<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-198/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CJ0198</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1001">EU:C:2019:1001</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Απόφαση της <DATE ISO="20191121">21.11.2019</DATE> – Υπόθεση C‑198/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">CeDe Group</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Δικαστηριου</HT> (τέταρτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20191121">21ης Νοεμβρίου 2019</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Κανονισμός (ΕΚ) 1346/2000</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρα 4 και 6</KEYWORD><KEYWORD>Διαδικασίες αφερεγγυότητας</KEYWORD><KEYWORD>Εφαρμοστέο δίκαιο</KEYWORD><KEYWORD>Διαδικασία εκδόσεως ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής</KEYWORD><KEYWORD>Μη πληρωμή απαιτήσεως εκ συμβάσεως πριν από την πτώχευση</KEYWORD><KEYWORD>Ένσταση συμψηφισμού στηριζόμενη σε απαίτηση εκ συμβάσεως γεγενημένη πριν από την πτώχευση</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση C‑198/18,</P><P>με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Högsta domstolen (Ανώτατο Δικαστήριο, Σουηδία) με απόφαση της <DATE ISO="20180312">12ης Μαρτίου 2018</DATE>, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20180320">20 Μαρτίου 2018</DATE>, στο πλαίσιο της δίκης</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">CeDe Group AB</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">KAN sp. z o.o., υπό πτώχευση,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους M. Βηλαρά, πρόεδρο τμήματος, S. Rodin, D. Šváby, K. Jürimäe (εισηγήτρια) και N. Piçarra, δικαστές,</P><P>γενικός εισαγγελέας: M. Bobek</P><P>γραμματέας: A. Calot Escobar</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>η Ισπανική Κυβέρνηση, αρχικώς εκπροσωπούμενη από τον M. A. Sampol Pucurull, στη συνέχεια από την S. Centero Huerta,</P></ITEM><ITEM><P>η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις M. Heller, E. Ljung Rasmussen και G. Tolstoy καθώς και από τον K. Simonsson,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20190430">30ής Απριλίου 2019</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία των άρθρων 4 και 6 του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 160, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 788/2008 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080724">24ης Ιουλίου 2008</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="213" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 213, σ. 1</REF.DOC.OJ>) (στο εξής: κανονισμός 1346/2000).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της CeDe Group AB, εταιρίας εγκατεστημένης στη Σουηδία, και της KAN sp. z o.o., πολωνικής εταιρίας υπό πτώχευση, λόγω της αρνήσεως της πρώτης να καταβάλει στη δεύτερη το ποσό των <FT TYPE="NUMBER">1532489</FT> σουηδικών κορωνών (SEK) (περίπου <FT TYPE="NUMBER">143951</FT> ευρώ).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός 1346/2000</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>H αιτιολογική σκέψη 6 του κανονισμού 1346/2000 ανέφερε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>(6)</NO.P><TXT>Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να περιορίζεται σε διατάξεις που διέπουν την αρμοδιότητα για την έναρξη διαδικασιών αφερεγγυότητας και τις δικαστικές αποφάσεις που απορρέουν άμεσα από τις διαδικασίες αφερεγγυότητας και έχουν στενή σχέση με αυτές. Επιπλέον, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να περιλαμβάνει διατάξεις για την αναγνώριση αυτών των δικαστικών αποφάσεων και του εφαρμοστέου δικαίου, οι οποίες επίσης ανταποκρίνονται στην προαναφερόμενη αρχή.<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού όριζε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>Ο παρών κανονισμός ισχύει για όλες τις συλλογικές διαδικασίες οι οποίες προϋποθέτουν την αφερεγγυότητα του οφειλέτη, συνεπάγονται τη μερική ή ολική πτωχευτική του απαλλοτρίωση και το διορισμό συνδίκου.