C‑313/1262012CJ0313EU:C:2013:71800011188CJ

WYROK Z DNIA 7.11.2013 R. – SPRAWA C‑313/12

ROMEO

<TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (piąta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20131107">7 listopada 2013 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: włoski.</P></NOTE></P></TI>Krajowe postępowanie administracyjneSytuacja czysto wewnętrznaAkty administracyjneObowiązek uzasadnieniaMożliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnegoWykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii EuropejskiejBrak właściwości Trybunału

W sprawie C‑313/12

mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 czerwca 2012 r., w postępowaniu:

Giuseppa Romeo

przeciwko

Regione Siciliana,

TRYBUNAŁ (piąta izba),

w składzie: T. von Danwitz (sprawozdawca), prezes izby, E. Juhász, A. Rosas, D. Šváby i C. Vajda, sędziowie,

rzecznik generalny: Y. Bot,

sekretarz: A. Calot Escobar,

uwzględniając pisemny etap postępowania,

rozważywszy uwagi przedstawione:

w imieniu G. Romeo przez M. Viaggio, avvocatessa,

w imieniu Komisji Europejskiej przez C. Cattabrigę oraz H. Krämera, działających w charakterze pełnomocników,

podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,wydaje następujący<TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI>1Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni zasady uzasadniania aktów administracji publicznej, o której mowa w art. 296 akapit drugi TFUE oraz w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej kartą).2Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy G. Romeo a Regione Siciliana w przedmiocie decyzji przewidującej obniżenie emerytury G. Romeo i odzyskanie kwot wypłaconych za poprzednie okresy.<TI><P><HT TYPE="BOLD">Prawo włoskie</HT></P></TI>3Ustawa nr 241 z dnia 7 sierpnia 1990 r. w sprawie nowych zasad dotyczących postępowania administracyjnego oraz prawa dostępu do dokumentów administracyjnych (GURI nr 192 z dnia 18 sierpnia 1990 r., s. 7), zmieniona ustawą nr 15 z dnia 11 lutego 2005 r. (GURI nr 42 z dnia 21 lutego 2005 r., s. 4) (zwana dalej ustawą nr 241/1990) w art. 1 ust. 1 przewiduje:

Działalność administracyjna służy celom określonym ustawą i jest regulowana kryteriami ekonomii, skuteczności, bezstronności, jawności i przejrzystości zgodnie z zasadami przewidzianymi przez niniejszą ustawę i inne przepisy regulujące odrębne postępowania, jak również przez zasady oparte na wspólnotowym porządku prawnym.

4Artykuł 3 ust. 1 i 2 ustawy nr 241/1990 w zakresie obowiązku uzasadnienia stanowi:

1.Każda decyzja administracyjna [...] wymaga uzasadnienia, z wyjątkiem wypadków przewidzianych w ust. 2. Uzasadnienie powinno wskazywać okoliczności faktyczne i argumenty prawne, które skłoniły organ administracyjny do wydania tej decyzji, z uwzględnieniem wyników uprzedniej analizy akt sprawy.2.Uzasadnienie nie jest wymagane dla aktów normatywnych i aktów powszechnie obowiązujących.

5Artykuł 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy nr 241/1990 ma następujące brzmienie:

Decyzja wydana z naruszeniem zasad postępowania lub zasad dotyczących formy aktów nie może być uchylona, jeżeli ze względu na okoliczność, że wchodzi ona w zakres ograniczonej kompetencji administracji, jest oczywiste, iż jej osnowa nie mogła być inna od faktycznie wydanej.

6Artykuł 3 regionalnej ustawy Sycylii nr 10 z dnia 30 kwietnia 1991 r. w sprawie przepisów dotyczących decyzji administracyjnych, prawa dostępu do dokumentów administracyjnych i poprawy funkcjonowania działalności administracyjnej (zwanej dalej sycylijską ustawą regionalną nr 10/1991) dosłownie przejmuje treść art. 3 ustawy nr 241/1990.7Artykuł 37 sycylijskiej ustawy regionalnej nr 10/1991 stanowi:

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się w zakresie, w jakim są one zgodne, przepisy ustawy nr 241/1990, łącznie ze zmianami i późniejszymi uzupełnieniami, a także związanymi z tym przepisami wykonawczymi.

<TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI>8Giuseppa Romeo, która była zatrudniona przez Regione Siciliana, jest uprawniona do wypłacanej przez tę administrację emerytury. Zawiadomieniem z 2007 r. Regione Siciliana poinformował G. Romeo, że kwota jej emerytury ustalona wcześniejszym dekretem regionalnym była wyższa od faktycznie jej należnej oraz że kwota ta zostanie obniżona, a nienależnie wypłacone sumy zostaną jednocześnie odzyskane.9Giuseppa Romeo wniosła skargę o stwierdzenie nieważności tego zawiadomienia do Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana, powołując się na całkowity brak uzasadnienia aktu, niepozwalający w szczególności ustalić okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających obniżenie jej emerytury i odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot. W trakcie postępowania sądowego Regione Siciliana, w oparciu o art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy nr 241/1990, podniósł, że zaskarżone zawiadomienie jest zgodne z prawem i przedłożył uzupełniające uzasadnienie zaskarżonego aktu.10Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana z urzędu zajął się kwestią, czy art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy nr 241/1990 jest zgodny z prawem Unii oraz zasadą uzasadniania aktów administracyjnych ujętą w art. 3 tej samej ustawy oraz w art. 3 sycylijskiej ustawy regionalnej nr 10/1991.11W postanowieniu odsyłającym Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana uznał argumenty dotyczące kompetencji Trybunału do udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. Przede wszystkim sąd ten wskazuje, że w kontekście postępowania głównego sprawuje on funkcje sądownicze. Przysługuje mu bowiem wyłączna właściwość materialna w dziedzinie emerytur oraz jest właściwy do stwierdzania nieważności aktów administracyjnych. Zatem w przeciwieństwie do tego, co zostało orzeczone w sprawach, które doprowadziły do wydania postanowień z dnia 26 listopada 1999 r. w sprawie C-192/98 ANAS, Rec. s. I-8583 i w sprawie C-440/98 RAI, Rec. s. I-8597, w których Trybunał uznał się za niewłaściwy do orzekania w przedmiocie pytań zadanych przez Corte dei conti, w ramach niniejszego sporu należy uważać go nie za organ administracyjny, lecz za sąd w rozumieniu art. 267 TFUE.12Ponadto w świetle odesłania do prawa Unii zawartego w art. 1 ust. 1 ustawy nr 241/1990 niniejsze odesłanie prejudycjalne znajduje uzasadnienie w konieczności jednolitego stosowania zasady uzasadniania wobec wszystkich aktów administracji, jako zasady europejskiego prawa administracyjnego. Prawdą jest, że Trybunał, do którego Corte dei conti skierował pytania identyczne z pytaniami drugim i trzecim w niniejszej sprawie, orzekł wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-482/10 Cicala, Zb.Orz. s. I-14139, że art. 1 ust. 1 ustawy nr 241/1990 nie zawiera bezpośredniego i bezwarunkowego odesłania do art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty i z tego względu uznał się za niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na przedłożone pytania.13Jednak zdaniem Corte dei conti ponowne wystąpienie do Trybunału z tymi samymi pytaniami, jak również z pytaniem dodatkowym jest konieczne w świetle decyzji Consiglio di Stato z dnia 10 maja 2011 r. (decyzji nr 2755/2011) dotyczącej skutków prawnych niezgodności z prawem aktu administracyjnego w dziedzinie planowania faunistycznego i łowieckiego. Ten ostatni sąd, na podstawie art. 1 kodeksu postępowania administracyjnego, załączonego do dekretu ustawodawczego nr 104 z dnia 2 lipca 2010 r. i stanowiącego, że sąd administracyjny zapewnia pełną i skuteczną ochronę zgodnie z postanowieniami konstytucji i prawa europejskiego, zastosował w sposób bezpośredni i bezwarunkowy art. 264 TFUE w sytuacji czysto wewnętrznej i odstąpił od stosowania krajowych norm procesowych.14Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana, wysnuwa stąd wniosek, że Consiglio di Stato odstąpił od ww. wyroku w sprawie Cicala, orzekając, że art. 264 TFUE ma zastosowanie oraz zastanawia się, czy sąd ten prawidłowo zastosował orzecznioctwo Trybunału dotyczące tego artykułu.15W świetle wyżej wspomnianej decyzji Consiglio di Stato w opinii Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana powstaje pytanie, czy na mocy krajowego uregulowania odsyłającego w sposób bezpośredni i bezwarunkowy do prawa Unii sąd krajowy jest uprawniony do interpretowania i stosowania tego prawa w sposób błędny.16Co się tyczy niniejszej sprawy, to Corte dei Conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana, uważa, że art. 21g ustawy nr 241/1990 zgodnie z wykładnią nadaną mu w orzecznictwie krajowym pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału w dziedzinie uzasadniania aktów administracyjnych. Stosując tenże art. 21g rozumiany w ten sposób, Corte dei Conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana oddaliłby się od orzecznictwa Trybunału dotyczącego obowiązku uzasadnienia, nawet jeśli miałby obowiązek – w świetle art. 1 ustawy nr 241/1990, stosować orzecznictwo Trybunału.17Ponadto, skoro w niniejszej sprawie chodzi bez wątpienia o sytuację czysto wewnętrzną, to w świetle powyższych uwag należałoby ustalić, czy zasada prawa Unii dotycząca obowiązku uzasadnienia powinna być stosowana również do krajowych aktów administracyjnych w dziedzinie krajowych rent i emerytur.18W tych okolicznościach Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

