<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0400141301.case.xml"><NO.CASE>142/80</NO.CASE><NO.CASE>143/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0142</NO.CELEX><NO.SEQ>0017.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1414</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1439</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>26</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810527">27. 5. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 142 ΚΑΙ 143/80</LEFT><RIGHT>AMMINISTRAZIONE DELLE FINANZE DELLO STATO / ESSEVI ΚΑΙ SALENGO</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στίς συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 142 καί 143/80</P><P>πού έχουν ὡς ἀντικείμενο αιτήσεις τοῦ Ἐφετείου τοῦ Μιλάνου πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τίς ὁποιες ζητείται στό πλαίσιο τῶν ἐκκρεμών διαφορών ενώπιον τοῦ δικαστηρίου αὐτοῦ μεταξύ</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Amministrazione delle finanze dello Stato</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Essevi SpA, μέ ἕδρα τό Μιλάνο (υπόθεση 142/80)</P><?PAGE NO="1415"?><P>καί</P><P>Επιχειρησεως Carlo Salengo, μέ έδρα τη Γένοβα (υπόθεση 143/80),</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή έκδοση προδικαστικῆς ἀποφάσεως ὡς πρός την ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, σέ σχέση μέ την Ιταλική νομοθεσία στόν τομέα τῶν κρατικῶν φόρων έπί τῶν εισαγόμενων αποσταγμάτων οινοπνεύματος,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart καί T. Koopmans, προέδρους τμημάτων, Α. O'Keeffe, G. Bosco, Α. Touffait, Ο. Due καί U. Everling, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: F. Capotorti</P><P>γραμματεύς: Α. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί οἱ παρατηρήσεις πού κατατέθηκαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὁργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου, δύνανται νά συνοψισθούν ὡς έξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή ἰταλική νομοθεσία στόν τομέα των ειδικών φόρων καταναλώσεως οἰνοπνεύματος, διακρίνει δύο κατηγορίες προϊόντων: τά οινοπνεύματα <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>δεύτερης κατηγορίας<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, πού προέρχονται ἀπό οἶνο, στέμφυλα, ὑπολείμματα οἰνοποιήσεως καί φρούτα καί τά οινοπνεύματα <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>πρώτης κατηγορίας<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> παραγόμενα ἀπό άλλες πρώτες ὕλες.</P><P>Ἡ νομοθεσία αύτη προβλέπει τρεις τύπους φορολογίας: τό φόρο παρασκευῆς, πού βασίζεται στό κείμενο τῆς <DATE ISO="19240708">8ης 'Ιουλίου 1924</DATE>, τόν κανονικό κρατικό φόρο, πού θεσπίσθηκε μέ τό regio decreto legge 635 τῆς <DATE ISO="19360427">27ης 'Απριλίου 1936</DATE>, καί τόν ειδικό κρατικό φόρο πού επιβλήθηκε μέ τό decreto legge 1200 τῆς <DATE ISO="19481006">6ης 'Οκτωβρίου 1948</DATE>. Ὅλα αυτά τά κείμενα ὑπέστησαν μεταγενέστερα πολλές τροποποιήσεις.</P><P>Ό φόρος παρασκευῆς επιβάλλεται σέ ὅλα τά οινοπνεύματα πού προορίζονται γιά ἀνθρώπινη κατανάλωση, εἴτε πρόκειται γιά οινοπνεύματα πρώτης εἴτε δεύτερης κατηγορίας.<?PAGE NO="1416"?> Ό 'ίδιος συντελεστής επιβάλλεται τόσο στά εισαγόμενα ὅσο καί τά εθνικά προϊόντα. 'Εντούτοις, τά εθνικά προϊόντα δύνανται νά επωφεληθούν ὁρισμένων εκπτώσεων εντός τῶν ὁρίων καί ὑπό τίς προϋποθέσεις πού καθορίζει ὁ νόμος.</P><P>Ό ειδικός κρατικός φόρος εισπράττεται ἐπί των μετουσιωμένων αιθυλικῶν ἀλκοολών, πού χρησιμοποιούνται γιά χημικούς καί βιομηχανικούς σκοπούς. Ό συντελεστής τοῦ φόρου αὐτοῦ, γιά τά οινοπνεύματα, πού παράγονται μέ τή συνθετική επεξεργασία καί προέρχονται ἀπό πρώτες ύλες εξαγόμενες ἀπό τό υπέδαφος, εἶναι τό πολλαπλάσιο τοῦ συντελεστή πού επιβάλλεται στά οινοπνεύματα πού παράγονται μέ τή διαδικασία ζυμώσεως καί προκύπτουν ἀπό μελάσες ζαχαροκαλάμου ἤ ζαχαρότευτλα καί παρόμοιες ύλες.</P><P>Ό κανονικός κρατικός φόρος επιβάλλεται μέ πλήρη συντελεστή (<FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά εκατόλιτρο άνυδρου οινοπνεύματος, κατά τό χρόνο τῶν περιστατικών ἐκ τῶν ὁποίων προκλήθηκε ἡ διαφορά πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς κύριας δίκης) σέ ὅλα τά εισαγόμενα οινοπνεύματα, καθώς καί τά εθνικά οινοπνεύματα πρώτης κατηγορίας. 'Εντούτοις διάφοροι μειωμένοι συντελεστές εφαρμόζονται σε ὁρισμένα εγχώρια οινοπνεύματα, ἀνάλογα μέ τήν πρώτη ὕλη ἀπό τήν ὁποία προέρχονται, καί ειδικότερα στά οινοπνεύματα πού έχουν ὡς βάση τή μελάσα ἡ παρόμοια προϊόντα, τό ζαχαροκάλαμο ἡ τό σόργο. Τά εθνικά οινοπνεύματα δεύτερης κατηγορίας, εἴτε δέν υπόκεινται καθόλου στόν κρατικό φόρο (αυτή εἶναι ή περίπτωση τῶν ἀποσταγμάτων οἴνου καί στεμφύλων), εἴτε υπόκεινται σέ μειωμένο συντελεστή (οινοπνεύματα πού έχουν ὡς βάση τους χουρμάδες, τίς σταφίδες, τἀ σύκα καί τά χαρούπια ἡ άλλα φροῦτα).</P><P>Ή ἀπαλλαγή ἀπό τόν κανονικό κρατικό φόρο πού παρέχεται σέ ὁρισμένα οινοπνεύματα, δεύτερης κατηγορίας, τῆς εγχώριας παραγωγής, κυρίως στό ἀπόσταγμα τοῦ οἴνου, επεκτάθηκε, μέ τό άρθρο 20 τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος 46 τῆς <DATE ISO="19760318">18ης Μαρτίου 1976</DATE>, πού μετατράπηκε στόν ὑπ᾽ ἀριθ. 249 νόμο τῆς <DATE ISO="19760510">10ης Μαΐου 1976</DATE>, στά εἰσαγόμενα οινοπνεύματα, ὑπό τόν ὅρο ὅτι συνοδεύονται ἀπό πιστοποιητικό, εγκεκριμένο ἀπό τόν υπουργό οικονομικών ενεργούντα ἀπό κοινού μέ τόν υπουργό βιομηχανίας, εμπορίου καί βιοτεχνίας καί τόν υπουργό γεωργίας καί δασών, τό όποιο βεβαιώνει ὅτι κατ' εφαρμογή τῆς νομοθεσίας τῆς χώρας καταγωγής, τό προϊόν <HT TYPE="ITALIC">έχει</HT> παραχθεί ὑπό τόν ἀδιάκοπο φορολογικό έλεγχο τῶν ἁρμόδιων ἀρχων καί ὅτι ή πρώτη ὕλη καί τό τελικό προϊόν έχουν υποβληθεί στους 'ίδιους ἐλεγχους μέ εκείνους πού προβλέπει ἡ ἰταλική νομοθεσία.</P><P>Οἱ κανόνες περί τῶν πιστοποιητικών συνοδείας θεσπίσθηκαν μέ τό decreto ministeriale τῆς <DATE ISO="19770824">24ης Αυγούστου 1977</DATE>. Τά χαρακτηριστικά αυτών τῶν έγγράφων συνοδείας, καί ὁ καθορισμός γιά κάθε Κράτος μέλος, τῶν ἁρμόδιων γιά τήν έκδοση τους άρχῶν, ἀποτελούν ἀντικείμενο τῆς ἀπό <DATE ISO="19790117">17ης 'Ιανουαρίου 1979</DATE>, εγκυκλίου τοῦ ὑπουργοῦ οικονομικών.</P><P>Προηγουμένως μέ κλήσεις τους τῆς <DATE ISO="19760113">13ης Ἰανουαρίου 1976</DATE> καί <DATE ISO="19770722">22ας 'Ιουλίου 1977</DATE> ἀντίστοιχα, ἡ ἀνώνυμη εταιρεία Essevi, μέ έδρα τό Μιλάνο καί ἡ επιχείρηση Carlo Salengo, μέ έδρα τή Γένοβα, ἐνήγαγον ενώπιον τοῦ Tribunale di Milano, τήν Amministratione delle finanze dello Stato, αιτούμενες τήν επιστροφή τῶν ποσών πού καταβλήθηκαν ὡς κανονικοί κρατικοί φόροι γιά εισαγωγές κονιάκ γαλλικής προελεύσεως, πού πραγματοποιήθηκαν ἀπό τήν Essevi μεταξύ <DATE ISO="19620301">1ης Μαρτίου 1962</DATE> καί <DATE ISO="19671201">1ης Δεκεμβρίου 1967</DATE>, καί ἀπό τή Salengo μεταξύ <DATE ISO="19600418">18 'Απριλίου 1960</DATE> καί <DATE ISO="19711025">25 'Οκτωβρίου 1971</DATE>. Οἱ δύο ἑταιρείες θεωρούν ὅτι ἡ είσπραξη αὐτοῦ τοῦ κρατικοί) φόρου εἶναι ἀντίθετη ιδίως πρός τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, επειδή έχει ὡς ἀποτέλεσμα νά επιβάλλει στό εισαγόμενο προϊόν εσωτερικούς φόρους υψηλότερους ἀπό τίς φορολογικές επιβαρύνσεις πού επιβάλλονται σέ ὁμοειδή εγχώρια προϊόντα.</P><P>Μέ ἀποφάσεις του, τῆς <DATE ISO="19780601">1ης 'Ιουνίου 1978</DATE> (ἐπί τῆς προσφυγής τῆς Salengo) καί τῆς <DATE ISO="19781007">7ης 'Οκτωβρίου 1978</DATE> (ἐπί τῆς προσφυγής τῆς Essevi), τό Tribunale di Milano διαπίστωσε τήν ύπαρξη ὁμοιότητας μεταξύ τοῦ κονιάκ γαλλικής προελεύσεως καί τοῦ ἀποστάγματος οἴνου εγχώριας παραγωγής καί<?PAGE NO="1417"?> ἐκρινε ὅτι ὅσον άφορᾶ τις εισαγωγές πού εἶναι μεταγενέστερες τῆς <DATE ISO="19620101">1ης 'Ιανουαρίου 1962</DATE>, ἡμερομηνία ἐνάρξεως τοῦ δεύτερου σταδίου τῆς κοινής ἀγοράς, ὑπήρχε, στην περίπτωση αύτη, παράβαση τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ λόγω τοῦ ὅτι ἡ συνολική φορολογική επιβάρυνση πού επιβάλλεται στό ἀλλοδαπό εισαγόμενο προϊόν εἶναι υψηλότερη ἀπό τή φορολογική επιβάρυνση τοῦ ὁμοειδοῦς εγχώριου προϊόντος.</P><P>Κατά συνέπεια, τό δικαστήριο, καταδίκασε τήν Amministrazione delle finanze νά επιστρέψει στίς ενάγουσες εταιρείες τους φόρους πού εἶχαν καταβληθεί κατά παραβίαση τῆς ἀρχής τῆς ἀπαγορεύσεως των διακρίσεων τοῦ ἄρθρου 95.</P><P>Ἡ ανωτέρω διοικητική ἀρχή, άσκησε έφεση κατά τῶν ἀποφάσεων τοῦ Tribunale di Milano στίς <DATE ISO="19780831">31 Αυγούστου 1978</DATE>, ενώπιον τοῦ Corte d'appello τοῦ Μιλάνου.</P><P>Κατά τή διάρκεια τῆς διαδικασίας τό Suprema Corte di Cassazione (τό ιταλικό Ἀκυρωτικό Δικαστήριο), σέ κοινή συνεδρίαση ὅλων τῶν τμημάτων του, έκρινε, μέ δύο ἀποφάσεις, 1317 καί 1321 τῆς <DATE ISO="19790301">1ης Μαρτίου 1979</DATE>, ἐπί διαφορών πού είχαν περιεχόμενο παρόμοιο μέ εκείνες πού ήταν ἐκκρεμείς ενώπιον τοῦ 'Εφετείου τοῦ Μιλάνου, ὅτι εἶχε σαφώς ἀναγνωρισθεῖ ἀπό τήν 'Επιτροπή στην αιτιολογημένη γνώμη πού ἀπηύθηνε πρός τήν 'Ιταλική Δημοκρατία, κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, στίς <DATE ISO="19690228">28 Φεβρουαρίου 1969</DATE>, ἡ δυνατότητα τῆς 'Ιταλίας νά χρησιμοποιεί τό φόρο αυτό σάν ὄργανο τῆς γεωργικής τῆς πολιτικής καί νά διατηρεί προσωρινά στόν τομέα τῶν οινοπνευμάτων τίς διαφοροποιημένες φορολογικές επιβαρύνσεις, μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος, πού προκύπτουν ἀπό τήν εφαρμογή τοῦ κρατικοῦ φόρου. Ό εθνικός δικαστής δέ δύναται νά ἀποκλείσει τή δυνατότητα νά συμβιβάζεται αύτη ἡ <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ενίσχυση<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> μέ τό κοινοτικό δίκαιο, ὅταν ὄχι μόνο δέν υπάρχει καμία περί τοῦ ἀντιθέτου δήλωση τῆς 'Επιτροπής, άλλά επιπλέον ἡ τελευταία έχει σαφώς ἀναγνωρίσει ὅτι τό ἐν λόγω μέτρο συμβιβάζεται μέ τό κοινοτικό δίκαιο.</P><P>Ή 'Επιτροπή μέ νέα αιτιολογημένη γνώμη πού απηύθυνε πρός τήν 'Ιταλική Δημοκρατία στίς <DATE ISO="19780731">31 'Ιουλίου 1978</DATE>, τροποποιούσα τήν αιτιολογημένη γνώμη πού διατύπωσε στίς <DATE ISO="19690228">28 Φεβρουαρίου 1969</DATE>, έκρινε ὡς ἀντίθετη πρός τή συνθήκη, τή διατήρηση τοῦ συστήματος τῆς επιβολής τοῦ κανονικοί) κρατικοῦ φόρου ἐπί τῶν εισαγόμενων οινοπνευματωδῶν.