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού προέβλεπε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>Αρμόδια για την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας είναι τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των κυρίων συμφερόντων του οφειλέτη. Για τις εταιρείες και τα νομικά πρόσωπα τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι κέντρο των κυρίων συμφερόντων είναι ο τόπος της καταστατικής έδρας.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 4 του ίδιου κανονισμού, που έφερε τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Εφαρμοστέο δίκαιο<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Εάν ο παρών κανονισμός δεν ορίζει άλλως, δίκαιο εφαρμοστέο στη διαδικασία αφερεγγυότητας και στα αποτελέσματά της είναι το δίκαιο του κράτους μέλους έναρξης της διαδικασίας, κατωτέρω καλουμένου <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>κράτος έναρξης<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="004.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Το δίκαιο του κράτους έναρξης ρυθμίζει τις προϋποθέσεις έναρξης, τη διεξαγωγή και την περάτωση της διαδικασίας αφερεγγυότητας. Βάσει του δικαίου αυτού, ορίζονται συγκεκριμένα:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>οι προϋποθέσεις συμψηφισμού·</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>ε)</NO.P><TXT>τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των υφισταμένων συμβάσεων στις οποίες ο οφειλέτης είναι συμβαλλόμενο μέρος·</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>ζ)</NO.P><TXT>οι πτωχευτικές και οι μεταπτωχευτικές απαιτήσεις·</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 του κανονισμού 1346/2000, το οποίο έφερε τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Συμψηφισμός<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>, όριζε στην παράγραφο 1 τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Η έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν θίγει το δικαίωμα του πιστωτή να προτείνει συμψηφισμό απαιτήσεώς του προς την αντίστοιχη απαίτηση του οφειλέτη, εφόσον ο εν λόγω συμψηφισμός επιτρέπεται από το δίκαιο που διέπει την απαίτηση του αφερέγγυου οφειλέτη.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ο κανονισμός Ρώμη Ι</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 593/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080617">17ης Ιουνίου 2008</DATE>, για το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές (Ρώμη Ι) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="177" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2008">ΕΕ 2008, L 177, σ. 6</REF.DOC.OJ>, στο εξής: κανονισμός Ρώμη Ι):</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Η σύμβαση διέπεται από το δίκαιο που επέλεξαν τα μέρη. Η επιλογή πρέπει να γίνεται ρητώς ή να συνάγεται σαφώς από τις διατάξεις της σύμβασης ή τα δεδομένα της υπόθεσης. Με την επιλογή τους τα συμβαλλόμενα μέρη μπορούν να επιλέγουν το εφαρμοστέο δίκαιο στο σύνολο ή σε μέρος μόνο της σύμβαση.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Το άρθρο 17 του κανονισμού αυτού ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Ελλείψει συμφωνίας των μερών για τη δυνατότητα συμψηφισμού, το δίκαιο το οποίο διέπει τον συμψηφισμό είναι εκείνο που διέπει την αξίωση στην οποία αντιτάσσεται ο συμψηφισμός.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20100609">9 Ιουνίου 2010</DATE>, η CeDe Group συνήψε σύμβαση παραδόσεως εμπορευμάτων με την PPUB Janson sp.j., εταιρία εδρεύουσα στην Πολωνία. Η σύμβαση αυτή περιείχε ρήτρα η οποία προέβλεπε ότι, για οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με την ερμηνεία της συμβάσεως, εφαρμοστέο είναι το σουηδικό δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Τον Ιανουάριο του 2011, κινήθηκε στην Πολωνία συλλογική διαδικασία αφερεγγυότητας κατά της PPUB Janson. Τον Ιούλιο του 2011, ο ορισθείς στο πλαίσιο της συλλογικής αυτής διαδικασίας σύνδικος υπέβαλε αίτηση ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής κατά της CeDe Group ενώπιον της Kronofogdemyndigheten (δημόσιας αρχής για την αναγκαστική είσπραξη απαιτήσεων, Σουηδία) σε σχέση με απαίτηση ύψους <FT