Aangezien de heffing van de compenserende omzetbelasting volgens 's Hofs jurisprudentie, zoals de Commissie die op bladzijde 2 van haar schriftuur aanhaalt, met de gemeenschappelijke marktordeningen verenigbaar moet worden geacht (zodat verzoeksters grieven in hun oorspronkelijke vorm in zoverre thans niet meer aan de orde zijn), wenst het Finanzgericht in de eerste plaats te weten, of in het kader van het heffingssysteem van verordening nr. 19 de compenserende omzetbelasting in mindering moest worden gebracht. — De beantwoording van de vraag, aldus gesteld, levert, wanneer men ten aanzien van het onderwerp der vraagpunten de aangegeven beperking in acht neemt (dat wil zeggen de ter gelegenheid van de mondelinge behandeling opgeworpen nadere vragen buiten beschouwing laat), in beginsel geen moeilijkheden op. Het in mindering brengen dezer belasting wordt immers niet slechts door de verwijzende rechter, doch ook door verzoekster in het bodemgeschil en de Commissie eenstemmig bepleit. Het gebeurt ook in andere Lid-Staten en wordt — blijkens de in december 1962 uitgevaardigde Duitse verordening — ook door de Bondsregering juist geacht.

Deze stelling kan echter niet worden gestaafd met een verwijzing naar bijzondere, uitdrukkelijke bepalingen van verordening nr. 19 of naar uitvoeringsverordeningen; een beantwoording van de vraag in voormelde zin volgt echter onontkoombaar uit de systematiek van de ordening van de graanmarkt, en niet in de laatste plaats uit artikel 4 van verordening nr. 19.

De Commissie heeft er in dit verband om te beginnen — terecht — op gewezen dat er in casu geen sprake is geweest van een discretionaire bevoegdheid van de staat in die zin dat de basisrichtprijzen (waarvan de drempelprijzen moesten worden afgeleid) slechts een minimum vormden, waarboven de Lid-Staten, met name door belastingheffing op geïmporteerde waren, de marktprijzen konden verhogen. In het tegenovergestelde standpunt zou worden voorbijgezien aan de werking van de basisrichtprijzen, dat wil zeggen aan het feit dat zij — als leidraad voor de vorming van de marktprijzen, die blijkens de considerans van verordening nr. 19 de richtprijzen zoveel mogelijk dienen te benaderen — ook in het belang van de verbruikers een stabiliserende rol spelen. In bedoelde onjuiste opvatting zou ook buiten beschouwing blijven dat in de marktordening een geleidelijke vermindering van de verschillen tussen de richtprijzen — en derhalve tussen de marktprijzen — is voorzien, opdat aan het einde van het overgangstijdvak een gemeenschappelijke richtprijs zou kunnen worden vastgesteld. In overeenstemming met deze doelstelling was niet alleen een beperking gesteld aan de bevoegdheid der Lid-Staten om hogere dan de normaliter voorziene afgeleide interventieprijzen vast te stellen; vooral ook dient ervan te worden uitgegaan dat de basisrichtprijzen geen autonome, nationale prijzen zijn, doch waarden bij welker vaststelling zeer bepaalde gemeenschapsrechtelijke gezichtspunten in aanmerking moesten worden genomen.

Kan derhalve, zoals wij zagen, van een discretionaire bevoegdheid der Lid-Staten in het belang van een uniforme prijsontwikkeling geen sprake zijn, dan moeten voor het overige bij de beantwoording van de eerste vraag de in artikel 4 der verordening omschreven beginselen de doorslag geven. Volgens artikel 4 wordt de drempelprijs door de Lid-Staten … zodanig vastgesteld, dat op de markt van het commercialisatiecentrum met het grootste tekort de verkoopprijs van het ingevoerde produkt … op hetzelfde niveau komt te liggen als de… basisrichtprijs. Dit doel kan slechts worden bereikt, wanneer niet slechts bepaalde commercialisatiekosten (als vracht en winstmarge), doch ook de compenserende omzetbelasting — die bij iedere invoer moet worden betaald en dus een noodzakelijke kostenfactor vormt — in aanmerking wordt genomen. Dit oordeel zou slechts anders kunnen luiden, wanneer de compenserende omzetbelasting afzonderlijk op de groothandel kon worden afgewenteld. Dit was echter volgens het destijds in Duitsland geldende cumulatieve cascadestelsel niet mogelijk, en bovendien kon daarvan geen sprake zijn omdat de vooromzetbelasting op binnenlandse produkten in de basisrichtprijs reeds was verdisconteerd, zodat zij niet afzonderlijk op de groothandel kon worden afgewenteld. Met het oog op de noodzakelijke gelijkheid van de verkoopprijzen voor ingevoerd graan en de basisrichtprijzen moet derhalve in de voor ingevoerd graan geldende aanbodsprijs franco eerste groothandelsfase Duisburg de compenserende omzetbelasting reeds zijn, verwerkt, anders gezegd, deze belasting dient in het kader van het heffingstelsel in aanmerking te worden genomen.