</P><P>Μ̛ διάταξη τῆς <DATE ISO="19800219">19ης Φεβρουαρίου 1980</DATE>, τό Corte d'appello τοῦ Μιλάνου, πρώτο ἀστικό τμήμα, ἀνέβαλε κατ' εφαρμογή τοῦ άρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, τήν έκδοση οριστικής ἀποφάσεως ἐπί τῶν δύο ὡς άνω υποθέσεων, μέχρις ὅτου τό Δικαστήριο μέ προδικαστική του ἀπόφαση,</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>προσδιορίσει τό έννομο ἀποτέλεσμα πού δύναται νά προσδοθεί στίς ἀνωτέρω γνώμες πού εξέδωσε ἡ 'Επιτροπή σύμφωνα μέ τό άρθρο 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ νά κρίνει κατόπιν ἄν ἡ 'Ιταλία παραβίασε τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ εφαρμόζοντας ἐπί τῶν ἀποσταγμάτων πού εἰσάγονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη σύστημα φορολογίας πού περιλαμβάνει τόν κρατικό φόρο ἀνερχόμενο σέ <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οἰνοπνεύματος (<FT TYPE="NUMBER">90000</FT> λιρέτες ἀπό <DATE ISO="19760301">1ης Μαρτίου 1976</DATE>), πού δέν προβλέπεται γιά τό ὁμοειδές εγχώριο προϊόν καί δέν επιβάλλεται ἐπ' αὐτοῦ</P></ITEM><ITEM><P>ἀποφανθεῖ ἄν, μετά τήν έναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου πού προβλέπεται στό άρθρο 95 εδάφιο 3 σάν τελευταία προθεσμία γιά τήν κατάργηση τῶν ἐσωτερικών κανόνων πού ἀντιβαίνουν στην ἀρχή τῆς φορολογικής ισότητας, τήν οποία θεσπίζουν τά εδάφια 1 καί 2 τοῦ 'ίδιου άρθρου, ήταν δυνατό νά εξουσιοδοτηθεί ἡ 'Ιταλία νά διατηρεί κατ' εξαίρεση μία υπάρχουσα διάκριση κατά τήν εισαγωγή ἀποσταγμάτων οἴνου.</P></ITEM></LIST><P>Οἱ δύο διατάξεις τοῦ Corte d'appello τοῦ Μιλάνου πρωτοκολλήθηκαν στή γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19800612">12 'Ιουνίου 1980</DATE>.</P><?PAGE NO="1418"?><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν, γιά καθεμιά ἀπό τίς υποθέσεις, ή Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τό νομικό τῆς σύμβουλο Antonino Abate, στίς <DATE ISO="19800828">28 Αυγούστου 1980</DATE>, οἱ εταιρείες Essevi καί Salengo, εφεσίβλητες στην κύρια δίκη, εκπροσωπούμενες ἀπό τό δικηγόρο τοῦ Μιλάνου Mario Scalzo, στις <DATE ISO="19800909">9 Σεπτεμβρίου 1980</DATE>, καί ή κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένη ἀπό τόν Avvocato dello Štato Marcello Conti, στίς <DATE ISO="19800911">11 Σεπτεμβρίου 1980</DATE>.</P><P>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801119">19ης Νοεμβρίου 1980</DATE>, τό Δικαστήριο, ἀποφάσισε νά ενώσει καί νά συνεκδικάσει τίς υποθέσεις 142/80 καί 143/80 πρός διευκόλυνση τῆς προφορικής διαδικασίας καί τήν έκδοση κοινής ἀποφάσεως.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητή δικαστή καί ἀφοῦ άκουσε τό γενικό εἰσαγγελέα, τό Δικαστήριο ἀποφάσισε τήν έναρξη τής προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων. Κάλεσε πάντως τήν 'Επιτροπή νά παράσχει ὁρισμένα πληροφοριακά στοιχεία καί έγγραφα καί νά ἀπαντήσει γραπτῶς ἐπί ὁρισμένων ερωτημάτων. Ή 'Επιτροπή ἀνταποκρίθηκε στην πρόσκληση ἐντός τῆς ταχθείσας προθεσμίας.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις πού κατατέθηκαν στό Δικαστήριο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Οἱ <HT TYPE="ITALIC">ἑταιρείες Essevi καί Salengo,</HT> εφεσίβλητες στην κύρια δίκη, ἀφοῦ ἀναφέρθηκαν στίς κυριότερες πλευρές τοῦ ἰτα-λικοῦ φορολογικοῦ καθεστώτος ἐπί των οινοπνευμάτων καί σέ ὁρισμένα πραγματικά στοιχεία πού ἀφοροῦν τήν κύρια διαφορά, διατυπώνουν ουσιαστικά τίς ἀκόλουθες νομικής φύσεως παρατηρήσεις:</TXT><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ κρατικοῦ φόρου ὡς ὀργάνου ἐθνικῆς γεωργικῆς πολιτικῆς</P></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή άποψη κατά τήν ὁποία ὁ κρατικός φόρος ἀποτελεί, στόν τομέα τῶν οινοπνευμάτων, θεμιτό όργανο ἀσκήσεως γεωργικής πολιτικής τῆς 'Ιταλικής Κυβερνήσεως στηρίζεται στήν αιτιολογημένη γνώμη πού ἀπηύθυνε ἡ 'Επιτροπή πρός τήν 'Ιταλική Δημοκρατία, τήν <DATE ISO="19690228">28η Φεβρουαρίου 1969</DATE>, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Ή 'Επιτροπή εντούτοις, μετέβαλε τήν άποψη τῆς ὡς πρός τό σημείο αυτό: σέ αιτιολογημένη γνώμη πού ἀπηύθυνε πρός τήν 'Ιταλική Δημοκρατία τήν <DATE ISO="19780731">31η 'Ιουλίου 1978</DATE>, έκρινε, ἀναφερόμενη στην ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19741210">10ης Δεκεμβρίου 1974</DATE>, (Charmasson, ὑπόθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="48/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="1383">48/74, Race. σ. 1383</REF.DOC.ECR>), ὅτι ó κρατικός φόρος συνιστά φορολογικό μέτρο προστατευτικοῦ χαρακτήρα καί εἶναι, επομένως ἀσυμβίβαστος μέ τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Παραιτούμενη, μέ τό νομοθετικό διάταγμα 46 τῆς <DATE ISO="19760318">18ης Μαρτίου 1976</DATE>, ἀπό τήν επιβολή τοῦ κρατικοῦ φόρου στα εισαγόμενα ἀποστάγματα οἴνου, ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία ἀναγνώρισε καί ἡ ἴδια τό ἀσυμβίβαστο τοῦ φόρου αὐτοο μέ τή συνθήκη καί, κατ' ἀκολουθία τό ἀβάσιμο τῆς ἀπόψεως τῆς νομιμότητάς του ὡς ὀργάνου ισορροπίας στό πλαίσιο τῆς εθνικῆς γεωργικῆς πολιτικής.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Τό Δικαστήριο, μέ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19691015">15ης 'Οκτωβρίου 1969</DATE> ('Επιτροπή τῶν Κοινοτήτων κατά 'Ιταλικῆς Δημοκρατίας, ὑπόθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="16/69" YEAR="1969" PAGE.ECR="377">16/69 Race. σ. 377</REF.DOC.ECR>) έκρινε ὅτι τά ἀποστάγματα δέν εἶναι γεωργικά προϊόντα καί, δέν δύνανται επομένως νά επωφεληθούν τῶν εξαιρέσεων ἀπό τους γενικούς κανόνες τῆς συνθήκης πού θεσπίζουν γιά τό γεωργικό τομέα τά άρθρα 38 μέχρι 46 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Στην ἀπόφαση Charmasson, τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι οἱ παρεκκλίσεις ἀπό τους γενικούς<?PAGE NO="1419"?> κανόνες τῆς συνθήκης πού δύναται νά εισάγει μία εθνική ὀργάνωση τῆς ἀγορᾶς, εῑναι παραδεκτές μόνο προσωρινά καί ὅτι ή διατήρηση μιᾶς εθνικῆς ὀργανώσεως τῆς ἀγορᾶς δέ δύναται νά παραταθεί πέραν τῆς μεταβατικής περιόδου.</P><P>Προκειμένου γιά μέτρα πού εἶναι ἀντίθετα πρός τό άρθρο 95 εδάφια 1 καί 2, τά μέτρα αυτά πρέπει, σύμφωνα μέ τους ὅρούς τοῦ άρθρου 95 εδάφιο 3, νά έχουν καταργηθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο πρίν ἀπό την ἔναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου τῆς κοινής ἀγοράς.</P></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ κρατικοῦ φόρου ὡς κρατικής ἐνισχύσεως</P></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Βεβαίως, ἡ 'Επιτροπή στην αιτιολογημένη γνώμη τῆς τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE>, θεώρησε τόν κρατικό φόρο ὡς όργανο τῆς εθνικής γεωργικῆς πολιτικῆς, δυνάμενο προσωρινά τουλάχιστον, νά συμβιβασθεί μέ τό κοινοτικό δίκαιο. Ἐντούτοις, ἡ 'Επιτροπή μετέβαλε σαφώς τή γνώμη της ἐπί τοῦ θέματος: στην αἰτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19780731">31ης 'Ιουλίου 1978</DATE>, ἀναγνώρισε ὅτι ἡ επιβολή τοῦ κρατικού φόρου ἐπί των εἰσαγόμενων ἀπό άλλα Κράτη μέλη οινοπνευμάτων, ήταν ἀντίθετη πρός τίς υποχρεώσεις πού ἀνέλαβε ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, δυνάμει τῆς συνθήκης. Ό φόρος αυτός, πρέπει νά εξετασθεί ὁπως καί κάθε άλλο φορολογικό μέτρο. Λόγω τοῦ ὅτι έχει χαρακτήρα διακριτικό καί προστατευτικό, οἱ ιδιώτες δύνανται νά επικαλεσθούν, κατά τοῦ κρατικού φόρου, ενώπιον τῶν εθνικών δικαστηρίων, τό άμεσο ἀποτέλεσμα τοῦ άρθρου 95.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Τό Tribunale di Milano, σέ πολλές πρόσφατες ἀποφάσεις, έκρινε, ἀντίθετα μέ τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19790301">1ης Μαρτίου 1979</DATE> τοῦ Corte di cassazione, ὅτι ένας εσωτερικός φόρος πού παραβιάζει τήν ἀρχή τῆς φορολογικής ισότητας, εμπίπτει ἀποκλειστικά στό άρθρο 95. Είναι ἀπαράδεκτη ἡ άποψη κατά τήν ὁποία κάθε φορολογικό μέτρο προστατευτικού ἡ διακριτικού χαρακτήρα ἀποτελεί <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ενίσχυση<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> καί εἶναι θεμιτό ἄν δέέ υπάρχει ἀρνητική δήλωση τῆς Επιτροπής σύμφωνα μέ τό άρθρο 93 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Στην ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19800227">27ης Φεβρουαρίου 1980</DATE> ('Επιτροπή κατά 'Ιταλικής Δημοκρατίας, υποθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="169/78" YEAR="1980" PAGE.ECR="385">169/78 Racc. σ. 385</REF.DOC.ECR>) τό Δικαστήριο ἀναγνώρισε τή νομιμότητα ὁρισμένων ἀπαλλαγών ἡ ὁρισμένων φορολογικών ελαφρύνσεων, ὑπό τόν ὅρο τά Κράτη μέλη πού κάνουν χρήση αυτών τῶν δυνατοτήτων νά ἐπεκτείνουν τό εὐεργέτημα, κατά τρόπο πού νά μή δημιουργεί διακρίσεις καί στά εισαγόμενα προϊόντα πού πληρούν τίς ίδιες προϋποθέσεις. Ἐν πάση περιπτώσει, δέ δύνανται νά νομιμοποιηθούν, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση αυτή, φορολογικές διαφοροποιήσεις μέ χαρακτήρα διακριτικό ἡ προστατευτικό.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ προστατευτικοῦ καί διακριτικοῦ χαρακτήρα τοῦ κρατικού φόρου</P></TI></TITLE><P>Χωρίς νά δύναται νά θεωρηθεί νόμιμος, ούτε ὡς όργανο εθνικής γεωργικής πολιτικής, οὔτε ὡς <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>ενίσχυση<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> ὁ κρατικός φόρος, εἰσπραττόμενος ἐπί έτη κατά προφανή παράβαση τοῦ ἄρθρου 95, έχει χαρακτήρα συγχρόνως προστατευτικό καί διακριτικό. Ό χαρακτήρας αυτός προκύπτει ἀπό τό γεγονός ὅτι, μέ τήν εξομοίωση του προς τά οινοπνεύματα πρώτης κατηγορίας, τό εισαγόμενο ἀπόσταγμα οἴνου υπόκειται στον κρατικό φόρο, ἐνῶ τό ὁμοειδές εγχώριο προϊόν ἐξαιρείται ἀπό αυτόν.</P></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τοῦ μή δεσμευτικοῦ χαρακτήρα τῆς γνώμης πού ἐξέδωσε ἡ 'Επιτροπή βάσει τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ</P></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή 'Επιτροπή, στην αἰτιολογημένη γνώμη τῆς τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE>, ἀκολούθησε λανθασμένη ὁδό επιχειρώντας νά επεκτείνει σ' ένα βιομηχανικό προϊόν,<?PAGE NO="1420"?