<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑106/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014CJ0106</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:576">EU:C:2015:576</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>20</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>20</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20150910">10.9.2015</DATE> R. – SPRAWA C‑106/14</P><P>FCD I FMB</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH)</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 7 ust. 2 i art. 33</KEYWORD><KEYWORD>Obecne w wyrobach substancje wzbudzające szczególnie duże obawy</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązek zgłoszenia i informowania</KEYWORD><KEYWORD>Obliczenie progu 0,1% masy</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑106/14</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d’État (Francja) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20140226">26 lutego 2014 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20140306">6 marca 2014 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Fédération des entreprises du commerce et de la distribution (FCD),</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison (FMB)</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l’Énergie,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: M. Ilešič, prezes izby, A. Ó Caoimh, C. Toader, E. Jarašiūnas i C.G. Fernlund (sprawozdawca), sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: J. Kokott,</P><P>sekretarz: V. Tourrès, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20150108">8 stycznia 2015 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu Fédération des entreprises du commerce et de la distribution (FCD) i Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison (FMB) przez A. Gossementa oraz A.L. Vignerona, avocats,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu francuskiego przez D. Colasa i S. Meneza oraz przez S. Ghiandoni, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu belgijskiego przez J. Van Holm i C. Pochet oraz przez T. Materne’a, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu duńskiego przez C. Thorninga i M. Wolff, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego i K. Petersen, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Irlandii przez E. Creedon i G. Hodge oraz przez T. Joyce’a, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez B. Kennedy’ego, SC, i G. Gilmore, BL,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu greckiego przez K. Paraskevopoulou i V. Stroumpouli, działające w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu austriackiego przez C. Pesendorfer, działającą w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson i N. Otte Widgren oraz przez L. Swedenborga, E. Karlssona i F. Sjövalla, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu norweskiego przez K.B. Moena i K.E. Bjørndala Klostera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez J.P. Keppennego i K. Talabér-Ritz, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20150212">12 lutego 2015 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 ust. 2 i art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061218">18 grudnia 2006 r.</DATE> w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="396" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. L 396, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia <DATE ISO="20110414">14 kwietnia 2011 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="101" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2011">Dz.U. L 101, s. 12</REF.DOC.OJ>) (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>rozporządzeniem REACH<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Fédération des entreprises du commerce et de la distribution (FCD) i Fédération des magasins de bricolage et de l’aménagement de la maison (FMB) a ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l’Énergie (ministra ds. ekologii, zrównoważonego rozwoju i energii, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>ministrem<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) w przedmiocie obowiązywania informacji dla podmiotów gospodarczych w sprawie obowiązku przekazywania informacji o substancjach zawartych w wyrobach zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 33 rozporządzenia nr 1907/2006 (REACH) – Wykładnia wartości progowej 0,1% (wag. [stężenia wagowego]), o której mowa w art. 7 ust. 2 i art. 33 (JORF z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE>, s. 9763, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>informacją z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy rozporządzenia REACH stanowią:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(1)</NO.P><TXT>Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska [naturalnego], a także swobodny przepływ substancji w ich postaci własnej, jako składników preparatów lub w wyrobach, przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności. […]</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(2)</NO.P><TXT>Skuteczne funkcjonowanie wewnętrznego rynku dla substancji może zostać osiągnięte jedynie w przypadku, gdy wymagania dotyczące substancji nie będą różniły się w sposób istotny w poszczególnych państwach członkowskich.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(3)</NO.P><TXT>W celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju, w procesie zbliżania przepisów dotyczących substancji powinno się zagwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Przepisy te powinny być stosowane w sposób niedyskryminacyjny zarówno w stosunku do substancji sprzedawanych na rynku wewnętrznym, jak i na rynku międzynarodowym, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(12)</NO.P><TXT>Istotnym celem nowego systemu, który ma ustanowić niniejsze rozporządzenie, jest zachęcanie do docelowego zastępowania substancji wzbudzających duże obawy substancjami lub technologiami mniej niebezpiecznymi i w pewnych wypadkach egzekwowanie takiego zastąpienia, o ile odpowiednie rozwiązania alternatywne są dostępne i możliwe do zastosowania z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(21)</NO.P><TXT>Chociaż informacje o substancjach uzyskane w ramach oceny powinny służyć przede wszystkim producentom i importerom do kontroli ryzyka związanego z danymi substancjami, mogą być one również wykorzystane do wszczęcia procedury udzielania zezwoleń lub wprowadzania ograniczeń na podstawie niniejszego rozporządzenia lub procedur kontroli ryzyka przewidzianych w innych przepisach wspólnotowych. Dlatego powinno się zapewnić właściwym organom możliwość dostępu do tych informacji oraz korzystania z nich do celów takich procedur.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(29)</NO.P><TXT>Ponieważ producenci i importerzy wyrobów powinni ponosić odpowiedzialność za swoje wyroby, właściwe jest wprowadzenie obowiązku rejestracji substancji, które mają uwalniać się z wyrobów w sposób zamierzony i nie zostały zarejestrowane dla tych zastosowań. W przypadku substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, obecnych w wyrobach w ilościach przewyższających określone progi wielkości obrotu i stężenia, jeżeli nie można wykluczyć narażenia na daną substancję i nie została ona przez nikogo zarejestrowana dla tego zastosowania, należy powiadomić [Europejską] Agencję [Chemkaliów (ECHA)]. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(34)</NO.P><TXT>Wymagania dotyczące generowania informacji na temat substancji powinny być stopniowane w zależności od ilości, w jakiej dana substancja jest produkowana lub importowana, ponieważ ilość ta jest wskaźnikiem narażenia ludzi i środowiska na działanie tej substancji, i powinny<?PAGE NO="4"?> zostać określone szczegółowo. W celu zmniejszenia ewentualnego wpływu na substancje produkowane lub importowane w małych ilościach nowe informacje toksykologiczne i ekotoksykologiczne w zakresie od 1 do 10 ton powinny być wymagane tylko dla substancji priorytetowych. W przypadku innych substancji mieszczących się w tym zakresie obrotu powinny istnieć bodźce zachęcające producentów i importerów do dostarczania tych informacji.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(56)</NO.P><TXT>Do obowiązków producentów lub importerów w zakresie kontroli ryzyka związanego z substancjami należy przekazywanie informacji o tych substancjach innym osobom prowadzącym działalność zawodową, takim jak dalsi użytkownicy lub dystrybutorzy. Ponadto producenci i importerzy wyrobów powinni na żądanie dostarczać informacji w zakresie bezpiecznego użycia wyrobów użytkownikom przemysłowym i profesjonalnym oraz konsumentom. Ten ważny obowiązek powinien również spoczywać na wszystkich uczestnikach łańcucha dostaw w celu umożliwienia wszystkim wypełniania swych zobowiązań związanych z kontrolą ryzyka wynikającego ze stosowania substancji.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(58)</NO.P><TXT>Aby ustanowić łańcuch obowiązków, na dalszych użytkowników należy nałożyć obowiązek dokonania oceny ryzyka związanego z zastosowaniami substancji w ich działalności, jeżeli zastosowania te nie zostały uwzględnione w karcie charakterystyki otrzymanej od dostawców, chyba że dalszy użytkownik podejmie środki ochronne idące dalej niż te, które zaleca jego dostawca, lub jego dostawca nie miał obowiązku przeprowadzenia takiej oceny ryzyka lub dostarczenia użytkownikowi informacji na temat tego ryzyka. Z tych samych przyczyn dalsi użytkownicy powinni dokonywać kontroli ryzyka związanego z zastosowaniami substancji w ich działalności. Ponadto właściwe jest, aby każdy producent lub importer wyrobu zawierającego substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy dostarczał informacji wystarczających do bezpiecznego stosowania takiego wyrobu.