<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-106/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CJ0106</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:50">EU:C:2018:50</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">WYROK Z DNIA <DATE ISO="20180131">31.1.2018 R.</DATE> – Sprawa C‑106/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">HOFSOE</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (ósma izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20180131">31 stycznia 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: polski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca sądowa w sprawach cywilnych</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 11 ust. 1 lit. b) i art. 13 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczeń</KEYWORD><KEYWORD>Podmiotowy zakres stosowania</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>poszkodowanego<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Podmiot prowadzący działalność zawodowo w ramach sektora ubezpieczeń</KEYWORD><KEYWORD>Wyłączenie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑106/17</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia <DATE ISO="20170130">30 stycznia 2017 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20170228">28 lutego 2017 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Paweł Hofsoe</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (ósma izba),</P><P>w składzie: J. Malenovský, prezes izby, D. Šváby (sprawozdawca) i M. Vilaras, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Bobek,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG przez M. Siewierę-Misiudę, radcę prawnego,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa, M. Figueireda i P. Lacerdę, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej przez M. Heller i A. Stobiecką-Kuik, działające w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><?PAGE NO="2"?><GR.VISA><VISA>podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 11 ust. 1 lit. b) oraz art. 13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Pawłem Hofsoe a LMV Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>LVM<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) z siedzibą w Münsterze (Niemcy) w przedmiocie dochodzenia przez P. Hofsoe roszczenia odszkodowawczego z tytułu ubezpieczenia przed sądami polskimi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 1215/2012</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Rozporządzenie nr 1215/2012 stanowi w motywach 15 i 18:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>(15)</NO.P><TXT>Przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne i opierać się na zasadzie, że jurysdykcję w ogólności [co do zasady] mają sądy miejsca zamieszkania pozwanego. Tak ustalona jurysdykcja powinna mieć miejsce zawsze [być zawsze dostępna], z wyjątkiem kilku dokładnie określonych przypadków, w których ze względu na przedmiot sporu lub autonomię stron uzasadnione jest inne kryterium powiązania [uzasadniony jest inny łącznik]. Siedziba osób prawnych musi być zdefiniowana wprost [w sposób autonomiczny] w rozporządzeniu celem wzmocnienia przejrzystości wspólnych przepisów i uniknięcia konfliktów kompetencyjnych.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(18)</NO.P><TXT>W sprawach dotyczących ubezpieczenia, umów z udziałem konsumentów i z zakresu prawa pracy strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Rozdział II tego rozporządzenia, poświęcony przepisom jurysdykcyjnym, zawiera sekcję 1 zatytułowaną <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Przepisy ogólne<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> obejmującą art. 4–6.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia osoby mające miejsce zamieszkania [lub siedzibę] na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed sądy tego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Osoby mające miejsce zamieszkania [lub siedzibę] na terytorium państwa członkowskiego mogą być pozywane przed sądy innego państwa członkowskiego tylko zgodnie z przepisami ustanowionymi w sekcjach 2–7 niniejszego rozdziału<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Przepisy jurysdykcyjne w sprawach dotyczących ubezpieczenia, znajdujące się w sekcji 3 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012, są zawarte w jego art. 10–16.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Artykuł 11 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>Ubezpieczyciel mający miejsce zamieszkania [lub siedzibę] na terytorium państwa członkowskiego może być pozwany:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>w innym państwie członkowskim, w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia – przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania [lub siedzibę] […]</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 13 ust. 2 tego rozporządzenia ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Przepisy art. 10, 11 i 12 mają zastosowanie do powództw wytoczonych przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi, jeżeli takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Przepisy jurysdykcyjne w sprawach dotyczących umów konsumenckich są zawarte w art. 17–19 owego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub [są nim] roszczenia z umowy, którą zawarła osoba, konsument, w celu, który nie może być uważany za działalność zawodową lub gospodarczą tej osoby, jurysdykcję określa się na podstawie niniejszej sekcji, nie naruszając przepisów art. 6 i art. 7 pkt 5,</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>jeżeli chodzi o umowę sprzedaży na raty rzeczy ruchomych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>jeżeli chodzi o umowę pożyczki spłacanej ratami lub inną umowę kredytową, która przeznaczona jest na finansowanie kupna rzeczy tego rodzaju; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>we wszystkich innych przypadkach – gdy druga strona umowy w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, prowadzi działalność zawodową lub gospodarczą lub taką działalność w jakikolwiek sposób kieruje do tego państwa członkowskiego lub do kilku państw włącznie z tym państwem członkowskim, a umowa wchodzi w zakres tej działalności<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Zgodnie z jego art. 81 rozporządzenie to <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>stosuje się od dnia <DATE ISO="20150110">10 stycznia 2015 r.