> τά ἀποστάγματα, τις εξαιρέσεις πού έχουν γίνει δεκτές γιά τά γεωργικά προϊόντα, καί παραλείποντας νά λάβει υπόψη ὅτι ἡ εξαίρεση αυτή, έστω κι ἄν θεωρηθεῖ παραδεκτή, έπρεπε νά καταργηθεί, σύμφωνα μέ τό άρθρο 95 εδάφιο 3 τῆς συνθήκης, πρίν ἀπό τήν έναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ἐν πάση περιπτώσει τό άρθρο 189 τελευταίο εδάφιο τῆς συνθήκης ὁρίζει σαφώς ὅτι οἱ <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>γνώμες<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> πού εκδίδονται κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169 <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>δέ δεσμεύουν<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>. Τόσο ἡ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ὅσο καί ἡ επιστήμη, ἀναγνώρισαν τό μή δεσμευτικό χαρακτήρα τῶν αἰτιολογημένων γνωμῶν πού εκδίδει ἡ Ἐπιτροπή, στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας τοῦ άρθρου 169.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>'Ιδιαιτέρως, ἡ γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE>, δέν έχει, ὡς ἐκ τῆς φύσεως της, δεσμευτικό χαρακτήρα καί θά μπορούσε νά εξομοιωθεί μέ <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>σύσταση<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> δηλαδή μέ πράξη ουσιαστικώς πολιτικοῦ χαρακτήρα.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επί τῶν ἀπαντήσεων πού πρέπει νά δοθοῦν στά τεθέντα ἐρωτήματα.</P></TI></TITLE><P>Στά ερωτήματα πού έθεσε τό Cone d'appello τοῦ Μιλάνου πρέπει νά δοθῦον οἱ ἀκόλουθες ἀπαντήσεις:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ἐπιβάλλοντας ἐπί τῶν εισαγόμενων στην 'Ιταλία ἀποσταγμάτων, τῶν προερχομένων ἐξ άλλων Κρατών μελών, τόν κρατικό φόρο τῶν <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετών, καί <FT TYPE="NUMBER">90000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οἰνοπνεύματος, χωρίς νά επιβάλλει τόν ἴδιο φόρο ἐπί τῶν εγχώριων προϊόντων, τό ιταλικό κράτος παραβίασε τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ή αιτιολογημένη γνώμη πού ἀπηύθυνε ή 'Επιτροπή πρός τήν 'Ιταλική Δημοκρατία, στίς <DATE ISO="19690228">28 Φεβρουαρίου 1969</DATE>, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, δέ δύναται νά δικαιολογήσει τήν επιβολή αὐτοῦ τοῦ κρατικού φόρου.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Μετά τήν έναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου τῆς κοινής ἀγοράς, ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία ὄφειλε νά καταργήσει κάθε προϋπάρχουσα διάκριση εἰς βάρος τῶν εἰσαγόμενων ἀποσταγμάτων οίνου καί κατά συνέπεια όφειλε νά επεκτείνει στά εἰσαγόμενα προϊόντα τήν ἀπαλλαγή ἀπό τόν κρατικό φόρο πού προβλεπόταν γιά τά εγχώρια προϊόντα.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας</HT> εκθέτει τίς προϋποθέσεις καί τους ἀντικειμενικούς σκοπούς τῆς χορηγήσεως, μέχρι τήν έναρξη τῆς ἰσχύος τοῦ νομοθετικού διατάγματος 46 τῆς <DATE ISO="19760318">18ης Μαρτίου 1976</DATE>, φορολογικής ἀπαλλαγής στίς εγχώριες επιχειρήσεις παραγωγής ἀποσταγμάτων οίνου.</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή 'Επιτροπή, ἰδίως μέ επιστολές τής <DATE ISO="19651104">4ης Νοεμβρίου 1965</DATE> καί τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE> καί μέ τήν αιτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE>, δέχθηκε ὅτι ἡ διαφοροποιημένη φορολογία πού προκύπτει ἀπό τήν επιβολή τοῦ κρατικοῦ φόρου, μπορούσε νά διατηρηθεί προσωρινά, επειδή ó φόρος αυτός ἀποτελούσε όργανο τῆς ιταλικής γεωργικής πολιτικής στον τομέα τῶν οινοπνευμάτων.</TXT><P>Ή ἀναμφίλεκτη θέση τῆς Ἐπιτροπής δεσμεύει τους εθνικούς δικαστές καί, όπως έκρινε τό Corte di Cassazione στίς ἀποφάσεις του τῆς <DATE ISO="19790301">1ης Μαρτίου 1979</DATE>, δέν τους επιτρέπεται νά ἀμφισβητούν τή δυνατότητα συμβιβασμοῦ τῆς ἐν λόγω ενισχύσεως μέ τό κοινοτικό δίκαιο.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ή νέα άποψη πού υιοθέτησε ἡ 'Επιτροπή στην αἰτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19780731">31ης 'Ιουλίου 1978</DATE> δέν ισχύει παρά μόνο γιά τό μέλλον. Δέ δύναται νά ἀκυρώσει ἀναδρομικά τήν ἀπόφαση πού εἶχε λάβει τότε, νά δεχθεί τή διαφοροποιημένη επιβολή τοῦ κρατικοῦ φόρου ὡς μέτρο ενισχύσεως, δυνάμενο<?PAGE NO="1421"?> νά συμβιβασθεί, <HT TYPE="ITALIC">έστω</HT> καί προσωρινά μέ τήν κοινή ἀγορά. Κατά την εποχή πού διατύπωσε τή δεύτερη αιτιολογημένη γνώμη, τό καθεστώς τοῦ κρατικοῦ φόρου εἶχε ἐξάλλου μεταβληθεί ριζικά, κυρίως μέ τήν ισότητα μεταχειρίσεως πού θεσπίσθηκε μέ τό άρθρο 20 τοῦ νομοθετικοί) διατάγματος 46 τῆς <DATE ISO="19760318">18ης Μαρτίου 1976</DATE>, μεταξύ των εγχώριων προϊόντων καί τῶν εισαγόμενων ἀπό άλλα Κράτη μέλη προϊόντων, καθόσον άφορα τίς επιπτώσεις ἀπό τίς ἀπαλλαγές καί τίς μειώσεις τῶν φόρων. Ἄρα τό πρόβλημα τίθεται ἐφεξής σέ εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Τό παραπέμπον δικαστήριο εἶναι καί τό ἴδιο πεπεισμένο, σέ επίπεδο άρχῶν, περί τοῦ δεσμευτικοῦ χαρακτήρα πού έχουν γιά τόν εθνικό δικαστή οἱ ἀποφάσεις πού λαμβάνει ἡ 'Επιτροπή κατ᾽ εφαρμογή τοῦ άρθρου 93 τῆς συνθήκης. Ή ἀπόφαση πού ζητά ἀπό τό Δικαστήριο, άφορα, στην ουσία τήν ερμηνεία καί τό κύρος τῶν πράξεων μέ τίς όποιες ἡ 'Επιτροπή επέτρεψε τήν προσωρινή διατήρηση τῆς διαφοροποιημένης φορολογίας.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Τό επίδικο μέτρο ἀποτελεί ἀναμφισβήτητα ενίσχυση, πού χορηγεῖται ἀπό τό κράτος γιά νά εὐνοήσει ὁρισμένες ἐπιχειρήσεις ἡ ὁρισμένες παραγωγές, καί στην ὁποία εφαρμόζεται τό καθεστώς των άρθρων 92 καί 93 τῆς συνθήκης ΕΟΚ. Τό τελευταίο ρυθμίζει, χωρίς διακρίσεις, κάθε μορφή παρεμβάσεως τοῦ κράτους ἀποσκοπούσα στην επιχορήγηση ἤ ενθάρρυνση, τόσο τῆς παραγωγής ὅσο καί τῆς διανομής ὁρισμένων προϊόντων. Μία ἀπό τίς συχνότερες μορφές κρατικής ενισχύσεως ἀποτελούν οἱ διευκολύνσεις φορολογικής φύσεως. Μία φορολογική μεταχείριση πού εὐνοεῖ ἀποκλειστικά ὁρισμένες κατηγορίες επιχειρήσεων σέ σχέση μέ τό σύνολο των παραγωγών τοῦ 'ίδιου τομέα δύναται νά ἀποτελέσει ἐνίσχυση κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 92. Ή φορολογική ἀπαλλαγή, πού παρέχεται στην 'Ιταλία στίς εγχώριες επιχειρήσεις πού παράγουν ἀποστάγματα ἐξ οἴνου, έχει ὅλα τά χαρακτηριστικά τῆς ενισχύσεως πού ἀποσκοπεί στην ἐξασφά-- λιση τῆς διατηρήσεως καί ἀναπτύξεως ενός συγκεκριμένου τομέα παραγωγής καί ἀποτελεί τυπική μορφή υποστηρίξεως μιας σημαντικής εγχώριας παραγωγης μέ στόχο νά διασφαλισθεί ἡ Ισορροπία ενός ὁλόκληρου τομέα τῆς ἀγορᾶς. Σάν τέτοια εμπίπτει χωρίς ἀμφιβολία στό πεδίο ἐφαρμογής τῶν άρθρων 92 καί 93.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>Τό γεγονός ὅτι μιά ἐνίσχυση δύναται νά γίνει ἀνεκτή βάσει τῶν άρθρων 92 έως 94 ἀποκλείει τή δυνατότητα νά κριθεί συγχρόνως, ὑπό τό φως τῆς γενικής ἀπαγορεύσεως τῆς εισαγωγής διακρίσεων φορολογικής φύσεως τοῦ ἄρθρου 95. Ἕνα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, πού συνιστᾶ ενίσχυση, δέ δύναται νά εμπίπτει στό πεδίο εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 95. Μόνο τά άρθρα 92 καί ἑπόμενα, καί ὄχι τό άρθρο 95, εἶναι εφαρμοστέα σέ περιπτώσεις φορολογικών μειώσεων, οἱ ὁποῖες, έχοντας σάν σκοπό νά ευνοήσουν ὁρισμένες επιχειρήσεις ἡ ὁρισμένα προϊόντα, εμπίπτουν στό άρθρο 92.</TXT><P>Ἡ ἀποδοχή τῆς εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 95 σέ ενισχύσεις ὑπό μορφή φορολογικών μειώσεων, ισοδυναμεῖ, ὅσον άφορα αυτή τήν πολύ συχνή μορφή ενισχύσεως, μέ άρνηση κάθε περιεχομένου στά άρθρα 92 καί 93. Τό άρθρο 95 ἀπαγορεύει κατά τρόπο ἀπόλυτο καί άνευ ὅρών, μετά τήν έναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου, κάθε εσωτερική φορολογία πού εἰσάγει διακρίσεις. 'Αντίθετα πρός τά άρθρα 92 καί 93, τό άρθρο αυτό δέν παρέχει καμία διακριτική εξουσία στά ευρωπαϊκά όργανα καί δέν ἀναγνωρίζει στά Κράτη μέλη καμία ευχέρεια δυνάμενη νά παραβληθεῖ μ' εκείνη πού προβλέπει τό άρθρο 93 παράγραφος 2 νά τροποποιοῦν μία ενίσχυση ἀντί νά τήν καταργούν. Ή ταυτόχρονη εφαρμογή καί των δύο καθεστώτων στην 'ίδια φορολογική μείωση ἀποκλείεται.</P><?PAGE NO="1422"?><P>Τό άρθρο 92 ἀναφέρεται ρητά σέ ενισχύσεις χορηγούμενες <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>ὑπό οποιαδήποτε μορφή<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>. Ό ἀποκλεισμός τῶν φορολογικών μειώσεων ἀπό τό πεδίο εφαρμογής τοῦ καθεστῶτος τῶν ενισχύσεων καί ή ὑπαγωγή τους μόνο στό πεδίο τοῦ άρθρου 95 σημαίνει ἀντικατάσταση τοῦ <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>ὀργάνου ἀκριβείας<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> τῶν άρθρων 92 καί 93 μέ ἕνα όργανο πού δέ δύναται νά χρησιμοποιηθεί.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>στ)</NO.P><TXT>Ή άποψη αυτή δέ θίγεται ἀπό την ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19800521">21ης Μαΐου 1980</DATE> ('Επιτροπή κατά Ἰταλικής Δημοκρατίας, ὑπόθ. 73/79): ἡ υπόθεση αύτη, ἀφοροῦσε ενίσχυση χορηγούμενη ὄχι ὑπό τή μορφή φορολογικής μειώσεως άλλα άμεσης επιδοτήσεως καί τό ερώτημα τῆς ενδεχόμενης παραβιάσεως τῆς ἀπαγορεύσεως φορολογικών διακρίσεων ἐξετάσθηκε σέ σχέση μέ τήν πηγή χρηματοδοτήσεως τῆς ενισχύσεως.</TXT><P>'Αντίθετα, στην ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19700625">25ης Ἰουνίου 1970</DATE>, (κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας κατά Ἐπιτροπής, ὑπόθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="47/69" YEAR="1970" PAGE.ECR="487">47/69 Racc. σ. 487</REF.DOC.ECR>) τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>ὅταν μία ενίσχυση χρηματοδοτείται ἀπό φόρο πού επιβάλλεται σέ ὁρισμένες επιχειρήσεις ή ὁρισμένες παραγωγές, ἡ 'Επιτροπή ὑποχρεοοται νά ἐξετάζει ὄχι μόνο ἄν ὁ τρόπος χρηματοδοτήσεως εἶναι σύμφωνος μέ τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης, άλλά καί ἄν, συνδυαζόμενος μέ τήν ενίσχυση τήν ὁποία χρηματοδοτεί συμβιβάζεται μέ τίς ἀπαιτήσεις τῶν άρθρων 92 καί 93<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>. Στην ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19770322">22ας Μαρτίου 1977</DATE> (Iannelli et Volpi, ὑπόθ. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="74/76" YEAR="1977" PAGE.ECR="557">74/76 Racc. 557</REF.DOC.ECR>), τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι ὁ τρόπος χορηγήσεως μιᾶς ἐνισχύσεως <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>δύναται νά συνδέεται στό σημείο αυτό ἀδιάσπαστα μέ τό ἀντικείμενο τῆς ενισχύσεως, ώστε νά εἶναι ἀδύνατο νά κριθούν μεμονωμένα κατά τρόπο πού ἡ επίδραση τους ἐπί τῆς δυνατότητας τῆς ενισχύσεως στό σύνολό της, νά συμβιβάζεται ή ὄχι μέ τή συνθήκη, νά πρέπει κατ' ἀνάγκη νά κριθεί μέσω τῆς διαδικασίας τοῦ άρθρου 93<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>.