TYPE="NUMBER">1532489</FT> SEK (περίπου <FT TYPE="NUMBER">143951</FT> ευρώ), πλέον τόκων, που αντιστοιχούσε στο τίμημα για εμπορεύματα τα οποία η PPUB Janson είχε παραδώσει στη CeDe Group σε εκτέλεση της εν λόγω συμβάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Ο σύνδικος της PPUB Janson ζήτησε από το Malmö tingsrätt (περιφερειακό δικαστήριο Malmö, Σουηδία), το οποίο επελήφθη της διαδικασίας διαταγής πληρωμής, να υποχρεώσει την CeDe Group να του καταβάλει εντόκως το ποσό της επίμαχης απαιτήσεως. Η CeDe Group αντέκρουσε το αίτημα αυτό, διατεινόμενη ότι η ίδια είχε έναντι της PPUB Janson απαίτηση μεγαλύτερη από το ποσό που της είχε ζητηθεί, ανερχόμενη σε ποσό άνω των 3,9 εκατομμυρίων SEK (περίπου <FT TYPE="NUMBER">366497</FT> ευρώ), που αφορούσε αποζημίωση για ανεκτέλεστες παραδόσεις και για ελαττωματικά προϊόντα που είχαν<?PAGE NO="4"?> παραδοθεί. Η CeDe Group ζήτησε, ως εκ τούτου, τον συμψηφισμό των απαιτήσεων, στον οποίον είχε αντιταχθεί ο σύνδικος της PPUB Janson, για τον λόγο ότι δεν είχε αναγνωρίσει την απαίτηση που είχε προβάλει η CeDe Group στο πλαίσιο της συλλογικής διαδικασίας αφερεγγυότητας που είχε κινηθεί στην Πολωνία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Ενώπιον του Malmö tingsrätt (περιφερειακού δικαστηρίου Malmö) τέθηκε το ζήτημα του εφαρμοστέου δικαίου επί του αιτήματος συμψηφισμού της CeDe Group.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Ο σύνδικος της PPUB Janson υποστήριξε ότι είχε εφαρμογή το πολωνικό δίκαιο, σύμφωνα με το γράμμα του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000. Εκτιμά ότι έπρεπε επίσης να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, του κανονισμού αυτού ορίζει ότι το δίκαιο του κράτους μέλους ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας καθορίζει τις προϋποθέσεις του συμψηφισμού. Ο σύνδικος αυτός ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση που το δίκαιο του κράτους μέλους ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν επιτρέπει τον συμψηφισμό απαιτήσεων στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής ως μέσο εξοφλήσεως των εκατέρωθεν οφειλών. Κατά την άποψή του, στην υπόθεση της κύριας δίκης, αυτό δεν ισχύει ως προς το πολωνικό δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Η CeDe Group αντέταξε ότι εφαρμογή επί του συμψηφισμού των απαιτήσεων είχε το σουηδικό δίκαιο. Το αίτημα του συνδίκου της PPUB Janson αφορά απαίτηση γεννηθείσα στο πλαίσιο συμβατικών σχέσεων που διέπονται από τη σύμβαση της <DATE ISO="20100609">9ης Ιουνίου 2010</DATE>, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα ορίζουσα το σουηδικό δίκαιο ως εφαρμοστέο στη σύμβαση αυτή. Η υποχρεωτική εφαρμογή της ρήτρας αυτής απορρέει από τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού Ρώμη Ι. Εν πάση περιπτώσει, ελλείψει συμφωνίας μεταξύ των συμβαλλομένων, το άρθρο 17 του κανονισμού αυτού προβλέπει ότι το δίκαιο το οποίο διέπει τον συμψηφισμό είναι εκείνο που διέπει την αξίωση στην οποία αντιτάσσεται ο συμψηφισμός, εν προκειμένω, το σουηδικό δίκαιο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Περαιτέρω, η CeDe Group υποστήριξε ότι, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, η διαδικασία αφερεγγυότητας δεν επηρεάζει το δικαίωμα ενός οφειλέτη να προτείνει τον συμψηφισμό της απαιτήσεως εφόσον ο συμψηφισμός επιτρέπεται από το δίκαιο που είναι εφαρμοστέο στην απαίτηση του οφειλέτη εις βάρος του οποίου έχει κινηθεί η συλλογική διαδικασία. Εν προκειμένω, το σουηδικό δίκαιο ήταν, κατά τη CeDe Group, εφαρμοστέο επί της απαιτήσεως του συνδίκου της PPUB Janson. Επομένως, το δίκαιο αυτό είναι εφαρμοστέο και επί του συμψηφισμού των οικείων απαιτήσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Το Malmö tingsrätt (περιφερειακό δικαστήριο Malmö) διαπίστωσε ότι, σύμφωνα με τον βασικό κανόνα του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, το πολωνικό δίκαιο ήταν εφαρμοστέο επί της διαφοράς της οποίας είχε επιληφθεί. Απέρριψε την εφαρμογή του άρθρου 6, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, με το σκεπτικό ότι το πολωνικό δίκαιο δεν περιόριζε ούτε απαγόρευε τον συμψηφισμό των