</DATE> z wyjątkiem art. 75 i 76, które stosuje się od dnia <DATE ISO="20140110">10 stycznia 2014 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo polskie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 509 ustawy – Kodeks cywilny z dnia <DATE ISO="19640423">23 kwietnia 1964 r.</DATE> w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania głównego (Dz.U. z 1964 r., nr 16, poz. 93, w brzmieniu Dz.U. z 2016 r. poz. 380, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>k.c.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="509.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>§ 1.</NO.PARAG><ALINEA>Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="509.002"><NO.PARAG>§ 2.</NO.PARAG><ALINEA>Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 822 § 4 k.c.:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Artykuł 20 ust. 1 ustawy z dnia <DATE ISO="20030522">22 maja 2003 r.</DATE> o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003 r., nr 124, poz. 1152) przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Dnia <DATE ISO="20140704">4 lipca 2014 r.</DATE> pojazd należący do osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania na terytorium Polski uległ uszkodzeniu w wyniku wypadku spowodowanego na terenie Niemiec przez obywatelkę Niemiec ubezpieczoną w LVM.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W związku z tym właściciel tego samochodu zawarł w dniu <DATE ISO="20140712">12 lipca 2014 r.</DATE> umowę najmu samochodu zastępczego na czas nieokreślony. Stawka najmu wynosiła 200 PLN (złotych polskich) (równowartość ok. 47,50 EUR) dziennie. Najem trwał ostatecznie do dnia <DATE ISO="20140922">22 września 2014 r.</DATE>, a łączny jego koszt wyniósł <FT TYPE="NUMBER">14600</FT> PLN (równowartość ok. <FT TYPE="NUMBER">3465</FT> EUR).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Właściciel uszkodzonego samochodu otrzymał od spółki będącej reprezentantem LVM w Polsce tytułem odszkodowania jedynie kwotę <FT TYPE="NUMBER">2800</FT> PLN (równowartość ok. 665 EUR).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W celu uzyskania pozostałych <FT TYPE="NUMBER">11800</FT> PLN (równowartość ok. <FT TYPE="NUMBER">2800</FT> EUR) właściciel uszkodzonego samochodu zawarł zatem w dniu <DATE ISO="20140922">22 września 2014 r.</DATE> umowę cesji (przelewu) wierzytelności, na mocy której przelał przysługujące mu prawo do odszkodowania na P. Hofsoe, prowadzącego działalność gospodarczą w Szczecinie (Polska).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W ramach tej działalności gospodarczej P. Hofsoe przystępuje w oparciu o umowę cesji wierzytelności umownej do odzyskiwania od ubezpieczyciela odszkodowania, o które mogłaby się ubiegać osoba poszkodowana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150202">2 lutego 2015 r.</DATE> w oparciu o umowę cesji wierzytelności, o której mowa w pkt 19 niniejszego wyroku, P. Hofsoe wniósł do Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie pozew o zasądzenie od LVM zapłaty kwoty <FT TYPE="NUMBER">11800</FT> PLN (równowartość ok. <FT TYPE="NUMBER">2800</FT> EUR) tytułem odszkodowania obejmującego koszt najmu pojazdu zastępczego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Uzasadniając jurysdykcję owego sądu jako sądu miejsca zamieszkania osoby poszkodowanej P. Hofsoe powołał się na art. 20 ustawy z dnia <DATE ISO="20030522">22 maja 2003 r.</DATE> o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz wyrok Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071213">13 grudnia 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>FBTO Schadenverzekeringen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑463/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:792">EU:C:2007:792</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Powołując się na art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001w związku z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia LVM podniósł jednak zarzut braku jurysdykcji sądu polskiego. Twierdził mianowicie, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>poszkodowanego<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> w rozumieniu art. 11 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia należy interpretować literalnie, tak iż P. Hofsoe nie może wytoczyć powództwa przed sądem polskim jako cesjonariusz wierzytelności poszkodowanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20150513">13 maja 2015 r.