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(63)</NO.P><TXT>Niezbędne jest również zagwarantowanie, że generowanie informacji dostosowane jest do rzeczywistych potrzeb. […] Współpracując z państwami członkowskimi, Agencja powinna przyznawać pierwszeństwo określonym substancjom, na przykład tym, które mogą wzbudzać szczególnie duże obawy. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(69)</NO.P><TXT>W celu zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu ochrony zdrowia człowieka, w tym odpowiednich grup ludności oraz ewentualnie niektórych wrażliwych subpopulacji oraz środowiska, substancje o właściwościach stwarzających szczególnie duże obawy powinny być przedmiotem wzmożonej uwagi, zgodnie z zasadą ostrożności. Zezwolenia powinny być udzielane osobom fizycznym lub prawnym, które złożyły wniosek o zezwolenie i które wykażą organowi udzielającemu zezwoleń, że ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego wiążące się ze stosowaniem danej substancji znajduje się pod odpowiednią kontrolą. [W przeciwnym wypadku] zezwolenia mogą być wydawane dla tych zastosowań, w przypadku których można wykazać, że korzyści społeczno-ekonomiczne wynikające z zastosowania substancji przewyższają ryzyko wiążące się z jej zastosowaniem, a nie istnieją odpowiednie substancje lub technologie alternatywne, możliwe do zastosowania z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia. Biorąc pod uwagę funkcjonowanie rynku wewnętrznego, stosowne jest, by funkcję organu udzielającego zezwoleń pełniła Komisja.</TXT></NP></CONSID><?PAGE NO="5"?><CONSID><NP><NO.P>(70)</NO.P><TXT>Niekorzystnym skutkom działania substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na zdrowie ludzkie i środowisko należy zapobiegać poprzez stosowanie odpowiednich środków zarządzania ryzykiem dla zagwarantowania odpowiedniej kontroli ryzyka związanego ze stosowaniem substancji oraz w celu stopniowego ich zastępowania przez odpowiednią, bezpieczniejszą substancję. Środki zarządzania ryzykiem powinny być stosowane dla zapewnienia, aby przy produkcji, wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu substancji, narażenie na te substancje, w tym zrzuty, emisje i niezamierzone ubytki, na wszystkich etapach istnienia nie przekroczyło poziomu, powyżej którego mogą wystąpić niekorzystne skutki. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(117)</NO.P><TXT>Obywatele UE powinni mieć dostęp do informacji na temat chemikaliów, na których działanie mogą być narażeni, by mogli podejmować świadome decyzje odnośnie do stosowania przez siebie chemikaliów. Przejrzystym sposobem realizacji tego celu jest zapewnienie im bezpłatnego i łatwego dostępu do podstawowych danych zgromadzonych w bazie danych Agencji, w tym krótkich opisów niebezpiecznych właściwości substancji, wymogów dotyczących ich oznakowania oraz odpowiednich przepisów wspólnotowych, w tym dotyczących dozwolonych zastosowań oraz środków kontroli ryzyka. […]</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(130)</NO.P><TXT>W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie ustanowienie przepisów dotyczących substancji oraz ustanowienie Europejskiej Agencji Chemikaliów, nie mogą zostać w wystarczający sposób osiągnięte przez państwa członkowskie, a zatem mogą być w sposób lepszy osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności przewidzianą w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozporządzenia REACH, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Cel i zakres zastosowania<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia [ludzkiego] i środowiska [naturalnego], w tym propagowanie alternatywnych metod oceny zagrożeń stwarzanych przez substancje, a także swobodnego obrotu substancjami na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Zastosowanie<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, stanowi w ust. 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Odpady w rozumieniu [dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20060405">5 kwietnia 2006 r.</DATE> w sprawie odpadów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="114" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2006">Dz.U. L 114, s. 9</REF.DOC.OJ>)] nie są substancją, preparatem ani wyrobem w rozumieniu art. 3 niniejszego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Definicje<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, zawiera następujące definicje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>substancja: oznacza pierwiastek chemiczny lub jego związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane za pomocą procesu produkcyjnego, z wszelkimi dodatkami wymaganymi do zachowania ich trwałości oraz wszelkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego procesu, wyłączając rozpuszczalniki, które można oddzielić bez wpływu na stabilność i skład substancji;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>preparat: oznacza mieszaninę lub roztwór składający się z dwóch lub większej liczby substancji;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>wyrób: oznacza przedmiot, który podczas produkcji otrzymuje określony kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny, co decyduje o jego funkcji w stopniu większym niż jego skład chemiczny;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>producent wyrobu: oznacza osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą lub składającą wyrób we Wspólnocie;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>7)</NO.P><TXT>rejestrujący: oznacza producenta lub importera substancji lub też wytwórcę lub importera wyrobu przedkładającego wniosek o rejestrację;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>10)</NO.P><TXT>import: oznacza fizyczne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>11)</NO.P><TXT>importer: oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty i odpowiedzialną za import;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>12)</NO.P><TXT>wprowadzenie do obrotu: oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest uznawany za wprowadzenie do obrotu;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>33)</NO.P><TXT>dostawca wyrobu: oznacza wytwórcę lub importera wyrobu, dystrybutora lub innego uczestnika łańcucha dostaw wprowadzającego wyrób do obrotu;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>35)</NO.P><TXT>odbiorca wyrobu: oznacza użytkownika przemysłowego lub zawodowego, lub dystrybutora – oprócz konsumentów – któremu dostarczany jest wyrób;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 6 rozporządzenia REACH, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Ogólny obowiązek rejestracji substancji w ich postaci własnej lub jako składników preparatów<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, przewiduje w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, każdy producent lub importer substancji, w jej postaci własnej lub jako składnika jednego lub większej liczby preparatów, w ilości co najmniej 1 tony rocznie, przedkłada Agencji dokumenty rejestracyjne [wniosek o rejestrację]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Rejestracja i zgłaszanie substancji zawartych w wyrobach<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Każdy wytwórca lub importer wyrobów przedkłada Agencji dokumenty rejestracyjne [wniosek o rejestrację] każdej substancji zawartej w tych wyrobach, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>substancja jest obecna w tych wyrobach w ilości stanowiącej łącznie ponad 1 tonę rocznie na wytwórcę lub importera;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>zamierzone jest uwolnienie substancji podczas normalnych lub racjonalnie przewidywalnych warunków stosowania.</TXT></NP></ITEM></LIST><?PAGE NO="7"?><P>Przedłożenie dokumentów rejestracyjnych [wniosku o rejestrację] łączy się z wniesieniem opłaty wymaganej zgodnie z przepisami tytułu IX.</P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Każdy wytwórca lub importer wyrobów przekazuje Agencji informacje zgodne z ust. 4 niniejszego artykułu, jeżeli substancja spełnia kryteria zawarte w art. 57 i jest zidentyfikowana [określona] zgodnie z art. 59 ust. 1, a także jeżeli spełnione są obydwa poniższe warunki:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>substancja jest obecna w tych wyrobach w ilościach wynoszących łącznie ponad 1 tonę rocznie na wytwórcę lub importera;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>substancja ta obecna jest w tych wyrobach w stężeniu wyższym niż 0,1% wag.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Ustęp 2 nie ma zastosowania w przypadku, gdy wytwórca lub importer może wykluczyć narażenie ludzi lub środowiska podczas normalnych lub racjonalnie przewidywalnych warunków stosowania, w tym usuwania. W takich przypadkach wytwórca lub importer dostarcza odbiorcy wyrobu stosowne instrukcje.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="007.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>Przepisy ust. 1–5 nie dotyczą substancji już zarejestrowanych dla danego zastosowania.</ALINEA></PARAG><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 10 tego rozporządzenia wymienia informacje przedkładane dla celów ogólnej rejestracji.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 33 rozporządzenia REACH, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>Obowiązek przekazywania informacji o substancjach zawartych w wyrobach<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="033.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Dostawca wyrobu zawierającego w stężeniu powyżej 0,1% wag. substancję spełniającą kryteria zawarte w art. 57 i zidentyfikowaną zgodnie z art. 59 ust. 1 przekazuje odbiorcy wyrobu wystarczające informacje, którymi dysponuje, pozwalające na bezpieczne stosowanie wyrobu, a przynajmniej nazwę substancji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="033.