απαιτήσεων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Η CeDe Group άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Hovrätten över Skåne och Blekinge (εφετείου συνεδριάζοντος στο Malmö, Σουηδία). Κατά τη διάρκεια της δίκης αυτής, ο σύνδικος της PPUB Janson εκχώρησε την επίμαχη στην κύρια δίκη απαίτηση στην KAN, πολωνική εταιρία που υποκαταστάθηκε στη θέση του συνδίκου της PPUB Janson στο πλαίσιο της εν λόγω δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Το δευτεροβάθμιο αυτό δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Το δικαστήριο αυτό διαπίστωσε ότι δεν υφίσταντο λόγοι παρεκκλίσεως από τον βασικό κανόνα κατά τον οποίον εφαρμοστέο είναι το δίκαιο του κράτους ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας. Κατά την εκτίμησή του, η απόρριψη από τον σύνδικο της PPUB Janson της αιτήματος συμψηφισμού που είχε υποβάλει η CeDe Group δεν ασκεί επιρροή επί της εκτιμήσεως αυτής.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Ενώπιον του Högsta domstolen (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Σουηδία), η CeDe Group υποστηρίζει ότι το σουηδικό δίκαιο είναι εφαρμοστέο επί του αιτήματος συμψηφισμού απαιτήσεων. Η δε KAN ζητεί την επικύρωση της κατ’ έφεση εκδοθείσας αποφάσεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Κατά τη διάρκεια της εκκρεμούς ενώπιον του Högsta domstolen (Ανωτάτου Δικαστηρίου) διαδικασίας, κινήθηκε συλλογική διαδικασία αφερεγγυότητας κατά της KAN. Ο σύνδικος της KAN δήλωσε ότι η ομάδα των πιστωτών δεν αναγνώριζε την απαίτηση που είχε προβάλει η KAN. Ως εκ τούτου, διάδικος στη δίκη ενώπιον του δικαστηρίου αυτού είναι πλέον η τελούσα υπό δικαστική εκκαθάριση KAN.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως αποφανθεί σχετικά με το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000 όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία των δικαστηρίων των κρατών μελών στον τομέα της αφερεγγυότητας, ιδίως εξετάζοντας τα πεδία εφαρμογής του κανονισμού αυτού και του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20001222">22ας Δεκεμβρίου 2000</DATE>, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="012" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 12, σ. 1</REF.DOC.OJ>), αντιστοίχως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Προς τούτο, εκθέτει ότι το Δικαστήριο αποδίδει ιδιαίτερη σημασία όχι στο δικονομικό πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται η αγωγή, αλλά στη νομική βάση της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η διαφορά της κύριας δίκης εγείρει το ζήτημα αν η αγωγή, η οποία έχει ασκηθεί από την ομάδα των πιστωτών με αντικείμενο την καταβολή απαιτήσεως γεγενημένης πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας, εμπίπτει στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4 του κανονισμού 1346/2000. Προκειμένου να ερμηνεύσει το άρθρο αυτό, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν πρέπει να εφαρμοστεί η συλλογιστική του Δικαστηρίου επί της ερμηνείας του άρθρου 3 του κανονισμού αυτού, το οποίο αφορά την κατανομή της διεθνούς δικαιοδοσίας σε θέματα αφερεγγυότητας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Σε περίπτωση που ο κανονισμός 1346/2000 κριθεί εφαρμοστέος επί αγωγής όπως αυτή που περιγράφεται στην προηγούμενη σκέψη, το δικαστήριο αυτό διερωτάται επίσης ως προς τη διάρθρωση των άρθρων 4 και 6 του εν λόγω κανονισμού προκειμένου να καθοριστεί το εφαρμοστέο δίκαιο επί αιτήματος συμψηφισμού απαιτήσεων όπως αυτό για το οποίο πρόκειται στην υπόθεση της κύριας δίκης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το Högsta domstolen (Ανώτατο Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>1.