret, έκρινε ὅτι ἀπεδείχθη ὅτι ὁ κατηγορούμενος παρέβη τους κανόνες τῆς ἀποφάσεως περί περιορισμού τῆς ἁλιείας γαρίδων καί τόν κατεδίκασε σέ πρόστιμο 100000 κορόνων καθώς καί σέ κατάσχεση 41150 κορόνῶν, ἀποφαινόμενο σχετικῶς ὅτι οἱ διατάξεις τῆς ἀποφάσεως δέν ήταν ἀντίθετες πρός τό κοινοτικό δίκαιο.

Ό Kerr ἤσκησε έφεση κατά τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς ενώπιον τοῦ Østre Landsret, ὅπου ὁ συνήγορός του ἐζήτησε ἐκ νέου τήν υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στό Δικαστήριο. Παρά τήν ἀντίθεση τῆς εισαγγελικῆς ἀρχῆς, τό Østre Landsret, μέ διάταξη τῆς 18ης 'Ιουνίου 1981, έκανε δεκτό τό αἴτημα, καθορίζοντας ἐπ' ευκαιρία καί τήν έκταση του ὑπό τήν μορφή τῶν ἀκολούθων ερωτημάτων, πού υπεβλήθησαν δυνάμει τοῦ άρθρου 177 τῆς συνθήκης στό Δικαστήριο μέ έγγραφο τῆς 29ης 'Οκτωβρίου 1981 πρός έκδοση προδικαστικῆς ἀποφάσεως:

Τό Østre Landsret διευκρινίζει ὅτι ὅπως διετυπώθησαν τά ερωτήματα, προϋποθέτουν ὅτι τά ἐθνικά μέτρα δέν θίγουν τίς συνολικές ποσοστώσεις ἁλιευμάτων πού καθορίσθησαν μέ συμφωνίες συναφθείσες μεταξύ τῆς Κοινότητος καί τρίτων κρατῶν, οὔτε τό δικαίωμα ἁλιείας πού ἐχορηγήθη στους ἁλιείς τρίτων κρατών στά πλαίσια των συμφωνιών αὐτῶν, καθώς καί ὅτι οἱ διατάξεις ἐγνωστοποιήθησαν στην 'Επιτροπή σύμφωνα μέ τούς κανόνες πού προβλέπονται στό παράρτημα VI τῆς συμφωνίας τῆς Χάγης τῆς 30ης 'Οκτωβρίου 1976.

Ή διάταξη τοῦ Østre Landsret ἐπρωτο-κολλήθη στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς 5 Νοεμβρίου 1981.

Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ πρωτοκόλλου περί τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου της ΕΟΚ, γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν στίς 3 Φεβρουαρίου 1982 ἡ κυβέρνηση τοῦ βασιλείου τῆς Δανίας, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν L. Mikaelsen, τήν 1η Φεβρουαρίου 1982 ἡ κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τήν Μ. Aulagnon, στίς 3 Φεβρουαρίου 1982 ή κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τόν R. Ν. Ricks καί στίς 11 'Ιανουαρίου 1982 ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τους R. Wainwright καί Η. Ρ. Hartvig.

Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν ἔναρξη τῆς προφορικῆς διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.

Ἡ δανική κυβέρνηση παρατηρεί κατ' ἀρχάς ἐπί τῶν πραγματικών περιστατικών ὅτι ή ἁλιεία γαρίδων ἀνοικτά τῶν δυτικών ἀκτών τῆς Γροιλανδίας ἐγνώρισε ταχεία ἀνάπτυξη κατά τά έτη 1972-1976 (ἐπέρασε ἀπό ὀλιγοτέρους τῶν 10000 τόννων σέ 50000 τόννους), μεταξύ άλλων διότι σημαντικοί νέοι ἁλιευτικοί τομείς ἀνεκα-λύφθησαν πέραν τοῦ ὁρίου τῶν 12 ναυτικών μιλίων. Ἐπειδή ἡ ἀνάπτυξη αυτή υπερέβη σέ πολύ λίγα χρόνια τό ανεκτό ὅριο γιά τήν διατήρηση τῶν ἀποθεμάτων, ένα σύνολο επιτρεπομένων ἁλιευμάτων (στό έξης TAC) 36000 τόννων καθορίσθη στά πλαίσια τῆς CIPANO ἀπό τοῦ 1977. Κατά τά έτη 1970 μέχρι 1977, ἡ ἁλιεία εἶχε διενεργηθεί κυρίως ἀπό τά ἀκόλουθα κράτη ἤ περιοχές: Γροιλανδία, Καναδά, νήσους Φερόε, Δανία, Γαλλία καί Νορβηγία. "Οσον ἀφορᾶ τό Ἡνωμένο Βασίλειο, δέν εἶχε ποτέ συμμετάσχει στήν ἁλιεία γαρίδων δυτικά τῆς Γροιλανδίας.

Μετά τήν επέκταση τῶν ζωνών αλιείας τῶν κρατών ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1977, ἐπραγ-ματοποιήθησαν διεξοδικές διαπραγματεύσεις γιά μία κοινοτική ρύθμιση περί ἁλιείας. Ή πρόταση ποσοτικῆς ρυθμίσεως της ἁλιείας γιά τό 1978 πού υπέβαλε ἡ 'Επιτροπή περιελάμβανε ένα στοιχείο ὅσον άφορα σχέδιο περί TAC γιά τήν ἁλιεία γαρίδας δυτικά τῆς Γροιλανδίας, πού ἀντιστοιχοῦσε σέ 35000 τόννους ὅπως εἶχε συμβουλεύσει ἡ CIPANO. 'Η 'Επιτροπή προέτεινε συγχρόνως τήν κατανομή αυτών τῶν ποσοτήτων ἁλιευμάτων μεταξύ της Γροιλανδίας, τῆς Δανίας καί τῆς Γαλλίας, λαμβάνοντας ὑπ' ὄψη τήν ἀνάγκη χορηγήσεως ποσοστώσεων στίς νήσους Φερόε καί στή Νορβηγία. Μετά ἀπό μακρές καί δυσχερείς διαπραγματεύσεις, κατά τίς όποιες άλλωστε τό 'Ηνωμένο Βασίλειο δέν ἐξέφρασε την επιθυμία νά συμμετάσχει στήν ἐν λόγω ἁλιεία γαρίδας, διεπιστώθη κατά τόν 'Ιανουάριο τοῦ 1978 ὅτι ὅλα τά κράτη μέλη, εξαιρέσει τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου, ήταν πρόθυμα νά δεχθοῦν την πρόταση της 'Επιτροπῆς ως σφαιρική συνολική λύση. Πάντως, τό 'Ηνωμένο Βασίλειο δέν ἀντε-τάχθη στό νά εγκριθεί τό σχέδιο τῆς 'Επιτροπῆς στό σύνολό του σύμφωνα μέ τόν τρόπο ψηφοφορίας πού προβλέπεται στό άρθρο 43. Κατά τήν διακοπή τῶν διαπραγματεύσεων, τά κράτη μέλη εξαιρέσει τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου εξέφρασαν τήν πρόθεση τους νά θεσπίσουν ἐθνικά μέτρα πού νά ἀντιστοιχοῦν στίς διατάξεις πού περιε-λαμβάνοντο στην πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς καί έτσι ἡ δανική κυβέρνηση ἔθεσε σέ εφαρμογή μία σειρά μέτρων πού ἀντιστοιχούσαν στην πρόταση αυτή, τόσο ἀπό τήν άποψη τῶν τεχνικών ὅρών αλιείας ὅσο καί ἀπό τήν ἄποψη τῶν ποσοτικών ρυθμίσεων.