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Na żądanie konsumenta dostawca wyrobu zawierającego w stężeniu powyżej 0,1% wag. substancję spełniającą kryteria zawarte w art. 57 i zidentyfikowaną zgodnie z art. 59 ust. 1 przekazuje odbiorcy wyrobu [konsumentowi] wystarczające informacje, którymi dysponuje, pozwalające na bezpieczne stosowanie wyrobu, a przynajmniej – nazwę substancji.</ALINEA><ALINEA>Odpowiednie informacje przekazywane są bezpłatnie w terminie 45 dni od otrzymania stosownego żądania<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 55 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Cel udzielania zezwoleń i względy dotyczące zastępowania<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Celem niniejszego tytułu jest zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego przy zapewnieniu, że ryzyko stwarzane przez substancje wzbudzające szczególnie duże obawy jest właściwie kontrolowane oraz że substancje te są stopniowo zastępowane odpowiednimi alternatywnymi substancjami lub technologiami, o ile są one wykonalne z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia. W tym celu wszyscy producenci, importerzy i dalsi użytkownicy występujący o zezwolenia dokonują analizy dostępności rozwiązań alternatywnych oraz rozważają związane z nimi ryzyko oraz techniczną i ekonomiczną wykonalność zastąpienia<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="8"?><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 57 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>Substancje podlegające włączeniu do załącznika XIV<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Następujące substancje mogą zostać włączone do załącznika XIV zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 58:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>substancje spełniające kryteria klasyfikacji w klasie zagrożenia <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>rakotwórczość<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00AB" ID="QE0021"/> kategorii 1A lub 1B zgodnie z sekcją 3.6 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 [z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="353" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">Dz.U. L 353, s. 1</REF.DOC.OJ>)];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>substancje spełniające kryteria klasyfikacji w klasie zagrożenia <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>działanie mutagenne na komórki rozrodcze<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00AB" ID="QE0022"/> kategorii 1A lub 1B zgodnie z sekcją 3.5 załącznika I do rozporządzenia […] nr 1272/2008;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>substancje spełniające kryteria klasyfikacji w klasie zagrożenia <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>działanie szkodliwe na rozrodczość<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00AB" ID="QE0023"/> kategorii 1A lub 1B, <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>działanie szkodliwe na funkcje rozrodcze i płodność lub na rozwój<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/> zgodnie z sekcją 3.7 załącznika I do rozporządzenia […] nr 1272/2008;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne zgodnie z kryteriami zawartymi w załączniku XIII do niniejszego rozporządzenia;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>substancje bardzo trwałe i wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, zgodnie z kryteriami zawartymi w załączniku XIII do niniejszego rozporządzenia;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>inne substancje, takie jak substancje zaburzające gospodarkę hormonalną lub substancje trwałe, toksyczne, wykazujące zdolność do bioakumulacji lub też substancje bardzo trwałe, wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, niespełniające kryteriów zawartych w lit. d) lub e), w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w lit. a)–e) i które są identyfikowane w każdym przypadku indywidualnie zgodnie z procedurą określoną w art. 59<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 59 tego rozporządzenia przewiduje procedurę identyfikacji substancji, o których mowa w art. 57.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 77 rozporządzenia REACH, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Zadania<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="077.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Agencja zapewnia państwom członkowskim i instytucjom wspólnotowym możliwie najlepsze doradztwo naukowe i techniczne w kwestiach, które są do niej skierowane stosownie do przepisów niniejszego rozporządzenia, związanych z chemikaliami wchodzącymi w zakres jej kompetencji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="077.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><ALINEA><P>Sekretariat podejmuje następujące zadania:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>g)</NO.P><TXT>dostarcza wytycznych technicznych i naukowych oraz narzędzi, gdy jest to właściwe dla funkcjonowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności zaś w celu udzielania pomocy przy tworzeniu raportów bezpieczeństwa chemicznego (zgodnie z art. 14, art. 31 ust. 1 i art. 37 ust. 4)<?PAGE NO="9"?> oraz przy zastosowaniu art. 10 lit. a) pkt (viii), art. 11 ust. 3 oraz art. 19 ust. 2) […]; a także wytycznych technicznych i naukowych w zakresie stosowania art. 7 przez producentów i importerów wyrobów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>h)</NO.P><TXT>dostarcza wytycznych technicznych i naukowych w zakresie funkcjonowania niniejszego rozporządzenia właściwym organom państw członkowskich oraz zapewnia wsparcie centrom informacyjnym ustanowionym przez państwa członkowskie tych właściwych organów na mocy przepisów tytułu XIII;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>dostarcza wytycznych podmiotom, w tym właściwym organom państw członkowskich, w zakresie przekazywania społeczeństwu informacji w sprawie zagrożeń i bezpiecznego stosowania substancji w ich postaci własnej, jako składników preparatów lub w wyrobach;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>k)</NO.P><TXT>przygotowuje dla innych zainteresowanych stron informacje wyjaśniające przepisy niniejszego rozporządzenia;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>m)</NO.P><TXT>przechowuje podręcznik decyzji i opinii oparty na konkluzjach komitetu państw członkowskich w zakresie interpretacji i wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</P></ALINEA></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Nota Komisji z dnia <DATE ISO="20110204">4 lutego 2011 r.</DATE></HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Z dokumentu CA/26/2011 służb Komisji Europejskiej z dnia <DATE ISO="20110204">4 lutego 2011 r.</DATE> zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>Uaktualnienie stanowiska Komisji – substancje w wyrobach<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> skierowanego do właściwych organów krajowych wynika, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>Komisja doszła do wniosku, iż przedmioty odpowiadające na pewnym etapie istnienia definicji wyrobu w rozumieniu rozporządzenia REACH, tracą przymiot wyrobu indywidualnego i stają się składnikiem z chwilą połączenia ich z innym wyrobem. Z tego względu obowiązki, o których mowa w art. 7 ust. 2 i [art.] 33 stosuje się wyłącznie względem takich wyrobów złożonych, a nie względem jednego z jego składników indywidualnych<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Poradnik ECHA</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Opublikowany przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) poradnik na temat wymagań dotyczących substancji w wyrobach z dnia <DATE ISO="20110401">1 kwietnia 2011 r.</DATE> (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>poradnikiem ECHA<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>) w rozdziale 4 zawiera informacje dotyczące określenia stężenia substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy wpisanej na listę substancji kandydackich, substancji zawartej w wyrobach złożonych z różnych składników.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Sekcja 4.4 poradnika ECHA zatytułowana <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>Określenie stężenia substancji [wzbudzającej szczególnie duże obawy] wpisanej na listę substancji kandydackich, substancji zawartej w wyrobach złożonych z różnych składników<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> jest sformułowana w sposób następujący:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>Substancja [wzbudzająca szczególnie duże obawy] znajdująca się na liście substancji kandydackich może wchodzić w skład różnych części tego samego wyrobu w różnych stężeniach, np. w innym stężeniu występują w obudowie komputera przenośnego, a w innym w transformatorze. Aby miały zastosowanie obowiązki określone w art. 7 ust. 2 i art. 33, stężenie tej substancji [wzbudzającej szczególnie duże obawy] musi przekraczać 0,1% (w/w) [stężenia wagowego] w całym wyrobie, jak określono to w rozdziale 2. W celu sprawdzenia tego warunku po pierwsze należy dysponować wiedzą<?PAGE NO="10"?> w odniesieniu do każdego składnika, czy zawiera on substancję [wzbudzającą szczególnie duże obawy] w stężeniu powyżej 0,1% (w/w) [stężenia wagowego] (jeśli ta informacja nie jest jeszcze dostępna, można ją otrzymać za pomocą różnych środków, zgodnie ze sposobem opisanym w rozdziale 5)<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo francuskie</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Zgodnie z informacją z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>W związku z opublikowaniem w dniu <DATE ISO="20110401">1 kwietnia 2011 r.