</P><P>Μία ἐνίσχυση πού συνίσταται ἁπλώς σέ φορολογική μείωση δέ δύναται νά εκτιμηθεί παρά μόνο ὑπό τό φῶς τῶν άρχων τοῦ ἄρθρου 92 καί μέσω τῆς διαδικασίας πού προβλέπει τό άρθρο 93. Θά ήταν ἀσυμβίβαστο μέ τό περιεχόμενο αυτών τῶν κανόνων καί τήν κατανομή ἁρμοδιοτήτων στην ὁποία προβαίνουν νά γίνει δεκτό ὅτι οἱ ιδιώτες δύνανται νά επικαλεσθούν τό σημαντικά διαφορετικότερο καθεστώς τοῦ ἄρθρου 95 γιά νά θέσουν, άμεσα, ὑπό ἀμφισβήτηση ενώπιον τῶν εθνικών δικαστηρίων τό συμβιβάσιμο ενός τέτοιου φορολογικού πλεονεκτήματος μέ τό κοινοτικό δίκαιο. "Αν γίνει δεκτό ὅτι σέ παρόμοια περίπτωση ὁ εθνικός δικαστής δύναται νά ἐξετάζει ἀπευθείας τή δυνατότητα συμβιβασμού τῆς ἐνισχύσεως μέ τό κοινοτικό δίκαιο, εἴτε μέ τό άρθρο 95, εἴτε μέ άλλη διάταξη, διαφορετική ἀπό τό άρθρο τούτο θά σήμαινε ὅτι τίθεται ὑπό ἀμφισβήτηση τό ὅλο σύστημα κατανομής ἁρμοδιοτήτων πού προσδιορίσθηκε μέ τό άρθρο 93 καί ὅτι στερείται κάθε περιεχομένου ἡ λειτουργία πού έχει ἀνατεθεί στην 'Επιτροπή στον τομέα αυτό.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>Ή 'Επιτροπή λοιπόν, δέν υπερέβη μέ κανέναν τρόπο τίς εξουσίες πού τῆς ἀπονέμει τό άρθρο 93, ὅταν επέτρεψε στην 'Ιταλία νά διατηρήσει προσωρινώς τήν ενίσχυση πού χορηγείται στους εθνικούς παραγωγούς ἀποσταγμάτων οἴνου, μέσω τῆς ἀπαλλαγής ἀπό τόν κρατικό φόρο τῶν <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος. Τά πραγματικά περιστατικά τῆς παρούσας υποθέσεως ἐμπίπτουν στό πεδίο εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 92, μέ συνέπεια νά μή δύναται νά θεωρηθεί ὅτι ή έν λόγω φορολογική μείωση εμπίπτει σέ μία ἀπόλυτη καί άνευ ὅρων ἀπαγόρευση Ικανή νά παράσχει στους ιδιώτες δικαίωμα τό όποιο δύνανται νά ἐπικαλοῦνται ἐνώπιον<?PAGE NO="1423"?> τῶν εθνικών δικαστών. Στην 'Επιτροπή ἐναπόκειται νά εκτιμήσει μέ διακριτική ευχέρεια τή δυνατότητα συμβιβασμοί) τῆς ἐνισχύσεως μέ τήν κοινή ἀγορά. Θά μποροῦσε νά κάνει θεμιτή χρήση τῆς εξουσίας αυτής εκδίδοντας θετική ἀπόφαση πού δέ θά ήταν δυνατό νά ἀμφισβητηθεί ἀπό κανέναν ἐθνικό δικαστή.</TXT><P>Ή ουσία τῆς εκτιμήσεως τῆς Ἐπιτροπῆς δέν ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῶν ερωτήσεων πού τέθηκαν μέ τή διάταξη παραπομπής καί πάντως δέν υπόκειται στόν έλεγχο τοῦ Δικαστηρίου.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>Ή ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19691015">15ης Ὀκτωβρίου 1969</DATE> ἡ ὁποία κρίνει ὅτι τά ἀποστάγματα δέν εἶναι γεωργικά προϊόντα, δέν ἐπηρεάζει τήν ἀπόφαση πού πρέπει νά ληφθεί στην παρούσα ὑπόθεση: ὁ γενικός κανόνας τοῦ ἄρθρου 92 ἐφαρμόζεται επίσης, χωρίς ἀμφιβολία, στίς ενισχύσεις πού χορηγούνται σέ μή γεωργικές παραγωγές πρός τό σκοπό έμμεσης διευκολύνσεως δραστηριοτήτων πού περιλαμβάνονται στό πλαίσιο τῆς γεωργίας.</TXT><P>Ὅσον άφορα τήν απόφαση Charmasson, ἀρκεῖ ἡ διαπίστωση ὅτι στην παρούσα περίπτωση πρόκειται γιά τήν εφαρμογή ὄχι ενός εἰδικοῦ καθεστώτος, ἀλλα ἑνός γενικοῦ κανόνα, σχετικού μέ τίς ενισχύσεις, τοῦ ὁποίου τά έννομα ἀποτελέσματα εκτείνονται πέρα ἀπό τή μεταβατική περίοδο. 'Εξάλλου, ἡ παρούσα περίπτωση άφορᾶ ὄχι τήν ουσία τῆς διακριτικής εκτιμήσεως τοῦ ἀσυμβίβαστου ἡ μή, άλλά μόνο τήν ύπαρξη τῆς εξουσίας πού άσκησε ή 'Επιτροπή δυνάμει τοῦ ἄρθρου 93.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>η)</NO.P><TXT>"Αν υποτεθεί, ὅτι τό Δικαστήριο κρίνει ὅτι πρέπει νά επιβεβαιώσει τήν εφαρμογή, στην παρούσα περίπτωση, τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ ἄρθρου 95, ὀφείλει νά περιορίσει ρητά τήν έκταση τῆς ἀποφάσεώς του στους ἀχρεωστήτως καταβαλλόμενους φόρους πού δυνατό νά προκύψουν στό μέλλον. Δέν</TXT><P>υπάρχει κανένας λόγος νά μή θεωρηθεί ἐφαρμοστέα στην παρούσα διαδικασία, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177, ἡ ἀρχή τοῦ εδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 174 τῆς συνθήκης ΕΟΚ πού έχει γενικό χαρακτήρα.</P><P>Τό Δικαστήριο, βάσει τῆς γενικής ἀρχής τῆς ἀσφάλειας δικαίου, δύναται νά θεωρήσει ὅτι έχει τήν εξουσία νά περιορίσει, κατ' εξαίρεση, τή δυνατότητα τῶν ενδιαφερομένων νά επικαλούνται τίς δικές του ἀποφάσεις, ἀκόμα κι ὅταν πρόκειται γιά ἀποφάσεις καθαρά ερμηνευτικές. Οι ἀρχές τῆς ἀσφάλειας δικαίου καί προστασίας τῆς θεμιτής εμπιστοσύνης δέν επιτρέπουν να ἀμφισβητοῦνται καταστάσεις πού ρυθμίσθηκαν ὁριστικά καί μέ κοινή συμφωνία, μέ τήν καλόπιστη πληρωμή καί τήν είσπραξη φόρου πού είχε κριθεῖ ρητά ἀπό τό ἀρμόδιο θεσμικό όργανο, ὡς δυνάμενος νά συμβιβασθεῖ μέ τήν κοινή ἀγορά.3. Ή <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή,</HT> ἀφοῦ εξέθεσε τά πραγματικά περιστατικά, τά όποια δημιούργησαν τή διαφορά πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς κύριας δίκης, τίς περιστάσεις ὑπό τίς όποιες εκδόθηκε ἡ διάταξη παραπομπής, καθώς καί τίς κυριότερες διατάξεις τοῦ συστήματος τοῦ κρατικού φόρου, διατυπώνει ουσιαστικά τίς ἀκόλουθες παρατηρήσεις νομικής φύσεως:</P></NP></ITEM></LIST></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>'Επί τῆς ἀπόψεως τῆς Ἐπιτροπῆς ὡς πρός ορισμένα φορολογικά πλεονεκτήματα πού παραχωροῦνται ἀπό τά Κράτη μέλη</P></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή 'Επιτροπή εἶχε πράγματι θεωρήσει, σέ μιά ὁρισμένη περίοδο, ὅτι τά Κράτη μέλη μποροῦσαν προσωρινά νά διατηρήσουν ὁρισμένα φορολογικά πλεονεκτήματα, πρός όφελος εθνικών γεωργικών προϊόντων πού υπάγονται πλήρως σέ μία εθνική ὀργάνωση τῆς ἀγορᾶς. Ή άποψη αυτή διατυπώθηκε καί στην αιτιολογημένη γνώμη πού ἀπεύθυνε στίς <DATE ISO="19690228">28 Φεβρουαρίου 1969</DATE> στην 'Ιταλική Δημοκρατία.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="1424"?><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ή 'Επιτροπή μετέβαλε, σιωπηρά τουλάχιστον, τήν άποψη της, μετά την ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19691015">15ης 'Οκτωβρίου 1969</DATE>. Ή γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς έγινε πολύ πιό σαφής μετά τήν ἀπόφαση Charmasson: μέ τίς ἀπό <DATE ISO="19750731">31 'Ιουλίου 1975</DATE> καί <DATE ISO="19760618">18 'Ιουνίου 1976</DATE> επιστολές, καί κατόπιν με τήν αἰτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19780731">31ης 'Ιουλίου 1978</DATE>, πληροφόρησε τήν ἰταλική κυβέρνηση ὡς προς τους λόγους γιά τους ὁποίους ἡ αἰτιολογημένη γνώμη τοῦ 1969 έπρεπε νά θεωρηθεί ὅτι δέν ισχύει πλέον καί ὅτι ὁ κρατικός φόρος ήταν ἀσυμβίβαστος με τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επί τῆς σημασίας τῶν αιτιολογημένων γνωμών πού ἐκδίδονται κατ᾽ ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ</P></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή αἰτιολογημένη γνώμη πού εκδίδει ή Ἐπιτροπή κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169 καί κατά τήν άσκηση τῆς ἀποστολής πού τῆς ἀναθέτει τό άρθρο 155 τῆς συνθήκης, είναι διοικητική πράξη πού έχει ὡς σκοπό, νά καταστήσει γνωστή τήν άποψη της. Περατώνει τή φάση τῶν <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>ἀποδείξεων<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/> τῆς διοικητικῆς διαδικασίας καί ταυτόχρονα ἀποτελεί τήν προϋπόθεση γιά τή μεταγενέστερη (καί ενδεχόμενη) έναρξη μιας κατ' ἀμφισβήτηση διαδικασίας ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου. Ἄν καί ἀντανακλᾶ τό κύρος πού περιβάλλει τή λειτουργία τοῦ έλεγχου πού ἀνατέθηκε στην Ἐπιτροπή ἀπό τό άρθρο 155 καί τή λειτουργία τῶν κυρώσεων πού προβλέπει τό άρθρο 169, ἡ αιτιολογημένη γνώμη εἶναι πράξη πού προέρχεται ἐκ μέρους ενός τῶν διαδίκων, σέ διαφορά μεταξύ τῆς Ἐπιτροπῆς καί ἑνός Κράτους μέλους, ἡ ὁποία συγκεκριμενοποιεί τίς υποχρεώσεις πού βαρύνουν τό τελευταίο, δυνάμει τῶν κοινοτικῶν κανόνων. Ὑπόκειται στό δικαστικό έλεγχο τοῦ Δικαστηρίου, επειδή μόνο σ᾽ αυτό ἀνατέθηκε, βάσει τῶν συνθηκῶν, ἡ λειτουργία νά ἀποφαίνεται περί τοῦ δικαίου καί νά ερμηνεύει κυριαρχικά τή συνθήκη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Τά έννομα ἀποτελέσματα, λοιπόν, των αἰτιολογημένων γνωμών εἶναι σχετικά: δέ συνεπάγονται τήν άμεση τροποποίηση τῶν εθνικών διατάξεων πού ἡ 'Επιτροπή <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>θεωρεί<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> ἀντίθετες πρός τό κοινοτικό δίκαιο.Δέ δύνανται επίσης νά ὁμαλοποιούν εθνικές νομοθετικές καταστάσεις ἀντίθετες πρός τίς διατάξεις τοῦ κοινοτικού δικαίου.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ή αἰτιολογημένη γνώμη δέ δημιουργεί ἑπομένως καμία νέα υποχρέωση γιά τά Κράτη μέλη, δέν τους ἀπονέμει καινούρια δικαιώματα καί δέ θίγει υπάρχοντα δικαιώματα πηγάζοντα ἀπό κοινοτικούς κανόνες. Πολύ περισσότερο δέ δύναται νά τροποποιήσει δικαιώματα Ιδιωτών πού τά εσωτερικά δικαστήρια εἶναι υποχρεωμένα νά διασφαλίζουν ἀνά πάσα στιγμή, έστω κι ἄν υπάρχει διαφορετική αἰτιολογημένη γνώμη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>'Αποδοχή μιας ἀντίθετης ἀντιλήψεως θά ἰσοδυναμοῦσε μέ εξάρτηση τοῦ άμεσου ἀποτελέσματος τῶν κοινοτικών διατάξεων ἀπό τήν ερμηνεία πού θά τους έδινε ἡ 'Επιτροπή. Ή ἀμφισβητούμενη διαδικασία πού προβλέπει τό άρθρο 169 θά ἀπέβαινε έτσι χωρίς ἀντικείμενο.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επί τῆς ἑρμηνείας τον ἄρθρον 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ σέ σχέση με τόν κρατικό φόρο</P></TI></TITLE><P>Τά ερωτήματα στά όποια κλήθηκε νά ἀπαντήσει τό Δικαστήριο εγείρουν, σέ σχέση μέ τό άρθρο 95, δύο κυρίως ζητήματα.</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>'Ερωτάται ἄν θεωρεῖται ὅτι παραβιάζεται ὁ κανόνας πού ἀπαγορεύει τήν εἰσαγωγή φορολογικών διακρίσεων, ὅταν ένας εσωτερικός φόρος επιβάλλεται μόνο<?PAGE NO="1425"?> στά εισαγόμενα προϊόντα, ἐνῶ ὁμοειδή εγχώρια προϊόντα ἀπαλλάσσονται.</TXT><P>Ἡ ἀπάντηση στό ερώτημα αυτό εἶναι προφανής. Ή διάκριση σέ βάρος τῶν εἰσαγόμενων προϊόντων χαρακτηρίζεται έξαλλου, στά πλαίσια τῆς διάφορᾶς πού ἀποτελεί τό ἀντικείμενο τῆς κύριας δίκης, ἀπό μιά επιβαρυντική περίσταση. Τό ΕΤΓΠΕ χορηγεί κάθε χρόνο σημαντικές ενισχύσεις στά ιταλικά ἀποστακτήρια οἴνου τίς όποιες δέ λαμβάνει τό γαλλικό κονιάκ.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Τό ἐρώτημα, ἄν, μετά τήν έναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου, δύνανται νά γίνουν δεκτές εξαιρέσεις στην ἀπαγόρευση τῆς εἰσαγωγῆς φορολογικής διακρίσεως τοῦ άρθρου 95, καί νά διατηρήθουν, σ' ένα Κράτος μέλος, προϋπάρχουσες διακρίσεις, πρέπει νά λάβει ἀναμφισβήτητα ἀρνητική ἀπάντηση. 