</NO.P><TXT>Πρέπει το άρθρο 4 του κανονισμού 1346/2000 να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι έχει εφαρμογή σε αγωγή που ασκήθηκε ενώπιον σουηδικού δικαστηρίου από τον σύνδικο πολωνικής εταιρίας –η οποία αποτελεί το αντικείμενο διαδικασίας αφερεγγυότητας στην Πολωνία– κατά σουηδικής εταιρίας για την εξόφληση προϊόντων που παραδόθηκαν με βάση συμφωνία την οποία οι εταιρίες είχαν συνάψει πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, έχει σημασία το γεγονός ότι, ενόσω εκκρεμεί η δίκη, ο σύνδικος εκχωρεί την επίμαχη απαίτηση σε εταιρία η οποία καθίσταται διάδικος στη θέση του συνδίκου;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα, έχει σημασία το γεγονός ότι η εταιρία που κατέστη διάδικος γίνεται στη συνέχεια η ίδια το αντικείμενο διαδικασίας αφερεγγυότητας;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Αν ο εναγόμενος στην περίπτωση που περιγράφεται στο πρώτο ερώτημα ισχυριστεί ότι η απαίτηση πληρωμής του συνδίκου πρέπει να συμψηφιστεί με ανταπαίτηση η οποία απορρέει από την ίδια συμφωνία από την οποία απορρέει η απαίτηση, εμπίπτει αυτή η περίπτωση συμψηφισμού στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ[, του κανονισμού 1346/2000];</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Πρέπει τα άρθρα 4, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, και 6, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, σε συνδυασμό μεταξύ τους, να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι [αυτό] το άρθρο 6, παράγραφος 1, εφαρμόζεται μόνο σε περίπτωση που το δίκαιο του κράτους ενάρξεως της διαδικασίας δεν επιτρέπει τον συμψηφισμό, ή μπορεί το [εν λόγω] άρθρο 6, παράγραφος 1, να εφαρμόζεται επίσης σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν υπάρχει μόνο μία διαφορά μεταξύ των συγκεκριμένων εννόμων τάξεων όσον αφορά το δικαίωμα συμψηφισμού ή όταν δεν υπάρχουν καθόλου διαφορές, αλλά ο συμψηφισμός δεν γίνεται δεκτός στο κράτος ενάρξεως της διαδικασίας;<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των προδικαστικών ερωτημάτων</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου ερωτήματος</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 4 του κανονισμού 1346/2000 έχει την έννοια ότι έχει εφαρμογή επί αγωγής η οποία ασκείται από τον σύνδικο μιας υπό πτώχευση εταιρίας, εγκατεστημένης εντός ενός πρώτου κράτους μέλους, αφορά την καταβολή του τιμήματος εμπορευμάτων παραδοθέντων σε εκτέλεση συμβάσεως συναφθείσας πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας κατά της εταιρίας αυτής και στρέφεται κατά της αντισυμβαλλομένης εταιρίας, η οποία είναι εγκατεστημένη σε ένα δεύτερο κράτος μέλος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Κατά το γράμμα του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, εφόσον ο κανονισμός αυτός δεν ορίζει άλλως, εφαρμοστέο στη διαδικασία κηρύξεως αφερεγγυότητας και στα αποτελέσματά της είναι το δίκαιο του κράτους μέλους εντός του οποίου κινείται η διαδικασία αφερεγγυότητας. Το άρθρο 4, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, αφενός, διευκρινίζει ότι το δίκαιο του κράτους ενάρξεως ρυθμίζει τις προϋποθέσεις ενάρξεως, τη διεξαγωγή και την περάτωση της διαδικασίας αφερεγγυότητας και, αφετέρου, περιλαμβάνει μια μη εξαντλητική απαρίθμηση των διαφόρων κανόνων της διαδικασίας που διέπονται από τη νομοθεσία του κράτους ενάρξεως της διαδικασίας (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100121">21ης Ιανουαρίου 2010</DATE>, <NAME.CASE>MG Probud Gdynia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑444/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:24">EU:C:2010:24</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Η απαρίθμηση αυτή περιλαμβάνει, στο στοιχείο δʹ της διατάξεως αυτής, τις προϋποθέσεις συμψηφισμού, στο στοιχείο εʹ τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των υφισταμένων συμβάσεων στις οποίες είναι συμβαλλόμενο μέρος ο οφειλέτης, καθώς και, στο στοιχείο ζʹ, τις πτωχευτικές και μεταπτωχευτικές απαιτήσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Επομένως, προκειμένου να κριθεί αν το δίκαιο του κράτους μέλους ενάρξεως τυγχάνει εφαρμογής επί αγωγής περί καταβολής του τιμήματος εμπορευμάτων που έχουν παραδοθεί βάσει συμβάσεως συναφθείσας πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας, όταν η αγωγή αυτή ασκείται από τον σύνδικο πτωχεύσασας εταιρίας εγκατεστημένης σε κράτος μέλος κατά του αντισυμβαλλομένου της, ήτοι εταιρίας εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος, πρέπει να διαπιστωθεί αν μια τέτοια αγωγή εμπίπτει στη διαδικασία αφερεγγυότητας ή στα αποτελέσματά της, κατά την έννοια του άρθρου 4 του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Συναφώς, πρέπει να τονιστεί ότι, όπως επισήμανε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 33 των προτάσεών του, από τον συνδυασμό των άρθρων 3 και 4 του κανονισμού 1346/2000 προκύπτει ότι η ρύθμιση αυτή επιδιώκει, κατ’ αρχήν, την αντιστοιχία μεταξύ των δικαστηρίων που έχουν διεθνή δικαιοδοσία και του δικαίου που έχει εφαρμογή επί των διαδικασιών αφερεγγυότητας. Πράγματι, εκτός από τις περιπτώσεις για τις οποίες ο κανονισμός αυτός προβλέπει ρητώς ότι ισχύουν αντίθετες<?PAGE NO="7"?> διατάξεις, εφαρμοστέο, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4 του εν λόγω κανονισμού, είναι το δίκαιο του κράτους του οποίου τα δικαστήρια έχουν διεθνή δικαιοδοσία κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3 του ίδιου κανονισμού.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει κρίνει, όσον αφορά το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3 του κανονισμού 1346/2000, υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψεως 6 του κανονισμού αυτού, ότι μόνον οι αγωγές που απορρέουν άμεσα από διαδικασία αφερεγγυότητας και συνδέονται στενά με αυτή εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190206">6ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>NK</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑535/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:96">EU:C:2019:96</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Στο πλαίσιο αυτό, το καθοριστικής σημασίας κριτήριο, κατά το Δικαστήριο, για να προσδιοριστεί ο τομέας στον οποίο εμπίπτει η αγωγή δεν είναι το δικονομικό πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται, αλλά η νομική βάση της. Συνεπώς, κατά την προσέγγιση αυτή, πρέπει να εξετάζεται αν το δικαίωμα ή η υποχρέωση που αποτελεί τη βάση της αγωγής στηρίζεται στους κοινούς κανόνες του αστικού και εμπορικού δικαίου ή σε κανόνες με τους οποίους εισάγονται παρεκκλίσεις που ισχύουν ειδικώς στην περίπτωση των διαδικασιών αφερεγγυότητας (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190206">6ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>NK</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑535/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:96">EU:C:2019:96</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Εντεύθεν συνάγεται ότι, εφόσον η αγωγή στηρίζεται στους κατά παρέκκλιση κανόνες που ισχύουν ειδικώς στις διαδικασίες αφερεγγυότητας, αυτή εμπίπτει, εκτός εάν προβλέπεται διαφορετικά στον κανονισμό 1346/2000, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4 του κανονισμού αυτού (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151210">10ης Δεκεμβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Kornhaas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-594/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:806">EU:C:2015:806</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Εντούτοις, όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 34 των προτάσεών του, η διάταξη αυτή έχει ευρύτερο πεδίο εφαρμογής από το άρθρο 3, καθόσον εφαρμόζεται όχι μόνο στις διαδικασίες αφερεγγυότητας, αλλά και στα αποτελέσματά τους. Για τον λόγο αυτόν, από το γεγονός και μόνον ότι η αγωγή δεν στηρίζεται στους κατά παρέκκλιση κανόνες που ισχύουν ειδικώς στην περίπτωση των διαδικασιών αφερεγγυότητας δεν μπορεί να συναχθεί ότι μια τέτοια αγωγή δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4 του κανονισμού 1346/2000.