Anders dan het Bundesfinanzhof in een parallel lopend geding bleek te menen, kan men ook geen argumenten tegen voormelde opvatting putten uit opzet en redactie van andere marktregelingen, met name niet uit die voor de zuivelsector en voor olijfolie. Ook dit is door de Commissie aangetoond. Wat allereerst de marktordening voor de zuivelsector — gegeven bij 's Raads verordening nr. 13/64 (Publikatieblad van 27 februari 1964, blz. 549) — betreft, waarin inderdaad het in mindering brengen van de compenserende omzetbelasting op de heffing uitdrukkelijk wordt voorgeschreven, dient te worden bedacht dat de drempelprijs hier niet wordt berekend door de basisrichtprijs op de plaats van grensoverschrijding te projecteren. Voor de berekening wordt in deze marktordening met bijzondere criteria (namelijk de afleiding uit bijzondere referentieprijzen) gewerkt, zodat het in mindering brengen van de compenserende omzetbelasting uitdrukkelijk moest worden voorgeschreven. Doch gezien het stelsel van verordening nr. 19 en de redactie van artikel 4 was zulks voor de ordening van de graanmarkt kennelijk overbodig. — Wat betreft de marktordening voor olijfolie — gegeven bij 's Raads verordening nr. 136/66 (Publikatieblad van 30 september 1966, blz. 3025) —: de Commissie kon erop wijzen, dat de daarin genoemde drempelprijs ten deze niet met de drempelprijzen van de ordening der graanmarkt kan worden vergeleken. Weliswaar wordt hier een richtprijs op een plaats van grensoverschrijding geprojecteerd; er bestaan echter geen nationale drempelprijzen, doch slechts één prijs voor de gehele Gemeenschap, namelijk de Italiaanse drempelprijs. Zou daarvan de in Italië in feite geheven compenserende omzetbelasting worden afgetrokken, dan zou de Italiaanse wetgever het in de hand hebben om via wijziging van het belastingpercentage de drempelprijs te bepalen. Bovendien zouden dan Lid-Staten waarin zulk een belasting niet wordt geheven, onvoldoende tegen invoer zijn beschermd. Zo is het derhalve te verklaren, dat alle prijzen voor olijfolie in de desbetreffende marktordening zonder belastingworden vastgesteld. Doch zo wordt tevens duidelijk, dat aan de marktordening voor olijfolie wegens haar bijzondere kenmerken in casu geen conclusies ten aanzien van de ordening der graanmarkt met haar zo andere opzet kunnen worden ontleend.