'Αποκλείεται κάθε δυνατότητα ἐξαιρέσεως, καί εἶναι έξάλλου ἀδύνατο νά ἐξαρτηθεῖ ὁ σεβασμός τοῦ ἄρθρου 95 ἀπό τήν πραγματοποίηση τῶν στόχων πού τέθηκαν μέ άλλες διατάξεις τῆς συνθήκης, ὅπως τό άρθρο 99. Ή ἀντίληψη αυτή στηρίζεται στην πρόσφατη νομολογία τοῦ Δικαστηρίου.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ἐπί του κρατικοῦ φόρου σέ σχέση μέ τό ἄρθρο 92 τῆς συνθήκης ΕΟΚ</P></TI></TITLE><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Στίς ἀπαντήσεις τῆς ἐπί τῶν ερωτημάτων πού έθεσε τό Δικαστήριο, ἡ Ἐπιτροπή τονίζει ὅτι δέν ἐξέτασε ποτέ τόν κρατικό φόρο σέ σχέση μέ τά άρθρα 92 καί 93 παράγραφος 1 τῆς συνθήκης, δέν τό χαρακτήρισε ποτέ σάν <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>ενίσχυση<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> καί δέν έλαβε ποτέ <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>ἀπόφαση<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> ἐπ' αὐτοῦ τοῦ θέματος. Ἐπιφύλαξε έτσι, μέ πλήρη καί άνευ ὅρων σεβασμό πρός τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, στόν ιταλικό κρατικό φόρο μιά μεταχείριση, συγκρίσιμη σέ ὅλα τά σημεία, μ' αυτήν πού ἐπιφύλαξε σέ ἀναρίθμητους άλλους εσωτερικούς φόρους ἀντίθετους μέ τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Οἱ ίδιες οἱ Ιταλικές διοικητικές ἀρχές, δέ διανοήθηκαν ποτέ νά παρουσιάσουν τόν κρατικό φόρο ὡς <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>ενίσχυση<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/> οὔτε καί νά ζητήσουν ἀπό τήν 'Επιτροπή νά κινήσει τή διαδικασία πού προβλέπει τό άρθρο 93.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Ἐν πάση περιπτώσει, τό ἀσυμβίβαστο τοῦ κρατικοῦ φόρου μέ τό άρθρο 92 εἶναι προφανές: ἀποτελεί προδήλως ενίσχυση <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>τῆς λειτουργίας<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> καί ὄχι τῆς ἀναπτύξεως, στερείται κάθε διαφάνειας, δέ συνεπάγεται κανένα ἀντάλλαγμα ἐκ μέρους ἐκείνων οἱ όποιοι επωφελούνται, ἰδίως ενέργειες ἀναδιαρθρώσεως ἡ ἀναδιοργανώσεως καί δέν έχει τό χαρακτήρα τῆς προοδευτικής μειώσεως πού προσιδιάζει στίς κατά τομείς ενισχύσεις.</P></GR.SEQ></P><P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν ἀπαντήσεων πού πρέπει νά δοθοῦν στά ἐρωτήματα πού τέθηκαν στό Δικαστήριο</P></TI></TITLE><P>Τά ερωτήματα πού τέθηκαν ἀπό τό Corte d'appello τοῦ Μιλάνου πρέπει νά λάβουν τίς ἀκόλουθες ἀπαντήσεις:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Οἱ αιτιολογημένες γνῶμες πού εξέδωσε ή 'Επιτροπή, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 εδάφιο 1 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, δέ δύνανται νά μεταβάλουν τά δικαιώματα καί τίς υποχρεώσεις πού ἀπορρέουν, γιά τά Κράτη μέλη, ἀπό τίς κοινοτικές διατάξεις. Τή συμφωνία τῶν αιτιολογημένων γνωμών μέ τό κοινοτικό δίκαιο ἐγγυάται τό Δικαστήριο στά πλαίσια τῆς διαδικασίας πού προβλέπει τό άρθρο 169 εδάφιο 2 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT><P>Οἱ αιτιολογημένες γνῶμες δέ δεσμεύουν τά εθνικά δικαστήρια. 'Ιδιαίτερα, δέ δύνανται νά τροποποιήσουν ἡ νά θίξουν τά δικαιώματα πού οἱ κοινοτικές διατάξεις παρέχουν στους ἰδιῶτες καί πού τά ἐθνικά δικαστήρια ὑποχρεοῦνται νά<?PAGE NO="1426"?> διασφαλίζουν, έστω κι ἄν υπάρχει μία διαφορετική αιτιολογημένη γνώμη.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>'Από τήν <DATE ISO="19620101">1η Ἰανουαρίου 1962</DATE>, τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ ἀπαγορεύει στά Κράτη μέλη νά επιβάλουν σέ ένα εισαγόμενο προϊόν εσωτερικούς φόρους, ὁποιασδήποτε φύσεως, μεγαλύτερους ἀπό εκείνους, οἱ όποιοι ἐπιβάλλονται σέ ὁμοειδή εγχώρια προϊόντα. Ό κανόνας ὁ όποιος ἀπαγορεύει τήν εισαγωγή φορολογικῶν διακρίσεων, πού θεσπίζουν οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 95, δέν επιδέχεται οὔτε παρεκκλίσεις οὔτε εξαιρέσεις.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Οἱ εταιρείες Essevi καί Salengo, εκπροσωπούμενες ἀπό τό δικηγόρο Mario Scalzo, ή κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Marcello Conti καί ἡ 'Επιτροπή εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Antonino Abate ἀνέπτυξαν προφορικά τίς παρατηρήσεις τους καί ἀπάντησαν στά ερωτήματα πού έθεσε τό Δικαστήριο στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810210">10ης Φεβρουαρίου 1981</DATE>.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελέας ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19810401">1ης 'Απριλίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δύο διατάξεις τῆς <DATE ISO="19800219">19ης Φεβρουαρίου 1980</DATE>, πού περιῆλθαν στό Δικαστήριο στίς 12 'Ιουνίου τοῦ 'ίδιου έτους, τό Corte d'appello τοῦ Μιλάνου υπέβαλε στό Δικαστήριο, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικά ερωτήματα ὡς πρός τήν ἑρμηνεία τῶν άρθρων 95 καί 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ προκειμένου νά κρίνει ἄν συμβιβάζεται μέ τή συνθήκη ἡ διατήρηση σέ ἰσχύ στήν ιταλική νομοθεσία ενός συστήματος διαφοροποιημένης φορολογήσεως στον τομέα τῆς φορολογίας τῶν ἀποσταγμάτων οίνου.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>"Οπως προκύπτει ἀπό τή δικογραφία, οἱ δύο εταιρεῖες, εφεσίβλητες στην κύρια δίκη, πραγματοποίησαν εισαγωγές, ἡ πρώτη κατά τήν περίοδο ἀπό <DATE ISO="19620301">1ης Μαρτίου 1962</DATE> έως <DATE ISO="19671201">1ης Δεκεμβρίου 1967</DATE> καί ἡ δεύτερη ἀπό <DATE ISO="19600418">18 'Απριλίου 1960</DATE> έως <DATE ISO="19711025">25 'Οκτωβρίου 1971</DATE> κονιάκ (cognac) γαλλικῆς προελεύσεως, ἐπί τοῦ ὁποίου κατέβαλαν τους φόρους πού καθόριζε ὁ νόμος γιά τήν αιθυλική ἀλκοόλη <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>πρώτης κατηγορίας<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, δηλαδή γιά τά οινοπνευματώδη πού δέν πληρούν ὁρισμένες ἀπαιτήσεις ὅσον άφορᾶ τήν προέλευση καί τήν παρασκευή ἡ πού δέ δύνανται νά ελεγχθοῦν στό στάδιο τῆς παραγωγής επειδή έχουν παραχθεί ἐκτός τοῦ εδάφους τοῦ κράτους.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Οἱ εφεσίβλητες στην κύρια δίκη άσκησαν ἀγωγή ενώπιον τοῦ Tribunale di Milano μέ αίτημα τήν επιστροφή τῶν καταβληθέντων φόρων, επικαλούμενες παράβαση τοῦ ἄρθρου 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ κατά τή διάρκεια τῶν περιόδων πού ἀναφέρθηκαν παραπάνω, καί πέτυχαν μέ ἀποφάσεις, πού εκδόθηκαν τήν 26η'Ιανουαρίου καί τήν <DATE ISO="19780601">1η 'Ιουνίου 1978</DATE> ἀντίστοιχα, τήν καταδίκη τῆς Amministrazione delle finanze τῆς 'Ιταλίας στην επιστροφή τῶν ἀχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων.</TXT></NP><?PAGE NO="1427"?><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Την <DATE ISO="19780831">31η Αυγούστου 1978</DATE> ἡ ἐν λόγω διοικητική ἀρχή άσκησε έφεση κατά των ἀποφάσεων αυτών καί κατά τή διάρκεια τῆς διαδικασίας επικαλέσθηκε τή νομολογία τοῦ Corte suprema di cassazione, τό όποιο στίς ἀποφάσεις του 1317, 1318 καί 1321 τῆς <DATE ISO="19790301">1ης Μαρτίου 1979</DATE> ἀναγνώρισε τή νομιμότητα, σέ σχέση μέ τό κοινοτικό δίκαιο, τοῦ συστήματος τῆς ἀμφισβητούμενης φορολογίας. Ή διοικητική ἀρχή υποστήριξε στό στάδιο αυτό ὅτι ἡ Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων ἀναγνώρισε στην 'Ιταλική Δημοκρατία μέ γνώμη τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE> τή δυνατότητα νά επιβάλλει τό φόρο αυτό σάν όργανο τῆς πολιτικής στόν τομέα των οἰνοπνευμάτων καί νά διατηρήσει προσωρινά τό σύστημα τῆς διαφοροποιημένης φορολογίας πού τελεί ὑπό ἀμφισβήτηση. Στην ἐν λόγω γνώμη ἡ 'Επιτροπή εἶχε ρητά ἀναγνωρίσει τό σύστημα αυτό σάν <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>ενίσχυση<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> πού συμβιβάζεται μέ τους κοινοτικούς κανόνες καί συνεπῶς ὁ κρατικός φόρος εἶχε νόμιμα επιβληθεῖ στά οἰνοπνευματώδη πού εἶχαν εισαχθεί ἀπό τή Γαλλία.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Τό Corte d'appello κρίνει ὅτι τά στοιχεία πού ἀναφέρθηκαν παραπάνω δέν επαρκούν γιά τήν επίλυση τοῦ προβλήματος πού ἠγέρθη ενώπιον του. Παρατηρεί ὅτι ἄν καί στή γνώμη τῆς τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE> ἡ 'Επιτροπή εἶχε δεχθεί τό δικαίωμα τῆς 'Ιταλίας νά διατηρεί σέ ἰσχύ καί νά εφαρμόζει τό επίδικο σύστημα φορολογίας σάν όργανο τῆς γεωργικής τῆς πολιτικής, ἔκτοτε προέκυψαν πλεῖστα νέα στοιχεία. 'Αναφέρει ἐν προκειμένω τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19691015">15ης 'Οκτωβρίου 1969</DATE> ('Επιτροπή κατά 'Ιταλίας, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="16/69" YEAR="1969" PAGE.ECR="377">16/69, Racc. σ. 377</REF.DOC.ECR>), στην ὁποία κρίθηκε ὅτι τά ἀποστάγματα, ἡδύποτα καί τά άλλα οἰνοπνευματώδη ποτά δέν ἀποτελοῦν γεωργικά προϊόντα κατά τήν έννοια τῆς συνθήκης τήν ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19741210">10ης Δεκεμβρίου 1974</DATE> (Charmasson, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="48/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="1383">48/74 Racc. σ. 1383</REF.DOC.ECR>), στην ὁποία τό Δικαστήριο έκρινε ὡς ἀσυμβίβαστα μέ τήν κοινή ἀγορά, μετά τή λήξη τῆς μεταβατικής περιόδου, τά εμπόδια στίς συναλλαγές μεταξύ τῶν Κρατών μελῶν, έστω καί ἄν τά εμπόδια αυτά ἀποτελοῦν μέρος μιας ἐθνικής ὀργανώσεως ἀγοράς τέλος τήν αιτιολογημένη γνώμη πού ἀπεύθυνε ἡ 'Επιτροπή πρός τήν Ιταλική Δημοκρατία τήν <DATE ISO="19780731">31η Ιουλίου 1978</DATE>, σχετικά μέ τό θέμα τῆς διαφοροποιημένης φορολογίας όσον άφορᾶ τήν επιβολή τόσο τοῦ κρατικοῦ φόρου, ὅσο καί τοῦ φόρου παρασκευής.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>"Έχοντας υπόψη τά νέα αυτά στοιχεῖα καθώς καί τά επιχειρήματα πού ἀνέπτυξε ενώπιόν του ἡ διοικητική ἀρχή, τό Corte d'appello ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο, μέ προδικαστική του ἀπόφαση:</TXT></NP><?PAGE NO="1428"?