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Πρέπει ακόμη να εξακριβώνεται ότι η οικεία αγωγή δεν εμπίπτει στα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας, υπό την έννοια του τελευταίου αυτού άρθρου, και να διασφαλίζεται ότι η αγωγή αυτή δεν αποτελεί άμεση συνέπεια μιας τέτοιας διαδικασίας, άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 36 των προτάσεών του, η διαλαμβανόμενη στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχεία δʹ και εʹ, του κανονισμού 1346/2000 αναφορά στις προϋποθέσεις συμψηφισμού και στα αποτελέσματα της αφερεγγυότητας επί των υφισταμένων συμβάσεων δεν μπορεί να συνεπάγεται ότι κάθε αγωγή που στηρίζεται σε σύμβαση, ένα από τα μέρη της οποίας υπόκειται σε διαδικασία αφερεγγυότητας, εμπίπτει, εξ αυτού και μόνον του λόγου, στην έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>διαδικασίας αφερεγγυότητας και των αποτελεσμάτων της<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Ειδικότερα, το γεγονός και μόνον ότι ο σύνδικος είχε ασκήσει τέτοια αγωγή δεν είναι καθοριστικό προκειμένου να εκτιμηθεί αν η αγωγή αυτή εμπίπτει στην έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>διαδικασίας αφερεγγυότητας και των αποτελεσμάτων της<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>. Πράγματι, αφενός, η αγωγή περί καταβολής του τιμήματος εμπορευμάτων που έχουν παραδοθεί σε εκτέλεση συμβάσεως μπορεί κατ’ αρχήν να ασκηθεί από τον ίδιο τον δανειστή και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του συνδίκου. Αφετέρου, η άσκηση της αγωγής αυτής ουδόλως εξαρτάται από την κίνηση διαδικασίας αφερεγγυότητας, στο μέτρο που μια τέτοια καταψηφιστική αγωγή μπορεί να ασκηθεί χωρίς να προηγηθεί διαδικασία αφερεγγυότητας. Συνεπώς, η αγωγή περί καταβολής του τιμήματος για παραδοθέντα εμπορεύματα σε εκτέλεση συμβάσεως, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως άμεση συνέπεια μιας τέτοιας διαδικασίας, άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190206">6ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>NK</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑535/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:96">EU:C:2019:96</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν εμπίπτει στην έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>διαδικασίας αφερεγγυότητας και των αποτελεσμάτων της<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, αγωγή περί καταβολής του τιμήματος εμπορευμάτων που έχουν παραδοθεί σε εκτέλεση συμβάσεως συναφθείσας πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας, όταν η εν λόγω αγωγή ασκείται από τον σύνδικο πτωχεύσασας εταιρίας εγκατεστημένης σε ένα κράτος μέλος κατά της αντισυμβαλλομένης εταιρίας που εδρεύει σε άλλο κράτος μέλος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Ωστόσο, η ερμηνεία που εκτέθηκε στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως ουδόλως προδικάζει το εφαρμοστέο επί του αιτήματος συμψηφισμού δίκαιο ή τους κρίσιμους κανόνες για τον καθορισμό του εφαρμοστέου στην αγωγή της κύριας δίκης δικαίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 4 του κανονισμού 1346/2000 έχει την έννοια ότι δεν έχει εφαρμογή επί αγωγής η οποία ασκείται από τον σύνδικο μιας υπό πτώχευση εταιρίας, εγκατεστημένης εντός ενός πρώτου κράτους μέλους, αφορά την καταβολή του τιμήματος εμπορευμάτων παραδοθέντων σε εκτέλεση συμβάσεως συναφθείσας πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας κατά της εταιρίας αυτής και στρέφεται κατά της αντισυμβαλλομένης εταιρίας, η οποία είναι εγκατεστημένη σε ένα δεύτερο κράτος μέλος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του δεύτερου, του τρίτου, του τέταρτου και του πέμπτου ερωτήματος</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο και τα οποία συνοψίζονται στη σκέψη 25 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα υποβλήθηκαν μόνο για την περίπτωση που θα δινόταν καταφατική απάντηση στο πρώτο ερώτημα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Επομένως, λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000529">29ης Μαΐου 2000</DATE>, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 788/2008 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20080724">24ης Ιουλίου 2008</DATE>, έχει την έννοια ότι δεν έχει εφαρμογή επί αγωγής η οποία ασκείται από τον σύνδικο μιας υπό πτώχευση εταιρίας, εγκατεστημένης σε ένα πρώτο κράτος μέλος, αφορά την καταβολή του τιμήματος εμπορευμάτων παραδοθέντων σε εκτέλεση συμβάσεως συναφθείσας πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας κατά της εταιρίας αυτής και στρέφεται κατά της αντισυμβαλλομένης εταιρίας, η οποία είναι εγκατεστημένη σε ένα δεύτερο κράτος μέλος.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>