Nu wij derhalve kunnen volstaan met de vaststelling dat het in het kader van de ordening van de graanmarkt nodig blijkt de compenserende omzetbelasting bij de berekening der heffing in mindering te brengen, is het alleen nog de vraag of de in concreto geheven compenserende omzetbelasting van de drempelprijs onderscheidenlijk — wat op hetzelfde neerkomt — van de heffing moet worden afgetrokken (dit is de opvatting van verzoekster) dan wel of — overeenkomstig de opvatting van de Commissie — alleen een forfaitair bedrag bij de vaststelling van de drempelprijs in rekening moet worden gebracht. — Ook hier ben ik — het zij terstond gezegd — geneigd de Commissie gelijk te geven. Zoals ik reeds opmerkte, was het blijkbaar aan de Lid-Staten overgelaten te beoordelen of er al dan niet compenserende omzetbelasting moest worden geheven (waarbij thans niet aan de orde is over welke prijs de belasting zou kunnen worden berekend).Anderzijds waren de Lid-Staten alleen bevoegd de drempelprijzen te bepalen (terwijl in het systeem van verordening nr. 19 de heffingen aan bemoeienis der Lid-Staten waren onttrokken). Logischerwijze moet het er derhalve voor worden gehouden, dat de Lid-Staten alleen, voorzover het om de vaststelling der drempelprijzen ging, een aftrek mochten toepassen. In die zin moet ook artikel 4 van verordening nr. 19, sedes materiae voor de oplossing van ons probleem, worden verstaan. Omdat echter de regeling van de drempelprijs kennelijk een forfaitair karakter draagt, zulks overeenkomstig de opzet van het heffingssysteem van verordening nr. 19, waarin met forfaitaire waarden wordt gewerkt zonder dat de werkelijke kostprijs van ingevoerde waren een rol speelt, lijdt het geen twijfel dat alle in aanmerking komende commercialisatiekosten in beginsel slechts volgens een forfaitaire methode in aanmerking kunnen worden genomen. Het is daarom ten slotte ook niet van belang of de compenserende omzetbelasting — zoals verzoekster meent — over de werkelijke waarde bij invoer wordt berekend, dan wel of juist is wat de Commissie beweert, namelijk dat — blijkens inlichtingen van de Duitse belastingdienst — bij de heffing der compenserende omzetbelasting van forfaitaire gemiddelden voor ingevoerd graan wordt uitgegaan.

Op grond van een en ander dient de eerste vraag in die zin te worden beantwoord, dat de nationale drempelprijs in het systeem van verordening nr. 19 over de hele linie met een bedrag overeenkomende met de compenserende omzetbelasting moet worden verlaagd — en de heffing dienovereenkomstig dient te worden verminderd —.

Via een nadere vraag wenst het Finanzgericht bovendien te weten of een berekening van de drempelprijs waarbij de beginselen van artikel 4 van verordening nr. 19 niet in acht zijn genomen, door de houding der Commissie kan worden goedgekeurd en aldus opgelegd. Het Finanzgericht heeft hier kennelijk het feit op het oog, dat in verordening nr. 122 van de Commissie houdende herziening der Duitse drempelprijzen, het niet in mindering brengen van de compenserende omzetbelasting niet werd gewraakt, evenmin als de latere, alleen voor de toekomst geldende, wijziging van de verordening betreffende de drempelprijs.

Ook deze vraag vergt geen lange bespreking nu beide partijen in het geding voorstellen haar in dezelfde — negatieve — zin te beantwoorden. Dat dit antwoord juist is volgt duidelijk uit het systeem van de ordening van de graanmarkt. De marktordening berust namelijk op een duidelijke scheiding van taken en verantwoordelijkheden. Beschikten de communautaire organen over bepaalde bevoegdheden, de vaststelling der drempelprijzen was ongetwijfeld zaak van de Lid-Staten. De Commissie behoefde er niet haar goedkeuring aan te hechten; zodanige goedkeuring had in het stelsel der verordening uitdrukkelijk moeten zijn voorgeschreven. De Lid-Staten waren in zoverre alleen aan de objectieve, in artikel 4 van verordening nr. 19 limitatief opgesomde criteria gebonden. Werden deze niet in acht genomen, dan kon tot een versnelde correctie worden overgegaan; de Commissie is in zoverre immers tot onmiddellijke herziening bevoegd. De Commissie kon daarbij echter niet discretionair te werk gaan, ook zij is aan de objectieve criteria van artikel 4 gebonden. Dit leidt tot het volgende resultaat: zou de Commissie hebben nagelaten van haar bevoegdheid tot herziening gebruik te maken of van deze bevoegdheid een onvolledig of onjuist gebruik hebben gemaakt, dan werd daardoor het euvel van een door de nationale overheid in strijd met artikel 4 van verordening nr. 19 vastgestelde drempelprijs geenszins verholpen. In een andere opvatting zou niet slechts worden voorbijgezien aan de moeilijkheden die zich in de beginperiode van de werking van de gemeenschappelijke marktordening kennelijk voordoen, doch ook worden berust in een beperking van de bevoegdheden der in de Gemeenschap tot rechtscontrole geroepen instanties.

De tweede vraag moet derhalve, als gezegd, in ontkennende zin worden beantwoord, zodat ook hier de door het Bundesfinanzhof in een parallel lopend geding gehuldigde opvatting onjuist blijkt te zijn.

Ik stel derhalve voor de vragen als volgt te beantwoorden: