–

το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 15 Σεπτεμβρίου 2023,

–

το πρώτο υπόμνημα προσαρμογής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Μαΐου 2024,

–

το δεύτερο υπόμνημα προσαρμογής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 25 Νοεμβρίου 2024,

1

Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Positive Group PAO, ζητεί την ακύρωση, πρώτον, της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2023/1218 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουνίου 2023, για την τροποποίηση της απόφασης 2014/145/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2023, L 159 I, σ. 526), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2023/1216 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουνίου 2023, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2023, L 159 I, σ. 335) (στο εξής, από κοινού: αρχικές πράξεις), δεύτερον, της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2023/1767 του Συμβουλίου, της 13ης Σεπτεμβρίου 2023, για την τροποποίηση της απόφασης 2014/145/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2023, L 226, σ. 104), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2023/1765 του Συμβουλίου, της 13ης Σεπτεμβρίου 2023, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2023, L 226, σ. 3) (στο εξής, από κοινού: πρώτες πράξεις περί διατήρησης), τρίτον, της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2024/847 του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2024, για την τροποποίηση της απόφασης 2014/145/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ L, 2024/847), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2024/849 του Συμβουλίου, της 12ης Μαρτίου 2024, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ L, 2024/849) (στο εξής, από κοινού: δεύτερες πράξεις περί διατήρησης), και, τέταρτον, της απόφασης (ΚΕΠΠΑ) 2024/2456 του Συμβουλίου, της 12ης Σεπτεμβρίου 2024, για την τροποποίηση της απόφασης 2014/145/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ L, 2024/2456), και του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2024/2455 του Συμβουλίου, της 12ης Σεπτεμβρίου 2024, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ L, 2024/2455) (στο εξής, από κοινού: τρίτες πράξεις περί διατήρησης), κατά το μέρος που οι ως άνω πράξεις (στο εξής, από κοινού: προσβαλλόμενες πράξεις) την αφορούν.

Ιστορικό της διαφοράς

2

Η προσφεύγουσα είναι εταιρία χαρτοφυλακίου εγκατεστημένη στη Ρωσία και ασκεί τις δραστηριότητές της στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας (ΤΠ) και, μεταξύ άλλων, στον τομέα της κυβερνοασφάλειας.

3

Η υπό κρίση υπόθεση εντάσσεται στο πλαίσιο περιοριστικών μέτρων τα οποία αποφάσισε να επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

4

Στις 17 Μαρτίου 2014 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε δυνάμει του άρθρου 29 ΣΕΕ την απόφαση 2014/145/ΚΕΠΠΑ, σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2014, L 78, σ. 16). Την ίδια ημέρα εξέδωσε δυνάμει του άρθρου 215 ΣΛΕΕ τον κανονισμό (ΕΕ) 269/2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2014, L 78, σ. 6).

5

Στις 23 Ιουνίου 2023 το Συμβούλιο, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο πληροφοριακός πόλεμος αποτελούσε ουσιώδες μέσο με το οποίο η Ρωσική Ομοσπονδία έθετε σε εφαρμογή τον επιθετικό πόλεμό της κατά της Ουκρανίας, εξέδωσε την απόφαση 2023/1218 και τον κανονισμό (ΕΕ) 2023/1215, για την τροποποίηση του κανονισμού 269/2014 (ΕΕ 2023, L 159 I, σ. 330), προκειμένου, μεταξύ άλλων, να τροποποιήσει τα κριτήρια βάσει των οποίων τα περιοριστικά μέτρα της Ένωσης μπορούσαν να επιβληθούν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οντότητες ή φορείς σε σχέση με ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.

6

Με το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της απόφασης 2023/1218 θεσπίστηκε το νέο κριτήριο καταχώρισης που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο θʹ, της απόφασης 2014/145 (στο εξής: κριτήριο θʹ). Η τελευταία ως άνω διάταξη προβλέπει τα εξής:

7

Με πανομοιότυπη διατύπωση, το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2023/1215 εισήγαγε το κριτήριο θʹ στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 269/2014.

8

Με τις αρχικές πράξεις η επωνυμία «Positive Group PJSC, άλλως Positive technologies, άλλως Gruppa Pozitiva», ήτοι η επωνυμία της προσφεύγουσας, προστέθηκε στον κατάλογο των προσώπων, οντοτήτων και φορέων του παραρτήματος της τροποποιημένης αποφάσεως 2014/145 και του παραρτήματος I του τροποποιημένου κανονισμού 269/2014 (στο εξής, από κοινού: επίμαχοι κατάλογοι), για τον ακόλουθο λόγο:

9

Στις 26 Ιουνίου 2023 το Συμβούλιο δημοσίευσε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανακοίνωση προς τα φυσικά και νομικά πρόσωπα, τις οντότητες και τους φορείς που υπόκεινται στα περιοριστικά μέτρα τα οποία προβλέπονται στην απόφαση 2014/145, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 2023/1218, και στον κανονισμό αριθ. 269/2014, όπως εφαρμόζεται με τον εκτελεστικό κανονισμό 2023/1216 (ΕΕ 2023, C 222, σ. 39).

10

Με έγγραφο της 13ης Ιουλίου 2023 η προσφεύγουσα ζήτησε από το Συμβούλιο να της κοινοποιήσει τον φάκελο των αποδεικτικών στοιχείων στον οποίο είχε στηριχθεί το Συμβούλιο προκειμένου να αποφασίσει την καταχώριση της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους.

11

Στις 4 Αυγούστου 2023 το Συμβούλιο διαβίβασε στην προσφεύγουσα αντίγραφο του φακέλου αποδεικτικών στοιχείων με αριθμό αναφοράς WK 5423/2023 και ημερομηνία 3 Μαΐου 2023 (στο εξής: πρώτος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων).

12

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2023 το Συμβούλιο εξέδωσε τις πρώτες πράξεις περί διατήρησης, με τις οποίες η επωνυμία της προσφεύγουσας διατηρήθηκε στους επίμαχους καταλόγους για τον ίδιο λόγο με εκείνον που περιλαμβανόταν στις αρχικές πράξεις.

13

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2023 το Συμβούλιο δημοσίευσε στην Επίσημη Εφημερίδα ανακοίνωση προς τα πρόσωπα και τις οντότητες που υπόκεινται στα περιοριστικά μέτρα τα οποία προβλέπονται στην απόφαση 2014/145, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 2023/1767, και στον κανονισμό αριθ. 269/2014, όπως εφαρμόζεται με τον εκτελεστικό κανονισμό 2023/1765 (ΕΕ 2023, C 324, σ. 8).

Πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της άσκησης της προσφυγής

14

Με έγγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 2023 η προσφεύγουσα ζήτησε από το Συμβούλιο να της κοινοποιήσει τα έγγραφα βάσει των οποίων διατηρήθηκε η επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

15

Στις 31 Οκτωβρίου 2023 το Συμβούλιο διαβίβασε εκ νέου στην προσφεύγουσα αντίγραφο του πρώτου φακέλου αποδεικτικών στοιχείων και της κοινοποίησε τα έγγραφα που περιλαμβάνονταν στον φάκελο αποδεικτικών στοιχείων με αριθμό αναφοράς WK 6512/2023 (στο εξής: δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων) και ημερομηνία 16 Μαΐου 2023.

16

Με έγγραφο της 1ης Νοεμβρίου 2023 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο αίτηση επανεξέτασης της απόφασης περί καταχώρισης και διατήρησης της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους.

17

Στις 12 Μαρτίου 2024 το Συμβούλιο εξέδωσε τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης, με τις οποίες η επωνυμία της προσφεύγουσας διατηρήθηκε στους επίμαχους καταλόγους για τον ίδιο λόγο με τον μνημονευόμενο στις αρχικές πράξεις.

18

Στις 13 Μαρτίου 2024 το Συμβούλιο δημοσίευσε στην Επίσημη Εφημερίδα ανακοίνωση προς τα πρόσωπα και τις οντότητες που υπόκεινται στα περιοριστικά μέτρα τα οποία προβλέπονται στην απόφαση 2014/145, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 2024/847, και στον κανονισμό αριθ. 269/2014, όπως εφαρμόζεται με τον εκτελεστικό κανονισμό 2024/849 (ΕΕ C, C/2024/2191).

19

Με έγγραφο της 13ης Μαρτίου 2024 το Συμβούλιο απέρριψε την αίτηση επανεξέτασης που είχε υποβάλει η προσφεύγουσα την 1η Νοεμβρίου 2023.

20

Με έγγραφο της 16ης Μαΐου 2024, απαντώντας σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της προσφεύγουσας της 30ής Απριλίου και 14ης Μαΐου 2024, με τα οποία ζητούσε πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα βάσει των οποίων διατηρήθηκε η επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους, το Συμβούλιο επιβεβαίωσε ότι όλα τα έγγραφα, ήτοι ο πρώτος και ο δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων, της είχαν ήδη κοινοποιηθεί στις 4 Αυγούστου και στις 31 Οκτωβρίου 2023.

21

Με έγγραφο της 31ης Μαΐου 2024 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο αίτηση επανεξέτασης της απόφασης που ελήφθη με τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης και με την οποία διατηρήθηκε η επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

22

Με έγγραφο της 16ης Ιουλίου 2024 το Συμβούλιο ενημέρωσε την προσφεύγουσα για την πρόθεσή του να διατηρήσει την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους με τροποποιημένη αιτιολογία και της κοινοποίησε τη νέα αυτήν αιτιολογία και τον φάκελο αποδεικτικών στοιχείων στον οποίο είχε στηριχθεί και ο οποίος έφερε αριθμό αναφοράς WK 9908/2024 (στο εξής: τρίτος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων) και ημερομηνία 10 Ιουλίου 2024.

23

Με έγγραφο της 31ης Ιουλίου 2024, απαντώντας στο έγγραφο της 16ης Ιουλίου 2024, η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο παρατηρήσεις οι οποίες αφορούσαν την πρόθεση του εν λόγω θεσμικού οργάνου να διατηρήσει την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους λαμβανομένης υπόψη της τροποποιημένης αιτιολογίας.

24

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2024 το Συμβούλιο εξέδωσε τις τρίτες πράξεις περί διατήρησης, με τις οποίες διατηρήθηκε η επωνυμία της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους. Ο λόγος καταχώρισης τροποποιήθηκε ως εξής:

25

Στις 13 Σεπτεμβρίου 2024 το Συμβούλιο δημοσίευσε στην Επίσημη Εφημερίδα ανακοίνωση προς τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, τις οντότητες ή τους φορείς που υπόκεινται στα περιοριστικά μέτρα τα οποία προβλέπονται στην απόφαση 2014/145, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 2024/2456, και στον κανονισμό αριθ. 269/2014, όπως εφαρμόζεται με τον εκτελεστικό κανονισμό 2024/2455 (ΕΕ C, C/2024/5573).

26

Με έγγραφο της 13ης Σεπτεμβρίου 2024 το Συμβούλιο απέρριψε την αίτηση επανεξέτασης την οποία είχε υποβάλει με τα έγγραφα της 31ης Μαΐου και της 31ης Ιουλίου 2024 η προσφεύγουσα και την ενημέρωσε για την απόφασή του περί διατήρησης της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους.

27

Με έγγραφο της 1ης Νοεμβρίου 2024 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο αίτηση επανεξέτασης της απόφασης που ελήφθη με τις τρίτες πράξεις περί διατήρησης και με την οποία διατηρήθηκε η επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

Αιτήματα των διαδίκων

28

Η προσφεύγουσα, κατόπιν προσαρμογής της προσφυγής, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

–

να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες πράξεις κατά το μέρος που την αφορούν·

–

να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα·

–

να απορρίψει ως απαράδεκτο το υπόμνημα παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών·

–

να υποχρεώσει το Βασίλειο των Κάτω Χωρών να φέρει τα δικαστικά έξοδά του.

29

Το Συμβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:

–

να απορρίψει την προσφυγή·

–

να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα·

–

επικουρικώς, σε περίπτωση που το Γενικό Δικαστήριο ακυρώσει τις αποφάσεις 2023/1218, 2023/1767, 2024/847 ή 2024/2456 κατά το μέρος που αφορούν την προσφεύγουσα, να διατάξει τη διατήρηση των αποτελεσμάτων των αποφάσεων αυτών έναντι της προσφεύγουσας μέχρι τη λήξη της προθεσμίας άσκησης αναίρεσης ή, εφόσον εντός της εν λόγω προθεσμίας ασκηθεί αναίρεση, μέχρι την ενδεχόμενη απόρριψή της.

Σκεπτικό

30

Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κριτηρίου θʹ, ο δεύτερος αφορά προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, ο τρίτος αφορά πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως και ο τέταρτος προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας καθώς και παράβαση της υποχρέωσης επανεξέτασης της απόφασης περί καταχώρισης της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους.

Επί του παραδεκτού του υπομνήματος παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών

31

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το υπόμνημα παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών είναι απαράδεκτο για τον λόγο ότι δεν εκθέτει με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλονται και, ως εκ τούτου, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 145 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.

32

Κατά το άρθρο 145, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το υπόμνημα παρεμβάσεως πρέπει να περιέχει τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα του παρεμβαίνοντος.

33

Κατά πάγια νομολογία η οποία αφορά το εισαγωγικό δικόγραφο της δίκης, που ισχύει κατ’ αναλογίαν όσον αφορά το υπόμνημα παρεμβάσεως, η συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων ισχυρισμών πρέπει να είναι αρκούντως σαφής και ακριβής, ώστε να μπορεί ο μεν καθού να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Γενικό Δικαστήριο να εκδικάσει την προσφυγή, ενδεχομένως, χωρίς να χρειαστεί συμπληρωματικές πληροφορίες (βλ. απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2009, Diputación Foral de Álava κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑227/01 έως T‑229/01, T‑265/01, T‑266/01 και T‑270/01, EU:T:2009:315, σκέψη 94 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

34

Επισημαίνεται ότι, με το υπόμνημα παρεμβάσεως, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών υπογραμμίζει τη σημασία του κριτηρίου θʹ για την απάντηση στον πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία στην Ουκρανία. Τονίζει τη στενή σχέση μεταξύ των ρωσικών υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας και του ρωσικού τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας, καθώς και τον ρόλο των ρωσικών εταιριών πληροφορικής όσον αφορά το κριτήριο θʹ στον πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία κατά της Ουκρανίας. Συναφώς, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών παραθέτει παραδείγματα από τα οποία προκύπτει ότι επιχειρήσεις οι οποίες κατέχουν άδεια την οποία χορήγησε το κέντρο αδειοδότησης, πιστοποίησης και προστασίας κρατικών απορρήτων της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSB) (στο εξής: άδεια της FSB) για την εργασία με κρυπτογραφικά εργαλεία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο ρωσικό σύστημα στρατιωτικών επιχειρήσεων στον κυβερνοχώρο. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το κριτήριο θʹ είναι, αφενός, αναγκαίο, δεδομένου ότι περιορίζει τη δυνατότητα της Ρωσικής Ομοσπονδίας να συνεχίσει τον πόλεμο πληροφοριών που διεξάγει κατά της Ουκρανίας, και, αφετέρου, αναλογικό.

35

Συγκεκριμένα, από το υπόμνημα παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών προκύπτει με επαρκή σαφήνεια ότι τα επιχειρήματα που προβάλλονται αποσκοπούν στην απόρριψη του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κριτηρίου θʹ.

36

Ως εκ τούτου, το υπόμνημα παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 145, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας και είναι παραδεκτό.

Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κριτηρίου θʹ

37

Η προσφεύγουσα, στηριζόμενη στο άρθρο 277 ΣΛΕΕ, προβάλλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του κριτηρίου θʹ, δυνάμει του οποίου η επωνυμία της καταχωρίστηκε και διατηρήθηκε στους επίμαχους καταλόγους. Υποστηρίζει ότι το κριτήριο θʹ, όπως ερμηνεύεται από το Συμβούλιο, ήτοι υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε εταιρία πληροφορικής η οποία κατέχει άδεια της FSB, ανεξαρτήτως κατηγορίας της άδειας, χωρίς μάλιστα να αποδεικνύεται η ύπαρξη σχέσης με δραστηριότητες «που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας», πρώτον, παραβιάζει τις αρχές της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου, δεύτερον, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας και, τρίτον, θίγει δυσανάλογα την επιχειρηματική ελευθερία.

38

Κατά το άρθρο 277 ΣΛΕΕ, κάθε διάδικος, στο πλαίσιο διαφοράς η οποία θέτει υπό αμφισβήτηση πράξη γενικής ισχύος που έχει εκδοθεί από θεσμικό ή άλλο όργανο ή οργανισμό της Ένωσης, μπορεί να επικαλεστεί ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ανεφάρμοστο της πράξης αυτής για έναν από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 263, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.

39

Το άρθρο 277 ΣΛΕΕ αποτελεί έκφραση γενικής αρχής δυνάμει της οποίας κάθε διάδικος έχει το δικαίωμα, προκειμένου να επιτύχει την ακύρωση απόφασης που έχει ως αποδέκτη τον ίδιο, να αμφισβητήσει παρεμπιπτόντως το κύρος πράξεων γενικής ισχύος που αποτελούν τη βάση μιας τέτοιας απόφασης εφόσον δεν είχε το δικαίωμα να ασκήσει, δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, ευθεία προσφυγή κατά των πράξεων αυτών, των οποίων υφίσταται, ως εκ τούτου, τις συνέπειες χωρίς να έχει μπορέσει να ζητήσει την ακύρωσή τους. Η πράξη γενικής ισχύος της οποίας αμφισβητείται παρεμπιπτόντως η νομιμότητα πρέπει να έχει, άμεσα ή έμμεσα, εφαρμογή στην υπόθεση που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής, πρέπει δε να υφίσταται άμεσος νομικός δεσμός μεταξύ της προσβαλλομένης ατομικής απόφασης και της γενικής πράξης (βλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

40

Όσον αφορά την ένταση του δικαστικού ελέγχου, κατά πάγια νομολογία, τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης οφείλουν, σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που τους έχουν ανατεθεί από τη Συνθήκη ΛΕΕ, να διασφαλίζουν τον κατ’ αρχήν πλήρη έλεγχο της νομιμότητας όλων των πράξεων της Ένωσης από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της έννομης τάξης της Ένωσης. Η απαίτηση αυτή κατοχυρώνεται ρητώς στο άρθρο 275, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ (βλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

41

Το Συμβούλιο διαθέτει ωστόσο ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά τον γενικό και αόριστο καθορισμό των νομικών κριτηρίων και των διαδικαστικών λεπτομερειών των περιοριστικών μέτρων. Κατά συνέπεια, οι γενικής ισχύος κανόνες οι οποίοι καθορίζουν τα κριτήρια και τις διαδικαστικές λεπτομέρειες, όπως οι διατάξεις των προσβαλλομένων πράξεων που προβλέπουν το κριτήριο στο οποίο αναφέρεται ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως, υπόκεινται σε περιορισμένο δικαστικό έλεγχο, ο οποίος εξαντλείται στην εξακρίβωση της τήρησης των κανόνων που διέπουν τη διαδικασία και την αιτιολογία, του υποστατού των πραγματικών περιστατικών, της απουσίας νομικού σφάλματος και της απουσίας πρόδηλου σφάλματος κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών καθώς και κατάχρησης εξουσίας (βλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Ο περιορισμένος αυτός έλεγχος εφαρμόζεται, ιδίως, στην εκτίμηση των λόγων σκοπιμότητας επί των οποίων στηρίζονται τα περιοριστικά μέτρα (απόφαση της 29ης Απριλίου 2015, Bank of Industry and Mine κατά Συμβουλίου, T‑10/13, EU:T:2015:235, σκέψη 75· βλ., επίσης, απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2023, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου, T‑65/18 RENV, EU:T:2023:529, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

42

Εντούτοις, η ευρεία εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο για τον καθορισμό των νομικών κριτηρίων που διέπουν τη λήψη περιοριστικών μέτρων δεν του επιτρέπει να παραβιάζει τις αξίες του κράτους δικαίου, ούτε τις αρχές και τα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και, ως εκ τούτου, εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξακριβώσει αν το κριτήριο θʹ είναι σύμφωνο με τις αρχές της προβλεψιμότητας, της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας (πρβλ. αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2014, National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου, T‑578/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:678, σκέψεις 110 και 111, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2015, NIOC κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑577/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:596, σκέψεις 129 και 130).

Επί της πρώτης αιτιάσεως, η οποία αφορά παραβίαση των αρχών της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου

43

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του κριτηρίου θʹ δεν καθορίζονται με επαρκή ακρίβεια. Η εκ μέρους του Συμβουλίου γραμματική ερμηνεία του κριτηρίου θʹ απονέμει στο εν λόγω θεσμικό όργανο απεριόριστη εξουσία εκτιμήσεως και του παρέχει τη δυνατότητα να λαμβάνει περιοριστικά μέτρα έναντι οποιασδήποτε εταιρίας του ρωσικού τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας κατέχει άδεια της FSB, χωρίς τα μέτρα αυτά να στηρίζονται σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, κατά παραβίαση των αρχών της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου.

44

Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της ασφάλειας δικαίου έχει την έννοια ότι η νομοθεσία της Ένωσης πρέπει να είναι σαφής και η εφαρμογή της να είναι προβλέψιμη για κάθε πρόσωπο που επιζητεί έννομη προστασία. Η νομοθεσία αυτή πρέπει να είναι σαφής και ακριβής, ώστε να είναι σε θέση οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν σαφώς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και να λαμβάνουν τα μέτρα τους (βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2024, Mironovich Shor κατά Συμβουλίου, T‑489/23, EU:T:2024:912, σκέψη 84 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

45

Συναφώς, πρώτον, από το γράμμα του κριτηρίου θʹ, το οποίο παρατίθεται στη σκέψη 6 ανωτέρω, προκύπτει ότι η εφαρμογή του εν λόγω κριτηρίου προϋποθέτει τη συνδρομή δύο αντικειμενικών προϋποθέσεων, ήτοι, το ενδιαφερόμενο νομικό πρόσωπο, οντότητα ή φορέας, αφενός, να ασκεί δραστηριότητες στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και, αφετέρου, να κατέχει άδεια της FSB ή άδεια «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού».

46

Επομένως, οι προϋποθέσεις εφαρμογής του κριτηρίου θʹ προσδιορίζουν κατά τρόπο αντικειμενικό μια ορισμένη κατηγορία προσώπων.

47

Δεύτερον, επισημαίνεται ότι από την αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 2023/1215 προκύπτει ότι το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2023/1218, με την οποία θεσπίστηκε το κριτήριο θʹ, «ως απάντηση στον πόλεμο πληροφοριών που διεξάγει η [Ρωσική Ομοσπονδία] με σκοπό την εκτέλεση του επιθετικού της πολέμου κατά της Ουκρανίας».