><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="DASH"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>—</NO.P><TXT>νά προσδιορίσει τό έννομο ἀποτέλεσμα πού δύναται νά προσδοθεί στίς παραπάνω γνῶμες πού εξέδωσε ἡ Επιτροπή σύμφωνα μέ τό άρθρο 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ νά κρίνει κατόπιν ἄν ἡ 'Ιταλία παραβίασε τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ΕΟΚ εφαρμόζοντας ἐπί τῶν ἀποσταγμάτων πού εισάγονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη σύστημα φορολογίας πού περιλαμβάνει τόν κρατικό φόρο ἀνερχόμενο σέ <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά ἑκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος (<FT TYPE="NUMBER">90000</FT> λιρέτες ἀπό <DATE ISO="19760301">1ης Μαρτίου 1976</DATE>), πού δέν προβλέπεται γιά τό ὁμοειδές εγχώριο προϊόν καί δέν επιβάλλεται ἑπ᾿ αὐτοῦ</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>ν᾿ ἀποφανθεί ἄν, μετά τήν έναρξη τοῦ δεύτερου σταδίου πού προβλέπεται στό άρθρο 95 εδάφιο 3 σάν τελευταία προθεσμία γιά τήν κατάργηση των εσωτερικῶν κανόνων πού ἀντιβαίνουν στην ἀρχή τῆς φορολογικής ισότητας, τήν ὁποία θεσπίζουν τά εδάφια 1 καί 2 τοῦ 'ίδιου άρθρου, ήταν δυνατό νά εξουσιοδοτηθεί ἡ 'Ιταλία νά διατηρεί κατ' εξαίρεση μία υπάρχουσα διάκριση κατά τήν εισαγωγή ἀποσταγμάτων οἴνου<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν πραγματικών περιστατικών τῶν υποθέσεων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>"Οπως προκύπτει ἀπό τά έγγραφα πού κατέθεσε ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου ἡ ιταλική κυβέρνηση, τήν <DATE ISO="19680508">8η Μαΐου 1968</DATE> ἡ 'Επιτροπή ἀπεύθυνε στόν ἰταλό υπουργό εξωτερικών υποθέσεων επιστολή μέ τό ἀκόλουθο κείμενο:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>Παρακαλώ νά θέσετε υπόψη τῆς ιταλικής κυβερνήσεως τίς ἀκόλουθες σκέψεις ὡς πρός τους φόρους ἐπί τοῦ οινοπνεύματος.</P><P>Ή ιταλική φορολογική νομοθεσία στόν τομέα τῆς φορολογίας τοῦ οινοπνεύματος προβλέπει ὅτι γιά τά οινοπνεύματα καταβάλλεται κρατικός φόρος <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά ἑκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος καί φόρος παρασκευής <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος. Προβλέπονται δέ πολυάριθμες μειώσεις υπέρ ὁρισμένων προϊόντων, μεταξύ τῶν ὁποίων τά ἀποστάγματα οἴνου καί στεμφύλων. Τά ἐν λόγω ἀποστάγματα ἀπαλλάσσονται ἀπό τόν κρατικό φόρο καί ἐπ᾿ αυτών καταβάλλεται φόρος παρασκευής ύψους <FT TYPE="NUMBER">53000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο γιά τά ἀποστάγματα οἴνου καί <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο γιά τά ἀποστάγματα στεμφύλων.</P><P>Γιά τά εισαγόμενα ἀποστάγματα οἴνου καί στεμφύλων καταβάλλεται ὁ κρατικός φόρος ἀνερχόμενος σέ <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά ἑκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος καί ὁ φόρος παρασκευής ἀνερχόμενος σέ <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρέτες ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος.</P><?PAGE NO="1429"?><P>Τό διαφοροποιημένο αυτό σύστημα εις βάρος τῶν εἰσαγόμενων προϊόντων εἶναι ἀντίθετο μέ τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης ...</P><P>'Από <DATE ISO="19651104">4 Νοεμβρίου 1965</DATE> μέ την επιστολή τῆς ἡ Ἐπιτροπή γνωστοποίησε ἤδη στην Ιταλική κυβέρνηση τίς παρατηρήσεις τῆς ἐπί τῶν προβλημάτων αυτῶν. Μέ επιστολή τῆς μόνιμης ιταλικής ἀντιπροσωπείας ἀπό <DATE ISO="19660212">12 Φεβρουαρίου 1966</DATE>, ἡ Ιταλική κυβέρνηση γνωστοποίησε στην Ἐπιτροπή την άποψη της. Σύμφωνα μέ τήν Ιταλική κυβέρνηση ἡ διαφοροποιημένη φορολογία στον τομέα τοῦ οἰνοπνεύ-ματος ἔχει ὡς στόχο νά επιτρέψει τή συνύπαρξη τῶν διάφορων πρώτων υλών γιά τήν παρασκευή οινοπνεύματος καί νά εξασφαλίσει έτσι τή διάθεση στην ἀγορά ὁρισμένων πρώτων υλῶν πού χρησιμεύουν γιά τήν παραγωγή οινοπνεύματος γιά τή γεωργία. Κατά συνέπεια, ἡ κατάργηση τοῦ διαφοροποιημένου αὐτοῦ συστήματος, δέ δύναται νά γίνει παρά μόνον ὅταν τά Ιταλικά γεωργικά συμφέροντα στόν τομέα αυτό θά έχουν ληφθεῖ υπόψη στό πλαίσιο τῆς κοινῆς γεωργικής πολιτικής ἐπί τοῦ οἰνοπνεύματος. Οἱ ἰταλικές ἁρχές ἀναφέρουν έξαλλου ὅτι τουλάχιστον εξίσου σημαντικές διακρίσεις ὑπάρχουν καί στά άλλα Κράτη μέλη, ὅπως αυτές πού προκύπτουν ἀπό τήν ύπαρξη τῶν μονοπωλίων στή Γαλλία καί στή Γερμανία.</P><P>Ή 'Επιτροπή δέν ἀρνείται εντελώς τήν ύπαρξη τῶν γεωργικών προβλημάτων πού δημιουργεί στην 'Ιταλία τό οἰνόπνευμα. Γιά τό λόγο αὐτό θεωρεί ὅτι ἡ διαφοροποιημένη φορολογία πού προβλέπεται ἀπό τήν ἰταλική νομοθεσία καί τήν ὁποία προκαλεί ἡ επιβολή τοῦ κρατικοῦ φόρου δύναται προσωρινά νά διατηρηθεί σέ ἰσχύ δεδομένου ὅτι ὁ κρατικός φόρος ἀποτελεί ἀπό ὁρισμένης ἀπόψεως τό όργανο τῆς ἰταλικῆς γεωργικής πολιτικής στόν τομέα τοῦ οἰνοπνεύματος, τό όποιο ἐπιτρέπει στα ὁποιασδήποτε προελεύσεως οινοπνεύματα, νά διατίθενται στην ἀγορά ὁποιοδήποτε καί ἄν εἶναι τό κόστος τῆς πρώτης ύλης.</P><P>Ὡστόσο οἱ ἀπαιτήσεις τῆς γεωργικής πολιτικής δέ δικαιολογοῦν ὅλες τίς διαφορές φορολογικής μεταχειρίσεως πού ἀναφέρθηκαν παραπάνω μεταξύ τῶν εθνικών προϊόντων καί τῶν προϊόντων πού εἰσάγονται. ΟΙ ἀνάγκες τῆς γεωργίας εξυπηρετοῦνται ήδη ἀπό τόν κρατικό φόρο ὁ ὁποῖος καταβάλλεται μόνο γιά τά εἰσαγόμενα προϊόντα. Ἐξ αὐτοῦ προκύπτει ὅτι δέ δύναται επίσης νά προβάλλονται λόγοι γεωργικής πολιτικής ὡς πρός τό φόρο παρασκευής, γιά νά δικαιολογηθεί ἡ διαφοροποιημένη φορολογία σέ βάρος τῶν εἰσαγόμενων ἀποσταγμάτων οἴνου καί στεμφύλων καί τῶν εἰσαγόμενων προϊόντων τῶν ὁμοειδών μέ τό vermouth καί τό marsala.</P><P>Γιά τους λόγους αυτούς ἡ 'Επιτροπή διαπιστώνει ὅτι ἡ Ἰταλική Δημοκρατία παρέβη τίς υποχρεώσεις πού τῆς επιβάλλονται ἀπό τή συνθήκη καθόσον άφορᾶ<?PAGE NO="1430"?> τη μείωση τοῦ φόρου παρασκευῆς πού επιβάλλεται στά ἀποστάγματα οἲνου καί στεμφύλων καί στή μείωση τοῦ φόρου παρασκευῆς πού επιβάλλεται στό οινόπνευμα πού χρησιμοποιείται για την παραγωγή τοῦ vermouth καί marsala. Κατόπιν αὐτοῦ καλεί την κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικῆς Δημοκρατίας, δυνάμει τοῦ άρθρου 169 τῆς συνθήκης, νά διατυπώσει τίς παρατηρήσεις τῆς ἐπί τῶν ἀνωτέρω εντός προθεσμίας ενός μήνα ἀπό τῆς λήψεως τῆς παρούσας. Ἡ Ἐπιτροπή επιφυλάσσεται νά εκδώσει, ἄν κριθεί ἀναγκαίο, ἀφοθ θά <HT TYPE="ITALIC">έχει</HT> λάβει γνώση των ἐν λόγω παρατηρήσεων, τήν αιτιολογημένη γνώμη πού προβλέπεται στό άρθρο 169.<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Ἐπειδή ἡ ιταλική κυβέρνηση δέν έδωσε συνέχεια στά αιτήματα τῆς Ἐπιτροπῆς, ή τελευταία διατύπωσε μία αιτιολογημένη γνώμη τήν <DATE ISO="19690228">28η Φεβρουαρίου 1969</DATE>, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης, ἀναφερόμενη στους φόρους καταναλώσεως ἐπί τοῦ οινοπνεύματος καί ἡ ὁποία έχει ὡς έξῆς:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>Στην 'Ιταλία τά εγχώρια οἰνοπνεύματα υπόκεινται σέ κρατικό φόρο <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετῶν ἀνά ἑκατόλιτρο καθαροῦ οινοπνεύματος καί σέ φόρο παρασκευής <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετῶν ἀνά εκατόλιτρο καθαροο οἰνοπνεύματος. Ό νόμος προβλέπει πολυάριθμες μειώσεις ιδίως γιά τά ἀποστάγματα οἴνου καί στεμφύλων τά όποια ἀπαλλάσσονται ἀπό τόν κρατικό φόρο καί υπόκεινται σέ φόρο παρασκευής <FT TYPE="NUMBER">53000</FT> λιρετών ἀνά ἑκατόλιτρο γιά τά ἀποστάγματα οἴνου καί <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> λιρετῶν ἀνά εκατόλιτρο γιά τά ἀποστάγματα στεμφύλων.</P><P>'Αντιθέτως τά ἀποστάγματα οἴνου καί στεμφύλων πού εισάγονται στην 'Ιταλία υπόκεινται σέ κρατικό φόρο <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο καθαροο οἰνοπνεύματος καί σέ φόρο παρασκευής <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετών ἀνά εκατόλιτρο καθαροο οἰνοπνεύματος ...</P><P>'Από τό Νοέμβριο τοῦ 1965 ἡ 'Επιτροπή επέστησε τήν προσοχή τῆς ιταλικής κυβερνήσεως ἐπί τοῦ χαρακτήρα τοῦ ἐν λόγω συστήματος, ὡς εἰσάγοντος διακρίσεις.</P><P>Έν συνεχεία μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE> ἡ 'Επιτροπή κίνησε τή διαδικασία, ή ὁποία προβλέπεται στό άρθρο 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ γιά παράβαση τοῦ άρθρου 95 τῆς συνθήκης. Στην ἀπάντηση της, μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19680723">23ης 'Ιουλίου 1968</DATE> τής μόνιμης αντιπροσωπείας τῆς 'Ιταλίας, ἡ ἰταλική κυβέρνηση πληροφόρησε τήν 'Επιτροπή ὅτι δέν είχε τήν πρόθεση νά καταργήσει τήν ἐν λόγω διαφοροποιημένη φορολογία εφόσον δέ θεσπίζονταν τροποποιήσεις τῶν εθνικών μονοπωλίων πού υπάρχουν στή Γερμανία καί στή Γαλλία καί ἐφόσον δέν υιοθετείται κοινή γεωργική πολιτική στόν τομέα αὐτό ...</P><?PAGE NO="1431"?><P>Τά ἐπιχειρήματα πού ἀναπτύχθηκαν δέν εἶναι σέ θέση έκτός ἀπό ένα σημείο νά θέσουν ὑπό συζήτηση τό έρεισμα τῆς ἀπόψεως πού διατύπωσε ἡ Ἐπιτροπή στην επιστολή τῆς τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE>. 'Επισημαίνεται ἰδίως ὅτι σέ καμία περίπτωση τά Κράτη μέλη δέ δύνανται νά επικαλεσθούν παραβιάσεις παρόμοιας φύσεως πού διαπράττονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τίς υποχρεώσεις πού τους επιβάλλουν διατάξεις τῆς συνθήκης.</P><P>Ὡς πρός τό επιχείρημα σύμφωνα μέ τό όποιο ἡ 'Ιταλία ἀσκεῖ τή γεωργική της πολιτική στόν τομέα τοῦ οινοπνεύματος χρησιμοποιώντας τή φορολογία καί ὅτι δέ δύναται νά μεταβάλλει τή στάση τῆς παρά μόνο στό πλαίσιο μιᾶς κοινής γεωργικής πολιτικής στόν τομέα τοῦ οἰνοπνεύματος ἡ 'Επιτροπή έχει ήδη δεχθεί στην επιστολή τῆς τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE> πού προανεφέρθηκε, ὅτι ἡ 'Ιταλία μποροῦσε πράγματι νά χρησιμοποιήσει τό φόρο ὡς όργανο τῆς γεωργικής τῆς πολιτικής στόν τομέα αυτό καί νά διατηρήσει προσωρινά, σ᾽ ένα τέτοιο πλαίσιο, τή διαφοροποιημένη φορολογία μέχρις ἑνός ποσοῦ <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> λιρετῶν ἀνά εκατόλιτρο καθαροῦ οἰνοπνεύματος πού προκύπτει ἀπό τήν επιβολή τοῦ κρατικοῦ φόρου. Ή χρησιμοποίηση παρόμοιου διαφοροποιημένου συστήματος επιτρέπει νά διατίθενται στην ἀγορά τά οἰνοπνεύματα σέ τιμή λίγο-πολύ ὁμοιόμορφη ὁποιοδήποτε καί ἄν εἶναι τό κόστος τους.