</DATE> na stronie internetowej [ECHA] (http://guidance.echa.europa.eu/docs/guidance_dokument/articles_en.pdf) poprawionego poradnika dotyczącego stosowania [rozporządzenia REACH] względem substancji zawartych w wyrobach, a w szczególności załączonej do niego noty dyrektora wykonawczego wskazującej, że nie uzyskał on pełnego poparcia wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej/Europejskiego Obszaru Gospodarczego, władze francuskie niniejszym informują podmioty gospodarcze o wykładni przyjętej we Francji z myślą o stosowaniu art. 7 ust. 2 i art. 33 [rozporządzenia REACH].</P><P>Wyjaśniają one, że pojęcie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00AB" ID="QE0033"/> obejmuje każdy przedmiot odpowiadający definicji wyrobu w rozumieniu [rozporządzenia REACH], to znaczy taki <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>który podczas produkcji otrzymuje określony kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny, co decyduje o jego funkcji w stopniu większym niż jego skład chemiczny<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00AB" ID="QE0034"/> (art. 3 pkt 3). Wobec tego wyrób może składać się z jednego lub wielu przedmiotów odpowiadających definicji <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00AB" ID="QE0035"/> i wówczas do każdego z nich mają zastosowanie postanowienia przewidziane w art. 7 ust. 2 i art. 33.</P><P>[…]</P><P>To na podstawie tych informacji organy francuskie będą stosowały art. 7 ust. 2 i art. 33. Stopniowo zostaną przeprowadzone kontrole w celu sprawdzenia przestrzegania przepisów zgodnie z podejściem pragmatycznym i proporcjonalnym do wymogów sanitarnych i środowiskowych<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20111205">5 grudnia 2011 r.</DATE> FCD i FMB wystąpiły do Conseil d’État ze skargą na informację z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE> Podnosiły one, że informacja ta opiera się na wykładni pojęcia wyrobu niezgodnej z notą Komisji z dnia <DATE ISO="20110204">4 lutego 2011 r.</DATE> ani z poradnikiem ECHA. Sąd ten uważa, że odpowiedź na zarzuty podniesione przez FCD i FMB zależy od kwestii, czy w przypadku wyrobu złożonego z kilku elementów odpowiadających samoistnie definicji wyrobu podanej w rozporządzeniu REACH, obowiązki wynikające z postanowień art. 7 ust. 2 i z art. 33 tego rozporządzenia mają zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do wyrobu połączonego, czy dotyczą każdego z jego elementów.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Conseil d’État postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>Czy obowiązki wynikające z art. 2 ust. 7 i z art. 33 rozporządzenia nr 1907/2006 (Reach) mają zastosowanie, jeżeli <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>wyrób<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00AB" ID="QE0037"/> w rozumieniu tego rozporządzenia jest złożony z wielu składników, które same odpowiadają definicji <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00AB" ID="QE0038"/> podanej w tym rozporządzeniu, wyłącznie w odniesieniu do wyrobu połączonego, czy w odniesieniu do każdego z elementów odpowiadających definicji <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00AB" ID="QE0039"/>?<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Uwagi wstępne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie niniejszego postępowania</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>FCD i FMB podkreślają, że u podstaw postępowania głównego znajduje się rozbieżna wykładnia rozporządzenia REACH przyjęta przez Republikę Francuską w jej informacji z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE> Po opublikowaniu tej informacji Komisja zbadała zaistnienie ewentualnego uchybienia zobowiązaniom ze strony tego państwa członkowskiego. Komisja po zakończeniu swojej analizy skierowała do Republiki Francuskiej w dniu <DATE ISO="20120621">21 czerwca 2012 r.</DATE> pismo w sprawie przedstawienia zarzutów w ramach procedury 2012/2109.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>W lipcu 2013 r. rządy francuski, belgijski, duński, niemiecki, szwedzki, i norweski opublikowały poradnik przeznaczony dla dostawców tych wyrobów. Z tego poradnika wynika, że należy dostarczyć samą informację odnośnie do obecności substancji wpisanych na listę substancji kandydackich wymagających zezwolenia, niezależnie od tego, czy wyrób jest sprzedawany oddzielnie czy jako część składowa wyrobu złożonego z kilku wyrobów. Poradnik uściśla (uwaga 3, s. 6), że państwa współautorzy oraz Republika Austrii nie akceptują podanej przez ECHA w swoim poradniku wykładni tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>FCD i FMB uważają, że wykładnia zawarta w informacji z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE> jest oczywiście sprzeczna z tą przytaczaną od roku 2007 przez Komisję i ECHA. Tymczasem reguły ustanowione w rozporządzeniu REACH wymagają bliższego zdefiniowania i zastosowania na poziomie Unii. Rozporządzenie to wyraźnie powierzyło Komisji i ECHA misję podjęcia działań w celu skutecznego wykonania przepisów ustanowionych przez ten akt. W tym względzie FCD i FMB przypominają, że art. 77 tego rozporządzenia wyraźnie przewiduje, że ECHA może dostarczyć orientacje techniczne i naukowe dla producentów i importerów wyrobów dla celów stosowania art. 7 tego rozporządzenia i opracować informacje wyjaśniające odnośnie do tego wyrobu skierowane do zainteresowanych podmiotów. Odbiegająca wykładnia władz francuskich stanowiłaby przeszkodę w jednolitym wykonaniu rozporządzenia REACH i naruszałaby pewność prawa i dobre funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz uczciwej konkurencji między podmiotami gospodarczymi.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że rozbieżności w interpretacji i stosowaniu rozporządzenia przez Republikę Francuską i kilka innych państw członkowskich zagrażają jedności porządku prawnego Unii i stanowią naruszenie zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, jak również prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Komisja stwierdza zatem, że art. 33 tego rozporządzenia stanowi harmonizację, w sposób wyczerpujący na poziomie Unii, obowiązku przekazywania informacji odnośnie do substancji zawartych w wyrobach. W celu umożliwienia odstępstwa od tego przepisu na władzach francuskich spoczywa obowiązek przedstawienia dowodu na istnienie uzasadnienia wynikającego ze względów ochrony zdrowia publicznego lub środowiska naturalnego, zgodnie z art. 114 ust. 4–9 TFUE.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Z tych uwag wynika, że FCD i FMB oraz Komisja zachęcają Trybunał do orzeczenia co do zgodności informacji z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE> z prawem Unii. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 267 TFUE zadaniem Trybunału nie jest wydanie orzeczenia o zgodności norm prawa krajowego z prawem Unii ani dokonywanie wykładni krajowych przepisów ustawowych lub wykonawczych (zob. podobnie w szczególności wyrok Vueling Airlines, C‑487/12, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2232">EU:C:2014:2232</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał jest jednak właściwy do udzielenia sądowi odsyłającemu wszelkich wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii umożliwiających temu sądowi ocenę takiej zgodności w celu wydania orzeczenia w zawisłej przed nim sprawie (wyrok Transportes Urbanos y Servicios Generales, C‑118/08, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:39">EU:C:2010:39</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><?PAGE NO="12"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku zadanie Trybunału nie polega na wydaniu orzeczenia odnośnie do zgodności prawa krajowego z prawem Unii, lecz ma dostarczyć sądowi odsyłającemu wskazówki interpretacyjne rozporządzenia REACH w celu umożliwienia mu dokonania oceny, czy na podstawie prawa Unii sąd ten ma obowiązek pominąć stosowanie norm krajowych dotyczących interpretacji tego rozporządzenia. Do Trybunału nie zwrócono się zatem z pytaniem, czy władze francuskie, przyjmując informację z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE>, naruszyły swoje obowiązki ciążące na nich na podstawie prawa Unii.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Ponadto okoliczność, że interpretacja tego rozporządzenia wskazana przez władze francuskie w informacji z dnia <DATE ISO="20110608">8 czerwca 2011 r.</DATE> jest sprzeczna z wykładnią przyjętą przez ECHA w jej poradniku oraz z tą przekazaną przez Komisję państwom członkowskim po raz pierwszy w trakcie roku 2007, a następnie, po raz drugi w trakcie roku 2011, nie ma znaczenia dla celów niniejszej procedury na podstawie art. 267 TFUE.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Wprawdzie art. 77 ust. 2 rozporządzenia REACH przyznaje sekretariatowi ECHA zadanie, w szczególności, polegające na tym, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>dostarcza wytycznych technicznych i naukowych oraz narzędzi, gdy jest to właściwe dla funkcjonowania [tego] rozporządzenia, w szczególności zaś w celu udzielania […] wytycznych technicznych i naukowych w zakresie stosowania art. 7 przez producentów i importerów wyrobów<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> i <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>przygotowuje dla innych zainteresowanych stron informacje wyjaśniające przepisy [tego] rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>. Mając na uwadze taką wolę prawodawcy, dokument taki, jak poradnik ECHA nie może stanowić części informacji, które mogą być uwzględniane dla celów wykładni samego rozporządzenia. Niemniej jednak, wbrew charakterowi technicznemu i naukowemu aspektów dotyczących substancji chemicznych stanowiących przedmiot regulacji rozporządzenia REACH, dokument tego rodzaju ma nadal charakter czysto wyjaśniający. Zaproponowana w nim wykładnia przepisów tego rozporządzenia jest pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia normatywnego. Ten dokument opracowany przez ECHA nie figuruje bowiem wśród aktów prawnych Unii, o których mowa w art. 288 TFUE i nie powinien mieć prawnie wiążącego charakteru (zob. analogicznie wyrok Chemische Fabrik Kreussler, C‑308/11, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:548">EU:C:2012:548</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 23).