48

Ως εκ τούτου, το κριτήριο θʹ εντάσσεται σε νομικό πλαίσιο οριοθετημένο από τους σκοπούς που επιδιώκει η κανονιστική ρύθμιση η οποία διέπει τα επίμαχα περιοριστικά μέτρα, ήτοι την ανάγκη, λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας της κατάστασης, να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση στις ρωσικές αρχές ώστε να τερματίσουν τις ενέργειες και τις πολιτικές τους που αποσταθεροποιούν την Ουκρανία, καθώς και τη στρατιωτική επίθεση κατά της εν λόγω χώρας. Υπό το πρίσμα αυτό, τα επίμαχα περιοριστικά μέτρα συνάδουν προς τον εξαγγελλόμενο στο άρθρο 21, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, ΣΕΕ σκοπό της διατήρησης της ειρήνης, της πρόληψης των συγκρούσεων και της ενίσχυσης της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τους στόχους και τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών που υπογράφηκε στο Σαν Φρανσίσκο στις 26 Ιουνίου 1945 (πρβλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

49

Επιπλέον, η εξουσία εκτιμήσεως που παρέχεται στο Συμβούλιο με το κριτήριο θʹ αντισταθμίζεται από την υποχρέωση αιτιολογήσεως και από την αναγνώριση ενισχυμένων διαδικαστικών δικαιωμάτων (πρβλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πράγματι, από τη νομολογία προκύπτει ότι, στις περιπτώσεις που τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν εξουσία εκτιμήσεως, ο σεβασμός των εγγυήσεων που παρέχει η έννομη τάξη της Ένωσης στο πλαίσιο των διοικητικών διαδικασιών έχει ακόμη πιο θεμελιώδη σημασία (βλ. αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2014, National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου, T‑578/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:678, σκέψη 122 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2015, NIOC κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑577/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:596, σκέψη 141 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

50

Επισημαίνεται εξάλλου ότι η εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο, όπως υποστήριξε και το ίδιο το θεσμικό όργανο, περιορίζεται στο ζήτημα αν στους καταλόγους των οντοτήτων εις βάρος των οποίων επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα πρέπει να καταχωρίζονται όλες οι οντότητες που πληρούν το κριτήριο θʹ ή ορισμένες μόνον από αυτές και, στην τελευταία περίπτωση, ποιες ακριβώς.

51

Πράγματι, μολονότι το Συμβούλιο δεν μπορεί να καταχωρίζει στους ως άνω καταλόγους τα ονόματα προσώπων που δεν πληρούν τα καθοριζόμενα στις εφαρμοστέες πράξεις κριτήρια καταχώρισης, αντιθέτως, δεν έχει την υποχρέωση να καταχωρίζει στους καταλόγους αυτούς τα ονόματα όλων των προσώπων που πληρούν τα εν λόγω κριτήρια. Το Συμβούλιο διαθέτει ως προς το ζήτημα αυτό ευρεία εξουσία εκτιμήσεως η οποία του παρέχει τη δυνατότητα, εφόσον συντρέχει περίπτωση, να μην επιβάλει περιοριστικά μέτρα σε τέτοια πρόσωπα ή τέτοιες οντότητες, αν κρίνει ότι, υπό το πρίσμα των επιδιωκόμενων με τα μέτρα αυτά σκοπών, δεν θα ήταν σκόπιμο να το πράξει (βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2024, Rosbank κατά Συμβουλίου, T‑270/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:904, σκέψη 136 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

52

Επομένως, η εξουσία εκτιμήσεως που παρέχει στο Συμβούλιο το κριτήριο θʹ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως απεριόριστη ή αυθαίρετη, δεδομένου ότι το εν λόγω κριτήριο είναι αρκούντως σαφές και προβλέψιμο, η δε εξουσία του Συμβουλίου οριοθετείται από τους επιδιωκόμενους σκοπούς. Επομένως, το κριτήριο θʹ είναι σύμφωνο προς τις αρχές της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου.

53

Το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

54

Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προβλεπόμενη στο κριτήριο θʹ προϋπόθεση σχετικά με την κατοχή άδειας της FSB ορίζεται κατά τρόπο υπερβολικά γενικό και στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του ρωσικού συστήματος χορήγησης αδειών.

55

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η διατύπωση του κριτηρίου θʹ είναι ασαφής, καθόσον αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει μία μόνο κατηγορία χορηγούμενης από την FSB άδειας, ενώ η FSB χορηγεί μεγάλη ποικιλία αδειών οι οποίες αφορούν συνήθεις εμπορικές δραστηριότητες.

56

Η προσφεύγουσα επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχουν 28 άδειες «κατηγορίας 4», ήτοι άδειες οι οποίες χορηγούνται για δραστηριότητες που συνδέονται με την κρυπτογράφηση. Επισημαίνει ότι μία μόνον από τις άδειες αυτές αφορά την ανάπτυξη κρυπτογραφικών εργαλείων, ενώ οι υπόλοιπες 27 αφορούν τη χρήση τεχνολογιών κρυπτογράφησης, π.χ. για εφαρμογές ηλεκτρονικής τραπεζικής, τέτοιες δε άδειες διαθέτουν όλες σχεδόν οι τράπεζες στη Ρωσία, περιλαμβανομένων και των ξένων τραπεζών. Επισημαίνει επίσης ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες αδειών για «κρατικά απόρρητα» και ότι οι άδειες αυτές δεν χορηγούνται μόνο σε επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας, αλλά και σε παρόχους κινητής τηλεφωνίας, κατασκευαστικές επιχειρήσεις ή ακόμη και σε παρόχους υπηρεσιών καθαρισμού. Ισχυρίζεται ότι χιλιάδες ρωσικές επιχειρήσεις σε όλους τους τομείς της οικονομίας κατέχουν άδειες της FSB, χωρίς να έχουν καμία σχέση με τη συμμετοχή στον πληροφοριακό πόλεμο.

57

Επισημαίνεται ότι στον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, ο οποίος καταρτίστηκε από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) και επί του οποίου στηρίχθηκε το Συμβούλιο προκειμένου να θεσπίσει το κριτήριο θʹ, παρατίθεται απόσπασμα από τον ιστότοπο της FSB στο οποίο υπάρχει περιγραφή των διαφόρων δραστηριοτήτων για τις οποίες απαιτείται η χορήγηση άδειας και στο οποίο η FSB διακρίνει επτά κατηγορίες αδειών.

58

Από τον ιστότοπο της FSB στο διαδίκτυο προκύπτει ότι οι άδειες της «κατηγορίας 1» αφορούν την εκτέλεση εργασιών οι οποίες συνδέονται με τη χρήση πληροφοριών που συνιστούν κρατικό απόρρητο, οι άδειες της «κατηγορίας 2» αφορούν δραστηριότητες οι οποίες σχετίζονται με τη δημιουργία μέσων προστασίας των πληροφοριών στις οποίες περιλαμβάνονται πληροφορίες που συνιστούν κρατικό απόρρητο και οι άδειες της «κατηγορίας 3» αφορούν την εφαρμογή μέτρων ή την παροχή υπηρεσιών στον τομέα της προστασίας των κρατικών απορρήτων. Οι τρεις αυτές κατηγορίες αδειών συνιστούν άδειες για «κρατικά απόρρητα» και χορηγούνται κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως αριθ. 333 της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της 15ης Απριλίου 1995, περί εγκρίσεως του κανονισμού σχετικά με τη «χορήγηση αδειών σε επιχειρήσεις, ιδρύματα και οργανισμούς για την άσκηση δραστηριοτήτων οι οποίες συνδέονται με τη χρήση πληροφοριών που συνιστούν κρατικά απόρρητα, τη δημιουργία μέσων προστασίας των πληροφοριών και την εφαρμογή μέτρων και/ή την παροχή υπηρεσιών για την προστασία των κρατικών απορρήτων». Οι άδειες της «κατηγορίας 4» αφορούν ρυθμιζόμενες δραστηριότητες οι οποίες σχετίζονται με εργαλεία κρυπτογράφησης (κρυπτογραφικά) και χορηγούνται κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως αριθ. 313 της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της 16ης Απριλίου 2012, για την έγκριση του κανονισμού σχετικά με την «έκδοση αδειών για δραστηριότητες που συνδέονται με την ανάπτυξη, την παραγωγή και τη διανομή εργαλείων κρυπτογράφησης (κρυπτογραφικών), συστημάτων υπολογιστών και τηλεπικοινωνιακών συστημάτων που προστατεύονται από εργαλεία κρυπτογράφησης (κρυπτογραφικά), την εκτέλεση εργασιών, την παροχή υπηρεσιών στον τομέα της κρυπτογράφησης πληροφοριών, της τεχνικής συντήρησης εργαλείων κρυπτογράφησης (κρυπτογραφικών), συστημάτων πληροφορικής και τηλεπικοινωνιακών συστημάτων που προστατεύονται με εργαλεία κρυπτογράφησης (κρυπτογραφικά)» (στο εξής: κανονισμός 313). Οι άδειες της «κατηγορίας 5» αφορούν τις δραστηριότητες ανάπτυξης, παραγωγής, πώλησης καθώς και αγοράς με σκοπό την πώληση ειδικών τεχνικών μέσων για τη μυστική απόκτηση πληροφοριών, οι άδειες της «κατηγορίας 6» αφορούν τις δραστηριότητες που ασκούνται με σκοπό τον εντοπισμό ηλεκτρονικών συσκευών οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για τη μυστική απόκτηση πληροφοριών και οι άδειες της «κατηγορίας 7» αφορούν τις δραστηριότητες ανάπτυξης και παραγωγής μέσων προστασίας των εμπιστευτικών πληροφοριών.

59

Επιπλέον, το Συμβούλιο δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι ο κανονισμός 313, ο οποίος μνημονεύεται στον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, προβλέπει 28 διαφορετικές άδειες της «κατηγορίας 4», οι οποίες αφορούν δραστηριότητες που συνδέονται με κρυπτογραφικά εργαλεία.

60

Συνεπώς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, από το γεγονός ότι το κριτήριο θʹ αφορά οντότητες οι οποίες δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και διαθέτουν, μεταξύ άλλων, άδεια της FSB δεν μπορεί να συναχθεί ότι το Συμβούλιο θεώρησε ότι η FSB χορηγούσε μία μόνον κατηγορία άδειας.

61

Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι η εφαρμογή του κριτηρίου θʹ δεν απαιτεί απλώς την κατοχή άδειας της FSB, αλλά προϋποθέτει επίσης ότι η οικεία οντότητα ασκεί τις δραστηριότητές της στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας. Επομένως, δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι επιχειρήσεις δραστηριοποιούμενες σε άλλους οικονομικούς τομείς κατέχουν άδεια της FSB, καθόσον τέτοιες επιχειρήσεις δεν καλύπτονται από το κριτήριο θʹ.

62

Επομένως, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η κατοχή άδειας της FSB δεν αφορά μόνον επιχειρήσεις οι οποίες ασκούν τις δραστηριότητές τους στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της νομιμότητας του κριτηρίου θʹ.

63

Ομοίως, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ο κάτοχος άδειας κρυπτογράφησης της «κατηγορίας 4» δεν είναι κατ’ ανάγκην και κάτοχος άδειας για «κρατικά απόρρητα» δεν ασκεί επιρροή, στο μέτρο που το κριτήριο θʹ προβλέπει σαφώς την κατοχή μίας και μόνον άδειας της FSB, ανεξαρτήτως κατηγορίας, χωρίς να απαιτείται η εν λόγω άδεια να είναι άδεια για «κρατικά απόρρητα».

64

Από τη γραμματική ερμηνεία του κριτηρίου θʹ προκύπτει ότι το κριτήριο αυτό αφορά όλες τις οντότητες που δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατέχουν άδεια της FSB, ανεξαρτήτως της κατηγορίας της εν λόγω άδειας. Η ερμηνεία αυτή δεν μπορεί να συνεπάγεται ότι η θέσπιση του κριτηρίου θʹ στηρίζεται σε εσφαλμένη κατανόηση του ρωσικού συστήματος χορήγησης αδειών.

65

Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το γεγονός ότι το κριτήριο θʹ αφορά οποιαδήποτε κατηγορία χορηγηθείσας από την FSB άδειας δεν σημαίνει ότι το εν λόγω κριτήριο στερείται σαφήνειας ή ακρίβειας.

66

Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το κριτήριο θʹ δεν είναι αρκούντως ακριβές, καθόσον δεν αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη δραστηριότητα του ενδιαφερομένου προσώπου, όπως απαιτεί η νομολογία.

67

Αφενός, επισημαίνεται ότι στη σκέψη 81 της αποφάσεως της 28ης Νοεμβρίου 2013, Συμβούλιο κατά Fulmen και Mahmoudian (C‑280/12 P, EU:C:2013:775), στην οποία στηρίζεται η προσφεύγουσα, το Δικαστήριο απλώς διαπίστωσε ότι, στην υπόθεση εκείνη, «το μέτρο που έχει υποβληθεί στον έλεγχο του δικαστή της Ένωσης [αποτελούσε] στοχευμένο μέτρο που αφορά όχι έναν ορισμένο οικονομικό κλάδο, αλλά μια μεμονωμένη επιχείρηση λόγω μιας υποτιθέμενης συγκεκριμένης δραστηριότητας». Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το Δικαστήριο διαπίστωσε απλώς και μόνον ότι το επίμαχο ατομικό περιοριστικό μέτρο είχε ληφθεί βάσει κριτηρίου το οποίο αφορούσε τη δραστηριότητα του προσώπου εις βάρος του οποίου επιβλήθηκε και, ως εκ τούτου, το επιχείρημα του Συμβουλίου ότι είχε το δικαίωμα να επιβάλει γενικές οικονομικές κυρώσεις ή να πλήξει ορισμένους τομείς της ιρανικής οικονομίας, βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, δεν ασκούσε επιρροή. Δεδομένου ότι η απόφαση αυτή δεν αφορά την ερμηνεία κριτηρίου καταχώρισης, δεν ασκεί εν προκειμένω επιρροή.

68

Αφετέρου, υπενθυμίζεται ότι το κριτήριο θʹ, βάσει της πρώτης προϋπόθεσης που προβλέπει, εφαρμόζεται μόνο στις οντότητες που ασκούν τις δραστηριότητές τους στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας, ήτοι σε έναν συγκεκριμένο τομέα. Επιπλέον, η δεύτερη προϋπόθεση του ίδιου κριτηρίου, η οποία αφορά την κατοχή άδειας της FSB, απαιτεί επίσης την άσκηση συγκεκριμένων δραστηριοτήτων οι οποίες μνημονεύονται στη σκέψη 58 ανωτέρω και για τις οποίες χορηγείται άδεια.

69

Επιπλέον, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν αναφέρει τι ακριβώς θεωρεί ως «συγκεκριμένη δραστηριότητα» ούτε και ισχυρίζεται ότι η εφαρμογή του κριτηρίου θʹ αποκλειστικά και μόνο σε δραστηριότητες οι οποίες εμπίπτουν στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας δεν αποτελεί αρκούντως ακριβή περιορισμό.

70

Επομένως, το επιχείρημα της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί.

71

Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η απόκτηση άδειας αποτελεί προβλεπόμενη στον νόμο προϋπόθεση για την άσκηση ορισμένου είδους δραστηριότητας και, ως εκ τούτου, το κριτήριο θʹ εφαρμόζεται σε νόμιμες δραστηριότητες. Ισχυρίζεται ότι από τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι δεν είναι δυνατόν να επιβληθεί κύρωση σε πρόσωπο το οποίο εκπληρώνει προβλεπόμενη στον νόμο υποχρέωση, όπως είναι η υποχρέωση καταβολής φόρων, και ότι η κατοχή άδειας για την άσκηση εμπορικής δραστηριότητας, ιδίως όταν η δραστηριότητα αυτή ασκείται σε ρυθμιζόμενο τομέα, δεν συνιστά επαρκή λόγο για την επιβολή ατομικού περιοριστικού μέτρου.

72

Συναφώς, επισημαίνεται ότι η νομολογία που επικαλείται η προσφεύγουσα προς στήριξη του ως άνω επιχειρήματος δεν αφορούσε τη νομιμότητα του κριτηρίου καταχώρισης στους καταλόγους των προσώπων εις βάρος των οποίων επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα, αλλά το ζήτημα αν το Συμβούλιο είχε προσκομίσει επαρκή στοιχεία προκειμένου να αποδείξει ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγοντες πληρούσαν τις προϋποθέσεις του κριτηρίου καταχώρισης.

73

Συγκεκριμένα, στις αποφάσεις που μνημονεύει η προσφεύγουσα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι η καταβολή φόρων συνιστά νομική υποχρέωση βαρύνουσα όλους τους φορολογουμένους, το Συμβούλιο δεν μπορούσε από το γεγονός ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο κατέβαλε φόρους να συναγάγει το συμπέρασμα ότι το εν λόγω πρόσωπο πληροί το κριτήριο της παροχής οικονομικής στήριξης στο καθεστώς τρίτης χώρας (αποφάσεις της 9ης Δεκεμβρίου 2014, Peftiev κατά Συμβουλίου, T‑441/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:1041, σκέψη 188, και της 6ης Οκτωβρίου 2015, Chyzh κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑276/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:748, σκέψη 169). Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι το γεγονός ότι η εταιρία ασκούσε τις δραστηριότητές της σε ρυθμιζόμενο τομέα είτε υποδήλωνε την ύπαρξη δεσμών με το επίμαχο καθεστώς, χωρίς όμως η δραστηριότητα αυτή να μπορεί να αποδείξει, αυτή καθεαυτήν, ότι η εν λόγω εταιρία υποστήριζε οικονομικά το συγκεκριμένο καθεστώς (απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2014, Peftiev κατά Συμβουλίου, T‑441/11, μη δημοσιευθείσα EU:T:2014:1041, σκέψη 195), είτε προϋπέθετε τη χορήγηση άδειας για την εισαγωγή και την εξαγωγή όπλων, όπερ δεν αρκούσε προκειμένου να αποδειχθεί ότι η εταιρία ωφελούνταν από το επίμαχο καθεστώς (απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2017, BelTechExport κατά Συμβουλίου, T‑765/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:669, σκέψη 100).

74

Συνεπώς, από τις αποφάσεις που μνημονεύει η προσφεύγουσα δεν προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το Συμβούλιο δεν μπορούσε να θεσπίσει κριτήριο καταχώρισης σύμφωνα με το οποίο η κατοχή ειδικής άδειας αποτελεί προϋπόθεση για τη λήψη περιοριστικών μέτρων. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η νομολογία την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα δεν είναι κρίσιμη για την εκτίμηση της νομιμότητας του κριτηρίου θʹ.

75

Εξάλλου, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν εξηγεί τον λόγο για τον οποίο το γεγονός ότι απαιτείται άδεια της FSB για την άσκηση νόμιμων δραστηριοτήτων στη Ρωσία αποτελεί στοιχείο κρίσιμο για την εκτίμηση της νομιμότητας του κριτηρίου θʹ υπό το πρίσμα των αρχών της προβλεψιμότητας και της ασφάλειας δικαίου. Εν πάση περιπτώσει, ούτε η απόφαση 2014/145 ούτε ο κανονισμός 269/2014 εξαρτούν τη λήψη περιοριστικών μέτρων εις βάρος φυσικών και νομικών προσώπων, οντοτήτων και φορέων των οποίων τα ονόματα ή οι επωνυμίες περιλαμβάνονται στους επίμαχους καταλόγους από την προϋπόθεση της εκ μέρους τους άσκησης δραστηριότητας η οποία θεωρείται ως παράνομη στη Ρωσία.

76

Επομένως, αντιθέτως προς όσα ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, το γεγονός ότι το κριτήριο θʹ αφορά όλα τα πρόσωπα που κατέχουν άδεια της FSB, ανεξαρτήτως του νόμιμου ή παράνομου χαρακτήρα των δραστηριοτήτων που ασκούν, δεν σημαίνει ότι το εν λόγω κριτήριο δεν είναι αρκούντως σαφές ή προβλέψιμο.

77

Τέταρτον, στο υπόμνημα προσαρμογής που κατέθεσε σε σχέση με τις τρίτες πράξεις περί διατήρησης, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο ερμήνευσε το κριτήριο θʹ υπό την έννοια ότι του επιτρέπει την καταχώριση στους επίμαχους καταλόγους επωνυμιών εταιριών οι οποίες δεν είναι οι ίδιες κάτοχοι άδειας της FSB, λόγω του γεγονότος και μόνον ότι διαθέτει τέτοια άδεια μια θυγατρική τους. Υποστηρίζει ότι, σε περιπτώσεις πολύπλοκων εταιρικών δομών, στις οποίες μετέχει εταιρία χαρτοφυλακίου με πλείονες θυγατρικές, η ερμηνεία του κριτηρίου θʹ από το Συμβούλιο θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα να μπορούν να επιβληθούν περιοριστικά μέτρα στο σύνολο του ομίλου επιχειρήσεων, μεταξύ άλλων και στις θυγατρικές που δεν δραστηριοποιούνται στον οικείο τομέα ή δεν είναι κάτοχοι άδειας της FSB, για τον λόγο και μόνον ότι μία και μόνον οντότητα εντός του ομίλου διαθέτει ενδεχομένως τέτοια άδεια.

78

Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι από το γράμμα του κριτηρίου θʹ προκύπτει ότι η συγκεκριμένη διάταξη αφορά ρητώς «νομικά πρόσωπα, οντότητες και φορείς». Πρέπει πάντως να γίνει δεκτό ότι οι τρεις έννοιες που χρησιμοποιούνται στο κριτήριο θʹ διαφέρουν ως προς το περιεχόμενό τους.

79

Όσον αφορά την έννοια της «οντότητας», ο επιδιωκόμενος με τη χρήση του συγκεκριμένου όρου σκοπός είναι να καταστεί δυνατή η εφαρμογή του κριτηρίου θʹ σε κάθε «οντότητα», ανεξαρτήτως της νομικής μορφής της.

80

Συναφώς, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα, στηριζόμενη στην αγγλική απόδοση του γράμματος του κριτηρίου θʹ, το οποίο αναφέρεται σε «legal persons, entities or bodies», ισχυρίστηκε ότι η συγκεκριμένη διάταξη έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται σε «legal persons, legal entities or legal bodies».

81

Εντούτοις, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ο όρος «οντότητα» αναφέρεται αποκλειστικά στις «νομικές οντότητες» θα είχε ως συνέπεια η συγκεκριμένη έννοια να καλύπτει μόνον την έννοια του «νομικού προσώπου» και να αναιρεί την πρακτική αποτελεσματικότητα της παράθεσης των μνημονευόμενων στο κριτήριο θʹ εννοιών. Πλην όμως, κατά πάγια νομολογία, οσάκις διάταξη του δικαίου της Ένωσης επιδέχεται πλείονες ερμηνείες, πρέπει να προτιμάται η ερμηνεία η οποία διασφαλίζει την πρακτική αποτελεσματικότητά της (βλ. απόφαση της 29ης Ιουνίου 2023, Interfel, C‑501/22 έως C‑504/22, EU:C:2023:531, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

82

Συγκεκριμένα, η έννοια της «οντότητας» δεν συμπίπτει με την έννοια του νομικού προσώπου και πρέπει να θεωρηθεί ως όρος με ευρύτερο περιεχόμενο, προκειμένου να καθίσταται δυνατή η λήψη περιοριστικών μέτρων εις βάρος κάθε «οντότητας» η οποία πληροί τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ, χωρίς να περιορίζεται από τις διάφορες νομικές μορφές οι οποίες ενδέχεται να απαντώνται στη Ρωσία ή από την έλλειψη νομικής προσωπικότητας.

83

Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η μητρική εταιρία και η θυγατρική της, μολονότι αποτελούν νομικώς διακριτά πρόσωπα, μπορούν ωστόσο να αποτελούν μία ενιαία οντότητα αναλόγως, μεταξύ άλλων, του ποσοστού κατοχής ή της εντάσεως του ελέγχου που ασκεί η μητρική εταιρία.

84

Η χρήση του όρου «οντότητα» στο κριτήριο θʹ υποδηλώνει επομένως όμιλο αποτελούμενο από μητρική εταιρία και θυγατρικές οι οποίες ελέγχονται από τη μητρική ή δεν διαθέτουν αυτονομία σε σχέση με αυτήν.

85

Συναφώς, όπως επισημαίνει το Συμβούλιο, οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία του κριτηρίου θʹ θα έθιγε την πρακτική αποτελεσματικότητα της διάταξης αυτής και την αποτελεσματικότητα των περιοριστικών μέτρων, καθώς θα παρείχε στις εταιρίες τη δυνατότητα να παρακάμπτουν την εφαρμογή του κριτηρίου συστήνοντας θυγατρική με σκοπό την απόκτηση και κατοχή άδειας της FSB.

86

Επομένως, στην περίπτωση που η μητρική εταιρία κατέχει ή ελέγχει μια από τις θυγατρικές της ασκώντας αποφασιστική επιρροή επ’ αυτής, οι εν λόγω εταιρίες σχηματίζουν έναν ενιαίο όμιλο και, ως εκ τούτου, αποτελούν μία ενιαία οντότητα κατά την έννοια του κριτηρίου θʹ. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση αυτή, οι προϋποθέσεις για την καταχώριση, βάσει του κριτηρίου θʹ, οντότητας η οποία αποτελείται από τη μητρική εταιρία και τη θυγατρική της πληρούνται όταν η θυγατρική ασκεί δραστηριότητες στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και είναι κάτοχος άδειας της FSB.

87

Ως εκ τούτου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η ως άνω ερμηνεία είναι σύμφωνη προς το γράμμα του κριτηρίου θʹ, διάταξη η οποία πρέπει να θεωρηθεί αρκούντως σαφής και προβλέψιμη.

88

Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η πρώτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.

Επί της δεύτερης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας

89

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκ μέρους του Συμβουλίου γραμματική ερμηνεία του κριτηρίου θʹ παρέχει στο εν λόγω θεσμικό όργανο τη δυνατότητα να επιβάλει κυρώσεις σε κάθε εταιρία η οποία ασκεί τις δραστηριότητές της στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και είναι κάτοχος άδειας της FSB, χωρίς να αποδεικνύεται σχέση με τη «ρωσική κοινότητα πληροφοριών» ή με τον πληροφοριακό πόλεμο, όπερ βαίνει πέραν του αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκεται με τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσική Ομοσπονδία.

90

Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της αναλογικότητας, η οποία αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, απαιτεί τα προβλεπόμενα από διάταξη του δικαίου της Ένωσης μέσα να είναι πρόσφορα για την επίτευξη των θεμιτών σκοπών που επιδιώκει η σχετική ρύθμιση και να μην υπερβαίνουν το αναγκαίο προς τούτο μέτρο (απόφαση της 13ης Μαρτίου 2012, Melli Bank κατά Συμβουλίου, C‑380/09 P, EU:C:2012:137, σκέψη 52· βλ., επίσης, αποφάσεις της 13ης Σεπτεμβρίου 2023, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου, T‑65/18 RENV, EU:T:2023:529, σκέψη 99 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 20ής Δεκεμβρίου 2023, Islentyeva κατά Συμβουλίου, T‑233/22, EU:T:2023:828, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

91

Εξάλλου, όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο της τήρησης της αρχής της αναλογικότητας, από τη νομολογία προκύπτει ότι πρέπει να αναγνωρίζεται στον νομοθέτη της Ένωσης ευρεία εξουσία εκτιμήσεως σε τομείς οι οποίοι προϋποθέτουν εκ μέρους του επιλογές πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής φύσεως και στο πλαίσιο των οποίων καλείται να προβεί σε σύνθετες εκτιμήσεις. Επομένως, η νομιμότητα ενός μέτρου το οποίο έχει ληφθεί σε αυτούς τους τομείς θίγεται μόνον αν το μέτρο αυτό είναι προδήλως απρόσφορο σε σχέση με τον σκοπό που επιδιώκει το αρμόδιο θεσμικό όργανο (βλ. απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2013, Συμβούλιο κατά Manufacturing Support & Procurement Kala Naft, C‑348/12 P, EU:C:2013:776, σκέψη 120 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 1ης Μαρτίου 2016, National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου, C‑440/14 P, EU:C:2016:128, σκέψη 77· βλ., επίσης, απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2023, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου, T‑65/18 RENV, EU:T:2023:529, σκέψη 100 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

92

Πρώτον, όσον αφορά τους σκοπούς που επιδιώκονται με τη θέσπιση του κριτηρίου θʹ, επισημαίνεται ότι από την αιτιολογική σκέψη 2 της απόφασης 2023/1218 προκύπτει ότι «[η] Ένωση διατηρεί αταλάντευτα την υποστήριξή της υπέρ της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας». Κατά την αιτιολογική σκέψη 3 της απόφασης αυτής, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στα συμπεράσματά του της 23ης Μαρτίου 2023, «επανέλαβε […] ότι η Ένωση παραμένει αποφασισμένη να διατηρήσει και να αυξήσει περαιτέρω τη συλλογική πίεση στη [Ρωσική Ομοσπονδία], μεταξύ άλλων μέσω δυνητικών περαιτέρω περιοριστικών μέτρων». Από την αιτιολογική σκέψη 5 της απόφασης 2023/1218 προκύπτει επίσης ότι «το Συμβούλιο έχει […] καταλήξει στην εκτίμηση ότι ο πληροφοριακός πόλεμος αποτελεί βασικό μέσο με το οποίο η [Ρωσική Ομοσπονδία] διεξάγει τον επιθετικό πόλεμό της κατά της Ουκρανίας και διαπράττει κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των αρχών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

93

Επιπλέον, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 2023/1215, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2023/1218, με την οποία θεσπίστηκε το κριτήριο θʹ «ως απάντηση στον πόλεμο πληροφοριών που διεξάγει η [Ρωσική Ομοσπονδία] με σκοπό την εκτέλεση του επιθετικού της πολέμου κατά της Ουκρανίας».

94

Ο ρόλος που διαδραματίζει η χειραγώγηση πληροφοριών από τη Ρωσική Ομοσπονδία στο πλαίσιο του επιθετικού πολέμου της κατά της Ουκρανίας αποδεικνύεται από πολυάριθμα έγγραφα και δημοσιεύματα που περιλαμβάνονται στον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Ο ρόλος αυτός υπογραμμίστηκε επίσης σε διάφορες εκθέσεις που επισυνάπτονται ως παραρτήματα στο υπόμνημα αντικρούσεως, μεταξύ των οποίων η έκθεση του 2022 σχετικά με τις δραστηριότητες της ΕΥΕΔ για την καταπολέμηση της χειραγώγησης των πληροφοριών και των παρεμβάσεων από το εξωτερικό, η οποία δημοσιεύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2023, η πρώτη έκθεση της ΕΥΕΔ, του Φεβρουαρίου του 2023, σχετικά με τις απειλές χειραγώγησης των πληροφοριών και παρεμβάσεων από το εξωτερικό, καθώς και η έκθεση της ΕΥΕΔ και του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA), του Δεκεμβρίου του 2022, η οποία φέρει τον τίτλο «Foreign Information Manipulation and Interference (FIMI) and Cybersecurity – Threat landscape» (Χειραγώγηση πληροφοριών, παρεμβάσεις από το εξωτερικό και κυβερνοασφάλεια – Περιβάλλον απειλών).

95

Δεδομένου ότι η προπαγάνδα και οι εκστρατείες παραπληροφόρησης είναι ικανές να κλονίσουν τα θεμέλια των δημοκρατικών κοινωνιών και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του οπλοστασίου του σύγχρονου πολέμου, τα επίμαχα περιοριστικά μέτρα εντάσσονται επίσης στο πλαίσιο της εκ μέρους της Ένωσης επιδίωξης των σκοπών, ιδίως ειρηνικών, που της έχουν ανατεθεί στο άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 5, ΣΕΕ (πρβλ. απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 162).

96

Δεύτερον, επισημαίνεται ότι ο πληροφοριακός πόλεμος που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία ενορχηστρώνεται από τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας στο πλαίσιο εκστρατειών παραπληροφόρησης στο διαδίκτυο, ιδίως με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ή μέσω κυβερνοεπιθέσεων.

97

Συναφώς, αφενός, επισημαίνεται ότι πολυάριθμα έγγραφα που προσκομίζονται ως παραρτήματα στο υπόμνημα αντικρούσεως και στο υπόμνημα παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών πιστοποιούν τη συμμετοχή των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, ιδίως της Γενικής Διευθύνσεως Πληροφοριών (GRU), της FSB και της υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών (SVR), σε επιχειρήσεις παραπληροφόρησης, επέμβασης και αποσταθεροποίησης στον κυβερνοχώρο εκτός Ρωσίας. Ομοίως, διάφορα έγγραφα που περιλαμβάνονται στον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο η FSB εμπλέκεται στον πληροφοριακό πόλεμο των ρωσικών αρχών.

98

Αφετέρου, στην αιτιολογική σκέψη 5 της απόφασης 2023/1218, το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι «[ο]ι εταιρείες του τομέα ΤΠ […] παρ[είχαν] τεχνολογία και λογισμικό κρίσιμης σημασίας στη κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών της Ρωσίας» και ότι οι εν λόγω επιχειρήσεις διέθεταν άδεια της FSB ή ειδική άδεια «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού».

99

Συναφώς, από πολυάριθμα έγγραφα τα οποία προσκόμισαν το Συμβούλιο και το Βασίλειο των Κάτω Χωρών αποδεικνύεται ότι οι ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, για την υλοποίηση των δράσεών τους στο πλαίσιο του πληροφοριακού πολέμου, επικουρούνται από ρωσικές ιδιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και, ιδίως, στον τομέα της πληροφορικής και της κυβερνοασφάλειας. Για παράδειγμα, τα έγγραφα αυτά αποκαλύπτουν ότι οι επιχειρήσεις του συγκεκριμένου τομέα ασκούν δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης για λογαριασμό των ρωσικών υπηρεσιών ασφάλειας ή παρέχουν τεχνολογικά μέσα στις υπηρεσίες αυτές και τις συνδράμουν στην πρόσληψη προσωπικού.

100

Επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα αμφισβητεί μόνο δύο παραρτήματα του υπομνήματος αντικρούσεως, υποστηρίζοντας ότι τα παραρτήματα αυτά δεν αρκούν προκειμένου να αποδειχθεί ότι οι ρωσικές εταιρίες πληροφορικής, αφενός, παρέχουν στήριξη στους τομείς έρευνας και ανάπτυξης των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας και, αφετέρου, διοργανώνουν διαγωνισμούς και συνέδρια προς διευκόλυνση της πρόσληψης προσωπικού από τις υπηρεσίες αυτές.

101

Διαπιστώνεται ότι, όπως υποστήριξε και το Συμβούλιο, το περιεχόμενο των δύο προαναφερθέντων παραρτημάτων επιβεβαιώνεται από πολλά άλλα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία προσκομίζονται ως παράρτημα στο υπόμνημα αντικρούσεως και στο υπόμνημα παρεμβάσεως των Κάτω Χωρών και τα οποία δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα. Η προσφεύγουσα επισήμανε επίσης κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι ορισμένες ρωσικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας παρείχαν συνδρομή στις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας.

102

Επομένως, βασίμως το Συμβούλιο στηρίχθηκε στα ως άνω αποδεικτικά στοιχεία προκειμένου να επιβεβαιώσει την ύπαρξη σχέσης μεταξύ του ρωσικού τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας.

103

Συγκεκριμένα, το κριτήριο θʹ, καθόσον αφορά νομικά πρόσωπα, οντότητες ή φορείς που δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατέχουν άδεια της FSB ή άδεια «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού», μπορεί να περιορίσει τα μέσα που διαθέτει η Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την υλοποίηση του πληροφοριακού πολέμου της, δεδομένου ότι, λόγω της σχέσης που διατηρούν με τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, τα εν λόγω νομικά πρόσωπα, οντότητες ή φορείς τροφοδοτούν, άμεσα ή έμμεσα, την ικανότητα της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας να υλοποιεί τις δράσεις και τις πολιτικές της που αποσκοπούν στην υπονόμευση της εδαφικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.

104

Επομένως, το κριτήριο θʹ ανταποκρίνεται κατά τρόπο συνεπή στον επιδιωκόμενο σκοπό αύξησης της πίεσης που ασκείται στις ρωσικές αρχές και, υπό το πρίσμα του σκοπού αυτού, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως προδήλως ακατάλληλο κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 91 ανωτέρω.

105

Επιπλέον, λόγω του ότι η κατάσταση που επικρατεί στην Ουκρανία εμμένει, ή μάλλον επιδεινώνεται, το Συμβούλιο έκρινε ότι έπρεπε να διευρύνει τον κύκλο των προσώπων εις βάρος των οποίων επιβάλλονται τα περιοριστικά μέτρα, θεσπίζοντας το κριτήριο θʹ με σκοπό να αυξηθεί η πίεση που ασκείται στην Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τούτο δε με τον περιορισμό της δυνατότητάς της προς διεξαγωγή πληροφοριακού πολέμου. Πλην όμως, ένας τέτοιος τρόπος ενέργειας, που στηρίζεται στον σταδιακό περιορισμό των δικαιωμάτων αναλόγως της αποτελεσματικότητας των μέτρων, αποδεικνύει την αναλογικότητά τους (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 28ης Νοεμβρίου 2013, Συμβούλιο κατά Manufacturing Support & Procurement Kala Naft, C‑348/12 P, EU:C:2013:776, σκέψη 126, της 25ης Ιανουαρίου 2017, Almaz-Antey Air and Space Defence κατά Συμβουλίου, T‑255/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:25, σκέψη 104, και της 20ής Νοεμβρίου 2024, Uss κατά Συμβουλίου, T‑571/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:839, σκέψη 78).

106

Το κριτήριο θʹ είναι αναγκαίο για την αύξηση της πίεσης που ασκείται στις ρωσικές αρχές για τον τερματισμό των αποσταθεροποιητικών για την Ουκρανία ενεργειών και πολιτικών τους, όπως τις ασκούν μέσω, μεταξύ άλλων, του πληροφοριακού πολέμου, καθώς και της στρατιωτικής επίθεσης κατά της χώρας αυτής. Επομένως, το κριτήριο θʹ δεν αποδεικνύεται προδήλως δυσανάλογο σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς.

107

Το ανωτέρω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.

108

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το κριτήριο θʹ μπορεί να θεωρηθεί σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας μόνον εάν ερμηνευθεί υπό το πρίσμα των σκοπών για τους οποίους θεσπίστηκε, οι οποίοι μνημονεύονται στην αιτιολογική σκέψη 5 της απόφασης 2023/1218 και στην αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 2023/1215. Η ύπαρξη επαρκούς συνδέσμου μεταξύ του κριτηρίου θʹ και των σκοπών αυτών απαιτεί να αποδειχθεί, αφενός, ότι οι οντότητες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας διαθέτουν είτε άδεια της FSB για την επεξεργασία πληροφοριών οι οποίες είναι διαβαθμισμένες ως «κρατικά απόρρητα» είτε άδεια «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού» και, αφετέρου, ότι αναπτύσσουν τεχνολογία και λογισμικό για την «κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών της Ρωσίας» και οι δραστηριότητές τους περιλαμβάνουν συμμετοχή στον πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία.

109

Κατά πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το κριτήριο θʹ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά αποκλειστικά και μόνον οντότητες οι οποίες μετέχουν πράγματι στον πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία.

110

Αφενός, πρέπει να γίνει δεκτό ότι μια ερμηνεία του κριτηρίου θʹ υπό την έννοια ότι πρέπει να εφαρμόζεται μόνο σε οντότητες οι οποίες αναπτύσσουν πράγματι τεχνολογίες για τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας ή συμμετέχουν στον πληροφοριακό πόλεμο θα αποστερούσε από το κριτήριο αυτό κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα.

111

Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η σύγκρουση στην οποία εμπλέκονται η Ρωσική Ομοσπονδία και η Ουκρανία καθιστά στην πράξη ιδιαιτέρως δυσχερή την πρόσβαση σε ορισμένες πηγές, τη ρητή αναφορά της πρωταρχικής πηγής ορισμένων πληροφοριών, καθώς και την ενδεχόμενη συλλογή μαρτυριών από πρόσωπα που δέχονται να ταυτοποιηθούν. Οι επακόλουθες δυσκολίες στη διεξαγωγή ερευνών ενδέχεται να εμποδίζουν την εύρεση συγκεκριμένων αποδείξεων και αντικειμενικών πληροφοριακών στοιχείων (βλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 116 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 60).

112

Ωστόσο, από τη φύση της, η συνεργασία των εταιριών του ρωσικού τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας με τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας για τη διεξαγωγή εκστρατειών παραπληροφόρησης είναι μυστική. Επομένως, στην πράξη, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον, για το Συμβούλιο να αποδείξει μια τέτοια συνεργασία.

113

Συναφώς, στον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, ο οποίος συνίσταται σε ένα έγγραφο εργασίας της ΕΥΕΔ το οποίο συντάχθηκε ως έρεισμα για τη θέσπιση του κριτηρίου θʹ, η ΕΥΕΔ επισήμανε ότι, λαμβανομένου υπόψη του μυστικού χαρακτήρα των δραστηριοτήτων τις οποίες ασκούν οι οντότητες που είναι κάτοχοι άδειας της FSB ή άδειας «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού», «[ο]ι διαθέσιμες πληροφορίες “open source” συχνά δεν αρκ[ούσαν] για την άμεση σύνδεση των εταιριών αυτών με τις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών, εκτός από το μόνο διαθέσιμο στο κοινό έγγραφο το οποίο επιβεβαίωνε ότι οι εν λόγω εταιρίες διέθεταν [τέτοια] άδεια».

114

Αφετέρου, υπενθυμίζεται ότι σκοπός των περιοριστικών μέτρων που λαμβάνονται βάσει του κριτηρίου θʹ είναι να αυξηθεί η πίεση που ασκείται στη Ρωσική Ομοσπονδία, τούτο δε με τον περιορισμό της δυνατότητάς της να διεξάγει τον πληροφοριακό πόλεμό της, ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του επιθετικού πολέμου της κατά της Ουκρανίας.

115

Στο πλαίσιο αυτό, το κριτήριο θʹ αφορά αντικειμενικά οντότητες δραστηριοποιούμενες στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας οι οποίες, μολονότι δεν έχουν άμεση σχέση με τον πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία, εντούτοις, είναι σε θέση να τον προωθήσουν προμηθεύοντας τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας με τεχνολογικά μέσα τα οποία θα τους παρέχουν τη δυνατότητα συνέχισης των εκστρατειών παραπληροφόρησης.

116

Στο πλαίσιο της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει, το Συμβούλιο μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει ότι η θέσπιση του κριτηρίου θʹ καθιστούσε δυνατή την επίτευξη του σκοπού που έγκειται στην αύξηση της πίεσης που ασκείται στην Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δεδομένου ότι το εν λόγω κριτήριο υπονομεύει την ικανότητα τέτοιων οντοτήτων να παρέχουν στήριξη στις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας και, ως εκ τούτου, στον περιορισμό της ικανότητάς τους να διεξάγουν τον πληροφοριακό πόλεμό τους.

117

Συναφώς, το Συμβούλιο δεν υποχρεούται να αποδείξει ότι τα περιοριστικά μέτρα έχουν τέτοιο αποτέλεσμα, αλλά μόνον ότι μπορούν να έχουν τέτοιο αποτέλεσμα (πρβλ. αποφάσεις της 25ης Ιουνίου 2020, VTB Bank κατά Συμβουλίου, C‑729/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:499, σκέψη 66, και της 20ής Νοεμβρίου 2024, Uss κατά Συμβουλίου, T‑571/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:839, σκέψη 83).

118

Επομένως, καθόσον το κριτήριο θʹ δεν επιβάλλει στο Συμβούλιο την υποχρέωση να αποδείξει την πραγματική συμμετοχή της οικείας οντότητας στον πληροφοριακό πόλεμο, δεν είναι προδήλως ακατάλληλο υπό το πρίσμα του σκοπού που επιδιώκουν η απόφαση 2023/1218 και ο κανονισμός 2023/1215 και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δυσανάλογο.

119

Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προκριθείσα από το Συμβούλιο ερμηνεία του κριτηρίου θʹ δεν είναι σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας, καθόσον το εν λόγω θεσμικό όργανο συμπέρανε την ύπαρξη σχέσης μεταξύ, αφενός, των οικείων οντοτήτων και, αφετέρου, των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας ή του πληροφοριακού πολέμου, στηριζόμενο στο στοιχείο της κατοχής άδειας της FSB.

120

Πρώτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η προκριθείσα από το Συμβούλιο ερμηνεία του κριτηρίου θʹ δεν είναι σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας πρέπει να απορριφθεί, δεδομένου ότι η κατοχή άδειας της FSB δεν προϋποθέτει ότι ο κάτοχος της εν λόγω άδειας αναπτύσσει τεχνολογίες οι οποίες προορίζονται για τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας ή ότι συμμετέχει στον πληροφοριακό πόλεμο.

121

Πράγματι, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 118 ανωτέρω, το γεγονός ότι το κριτήριο θʹ δεν απαιτεί πραγματική συμμετοχή της ενδιαφερόμενης οντότητας στον πληροφοριακό πόλεμο δεν μπορεί να θεωρηθεί, υπό το πρίσμα του σκοπού που επιδιώκουν η απόφαση 2023/1218 και ο κανονισμός 2023/1215, ως μη σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας.

122

Συναφώς, είναι επομένως αλυσιτελής ο ισχυρισμός που περιλαμβάνεται στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης που προσκόμισε η προσφεύγουσα με το παράρτημα C.5 του υπομνήματος απαντήσεως, κατά τον οποίο η κατοχή άδειας οποιασδήποτε κατηγορίας, περιλαμβανομένης και της άδειας για «κρατικά απόρρητα», δεν υποδηλώνει κανενός είδους ενεργό δράση με τις μυστικές υπηρεσίες ή την FSB ούτε ενεργό συμμετοχή στον πληροφοριακό πόλεμο.

123

Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι η έκθεση πραγματογνωμοσύνης που προσκομίστηκε ως παράρτημα στο υπόμνημα απαντήσεως καταρτίστηκε από ρωσικό δικηγορικό γραφείο κατόπιν αιτήματος της προσφεύγουσας.

124

Πλην όμως, κατά πάγια νομολογία, η διαδικασία ενώπιον του ενωσιακού δικαστή διέπεται από την αρχή της ελεύθερης εκτιμήσεως της αξίας των αποδείξεων και το μοναδικό κριτήριο εκτιμήσεως της αξίας των προσκομιζόμενων αποδεικτικών στοιχείων είναι η αξιοπιστία τους. Για να εκτιμηθεί η αποδεικτική αξία ενός εγγράφου, πρέπει να ελέγχεται η αληθοφάνεια της περιεχόμενης σε αυτό πληροφορίας και να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, η προέλευση του εγγράφου, οι περιστάσεις υπό τις οποίες καταρτίστηκε και ο αποδέκτης του, ώστε να εξετάζεται αν, βάσει του περιεχομένου του, το έγγραφο φαίνεται λογικό και αξιόπιστο (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 114 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

125

Επομένως, όπως υποστηρίζει και το Συμβούλιο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, δεδομένου ότι η εν λόγω έκθεση πραγματογνωμοσύνης καταρτίστηκε για την άμυνα της προσφεύγουσας στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, έχει περιορισμένη αποδεικτική αξία (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2018, Klyuyev κατά Συμβουλίου, T‑731/15, EU:T:2018:90, σκέψη 124).

126

Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι οι ρωσικές οντότητες του τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας πρέπει να κατέχουν άδεια της FSB προκειμένου να ασκούν τις δραστηριότητές τους, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα.

127

Το Συμβούλιο επισημαίνει ότι, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού που έγκειται στον περιορισμό της ικανότητας των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας να διεξάγουν πληροφοριακό πόλεμο, το κριτήριο θʹ αφορά τις οντότητες που δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατέχουν άδεια της FSB, οι οποίες είτε εργάζονται για τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας είτε εξαρτώνται από την FSB, η οποία μπορεί να τις χρησιμοποιήσει για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων των εν λόγω υπηρεσιών, ιδίως για τη διεξαγωγή εκστρατειών παραπληροφόρησης.

128

Επισημαίνεται ότι, στο πλαίσιο του πληροφοριακού πολέμου που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία, αποτελεί κρίσιμο στοιχείο το γεγονός ότι η FSB, η οποία είναι υπηρεσία πληροφοριών, είναι αρμόδια για τη χορήγηση των αδειών στις ρωσικές επιχειρήσεις του τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας. Συναφώς, διάφορα έγγραφα τα οποία προσκομίστηκαν ως παράρτημα στο υπόμνημα αντικρούσεως και τα οποία δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι η FSB μπορεί να χρησιμοποιήσει τις ρωσικές επιχειρήσεις πληροφορικής για να τη συνδράμουν. Για παράδειγμα, στην έκθεση με τίτλο «Kaspersky and Beyond. Understanding Russia’s Approach to Cyber-Enabled Economic Warfare» (Πέρα από την επιχείρηση Kaspersky. Κατανοώντας την προσέγγιση της Ρωσίας όσον αφορά τον κυβερνο-οικονομικό πόλεμο), η οποία δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2018 από το Foundation for Defense of Democracies και προσκομίστηκε ως παράρτημα B.18 του υπομνήματος αντικρούσεως, διευκρινίζεται, μεταξύ άλλων, ότι, «στη Ρωσία, κάθε οντότητα δραστηριοποιούμενη στον τομέα των τηλεπικοινωνιών οποιουδήποτε είδους μπορεί να κληθεί από την FSB προς συνδρομή στις δραστηριότητές της».

129

Επιπλέον, σύμφωνα με έκθεση η οποία φέρει τον τίτλο «Don’t Underestimate Economic Side of Russia’s Cyber Warfare» (Μην υποτιμάτε την οικονομική πτυχή του ρωσικού κυβερνοπολέμου), η οποία δημοσιεύθηκε στις 25 Ιουνίου 2018 στον ιστότοπο «thecypherbrief.com» και παρατίθεται στο παράρτημα B.25 του υπομνήματος αντικρούσεως, «[δ]εν είναι τυχαίο το ότι η [FSB] συστήθηκε κατά το ρωσικό δίκαιο ως αρχή χορήγησης αδειών για δραστηριότητες κρυπτογράφησης» και «[ο]ι νόμοι και οι κανονισμοί που διέπουν τα συστήματα πληροφοριών, τις τηλεπικοινωνίες και την κρυπτογράφηση σχεδιάστηκαν κατά τρόπο ώστε να παρέχουν στο Κρεμλίνο και στις υπηρεσίες ασφαλείας του εργαλεία για την εδραίωση της εσωτερικής τους εξουσίας και τη διεξαγωγή επιθετικών δραστηριοτήτων στο εξωτερικό».

130

Ομοίως, άρθρο με τίτλο «This $500 million Russian cyber Mogul planned to take his company public – Then America accused it of hacking for Putine s Spies» (Αυτός ο Ρώσος μεγιστάνας του διαδικτύου σκόπευε να εισαγάγει την αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ εταιρία του στο χρηματιστήριο μέχρι που κατηγορήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες για πειρατεία για λογαριασμό κατασκόπων του Πούτιν), το οποίο δημοσιεύθηκε στις 18 Αυγούστου 2021 στον ιστότοπο «forbes.com» και περιλαμβάνεται στο παράρτημα N.1 του υπομνήματος παρεμβάσεως του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, επισημαίνει ότι «[ο]ι ρωσικές επιχειρήσεις του κυβερνοχώρου δεν έχουν άλλη επιλογή από την εκτέλεση των εντολών της κυβέρνησης και του μηχανισμού ασφαλείας της» και ότι «[ε]ίναι αδύνατον να εργαστούν στον χώρο αυτό χωρίς να διατηρούν σχέσεις με τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας».

131

Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, λόγω του γεγονότος ότι οι ρωσικές οντότητες του τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας εξαρτώνται από την FSB για την άσκηση των δραστηριοτήτων τους, η FSB διαθέτει ένα μέσο πίεσης το οποίο καθιστά δυνατή τη χρησιμοποίησή τους για την παροχή συνδρομής στις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, ιδίως στο πλαίσιο της διεξαγωγής του πληροφοριακού πολέμου.

132

Η προσφεύγουσα, στηριζόμενη στην έκθεση εμπειρογνωμόνων που περιλαμβάνεται στο παράρτημα C.5 του υπομνήματος απαντήσεως, υποστηρίζει ότι οι όροι χορήγησης των αδειών δεν επιτρέπουν στην FSB να επιβάλει στις επιχειρήσεις πληροφορικής την υποχρέωση να συνεργάζονται μαζί της ή να της παρέχουν συνδρομή.

133

Επισημαίνεται, όμως, ότι το Συμβούλιο δεν υποστήριξε ότι υφίστατο νομική υποχρέωση βάσει της οποίας η FSB έχει τη δυνατότητα να αναγκάσει τις υποχρεούμενες να κατέχουν άδεια ρωσικές επιχειρήσεις πληροφορικής να συνεργαστούν μαζί της. Το Συμβούλιο στηρίχθηκε στη δυνατότητα που διαθέτει η FSB να ασκήσει πίεση στις επιχειρήσεις αυτές, λαμβανομένης υπόψη της σχέσης που υφίσταται μεταξύ του τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας και της σχέσης εξάρτησης που απορρέει από την υποχρέωση των επιχειρήσεων του συγκεκριμένου τομέα να κατέχουν άδεια της FSB προκειμένου να ασκήσουν τις δραστηριότητές τους.

134

Επιπλέον, το Συμβούλιο επισημαίνει ότι η εξάρτηση των επιχειρήσεων αυτών από τη ρωσική αγορά και την Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας ενισχύεται επίσης από το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις αυτές χρησιμοποιούν για τα κρυπτογραφικά εργαλεία ρωσικά πρότυπα, τα οποία είναι ύποπτα στο εξωτερικό και τα οποία τις καθιστούν αναξιόπιστες στις ξένες αγορές. Κατά το Συμβούλιο, οι ρωσικές εταιρίες πληροφορικής έχουν επομένως απομονωθεί από την παγκόσμια αγορά, γεγονός το οποίο τις καθιστά ακόμη πιο εξαρτημένες από τη ρωσική αγορά και την Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

135

Συναφώς, το Συμβούλιο στηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, σε άρθρο με τίτλο «Russia’s FSB Is Making Life Harder for Blockchain» [Το ρωσικό FSB κάνει τη ζωή δυσκολότερη για το blockchain (αλυσίδα συστοιχιών)], το οποίο δημοσιεύθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2021 στον ιστότοπο «coindesk.com» και περιλαμβάνεται στο παράρτημα B.26 του υπομνήματος αντικρούσεως. Το άρθρο αυτό αναφέρει ότι οι ρωσικές εταιρίες που χρησιμοποιούν τεχνολογία «blockchain» (αλυσίδα συστοιχειών) υποχρεούνται να λαμβάνουν για τα κρυπτογραφικά εργαλεία πιστοποίηση από την FSB και να χρησιμοποιούν για εργαλεία αυτά ρωσικά πρότυπα, τα οποία θεωρούνται ύποπτα στο εξωτερικό.

136

Η προσφεύγουσα περιορίζεται στον ισχυρισμό ότι το ως άνω παράρτημα αφορά μόνον έναν πολύ ειδικό τομέα, και συγκεκριμένα τον τομέα που χρησιμοποιεί την τεχνολογία «blockchain» (αλυσίδα συστοιχιών).

137

Το ανωτέρω επιχείρημα δεν είναι όμως ικανό να θέσει υπό αμφισβήτηση την κρισιμότητα του εν λόγω παραρτήματος, καθόσον αποτελεί παράδειγμα το οποίο καταδεικνύει την εξάρτηση των ρωσικών εταιριών πληροφορικής που χρησιμοποιούν κρυπτογραφικά εργαλεία από τις ρωσικές αρχές και ιδίως από την FSB.

138

Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από τις 28 άδειες της «κατηγορίας 4» που χορηγούνται βάσει του κανονισμού 313 για δραστηριότητες οι οποίες συνδέονται με την κρυπτογράφηση, μία μόνον άδεια επιτρέπει την ανάπτυξη κρυπτογραφικών εργαλείων. Υποστηρίζει ότι, προκειμένου να συνάδει προς τον σκοπό που μνημονεύεται στην αιτιολογική σκέψη 5 της απόφασης 2023/1218 και στην αιτιολογική σκέψη 2 του κανονισμού 2023/1215, το κριτήριο θʹ θα πρέπει να αφορά μόνον τις επιχειρήσεις του ρωσικού τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας που διαθέτουν τέτοια άδεια, δεδομένου ότι μόνον αυτές θα μπορούσαν να παρέχουν λογισμικό κρυπτογράφησης στις ρωσικές υπηρεσίες ασφάλειας.

139

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι ο σκοπός τον οποίο επιδιώκει το κριτήριο θʹ συνίσταται στο να περιοριστεί η ικανότητα των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας για τη διεξαγωγή πληροφοριακού πολέμου, τούτο δε με τη λήψη περιοριστικών μέτρων εις βάρος των επιχειρήσεων του τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις εν λόγω υπηρεσίες. Ωστόσο, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η συνδρομή των επιχειρήσεων αυτών δεν αφορά μόνον την παροχή λογισμικού κρυπτογράφησης, αλλά και την παροχή άλλων τεχνολογικών ή τεχνικών μέσων.

140

Η προσφεύγουσα δεν εξηγεί τον λόγο για τον οποίο μια επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατέχει άδεια «κατηγορίας 4» βάσει του κανονισμού 313, η οποία της επιτρέπει, για παράδειγμα, να αναπτύσσει ή να παράγει συστήματα πληροφοριών ή τηλεπικοινωνιών με τη χρήση κρυπτογραφικών εργαλείων ή να εκσυγχρονίζει, να συναρμολογεί, να εγκαθιστά, να ρυθμίζει ή να επισκευάζει κρυπτογραφικά εργαλεία, δεν θα ήταν σε θέση να συνδράμει τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας στη διεξαγωγή του πληροφοριακού πολέμου.

141

Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η ικανότητα της FSB να ασκεί πίεση στις ρωσικές οντότητες του τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας δεν εξαρτάται από την κατηγορία της άδειας που κατέχουν.

142

Οι εξηγήσεις που παρέσχε η προσφεύγουσα σχετικά με τις διάφορες κατηγορίες αδειών τις οποίες χορηγηθεί η FSB και η διάκριση μεταξύ των αδειών «κατηγορίας 4» οι οποίες αφορούν τις δραστηριότητες κρυπτογράφησης και των αδειών για «κρατικά απόρρητα» δεν ασκούν επομένως επιρροή. Το ίδιο ισχύει και για τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης, η οποία επισυνάπτεται στο υπόμνημα απαντήσεως, κατά τα οποία οι άδειες της FSB δεν χορηγούνται με σκοπό τη συνεργασία με την FSB.

143

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προϋπόθεση που προβλέπεται στο κριτήριο θʹ σχετικά με την κατοχή άδειας της FSB ή άδειας «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού», καθόσον δεν αφορά μόνον τις οντότητες οι οποίες δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και συμμετέχουν πράγματι στον πληροφοριακό πόλεμο, αλλά και εκείνες που ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν από τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας προκειμένου να παράσχουν τη συνδρομή τους στις υπηρεσίες αυτές, είναι πρόσφορη και αναγκαία για την επίτευξη του επιδιωκόμενου με το κριτήριο αυτό σκοπού, ο οποίος μνημονεύεται στη σκέψη 114 ανωτέρω και συνίσταται στον περιορισμό της δυνατότητας της Ρωσικής Ομοσπονδίας προς διεξαγωγή πληροφοριακού πολέμου.

144

Επομένως, η δεύτερη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.

Επί της τρίτης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται δυσανάλογη προσβολή της επιχειρηματικής ελευθερίας

145

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επιβολή κυρώσεων σε όλες τις ρωσικές εταιρίες πληροφορικής, με την αιτιολογία ότι είναι υποχρεωμένες να κατέχουν άδεια της FSB προκειμένου να ασκούν τις δραστηριότητές τους, θίγει δυσανάλογα την επιχειρηματική ελευθερία, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 16 του Χάρτη.

146

Κατά το άρθρο 16 του Χάρτη, «[η] επιχειρηματική ελευθερία αναγνωρίζεται σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές».

147

Κατά τη νομολογία, η επιχειρηματική ελευθερία, όπως και τα λοιπά θεμελιώδη δικαιώματα, δεν συνιστά απόλυτο προνόμιο, η δε άσκησή της μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς που δικαιολογούνται από σκοπούς γενικού συμφέροντος που επιδιώκει η Ένωση, υπό την προϋπόθεση ότι οι περιορισμοί αυτοί ανταποκρίνονται πράγματι σε επιδιωκομένους σκοπούς γενικού συμφέροντος και δεν συνιστούν, σε σχέση προς τον επιδιωκόμενο σκοπό, δυσανάλογη και ανεπίτρεπτη επέμβαση που να θίγει την ίδια την υπόσταση των ως άνω κατοχυρωμένων δικαιωμάτων (βλ. απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψη 148 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 220).

148

Το Δικαστήριο έχει κρίνει, μεταξύ άλλων, ότι, λαμβανομένου υπόψη του γράμματος του άρθρου 16 του Χάρτη, το οποίο διακρίνεται από εκείνο των λοιπών θεμελιωδών ελευθεριών οι οποίες κατοχυρώνονται στον τίτλο II του Χάρτη, ενώ προσομοιάζει με ορισμένες διατάξεις του τίτλου IV του Χάρτη, η επιχειρηματική ελευθερία μπορεί να υπόκειται σε ευρύ φάσμα παρεμβάσεων της δημόσιας αρχής, δυναμένων να θέτουν, προς το γενικό συμφέρον, περιορισμούς στην άσκηση της οικονομικής δραστηριότητας (βλ. απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2013, Συμβούλιο κατά Manufacturing Support & Procurement Kala Naft, C‑348/12 P, EU:C:2013:776, σκέψη 123 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

149

Τα περιοριστικά μέτρα συνεπάγονται, εξ ορισμού, αποτελέσματα που θίγουν, μεταξύ άλλων, την ελεύθερη άσκηση των επαγγελματικών δραστηριοτήτων, προξενώντας έτσι ζημία σε πρόσωπα τα οποία δεν φέρουν καμία ευθύνη για την κατάσταση η οποία οδήγησε στην επιβολή των κυρώσεων. Αυτό το αποτέλεσμα έχουν, κατά μείζονα λόγο, τα στοχευμένα περιοριστικά μέτρα για τις οντότητες τις οποίες αφορούν (βλ. απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψη 149 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 221).

150

Μολονότι είναι βεβαίως αληθές ότι περιοριστικά μέτρα τα οποία στηρίζονται σε ένα κριτήριο όπως το επίμαχο εν προκειμένω περιορίζουν αναμφισβήτητα τα δικαιώματα των οποίων απολαύει η προσφεύγουσα δυνάμει του άρθρου 16 του Χάρτη, εντούτοις, η επιχειρηματική ελευθερία την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, κατά το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, αφενός, «[κ]άθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στον […] Χάρτη πρέπει να προβλέπεται από το νόμο και να σέβεται το βασικό περιεχόμενο των εν λόγω δικαιωμάτων και ελευθεριών» και, αφετέρου, «[τ]ηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, περιορισμοί επιτρέπεται να επιβάλλονται μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πραγματικά σε στόχους γενικού ενδιαφέροντος που αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων». Επομένως, προκειμένου να συνάδει προς το δίκαιο της Ένωσης, κάθε περιορισμός στην άσκηση των επίμαχων θεμελιωδών δικαιωμάτων πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις. Πρώτον, ο περιορισμός πρέπει να προβλέπεται από τον νόμο. Τουτέστιν, το επίμαχο μέτρο πρέπει να έχει νομική βάση. Δεύτερον, ο περιορισμός πρέπει να εξυπηρετεί σκοπό γενικού συμφέροντος που να αναγνωρίζεται από την Ένωση. Τρίτον, ο περιορισμός δεν πρέπει να είναι υπέρμετρος. Αφενός, πρέπει να είναι αναγκαίος και να τελεί σε αναλογία προς τον επιδιωκόμενο σκοπό. Αφετέρου, δεν πρέπει να θίγεται ο «πυρήνας», ήτοι η υπόσταση του σχετικού δικαιώματος ή της σχετικής ελευθερίας (πρβλ. απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2018, Gazprom Neft κατά Συμβουλίου, T‑735/14 και T‑799/14, EU:T:2018:548, σκέψεις 160 έως 163 και μνημονευόμενη νομολογία).

151

Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι τρεις ως άνω προϋποθέσεις πληρούνται εν προκειμένω.

152

Πρώτον, δεδομένου ότι η λήψη περιοριστικών μέτρων βάσει του κριτηρίου θʹ προβλέπεται από τις σχετικές διατάξεις της απόφασης 2014/145 και του κανονισμού 269/2014, ο περιορισμός της επιχειρηματικής ελευθερίας που απορρέει από την εφαρμογή του εν λόγω κριτηρίου προβλέπεται από τον νόμο.

153

Δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι το κριτήριο θʹ ανταποκρίνεται σε σκοπό γενικού συμφέροντος, ο οποίος αναγνωρίζεται από την Ένωση και μπορεί να δικαιολογήσει τέτοιους περιορισμούς. Πράγματι, το κριτήριο θʹ σκοπό έχει να αυξηθεί η πίεση προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, με την αντιμετώπιση του πληροφοριακού πολέμου που ενορχήστρωσε η τελευταία προς εξυπηρέτηση του επιθετικού πολέμου της κατά της Ουκρανίας καθώς και να περιοριστεί η ικανότητα των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας να διεξάγουν εκστρατείες παραπληροφόρησης, τούτο δε με στόχο να πληγούν οντότητες οι οποίες θα μπορούσαν να συνεργαστούν με τις υπηρεσίες αυτές. Υπό το πρίσμα αυτό, το κριτήριο θʹ συνάδει με τους σκοπούς της προστασίας της εδαφικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας και της προαγωγής της ειρηνικής επίλυσης της κρίσης στη χώρα αυτήν, οι οποίοι εντάσσονται στον ευρύτερο σκοπό της διατήρησης της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, σύμφωνα με τους σκοπούς της εξωτερικής δράσης της Ένωσης που ορίζονται στο άρθρο 21 ΣΕΕ, καθώς και με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, είναι δε ικανό να δικαιολογήσει ακόμη και σημαντικές αρνητικές συνέπειες για ορισμένους επιχειρηματίες (πρβλ. αποφάσεις της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψη 150, της 25ης Ιουνίου 2020, Vnesheconombank κατά Συμβουλίου, C‑731/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:500, σκέψη 87, και της 29ης Μαΐου 2024, Vinokurov κατά Συμβουλίου, T‑302/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:325, σκέψη 197). Επομένως, το κριτήριο θʹ εντάσσεται στην αντίδραση της Ένωσης, με τα ειρηνικά μέσα που διαθέτει και για την επίτευξη των σκοπών που μνημονεύονται στο άρθρο 3, παράγραφος 5, ΣΕΕ, έναντι επίθεσης εκδηλωθείσας κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 4, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και, κατά συνέπεια, έναντι παράβασης των υποχρεώσεων erga omnes που επιβάλλει το διεθνές δίκαιο (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 164).

154

Τρίτον, λαμβανομένης υπόψη της πρωταρχικής σημασίας των σκοπών αυτών, το Συμβούλιο έκρινε, χωρίς να υπερβεί τα όρια της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει, ότι οι προσβολές της επιχειρηματικής ελευθερίας που θα απέρρεαν από την εφαρμογή του κριτηρίου θʹ ήταν πρόσφορες και αναγκαίες προκειμένου να αυξηθεί η πίεση που ασκείται στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ως εκ τούτου, τέτοιες προσβολές δεν μπορούν να θεωρηθούν, υπό το πρίσμα των επιδιωκόμενων σκοπών, ως υπέρμετρη και ανεπίτρεπτη παρέμβαση, θίγουσα την ίδια την ουσία της επιχειρηματικής ελευθερίας των οντοτήτων τις οποίες αφορά το κριτήριο αυτό. Πράγματι, τα εν λόγω μέτρα δεν εμποδίζουν τις ρωσικές επιχειρήσεις των τεχνολογιών της πληροφορίας να ασκούν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες.

155

Ως εκ τούτου, το κριτήριο θʹ δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θίγει δυσανάλογα την επιχειρηματική ελευθερία.

156

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η τρίτη αιτίαση και, ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.

Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως

157

Με το δικόγραφο της προσφυγής και το πρώτο υπόμνημα προσαρμογής, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο λόγος για τον οποίο καταχωρίστηκε η επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους, ο οποίος περιλαμβάνεται στις αρχικές πράξεις καθώς και στις πρώτες και τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης, δεν είναι αρκούντως ακριβής και συγκεκριμένος, καθόσον αποτελεί απλώς επανάληψη του κριτηρίου καταχώρισης και δεν περιέχει καμία πληροφορία σχετική με την ατομική κατάστασή της. Το Συμβούλιο αρκέστηκε σε μια γενική και στερεότυπη αιτιολογία, κοινή για όλες τις εταιρίες, πλην μίας, των οποίων οι επωνυμίες καταχωρίστηκαν στους επίμαχους καταλόγους βάσει του κριτηρίου θʹ.

158

Αφενός, κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη, επιβάλλει να είναι ο ενδιαφερόμενος σε θέση να γνωρίζει την αιτιολογία στην οποία στηρίζεται η απόφαση που τον αφορά είτε αφού διαβάσει την ίδια την απόφαση είτε αφού του γνωστοποιηθεί το αιτιολογικό αυτό κατόπιν αίτησής του (βλ. αποφάσεις της 18ης Ιουλίου 2013, Επιτροπή κ.λπ. κατά Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P και C‑595/10 P, EU:C:2013:518, σκέψη 100 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 13ης Σεπτεμβρίου 2018, Sberbank of Russia κατά Συμβουλίου, T‑732/14, EU:T:2018:541, σκέψη 112 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

159

Αφετέρου, κατά πάγια επίσης νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να εκθέτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική του θεσμικού οργάνου το οποίο εξέδωσε την πράξη, κατά τρόπο που να καθιστά δυνατόν στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθησαν τα μέτρα, στο δε αρμόδιο δικαστήριο να ασκεί τον έλεγχό του (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2012, Συμβούλιο κατά Bamba, C‑417/11 P, EU:C:2012:718, σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 22ας Απριλίου 2021, Συμβούλιο κατά PKK, C‑46/19 P, EU:C:2021:316, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2024, Shamalov κατά Συμβουλίου, T‑651/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:576, σκέψη 37).

160

Η αιτιολογία που απαιτείται κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ πρέπει να προσαρμόζεται στη φύση της επίμαχης πράξης και στο πλαίσιο εντός του οποίου αυτή εκδόθηκε. H υποχρέωση αιτιολόγησης πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης περίπτωσης, ιδίως του περιεχομένου της πράξης, της φύσης των παρατιθέμενων στοιχείων της αιτιολογίας και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως στην παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Ειδικότερα, η αιτιολογία δεν απαιτείται να παραθέτει εξαντλητικά όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον ο επαρκής χαρακτήρας μιας αιτιολογίας πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει του γράμματός της, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται, καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα. Κατά συνέπεια, μια βλαπτική πράξη είναι επαρκώς αιτιολογημένη εφόσον εκδόθηκε εντός πλαισίου το οποίο είναι γνωστό στον ενδιαφερόμενο και του παρέχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί το περιεχόμενο του μέτρου που ελήφθη εις βάρος του (βλ. απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2012, Συμβούλιο κατά Bamba, C‑417/11 P, EU:C:2012:718, σκέψεις 53 και 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· αποφάσεις της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψη 122, και της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 64).

161

Επιπλέον, η νομολογία έχει διευκρινίσει ότι η αιτιολογία πράξης του Συμβουλίου περί επιβολής περιοριστικού μέτρου πρέπει να προσδιορίζει όχι μόνον τη νομική βάση του μέτρου, αλλά και τους ειδικούς και συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο εκτιμά, στο πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει, ότι πρέπει να επιβληθούν τέτοια μέτρα στον ενδιαφερόμενο (βλ. απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 105 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 66).

162

Η αιτιολόγηση μέτρου για τη δέσμευση κεφαλαίων δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, να συνίσταται απλώς σε γενικόλογη και στερεότυπη διατύπωση, αλλά, αντιθέτως, στην αιτιολογία ενός τέτοιου μέτρου πρέπει να παρατίθενται οι ειδικοί και συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίους το Συμβούλιο εκτιμά ότι η σχετική νομοθεσία έχει εφαρμογή στην περίπτωση του ενδιαφερομένου (βλ. απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, Yanukovych κατά Συμβουλίου, T‑346/14, EU:T:2016:497, σκέψη 79 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2019, Stavytskyi κατά Συμβουλίου, T‑290/17, EU:T:2019:37, σκέψη 47).

163

Εξάλλου, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως που προβλέπεται στο άρθρο 296 ΣΛΕΕ συνιστά ουσιώδη τύπο ο οποίος πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι το τελευταίο εμπίπτει στην ουσιαστική νομιμότητα της επίδικης πράξης. Συγκεκριμένα, η αιτιολογία μιας αποφάσεως συνίσταται στην επίσημη έκφραση των λόγων στους οποίους στηρίζεται η απόφαση αυτή. Εάν οι ως άνω λόγοι εμπεριέχουν σφάλματα, αυτά πλήττουν την ουσιαστική νομιμότητα της εν λόγω αποφάσεως, αλλά όχι την αιτιολογία της, η οποία μπορεί να είναι επαρκής έστω και αν προβάλλει εσφαλμένους λόγους. Κατά συνέπεια, οι αιτιάσεις και τα επιχειρήματα που αποσκοπούν στην αμφισβήτηση του βασίμου μιας πράξης είναι άνευ αντικειμένου στο πλαίσιο ενός λόγου ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη αιτιολογίας ή ανεπαρκής αιτιολογία (βλ. αποφάσεις της 18ης Ιουνίου 2015, Ipatau κατά Συμβουλίου, C‑535/14 P, EU:C:2015:407, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 30ής Νοεμβρίου 2022, PKK κατά Συμβουλίου, T‑316/14 RENV και T‑148/19, EU:T:2022:727, σκέψη 234 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

164

Προκαταρκτικώς, διαπιστώνεται ότι τα επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα με το υπόμνημα απαντήσεως προς αμφισβήτηση της βασιμότητας της αιτιολογίας ως προς τα πραγματικά περιστατικά αφορούν στην πραγματικότητα το ζήτημα του βασίμου του λόγου καταχώρισης. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελή στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως και να εξεταστούν στο πλαίσιο του τρίτου λόγου ακυρώσεως.

165

Κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι, όπως υποστήριξε και το Συμβούλιο, η προσφεύγουσα δεν ισχυρίζεται ότι δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τον λόγο καταχώρισης της επωνυμίας της στις αρχικές πράξεις περί διατήρησης καθώς και στις πρώτες και τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης.

166

Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει ότι αγνοούσε το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκαν οι πράξεις αυτές και τους σκοπούς που αυτές επιδίωκαν, ήτοι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις της απόφασης 2023/1218 και του κανονισμού 2023/1215, να αυξηθεί η πίεση που ασκείται στη Ρωσική Ομοσπονδία, τούτο δε με τη λήψη περιοριστικών μέτρων ως απάντηση στον πληροφοριακό πόλεμο που έχει εξαπολύσει προς εξυπηρέτηση του επιθετικού πολέμου της κατά της Ουκρανίας.

167

Κατά τρίτον, προκύπτει κατά τρόπο αρκούντως σαφή από την ανάγνωση της αιτιολογίας που μνημονεύεται στις αρχικές πράξεις καθώς και στις πρώτες και τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης, η οποία παρατίθεται στη σκέψη 8 ανωτέρω, ότι το Συμβούλιο καταχώρισε και διατήρησε τη επωνυμία της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους με βάση το κριτήριο θʹ, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα.

168

Συναφώς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, επισημαίνεται ότι το Συμβούλιο, κατά τη διατύπωση της αιτιολογίας αυτής, δεν περιορίστηκε στην επανάληψη του γράμματος του κριτηρίου θʹ. Συγκεκριμένα, οι αναφορές στο ότι η προσφεύγουσα είναι οντότητα η οποία δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα πληροφορικής και κατέχει άδεια της FSB συνιστούν πληροφορίες οι οποίες χαρακτηρίζουν την ατομική κατάστασή της.

169

Κατά τέταρτον, όσον αφορά τον φερόμενο ως στερεότυπο χαρακτήρα της αιτιολογίας, επισημαίνεται ότι, μολονότι οι εκτιμήσεις που περιέχονται στην αιτιολογία που περιλαμβάνεται στις αρχικές πράξεις καθώς και στις πρώτες και τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης είναι οι ίδιες με εκείνες βάσει των οποίων επιβλήθηκαν περιοριστικά μέτρα και σε άλλα πρόσωπα που μνημονεύονται στους επίμαχους καταλόγους, εντούτοις οι εκτιμήσεις αυτές περιγράφουν την ακριβή κατάσταση της προσφεύγουσας η οποία, όπως και άλλες ρωσικές οντότητες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας, είναι κάτοχος άδειας της FSB (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Ezz κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑256/11, EU:T:2014:93, σκέψη 115, της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, Yanukovych κατά Συμβουλίου, T‑346/14, EU:T:2016:497, σκέψη 82, και της 30ής Ιανουαρίου 2019, Stavytskyi κατά Συμβουλίου, T‑290/17, EU:T:2019:37, σκέψη 56).

170

Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το γεγονός ότι οι επωνυμίες άλλων οντοτήτων οι οποίες πληρούν τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ καταχωρίστηκαν στους επίμαχους καταλόγους για λόγους ανάλογους με εκείνους που ελήφθησαν υπόψη για την καταχώριση της επωνυμίας της προσφεύγουσας δεν σημαίνει ότι η αιτιολογία των αρχικών πράξεων καθώς και των πρώτων και των δεύτερων πράξεων περί διατήρησης δεν αφορούσε επίσης και τη δική της κατάσταση.

171

Ως εκ τούτου, από την αιτιολογία των αρχικών πράξεων καθώς και των πρώτων πράξεων και των δεύτερων πράξεων περί διατήρησης προκύπτει ότι οι ειδικοί και συγκεκριμένοι λόγοι που οδήγησαν το Συμβούλιο να καταχωρίσει και να διατηρήσει την επωνυμία της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους αναφέρονται με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στην προσφεύγουσα να τους κατανοήσει και στο Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει συναφώς τον έλεγχό του.

172

Επομένως, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλονται πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως

173

Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά σφάλματα εκτιμήσεως και όχι πρόδηλα σφάλματα εκτιμήσεως. Πράγματι, μολονότι είναι αληθές ότι το Συμβούλιο διαθέτει κάποια εξουσία εκτιμήσεως για να κρίνει κατά περίπτωση αν πληρούνται τα νομικά κριτήρια επί των οποίων στηρίζονται τα επίμαχα περιοριστικά μέτρα, γεγονός παραμένει ότι τα δικαστήρια της Ένωσης πρέπει να εξασφαλίζουν έναν έλεγχο, κατ’ αρχήν πλήρη, της νομιμότητας όλων των πράξεων της Ένωσης (βλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 31 και μνημονευόμενη νομολογία).

174

Η αποτελεσματικότητα του δικαιοδοτικού ελέγχου την οποία εγγυάται το άρθρο 47 του Χάρτη επιβάλλει, μεταξύ άλλων, να βεβαιώνεται ο δικαστής της Ένωσης ότι η απόφαση με την οποία έχουν ληφθεί ή διατηρούνται σε ισχύ περιοριστικά μέτρα, τα οποία αφορούν ατομικά το ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή την οντότητα στηρίζεται σε αρκούντως βάσιμα πραγματικά στοιχεία. Τούτο προϋποθέτει έλεγχο των πραγματικών περιστατικών που παρατίθενται στις αιτιολογικές σκέψεις στις οποίες στηρίζεται η εν λόγω απόφαση, έτσι ώστε, κατά τον δικαστικό έλεγχο, να μην εκτιμάται απλώς η αφηρημένη πιθανολόγηση της βασιμότητας των προβαλλόμενων λόγων, αλλά να εξετάζεται εάν οι λόγοι αυτοί ή, τουλάχιστον, ένας εξ αυτών που θεωρείται αφ’ εαυτού επαρκής για να στηρίξει την ίδια αυτή απόφαση είναι τεκμηριωμένοι (βλ. αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 2018, Azarov κατά Συμβουλίου, C‑530/17 P, EU:C:2018:1031, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 122 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

175

Κατά την εκτίμηση αυτή, τα αποδεικτικά και πληροφοριακά στοιχεία δεν πρέπει να εξετάζονται μεμονωμένα, αλλά στο πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσονται. Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο ανταποκρίνεται στο βάρος απόδειξης που φέρει εφόσον προβάλλει ενώπιον του δικαιοδοτικού οργάνου της Ένωσης δέσμη αρκούντως συγκεκριμένων, σαφών και συγκλινουσών ενδείξεων βάσει των οποίων μπορεί να αποδειχθεί ότι το πρόσωπο εις βάρος του οποίου επιβλήθηκε περιοριστικό μέτρο πληρούσε, κατά την ημερομηνία έκδοσης των επίδικων πράξεων, τις προϋποθέσεις του κριτηρίου που εφαρμόστηκε (πρβλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 124 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

176

Στην αρμόδια αρχή της Ένωσης απόκειται, σε περίπτωση αμφισβήτησης, να αποδείξει το βάσιμο των λόγων που ελήφθησαν υπόψη έναντι του οικείου προσώπου ή της οντότητας, και όχι στο πρόσωπο ή την οντότητα αυτή να προσκομίσει την αντίθετη απόδειξη περί του αβασίμου των λόγων (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 123 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

177

Προκειμένου να αιτιολογηθεί η διατήρηση του ονόματος προσώπου στον οικείο κατάλογο, δεν απαγορεύεται να στηριχθεί το Συμβούλιο στα ίδια αποδεικτικά στοιχεία που δικαιολόγησαν την αρχική καταχώριση, την εκ νέου καταχώριση ή την προηγούμενη διατήρηση του ονόματος του ενδιαφερόμενου προσώπου στον κατάλογο, υπό την προϋπόθεση ότι, αφενός, οι λόγοι καταχώρισης παραμένουν αμετάβλητοι και, αφετέρου, το πλαίσιο δεν έχει μεταβληθεί κατά τρόπο που να καθιστά τα στοιχεία αυτά παρωχημένα (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 169 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 29ης Μαΐου 2024, Belavia κατά Συμβουλίου, T‑116/22, EU:T:2024:334, σκέψη 77 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συναφώς, η μεταβολή του πλαισίου περιλαμβάνει τη συνεκτίμηση, αφενός, της κατάστασης της χώρας ως προς την οποία έχει δημιουργηθεί το σύστημα περιοριστικών μέτρων και την ιδιαίτερη κατάσταση του ενδιαφερόμενου προσώπου και, αφετέρου, του συνόλου των κρίσιμων περιστάσεων και, ιδίως, της μη επίτευξης των σκοπών των περιοριστικών μέτρων (βλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 37 και μνημονευόμενη νομολογία).

178

Εξάλλου, υπογραμμίζεται ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται τα επίμαχα μέτρα και ότι ο βαθμός απόδειξης που μπορεί να απαιτηθεί από το Συμβούλιο πρέπει να προσαρμοστεί λόγω της δυσκολίας προσβάσεως σε αντικειμενικά αποδεικτικά και πληροφοριακά στοιχεία (βλ. αποφάσεις της 1ης Ιουνίου 2022, Prigozhin κατά Συμβουλίου, T‑723/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:317, σκέψη 102 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 20ής Νοεμβρίου 2024, Zubitskiy κατά Συμβουλίου, T‑1074/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:840, σκέψη 78 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

179

Ελλείψει εξουσίας διενέργειας έρευνας σε τρίτες χώρες, η εκτίμηση των αρχών της Ένωσης πρέπει, εκ των πραγμάτων, να βασιστεί σε διαθέσιμες στο κοινό πηγές πληροφόρησης, εκθέσεις, άρθρα στον Τύπο, εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών ή άλλες παρόμοιες πηγές πληροφόρησης (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 115 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

180

Όσον αφορά το γενικό πλαίσιο που σχετίζεται με την κατάσταση στην Ουκρανία, διαπιστώνεται ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως των προσβαλλόμενων πράξεων, η κατάσταση στην Ουκρανία εξακολουθούσε να είναι σοβαρή. Ομοίως, τα περιοριστικά μέτρα εξακολουθούσαν να δικαιολογούνται υπό το πρίσμα του επιδιωκόμενου με τη θέσπιση του κριτηρίου θʹ σκοπού, ήτοι να αυξηθεί η πίεση προς τη Ρωσική Ομοσπονδία με την αντιμετώπιση του πληροφοριακού πολέμου που ενορχήστρωσε η τελευταία προς εξυπηρέτηση του επιθετικού πολέμου της κατά της Ουκρανίας (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 20ής Νοεμβρίου 2024, Uss κατά Συμβουλίου, T‑571/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:839, σκέψεις 134 και 135, και της 20ής Νοεμβρίου 2024, Zubitskiy κατά Συμβουλίου, T‑1074/23, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:840, σκέψεις 110 και 111).

181

Όσον αφορά την ιδιαίτερη κατάσταση της προσφεύγουσας, υπενθυμίζεται ότι η καταχώριση της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους κατ’ εφαρμογήν του κριτηρίου θʹ προϋποθέτει τη συνδρομή δύο προϋποθέσεων, εκ των οποίων η πρώτη προϋπόθεση συνίσταται στο να πρόκειται για οντότητα η οποία δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και η δεύτερη στο να πρόκειται για κάτοχο άδειας της FSB.

Επί των αρχικών πράξεων και επί των πρώτων πράξεων περί διατήρησης

182

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η καταχώριση και η διατήρηση της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους στηρίζονται σε μη τεκμηριωμένους και εσφαλμένους ισχυρισμούς και ότι το Συμβούλιο δεν απέδειξε ότι η περίπτωσή της ενέπιπτε στο κριτήριο θʹ.

183

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι στις αρχικές πράξεις και στις πρώτες πράξεις περί διατήρησης χαρακτηρίστηκε ως νομικό πρόσωπο ή «νομική οντότητα» και ότι, ως εταιρία χαρτοφυλακίου, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ.

184

Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, τόσο στις αρχικές πράξεις όσο και στις πρώτες πράξεις περί διατήρησης, η προσφεύγουσα έχει καταχωριστεί με την επωνυμία «Positive Group PJSC, άλλως Positive technologies, άλλως Gruppa Pozitiva». Ο λόγος καταχώρισης της επωνυμίας της, ο οποίος παρατίθεται στη σκέψη 8 ανωτέρω, αναφέρει ότι «αποτελεί οντότητα που δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα ΤΠ με άδεια [της FSB]».

185

Επομένως, οι αρχικές πράξεις και οι πρώτες πράξεις περί διατήρησης αφορούν την προσφεύγουσα ως οντότητα, κατονομάζεται δε σε αυτές είτε με την επωνυμία της είτε με την επωνυμία Positive Technologies.

186

Συναφώς, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα, προκειμένου να περιγράψει τις δραστηριότητές της, προσκομίζει η ίδια, στα παραρτήματα A.13 έως A.22 του δικογράφου της προσφυγής, αποσπάσματα από τον ιστότοπο της Positive Technologies, «ptsecurity.com», τον οποίο παρουσιάζει ως «δικό της» ιστότοπο.

187

Για παράδειγμα, στα παραρτήματα A.13 και A.14 του δικογράφου της προσφυγής αναφέρεται ότι «η Positive Technologies είναι η πρώτη και η μόνη επιχείρηση κυβερνοασφάλειας στη Ρωσία η οποία είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο της Μόσχας».

188

Επιπλέον, όπως επισημαίνει το Συμβούλιο, η δήλωση που δημοσιεύθηκε στον Τύπο στις 23 Ιουνίου 2023, κατόπιν της έκδοσης των αρχικών πράξεων, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα B.29 του υπομνήματος αντικρούσεως, έγινε από τους εκπροσώπους της Positive Technologies και μνημονεύει «την απόφαση της [Ένωσης] να επιβάλει κυρώσεις στην Positive Technologies». Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι είναι ο συντάκτης της δήλωσης αυτής.

189

Συναφώς, επισημαίνεται ότι το παράρτημα B.29 περιλαμβάνει τέσσερα άρθρα του Τύπου τα οποία προέρχονται από διάφορους ιστοτόπους, δημοσιευμένα στις 23 και 24 Ιουνίου 2023, τα οποία αφορούν τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στην Positive Technologies και μνημονεύουν τη δήλωση αυτή. Σύμφωνα με τα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στους ιστοτόπους «rg.ru», «xakep.ru» και στον ιστότοπο του MNIAP, η δήλωση αποδίδεται στην Positive Technologies. Στον ιστότοπο «cnews.ru», η δήλωση αποδίδεται σε εκπροσώπους της προσφεύγουσας.

190

Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα εξήγησε ότι η Positive Technologies ήταν εμπορική επωνυμία η οποία προσδιόριζε ολόκληρο τον όμιλο ο οποίος αποτελείται από την ίδια ως εταιρία χαρτοφυλακίου και από το σύνολο των θυγατρικών της και ότι ο ιστότοπος «ptsecurity.com» είχε σχεδιαστεί για την παρουσίαση του συνόλου των δραστηριοτήτων του ομίλου Positive Technologies.

191

Πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα, παρουσιάζοντας τον ιστότοπο «ptsecurity.com» ως «δικό της» ιστότοπο και προβαίνοντας σε δηλώσεις εξ ονόματος της Positive Technologies, αναγνωρίζει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ της οντότητας Positive Technologies και της ίδιας της προσφεύγουσας.

192

Επομένως, το πρόσωπο που κατονομάζεται στις αρχικές πράξεις και στις πρώτες πράξεις περί διατήρησης, ως προς το οποίο πρέπει να αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ, είναι η προσφεύγουσα ως οντότητα, γνωστή και ως Positive Technologies ή Gruppa Pozitiva, και όχι η προσφεύγουσα ως εταιρία ή νομικό πρόσωπο.

193

Πρώτον, όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι ασκεί τις δραστηριότητές της στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας.

194

Συναφώς, επισημαίνεται ότι, στο δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα παρουσιάζεται ότι δραστηριοποιείται στον τομέα της παροχής λύσεων κυβερνοασφάλειας και ασφάλειας των πληροφοριών και ότι προτείνει λύσεις και συστήματα λογισμικού σε επιχειρήσεις για την προστασία τους από κακόβουλες επιθέσεις. Προκειμένου να εξηγήσει τις δραστηριότητές της, προσκομίζει επίσης, στα παραρτήματα A.13 έως A.22 του δικογράφου της προσφυγής, αποσπάσματα από τον ιστότοπο της Positive Technologies, «ptsecurity.com».

195

Με το δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα αναφέρει ότι δεν αμφισβητεί την ακρίβεια των εγγράφων αριθ. 1 και αριθ. 6 που περιλαμβάνονται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων και αποτελούν αποσπάσματα από δημόσιες βάσεις δεδομένων που αφορούν τις επιχειρήσεις, αλλά επισημαίνει ότι τα έγγραφα αυτά δεν ασκούν επιρροή όσον αφορά την καταχώριση της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους.

196

Από το έγγραφο αριθ. 1 που περιλαμβάνεται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, το οποίο περιέχει την ενημερωτική σελίδα σχετικά με την προσφεύγουσα από τη βάση δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα ασκεί κατά κύριο λόγο δραστηριότητες εταιρίας χαρτοφυλακίου. Το έγγραφο αυτό αναφέρει ότι ασκεί επίσης δραστηριότητες προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών, συμβουλευτικές δραστηριότητες σε θέματα πληροφορικής, άλλες δραστηριότητες πληροφορικής και υπηρεσίες πληροφορικής, καθώς και δραστηριότητες για τη δημιουργία και τη χρήση βάσεων δεδομένων και πόρων πληροφοριών.

197

Επιπλέον, το έγγραφο αριθ. 6 που περιλαμβάνεται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, το οποίο περιέχει απόσπασμα του ρωσικού μητρώου επιχειρήσεων «Spark-Interfax» σχετικά με την προσφεύγουσα, καταδεικνύει, μεταξύ άλλων, ότι η προσφεύγουσα ασκεί δραστηριότητες στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας.

198

Ως εκ τούτου, τα έγγραφα αυτά, καθόσον περιγράφουν τις δραστηριότητες της προσφεύγουσας, είναι κρίσιμα στο μέτρο που παρείχαν στο Συμβούλιο τη δυνατότητα να αποδείξει ότι η προσφεύγουσα ήταν «οντότητα που δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα ΤΠ» και ότι πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ.

199

Ως εκ τούτου, διαπιστώνεται ότι το Συμβούλιο απέδειξε επαρκώς, βάσει του πρώτου φακέλου αποδεικτικών στοιχείων, ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως των αρχικών πράξεων και των πρώτων πράξεων περί διατήρησης, η προσφεύγουσα αποτελούσε «οντότητα που δραστηριοποιείται στον ρωσικό ΤΠ» και ότι, ως εκ τούτου, πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ.

200

Δεύτερον, όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι κανένα από τα έγγραφα που περιλαμβάνονται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι είναι κάτοχος άδειας της FSB και ότι αναπτύσσει για τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας τεχνολογίες και λογισμικά που διευκολύνουν τον πληροφοριακό πόλεμο.

201

Επισημαίνεται ότι το Συμβούλιο, για να αποδείξει ότι η προσφεύγουσα πληρούσε τη δεύτερη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ, σχετικά με την κατοχή άδειας της FSB, στηρίχθηκε στο έγγραφο αριθ. 2, το οποίο περιλαμβάνεται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Το έγγραφο αυτό αποτελεί απόσπασμα παρουσίασης PowerPoint, δημοσιευθείσα στον ιστότοπο «ptsecurity.com», ο οποίος θεωρείται ως ο επίσημος ιστότοπος της προσφεύγουσας και στον οποίο παρουσιάζονταν διάφορες άδειες τις οποίες κατείχε η Positive Technologies, μεταξύ των οποίων και μια άδεια της FSB.

202

Η προσφεύγουσα αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, την αποδεικτική αξία του εγγράφου αριθ. 2 που περιλαμβάνεται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Ισχυρίζεται ότι το συγκεκριμένο έγγραφο, το οποίο είναι δυσανάγνωστο και χρονολογείται από το 2019, δεν παρέχει καμία πληροφορία ως προς την κατηγορία της άδειας την οποία, κατά το Συμβούλιο, κατέχει. Ισχυρίζεται ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν κατέχει καμία άδεια της FSB.

203

Κατ’ αρχάς, διαπιστώνεται ότι από τον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων προκύπτει ότι, μολονότι το έγγραφο αριθ. 2 χρονολογείται από το 2019, το Συμβούλιο συμβουλεύτηκε το εν λόγω έγγραφο στις 13 Φεβρουαρίου 2023. Η προσφεύγουσα, όμως, δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα προκειμένου να υποστηρίξει ότι οι πληροφορίες που ήταν διαθέσιμες στον ιστότοπο «ptsecurity.com» ήταν παρωχημένες κατά την ημερομηνία κατά την οποία το Συμβούλιο απέκτησε πρόσβαση σε αυτόν, ήτοι πριν από την έκδοση των αρχικών πράξεων και των πρώτων πράξεων περί διατήρησης.

204

Εν συνεχεία, επισημαίνεται ότι, μολονότι τα αντίγραφα των αδειών που περιλαμβάνονται στο έγγραφο αριθ. 2 είναι πράγματι κακής ποιότητας, εντούτοις, στην ιστοσελίδα αυτή του ιστοτόπου «ptsecurity.com» αναφέρεται σαφώς ότι η Positive Technologies κατέχει άδεια της FSB.

205

Συναφώς, στο μέτρο που το κριτήριο θʹ αφορά οποιαδήποτε κατηγορία άδειας που έχει χορηγηθεί από την FSB, είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι στο έγγραφο αριθ. 2 δεν είναι ευανάγνωστη η κατηγορία της συγκεκριμένης άδειας.

206

Τέλος, επισημαίνεται ότι το περιεχόμενο του εγγράφου αριθ. 2 επιβεβαιώνεται από τα αποσπάσματα του ιστοτόπου «ptsecurity.com» που παρατίθενται στα παραρτήματα B.27 και B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως.

207

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η νομιμότητα πράξης της Ένωσης πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα τα διαθέσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία κατά τον χρόνο έκδοσης της πράξης (βλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 68 και μνημονευόμενη νομολογία).

208

Επιπλέον, ο έλεγχος της ουσιαστικής νομιμότητας που απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να διενεργήσει πρέπει να πραγματοποιείται, όσον αφορά ειδικότερα διαφορά σχετική με περιοριστικά μέτρα, με γνώμονα όχι μόνον τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στις αιτιολογικές εκθέσεις των προσβαλλόμενων πράξεων, αλλά και εκείνα που παρέχει το Συμβούλιο, σε περίπτωση αμφισβήτησης, στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να αποδείξει το υποστατό των προβαλλομένων στις αιτιολογικές εκθέσεις πραγματικών περιστατικών (βλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 69 και μνημονευόμενη νομολογία).

209

Το γεγονός ότι ένα στοιχείο που προσκομίστηκε προκειμένου να ελαφρυνθεί η θέση προσώπου εις βάρος του οποίου επιβλήθηκαν τα περιοριστικά μέτρα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να του αντιταχθεί προκειμένου να διαπιστωθεί το βάσιμο των λόγων στους οποίους στηρίζονται τα ληφθέντα εις βάρος του περιοριστικά μέτρα (βλ. αποφάσεις της 14ης Μαρτίου 2018, Kim κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, T‑533/15 και T‑264/16, EU:T:2018:138, σκέψη 115 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Mordashova κατά Συμβουλίου, T‑497/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:604, σκέψη 80 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

210

Το παράρτημα B.27 του υπομνήματος αντικρούσεως περιέχει απόσπασμα από τον ιστότοπο «ptsecurity.com», με ημερομηνία 20 Νοεμβρίου 2014 και τίτλο «Positive Technologies received a license from the FSB, allowing work with Cryptographic protection tools» (Η Positive Technologies έλαβε άδεια από την FSB προκειμένου να χρησιμοποιεί εργαλεία κρυπτογραφικής προστασίας). Στο ίδιο απόσπασμα, η Positive Technologies ανήγγειλε την ανανέωση άδειας της FSB η οποία είχε χορηγηθεί για την εκτέλεση εργασιών οι οποίες αφορούσαν τη χρήση πληροφοριών που συνιστούσαν κρατικά απόρρητα.

211

Το παράρτημα B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως περιέχει επίσης απόσπασμα από τον ιστότοπο «ptsecurity.com», με ημερομηνία 2018, στο οποίο περιλαμβάνεται κατάλογος των αδειών και πιστοποιητικών που κατέχει η Positive Technologies, μεταξύ των οποίων και «άδεια της FSB της Ρωσίας για εργασία με εργαλεία κρυπτογραφικής προστασίας» και «άδεια της FSB της Ρωσίας για την εκτέλεση εργασιών με χρήση πληροφοριών οι οποίες συνιστούν κρατικό απόρρητο», καθώς και αντίγραφα των δύο αυτών αδειών.

212

Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα αποσπάσματα από τον ιστότοπο «ptsecurity.com» που προσκόμισε το Συμβούλιο στα παραρτήματα B.27 και B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως δεν την αφορούν. Αφενός, υποστηρίζει ότι η δημοσιευθείσα στις 20 Νοεμβρίου 2014 δήλωση, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα B.27 του υπομνήματος αντικρούσεως, δεν μπορεί να την αφορά, δεδομένου ότι αυτή καταχωρίστηκε ως επιχείρηση στις 27 Σεπτεμβρίου 2017. Αφετέρου, ο αριθμός καταχώρισης και ο αριθμός φορολογικού μητρώου που αναγράφονται στις άδειες, οι οποίες παρατίθενται στο παράρτημα B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως, δεν ανήκουν στην προσφεύγουσα, οι δε άδειες φέρουν ημερομηνία 28 Απριλίου 2015 και 10 Νοεμβρίου 2014, ήτοι χρονολογούνται πριν από την ημερομηνία καταχώρισής της.

213

Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα ως άνω επιχειρήματα της προσφεύγουσας στηρίζονται στην εσφαλμένη παραδοχή ότι καταχωρίστηκε στους επίμαχους καταλόγους ως νομικό πρόσωπο.

214

Συγκεκριμένα, υπενθυμίζεται ότι ο λόγος καταχώρισης αφορά την προσφεύγουσα, άλλως Positive Technologies, ως οντότητα και όχι ως νομικό πρόσωπο.

215

Επομένως, η ημερομηνία καταχωρίσεως της προσφεύγουσας ως νομικού προσώπου δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά το ζήτημα αν η ενδιαφερόμενη οντότητα κατέχει άδεια.

216

Επιπλέον, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα, προκειμένου να περιγράψει τις δραστηριότητές της, στηρίζεται σε απόσπασμα του ιστοτόπου «ptsecurity.com», το οποίο προσκομίζεται στο παράρτημα A.14 του δικογράφου της προσφυγής και φέρει ημερομηνία 2023, και επισημαίνει ότι, «[ό]πως αναφέρεται στον ιστότοπό [της]: «[ε]δώ και 21 έτη, η κύριο αντικείμενό [της] είναι η πρόληψη της ηλεκτρονικής πειρατείας». Επιπλέον, από απόσπασμα του ίδιου ιστοτόπου, το οποίο προσκόμισε το Βασίλειο των Κάτω Χωρών στο παράρτημα N.7 του υπομνήματος παρεμβάσεως και το οποίο φέρει τον τίτλο «About Company», προκύπτει ότι η Positive Technologies συστάθηκε το 2002.

217

Συγκεκριμένα, από τα αποσπάσματα του ιστοτόπου «ptsecurity.com», τα οποία παρατίθενται στα παραρτήματα B.27 και B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως, προκύπτει ότι η οικεία οντότητα –ήτοι η προσφεύγουσα, άλλως Positive Technologies– είναι κάτοχος άδειας της FSB.

218

Εξάλλου, προκειμένου να αποδείξει ότι ο αριθμός φορολογικού μητρώου που αναγράφεται στις άδειες που παρατίθενται στο παράρτημα B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως δεν είναι ο δικός της, η προσφεύγουσα προσκομίζει στο παράρτημα C.15 του υπομνήματος απαντήσεως μετάφραση των αντιγράφων των εν λόγω αδειών.

219

Από την προσκομισθείσα μετάφραση προκύπτει ότι ο αριθμός φορολογικού μητρώου που αναγράφεται στις άδειες αντιστοιχεί στον αριθμό φορολογικού μητρώου της Pozitiv Teknolodzhiz, ο οποίος αναγράφεται και στο απόσπασμα της βάσεως δεδομένων Ready Ratios που αφορά την τελευταία, το οποίο παρατίθεται στο παράρτημα D.2 του υπομνήματος ανταπαντήσεως. Το παράρτημα B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως αποδεικνύει ότι η Pozitiv Teknolodzhiz κατέχει από τις 10 Νοεμβρίου 2014 άδεια που έχει χορηγηθεί από την FSB για εργασίες με εργαλεία κρυπτογραφικής προστασίας, καθώς και, από τις 28 Απριλίου 2015, άδεια που έχει χορηγηθεί από την FSB για τον Δήμο και την περιοχή της Μόσχας (Ρωσία) για εκτέλεση εργασιών με τη χρήση πληροφοριών οι οποίες συνιστούν κρατικό απόρρητο.

220

Πάντως, πρώτον, το έγγραφο αριθ. 1 που περιλαμβάνεται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων αποτελείται από την ενημερωτική σελίδα που προέρχεται από τη βάση δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios και αφορά την προσφεύγουσα, φέρει δε ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 2023. Από το έγγραφο αυτό προκύπτει ότι η Pozitiv Teknolodzhiz είναι θυγατρική της προσφεύγουσας και ότι έχουν τον ίδιο γενικό διευθυντή από τις 6 Αυγούστου 2021.

221

Δεύτερον, το Συμβούλιο προσκόμισε ως παράρτημα του υπομνήματος ανταπαντήσεως τις ενημερωτικές σελίδες της βάσεως δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios της 15ης Μαρτίου 2024 που αφορούν την προσφεύγουσα και την Pozitiv Teknolodzhiz, από τις οποίες προκύπτει ότι η προσφεύγουσα και η Pozitiv Teknolodzhiz έχουν τον ίδιο γενικό διευθυντή, την ίδια ταχυδρομική διεύθυνση και τον ίδιο ιδρυτή καθώς και ότι η Pozitiv Teknolodzhiz καταχωρίστηκε στις 9 Οκτωβρίου 2007.

222

Τρίτον, από τις ενοποιημένες οικονομικές καταστάσεις της προσφεύγουσας για τη χρήση 2021 καθώς και από τις ενδιάμεσες ενοποιημένες οικονομικές καταστάσεις της προσφεύγουσας για το πρώτο τρίμηνο του 2023, οι οποίες επισυνάπτονται στο υπόμνημα ανταπαντήσεως, προκύπτει ότι η Pozitiv Teknolodzhiz είναι μία από τις θυγατρικές της, της οποίας κατέχει το 100 % των μετοχών.

223

Επομένως, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 83 έως 85 ανωτέρω, λαμβανομένου υπόψη του ως άνω ποσοστού κατοχής, ακόμη και αν η Pozitiv Teknolodzhiz αποτελεί νομικό πρόσωπο το οποίο από νομικής απόψεως διακρίνεται από την προσφεύγουσα, το Συμβούλιο βασίμως έκρινε ότι η προσφεύγουσα ασκούσε καθοριστική επιρροή επί της Pozitiv Teknolodzhiz και ότι η εν λόγω θυγατρική δεν αποτελούσε αυτόνομη οντότητα σε σχέση με την προσφεύγουσα.

224

Πρέπει επομένως να γίνει δεκτό, όπως προκύπτει από τη σκέψη 86 ανωτέρω, ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την καταχώριση της προσφεύγουσας ως οντότητας βάσει του κριτηρίου θʹ, στο μέτρο που αποδεικνύεται ότι η Pozitiv Teknolodzhiz, η οποία είναι θυγατρική της, είναι κάτοχος άδειας της FSB.

225

Επομένως, το γεγονός ότι ο αριθμός φορολογικού μητρώου που αναγράφεται στις άδειες της FSB οι οποίες παρατίθενται στα παραρτήματα B.27 και B.28 του υπομνήματος αντικρούσεως δεν αντιστοιχεί στον αριθμό φορολογικού μητρώου της προσφεύγουσας, ως νομικού προσώπου, είναι αδιάφορο προκειμένου να αποδειχθεί ότι η προσφεύγουσα, ως οντότητα, πληροί τις προϋποθέσεις καταχώρισης του κριτηρίου θʹ.

226

Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως καθόσον έκρινε ότι η προσφεύγουσα, άλλως Positive Technologies, ήταν οντότητα η οποία διέθετε άδεια της FSB.

227

Το ανωτέρω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα.

228

Πρώτον, η προσφεύγουσα, στηριζόμενη σε δήλωση του διευθυντή επιχειρήσεών της, ισχυρίζεται ότι δεν διαθέτει καμία άδεια της FSB. Με την προαναφερθείσα δήλωση της 12ης Σεπτεμβρίου 2023 ο διευθυντής επιχειρήσεων της προσφεύγουσας βεβαιώνει ότι η Positive Group PAO, της οποίας ο αριθμός φορολογικού μητρώου είναι 9718077239, δεν διαθέτει και ουδέποτε διέθετε άδεια που έχει χορηγηθεί από την FSB ή από οποιαδήποτε άλλη κυβερνητική αρχή.

229

Πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ως άνω δήλωση δεν ασκεί επιρροή εν προκειμένω, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα ως νομικό πρόσωπο και όχι την οντότητα στην οποία αναφέρονται οι αρχικές πράξεις και οι πρώτες πράξεις περί διατήρησης.

230

Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι από το έγγραφο αριθ. 1 του πρώτου φακέλου αποδεικτικών στοιχείων το οποίο περιέχει την ενημερωτική σελίδα που την αφορά και προέρχεται από τη βάση δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios, με ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου 2023, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν διαθέτει καμία άδεια. Επισημαίνει ότι η ενημερωτική αυτή σελίδα αναφέρει πάντοτε τις άδειες που κατέχουν οι οικείες επιχειρήσεις και τις δραστηριότητες για τις οποίες αυτές χορηγήθηκαν.

231

Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η άδεια της FSB που περιλαμβάνεται στο έγγραφο αριθ. 2 ανήκει στην Pozitiv Teknolodzhiz, θυγατρική της προσφεύγουσας. Επομένως, το γεγονός ότι η συγκεκριμένη άδεια δεν εμφανίζεται στο απόσπασμα της βάσεως δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios που αφορά την προσφεύγουσα ως νομικό πρόσωπο δεν αποδεικνύει ότι η οντότητα στην οποία αναφέρεται ο λόγος καταχώρισης δεν ήταν κάτοχος άδειας της FSB.

232

Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το έγγραφο αριθ. 1, το οποίο περιέχει την ενημερωτική σελίδα που την αφορά και προέρχεται από τη βάση δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios, είναι πιο πρόσφατο και, επομένως, πιο κρίσιμο από το έγγραφο αριθ. 2, το οποίο δεν είναι διαθέσιμο από τον Σεπτέμβριο του 2023. Προκειμένου να αποδείξει ότι το έγγραφο αριθ. 2 είναι παρωχημένο και δεν είναι προσβάσιμο από τον Σεπτέμβριο του 2023, προσκομίζει στο παράρτημα C.14 του υπομνήματος απαντήσεως σελίδα του ιστοτόπου «pt.security.com» με ημερομηνία 8 Φεβρουαρίου 2024 με την ένδειξη «not found» (δεν βρέθηκε).

233

Πλην όμως, διαπιστώνεται ότι το παράρτημα C.14 δεν έχει καμία αποδεικτική ισχύ. Αφενός, από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι η ιστοσελίδα που περιλαμβάνεται στο εν λόγω παράρτημα του υπομνήματος απαντήσεως αντιστοιχεί στη σελίδα του ιστοτόπου «pt.security.com» η οποία περιλαμβάνεται στο έγγραφο αριθ. 2. Αφετέρου, λαμβανομένης υπόψη της ημερομηνίας του παραρτήματος, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να αποσύρθηκε η σελίδα του ιστοτόπου «pt.security.com» στην οποία περιλαμβάνονταν οι άδειες που κατείχε η Positive Technologies μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής.

234

Τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η δήλωση που δημοσίευσε στον Τύπο και η οποία παρατίθεται στο παράρτημα B.29 του υπομνήματος αντικρούσεως δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως αναγνώριση του γεγονότος ότι κατέχει άδεια της FSB.

235

Το παράρτημα B.29 του υπομνήματος αντικρούσεως περιλαμβάνει τέσσερα άρθρα του Τύπου δημοσιευμένα σε διάφορους ιστοτόπους, τα οποία μνημονεύονται στη σκέψη 189 ανωτέρω και αφορούν την απόφαση του Συμβουλίου να επιβάλει κυρώσεις στην Positive Technologies. Οι ιστότοποι «rg.ru» και «xakep.ru» και ο ιστότοπος του MNIAP μνημονεύουν δήλωση, η οποία αποδίδεται στην Positive Technologies, κατά την οποία «[η] απόφαση της [Ένωσης] να επιβάλει κυρώσεις στην Positive Technologies στηρίζεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση κατέχει άδεια της FSB της Ρωσικής Ομοσπονδίας» και κατά την οποία «[η] χορήγηση άδειας της FSB αποτελεί προϋπόθεση για την εργασία όλων των σημαντικών επιχειρηματικών παραγόντων της αγοράς στον τομέα της κυβερνοασφάλειας». Υπενθυμίζεται, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 188 ανωτέρω, ότι η προσφεύγουσα αναφέρει ότι είναι ο συντάκτης της δηλώσεως αυτής. Η παράθεση της δήλωσης είναι ελαφρώς διαφορετική στο άρθρο που δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο «cnews.ru», κατά το οποίο «[ο]ι εκπρόσωποι της [προσφεύγουσας] δήλωσαν ότι η απόφαση που έλαβε η Ένωση εις βάρος της επιχειρήσεως στηριζόταν στο γεγονός ότι η επιχείρηση ήταν κάτοχος άδειας της FSB».

236

Πάντως, αφενός, με το δικόγραφο της προσφυγής, η ίδια η προσφεύγουσα εμφανίζεται υπό την επωνυμία Positive Technologies ως ηγέτης στην αγορά της κυβερνοασφάλειας, όπερ σημαίνει, κατά τη δήλωση αυτήν, ότι κατέχει άδεια της FSB. Αφετέρου, σε κανένα σημείο της εν λόγω δήλωσης, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι κατέχει άδεια της FSB, στοιχείο το οποίο αναγνωρίζει ως λόγο καταχώρισης της επωνυμίας της ή της επωνυμίας Positive Technologies στους επίμαχους καταλόγους.

237

Εξάλλου, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το Συμβούλιο δεν απέδειξε ότι η προσφεύγουσα συμμετείχε πράγματι στον πληροφοριακό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσική Ομοσπονδία ούτε ότι αναπτύσσει τεχνολογίες για τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας, αρκεί η υπόμνηση ότι τούτο δεν αποτελεί προϋπόθεση εφαρμογής του κριτηρίου θʹ.

238

Συγκεκριμένα, το Συμβούλιο δεν όφειλε να αποδείξει πραγματική συνεργασία της προσφεύγουσας με τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας και, ως εκ τούτου, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές.

239

Συναφώς, τα επιχειρήματα με τα οποία η προσφεύγουσα αμφισβητεί τα έγγραφα αριθ. 3 έως και αριθ. 5 τα οποία περιλαμβάνονται στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων είναι επίσης αλυσιτελή. Συγκεκριμένα, τα εν λόγω έγγραφα μνημονεύουν τις κυρώσεις που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά της προσφεύγουσας το 2021, για τον λόγο ότι η τελευταία διοργάνωνε ετήσια συνέδρια τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως τόπος πρόσληψης προσωπικού για την FSB και την GRU. Τα έγγραφα αυτά όμως δεν είναι κρίσιμα προκειμένου να αποδειχθεί ότι η προσφεύγουσα πληρούσε τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ.

240

Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως καθόσον στις αρχικές πράξεις και στις πρώτες πράξεις περί διατήρησης έκρινε ότι η προσφεύγουσα πληρούσε τις προϋποθέσεις εφαρμογής του κριτηρίου θʹ και, ως εκ τούτου, καταχώρισε και διατήρησε την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

Επί των δεύτερων πράξεων περί διατήρησης

241

Υπενθυμίζεται ότι στις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης η επωνυμία της προσφεύγουσας διατηρήθηκε στους επίμαχους καταλόγους για τον ίδιο λόγο με εκείνον που μνημονεύεται στις αρχικές πράξεις και στις πρώτες πράξεις περί διατήρησης.

242

Στο υπόμνημα προσαρμογής που αφορά τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης, το οποίο κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Μαΐου 2024, η προσφεύγουσα παραπέμπει απλώς στα επιχειρήματα που είχε προβάλει για τις αρχικές πράξεις και τις πρώτες πράξεις περί διατήρησης.

243

Ως εκ τούτου, για τους ίδιους λόγους με εκείνους που εκτίθενται στις σκέψεις 184 έως 240 ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως διατηρώντας την επωνυμία της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους με τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης.