Όσον ἀφορᾶ τά ὑποβληθέντα ερωτήματα, ή δανική κυβέρνηση παρατηρεί κατ' ἀρχάς ὅτι στό κοινοτικό δίκαιο υφίσταται ή γενική ἀρχή τῆς ἴσης μεταχειρίσεως, κατά τήν ὁποία ὅμοιες καταστάσεις δέν δύνανται νά υφίστανται διαφορετική μεταχείριση, ἐκτός ἄν ἡ διαφορετική μεταχείριση βασίζεται σέ ἀντικειμενικούς λόγους. Τό άρθρο 7 τῆς συνθήκης καί τό άρθρο 2, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμού 101/76 εκφράζουν κατά τρόπο διάφορο αυτή τήν γενική ἀρχή. Ἀπό τήν πρώτη διάταξη συνάγεται ὅτι ἡ ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων ἰσχύει ὑπό τήν επιφύλαξη τῶν εἰδικῶν διατάξεων τῆς συνθήκης. Αυτό σημαίνει ὅτι ἐν ὄψει εἰδικῶν κανόνων, τό άρθρο 7 διαδραματίζει κυρίως ρόλο ἑρμηνευτικό καί συμπληρωματικό, κατά τρόπο ώστε δέν δύναται νά εφαρμοσθεί χωρίς νά εξετασθούν συγχρόνως οἱ ειδικές κοινοτικές διατάξεις πού Ισχύουν ἐπί πλέον στόν ἀντίστοιχο τομέα, ἐν προκειμένω στόν τομέα τῆς ἁλιείας.

Τό δεύτερο εδάφιο τῆς παραγράφου 1 τοῦ άρθρου 2 τοῦ κανονισμού 101/76 υποχρεώνει τά κράτη μέλη νά εξασφαλίζουν ίσους ὅρούς προσβάσεως στίς ζώνες ἁλιείας καί ἀσκήσεως τῆς ἁλιείας, πράγμα πού συνεπάγεται ὅτι οἱ ἁλιείς τῶν κρατών μελών έχουν 'ίση πρόσβαση στην άσκηση τῆς ἁλιείας γιά τά ἀποθέματα ἐπί τῶν ὁποίων δέν εφαρμόζονται ποσοστώσεις. 'Εάν ένα εἶδος δέν χρειάζεται προστασία ὑπό τήν μορφή ποσοτικής ρυθμίσεως, ή ἐφ' ὅσον ἡ ἀνάγκη προστασίας δύναται νά ἱκανοποιηθεῖ μόνον μέ τόν καθορισμό ενός TAC, ὅλοι οἱ ἁλιεῖς τῶν κρατών μελών έχουν 'ίση πρόσβαση στην άσκηση τῆς ἁλιείας.

Ή δανική κυβέρνηση θεωρεί ἐξ ἄλλου ὅτι ἄν εἶναι ἀναγκαῖο γιά λόγους διατηρήσεως νά επιβληθούν ποσοτικοί περιορισμοί καί οἱ ποσότητες νά κατανεμηθοῦν βάσει ποσοστώσεων, αυτό εἶναι δυνατό νά γίνει χωρίς νά συνιστά καθ' ἑαυτό παραβίαση τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος. Θά πρέπει ἀκόμη οἱ ποσοστώσεις νά καθορισθούν βάσει ἀντικειμενικῶν στοιχείων. "Ετσι, θά ἠδύ-νατο ἐπί παραδείγματι νά ληφθεί ὑπ' ὄψη ὁ βαθμός προστασίας τοῦ ἀναγκαίου ἀποθέματος, εἰδικότερα ἄν πρέπει νά καθορισθούν μέγιστες ποσότητες ἁλιευμάτων. 'Ενδεχομένως, οἱ κανόνες κατανομής τῶν ἁλιευμάτων θά ἠδύναντο νά διατυπωθούν κατά τρόπο πού νά επιτρέπει τήν άσκηση πραγματικοῦ έλεγχου τῆς ἁλιείας, καθώς καί — πρός τό συμφέρον επίσης τῶν ἰδίων τῶν ἁλιέων — τήν ὀρθολογική ἄσκηση τῆς ἁλιείας καί τήν τήρηση τῆς τάξεως στους τόπους ἁλιείας.

Μέ τήν ἀπόφαση τῆς 3ης 'Ιουλίου 1979 ἐπί τῶν υποθέσεων 185 μέχρι 204/78 (van Dam en Zonen, Recueil 1978, σ. 2345), τό Δικαστήριο εδέχθη ὅτι εθνικές διατάξεις, ὅπως οἱ ὀλλανδικές κανονιστικές διατάξεις περί ποσοστώσεων ἁλιείας στίς όποιες ἀνεφέρθη τό Δικαστήριο, δέν δύνανται νά θεωρηθούν ὡς εἰσάγουσες διακρίσεις όταν εφαρμόζονται ὁμοιόμορφα σέ όλους τους ἁλιεῖς πού υπάγονται στην δικαιοδοσία τοῦ ἐν λόγω κράτους μέλους. Ή δανική κυβέρνηση ἀντιλαμβάνεται την ἀνωτέρω ἀπόφαση ὑπό την έννοια ὅτι τό Δικαστήριο ενέκρινε ποσόστωση καθοριζομένη σέ εθνικό ἐπίπεδο λαμβανομένης ὑπ' ὄψη τῆς εθνικότητος τῶν ἁλιέων καί ὅτι κατά συνέπεια δύνανται νά επιβληθούν ποσοτικοί περιορισμοί πού συνεπάγονται κατανομή κατά ποσοστώσεις τῶν συνολικῶν ἀλιευμάτων μεταξύ τῶν διαφόρων κρατῶν μελών, χωρίς αυτό νά συνιστᾶ καθ' ἑαυτό παραβίαση τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων λόγω ιθαγενείας. "Αλλωστε, τό σύστημα τῶν ποσοστώσεων χρησιμοποιείται ἐπίσης συχνά ὡς μέσο ρυθμίσεως τῆς προσβάσεως σέ ἀγορά, ὅπως ἐπί παραδείγματι συμβαίνει μέ τήν κοινοτική ρύθμιση τῶν διεθνών ὁδικών μεταφορών καί τήν ρύθμιση περί σακχάρεως.