<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Στην ἴδια αιτιολογημένη γνώμη τῆς ἡ 'Επιτροπή διαπίστωσε τήν ὕπαρξη μιας παραλείψεως σέ ὅ,τι ἀφορᾶ διάφορες πλευρές τοῦ φορολογικοῦ συστήματος διαφορετικές ἀπό τόν κρατικό φόρο. Πρέπει νά σημειωθεί ὅτι ἡ αἰτιολογημένη αυτή γνώμη δέν κατέληξε σέ προσφυγή ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Τήν <DATE ISO="19750731">31η 'Ιουλίου 1975</DATE> ἡ 'Επιτροπή ἀπεύθυνε πρός τήν ἰταλική κυβέρνηση, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 ἐδάφιο 1, νέα ἀνακοίνωση στην ὁποία διατύπωνε, ἀπό τή σκοπιά τοῦ κανόνα τοῦ ἄρθρου 95 περί ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων, ὁρισμένες παρατηρήσεις σχετικά μέ τό σύστημα φορολογίας τοῦ οἰνοπνεύματος πού Ισχύει στην 'Ιταλία σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τό φόρο παρασκευής, τόν κανονικό κρατικό φόρο καί τόν εἰδικό κρατικό φόρο καί ζητούσε ἀπό τήν ἰταλική κυβέρνηση νά εξαλείψει τίς διακρίσεις πού δημιουργοῦσε τό σύστημα αυτό σέ βάρος τῶν προϊόντων πού εἰσάγονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>'Επειδή οἱ ιταλικές ἀρχές δέν έδωσαν συνέχεια στή νέα αυτή παρέμβαση, πού νά Ικανοποιεί πλήρως τήν 'Επιτροπή, ἡ τελευταία διατύπωσε στίς <DATE ISO="19780731">31 'Ιουλίου 1978</DATE> αἰτιολογημένη γνώμη ὡς πρός τή διαφοροποιημένη φορολογία καθόσον άφορᾶ τήν επιβολή τοῦ φόρου παρασκευής καί τοῦ κρατικοῦ φόρου ἐπί τῶν οἰνοπνευμάτων.<?PAGE NO="1432"?> Καί τῆς αιτιολογημένης αυτής γνώμης επίσης δέν επακολούθησε ή άσκηση προσφυγῆς ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>'Ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου ἡ ιταλική κυβέρνηση υποστήριξε τήν άποψη ὅτι τό επίδικο σύστημα φορολογίας δέν εἶναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο παρά μία ενίσχυση πρός τή γεωργία, χορηγούμενη ὑπό τή μορφή φορολογικοί) πλεονεκτήματος πού επιφυλάσσεται στην εθνική παραγωγή. Θεωρεί ὅτι ἡ ύπαρξη τοῦ συστήματος αὐτοῦ εγκρίθηκε μέ τήν αιτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE> καί ὅτι, εφόσον δέν υπάρχει ἀντίθετη πράξη, ἡ έγκριση αυτή ισχύει πάντοτε καί πρέπει να θεωρείται ὡς έγκυρη ἀπό τά εθνικά δικαστήρια. 'Ακόμα ὅμως καί χωρίς έγκριση, ἐφόσον πρόκειται γιά ενίσχυση προγενέστερη τῆς ενάρξεως τῆς ισχύος τῆς συνθήκης, ἡ ενίσχυση αυτή δύναται νά διατηρηθεί δυνάμει τοῦ ἄρθρου 93.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῆς σημασίας τῶν ἀπόψεων καί γνωμῶν τῆς Ἐπιτροπῆς στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας τοῦ ἄρθρου 169</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Τά ερωτήματα πού έθεσε τό Corte d'appello ἀποβλέπουν κατά πρώτο λόγο στό νά διευκρινισθεί ποια εἶναι ἀπό νομικής ἀπόψεως, ἡ σημασία καί ἡ δεσμευτικότητα τῶν γνωμών πού εκδίδει ἡ 'Επιτροπή στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας της προσφυγής λόγω παραβάσεως πού ρυθμίζει τό άρθρο 169 τῆς συνθήκης. Ειδικότερα ζητείται νά προσδιορισθεί ποιό εἶναι τό έννομο ἀποτέλεσμα μιᾶς διαβεβαιώσεως τοῦ εἴδους αυτής πού έδωσε ἡ Ἐπιτροπή μέ τήν ἐπιστολή τῆς τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE> μέ τήν ὁποία έθεσε προθεσμία γιά τήν υποβολή παρατηρήσεων καί μέ τή γνώμη τῆς ἀπό <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE> ἡ ὁποία εκδόθηκε δυνάμει τοῦ άρθρου 169 τῆς συνθήκης καί παρέσχε στήν 'Ιταλία τήν έγκριση νά διατηρήσει προσωρινά τό λεγόμενο σύστημα <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>διαφοροποιημένης φορολογίας<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Τό άρθρο 169 ὁρίζει ὅτι ἄν ἡ 'Επιτροπή κρίνει ὅτι ένα Κράτος μέλος παρέβη υποχρέωση πού τοῦ επιβάλλεται δυνάμει τῆς συνθήκης, <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>διατυπώνει αιτιολογημένη γνώμη ἐπί τοῦ θέματος, ἀφοῦ προηγουμένως παράσχει τή δυνατότητα στό κράτος αυτό νά διατυπώσει τίς παρατηρήσεις του<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>. Προστίθεται δέ ὅτι ἡ 'Επιτροπή δύναται νά προσφύγει στό Δικαστήριο, ἄν τό ἐν λόγω κράτος δέ συμμορφωθεί μέ τή γνώμη αυτή ἐντός τῆς προθεσμίας πού τάσσει ἡ Ἐπιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Ό σκοπός αυτής τῆς προκαταρκτικής διαδικασίας, ἡ ὁποία περιλαμβάνεται στό γενικό πλαίσιο τῆς ἀποστολής μέριμνας πού έχει ἀνατεθεί στην 'Επιτροπή ἀπό τήν πρώτη περίπτωση τοῦ ἄρθρου 155, εἶναι κυρίως νά δώσει τήν ευκαιρία στό<?PAGE NO="1433"?> Κράτος μέλος νά δικαιολογήσει τή στάση του καί νά επιτρέψει ενδεχομένως στήν 'Επιτροπή νά επιτύχει εκούσια συμμόρφωση τοῦ Κράτους μέλους στίς ἀπαιτήσεις τῆς συνθήκης. Στην περίπτωση πού ἡ προσπάθεια αυτή διευθετήσεως της διαφορᾶς δέ στεφθεῖ μέ επιτυχία, ἡ αιτιολογημένη γνώμη εξυπηρετεί τόν προσδιορισμό τοῦ ἀντικειμένου τῆς διαφορᾶς.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>'Αντιθέτως ἡ 'Επιτροπή δέν έχει τό δικαίωμα, μέ τίς γνώμες πού διατυπώνει δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 ἤ μέ τή διατύπωση ἀπόψεων στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας αυτής, νά προσδιορίζει κατά τρόπο ὁριστικό τά δικαιώματα καί τίς υποχρεώσεις ἑνός Κράτους μέλους, ἡ νά τοῦ παράσχει εγγυήσεις ὡς πρός τό ἄν συμβιβάζεται ὁρισμένη συμπεριφορά μέ τή συνθήκη. Σύμφωνα μέ τό σύστημα των άρθρων 169 έως 171 τῆς συνθήκης ὁ καθορισμός τῶν δικαιωμάτων καί υποχρεώσεων τῶν Κρατῶν μελῶν καί ἡ κρίση ἐπί τῆς συμπεριφοράς τους δέ δύναται νά προέλθει παρά μόνο ἀπό ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Κατά μείζονα λόγο ἡ 'Επιτροπή δέ δύναται μέ τίς ἀπόψεις καί μέ τίς γνώμες πού διατυπώνει, κατά τό άρθρο 169, ν' ἀπαλλάξει ένα Κράτος μέλος ἀπό τό σεβασμό τῶν ὑποχρεώσεων πού τοῦ επιβάλλονται δυνάμει τῆς συνθήκης. Τέτοιου εἴδους διαβεβαιώσεις δέ δύνανται ιδίως νά έχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά παρεμποδίζουν τους διοικούμενους νά επικαλοῦνται ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης τά δικαιώματα πού τους ἀπονέμει ἡ συνθήκη κατά νομοθετικών ἡ διοικητικών πράξεων ἑνός Κράτους μέλους πού εῑναι ἀσυμβίβαστες μέ τό κοινοτικό δίκαιο.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Στό πρώτο τῶν ερωτημάτων που τέθηκαν πρέπει λοιπόν νά δοθεῖ ἡ ἀπάντηση ὅτι οἱ γνώμες πού διατυπώνει ἡ 'Επιτροπή δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 έχουν έννομο ἀποτέλεσμα μόνο σέ σχέση μέ τήν προσφυγή ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου λόγω κρατικῆς παραβάσεως καί ὅτι ἡ Ἐπιτροπή δέ δύναται μέ τή διατύπωση ἀπόψεων στά πλαίσια τῆς διαδικασίας αυτής, νά ἀπαλλάσσει ένα Κράτος μέλος ἀπό τίς υποχρεώσεις του ἤ νά θίγει τά δικαιώματα πού οἱ ἰδιώτες ἀρύονται ἀπό τή συνθήκη.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ συμβιβάσιμου ενός συστήματος διαφοροποιημένης φορολογίας τοῦ οινοπνεύματος μέ τό άρθρο 95</P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Τό δεύτερο τῶν ερωτημάτων πού τέθηκαν έχει ὡς σκοπό νά ἀποσαφηνισθεί ἄν ένα Κράτος μέλος δύναται νά επιβάλλει στά οινοπνευματώδη πού παράγονται σέ άλλα Κράτη μέλη ένα φόρο ἀπό τόν όποιο ἀπαλλάσσονται ἐν μέρει ἡ καθ' ὁλοκληρία τά ὁμοειδή εγχώρια προϊόντα.</TXT></NP><?PAGE NO="1434"?><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Ὅπως προκύπτει ἀπό τίς διατάξεις περί παραπομπής, ἡ σχέση ὁμοιότητας κατά την έννοια τοῦ ἄρθρου 95 μεταξύ τοῦ εισαγόμενου προϊόντος (στήν προκειμένη περίπτωση κονιάκ γαλλικῆς προελεύσεως) καί τοῦ ἀνταγωνιστικοί) ἐθνικοῦ προϊόντος (στην προκειμένη περίπτωση τό ἀπόσταγμα οἴνου ἡ στεμφύλων) δέν ἀμφισβητείται. Σύμφωνα μέ τά στοιχεία πού προσκόμισε ἡ Ιταλική κυβέρνηση, ή διαφορά στή φορολογική μεταχείριση μεταξύ τοῦ ενός καί τοῦ άλλου εμπορεύματος προκύπτει ἀπό τό γεγονός ὅτι τό εισαγόμενο οινόπνευμα κατατάσσεται στά <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>οἰνοπνεύματα πρώτης κατηγορίας<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/>, καί ὑπόκειται ὑπό τήν ἰδιότητά του αυτή σέ πλήρη φορολογική ἐπιβάρυνση, ἐνῶ τά ἀντίστοιχα οἰνοπνεύματα εθνικής παρασκευής υπάγονται στά <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>οἰνοπνεύματα δεύτερης κατηγορίας<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>, πού ἀπαλλάσσονται ἀπό τόν κρατικό φόρο, δεδομένου ὅτι στην κατηγορία αὐτή δύνανται νά ὑπαχθοῦν μόνο τά οἰνοπνεύματα τῶν ὁποίων ἡ παρασκευή δύναται νά ελέγχεται στό στάδιο τῆς παραγωγής στό έδαφος τοῦ ἰταλικοῦ κράτους.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Ὅπως έχει κρίνει τό Δικαστήριο μέ πάγια νομολογία (πλέον πρόσφατη ἡ ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19810714">14ης 'Ιανουαρίου 1981</DATE>, Chemial Farmaceutici, 140/79), τό κοινοτικό δίκαιο στό παρόν στάδιο τῆς εξελίξεως του δέν περιορίζει τήν ελευθερία κάθε Κράτους μέλους νά θεσπίζει ένα σύστημα διαφοροποιημένης φορολογίας γιά ὁρισμένα προϊόντα, σύμφωνα μέ ὁρισμένα ἀντικειμενικά κριτήρια, ὁπως ἡ φύση των πρώτων ὑλῶν πού χρησιμοποιοῦνται ἡ οἱ μέθοδοι παραγωγής πού εφαρμόζονται. Τέτοιου είδους διαφοροποιήσεις συμβιβάζονται μέ τό κοινοτικό δίκαιο ἄν επιδιώκουν στόχους οἰκονομικῆς πολιτικής πού καί αυτοί συμβιβάζονται μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς συνθήκης καί τοῦ παράγωγου δικαίου καί ἄν ὁ τρόπος εφαρμογής τους εἶναι τέτοιος ὥστε ν' ἀποφεύγεται κάθε μορφή διακρίσεως άμεσης ή έμμεσης σέ σχέση μέ εισαγωγές πού πραγματοποιοῦνται ἀπό άλλα Κράτη μέλη ή προστασίας τῆς ἀνταγωνιστικής εθνικής παραγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Τό γεγονός όμως ὅτι ἡ παροχή μιας φορολογικής ἀπαλλαγής ἤ ἡ εφαρμογή ἑνός μειωμένου φορολογικοῦ συντελεστή εξαρτάται ἀπό τή δυνατότητα ενός έλεγχου τῆς παραγωγής ἐπί τοῦ ἐθνικοῦ εδάφους συνιστά προϋπόθεση τήν ὁποία ἐξ ὁρισμοῦ δέ δύνανται νά πληροῦν τά ὁμοειδή προϊόντα πού προέρχονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη. Παρόμοια ἀπαίτηση έχει ως ἀποτέλεσμα νά ἀποκλείει ἐκ τῶν προτέρων τά προϊόντα αὐτά ἀπό τή δυνατότητα νά επωφελοῦνται τοῦ ἐν λόγω φορολογικοῦ πλεονεκτήματος καί νά επιφυλάσσει τοῦτο μόνο στην εθνική παραγωγή. Είναι λοιπόν προφανές ὅτι ένα τέτοιο σύστημα φορολογίας εισάγει διάκριση καί λόγω τῆς ιδιότητάς του αυτής εμπίπτει στην ἀπαγόρευση τοῦ άρθρου 95.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Πρέπει λοιπόν νά δοθεί ὡς ἀπάντηση στό δεύτερο τῶν τεθέντων ἐρωτημάτων ὅτι ένα σύστημα φορολογίας τοῦ οινοπνεύματος πού έχει διαμορφωθεῖ κατά τέτοιο<?PAGE NO="1435"?> τρόπο, ώστε νά επιφυλάσσονται στήν εθνική μόνο παραγωγή ἀπαλλαγές ἡ μειώσεις τοῦ φορολογικοῦ συντελεστῆ, ἀποτελεί διάκριση πού ἀπαγορεύεται ἀπό τό άρθρο 95 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ διαχρονικοῦ ἀποτελέσματος τοῦ ἄρθρου 95 καί τῆς σχέσεως του μέ τό σύστημα ενισχύσεων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Τό τρίτο τῶν ερωτημάτων ἀφορα τό ζήτημα ἄν δύναται νά ἐπιτραπεί σέ ἕνα Κράτος μέλος, μετά τήν εκπνοή τῆς προθεσμίας πού καθορίζει τό ἐδάφιο 3 τοῦ άρθρου 95, νά διατηρεί, κατά παρέκκλιση, στό φορολογικό σύστημα πού εφαρμόζεται κατά τήν εἰσαγωγή ἀποσταγμάτων οἴνου μία προϋφιστάμενη φορολογική διάκριση.