Επί των τρίτων πράξεων περί διατήρησης

244

Με την έκδοση των τρίτων πράξεων περί διατήρησης, το Συμβούλιο διατήρησε την καταχώριση της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους με την επωνυμία «Positive Group PJSC, άλλως Positive technologies, άλλως Gruppa Pozitiva» και τροποποίησε τον λόγο καταχώρισης βάσει του κριτηρίου θʹ. Ο συγκεκριμένος λόγος, ο οποίος παρατίθεται στη σκέψη 24 ανωτέρω, αναφέρει ότι η προσφεύγουσα είναι εταιρία χαρτοφυλακίου ομίλου εταιριών ετερογενών δραστηριοτήτων που περιλαμβάνει την Pozitiv Teknolodzhiz, η οποία δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατέχει άδεια της FSB, και, συνεπώς, η προσφεύγουσα είναι οντότητα που δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατέχει άδεια της FSB.

245

Επιπλέον, για να δικαιολογήσει την έκδοση των τρίτων πράξεων περί διατήρησης όσον αφορά την προσφεύγουσα, το Συμβούλιο στηρίχθηκε στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων.

246

Κατά πρώτον, όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ, διαπιστώνεται ότι το έγγραφο αριθ. 3, το οποίο περιλαμβάνεται στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, περιέχει απόσπασμα της ενημερωτικής σελίδας που προέρχεται από τη βάση δεδομένων επιχειρήσεων Ready Ratios και αφορά την Pozitiv Teknolodzhiz, στο οποίο αναφέρεται ότι αυτή δραστηριοποιείται στον τομέα του προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών.

247

Επιπλέον, τα έγγραφα αριθ. 6 και αριθ. 7, τα οποία περιλαμβάνονται στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, είναι σελίδες του ιστοτόπου «pt.security.com» με ημερομηνία 3 Ιουλίου 2024 από τις οποίες αποδεικνύεται ότι η Pozitiv Teknolodzhiz είναι θυγατρική η οποία ανήκει κατά ποσοστό 100 % στην προσφεύγουσα και δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας.

248

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η Pozitiv Teknolodzhiz είναι θυγατρική πλήρως ελεγχόμενη από την προσφεύγουσα, η οποία ασκεί τις δραστηριότητές της στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας.

249

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι από τις σκέψεις 220 έως 223 ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα κατέχει το 100 % της θυγατρικής της Pozitiv Teknolodzhiz, ότι η προσφεύγουσα και η Pozitiv Teknolodzhiz έχουν τον ίδιο διευθυντή και την ίδια ταχυδρομική διεύθυνση, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα, και ότι το Συμβούλιο, ως εκ τούτου, βασίμως θεώρησε ότι αποτελούσαν μία ενιαία οντότητα.

250

Ως εκ τούτου, διαπιστώνεται ότι το Συμβούλιο, στηριζόμενο στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, απέδειξε επαρκώς ότι κατά τον χρόνο έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης η προσφεύγουσα ήταν «οντότητα η οποία δραστηριοποιείται στον ρωσικό τομέα ΤΠ» και, ως εκ τούτου, πληρούσε την πρώτη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα.

251

Κατά δεύτερον, με το υπόμνημα προσαρμογής που κατέθεσε σχετικά με τις τρίτες πράξεις περί διατήρησης, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Συμβούλιο υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως καθόσον έκρινε ότι αυτή πληρούσε τη δεύτερη προϋπόθεση του κριτηρίου θʹ, το οποίο αφορά την κατοχή άδειας της FSB.

252

Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επωνυμία της δεν μπορούσε να καταχωριστεί στους επίμαχους καταλόγους με βάση άδεια της FSB την οποία φέρεται να κατέχει μία από τις θυγατρικές της. Η γραμματική ερμηνεία του κριτηρίου θʹ απαιτεί η οικεία οντότητα να είναι η ίδια κάτοχος άδειας της FSB. Υποστηρίζει ότι στη σχέση μεταξύ μητρικής και θυγατρικής κάθε οντότητα είναι νομικώς διακριτή και η συμπεριφορά της θυγατρικής δεν μπορεί να καταλογισθεί αυτομάτως στη μητρική εταιρία. Αδειοδοτείται μόνον το νομικό πρόσωπο στο οποίο έχει χορηγηθεί η άδεια.

253

Αφενός, υπενθυμίζεται ότι οι τρίτες πράξεις περί διατήρησης δεν αφορούν την προσφεύγουσα ως «νομικό πρόσωπο» ή «νομική οντότητα», αλλά ως «οντότητα». Το γεγονός επομένως ότι η προσφεύγουσα διαθέτει νομική προσωπικότητα διακριτή από εκείνη της θυγατρικής της είναι αδιάφορο προκειμένου να αποδειχθεί ότι η προσφεύγουσα πληροί τις προϋποθέσεις καταχώρισης βάσει του κριτηρίου θʹ.

254

Αφετέρου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η εφαρμογή του κριτηρίου θʹ δεν συνεπάγεται καταλογισμό της συμπεριφοράς της θυγατρικής στη μητρική εταιρία. Υπενθυμίζεται ότι η εφαρμογή του κριτηρίου θʹ δεν απαιτεί να αποδειχθεί ότι η προσφεύγουσα ή η θυγατρική της επέδειξε συγκεκριμένη συμπεριφορά, αλλά μόνον ότι η οντότητα την οποία αφορούν τα περιοριστικά μέτρα κατέχει άδεια της FSB.

255

Επομένως, το επιχείρημα κατά το οποίο το γεγονός ότι άδεια η οποία έχει χορηγηθεί σε νομικό πρόσωπο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άλλη οντότητα, ήτοι από τη μητρική εταιρία ή άλλη θυγατρική, είναι αλυσιτελές.

256

Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι από τη σκέψη 249 ανωτέρω προκύπτει ότι το Συμβούλιο ορθώς έκρινε ότι η Pozitiv Teknolodzhiz και η προσφεύγουσα αποτελούσαν μία ενιαία οντότητα.

257

Συνεπώς, υπό τις συνθήκες αυτές, όπως προκύπτει από τη σκέψη 86 ανωτέρω, πληρούνται οι προϋποθέσεις για την καταχώριση της προσφεύγουσας ως οντότητας βάσει του κριτηρίου θʹ, εφόσον αποδεικνύεται ότι η θυγατρική της Pozitiv Teknolodzhiz πληροί τις προϋποθέσεις αυτές.

258

Δεύτερον, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι ο τρίτος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων δεν περιέχει καμία κρίσιμη πληροφορία σχετικά με το γεγονός ότι η Pozitiv Teknolodzhiz κατέχει άδεια της FSB.

259

Προκειμένου να αποδείξει ότι η Pozitiv Teknolodzhiz κατείχε άδεια της FSB, το Συμβούλιο στηρίχθηκε σε διάφορα έγγραφα τα οποία περιλαμβάνονται στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Το έγγραφο αριθ. 2, το οποίο περιλαμβανόταν ήδη στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων και μνημονεύεται στη σκέψη 201 ανωτέρω, αποτελεί απόσπασμα παρουσίασης PowerPoint, δημοσιευθείσας στον ιστότοπο της Positive Technologies «ptsecurity.com», όπου παρουσιάζονταν διάφορες άδειες τις οποίες κατείχε η Positive Technologies, μεταξύ των οποίων και μια άδεια της FSB. Το έγγραφο αριθ. 8, πανομοιότυπο με μνημονευόμενο στη σκέψη 211 ανωτέρω, περιλαμβάνει απόσπασμα από τον ίδιο ιστότοπο, με ημερομηνία 2018, στο οποίο το Συμβούλιο απέκτησε πρόσβαση στις 3 Ιουλίου 2024, στο οποίο περιλαμβάνεται κατάλογος των αδειών και πιστοποιητικών που κατέχει η Positive Technologies, μεταξύ των οποίων «άδεια της FSB της Ρωσίας για εργασία με εργαλεία κρυπτογραφικής προστασίας» και «άδεια της FSB της Ρωσίας για την εκτέλεση εργασιών με χρήση πληροφοριών οι οποίες συνιστούν κρατικό απόρρητο», καθώς και αντίγραφα των δύο αυτών αδειών. Το έγγραφο αριθ. 9, πανομοιότυπο με αυτό που μνημονεύθηκε στη σκέψη 210 ανωτέρω, περιλαμβάνει επίσης απόσπασμα από τον ιστότοπο «ptsecurity.com», με ημερομηνία 20 Νοεμβρίου 2014, στο οποίο το Συμβούλιο είχε πρόσβαση τον Νοέμβριο του 2023, με τίτλο «Positive Technologies received a license from the FSB, allowing work with Cryptographic protection tools» (Η Positive Technologies έλαβε άδεια της FSB με την οποία μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία κρυπτογραφικής προστασίας), στο οποίο αναγράφονται οι δραστηριότητες για τις οποίες χορηγήθηκε η συγκεκριμένη άδεια. Στο ίδιο απόσπασμα, η Positive Technologies ανήγγειλε την ανανέωση άδειας της FSB η οποία είχε χορηγηθεί για την εκτέλεση εργασιών οι οποίες αφορούσαν τη χρήση πληροφοριών που συνιστούσαν κρατικά απόρρητα.

260

Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι το έγγραφο αριθ. 2 είναι εξαιρετικά δυσανάγνωστο με αποτέλεσμα να μη διακρίνεται ούτε η κατηγορία της οικείας άδειας, ούτε η ταυτότητα του κατόχου της, ούτε και αν αυτή εξακολουθούσε να ισχύει κατά την ημερομηνία έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης.

261

Πλην όμως, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 204 και 205 ανωτέρω, αφενός, από τη σελίδα του ιστοτόπου της Positive Technologies που περιλαμβάνεται στο έγγραφο αριθ. 2 προκύπτει ότι η Positive Technologies είναι κάτοχος άδειας της FSB και, αφετέρου, ότι είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι δεν διακρίνεται η κατηγορία της άδειας.

262

Στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, το έγγραφο αριθ. 2 συμπληρώνεται από το έγγραφο αριθ. 8, το οποίο περιλαμβάνει κατάλογο από τον οποίο προκύπτουν σαφώς οι διάφορες άδειες τις οποίες κατείχε η Positive Technologies, καθώς και αντίγραφο δύο αδειών της FSB, μετάφραση των οποίων προσκόμισε η προσφεύγουσα στο παράρτημα C.15 του υπομνήματος απαντήσεως.

263

Όπως όμως διαπιστώθηκε στη σκέψη 219 ανωτέρω, ο αριθμός φορολογικού μητρώου που αναγράφεται στις άδειες αυτές αντιστοιχεί στον αριθμό φορολογικού μητρώου της Pozitiv Teknolodzhiz, ο οποίος μνημονεύεται στο απόσπασμα της βάσεως δεδομένων Ready Ratios που αφορά την τελευταία, το οποίο περιλαμβάνεται στο έγγραφο αριθ. 3 του τρίτου φακέλου αποδείξεων.

264

Όσον αφορά την πρώτη άδεια της FSB σχετικά με δραστηριότητες στις οποίες χρησιμοποιούνται κρυπτογραφικά εργαλεία, την οποία χορήγησε η FSB στην Pozitiv Teknolodzhiz στις 10 Νοεμβρίου 2014, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο δεν απέδειξε ότι η άδεια αυτή εξακολουθούσε να ισχύει κατά την ημερομηνία έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης.

265

Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η άδεια της FSB που περιλαμβάνεται στο έγγραφο αριθ. 8 χορηγήθηκε από την FSB για απεριόριστο χρονικό διάστημα και ότι το Συμβούλιο ευλόγως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Pozitiv Teknolodzhiz εξακολουθούσε να είναι κάτοχος της άδειας αυτής κατά την ημερομηνία έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης.

266

Υπενθυμίζεται επιπλέον ότι, δεδομένου ότι το κριτήριο θʹ προβλέπει την κατοχή οποιασδήποτε άδειας της FSB, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας σχετικά με το είδος της εν λόγω άδειας κρυπτογράφησης είναι αλυσιτελή.

267

Όσον αφορά τη δεύτερη άδεια της FSB, η οποία χορηγήθηκε από την εν λόγω υπηρεσία στην Pozitiv Teknolodzhiz στις 28 Απριλίου 2015 για την εκτέλεση εργασιών με τη χρήση πληροφοριών οι οποίες συνιστούν κρατικό απόρρητο και η οποία ίσχυε μέχρι τις 8 Απριλίου 2020, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι αυτή έληξε.

268

Συναφώς, επισημαίνεται ότι το Συμβούλιο έλαβε υπόψη το έγγραφο αριθ. 9, το οποίο περιλαμβάνεται στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, αναφέροντας ότι η άδεια αυτή είχε χορηγηθεί στην Pozitiv Teknolodzhiz κατόπιν αιτήσεως ανανέωσης προηγούμενης αδείας. Το Συμβούλιο επισημαίνει ότι είναι επομένως πιθανό η Pozitiv Teknolodzhiz να έχει ζητήσει και να έχει λάβει νέα ανανέωση της εν λόγω άδειας.

269

Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το γεγονός ότι το έγγραφο αριθ. 9 χρονολογείται από το 2014 δεν αρκεί για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το εν λόγω έγγραφο δεν είναι πλέον κρίσιμο κατά την ημερομηνία έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης. Συγκεκριμένα, από το έγγραφο αυτό προκύπτει ότι το 2014 η Positive Technologies ανήγγειλε την ανανέωση της δεύτερης άδειας της FSB.

270

Υπενθυμίζεται ότι, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που μνημονεύεται στις σκέψεις 175 και 176 ανωτέρω, απόκειται στο Συμβούλιο να αποδείξει το βάσιμο των λόγων που μνημονεύονται έναντι της προσφεύγουσας κατά τον χρόνο έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης και ότι ανταποκρίνεται στο βάρος απόδειξης που φέρει εφόσον προσκομίσει δέσμη αρκούντως συγκεκριμένων, σαφών και συγκλινουσών ενδείξεων. Επιπλέον, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στις σκέψεις 111, 177 και 179 ανωτέρω, πρέπει να ληφθεί υπόψη η δυσκολία πρόσβασης σε αποδεικτικά και ορισμένα πληροφοριακά στοιχεία, λαμβανομένης ιδίως υπόψη της κατάστασης που επικρατεί λόγω της σύγκρουσης μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ουκρανίας.

271

Συναφώς, από το σχετικό με την Pozitiv Teknolodzhiz απόσπασμα της βάσεως δεδομένων Ready Ratios που προσκομίστηκε ως παράρτημα του υπομνήματος ανταπαντήσεως προκύπτει ότι το τμήμα του κειμένου το οποίο αφορά τις άδειες που κατέχει η Pozitiv Teknolodzhiz απαλείφθηκε κατ’ εφαρμογήν της ρωσικής ομοσπονδιακής νομοθεσίας και φέρει τη μνεία «η πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές είναι περιορισμένη».

272

Το Συμβούλιο μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει ότι δεν θα ήταν αναγκαία η απάλειψη του σχετικού κειμένου αν η Pozitiv Teknolodzhiz δεν διέθετε καμία άδεια.

273

Επομένως, το Συμβούλιο στηρίχθηκε σε ένα σύνολο αρκούντως αξιόπιστων στοιχείων τα οποία του παρείχαν τη δυνατότητα να θεωρήσει ευλόγως ότι η Pozitiv Teknolodzhiz είχε ζητήσει την ανανέωση της δεύτερης άδειας για την πραγματοποίηση εργασιών με τη χρήση πληροφοριών οι οποίες συνιστούσαν κρατικό απόρρητο μετά το 2020 και ότι εξακολουθούσε να κατέχει την άδεια αυτή κατά τον χρόνο έκδοσης των τρίτων πράξεων περί διατήρησης.

274

Η προσφεύγουσα όμως δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να αναιρέσει τη διαπίστωση αυτήν. Ερωτηθείσα συναφώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, δήλωσε επανειλημμένως ότι δεν διέθετε πληροφορίες σχετικά με το αν η Pozitiv Teknolodzhiz κατείχε ή όχι άδεια της FSB.

275

Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι τα έγγραφα που περιλαμβάνονται στον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων αποδεικνύουν επαρκώς κατά νόμον ότι η Pozitiv Teknolodzhiz, θυγατρική ανήκουσα εξ ολοκλήρου στην προσφεύγουσα, ήταν κάτοχος άδειας της FSB κατά την ημερομηνία εκδόσεως των τρίτων πράξεων περί διατήρησης.

276

Πρέπει επομένως να γίνει δεκτό ότι το Συμβούλιο απέδειξε ότι η προσφεύγουσα, άλλως Positive Technologies, αποτελούσε οντότητα η οποία κατείχε άδεια της FSB και πληρούσε τη δεύτερη προϋπόθεση που προβλέπεται στο κριτήριο θʹ.

277

Ως εκ τούτου, το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως καθόσον στις τρίτες πράξεις περί διατήρησης έκρινε ότι η προσφεύγουσα πληρούσε τις προϋποθέσεις εφαρμογής του κριτηρίου θʹ και, ως εκ τούτου, διατήρησε την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

278

Επομένως, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.

Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και παράβαση της υποχρέωσης επανεξέτασης της απόφασης περί καταχώρισης της επωνυμίας της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους

279

Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως διαιρείται, κατ’ ουσίαν, σε δύο σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αφορά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και το δεύτερο παράβαση εκ μέρους του Συμβουλίου της υποχρέωσης που υπέχει προς επανεξέταση της απόφασής του περί καταχώρισης της επωνυμίας της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους.

Επί του πρώτου σκέλους, το οποίο αφορά προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας

280

Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Συμβούλιο προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνάς της διαβιβάζοντάς της καθυστερημένα τον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων.

281

Αφενός, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι ο δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων, ο οποίος φέρει ημερομηνία 16 Μαΐου 2023, ήτοι ημερομηνία η οποία προηγείται της έκδοσης των αρχικών πράξεων, δεν της διαβιβάστηκε από το Συμβούλιο σε απάντηση της από 13 Ιουλίου 2023 αιτήσεώς της περί κοινοποίησης του φακέλου στον οποίο στηρίχθηκε η καταχώριση της επωνυμίας της στους καταλόγους που προσαρτώνται ως παράρτημα στις αρχικές πράξεις. Αφετέρου, υποστηρίζει ότι, δεδομένου ότι ο δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων τής διαβιβάστηκε κατόπιν της από 25 Σεπτεμβρίου 2023 αιτήσεώς της περί προσβάσεως στα έγγραφα που δικαιολογούσαν τη διατήρηση της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους, ο συγκεκριμένος φάκελος περιείχε νέα στοιχεία τα οποία δικαιολογούσαν τη διατήρηση αυτήν. Επομένως, το Συμβούλιο είχε την υποχρέωση να της παράσχει τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία πριν από την έκδοση των πρώτων πράξεων περί διατήρησης.

282

Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τον έλεγχο των περιοριστικών μέτρων, τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης οφείλουν να διασφαλίζουν τον, κατ’ αρχήν πλήρη, έλεγχο της νομιμότητας όλων των πράξεων της Ένωσης από πλευράς των θεμελιωδών δικαιωμάτων τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της έννομης τάξης της Ένωσης. Μεταξύ των θεμελιωδών αυτών δικαιωμάτων περιλαμβάνονται, ιδίως, ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας και το δικαίωμα σε αποτελεσματική δικαστική προστασία (βλ. απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2024, CRA κατά Συμβουλίου, T‑201/23, EU:T:2024:697, σκέψεις 59 και 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

283

Κατά πάγια νομολογία, το κατοχυρωμένο στο άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη δικαίωμα ακροάσεως σε κάθε διαδικασία, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των δικαιωμάτων άμυνας, διασφαλίζει σε κάθε πρόσωπο τη δυνατότητα να γνωστοποιεί λυσιτελώς και αποτελεσματικώς την άποψή του, κατά τη διάρκεια διοικητικής διαδικασίας και πριν από την έκδοση οποιασδήποτε αποφάσεως δυνάμενης να επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντά του (βλ. απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 75 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 79).

284

Όσον αφορά τον σεβασμό του δικαιώματος ακροάσεως, από τη νομολογία προκύπτει ότι, οσάκις πρόκειται για την αρχική απόφαση περί καταχωρίσεως του ονόματος προσώπου ή οντότητας σε κατάλογο προσώπων και οντοτήτων των οποίων δεσμεύονται τα κεφάλαια, το Συμβούλιο δεν υποχρεούται να γνωστοποιήσει προηγουμένως στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή την ενδιαφερόμενη οντότητα τους λόγους στους οποίους προτίθεται να στηρίξει την εν λόγω εγγραφή. Ειδικότερα, προκειμένου να μη θιγεί η αποτελεσματικότητά του, ένα τέτοιο μέτρο πρέπει, ως εκ της φύσεώς του, να είναι αιφνιδιαστικό και να μπορεί να εφαρμοσθεί αμέσως. Κατόπιν αιτήσεως προς το Συμβούλιο, το ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή η ενδιαφερόμενη οντότητα έχει επίσης το δικαίωμα να υποστηρίξει την άποψή του/της σε σχέση με τα στοιχεία αυτά και αφού εκδοθεί η πράξη (βλ. απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, RT France κατά Συμβουλίου, T‑125/22, EU:T:2022:483, σκέψη 80 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

285

Αντιθέτως, στο πλαίσιο διαδικασίας αφορώσας την έκδοση αποφάσεως, μεταξύ άλλων, περί διατηρήσεως του ονόματος προσώπου σε κατάλογο που περιέχεται σε παράρτημα πράξεως επιβάλλουσας περιοριστικά μέτρα, ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας επιβάλλει η αρμόδια αρχή της Ένωσης να κοινοποιεί στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο τα στοιχεία που διαθέτει εις βάρος του για να στηρίξει την απόφασή της, προκειμένου το πρόσωπο αυτό να μπορέσει να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και να αποφασίσει έχοντας πλήρη γνώση όλων των στοιχείων αν είναι σκόπιμο να προσφύγει στον δικαστή της Ένωσης. Κατά την κοινοποίηση αυτή, η αρμόδια αρχή της Ένωσης πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα στο πρόσωπο αυτό να γνωστοποιήσει επωφελώς την άποψή του επί των λόγων που ελήφθησαν υπόψη εναντίον του (αποφάσεις της 10ης Μαΐου 2016, Mikhalchanka κατά Συμβουλίου, T‑693/13, EU:T:2016:283, σκέψεις 46 και 47, και της 12ης Φεβρουαρίου 2020, Amisi Kumba κατά Συμβουλίου, T‑163/18, EU:T:2020:57, σκέψη 50· πρβλ., επίσης, απόφαση της 18ης Ιουλίου 2013, Επιτροπή κ.λπ. κατά Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P και C‑595/10 P, EU:C:2013:518, σκέψεις 111 και 112).