Ή δανική κυβέρνηση εἶναι τῆς ἀπόψεως ὅτι ή προγενέστερη άσκηση ἁλιείας συνιστά ἀντικειμενική βάση ἡ ὁποία επιτρέπει διαφορετική μεταχείριση κατά τό μέτρο πού ή ύπαρξη καί ἡ ἀνυπαρξία προγενέστερης ἀσκήσεως ἁλιείας δημιουργούν ἀντιστοίχως διαφορετικές καταστάσεις. Τό κριτήριο αυτό διεδραμάτισε καί συνεχίζει νά διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, ὅπως δεικνύουν ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς πρός τό Συμβούλιο καί οἱ διαπραγματεύσεις πού διεξήχθησαν ἐπ' ἀυτής τῆς βάσεως στά πλαίσια τοῦ Συμβουλίου καί ὅπως τό επιβεβαιώνει ἡ δήλωση τοῦ Συμβουλίου, τῆς 30ης Μαίου 1980, περί κοινής ἀλιευτικής πολιτικής (JO C 158, σ. 2). Κατά τήν δανική κυβέρνηση, ἡ ἀποδοχή τοῦ κριτηρίου αὐτοῦ εἶναι άλλωστε ἁπλώς ἀναγκαία ἄν ὑπάρχει επιθυμία νά προωθηθεί ή ἀρμονική καί Ισόρροπη ἀνάπτυξη τοῦ τομέως τῆς ἀλιείας καί νά ευνοηθεί ἡ ὀρθολογική εκμετάλλευση τῶν βιολογικών πόρων τῆς θαλάσσης, σέ μία κατάσταση στην ὁποία ἡ συνολική ικανότης ἁλιεύσεως υπερβαίνει τίς συνολικές ποσότητες ἁλιευμάτων. Τό Δικαστήριο ἀπέδωσε ἐπίσης σημασία στό κριτήριο αυτό, ειδικότερα στην υπόθεση 61/77 (Επιτροπή κατά Ἰρλανδίας, Recueil 1978, σ. 1417), ὅπου εδέχθη ὅτι ένα ιρλανδικό μέτρο παρεβίαζε τήν ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων πού περιλαμβάνεται στό άρθρο 7 τῆς συνθήκης καί στό άρθρο 2, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμού 101/76, ἀκριβώς διότι ἀπέκλειε ἕνα μεγάλο μέρος τῶν ἁλιευτικών στόλων άλλων κρατών μελών πού παραδοσιακά ἀσκοῦσαν τήν ἁλιεία στίς περιοχές αυτές. Στην υπόθεση 812/79 (Burgoa, Recueil 1980, σ. 2787), τό Δικαστήριο ἠρνήθη νά λάβει θέση ἐπί τοῦ προβλήματος διότι δέν εἶχε σχέση μέ τήν συγκεκριμένη περίπτωση καί διότι, έστω καί ἄν είχε, θά επρόκειτο γιά δικαιώματα τρίτων χωρών πού δέν ρυθμίζονται ἀπό τίς διατάξεις τῆς συνθήκης περί ἁλιείας καί κατά συνέπεια δέν εμπίπτουν στην ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων, ούτε υπάγονται στά δικαιώματα πού συνδέονται μέ τήν παραδοσιακή άσκηση τῆς ἁλιείας.

Ή δανική κυβέρνηση υπενθυμίζει ὅτι ἡ επίμαχη ἀπόφαση ἐρύθμισε τήν ἁλιεία κατά τό 1978, συνεπώς πρό τῆς εκπνοής τῆς μεταβατικής περιόδου πού καθορίζεται στό άρθρο 102 τῆς πράξεως προσχωρήσεως. 'Από τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου συνάγεται ὅτι στην κατάσταση αυτή τά κράτη μέλη ἔχουν τήν υποχρέωση νά εξασφαλίζουν, πρός τό κοινό συμφέρον, τήν ἀναγκαία διατήρηση τῶν εἰδῶν καί συγχρόνως νά επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση. Ἡ υποχρέωση αύτη ἀπορρέει ἀπό τό άρθρο 5 τῆς συνθήκης καί εκφράζεται στό παράρτημα VΙ τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης, καθώς καί στους λεγομενους μεταβατικούς κανονισμούς πού εξέδωσε τό Συμβούλιο κατά τά έτη 1979 καί 1980. Ή δανική κυβέρνηση ἀντελήφθη τήν υποχρέωση αύτη ὑπό τήν έννοια ὅτι δέν έπρεπε νά καθιερώσει μία πραγματικά νέα πολιτική κατά τήν διάρκεια τῆς μεταβατικής περιόδου, ἀλλ' ἀντιθέτως ὅτι τά κράτη μέλη ὤφειλαν νά φροντίσουν νά διατηρήσουν τό status quo, ώστε νά μήν ἀνατραπούν τά θεμέλια τῆς μέλλουσας ἁλιευτικής πολιτικής. Αυτό επιβεβαιώνει ὅτι ήταν θεμιτό στην προκειμένη περίπτωση νά διατηρήσοῦν οἱ προγενέστερες μέθοδοι ἀσκήσεως τῆς ἁλιείας. Ή δανική κυβέρνηση προσθέτει ὅτι οἱ διατάξεις περί αλιείας πρέπει νά εἶναι διατυπωμένες κατά τρόπο ώστε νά παρέχουν σέ εκείνους πού τήν ἀσκοῦν ἐξ επαγγέλματος μία σταθερή βάση γιά τήν άσκηση τῆς οἰκονομικῆς τους δραστηριότητος. Γιά τόν λόγο αυτό, Ιδιαίτερα σέ μία περίοδο κατά τήν ὁποία οἱ συνολικές ποσότητες ἁλιευμάτων είναι περιορισμένες καί μάλιστα φθίνουν, εἶναι δικαιολογημένο νά ληφθούν ὑπ' ὄψη οἱ ἁλιείς, οἱ όποιοι βάσει τῶν επενδύσεων, τῆς ἐκπαιδεύσεώς τους κλπ., ἐβάσισαν τά μέσα επιβιώσεώς τους σέ ένα ὁρισμένο τύπο ἁλιείας. Οἱ περιορισμοί καθιστοῦν ήδη συνεχώς δυσχερέστερη τήν ἀποδοτική άσκηση τῆς ἁλιείας. Ὑπό τίς συνθήκες αυτές, πρέπει νά ληφθεί ὑπ' ὄψη ἡ θεμιτή προσδοκία τῶν ήδη ενδιαφερομένων ἁλιέων, νά δυνηθούν νά ἐξακολουθήσουν τήν δραστηριότητα τους πρίν δοθεί σέ άλλους ἁλιείς ἡ δυνατότης νά συμμετάσχουν στην άσκηση τῆς αλιείας.