</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Ten brak prawnie wiążącego charakteru wynika ponadto wyraźnie ze wstępnego punktu poradnika ECHA zatytułowanego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>Zastrzeżenie prawne<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>. Punkt ten uściśla, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>tekst rozporządzenia REACH stanowi jedyny autentyczny prawny punkt odniesienia i że informacje zawarte w niniejszym dokumencie nie mają mocy prawnej<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> oraz że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>[ECHA] nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jego treść<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>. Ponadto z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>informacji dla czytelników<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> wynika, że przewodnik ten <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>nie otrzymał pełnego poparcia ze strony władz krajowych państw członkowskich […], których opinii zasięgnięto na etapie konsultacji końcowej tego dokumentu [oraz że] przedsiębiorstwa mogą zatem spotkać się z rozbieżnymi praktykami stosowania odnośnie do pewnych aspektów tego dokumentu<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>W tych okolicznościach obowiązkiem Trybunału w ramach współpracy sądowej ustanowionej na podstawie art. 267 TFUE jest udzielenie odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w celu zapewnienia jednolitej wykładni i stosowania odpowiednich przepisów tego rozporządzenia.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie rozporządzenia REACH</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Przed zbadaniem przepisów, o których wykładnię wystąpił sąd odsyłający, należy przypomnieć, że z art. 1 ust. 1 rozporządzenia REACH wynika, iż jego celem jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia [ludzkiego] i środowiska [naturalnego], w tym propagowanie alternatywnych metod oceny zagrożeń stwarzanych przez substancje, a także swobodnego obrotu substancjami na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności.</TXT></NP><?PAGE NO="13"?><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>W tym celu analizowane rozporządzenie ustanawia zintegrowany system kontroli substancji chemicznych obejmujący ich rejestrację, ocenę oraz udzielanie zezwoleń i ewentualne ograniczenia ich stosowania. Podstawowe zasady regulujące te części zostały przedstawione przez Komisję we wstępie do jej propozycji rozporządzenia COM(2003) 644 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20031029">29 października 2003 r.</DATE>, który opisuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>system REACH<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> jako obejmujący przede wszystkim rejestrację, w odniesieniu do której <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>przemysł jest zobowiązany postarać się o właściwe informacje dotyczące produkowanych przezeń substancji oraz wykorzystać te informacje celem zapewnienia pewnego zarządzania tymi substancjami<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, a następnie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>ocenę, która pozwala na zweryfikowanie, że przemysł przestrzega swoich zobowiązań<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> i udzielanie zezwoleń w odniesieniu do substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, których <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>ryzyko związane ze stosowaniem […] jest opanowane w odpowiedni sposób lub [których] zalety społeczno-gospodarcze przeważają nad ryzykiem [, jeśli] nie istnieją substancje lub technologie zastępcze jako inne stosowne rozwiązanie<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>. Wreszcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>procedura stosowania ograniczeń oferuje sieć bezpieczeństwa pozwalającą na zarządzanie ryzykiem nieobjętym w odpowiedni sposób przez inne przepisy systemu REACH<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Zgodnie z tymi celami rozporządzenie REACH powoduje, że ciężar analizy substancji chemicznych spoczywa na przemyśle. W tym celu ustanawia ono różne mechanizmy informacyjne mające na celu przyczynienie się, w trakcie całego łańcucha zaopatrzenia, do identyfikacji ich niebezpiecznych właściwości oraz zarządzania ryzykiem w celu uniknięcia szkodliwych skutków na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Z propozycji rozporządzenia COM(2003) 644 wersja ostateczna wynika, że w 1981 r. istniało ponad <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> substancji i że około 3000 nowych substancji zostało następnie wprowadzonych na rynek. Spośród wszystkich tych substancji szczególną uwagę rozporządzenie REACH poświęca tym uznanym za wzbudzające szczególnie duże obawy, jak w szczególności wynika z motywów 63, 69 i 70 tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy stanowią substancje, po pierwsze, o których mowa w art. 57 lit. a)–e) tego rozporządzenia z uwagi na ich właściwości rakotwórcze, mutagenne lub działanie szkodliwe na rozrodczość albo z uwagi na fakt, że są trwałe, wykazują zdolność do bioakumulacji i są toksyczne albo są bardzo trwałe i wykazują bardzo dużą zdolność do bioakumulacji oraz, po drugie, w art. 57 lit. f) tego samego rozporządzenia, czyli wszystkie inne substancje, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w lit. a)–e)<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Artykuł 59 rozporządzenia REACH ustanawia procedurę identyfikacji substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, która skutkuje sporządzeniem listy substancji tzw. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>kandydackich<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> przeznaczonych w dalszej perspektywie do włączenia ich do załącznika XIV do tego rozporządzenia zawierającego listę substancji podlegających obowiązkowi uzyskania zezwolenia. Jak to zatem stwierdziła rzecznik generalna w pkt 22 swojej opinii, na dzień <DATE ISO="20140616">16 czerwca 2014 r.</DATE> 155 substancji było wpisanych na tę listę substancji kandydackich.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH wytwórca lub importer wyrobów przekazuje ECHA informacje, czy substancja z listy substancji kandydackich występuje w tych wyrobach w ilości stanowiącej łącznie ponad 1 tonę rocznie na wytwórcę lub importera i o stężeniu powyżej 0,1% wag.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia REACH art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia nie ma zastosowania, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>w przypadku gdy wytwórca lub importer może wykluczyć narażenie ludzi lub środowiska podczas normalnych lub racjonalnie przewidywalnych warunków stosowania, w tym usuwania<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>. Zgodnie z art. 7 ust. 6 tego ostatniego przepisu nie stosuje się również w stosunku do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>substancji już zarejestrowanych dla danego zastosowania<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="14"?><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Z tych informacji wynika, że przewidziany w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia spoczywający na wytwórcy obowiązek zgłoszenia wymaga spełnienia czterech kumulatywnych następujących przesłanek:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>stosowanie substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy nie było jeszcze przedmiotem rejestracji;</P></ITEM><ITEM><P>nie można wykluczyć ryzyka narażenia ludzi i środowiska na działanie tej substancji;</P></ITEM><ITEM><P>ilość danej substancji przekracza łącznie ponad 1 tonę rocznie na wytwórcę lub importera;</P></ITEM><ITEM><P>stężenie tej substancji przekracza 0,1% wag. w danym wyrobie.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Odnośnie do art. 33 rozporządzenia REACH, wpisuje się on w tytuł IV tego rozporządzenia zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>Informacje w łańcuchu dostaw<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>. Ustanawia on obowiązek przekazywania informacji o substancjach zawartych w wyrobach. I tak przewiduje on w ust. 1, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0057" REF.END="QE0057"/>dostawca wyrobu zawierającego [substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy] w stężeniu powyżej 0,1% wag. […] przekazuje odbiorcy wyrobu wystarczające informacje, którymi dysponuje, pozwalające na bezpieczne stosowanie wyrobu, a przynajmniej nazwę substancji<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>. Artykuł 33 ust. 2 nakłada analogiczny obowiązek przekazania informacji na żądanie konsumenta względem każdego dostawcy wyrobu spełniającego te same wymogi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytania prejudycjalnego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Sąd odsyłający w drodze swojego pytania zasadniczo zwraca się o ustalenie, czy produkt złożony z kilku wyrobów w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH, art. 7 ust. 2 i art. 33 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że próg koncentracji substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy na poziomie 0,1% wag., o którym mówią te przepisy, należy określić w odniesieniu do masy całkowitej produktu.