</DATE> Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie uznał się jednak za właściwy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>W uzasadnieniu zażalenia wniesionego na to postanowienie do sądu odsyłającego, Sądu Okręgowego w Szczecinie, LVM twierdzi zasadniczo, że sąd pierwszej instancji naruszył art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) rzeczonego rozporządzenia, uznając – wbrew wskazaniom wynikającym z motywów 15 i 18 owego rozporządzenia oraz z orzecznictwa Trybunału – że P. Hofsoe należy postrzegać jako słabszą stronę sporu. Jednak zdaniem LVM P. Hofsoe nie jest poszkodowanym, jako takim, lecz profesjonalistą w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w stosunku do ubezpieczycieli. Ponadto – jako odstępstwo od ogólnej zasady jurysdykcyjnej wyrażonej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 – norma jurysdykcyjna wyrażona w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia musi być, w jego przekonaniu, interpretowana ściśle.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Paweł Hofsoe twierdzi z kolei, że na przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 (zastąpionym przez art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012) podstawę jurysdykcji sądu właściwego dla miejsca zamieszkania ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>forum actoris<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>) może powołać się nie tylko bezpośrednio poszkodowany, ale także cesjonariusz wierzytelności poszkodowanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa za konieczne zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości, uznając, że podmiotowy zakres stosowania podstawy jurysdykcji przewidzianej w art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1215/2012 zależy w rozważanej sprawie od wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>poszkodowanego<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> w rozumieniu art. 13 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia. Jurysdykcja sądu odsyłającego mogłaby zostać bowiem ustalona tylko wtedy, gdyby uznano, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>poszkodowanego<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> obejmuje podmiot prowadzący działalność zawodową w ramach sektora ubezpieczeń, cesjonariusza wierzytelności w postaci roszczenia odszkodowawczego osoby bezpośrednio poszkodowanej względem ubezpieczyciela pojazdu, który spowodował wypadek drogowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W kwestii tej sąd odsyłający zauważa, że zgodnie z art. 509 § 2 k.c. <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>[w]raz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa […]<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>. W takiej sytuacji cesja wierzytelności powinna – w opinii sądu – obejmować również przywilej jurysdykcyjny. Taka wykładnia wspierałaby cel ochrony strony słabszej leżący u podstawy zasad jurysdykcji szczególnej znajdujących zastosowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Sąd odsyłający jest zdania, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>poszkodowanego<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> w rozumieniu art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001, a zatem również art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012, obejmuje nie tylko osobę poszkodowaną bezpośrednio, lecz również osobę, która poniosła szkodę jedynie pośrednio. Pojęcie to powinno zatem w jego przekonaniu obejmować osobę, prowadzącą jako osoba fizyczna działalność zawodową w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych wobec ubezpieczycieli w oparciu o umowę cesji wierzytelności zawartą z osobą bezpośrednio poszkodowaną. Zdaniem sądu odsyłającego rozwiązanie takie narzuca się w rozważanej sprawie, tym bardziej że zachodzi wyraźna<?PAGE NO="6"?> dysproporcja pozycji gospodarczej i organizacyjnej pomiędzy P. Hofsoe w porównaniu z ubezpieczycielem będącym osobą prawną o znacznie większym potencjale organizacyjnym i gospodarczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Porównanie konkretnych sytuacji, w których znajdowały się odpowiednio strony postępowania głównego wskazuje na różnicę pomiędzy stanem faktycznym, na którego tle toczy się spór w postępowaniu głównym, a stanem faktycznym w sprawach, w których zostały wydane wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Gebietskrankenkasse</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑347/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:561">EU:C:2009:561</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050526">26 maja 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>GIE Réunion européenne i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑77/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:327">EU:C:2005:327</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa jednakże, że preferowana przez niego wykładnia art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) rzeczonego rozporządzenia narusza zasadę wykładni ścisłej wyjątków, a dokładniej art. 5 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia w związku z jego motywem 15.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W tym kontekście Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>Czy odesłanie w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 do art. 11 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, będąca przedsiębiorcą między innymi w zakresie dochodzenia odszkodowań od ubezpieczycieli, powołująca się na umowne nabycie wierzytelności od bezpośrednio poszkodowanego, może wytoczyć powództwo o tę wierzytelność przeciwko ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku drogowego, mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego, przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego?<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania prejudycjalnego</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Sąd odsyłający pragnie w istocie ustalić, czy art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z jego art. 11 ust. 1 lit. b) należy interpretować w ten sposób, że może na niego powołać się osoba fizyczna, której działalność zawodowa polega m.in. na dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli, przywołująca umowne nabycie wierzytelności od ofiary wypadku drogowego w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Tytułem wstępu należy zauważyć, że z postanowienia odsyłającego wynika, po pierwsze, że jako iż powództwo zostało wytoczone w postępowaniu głównym przez P. Hofsoe w dniu <DATE ISO="20150204">4 lutego 2015 r.</DATE>, a więc po dniu <DATE ISO="20150110">10 stycznia 2015 r.</DATE>, zastosowanie znajduje rozporządzenie nr 1215/2012, zgodnie z jego art. 81..</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Po drugie, art. 822 § 4 k.c. stwarza uprawnionemu do odszkodowania możliwość dochodzenia roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela, co, zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012, skutkuje stosowaniem jego art. 10–12.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Po trzecie, jako że art. 11 ust. 1 lit. b) i art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 są zredagowane co do istoty identycznie z, odpowiednio, art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 – dokonana przez Trybunał wykładnia przepisów rozporządzenia nr 44/2001 pozostaje aktualna dla równoważnych przepisów rozporządzenia nr 1215/2012 (zob. analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150521">21 maja 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CDC Hydrogen Peroxide</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑352/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:335">EU:C:2015:335</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>SOVAG</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑521/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:41">EU:C:2016:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Po czwarte, należy również przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż celem odesłania zawartego w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 jest dodanie do katalogu powodów, wymienionych w art. 11 ust. 1 lit. b) tego samego rozporządzenia, osób, które poniosły szkodę, bez zawężania ich kręgu wyłącznie do tych, które poniosły szkodę bezpośrednio (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170720">20 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>MMA IARD</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑340/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:576">EU:C:2017:576</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W konsekwencji należy stwierdzić, że forum actoris powinno odpowiednio objąć spadkobierców ubezpieczonego i pracodawcę, który kontynuował wypłatę wynagrodzenia pracownikowi w okresie spowodowanej przez wypadek drogowy niezdolności owego pracownika do pracy (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Gebietskrankenkasse</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑347/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:561">EU:C:2009:561</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170720">20 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>MMA IARD</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑340/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:576">EU:C:2017:576</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Uzasadnienie owych rozstrzygnięć stanowi, po pierwsze, fakt, iż celem sekcji 3 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 jest ochrona strony słabszej przez przepisy jurysdykcyjne bardziej dla niej korzystne niż przepisy ogólne i, po drugie, iż nabywca praw osoby bezpośrednio poszkodowanej, który sam może zostać uznany za stronę słabszą, powinien móc skorzystać ze szczególnych norm kompetencyjnych określonych w art. 11 ust. 1 lit. b) w związku z art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Gebietskrankenkasse</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑347/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:561">EU:C:2009:561</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Mimo to odstępstwa od zasady ogólnej jurysdykcji sądu miejsca zamieszkania lub siedziby pozwanego mogą być ustanawiane jedynie w drodze wyjątku i podlegają wykładni ścisłej (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920617">17 czerwca 1992 r.</DATE>, <NAME.CASE>Handte</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑26/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:268">EU:C:1992:268</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930119">19 stycznia 1993 r.</DATE>, <NAME.CASE>Shearson Lehman Hutton</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑89/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:15">EU:C:1993:15</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000713">13 lipca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Group Josi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑412/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:399">EU:C:2000:399</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Gebietskrankenkasse</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑347/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:561">EU:C:2009:561</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W tym kontekście funkcja ochronna art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) rzeczonego rozporządzenia oznacza, że stosowanie ustanowionych przez te przepisy norm jurysdykcji szczególnej nie obejmuje osób, wobec których taka ochrona nie jest uzasadniona (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000713">13 lipca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Group