Ἡ γαλλική κυβέρνηση ἀναφέρεται στην νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, μέ τήν ὁποία αυτό εδέχθη ὅτι τά κράτη μέλη, ελλείψει κοινῆς ρυθμίσεως θεσπισθείσης ἀπό τό Συμβούλιο, δύνανται νά λάβουν εθνικά μέτρα διατηρήσεως ἀφοῦ συμβουλευθούν προηγουμένως τήν 'Επιτροπή καί ζητήσουν τήν ἔγκρισή τους σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ παραρτήματος VI τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης.

Ή δανική ἀπόφαση δέν ἀντίκειται πρός τήν ἀρχή τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων πού εκφράζεται στό άρθρο 7 τῆς συνθήκης. Πράγματι, ἡ κατάσταση ενός βρετανοῦ ἁλιέως δέν δύναται νά συγκριθεί στην προκειμένη περίπτωση μέ τήν κατάσταση ἑνός ἁλιέως υπηκόου ἑνός τῶν κρατών στά όποια ἔχει χορηγηθεί ποσόστωση ἁλιευμάτων. Ή κατάσταση τῶν ἁλιέων πού έχουν ήδη ἁλιεύσει στά ύδατα τῆς Γροιλανδίας καί εκείνων πού δέν έχουν ποτέ ἁλιεύσει στην ἐν λόγω περιοχή δέν είναι ὅμοια καί συνεπώς δέν υφίσταται παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς 'ίσης μεταχειρίσεως. 'Αντιθέτως, ἄν οἱ δύο κατηγορίες ὑφίσταντο τήν ιδία μεταχείριση καί συνεπώς ή ἐν λόγω ζώνη ἁλιείας ήταν προσιτή σέ ὅλα τά κοινοτικά ἁλιευτικά, τό ἀποτέλεσμα θά ήταν, λαμβανομένης ὑπ' ὄψη τῆς μειώσεως τοῦ TAC, μία κατανομή ἀσήμαντων ποσοτήτων ἁλιευμάτων γιά κάθε πλοίο. Κατά συνέπεια, ἡ ἁλιευτική δραστηριότης θά διέτρεχε κίνδυνο στην ἐν λόγω ζώνη, ἐφ' ὅσον οἱ ἁλιείς πού είχαν ἁλιεύσει ἐκεῖ πρό τοῦ 1978 θά ἐστεροῦντο μιᾶς παραδοσιακής καί συνεπώς σημαντικής δραστηριότητας, γιά τους άλλους δέ θά ἐξαλείφετο ἡ δυνατότης ευκαιριακής ἀσκήσεως τῆς ἁλιείας.

"Αλλωστε, ἡ δανική ἀπόφαση δέν καθιέρωσε μία διαφορετική μεταχείριση κατά τρόπο αυθαίρετο, ἐφ' ὅσον τό κριτήριο στό ὁποῖο ἐβασίσθη ἡ δανική ἀρχή για τόν καθορισμό τῶν αλιευμάτων εἶναι ή ἱστορική ἀναφορά, κριτήριο τό όποιο ἐπί πλέον γίνεται δεκτό ἀπό διεθνή ὀργανισμό — τήν CIPANO — γιά τήν ἀμεροληψία τοῦ ὁποίου δέν δύνανται νά υπάρξουν ἀμφιβολίες. Ἐφ' ὅσον τό κριτήριο πού έγινε δεκτό εἶναι αυστηρά ἀντικειμενικό, δέν δύναται νά προσαφθεί στην διενεργηθείσα κατανομή ὅτι έχει αυθαίρετο χαρακτήρα, ἡ δέ ἀναφορά τῆς κατανομής σέ εθνικότητες είναι τελικά δευτερευούσης σημασίας. Τέλος, στά πλαίσια μιᾶς ἁλιευτικής πολιτικής πού άφορᾶ ἀφ' ἑνός μεγάλο ἀριθμό εἰδῶν καί ἀφ' ἑτερου μεγάλο ἀριθμό ζωνών ἁλιείας καί συνεπάγεται σέ κάθε περίπτωση τόν καθορισμό ενός TAC καί ἐν συνεχεία τήν κατανομή αὐτοῦ τοῦ TAC μεταξύ τῶν μερών, ὁ δίκαιος χαρακτήρας τῆς κατανομής δύναται νά εκτιμηθεί μόνο βάσει τοῦ συνολου τῶν μονάδων διαχειρίσεως. Αυτό σημαίνει ὅτι στην περίπτωση τῆς Κοινότητος, πρέπει νά ληφθεί ὑπ' ὄψη ή συνολική κατανομή στά ύδατα πού υπάγονται στην δικαιοδοσία τῶν κρατών μελών καί στά ύδατα τρίτων χωρῶν ἀπό τά ὁποῖα παρεχωρήθη στην Κοινότητα ή δυνατότης ἀσκήσεως ἁλιείας.

Ή γαλλική κυβέρνηση θεωρεί επίσης ὅτι ή δανική ἀπόφαση δέν ἀντίκειται πρός τίς σχετικές διατάξεις τοῦ κανονισμού 101/76. Ό κανονισμός αυτός καί τό ψήφισμα τῆς Χάγης ἀπετέλεσαν κατά τό 1978 τίς μόνες διατάξεις ἐφαρμογής στό παράγωγο κοινοτικό δίκαιο τοῦ ἄρθρου 102 τῆς συνθήκης προσχωρήσεως, τό όποιο ἀφοροῦσε τους ὅρούς ἀσκήσεως ἁλιευτικῶν δραστηριοτήτων γιά νά εξασφαλισθεί ἡ προστασία τῶν αλιευτικών ἀποθεμάτων καί ή διατήρηση τῶν βιολογικών πόρων τῆς θαλάσσης. Στό πλαίσιο αυτό πρέπει νά ερμηνευθούν τά άρθρα 1 καί 2 τοῦ επιμάχου κανονισμού, πού ἀπαγόρευε κάθε διαφορετική μεταχείριση ὅσον άφορα τά μέτρα διατηρήσεως καί προστασίας πού τά κράτη μέλη είχαν λάβει ἡ επρόκειτο νά λάβουν. Στην βάση αυτή ἐστηρίχθη καί ή δανική ἀρχή, ἡ ὁποία, φροντίζοντας νά διαφυλάξει τά ἀποθέματα τῶν διαφόρων ειδών πού ὑφίσταντο ἀνησυχητική μείωση, καθόρισε σύμφωνα μέ τίς επιστημονικές συστάσεις ἕνα TAC γαρίδων στους ἐν λόγω τομείς. Στην ἀπόφαση τῆς 14ης 'Ιουλίου 1976 ἐπί τῶν υποθέσεων 2, 4 καί 6/76 (Kramer, Recueil 1976 σ. 1279), τό Δικαστήριο ἐθεώρησε ὡς σύμφωνους πρός τό κοινοτικό δίκαιο τέτοιους περιορισμούς τῆς παραγωγής. Στην ἐν λόγω δανική ἀπόφαση, οἱ δανικές ἀρχές κατένειμαν τό TAC αυτό μεταξύ τῶν διαφόρων κρατών. Ή διάταξη αυτή εἶναι εντελώς διαφορετικής φύσεως ἀπό εκείνη πού καθορίζει τόν συνολικό ὄγκο τῶν επιτρεπομένων ἁλιευμάτων.

