Verzoekster in het hoofdgeding geeft allereerst een uiteenzetting van de gevolgtrekkingen welke volgens haar uit 's Hofs jurisprudentie en met name uit het arrest in de zaak 76-70 kunnen worden afgeleid. Zij is van mening dat uit dit arrest blijkt dat de Duitse compenserende omzetbelasting het verboden effect ener heffing van gelijke werking als een douanerecht had, wanneer de binnenlandse prijs — waartoe de buitenlandse prijs der ingevoerde waren door een heffing wordt opgevoerd — zodanig was vastgesteld dat hij als bestanddeel der daarin in aanmerking genomen commercialisatiekosten een met de compenserende belasting overeenkomend bedrag zou omvatten. Ten einde het verboden effect ener heffing van gelijke werking te vermijden diende de aldus berekende heffing te worden verminderd met het bedrag aan onvermijdelijke commercialisatiekosten die voor de importeur ontstonden. Deze uitlegging komt overeen met het systeem van verordening nr. 19/62. Zij is eveneens in overeenstemming met dat van verordening nr. 55/62, welke slechts een uitvoeringsregeling van verordening nr. 19/62 voor verwerkte produkten vormt en waarbij een heffingsregeling werd ingevoerd die op dezelfde beginselen en dezelfde doelstellingen berust als de heffingsregeling van verordening nr. 19/62.

Overigens volgt uit artikel 7, lid 2, van verordening nr. 55/62, alsmede uit de vierde overweging van de considerans dat de wetgever gedenatureerd maniokmeel als een met voedergerst concurrerend produkt beschouwde hetwelk derhalve — met inachtneming van het verschil in zetmeelgehalte en andere kwaliteitsverschillen welke voor het gebruik bepalend zijn — noodzakelijkerwijze voor een met de richtprijs voor gerst overeenkomende prijs op de markt moest komen. Uit deze regeling volgt eveneens dat het bedrag van de heffing was vastgesteld aan de hand van een door de Raad op basis van bovenvermelde criteria gedane schatting, welke als zodanig voldoende geweest moet zijn om de vereiste prijsverevening tot stand te brengen.

Wil de verordening nr. 55/62 haar doel bereiken — namelijk om slechts dan een heffing op gedenatureerd maniokmeel te leggen wanneer het als een met voeder gerst concurrerend produkt kon worden beschouwd en de heffing strikt noodzakelijk was ter bescherming van de nationale of communautaire producenten van voedergerst — dan diende de schatting van de Raad aan de hand van een voor alle Lid-Staten gelijk criterium te geschieden.

Met andere woorden, de schatting van de Raad kon haar doel — om noch te hoge, noch te lage heffingen op te leggen — slechts dan bereiken, indien zij erop was gericht de prijzen bij een bepaald commercialisatiestadium gelijk te maken; bij gebreke van zulk een oriëntatiepunt zou zij noodzakelijkerwijze arbitrair geweest zijn.

Het gaat er dus slechts om te bepalen op welk binnenlands commercialisatiestadium die schatting was gericht, althans welk stadium de heffingsplichtigen als zodanig konden en moesten aanmerken. In tegenstelling tot verordening nr. 19/62 bevat verordening nr. 55/62 te dien aanzien geen uitdrukkelijke regeling. Maar bij gebreke van aanwijzingen die op het tegendeel duiden en gezien de formulering der beide verordeningen, moet er van worden uitgegaan dat in verordening nr. 55/62 hetzelfde commercialisatiestadium wordt bedoeld als in verordening nr. 19/62. Is dit het geval dan volgt daaruit dat de schatting van de Raad er slechts op gericht kon zijn de prijs der litigieuze produkten aan die van voedergerst in het stadium der aankoop van de binnenlandse groothandel aan te passen, en wel met inachtneming der verschillen in kwaliteit en gebruiksmogelijkheden. Want zowel verordening nr. 19/62 als de verordeningen nrs. 13/64 en 14/64 waren bij de vaststelling van de drempelprijs der betrokken produkten uitgegaan van het groothandelsstadium.