Josi</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑412/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:399">EU:C:2000:399</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050526">26 maja 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>GIE Réunion européenne i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑77/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:327">EU:C:2005:327</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Gebietskrankenkasse</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑347/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:561">EU:C:2009:561</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Z tego wynika, że nie jest uzasadniona żadna szczególna ochrona w stosunkach pomiędzy profesjonalnymi uczestnikami obrotu w sektorze ubezpieczeń, spośród których żaden nie może zostać uznany za znajdującego się w słabszej pozycji w stosunku do drugiego (zob. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050526">26 maja 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>GIE Réunion européenne i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑77/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:561">EU:C:2005:561</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0327">327</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090917">17 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vorarlberger Gebietskrankenkasse</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑347/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:561">EU:C:2009:561</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>SOVAG</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑521/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:41">EU:C:2016:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Zatem osoba taka jak P. Hofsoe, prowadząca działalność zawodową w dziedzinie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli w charakterze cesjonariusza umownego owych roszczeń nie może korzystać ze szczególnej ochrony, jaką stanowi forum actoris.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Co prawda, jak precyzuje motyw 18 rozporządzenia nr 1215/2012, celem sekcji 3 w rozdziale II owego rozporządzenia jest ochrona strony słabszej przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne, okazuje się jednak, że powództwo wytoczone w postępowaniu głównym wpisuje się w stosunki między profesjonalistami i nie może ono mieć wpływu na pozycję proceduralną strony uważanej za słabszą (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160121">21 stycznia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>SOVAG</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑521/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:41">EU:C:2016:41</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Okoliczność, że profesjonalista taki jak P. Hofsoe prowadzi swoją działalność w ramach małej struktury organizacyjnej, nie może prowadzić do uznania, że chodzi o stronę uznawaną za słabszą aniżeli ubezpieczyciel. Dokonywanie w każdym wypadku oceny kwestii, czy taki profesjonalista może zostać uznany za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>stronę słabszą<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, co warunkuje uznanie go za objętego zakresem pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>poszkodowanego<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1512/2012, rodziłoby bowiem ryzyko podważenia pewności prawa i byłoby sprzeczne z celem ustanowionym w motywie 15 owego rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170720">20 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>MMA IARD</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑340/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:576">EU:C:2017:576</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Taka wykładnia znajduje poza tym potwierdzenie w celu przypomnianym w motywie 15 rozporządzenia nr 1215/2012, zgodnie z którym przepisy o jurysdykcji powinny być w wysokim stopniu przewidywalne, a zasadę miałaby stanowić jurysdykcja sądów miejsca zamieszkania pozwanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W tej sytuacji na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć, iż art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie może na niego powołać się osoba fizyczna, której działalność zawodowa polega m.in. na dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli, przywołująca umowne nabycie wierzytelności od ofiary wypadku drogowego w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 11 ust. 1 lit. b) owego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie może na niego powołać się osoba fizyczna, której działalność zawodowa polega m.in. na dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych od ubezpieczycieli, przywołująca umowne nabycie wierzytelności od ofiary wypadku drogowego w celu wytoczenia przed sąd państwa członkowskiego miejsca zamieszkania poszkodowanego powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej przeciwko ubezpieczycielowi sprawcy wypadku drogowego, który to ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania poszkodowanego.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Malenovský</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Šváby</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Vilaras</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20180131">31 stycznia 2018 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Sekretarz</P><P>A. Calot Escobar</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Prezes ósmej izby</P><P>J. Malenovský</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>