Πράγματι, ὁ καθορισμός τοῦ TAC ἐπί δεδομένου ἁλιευτικού ἀποθέματος ἀποτελεί μέτρο διατηρήσεως πού βασίζεται σέ προσήκουσες καί γενικές επιστημονικές συστάσεις. Οἱ συστάσεις αυτές εκτιμώνται ἀπό τίς ἁρμόδιες ἀρχές μέ βάση τόν βαθμό δυσχερειών πού συνεπάγονται καί τήν ἀναγκαιότητα βραχυπροθέσμου, μεσοπρόθεσμου καί μακροπροθέσμου ικανοποιήσεως τῶν ἀναγκών τῶν ενδιαφερομένων πληθυσμών. 'Αντιθέτως, ἡ κατανομή τοῦ TAC μεταξύ τῶν διαφόρων μερών τῶν δυναμένων νά ωφεληθούν ἀπό τά μέτρα αυτά πρέπει νά εξομοιωθεί μόνον προς ἀρκούντως ἀποτελεσματικό μέτρο διαχειρίσεως ώστε νά επιτραπεί σέ κάθε μέρος νά ὀργανώσει τήν αλιεία του κατά τόν τρόπο πού θεωρεί πρόσφορο καί νά ἀσκεῖ αὐστηρό έλεγχο τῶν πραγματοποιούμενων ἁλιευμάτων.

Τό κριτήριο τῶν ζωτικών ἀναγκών καί τῶν προοπτικών οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῶν πληθυσμών πού εξαρτώνται Ιδιαίτερα ἀπό τήν ἁλιεία καί τίς συναφείς πρός αυτή βιομηχανίες, κριτήριο πού έγινε δεκτό ἀπό τήν 'Επιτροπή στην πρόταση τῆς περί κατανομής τῶν ἁλιευτικών πόρων γιά τό 1978 καί προκύπτει ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς Χάγης τοῦ 1976, συμπληρώνει τό κριτήριο τῶν παραδοσιακών δραστηριοτήτων ὑπό έννοια ὀλιγότερο ευνοϊκή γιά τά συμφέροντα τῶν ἁλιέων τῶν άλλων κρατών μελών πού έχουν τήν συνήθεια νά συχνάζουν στά ύδατα τῶν ἐν λόγω περιοχών (ή Γροιλανδία εἶναι μία ἀπό τίς περιοχές πού εξαρτώνται ιδιαίτερα ἀπό τήν ἁλιεία καί τίς συναφείς πρός αυτή βιομηχανίες).

Προφανώς, ἀπό τίς βάσεις ἐπί τῶν ὁποίων στηρίζονται ἡ δανική ἀρχή καί ἡ 'Επιτροπή συνάγεται ὅτι ἡ κατανομή τῶν ποσοστῶσεων αλιευμάτων μεταξύ τῶν κρατῶν μελῶν δέν δύναται νά ἀποτελέσει μέτρο διατηρήσεως. "Αλλωστε, οἱ μηχανισμοί κατανομῆς δύνανται νά λειτουργοῦν ελευθέρως εντός τοῦ TAC χωρίς νά δύναται νά τεθεί ὁποιαδήποτε στιγμή ὑπό ἀμφισβήτηση ὁ στόχος τῆς διατηρήσεως τῶν πόρων καί τῆς προστασίας τοῦ αλιευτικοί) πλούτου. Σύμφωνα μέ τά ἀνωτέρω, ή γαλλική κυβέρνηση εἶναι τῆς ἀπόψεως ὅτι ἐφ᾽ ὅσον οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 101/76 θέτουν ὁρισμένους γενικούς κανόνες περί τῶν μέτρων προστασίας τοῦ ἁλιευτικοῦ πλούτου καί διατηρήσεως τῶν πόρων, ἀποτελούν μέτρα διατηρήσεως καί δέν δύνανται συνεπώς νά ἐφαρμοσθούν ἐπί μέτρων κατανομῆς ποσοστώσεων. Πάντως, ἄν ἡ κατανομή τῶν ποσοστώσεων περιε-λαμβάνετο στό πλαίσιο τῶν μέτρων διατηρήσεως, ἡ γαλλική κυβέρνηση θεωρεί επικουρικώς ὅτι ἡ ἀναφορά στόν επίμαχο κανονισμό δέν προσθέτει κανένα συμπληρωματικό στοιχείο στην διενεργούμενη εξέταση τοῦ ἄρθρου 7 τῆς συνθήκης.

Ἡ βρετανική κυβέρνηση παρατηρεί ὅτι ἄν καί τά προβλεπόμενα στην επίμαχη ἀπόφαση μέτρα ενεκρίθησαν τελικά ἀπό τήν Ἐπιτροπή τόν Νοέμβριο τοῦ 1978, ή έγκριση τους δέν εἶχε χορηγηθεί κατά τόν χρόνο τῆς συλλήψεως καί καταδίκης τοῦ πλοιάρχου Kerr. Παρατηρεῖ επίσης ὅτι ἀντίθετα πρός τόν ισχυρισμό τῆς δανικῆς εἰσαγγελικῆς ἀρχής, εἶχε ζητήσει κατανομή της ποσοστώσεως ἁλιευμάτων γαρίδων στην ἐν λόγω ζώνη κατά τό θέρος τοῦ 1977.

Ἡ βρετανική κυβέρνηση ἀναγνωρίζει ὅτι κατά τόν Μάρτιο τοῦ 1978 ἡ ἁρμοδιότης λήψεως μέτρων διατηρήσεως στόν τομέα τῆς ἁλιείας άνηκε στά κράτη μέλη. Ἀλλά κατά τήν άποψη της, αυτό δέν σημαίνει ὅτι ή ἁρμοδιότης τῶν κρατών μελών ήταν ἀπεριόριστη: ὅπως κάθε άλλη ἁρμοδιότης πού τά κράτη μέλη ἠδύναντο νά ἀσκήσουν σέ τομέα πού επηρεάζει τήν κοινή ἀγορά, ὑπέ-κειτο στίς γενικές ἀρχές τοῦ κοινοτικού δικαίου.

Τό παράρτημα VΙ τοῦ ψηφίσματος της Χάγης τῆς 3ης Νοεμβρίου 1976 καί ή δήλωση τοῦ Συμβουλίου πού έγινε κατά τήν σύνοδο τῆς 30ης καί 31ης 'Ιανουαρίου 1978 επιβεβαίωσαν τήν ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων λόγω Ιθαγενείας πού προβλέπεται στό άρθρο 7 τῆς συνθήκης καί επαναλαμβάνεται ὅσον άφορᾶ τόν τομέα της ἁλιείας στό άρθρο 2, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμοῦ 101/76, περιόρισαν δέ ἀκόμη τήν ἐλευθερία τῶν κρατών μελών στόν ἐν λόγω τομέα προβλέποντας ὅτι τά εθνικά μέτρα πρέπει νά εἶναι ἀναγκαία, νά λαμβάνονται προσωρινώς καί μόνον μετά ἀπό λεπτομερείς διαβουλεύσεις μέ τήν 'Επιτροπή.

Έστω καί ἄν ἡ ἀπόφαση 88 ἀποτελεί προσωρινό μέτρο καί ελήφθη κατόπιν διαβουλεύσεων μέ τήν 'Επιτροπή, δέν συνιστά μέτρο διατηρήσεως ὑπό τήν ἔννοια τοῦ παραρτήματος VΙ τοῦ ψηφίσματος της Χάγης, άλλά χορήγηση ἐθνικών ποσοστώσεων εντός ενός ἀνωτάτου ὁρίου ἁλιευμάτων. "Εστω καί ἄν ἡ ἀπόφαση 88 ἠδύ-νατο νά θεωρηθεί ὡς μέτρο διατηρήσεως, δέν θά ενέπιπτε στην ἔννοια τοῦ παραρτήματος VΙ διότι δέν ήταν ἀναγκαία γιά τήν επίτευξη τοῦ στόχου πού συνίσταται στην προστασία τῶν ἐν λόγω ἀποθεμάτων γαρίδων. Ό καθορισμός ἀνωτάτου ὁρίου ἁλιευμάτων δύναται νά ἀποτελέσει θεμιτό μέτρο διατηρήσεως καί δέν εἶναι δυνατό νά υπάρξουν ἀμφιβολίες ὅτι ὁ καθορισμός ἀνωτάτου ὁρίου ἁλιευμάτων γαρίδων γιά τήν ἐν λόγω ζώνη κατά τό 1978, καθορισμός βασιζόμενος στά πλέον σοβαρά στοιχεία επιστημονικών ερευνών, ἀπετέλεσε ἀναγκαίο μέτρο διατηρήσεως. Ἐν τού-

τοις, δέν ήταν ἀναγκαία ἡ εφαρμογή ενός τέτοιου ἀνωτάτου ὁρίου ἁλιευμάτων βάσει ποσοστώσεων πού ἐπέβαλε τό παράκτιο κράτος στά άλλα κράτη μέλη, ἀνεξάρτητα τοῦ ἄν οἱ ποσοστώσεις αυτές καθορίσθησαν ἡ ὄχι μέ ἀναφορά σέ στοιχεία αλιείας πού εἶχε διενεργηθεί προγενεστέρως. "Ενα τέτοιο ἀνώτατο ὅριο ἁλιευμάτων θά ἠδύνατο νά εφαρμοσθεί μέ τήν ἴδια ἀποτελεσματικότητα, μέ βάση τήν ελευθερία ἁλιείας γιά ὅλους μέχρι τοῦ ἐπιβεβλημένου ὁρίου καί μέ ένα σύστημα άδειων προσιτό στους ἁλιείς ὅλων των κρατών μελών. Ἐπί πλέον, ἡ διαδικασία χορηγήσεως εθνικών ποσοστώσεων καθιστά ἀναγκαίο νά ληφθεί ὑπ' ὄψη ἡ κατάσταση σέ ὁλόκληρη τήν Κοινότητα (βλ. υπόθεση 32/79, 'Επιτροπή κατά Ἡνωμένου Βασιλείου, Recueil 1980, σ. 2403). "Ετσι, κατά τήν ἐξέταση τῆς χορηγήσεως εθνικῶν ποσοστώσεων, τό Συμβούλιο έλαβε ὑπ' ὄψη πολυάριθμους παράγοντες έκτος ἀπό τά στοιχεῖα τῆς παραδοσιακής ἁλιείας καί προσεπάθησε ιδίως, ἐπί πολλά έτη, νά εξασφαλίσει ώστε κατά τόν υπολογισμό των ποσοστώσεων τῶν κρατών μελών νά λαμβάνονται ὑπ' ὄψη σέ ένα ὁρισμένο μέτρο οἱ ἀπώλειες πού υπέστησαν τά κράτη μέλη στά ύδατα τρίτων χωρών. Ή ἀρχή αύτη διετυπώθη καί πάλι στην δήλωση τοῦ Συμβουλίου τῆς 30ῆς Μαΐου 1980.

Τό 'Ηνωμένο Βασίλειο υποστηρίζει ἐπί πλέον ὅτι ἡ δανική κυβέρνηση παρεβίασε μία πλέον θεμελιώδη ἀρχή τοῦ κοινοτικοί) δικαίου, εισάγοντας διάκριση λόγω ιθαγενείας. 'Από τήν διάταξη ἐπί τῆς ὡς άνω υποθέσεως 61/77 δέν δύναται νά συναχθεί ὅτι ἡ ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων λόγω ιθαγενείας καταργείται μέ ὁποιονδήποτε τρόπο ὅταν τό παράκτιο κράτος βασίζεται στίς παραδοσιακές ἁλιευτικές δραστηριότητες γιά τήν εφαρμογή τῶν μέτρων του. Κατά τήν άποψη τῆς βρετανικής κυβερνήσεως, τό Δικαστήριο ἀντιθέτως εδέχθη σαφώς ὅτι τά μέτρα πού λαμβάνονται βάσει τοῦ παραρτήματος VI τοῦ ψηφίσματος τῆς Χάγης πρέπει νά μήν εισάγουν διακρίσεις.

'Η βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει ὅτι ή μή συμφωνία πρός τό κοινοτικό δίκαιο τῆς ἀποφάσεως 88 καί τῆς διώξεως πού ἠσκήθη κατά τοῦ πλοιάρχου Kerr δέν ἐπηρεάζεται καθόλου ἀπό τήν έγκριση τῆς ἐν λόγω ἀποφάσεως ἐκ μέρους τῆς 'Επιτροπής, στίς 22 Νοεμβρίου 1978, διότι μία τέτοια έγκριση δέν δύναται νά καταστήσει έγκυρη μία εθνική ἀπόφαση ὅταν οἱ ἀναφερόμενες στό θέμα διατάξεις τῆς εἶναι ἀσυμβίβαστες ή ἀντίθετες πρός τό κοινοτικό δίκαιο. Ή ἀρχή αυτή συνάγεται σαφώς ἀπό τήν ἀπόφαση ἐπί τῶν υποθέσεων 142 καί 143/80 (Essevi καί Salengo, Συλλογή 1981, σ. 1413), κατά τήν ὁποία, ελλείψει ρητής διατάξεως τῆς συνθήκης ἡ ὁποία εξουσιοδοτεί τήν Ἐπιτροπή νά ἐπιτρέψει μία ὁρισμένη συμπεριφορά ἐκ μέρους τῶν κρατών μελών ή ὁποία διαφορετικά θά συνιστούσε παράβαση τῆς συνθήκης, ἡ 'Επιτροπή δέν είναι ἁρμόδια νά ἀπαλλάξει ένα κράτος ἀπό τήν εκπλήρωση τῶν υποχρεώσεων τίς ὁποίες υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης.

Ή βρετανική κυβέρνηση προτείνει κατά συνέπεια νά δοθεί ἀρνητική ἀπάντηση στό πρώτο ερώτημα καί καταφατική στό δεύτερο.

'Η 'Επιτροπή παρατηρεί κατ' ἀρχάς ὅτι τό ερώτημα πού τίθεται στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή ἄν τά εθνικά μέτρα συνιστοῦν διάκριση εἰς βάρος τῶν ἁλιέων υπηκόων κρατών μελών πού κατά τό παρελθόν ἡ τουλάχιστον έκτος τῆς περιόδου ἀναφοράς δέν συμμετέσχαν στην ἁλιεία ἐντός ὁρισμένης ζώνης ἐν σχέσει πρός ἁλιείς υπηκόους κρατών μελών πού πράγματι ἤσκησαν την ἁλιεία στην ζώνη αύτή κατά την ἐν λόγω περίοδο, δέν έλαβε ρητή ἀπάντηση στά πλαίσια τῆς νομολογίας τοῦ Δικαστηρίου. Ή ἀπάντηση στό ἀνωτέρω ἐρώτημα εἶναι σημαντική ὄχι μόνον ὅσον ἀφορᾶ τήν εφαρμογή ἐκ μέρους τῶν κρατών μελών μέτρων πού λαμβάνονται γιά τήν διατήρηση τῶν αλιευτικών πόρων, ἀλλά επίσης ὅσον ἀφορᾶ τήν θέσπιση σχετικών διατάξεων ἀπό τό Συμβούλιο. Ἀφ' ἑτέρου, γιά νά δοθεί ἀπάντηση στό καθοριστικῆς σημασίας ερώτημα ἄν ή διαφορά μεταχειρίσεως ὑπό τήν έννοια τοῦ άρθρου 7 ἑδράζεται ἐπί ἀντικειμενικῆς βάσεως, πρέπει τό σύστημα τῶν ποσοστώσεων ἁλιευμάτων νά ἐκτιμηθεῖ βάσει τοῦ σκοποῦ τῶν διατάξεων τοῦ κοινοτικού δικαίου περί εκμεταλλεύσεως τῶν ἁλιευτικών πόρων καί τοῦ πλαισίου στό ὁποίο αυτές εντάσσονται.

Ό καθορισμός ενός ετησίου TAC ἀνά ἀπόθεμα ἡ ὁμάδα ἀποθεμάτων γιά τά περισσότερα εἴδη Ιχθύων ἀποτελεῖ ένα ἀπό τά πλέον ἀποτελεσματικά μέσα γιά νά εξασφαλισθεί ἡ ὀρθολογικότερη δυνατή εκμετάλλευση τῶν βιολογικών πόρων τῆς θαλάσσης καί ἡ διατήρηση τους. Ό καθορισμός αυτός θέτει αυτομάτως τρία προβλήματα: τό πρόβλημα τοῦ έλεγχου τῆς τηρήσεως ἑνός τέτοιου περιορισμοί) τῶν ἁλιευμάτων, τό πρόβλημα τῆς δικαίας κατανομής μεταξύ τῶν ἁλιέων τῆς επιβαρύνσεως πού συνιστά ἕνας τέτοιος περιορισμός τῶν ἁλιευμάτων καί τό πρόβλημα τῆς ὀρθολογικῆς εκμεταλλεύσεως τοῦ TAC. Μέχρι στιγμής οἱ επιτροπές ἁλιείας γιά τόν 'Ατλαντικό ωκεανό, ἡ 'Επιτροπή καί τό Συμβούλιο, ἐθεώρησαν ὅτι μία κατανομή τῶν ποσοστώσεων μεταξύ τῶν κρατών μελών βάσει ἀντικειμενικοῦ καί δικαίου κριτηρίου ἀποτελεῖ τό μόνο μέσον επιλύσεως τῶν προβλημάτων αυτών. Σέ κοινοτικό επίπεδο, τό Δικαστήριο εδέχθη επίσης ὅτι ὁ καθορισμός ἑνός TAC καί ἡ κατανομή του κατά εθνικές ποσοστώσεις δέν ἀντίκειται πρός τό κοινοτικό δίκαιο (βλ. ὡς άνω συνεκδικασθεῖσες υποθέσεις 3, 4 καί 6/76).