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>FCD, FMB, Irlandia, rząd grecki i Komisja uważają, że na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Rządy francuski, belgijski, duński, niemiecki, austriacki, szwedzki i norweski są zdania, że na to pytanie trzeba odpowiedzieć przecząco.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>W celu udzielenia odpowiedzi na pytanie należy zbadać pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0058" REF.END="QE0058"/>wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> takie, jak zdefiniowane w art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH, a następnie obowiązki zgłaszania i przekazywania informacji przewidziane odpowiednio w art. 7 ust. 2 i art. 33 tego rozporządzenia.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pojęcia</HT> <HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0059" REF.END="QE0059"/>wyrobu</HT><HT TYPE="ITALIC"><QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/> w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>FCD i FMB podnoszą, że kwalifikacja jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0060" REF.END="QE0060"/>wyrób<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH miała mieć jedynie zastosowanie względem produktu końcowego, w skład którego wchodzą wyroby. Interpretacja przeciwna oznaczałaby poważne ograniczenia, a w szczególności:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>obowiązek dla dostawców i importerów polegający na określeniu koncentracji substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy zawartych w produkcie końcowym wyprodukowanym, importowanym lub wprowadzonym na rynek, w drodze testów lub na bazie informacji dostarczonych przez ich własnych dostawców, co skutkowałoby złożonym i kosztownym procesem i</P></ITEM><ITEM><P>ogromną trudność dla importerów z otrzymaniem szczegółowych informacji dotyczących substancji wzbudzających szczególnie duże obawy obecnych we wszystkich składnikach tworzących produkty złożone ze strony wytwórców z siedzibą poza Unią.</P></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="15"?><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Rząd francuski uważa, że art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH definiuje wyrób jako przedmiot wyprodukowany, którego funkcję określa raczej forma aniżeli skład chemiczny. W przypadku tej definicji nie istniałby żaden wyjątek, w przypadku gdy przedmiot w trakcie produkcji otrzymał formę, powierzchnię albo szczególny wzór, które określają bardziej funkcję tego przedmiotu niż jego skład chemiczny. Artykuł 7 ust. 2 i art. 33 tego rozporządzenia nie przewidują węższej wykładni pojęcia wyrobu aniżeli przewidziana w art. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że pojęcie wyrobu jest zdefiniowane w tym ostatnim przepisie jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0061" REF.END="QE0061"/>przedmiot, który podczas produkcji otrzymuje określony kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny, co decyduje o jego funkcji w stopniu większym niż jego skład chemiczny<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Z tej definicji wynika, że kwalifikacja przedmiotu jako wyrobu w rozumieniu rozporządzenia REACH zależy od trzech czynników. Po pierwsze, pojęcie wyrobu obejmuje wyłącznie przedmioty, które przeszły <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0062" REF.END="QE0062"/>proces produkcji<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/>. Pojęcie to dotyczy zatem wyłącznie przedmiotów wyprodukowanych, w przeciwieństwie do tych występujących w stanie naturalnym. Po drugie, ten proces produkcji ma nadać przedmiotowi <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0063" REF.END="QE0063"/>kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>, z wyłączeniem innych cech fizycznych lub chemicznych. Po trzecie, kształt ten lub wygląd zewnętrzny powstałe w wyniku procesu produkcji muszą określać bardziej funkcje danego przedmiotu aniżeli jego skład chemiczny.</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Sytuacja przedstawiona przez sąd odsyłający dotyczy produktu tzw. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0064" REF.END="QE0064"/>złożonego<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> z uwagi na fakt, że składa się on z wielu wyprodukowanych przedmiotów, które odpowiadają kryteriom, o których mowa w art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH. W tej sytuacji powstaje pytanie, czy kwalifikację jako wyrób należy stosować na poziomie produktu postrzeganego jako całość oraz równolegle także w odniesieniu do każdego z wyrobów wchodzących w jego skład.</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że rozporządzenie REACH nie zawiera żadnego przepisu regulującego w sposób szczególny sytuacji produktu złożonego zawierającego kilka wyrobów. To milczenie należy rozumieć w świetle zasadniczego celu realizowanego przez to rozporządzenie, który polega nie na uregulowaniu wszystkich produktów wytworzonych, lecz na sprawowaniu kontroli nad substancjami chemicznymi, w wypadku gdy występują one samoistnie, w połączeniu z innymi, jak również w niektórych przypadkach, w szczególności tych wymienionych w art. 7 tego samego rozporządzenia, gdy są zawarte w poszczególnych wyrobach.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>W braku jakiegokolwiek przepisu szczególnego nie należy dokonywać rozróżnienia nieprzewidzianego w rozporządzeniu REACH między sytuacją artykułów włączonych jako składnik produktu złożonego a sytuacją wyrobów samoistnych. Kwestia, czy produkt złożony może sam jako taki zostać zakwalifikowany jako wyrób, zależy zatem wyłącznie od zweryfikowania kryteriów, o których mowa w art. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Zatem wyłącznie w przypadku, gdy proces produkcji przedmiotu w drodze połączenia kilku wyrobów prowadzi do przyznania temu przedmiotowi kształtu, powierzchni, konstrukcji lub wyglądu zewnętrznego, które mają decydujące znaczenie bardziej dla jego funkcji niż składu chemicznego, wówczas ten przedmiot może zostać zakwalifikowany jako wyrób. W odróżnieniu od zwykłego złożenia ten proces produkcji powinien więc doprowadzić do zmiany kształtu, powierzchni, konstrukcji lub wyglądu zewnętrznego wyrobów wykorzystywanych jako składniki.</TXT></NP><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Nie oznacza to jednak, że wyroby wykorzystywane w trakcie procesu produkcji tracą z tego względu swój przymiot wyrobu. W tym względzie należy stwierdzić, że art. 2 ust. 2 rozporządzenia REACH przewiduje, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0065" REF.END="QE0065"/>[o]dpady, w rozumieniu dyrektywy [2006/12] nie są substancją, preparatem ani wyrobem w rozumieniu art. 3 [tego rozporządzenia]<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>. Wynika stąd, że przedmiot odpowiadający kryteriom, o których mowa w art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia, przestaje być <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0066" REF.END="QE0066"/>wyrobem<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/> dla celów rozporządzenia REACH w chwili, gdy staje się odpadem w rozumieniu prawa Unii (wyrok Commune<?PAGE NO="16"?> de Mesquer, C‑188/07, <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:359">EU:C:2008:359</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, pkt 40). Oprócz tego przepisu rozporządzenie to nie zawiera żadnego przepisu, na podstawie którego przedmiot odpowiadający definicji wyrobu w rozumieniu art. 3 pkt 3 tego rozporządzenia mógłby następnie utracić tę cechę.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Z powyższego wynika – jak również stwierdziła rzecznik generalna w pkt 31 swojej opinii, że wyrób odpowiadający kryteriom z art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH nie przestaje być wyrobem, jeżeli zostanie połączony z innymi wyrobami składowymi lub oddzielony od innych wyrobów w celu wytworzenia wyrobu połączonego. W takiej sytuacji ten przedmiot wytworzony pozostaje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0067" REF.END="QE0067"/>wyrobem<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/> w rozumieniu tego przepisu. Zachowuje on ten przymiot tak długo, jak zachowuje kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny, które mają decydujące znaczenie bardziej dla jego funkcji niż składu chemicznego albo gdy nie staje się odpadem w rozumieniu dyrektywy 2006/12.</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Zatem kwalifikacja jako wyrób ma nadal zastosowanie względem każdego przedmiotu odpowiadającego kryteriom z art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH, który wchodzi w skład produktu złożonego, chyba że w następstwie procesu produkcji przedmiot ten stanie się odpadem lub utraci swój kształt, powierzchnię, konstrukcję lub wygląd zewnętrzny, który w większym stopniu określa jego funkcję niż jego skład chemiczny.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Przewidziany w art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH obowiązek zgłoszenia jest zaadresowany zarówno do importerów, jak i do producentów wyrobów. Artykuł 3 pkt 4 tego rozporządzenia zawiera definicję producenta wyrobów, zgodnie z którą oznacza on <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0068" REF.END="QE0068"/>osobę fizyczną lub prawną wytwarzającą lub składającą wyrób [w Unii]<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>. Z tej definicji wynika, że pojęcie producenta wyrobu dotyczy wyłącznie osób fizycznych albo prawnych, które same zapewniają produkcję lub składanie wyrobu na terytorium Unii. Tak więc jedynie w wypadku, gdy dana osoba produkuje lub składa na terytorium Unii przedmiot, który odpowiada definicji wyrobu w rozumieniu art. 3 pkt 3 tego rozporządzenia, to wówczas podlega ona jako producent wymogom art. 7 ust. 2 tego samego rozporządzenia. Z lektury łącznej art. 3 pkt 4 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH wynika zatem, że ciążący na producencie obowiązek zgłoszenia dotyczy wyłącznie wyrobów, których produkcję lub składanie on sam zapewnia.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Wykładnia ta jest wsparta motywem 29 tego rozporządzenia, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0069" REF.END="QE0069"/>[p]onieważ producenci i importerzy wyrobów powinni ponosić odpowiedzialność za swoje wyroby, właściwe jest wprowadzenie obowiązku rejestracji substancji, które mają uwalniać się z wyrobów w sposób zamierzony i nie zostały zarejestrowane dla tych zastosowań<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/> i dodaje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0070" REF.END="QE0070"/>[w] przypadku substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, obecnych w wyrobach w ilościach przewyższających określone progi wielkości obrotu i stężenia, jeżeli nie można wykluczyć narażenia na daną substancję i nie została ona przez nikogo zarejestrowana dla tego zastosowania, należy powiadomić [ECHA]<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/>. Poprzez użycie przymiotnika dzierżawczego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0071" REF.END="QE0071"/>swoje<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/>, prawodawca ukazał swój zamiar ograniczenia zakresu stosowania obowiązków zgłoszenia i zgłoszeniem przewidzianych, odpowiednio, w art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 tego samego rozporządzenia tylko do wyrobów, w odniesieniu do których producenci sami zapewniają produkcję lub opakowanie.</TXT></NP><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że spoczywający na producencie obowiązek zgłoszenia informacji o wyrobie zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH stosuje się względem wyrobu, który choć jest wykorzystywany przez tego producenta jako składnik, został wyprodukowany przez podmiot trzeci.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Ta wykładnia literalna art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH jest zgodna z celem, jaki realizuje obowiązek zgłoszenia, a szerzej rzecz ujmując, z ogólną systematyką rozporządzenia, w którą się wpisuje. Należy bowiem przypomnieć, że z motywu 21 tego rozporządzenia zasadniczo wynika, że rejestracja i ocena mają na celu ulepszenie informacji dotyczącej substancji i w danym wypadku <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0072" REF.END="QE0072"/>wszczęci[e] procedury udzielania zezwoleń lub wprowadzania ograniczeń na podstawie niniejszego rozporządzenia lub procedur kontroli ryzyka przewidzianych w innych przepisach wspólnotowych<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="17"?><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>Zgodnie z tym celem ogólnym przewidziany w art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH obowiązek zgłoszenia służy informowaniu ECHA odnośnie do pewnych substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, które nie zostały zarejestrowane. W przypadku gdy są one zawarte w wyrobach, takie substancje nie podlegają ani przewidzianemu w art. 6 tego rozporządzenia ogólnemu obowiązkowi rejestracji substancji jako takich lub zawartych w preparatach, ani odpowiedniemu obowiązkowi przekazywania dla celów rejestracji informacji wymienionych w art. 10 tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Tak więc w celu uniknięcia deficytu informacji odnośnie do wykorzystania substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w wyrobach, art. 7 ust. 2 tego samego rozporządzenia nakłada na producentów i importerów tych wyrobów obowiązek przekazania pewnych informacji do ECHA. Na podstawie art. 7 ust. 4 lit. e) rozporządzenia REACH to przekazywanie informacji obejmuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0073" REF.END="QE0073"/>krótki opis zastosowania (zastosowań) substancji znajdującej się w wyrobie, zgodny z sekcją 3.5 załącznika VI, oraz zastosowań wyrobu (wyrobów)<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>W przypadkach podlegających zakresowi art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH producent jest więc zobowiązany do przekazywania do ECHA informacji odnośnie do obecności substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w wyrobach przez niego produkowanych lub składanych. Jeżeli wyrób ten następnie jest używany na dalszym etapie przez kolejnego producenta jako komponent przy produkcji produktu złożonego, ten kolejny producent ze swojej strony nie jest już zobowiązany do przekazania do ECHA informacji co do obecności danej substancji w tym wyrobie. Takie zgłoszenie stanowiłoby bowiem podwójne działanie razem z tym podjętym przez producenta tego wyrobu. Taki nadmierny i zbyteczny obowiązek byłby trudny do pogodzenia z zasadą proporcjonalności, której przestrzeganie właśnie jest przypominane w motywie 130 tego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>Wynika stąd, że – w celu stosowania art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia – na producencie ciąży obowiązek ustalenia, czy substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. wytwarzanego przez niego produktu.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Powyższe rozważania można przenieść mutatis mutandis na ciążący na importerach obowiązek zgłoszenia zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH.</TXT></NP><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0074" REF.END="QE0074"/>importera<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/> jest zdefiniowane w art. 3 pkt 11 tego rozporządzenia jako oznaczające <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0075" REF.END="QE0075"/>osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium [Unii] i odpowiedzialną za import<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>, natomiast sam import definiuje art. 3 pkt 10 tego samego rozporządzenia jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0076" REF.END="QE0076"/>fizyczne wprowadzenie na obszar celny [Unii]<QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Mając na względzie tę definicję, importera produktu, w którego skład wchodzi jeden albo więcej produktów odpowiadających definicji pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0077" REF.END="QE0077"/>wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia REACH, należy również uznać za importera tego wyrobu albo tych wyrobów dla celów stosowania art. 7 ust. 2 omawianego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>66</NO.P><TXT>Należy podkreślić, jak to wynika z pkt 49 opinii rzecznika generalnego, że nałożony na producentów i importerów na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH obowiązek zgłoszenia ma na celu zapewnienie możliwie wyczerpującej na rzecz ECHA odnośnie do wykorzystania w wyrobach substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy. Obowiązek zgłoszenia spoczywający na importerach pozwala również na informowanie ECHA o ilości wprowadzonej na rynek substancji wzbudzających szczególnie duże obawy. Tymczasem, jak wynika z motywu 34 tego rozporządzenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0078" REF.END="QE0078"/>ilość ta jest wskaźnikiem narażenia ludzi i środowiska na działanie tej substancji<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>67</NO.P><TXT>Jak stwierdziła rzecznik generalna w pkt 68 swojej opinii, odwrotna wykładnia niosłaby z sobą ryzyko stworzenia sytuacji, w której ECHA nie zostałaby poinformowana o stosowaniu i o ilości substancji wzbudzających szczególnie duże obawy wprowadzonej na rynek wewnętrzny. Taka sytuacja byłaby niezgodna z celem tego rozporządzenia polegającym na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.</TXT></NP><?PAGE NO="18"?><NP><NO.P>68</NO.P><TXT>Komisja w swoich uwagach podkreśla fakt, że dla importerów może stanowić trudność uzyskanie od swoich dostawców z siedzibą w państwach trzecich wymaganych informacji. Niemniej jednak trudności tej natury nie są tego rodzaju, że mogłyby zmienić wykładnię art. 7 ust. 2 tego samego rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>69</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że – w celu stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH – na importerze produktu złożonego z kilku wyrobów ciąży obowiązek ustalenia w odniesieniu do każdego wyrobu, czy substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. tego wyrobu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie art. 33 rozporządzenia REACH</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>70</NO.P><TXT>Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia REACH stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0079" REF.END="QE0079"/>[d]ostawca wyrobu zawierającego substancję [określoną jako wzbudzającą szczególnie duże obawy] w stężeniu powyżej 0,1% wag. przekazuje odbiorcy wyrobu wystarczające informacje, którymi dysponuje, pozwalające na bezpieczne stosowanie wyrobu, a przynajmniej nazwę substancji<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>. Artykuł 33 ust. 2 tego rozporządzenia nakłada analogiczny obowiązek na każdego dostawcę wyrobu odpowiadającego tym samym warunkom w przypadku żądania ze strony konsumenta.</TXT></NP><NP><NO.P>71</NO.P><TXT>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0080" REF.END="QE0080"/>dostawcy wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/> jest zdefiniowane w art. 3 pkt 33 rozporządzenia REACH i oznacza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0081" REF.END="QE0081"/>producenta lub importera wyrobu, dystrybutora lub innego uczestnika łańcucha dostaw wprowadzającego wyrób do obrotu<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>72</NO.P><TXT>Pojęcie wprowadzenia do obrotu jest z kolei zdefiniowane w art. 3 pkt 12 tego samego rozporządzenia w sposób następujący: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0082" REF.END="QE0082"/>odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest równoznaczny z wprowadzeniem do obrotu<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>73</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że obowiązek przewidziany w art. 33 rozporządzenia REACH stosuje się względem każdej osoby należącej do łańcucha zaopatrzeniowego, jeżeli tylko osoba ta udostępnia wyrób osobie trzeciej.