De producenten verkochten hun produkten aan de groothandel, hetgeen zij nog steeds doen. De verkoopprijs, inclusief transportkosten, was gelijk aan de inkoopprijs in het stadium van de graangroothandel. Deze prijs omvatte alle kosten en voorheffingen, welke op voedergerst drukken alsmede alle tot op het groothandelsstadium ontstane commercialisatiekosten. Zodoende hield deze prijs in het betrokken tijdvak eveneens de direct of indirect op binnenlandse gerst drukkende omzetbelasting in. Bijgevolg omvatte de heffing voor met eosine behandeld maniokmeel eveneens alle commercialisatiekosten en voorheffingen, waarmede het concurrerende binnenlandse produkt werd belast. Wilde de in de Bondsrepubliek Duitsland bij invoer geheven compenserende belasting niet als een aanvullende heffing werken, dan diende het aanvankelijk door berekening vastgestelde heffingsbedrag opnieuw te worden verminderd tot de, eventueel forfaitair geschatte, compenserende belasting.

Bij de huidige stand der Duitse wetgeving is het echter niet mogelijk het van de heffing af te trekken bedrag forfaitair te berekenen. Neufeld besluit met het voorstel de gestelde vraag als volgt te beantwoorden:

De Bondsrepubliek Duitsland zet de doelstellingen der bij verordening nr. 19/62 ingestelde heffing uiteen en stelt dat de berekening van de heffing ter stabilisatie der prijzen niet voor alle onder die verordening vallende produkten op dezelfde wijze was geschied. Na een weergave der voor de grondstoffen vastgestelde berekeningswijze merkt zij op dat de berekening der heffing voor verwerkte produkten, waartoe gedenatureerd maniokmeel behoort, zich naar bijzondere regels richt, welke vervat zijn in artikel 14 van verordening nr. 19/62 en in verordening nr. 55/62. Want de heffing op verwerkte produkten kon niet volgens dezelfde criteria worden berekend als die op grondstoffen, daar er geen doorzichtige markt voor bestond met representatieve prijzen en kwaliteiten, op grond waarvan het mogelijk zou zijn de verschillende voor de vaststelling der heffing in aanmerking te nemen prijzen individueel te vergelijken. De op verwerkte produkten toepasselijke heffing bestond uit twee elementen, het ene vast — dat voor gedenatureerd maniokmeel nihil was — het andere variabel. Ingevolge artikel 7, leden 1 en 2, van verordening nr. 55/62 was het variabele element der heffing op 100 kg gedenatureerd maniokmeel gelijk aan de heffing op 40 kg gerst.

Volgens die berekeningsmethode hadden de commercialisatiekosten, met inbegrip van de compenserende belasting, derhalve slechts in die mate in aanmerking kunnen worden genomen als reeds was geschied bij de berekening der heffing op de grondstof, die bij de vaststelling van het variabele element als basis had gediend. Het heffingsbedrag was immers nauwkeurig bepaald, aangezien de hoogte van het variabele element was berekend aan de hand van de heffing op het produkt, dat het meest met het verwerkte produkt overeenkwam. Slechts op de in artikel 7, lid 2, alinea 2, van verordening nr. 55/62 genoemde voorwaarden kon dit worden gewijzigd.

Bij een dergelijk berekeningssysteem kon derhalve de compenserende belasting voor de berekening van de op het litigieuze produkt toepasselijke heffing niet in aanmerking worden genomen.

Met een beroep op 's Hofs jurisprudentie merkt de Bondsrepubliek vervolgens op dat de compenserende belasting geen heffing van gelijke werking als een douanerecht vormt en niet op grond van het Verdrag als ongeoorloofd kan worden aangemerkt. Bovendien volgt geenszins uit 's Hofs arrest in de zaak 76-70 dat de compenserende belasting eveneens in aanmerking moet worden genomen voor de berekening der heffing op de verwerkte produkten, welke zijn vermeld in de bijlage bij verordening nr. 19/62. In dat arrest heeft het Hof zich beperkt tot de uitlegging van artikel 4 dier verordening. Die bepaling betrof uitsluitend de vaststelling van de drempelprijs der daarin genoemde grondstoffen en bevatte geen enkele regel voor de berekening der heffing op de in de genoemde bijlage vermelde verwerkte produkten.

Volgens de Commissie dient onderscheid te worden gemaakt tussen het prijssysteem voor de in artikel 4 van verordening nr. 19/62 genoemde produkten en dat voor de overige graansoorten. Voor laatstgenoemde hield verordening nr. 19/62 geen op een systeem van gemeenschappelijke prijzen gebaseerde garantie voor bepaalde binnenlandse prijzen in. Wanneer op de invoer van die graansoorten niettemin een heffing plaatsvond, dan gebeurde zulks omdat die graansoorten in de plaats van de in artikel 4 van verordening nr. 19/62 genoemde kunnen worden gebruikt en zowel de afzet daarvan als de in dat artikel gegeven prijsgarantie in gevaar zouden worden gebracht indien de te goedkope invoer van vervangende graansoorten een vervangingsconcurrentie mogelijk had gemaakt. Een heffingssysteem moet derhalve het verschil verevenen tussen het prijsniveau der ingevoerde graansoorten en dat der in artikel 4 van verordening nr. 19 bedoelde.

Dezelfde overwegingen dienen mede te gelden voor de verwerkte produkten, die zijn vervaardigd op basis van de in artikel 1, sub d, en in de bijlage bij verordening nr. 19 genoemde graansoorten, met name op meel van maniok. Daar de graansoort waaruit dit produkt wordt vervaardigd binnen de Gemeenschap in het geheel niet wordt verbouwd, is er ook geen reden om een systeem van garantieprijzen in te voeren. Nochtans zouden deze verwerkte produkten vanwege hun lagere prijs de plaats kunnen innemen van de beschermde basisgraansoorten, dan wel van de op basis daarvan verwerkte produkten. Derhalve moest de prijs bij invoer van maniokmeel door heffingen ten minste zoveel worden verhoogd dat, gelet op de belangrijkste beschermde concurrerende produkten, een vervangingsconcurrentie werd vermeden. Daaruit volgt dat de heffing op maniokmeel niet ten doel kon hebben om de binnenlandse en buitenlandse prijzen onderling aan te passen. Het enige doel was om te verhinderen dat de prijs waarvoor maniokmeel op de binnenlandse markten der Lid-Staten werd aangeboden niet in die mate van die der beschermde graansoorten of op basis daarvan verwerkte produkten afweek dat het samenstel van de daarvoor geldende marktprijzen daardoor wezenlijk werd verstoord. Artikel 14 van verordeningen nr. 19/62 en artikel 7 van verordening nr. 55/62 zien op die situatie.

De Commissie leidt daaruit ar dat de beginselen van arrest 76-70 in casu niet van toepassing zijn: er was geen dwingende reden om de compenserende omzetbelasting bij de vaststelling der heffing in aanmerking te nemen, aangezien de grondslag voor een dergelijke vermindering — namelijk een vaste richtprijs — ontbrak. Wat betreft de aftrek der voor de behandeling van ingevoerd maniokmeel met eosine gemaakte denatureringskosten merkt de Commissie op dat het heffingsstelsel van artikel 7 van verordening nr. 55/62 reeds in voldoende mate rekening hield met de verschillende gebruiksmogelijkheden en waardeverhoudingen van gedenatureerd en niet gedenatureerd meel van maniok. Artikel 7 van verordening nr. 55/62 bevatte namelijk twee afzonderlijke heffingsregelingen daar het voor gedenatureerd maniokmeel van de heffing op gerst uitging en voor niet gedenatureerd maniokmeel van de heffing op maïszetmeel.

Het was niet noodzakelijk om in nog meerdere mate rekening te houden met de denatureringskosten. Voor reeds gedenatureerde ingevoerde waar zou het geen zin hebben gehad, van de in verband met de denaturering verminderde heffing nog eens de denatureringskosten af te trekken. Voor in onveranderde toestand ingevoerde waren zou de aftrek der na invoer gemaakte denatureringskosten eveneens onlogisch zijn geweest: aangezien de gebruikers van geïmporteerd maniokmeel vrij bleven daarmede te doen wat zij wilden, diende de heffing te worden afgestemd op het inheemse produkt dat, gezien de veelvoudige gebruiksmogelijkheden van niet gedenatureerd maniokmeel, bij voorrang moest worden beschermd.

Overigens zou aanvaarding der vordering van verzoekster — die verlangt dat diverse kosten welke zij in feite in bepaalde specifieke gevallen heeft moeten maken in aanmerking worden genomen — een inbreuk betekenen op de in de gemeenschappelijke landbouwordening algemeen toegepaste generieke berekeningsmethode. Ten slotte zou het in aanmerking nemen der na invoer gemaakte denatureringskosten zijn neergekomen op het verlenen van een communautaire denatureringspremie die het openbaar belang van de Gemeenschap niet vordert.

Naar het oordeel der Commissie moet de prejudiciële vraag aldus worden beantwoord dat ingevolge verordening nr. 19 de op gedenatureerd meel van maniok toepasselijke heffing niet diende te worden verminderd met de bij invoer geheven compenserende omzetbelasting.