Ὅσον ἀφορᾶ τά κριτήρια βάσει τῶν ὁποίων θά διενεργηθεί ἡ κατανομή τῶν ποσοστώσεων μεταξύ τῶν κρατών μελῶν, ή 'Επιτροπή δέν ἀποκλείει τήν ύπαρξη περισσοτέρων δυνατοτήτων πού εἶναι σύμφωνες μέ τό κοινοτικό δίκαιο. Ἔτσι, ἀπό τοῦ 1976, οἱ προτάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς πού ἀποσκοποῦσαν στην λήψη μέτρων διατηρήσεως, ἐβασίσθησαν σέ τρία κριτήρια τά όποια άλλωστε εδέχθη καί τό Συμβούλιο. Τά τρία αυτά κριτήρια διετυπώθησαν ρητώς Ιδίως στην δήλωση τοῦ Συμβουλίου τῆς 30ης Μαΐου 1980 καί στην πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς περί τῶν ποσοστώσεων τῶν ἁλιευμάτων γιά τό 1981 (JO C 224, σ. 11). Συνεπώς, ένα κράτος μέλος τό ὁποῖο, εφαρμόζοντας εθνικά μέτρα διατηρήσεως γιά τό 1978, ἀκολούθησε τίς προτάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς ὅσον ἀφορα τίς ποσοστώσεις γιά τό 'ίδιο έτος, εφήρμοσε στην πραγματικότητα τά τρία ἀνωτέρω κριτήρια, καί κατά συνέπεια δέν περιο-ρίσθη νά λάβει ὑπ' ὄψη μόνον τό υπάρχον μέχρι τότε επίπεδο τῶν ἁλιευτικῶν δραστηριοτήτων. Όσον άφορα τό τελευταίο αυτό κριτήριο, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι είναι σύμφωνο μέ τό κοινοτικό δίκαιο καί ἴσως τό πλέον πρόσφορο γιά τήν προκειμένη κατάσταση. Πράγματι, ἡ εφαρμογή του δικαιολογείται ἰδίως ἀπό τό γεγονός ὅτι λαμβάνει ὑπ' ὄψη τήν οἰκονομική πραγματικότητα καί συμβάλλει στην πραγματοποίηση τῶν στόχων τους ὁποίους επιδιώκουν οἱ κοινοτικές διατάξεις πού έχουν θεσπισθεί γιά τόν τομέα τῆς ἁλιείας. Στην πραγματικότητα, ένας περιορισμός τῶν ἁλιευμάτων σέ ὁρισμένες ζώνες ἁλιείας βαρύνει προπάντων, μερικές φορές σέ σημαντικότατο βαθμό, τους ἁλιεῖς πού ἁλιεύουν συχνά ἀπό μεγάλου χρονικοῦ διαστήματος στην ἐν λόγω ζώνη, ἡ ὁποία ὡς ἐκ τούτου συνιστᾶ τήν κυρία πηγή εἰσοδήματός τους. Οἱ ἁλιεῖς οἱ ὁποῖοι, έστω καί κατά τό σχετικά πρόσφατο παρελθόν, δέν εξεδήλωσαν κανένα ενδιαφέρον γιά τήν ἁλιεία στην ἐν λόγω ζώνη, δέν εἶναι υποχρεωμένοι νά ὑποβληθοῦν σέ καμμία θυσία, τό γεγονός δέ ὅτι τους ἀπαγορεύεται νά ἁλιεύσουν ἐκεῖ δέν 'έχει γιά αὐτούς καμμία ουσιαστική συνέπεια. "Αν οἱ ποσοστώσεις ἔπρεπε νά κατανεμηθούν μεταξύ τῶν ἁλιέων ὅλων τῶν κρατῶν μελών, Ιδίως εκείνων τῶν ὁποίων οἱ ἁλιευτικοί στόλοι δέν συμμετέσχαν μέχρι στιγμής στην αλιεία εντός ζώνης στην ὁποία θεωρείται ἀναγκαίος ὁ περιορισμός τῶν αλιευμάτων, αυτό θά ἐσήμαινε ὅτι ἤ πρέπει νά εγκαταλειφθεί τουλάχιστον έν μέρει αυτός ὁ ἀναγκαίος περιορισμός, ἡ νά μειωθούν ἀκόμη οἱ ποσοστώσεις τῶν παραδοσιακῶν ἁλιέων, πράγμα πού θά ἐπιδείνωνε περισσότερο τήν κατάσταση τους. Ἐπ' αυτού, ἡ 'Επιτροπή υπογραμμίζει ὅτι οἱ κοινοτικές διατάξεις πού θεσπίζονται στόν τομέα τῆς αλιείας σύμφωνα μέ τό άρθρο 39 τῆς συνθήκης ἔχουν επίσης ὡς στόχο νά εξασφαλίσουν ἕνα δίκαιο βιοτικό επίπεδο στόν πληθυσμό τοῦ ὁποίου ἡ υπόσταση εξαρτάται ἀπό τήν ἁλιεία.

Ή Ἐπιτροπή υπενθυμίζει επίσης ὅτι τό κοινό σύστημα ἀσκήσεως τῆς ἁλιείας στά θαλάσσια ύδατα πρέπει ιδίως νά ἀποσκοπεί στην εξασφάλιση ὀρθολογικής εκμεταλλεύσεως τῶν βιολογικών πόρων τῆς θαλάσσης σύμφωνα μέ τό άρθρο 1 τοῦ κανονισμοῦ 101/76. Ἐν τούτοις, ἄν ἐχορηγοῦντο επίσης ποσοστώσεις στά κράτη μέλη τῶν ὁποίων οἱ ἁλιείς δέν εξεδήλωσαν κατά τό παρελθόν κανένα ενδιαφέρον γιά τήν ἁλιεία στην ἐν λόγω ζώνη, θά υπήρχε πιθανότης μή χρησιμοποιήσεως ὁρισμένων ποσοστώσεων, πράγμα πού δέν εἶναι καί τόσο σύμφωνο μέ τήν ὀρθολογική εκμετάλλευση τῶν ἁλιευτικών πόρων. Ή 'Επιτροπή παρατηρεί επίσης ὅτι οἱ επιτροπές ἁλιείας γιά τόν 'Ατλαντικό ωκεανό ἐθεώρησαν πάντοτε ὡς έγκυρο ἀντικειμενικό κριτήριο τό γεγονός τῆς μέχρι τότε συμμετοχής σέ ἁλιευτικές δραστηριότητες. Οἱ συστάσεις τῶν ὀργανισμών αυτών ὅσον άφορᾶ τήν κατανομή ποσοστώσεων μεταξύ τῶν κρατών μελών τους έχουν ἐπίδραση ὡς πρός τήν κατανομή εντός τῆς Κοινότητος. Πράγματι, ἀναφέρονται ἰδίως στά ύδατα πού ευρίσκονται έκτός τῶν χωρικών υδάτων, στά ὁποῖα ἰσχύει, ὅπως ακριβώς εντός τῆς Κοινότητος, ἡ ἀρχή τῆς ελευθερίας προσβάσεως. Ή 'Επιτροπή παρατηρεί τέλος ὅτι έστω καί ἄν τό Δικαστήριο δέν ἀπεφάνθη ἀκόμη ρητώς ἐπί τοῦ κατά πόσο οἱ παραδοσιακές ἁλιευτικές δραστηριότητες τῶν κρατών μελών συνιστούν κριτήριο κατανομής σύμφωνο μέ τό κοινοτικό δίκαιο, εδέχθη πάντως επανειλημμένα ὅτι έπρεπε νά ληφθούν ὑπ' ὄψη οἱ ἁλιευτικοί στόλοι τῶν κρατών μελών πού παραδοσιακῶς ασκούσαν τήν ἁλιεία στην ἐν λόγω περιοχή.