</TXT></NP><NP><NO.P>74</NO.P><TXT>Obowiązek ten różni się pod wieloma względami od przewidzianego w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia obowiązku zgłoszenia.</TXT></NP><NP><NO.P>75</NO.P><TXT>Przede wszystkim jego podmiotowy zakres stosowania jest znacznie szerszy aniżeli zakres art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia. Podczas gdy ten ostatni obowiązek dotyczy wyłącznie producentów i importerów, art. 33 nakłada obowiązek przekazywania informacji na wszystkie podmioty łańcucha zaopatrzeniowego. Podczas gdy ECHA jest jedynym beneficjentem przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH obowiązku zgłoszenia, istnieje wiele podmiotów będących beneficjentami obowiązku informowania przewidzianego w art. 33 tego rozporządzenia. Tak więc w ramach art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia informację należy kierować do każdego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0083" REF.END="QE0083"/>odbiorcy wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>, czyli zgodnie z art. 3 pkt 35 do każdej osoby, która jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0084" REF.END="QE0084"/>użytkownik[iem] przemysłow[ym] lub zawodow[ym], lub dystrybutor[em] – oprócz konsumentów – któremu dostarczany jest wyrób<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/>. Informację w rozumieniu art. 33 ust. 2 tego samego rozporządzenia należy skierować do każdego konsumenta, który wystąpi z zapytaniem w tym względzie.</TXT></NP><NP><NO.P>76</NO.P><TXT>Następnie obowiązek przewidziany w art. 33 rozporządzenia REACH różni się od tego przewidzianego w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, jeśli chodzi o przesłanki jego stosowania. Jak zostało zatem podkreślone w pkt 39 niniejszego wyroku, zastosowanie obowiązku zgłoszenia wymaga spełnienia czterech kumulatywnych przesłanek, wśród których figuruje ta dotycząca progu 0,1% wag. stężenia substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy. Natomiast przesłanka ta jest jedyną wymaganą w art. 33 tego rozporządzenia.</TXT></NP><?PAGE NO="19"?><NP><NO.P>77</NO.P><TXT>Wreszcie mechanizmy zgłaszania i przekazywania informacji różnią się, jeśli chodzi o cel informacji. Obowiązek zgłoszenia ma na celu informowanie ECHA o wykorzystywaniu substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w wyrobach w celu przygotowania wydania przez właściwe organy ewentualnych środków mających na celu zarządzanie ryzykiem zgodnie z procedurami wydawania zezwolenia i nakładania ograniczeń ustanowionych przez rozporządzenie REACH. Obowiązek przekazywania informacji, o którym mowa w art. 33 tego rozporządzenia, przy równoczesnym wpisaniu się w cel ogólny polegający na unikaniu szkodliwych skutków na zdrowie ludzkie i środowisko naturalne, służy – jak to zasadniczo wynika z motywów 56 i 58 tego rozporządzenia – umożliwieniu wszystkim podmiotom łańcucha zaopatrzeniowego podejmowania na swoim poziomie środków zarządzania ryzykiem, które wynikają z obecności substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w wyrobach, w celu zapewnienia w pełni bezpiecznego ich stosowania.</TXT></NP><NP><NO.P>78</NO.P><TXT>Pośrednim celem obowiązku informowania jest umożliwienie tym podmiotom oraz konsumentom dokonania wyboru odnośnie do zaopatrzenia ze znajomością cech charakterystycznych produktów, w tym wyrobów wchodzących w ich skład. W tym względzie należy przypomnieć, że z motywu 12 rozporządzenia REACH wynika, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0085" REF.END="QE0085"/>[i]stotnym celem nowego systemu, który ma ustanowić niniejsze rozporządzenie, jest zachęcanie do docelowego zastępowania substancji wzbudzających duże obawy substancjami lub technologiami mniej niebezpiecznymi i w pewnych wypadkach egzekwowanie takiego zastąpienia, o ile odpowiednie rozwiązania alternatywne są dostępne i możliwe do zastosowania z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/>, ponieważ cel ten odzwierciedla art. 55 tego rozporządzenia, który wyraźnie przewiduje, iż substancje wzbudzające szczególnie duże obawy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0086" REF.END="QE0086"/>są stopniowo zastępowane odpowiednimi alternatywnymi substancjami lub technologiami, o ile są one wykonalne z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>79</NO.P><TXT>Łączne ujęcie tych różnych względów przemawia zatem na rzecz wykładni, która zapewnia skuteczność przewidzianego w art. 33 rozporządzenia REACH obowiązku przekazania informacji przez cały łańcuch zaopatrzenia aż do konsumenta końcowego. Obowiązek informacyjny ciążący na podmiotach następujących po sobie w ramach łańcucha zaopatrzeniowego ma więc podążać za wyrobem, którego dotyczy, aż do konsumenta końcowego.</TXT></NP><NP><NO.P>80</NO.P><TXT>Przyjęcie, że włączenie wyrobu jako komponenta produktu złożonego może przerwać przejście takiego obowiązku przekazywania informacji na każdy podmiot łańcucha zaopatrzeniowego byłoby niezgodne z takim obowiązkiem, ponieważ obowiązek ten odnosi się bezpośrednio do obecności w tym wyrobie substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy.</TXT></NP><NP><NO.P>81</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o obawy powołane przez niektóre strony, które przedstawiły swoje uwagi Trybunałowi odnośnie do zgodności takiego systemu z zasadą proporcjonalności, to należy podkreślić, że obowiązek przekazywania informacji opiera się na przewidzianym w art. 7 ust. 2 rozporządzenia REACH obowiązku zgłoszenia, uzupełniając go poprzez zorganizowanie na rzecz wszystkich podmiotów łańcucha zaopatrzeniowego aż do konsumenta końcowego przekazanie zasadniczych informacji odnośnie do obecności substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy. Niemniej jednak zakres jego obowiązywania jest ograniczony przez art. 33 tego rozporządzenia, który przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0087" REF.END="QE0087"/>wystarczające informacje, którymi dysponuje [dostawca], pozwalające na bezpieczne stosowanie [danego] wyrobu<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/>, powinny zawierać przynajmniej nazwę tej substancji. Wymogu tego z uwagi na swój minimalny zakres nie można zatem uznać za nakładający nadmierny ciężar.</TXT></NP><NP><NO.P>82</NO.P><TXT>Wynika stąd, że art. 33 rozporządzenia REACH należy interpretować w ten sposób, iż w celu stosowania tego przepisu do dostawcy produktu, którego jeden albo więcej wyrobów wchodzących w jego skład zawiera zidentyfikowaną zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy w stężeniu wyższym niż 0,1% wag. w przypadku każdego wyrobu, należy poinformowanie odbiorcy i – na żądanie – konsumenta, o obecności tej substancji poprzez przekazanie im przynajmniej nazwy danej substancji.</TXT></NP><?PAGE NO="20"?><NP><NO.P>83</NO.P><TXT>Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia REACH należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania tego przepisu, na producencie ciąży obowiązek ustalenia, czy substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy zidentyfikowana zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. wytwarzanego przez niego produktu, oraz na importerze produktu złożonego z kilku wyrobów ciąży obowiązek ustalenia w odniesieniu do każdego wyrobu, czy taka substancja jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. tego wyrobu.</P></ITEM><ITEM><P>Artykuł 33 rozporządzenia REACH należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania tego przepisu, do dostawcy produktu, którego jeden albo więcej wyrobów wchodzących w jego skład zawiera zidentyfikowaną zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy w stężeniu wyższym niż 0,1% wag. w przypadku każdego wyrobu, należy poinformowanie odbiorcy i – na żądanie – konsumenta, o obecności tej substancji poprzez przekazanie im przynajmniej nazwy danej substancji.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>84</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</P></INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061218">18 grudnia 2006 r.</DATE> w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia <DATE ISO="20110414">14 kwietnia 2011 r.</DATE> należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania tego przepisu na producencie ciąży obowiązek ustalenia, czy substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy zidentyfikowana zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia, ze zmianami, jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. wytwarzanego przez niego produktu i na importerze produktu złożonego z kilku wyrobów, obowiązek ustalenia w odniesieniu do każdego wyrobu, czy taka substancja jest obecna w stężeniu powyżej 0,1% wag. tego wyrobu.</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 33 rozporządzenia nr 1907/2006, ze zmianami, należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania tego przepisu do dostawcy produktu, którego jeden albo więcej wyrobów wchodzących w jego skład zawiera zidentyfikowaną zgodnie z art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy w stężeniu wyższym niż 0,1% wag. w przypadku każdego wyrobu, należy poinformowanie odbiorcy i – na żądanie – konsumenta, o obecności tej substancji poprzez przekazanie im przynajmniej nazwy danej substancji.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>