286

Το δικαίωμα ακροάσεως πριν από την έκδοση πράξεων με τις οποίες διατηρείται το όνομα προσώπου ή οντότητας σε κατάλογο προσώπων ή οντοτήτων που υπόκεινται περιοριστικά μέτρα παρέχεται υποχρεωτικώς όταν το Συμβούλιο λαμβάνει υπόψη, στην απόφαση περί διατήρησης του ονόματός του στον κατάλογο, νέα στοιχεία εις βάρος του ενδιαφερομένου, δηλαδή στοιχεία που δεν είχαν ληφθεί υπόψη στην αρχική απόφαση περί καταχώρισης του ονόματός του στον ίδιο κατάλογο (βλ. αποφάσεις της 18ης Ιουνίου 2015, Ipatau κατά Συμβουλίου, C‑535/14 P, EU:C:2015:407, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 102 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

287

Εντούτοις, εφόσον η διατήρηση του ονόματος του θιγόμενου προσώπου ή της θιγόμενης οντότητας σε κατάλογο προσώπων ή οντοτήτων που υπόκεινται σε περιοριστικά μέτρα στηρίζεται στους ίδιους λόγους με εκείνους που δικαιολόγησαν την έκδοση της αρχικής πράξης, χωρίς να ληφθούν υπόψη νέα στοιχεία εις βάρος του, το Συμβούλιο δεν υποχρεούται, στο πλαίσιο του σεβασμού του δικαιώματος ακροάσεως του ενδιαφερομένου, να του γνωστοποιήσει εκ νέου τα εις βάρος του στοιχεία (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 103 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2024, Shamalov κατά Συμβουλίου, T‑651/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:576, σκέψη 124 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

288

Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι ο δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων περιέχει έγγραφο εργασίας το οποίο εκπόνησε η ΕΥΕΔ και το οποίο είχε ως αντικείμενο το εξής: «UKRAINE […], Underlying/supporting evidence – Horizontal Evidence Pack – status based IT – territorial integrity regime» (ΟΥΚΡΑΝΙΑ […], υποστηρικτικά στοιχεία – Αρχείο οριζόντιων αποδεικτικών στοιχείων – καθεστώς βασισμένο στην πληροφορική – σύστημα εδαφικής ακεραιότητας). Το εν λόγω έγγραφο εργασίας υποβλήθηκε στο Συμβούλιο προς στήριξη της πρόθεσης του τελευταίου να θεσπίσει νέο κριτήριο για τη λήψη περιοριστικών μέτρων κατά νομικών προσώπων, οντοτήτων ή φορέων που δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα πληροφορικής και κατέχουν άδεια που έχει χορηγηθεί από την FSB ή το ρωσικό Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου. Το έγγραφο αυτό περιλαμβάνει διάφορες πηγές σχετικά με τις ρωσικές απειλές στον τομέα της πληροφόρησης και των τεχνολογιών της πληροφορίας, τις άδειες της FSB και την άδεια «όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού» που χορηγείται από το ρωσικό Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου.

289

Επισημαίνεται ότι, όπως υποστήριξε και το Συμβούλιο, ο δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων αποτελεί έγγραφο εργασίας της ΕΥΕΔ το οποίο εκπονήθηκε προς στήριξη της θέσπισης του κριτηρίου θʹ, αλλά δεν περιέχει κανένα στοιχείο σχετικά με την ατομική κατάσταση της προσφεύγουσας ή την καταχώριση της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους, γεγονός το οποίο παραδέχθηκε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.

290

Κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα ακροάσεως στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας που αφορά συγκεκριμένο πρόσωπο –δικαίωμα που πρέπει να τυγχάνει σεβασμού ακόμη και αν δεν υπάρχει καμία ρύθμιση σχετική με την εν λόγω διαδικασία– δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 29 ΣΕΕ και της διαδικασίας του άρθρου 215 ΣΛΕΕ, οι οποίες, όπως εν προκειμένω, καταλήγουν στη λήψη μέτρων γενικής ισχύος. Πράγματι, καμία διάταξη δεν επιβάλλει στο Συμβούλιο την υποχρέωση να ενημερώνει για τη θέσπιση νέου κριτηρίου γενικής ισχύος κάθε πρόσωπο το οποίο πληροί δυνητικώς το κριτήριο αυτό (βλ. απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2023, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου, T‑65/18 RENV, EU:T:2023:529, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

291

Ως εκ τούτου, στο μέτρο που ο δεύτερος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων δεν περιείχε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο στο οποίο να στηρίχθηκε η καταχώριση και η διατήρηση της επωνυμίας της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους, το Συμβούλιο δεν είχε την υποχρέωση να τον κοινοποιήσει στην προσφεύγουσα κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 284 έως 286 ανωτέρω, είτε απαντώντας στο αίτημα της προσφεύγουσας της 13ης Ιουλίου 2023 είτε πριν από την έκδοση των πρώτων πράξεων περί διατήρησης. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να προβάλει λυσιτελώς προσβολή των δικαιωμάτων άμυνάς της.

292

Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να είναι αναγκαίο να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί των επιχειρημάτων του Συμβουλίου με τα οποία αμφισβητείται το παραδεκτό του.

Επί του δεύτερου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται παράβαση εκ μέρους του Συμβουλίου της υποχρέωσης επανεξέτασης της απόφασής του περί καταχώρισης της επωνυμίας της προσφεύγουσας στους επίμαχους καταλόγους

–

Επί των πρώτων πράξεων περί διατήρησης

293

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 6 της απόφασης 2014/145 και από το άρθρο 14 του κανονισμού 269/2014 να προβεί σε νομότυπη εξέταση των αποφάσεών της περί καταχώρισης στους καταλόγους των προσώπων που υπόκεινται σε περιοριστικά μέτρα, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι τα μέτρα αυτά εξακολουθούν να είναι πρόσφορα. Υποστηρίζει ότι από την προσήκουσα εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν προς στήριξη της καταχώρισης της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους θα προέκυπτε ότι δεν διέθετε άδεια της FSB και ότι θα έπρεπε να είχε οδηγήσει στη διαγραφή της επωνυμίας της από τους επίμαχους καταλόγους.

294

Το άρθρο 6, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2014/145 ορίζει ότι «[η] παρούσα απόφαση τελεί υπό διαρκή επανεξέταση». Το άρθρο 14, παράγραφος 4, του κανονισμού 269/2014 αναφέρει ότι «[ο] κατάλογος του παραρτήματος Ι αναθεωρείται σε τακτά χρονικά διαστήματα και τουλάχιστον κάθε δωδεκάμηνο».

295

Επισημαίνεται ότι τα περιοριστικά μέτρα έχουν προληπτικό και, εξ ορισμού, προσωρινό χαρακτήρα, η δε ισχύς τους εξαρτάται πάντοτε από το αν εξακολουθούν να υφίστανται οι πραγματικές και νομικές περιστάσεις βάσει των οποίων ελήφθησαν τα περιοριστικά μέτρα, καθώς και από την ανάγκη διατήρησής τους σε ισχύ προς επίτευξη του επιδιωκόμενου με τα μέτρα αυτά σκοπού. Συνεπώς, κατά την περιοδική επανεξέταση των εν λόγω μέτρων, απόκειται στο Συμβούλιο να προβαίνει σε επικαιροποιημένη εκτίμηση της κατάστασης και σε απολογισμό του αντίκτυπου των μέτρων, προκειμένου να κρίνει αν τα μέτρα κατέστησαν δυνατή την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκονταν με την αρχική καταχώριση των ονομάτων των ενδιαφερόμενων προσώπων και οντοτήτων στον επίμαχο κατάλογο ή αν εξακολουθεί να είναι δυνατή η συναγωγή του ίδιου συμπεράσματος σχετικά με τα εν λόγω πρόσωπα και οντότητες (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 168 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, της 29ης Μαΐου 2024, Belavia κατά Συμβουλίου, T‑116/22, EU:T:2024:334, σκέψη 76 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Tokareva κατά Συμβουλίου, T‑744/22, EU:T:2024:608, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

296

Υπενθυμίζεται επίσης ότι, προκειμένου να αιτιολογηθεί η διατήρηση του ονόματος προσώπου στον κατάλογο, δεν απαγορεύεται να στηριχθεί το Συμβούλιο στα ίδια αποδεικτικά στοιχεία που δικαιολόγησαν την αρχική καταχώριση, την εκ νέου καταχώριση ή την προηγούμενη διατήρηση του ονόματος του ενδιαφερόμενου προσώπου στον κατάλογο, υπό την προϋπόθεση ότι, αφενός, οι λόγοι εγγραφής παραμένουν αμετάβλητοι και, αφετέρου, το πλαίσιο δεν έχει μεταβληθεί κατά τρόπο που να καθιστά τα στοιχεία αυτά παρωχημένα. Το πλαίσιο αυτό περιλαμβάνει όχι μόνον την κατάσταση της χώρας ως προς την οποία έχει θεσπιστεί το σύστημα περιοριστικών μέτρων, αλλά και την ιδιαίτερη κατάσταση του οικείου προσώπου (βλ. αποφάσεις της 15ης Νοεμβρίου 2023, OT κατά Συμβουλίου, T‑193/22, EU:T:2023:716, σκέψη 169 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 29ης Μαΐου 2024, Belavia κατά Συμβουλίου, T‑116/22, EU:T:2024:334, σκέψη 77 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

297

Εν προκειμένω, η δημοσιευθείσα στην Επίσημη Εφημερίδα της 26ης Ιουνίου 2023 ανακοίνωση, η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 9 ανωτέρω, ενημέρωνε τα πρόσωπα, τις οντότητες και τους φορείς που υπόκεινται στα περιοριστικά μέτρα που προέβλεπαν οι αρχικές πράξεις ότι μπορούσαν να υποβάλουν στο Συμβούλιο, πριν από τις 14 Ιουλίου 2023, αίτηση επανεξέτασης της απόφασης με την οποία τα ονόματα ή οι επωνυμίες τους είχαν καταχωριστεί στους καταλόγους των παραρτημάτων των πράξεων αυτών.

298

Πλην όμως, αφενός, η προσφεύγουσα δεν έκανε χρήση της δυνατότητας που της είχε παρασχεθεί να υποβάλει στο Συμβούλιο αίτηση επανεξέτασης της καταχώρισης της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους μετά την έκδοση των αρχικών πράξεων.

299

Αφετέρου, επισημαίνεται ότι, για την έκδοση των πρώτων πράξεων περί διατήρησης, το Συμβούλιο στηρίχθηκε στον ίδιο λόγο για τον οποίο εξέδωσε τις αρχικές πράξεις και στηρίχθηκε στον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων, χωρίς να ληφθούν υπόψη νέα στοιχεία εις βάρος της προσφεύγουσας.

300

Εξάλλου, από την ανάλυση του τρίτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε πλάνη εκτιμήσεως καθόσον έκρινε, κατά τον χρόνο έκδοσης των πρώτων πράξεων περί διατήρησης, ότι η σοβαρότητα της καταστάσεως στην Ουκρανία εξακολουθούσε να υφίσταται και ότι η προσφεύγουσα πληρούσε τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ.

301

Ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα δεν μπορεί βασίμως να υποστηρίξει ότι το Συμβούλιο παρέβη την υποχρέωση επανεξέτασης που υπέχει πριν από την έκδοση των πρώτων πράξεων περί διατήρησης.

–

Επί των δεύτερων πράξεων περί διατήρησης

302

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο, πριν από την έκδοση των δεύτερων πράξεων περί διατήρησης, δεν επανεξέτασε αν ο λόγος για τον οποίο καταχωρίστηκε η επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους εξακολουθούσε να ισχύει και δεν έλαβε υπόψη τις παρατηρήσεις που είχε διατυπώσει η προσφεύγουσα, κατά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 3, της απόφασης 2014/145 και του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 269/2014. Ισχυρίζεται ότι, με την αίτηση επανεξέτασης που υπέβαλε την 1η Νοεμβρίου 2023, εξήγησε με σαφήνεια ότι η εκ μέρους του Συμβουλίου παρανόηση του ρωσικού συστήματος χορηγήσεως αδειών είχε ως συνέπεια την εσφαλμένη εφαρμογή από το εν λόγω θεσμικό όργανο του κριτηρίου θʹ και απέδειξε ότι δεν ενέπιπτε στο κριτήριο αυτό.

303

Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι το Συμβούλιο περιορίστηκε να δηλώσει, με έγγραφο της 13ης Μαρτίου 2024, ότι δεν μπορούσε να δεχθεί την εκ μέρους της ερμηνεία του κριτηρίου θʹ χωρίς να πραγματοποιηθούν συζητήσεις ή να παρασχεθούν εξηγήσεις. Το Συμβούλιο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό στοιχείο που την αφορούσε, ήτοι το απόσπασμα από τη βάση δεδομένων Ready Ratios, το οποίο να αποδεικνύει ότι δεν κατείχε άδεια της FSB. Υποστηρίζει ότι, αν το Συμβούλιο είχε εξετάσει τις πληροφορίες που είχε παράσχει η ίδια και είχε επανεξετάσει την απόφασή του, δεν θα είχε διατηρήσει την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

304

Το άρθρο 3, παράγραφος 3, της απόφασης 2014/145 και το άρθρο 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 269/2014 προβλέπουν τα εξής:

305

Όταν το ενδιαφερόμενο πρόσωπο διατυπώνει παρατηρήσεις επί της αιτιολογικής εκθέσεως, η αρμόδια αρχή της Ένωσης οφείλει να εξετάσει, με επιμέλεια και αμεροληψία, το βάσιμο των προβαλλομένων λόγων, με γνώμονα τις παρατηρήσεις αυτές και, ενδεχομένως, των συνημμένων σε αυτές απαλλακτικών στοιχείων (αποφάσεις της 18ης Ιουλίου 2013, Επιτροπή κ.λπ. κατά Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P και C‑595/10 P, EU:C:2013:518, σκέψη 114, και της 6ης Ιουνίου 2018, Arbuzov κατά Συμβουλίου, T‑258/17, EU:T:2018:331, σκέψη 61).

306

Ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας και του δικαιώματος ακροάσεως συνεπάγεται μεν υποχρέωση των θεσμικών οργάνων της Ένωσης να παρέχουν στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο τη δυνατότητα να γνωστοποιεί απρόσκοπτα την άποψή του, όχι όμως και την υποχρέωσή τους να συμφωνήσουν με την άποψη αυτή (αποφάσεις της 27ης Σεπτεμβρίου 2018, Ezz κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑288/15, EU:T:2018:619, σκέψη 330, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Mordashova κατά Συμβουλίου, T‑497/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:604, σκέψη 70).

307

Ως εκ τούτου, το γεγονός και μόνο ότι το Συμβούλιο δεν διαπίστωσε το αβάσιμο της παρατάσεως των περιοριστικών μέτρων και ότι δεν έκρινε καν σκόπιμο να προβεί σε εξακριβώσεις κατόπιν των παρατηρήσεων της προσφεύγουσας δεν υποδηλώνει ότι οι εν λόγω παρατηρήσεις δεν ελήφθησαν υπόψη (απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Mordashova κατά Συμβουλίου, T‑497/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:604, σκέψη 71· πρβλ., επίσης, απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2018, Ezz κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑288/15, EU:T:2018:619, σκέψη 331).

308

Εξάλλου, το Συμβούλιο δεν υποχρεούται να απαντά στις παρατηρήσεις του ενδιαφερόμενου προσώπου ή της ενδιαφερόμενης οντότητας πριν από τη λήψη των μελετώμενων περιοριστικών μέτρων (αποφάσεις της 31ης Ιανουαρίου 2019, Islamic Republic of Iran Shipping Lines κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑225/17 P, EU:C:2019:82, σκέψη 92, και της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Mordashova κατά Συμβουλίου, T‑497/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:604, σκέψη 72).

309

Εν προκειμένω, η δημοσιευθείσα στην Επίσημη Εφημερίδα της 14ης Σεπτεμβρίου 2023 ανακοίνωση, η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 13 ανωτέρω, ενημέρωνε τα πρόσωπα και τις οντότητες εις βάρος των οποίων επιβλήθηκαν τα περιοριστικά μέτρα που προβλέπονταν στις πρώτες πράξεις περί διατήρησης ότι μπορούσαν να υποβάλουν στο Συμβούλιο, πριν από τις 2 Νοεμβρίου 2023, αίτηση επανεξέτασης της απόφασης με την οποία τα ονόματα ή οι επωνυμίες τους είχαν καταχωριστεί στους καταλόγους των παραρτημάτων των πράξεων αυτών. Επιπλέον, στις 31 Οκτωβρίου 2023, απαντώντας σε αίτημα της προσφεύγουσας, το Συμβούλιο της διαβίβασε εκ νέου αντίγραφο του πρώτου φακέλου αποδεικτικών στοιχείων και της κοινοποίησε τον δεύτερο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Την 1η Νοεμβρίου 2023 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο αίτηση επανεξέτασης της απόφασής του να διατηρήσει, με τις πρώτες πράξεις περί διατήρησης, την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους.

310

Με έγγραφο της 13ης Μαρτίου 2024, το Συμβούλιο απάντησε στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας και απέρριψε την αίτηση επανεξέτασης. Κατ’ ουσίαν, το Συμβούλιο επισήμανε ότι οι παρατηρήσεις της προσφεύγουσας σχετικά με την ερμηνεία του κριτηρίου θʹ καθώς και αυτές που αφορούσαν το γεγονός ότι δεν διέθετε άδεια της FSB ήταν πανομοιότυπες με τα επιχειρήματα που προέβαλε στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής και το εν λόγω θεσμικό όργανο παρέπεμψε στα επιχειρήματα που προέβαλε με το υπόμνημα αντικρούσεως. Επανέλαβε επίσης ότι από τον πρώτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων προέκυπτε ότι η προσφεύγουσα, ως οντότητα, κατείχε άδεια της FSB.

311

Κατά συνέπεια, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που μνημονεύεται στις σκέψεις 306 και 307 ανωτέρω, κακώς η προσφεύγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο ότι παρέβη την υποχρέωσή του να επανεξετάσει την κατάστασή της πριν από την έκδοση των δεύτερων πράξεων περί διατήρησης.

312

Επιπλέον, από τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 308 ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί βασίμως να προσάψει στο Συμβούλιο ότι δεν έθεσε προς συζήτηση το ζήτημα της ερμηνείας του κριτηρίου θʹ και τις διαπιστώσεις όσον αφορά τις άδειες για «κρατικά απόρρητα» που περιλαμβάνονται στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης που επισυνάπτεται στο υπόμνημα απαντήσεως. Συναφώς, επισημαίνεται ότι η εν λόγω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, με ημερομηνία 7 Φεβρουαρίου 2024, δεν είχε προσκομιστεί από την προσφεύγουσα προς στήριξη της αίτησης επανεξέτασης της 1ης Νοεμβρίου 2023.

–

Επί των τρίτων πράξεων περί διατήρησης

313

Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο, πριν από την έκδοση των τρίτων πράξεων περί διατήρησης, παρέβη την υποχρέωσή του να εξετάσει προσηκόντως την απόφαση περί διατήρησης της επωνυμίας της στους επίμαχους καταλόγους, κατά μείζονα λόγο καθόσον δέχεται, στον τροποποιημένο λόγο καταχώρισης που περιλαμβάνεται στις πράξεις αυτές, ότι αυτή δεν κατέχει άδεια της FSB και, ως εκ τούτου, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του κριτηρίου θʹ. Επισημαίνει ότι το Συμβούλιο, με το έγγραφο της 13ης Σεπτεμβρίου 2024, ενέμεινε στην εκτίμησή του ότι υπήρχε σχέση μεταξύ της κατοχής άδειας της FSB και της συμμετοχής στις δραστηριότητες των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, παρά τις πολυάριθμες αποδείξεις και εξηγήσεις που είχε η ίδια παράσχει.

314

Επισημαίνεται ότι η ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της 13ης Μαρτίου 2024, η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 18 ανωτέρω, ενημέρωνε τα πρόσωπα και τις οντότητες που υπόκεινται στα περιοριστικά μέτρα που προβλέπουν οι δεύτερες πράξεις περί διατήρησης ότι μπορούσαν να υποβάλουν στο Συμβούλιο, πριν από τις 3 Ιουνίου 2024, αίτηση επανεξέτασης της απόφασης με την οποία τα ονόματα ή οι επωνυμίες τους είχαν καταχωριστεί στους καταλόγους των παραρτημάτων των πράξεων αυτών. Στις 31 Μαΐου 2024 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο αίτηση επανεξέτασης της απόφασής του να διατηρήσει την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους με τις δεύτερες πράξεις περί διατήρησης.

315

Στις 16 Ιουλίου 2024 το Συμβούλιο ενημέρωσε την προσφεύγουσα για την πρόθεσή του να διατηρήσει την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους με βάση τροποποιημένη αιτιολογία και κοινοποίησε στην προσφεύγουσα τον τρίτο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Στις 31 Ιουλίου 2024 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο παρατηρήσεις σχετικά με την πρόθεσή του να διατηρήσει την επωνυμία της στους επίμαχους καταλόγους, λαμβανομένης υπόψη της τροποποιημένης αιτιολογίας.

316

Με έγγραφο της 13ης Σεπτεμβρίου 2024 το Συμβούλιο απάντησε στις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας που περιλαμβάνονταν στα έγγραφα της 31ης Μαΐου και της 31ης Ιουλίου 2024 και απέρριψε την αίτηση επανεξέτασης. Το Συμβούλιο επισήμανε ότι η τροποποιημένη αιτιολογία αποτύπωνε τη θέση που διατύπωσε μετά την έκδοση των αρχικών πράξεων, ήτοι ότι η προσφεύγουσα και η θυγατρική της Pozitiv Tecknolodzhiz αποτελούσαν μία ενιαία οντότητα και ότι η προσφεύγουσα ήταν κάτοχος άδειας της FSB, δεδομένου ότι η εν λόγω άδεια είχε χορηγηθεί στην Pozitiv Tecknolodzhiz. Επισήμανε ότι ο τρίτος φάκελος αποδεικτικών στοιχείων περιείχε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία περί του ότι η Pozitiv Tecknolodzhiz κατείχε άδεια της FSB. Παρέπεμψε στα επιχειρήματα που προέβαλε στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, υπογραμμίζοντας ότι είχε στηρίξει σε πλείονα αποδεικτικά στοιχεία την εκτίμησή του ότι οι οντότητες που δραστηριοποιούνται στον ρωσικό τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας και κατείχαν άδεια της FSB μπορούσαν de facto να χρησιμοποιηθούν προς υποστήριξη των υπηρεσιών ασφαλείας και προσέθεσε ότι η προσφεύγουσα δεν είχε προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία ικανά να αναιρέσουν την εκτίμηση αυτή.

317

Κατά συνέπεια, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 306 και 307 ανωτέρω, κακώς η προσφεύγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο ότι παρέβη την υποχρέωσή του να επανεξετάσει την κατάστασή της πριν από την έκδοση των τρίτων πράξεων περί διατήρησης και ότι προσέβαλε το δικαίωμα ακροάσεώς της.

318

Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το Συμβούλιο εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του όσον αφορά, αφενός, την επανεξέταση της κατάστασης της προσφεύγουσας ενόψει της παράτασης της ισχύος των εις βάρος της περιοριστικών μέτρων και, αφετέρου, τον σεβασμό του δικαιώματος ακροάσεώς της κατά τη διάρκεια των διαδικασιών που κατέληξαν στην έκδοση των πράξεων περί διατήρησης.

319

Επομένως πρέπει να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος και, ως εκ τούτου, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως.

320

Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

Επί των δικαστικών εξόδων

321

Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.

322

Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη και τα όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.

323

Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα έξοδα του Συμβουλίου, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του εν λόγω θεσμικού οργάνου. Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών φέρει τα δικαστικά έξοδά του.

1)

Απορρίπτει την προσφυγή.

2)

Η Positive Group PAO φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3)

Το Βασίλειο των Κάτω Χωρών φέρει τα δικαστικά έξοδά του.