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει ἀπό τή δικογραφία καί ἀπό τίς ἀπόψεις πού ἀνέπτυξε ἡ Ιταλική κυβέρνηση κατά τή διαδικασία ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου, ὁ εθνικός δικαστής ζητά νά μάθει ἄν ἡ άποψη πού διατύπωσε ἡ Ἐπιτροπή στην ἐπιστολή τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE> καί στην αιτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE> ως πρός τό θέμα τῆς προσωρινής διατηρήσεως τοῦ αποκαλούμενου συστήματος τῆς <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>διαφοροποιημένης φορολογίας<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> στόν κρατικό φόρο δύναται ενδεχομένως νά ισοδυναμεί μέ έγκριση μιᾶς ενισχύσεως κατά τήν έννοια τῶν άρθρων 92 καί 93 τῆς συνθήκης, έστω καί μετά τή λήξη τῆς προθεσμίας πού καθορίζει τό άρθρο 95 εδάφιο 3.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 95 εδάφιο 3 <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>τά Κράτη μέλη καταργοῦν ἡ τροποποιοῦν, τό ἀργότερο στην ἀρχή τοῦ δεύτερου σταδίου, τίς υφιστάμενες κατά τήν έναρξη τῆς Ισχύος τῆς παρούσας συνθήκης διατάξεις πού εἶναι ἀντίθετες πρός τους παραπάνω κανόνες<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει ἀπό τό κείμενο αυτό, ἡ ημερομηνία τῆς <DATE ISO="19611231">31ης Δεκεμβρίου 1961</DATE> ἀποτελεί τό ἀνώτατο όριο ἐντός τοῦ ὁποίου τά Κράτη μέλη όφειλαν νά ἐξαλείψουν ἀπό τή νομοθεσία καί τή φορολογική τους πρακτική κάθε μέτρο ἀσυμβί-βαστο μέ τον κανόνα τῆς μή διακρίσεως πού διατυπώνεται στά δύο πρώτα εδάφια τοῦ ἄρθρου 95. Ἀπό τήν ἡμερομηνία λοιπόν αυτή οἱ ἐν λόγω διατάξεις ἀπέκτησαν πλήρη ἰσχύ καί οἱ ιδιώτες δύνανται νά τίς επικαλούνται έναντι ὁποιουδήποτε Κράτους μέλους.</TXT></NP><?PAGE NO="1436"?><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Ή άποψη πού υποστήριξε τό Ιταλικό κράτος, τόσο ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστή ὅσο καί ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου, ὅτι δηλαδή ἡ παρέκκλιση πού δέχθηκε ἡ Επιτροπή στην επιστολή τῆς <DATE ISO="19680508">8ης Μαΐου 1968</DATE> καί στην αιτιολογημένη γνώμη τῆς <DATE ISO="19690228">28ης Φεβρουαρίου 1969</DATE> ἀποτελοῦν τήν έγκριση μιᾶς ενισχύσεως κατά τήν έννοια τῆς συνθήκης, δέ δύναται νά βρει ούτε νομικό ούτε πραγματικό έρεισμα. 'Αρκεί νά παρατηρηθεί ἐπί τοῦ σημείου αὐτοῦ, ὅτι σύμφωνα μέ τό σύστημα τῆς συνθήκης, δέ δύναται νά θεσπισθεί ἡ νά εγκριθεί μία ενίσχυση ὑπό μορφή φορολογικών διακρίσεων πού εισάγονται ἀπό ἕνα Κράτος μέλος σέ βάρος προϊόντων πού προέρχονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Στό τρίτο ερώτημα πρέπει λοιπόν νά δοθεί ἡ ἀπάντηση ὅτι δυνάμει τοῦ εδαφίου 3 τοῦ ἄρθρου 95, ὁ κανόνας τῆς μή εισαγωγής διακρίσεων πού διατυπώνεται στά δύο πρῶτα εδάφια τοῦ ίδιου ἄρθρου ἀπέκτησε πλήρη ισχύ ἀπό τῆς <DATE ISO="19620101">1ης 'Ιανουαρίου 1962</DATE> καί ὅτι δέν επιτρέπεται πλέον σέ ἕνα Κράτος μέλος νά διατηρεῖ, μετά τήν ημερομηνία αυτή, προϋφιστάμενη φορολογική διάκριση στό σύστημα εισαγωγής ἀποσταγμάτων πού προέρχονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ διαχρονικοῦ ἀποτελέσματος τῆς παρούσας ἀποφάσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Στίς παρατηρήσεις πού κατέθεσε ἐνώπιον τοῦ Δικαστηρίου ἡ ιταλική κυβέρνηση ζήτησε, γιά τήν περίπτωση πού τό Δικαστήριο θά διαπίστωνε ὅτι δέ συνεπάγεται έννομα ἀποτελέσματα ἡ διατύπωση τῶν ἀπόψεων τῆς Ἐπιτροπῆς κατά τήν εφαρμογή στη συγκεκριμένη περίπτωση τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ ἄρθρου 95, νά περιορίσει τήν έκταση ἐφαρμογής τῆς ἀποφάσεως του στίς περιπτώσεις ενδεχόμενης ἀχρεωστήτου επιβολής φόρου πού θά μποροῦσαν νά διαπιστωθοῦν στό μέλλον, επικυρώνοντας ἀντιθέτως, ὅσον άφορᾶ τό παρελθόν, τόν ὁριστικό χαρακτήρα τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς παρεκκλίσεως πού παρέσχε ἡ 'Επιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Πρός τό σκοπό αυτό επικαλείται ἀφενός μέν τό προηγούμενο τῆς ἀποφάσεως τῆς <DATE ISO="19760408">8ης 'Απριλίου 1976</DATE> (Defrenne, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="43/75" YEAR="1976" PAGE.ECR="455">43/75, Racc. σ. 455</REF.DOC.ECR>), στην ὁποία τό Δικαστήριο ἀναγνώρισε, βάσει τῆς γενικής ἀρχής τῆς ἀσφάλειας δικαίου, ὅτι εἶχε τήν εξουσία νά περιορίσει, κατ᾽ εξαίρεση, τή δυνατότητα τῶν ενδιαφερομένων να επικαλοῦνται τίς ἀποφάσεις του. Στίς σκέψεις αὐτές προστίθεται στή συγκεκριμένη περίπτωση ἡ ἀνάγκη προστασίας τῆς θεμιτής εμπιστοσύνης πού ἡ ιταλική κυβέρνηση μποροῦσε νά τρέφει γιά τό κύρος ενός φορολογικοῦ μέτρου, τό όποιο εἶχε επιτραπεί ρητά ἀπό τό κοινοτικό εκτελεστικό όργανο.</TXT></NP><?PAGE NO="1437"?><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Ἐξάλλου, ἡ Ιταλική κυβέρνηση επισύρει τήν προσοχή στό γεγονός ὅτι οἱ επίδικοι φόροι είχαν ἐπιρριφθεῖ ἀπό τους εἰσαγωγεῖς στό εμπόριο, μέ τρόπο ώστε ή ενδεχόμενη επιστροφή τους θά εἶχε ὡς συνέπεια μία μεγάλη επιβάρυνση τῶν ιταλικών δημόσιων οἰκονομικῶν χωρίς κανένα ἀντίστοιχο πλεονέκτημα γιά τους καταναλωτές, οἱ όποιοι τελικά ήταν οἱ μόνοι πού θίχτηκαν ἀπό τό ἐν λόγω φορολογικό μέτρο.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Καθόσον άφορᾶ τό πρῶτο επιχείρημα, πρέπει νά σημειωθεί ὅτι ἡ σχετική διάταξη τῆς συνθήκης, δηλαδή τό άρθρο 95, καί τό ζήτημα τῆς ἀπευθείας εφαρμογής του έχουν ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἀπό μακροῦ υφιστάμενης πλούσιας καί ποικίλης νομολογίας, ἡ ὁποία δέν ἀφήνει ἀμφιβολίες ὡς πρός τήν έκταση τῆς διατάξεως αὑτῆς. 'Αρκεί νά ὑπομνησθεῖ ὡς πρός τό θέμα αυτό ὅτι ήδη μέ τήν ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19621214">14ης Δεκεμβρίου 1962</DATE> ('Επιτροπή κατά Μεγάλου Δουκάτου τοῦ Λουξεμβούργου καί Βασιλείου τοῦ Βελγίου, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/62+3/62" YEAR="1962" PAGE.ECR="815">2 καί 3/62 Racc. σ. 815</REF.DOC.ECR>), πού εκδόθηκε κατά τήν εποχή κατά τήν οὁοία επιβάλλονταν οἱ επίδικοι φόροι, τό Δικαστήριο εἶχε υπογραμμίσει τίς αὐστηρές ἀπαιτήσεις πού εἶναι συμφυείς μέ τήν ἐν λόγω διάταξη τῆς συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Ὡς πρός τά φορολογικά μέτρα πού ἀποτελοῦν τό ἀντικείμενο τῆς διαφοράς, πρέπει νά σημειωθεῖ ὅτι έστω καί ἄν ἡ διατύπωση απόψεων ἀπό τήν 'Επιτροπή ὡς πρός τό θέμα αυτό ἀπό τίς <DATE ISO="19651104">4 Νοεμβρίου 1965</DATE> δημιούργησε στίς Ιταλικές ἀρχές μία ἐντύπωση νομιμότητας, οἱ ἀβεβαιότητες πού προέκυψαν τόσο σέ κοινοτικό, ὅσο καί σέ εθνικό επίπεδο μετά τήν ημερομηνία αυτή ὡς πρός τό συμβιβάσιμο τῶν μέτρων αυτών μέ τό κοινοτικό δίκαιο στεροῦν ἀπό τήν ιταλική κυβέρνηση τή δυνατότητα νά επικαλείται στην προκειμένη περίπτωση τίς ἀπαιτήσεις τῆς ἀσφάλειας δικαίου ἡ τήν ύπαρξη μιᾶς καταστάσεως θεμιτής ἐμπιστοσύνης κατά τρόπο πού δικαιολογεῖ τό διαχρονικό περιορισμό τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς παρούσας ἀποφάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Ὡς πρός τό επιχείρημα, πού στηρίζεται στό γεγονός ὅτι οἱ φόροι, τῶν ὁποίων ή επιστροφή ἀποτελεί ἀντικείμενο τῆς διαφοράς στην κύρια δίκη, έχουν ἐπιρ-ριφθεῖ στους καταναλωτές, πρέπει νά διευκρινισθεί ὅτι ἡ προστασία τῶν δικαιωμάτων πού εγγυάται ἡ κοινοτική έννομη τάξη στό θέμα αυτό δέν ἀπαιτεί τήν ἐπιστροφή τῶν ἀχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων ὑπό συνθήκες πού θά εἶχαν ὡς συνέπεια έναν ἀδικαιολόγητο πλουτισμό τῶν δικαιούχων. Τίποτα δέν εμποδίζει λοιπόν, ἀπό πλευράς κοινοτικοῦ δικαίου, τά ἐθνικά δικαστήρια νά λάβουν υπόψη σύμφωνα μέ τό εθνικό τους δίκαιο τό γεγονός ὅτι οἱ ἀδικαιολογήτως<?PAGE NO="1438"?> καταβληθέντες φόροι ενσωματώθηκαν στίς τιμές τῆς υπόχρεης πρός καταβολή τοῦ φόρου επιχειρήσεως καί ἐπιρρίφθηκαν στούς ἀγοραστές (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19800327">27. 3. 1980</DATE>, Amministrazione delle Finanze κατά Denkavit italiana 61/79, Race, σ. 1205).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Τά έξοδα στά όποια υποβλήθηκαν ἡ κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικῆς Δημοκρατίας καί ή 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, οἱ όποιες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα διαδικασία έχει ὡς πρός τους διαδίκους τῆς κύριας δίκης τό χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ' αὐτό εναπόκειται ν' ἀποφασίσει γιά τά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνοντας ἐπί τῶν ερωτημάτων πού τοῦ υπέβαλε τό Corte d'appello τοῦ Μιλάνου, μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19800219">19ης Φεβρουαρίου 1980</DATE>, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Οἱ γνῶμες πού διατυπώνει ἡ Ἐπιτροπή δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 έχουν έννομο ἀποτέλεσμα μόνο σέ σχέση μέ τήν προσφυγή ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου λόγω κρατικής παραβάσεως. Ή Ἐπιτροπή δέ δύναται, μέ τή διατύπωση ἀπόψεων στά πλαίσια τῆς διαδικασίας αυτής, νά ἀπαλλάσσει ἕνα Κράτος μέλος ἀπό τίς ὑποχρεώσεις του ἡ νά θίγει τά δικαιώματα πού οἱ ιδιῶτες ἀρύονται ἀπό τή συνθήκη.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σύστημα φορολογίας τοῦ οινοπνεύματος πού έχει διαμορφωθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε νά επιφυλάσσονται στην ἐθνική μόνο παραγωγή ἀπαλλαγές ἡ μειώσεις τοῦ φορολογικοί) συντελεστή, ἀποτελεί διάκριση πού ἀπαγορεύεται ἀπό τό ἄρθρο 95 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="1439"?><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Δυνάμει τοῦ εδαφίου 3 τοῦ ἄρθρου 95, ὁ κανόνας τῆς μή εισαγωγής διακρίσεων πού διατυπώνεται στά δύο πρῶτα εδάφια τοῦ Ιδιου άρθρου ἀπέκτησε πλήρη Ισχύ ἀπό τῆς <DATE ISO="19620101">1ης Ἰανουαρίου 1962</DATE>. Δήν επιτρέπεται πλέον σέ ἕνα Κράτος μέλος νά διατηρεί, μετά τήν ἡμερομηνία αυτή, προ-ϋφισταμένη φορολογική διάκριση στό σύστημα εισαγωγής ἀποσταγμάτων πού προέρχονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Menens de Wilmars</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>Koopmans</P><P>O'Keeffe</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Everling</P><P>Δημοσιεύτηκε σέ δημόσια συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19810527">27 Μαΐου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>Α. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>