1)Czy na mocy krajowego uregulowania, które w odniesieniu do wyłącznie wewnętrznych sytuacji odsyła do prawa europejskiego, sąd krajowy może interpretować i stosować przepisy i zasady tego prawa, odstępując od nich lub stosując je nieprawidłowo w świetle ich wykładni przyjętej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości?2)Czy w związku z tym, że art. 1 [ustawy nr 241/1990] zobowiązuje włoską administrację do stosowania zasad porządku prawnego Unii Europejskiej oraz biorąc pod uwagę obowiązek uzasadnienia aktów prawnych wydawanych przez administrację publiczną wynikający z art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) [karty], za zgodne z prawem Unii Europejskiej należy uważać interpretację i stosowanie art. 3 [ustawy nr 241/1990] oraz art. 3 [sycylijskiej ustawy regionalnej nr 10/1991], które wskazują, że akty mieszane, tj. akty, które dotyczą praw subiektywnych i w każdym wypadku należą do ograniczonej kompetencji administracji w dziedzinie emerytur, nie muszą podlegać obowiązkowi uzasadnienia i czy taka sytuacja stanowi naruszenie podstawowych wymogów dotyczących formy decyzji administracyjnej?3)Czy art. 21g ust. 2 akapit pierwszy ustawy [nr] 241/1990, w świetle jego wykładni dokonanej w orzecznictwie administracyjnym, w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 tej ustawy i [w art. 3] sycylijskiej ustawy regionalnej [nr] 10/1991, w związku z obowiązkiem uzasadnienia aktów organów publicznych wskazanym w art. 296 akapit drugi [TFUE] oraz art. 41 ust. 2 lit. c) [karty], jest zgodny z art. 1 ustawy [nr] 241/1990, który zobowiązuje organy administracji do stosowania zasad prawa Unii Europejskiej, a w konsekwencji czy dopuszczalne i zgodne z prawem jest interpretowanie i stosowanie możliwości uzupełnienia przez organy administracji uzasadnienia decyzji administracyjnej w toku postępowania sądowego?.

<TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego</HT></P></TI>19Na wstępie należy stwierdzić, że pytania drugie i trzecie dotyczą wykładni postanowień traktatu FUE oraz karty w sytuacji, która, jak wskazuje sam Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana jest sytuacją czysto wewnętrzną.20W tych okolicznościach do Trybunału należy zbadanie jego własnej właściwości do wydania orzeczenia w przedmiocie wykładni rzeczonych przepisów (zob. podobnie wyrok z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-245/09 Omalet, Zb.Orz. s. I-13771, pkt 10 i przytoczone tam orzecznictwo).21Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał jest właściwy do orzekania w przedmiocie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących przepisów prawa Unii w sytuacjach, w których stan faktyczny postępowania przed sądem krajowym sytuuje się poza zakresem stosowania prawa Unii, lecz w których prawo krajowe odsyła do treści rzeczonych przepisów prawa Unii w celu ustalenia norm mających zastosowanie do sytuacji czysto wewnętrznych (zob. w szczególności wyroki: z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie C-3/04 Poseidon Chartering, Zb.Orz. s. I-2505, pkt 15; z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-280/06 ETI i in., Zb.Orz. s. I-10893, pkt 22, 26; z dnia 2 marca 2010 r. w sprawach połączonych C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08 Salahadin Abdulla i in., Zb.Orz. s. I-1493, pkt 48; ww. wyrok w sprawie Cicala, pkt 17; a także wyrok z dnia 18 października 2012 r. w sprawie C‑583/10 Nolan, pkt 45).22Istnieje bowiem określony interes Unii w tym, by celem uniknięcia przyszłych rozbieżności w wykładni przepisy lub pojęcia przejęte z prawa Unii były interpretowane w sposób jednolity, jeżeli ustawodawstwo krajowe dostosowuje się w zakresie rozwiązań sytuacji nieobjętych zakresem stosowania danego aktu Unii do rozwiązań przyjętych przez ten akt, w celu zapewnienia identycznego traktowania sytuacji wewnętrznych i sytuacji regulowanych prawem Unii, bez względu na warunki, w jakich mają być stosowane (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Salahadin Abdulla i in., pkt 48; wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie C‑602/10 SC Volksbank România, pkt 87, 88; ww. wyrok w sprawie Nolan, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie C‑32/11 Allianz Hungária Biztosító i in., pkt 20, 21).23Tak jest w przypadku, gdy rozpatrywane przepisy prawa Unii znalazły zastosowanie do takich sytuacji poprzez prawo krajowe w sposób bezpośredni i bezwarunkowy (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Cicala, pkt 19; w sprawie Nolan, pkt 47).24Jeżeli chodzi o ustawodawstwo, którego dotyczy postępowanie główne, to należy wskazać, że Trybunał, do którego Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana zwrócił się już w porównywalnej sprawie z pytaniami identycznymi z pytaniami drugim i trzecim przedłożonymi w niniejszej sprawie, rozstrzygnął już kwestię, czy art. 1 ustawy nr 241/1990 zawiera takie odesłanie do prawa Unii w rozumieniu ww. orzecznictwa Trybunału, które umożliwia mu udzielenie odpowiedzi na pytania o wykładnię prawa Unii w ramach sporów czysto wewnętrznych (zob. ww. wyrok w sprawie Cicala).25W wyroku wydanym w tej ostatniej sprawie Trybunał – na podstawie informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym oraz na podstawie uwag na piśmie przedłożonych Trybunałowi przez Regione Siciliana, rząd włoski oraz Komisję Europejską – orzekł w szczególności, że ustawa nr 241/1990 nie zawiera dostatecznie dokładnych wskazówek, z których można byłoby wywnioskować, że odsyłając w jej art. 1 do zasad opartych na prawie Unii, ustawodawca krajowy w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia zamierzał dokonać odesłania do treści przepisów art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty, bądź też do innych zasad prawa Unii dotyczących obowiązku uzasadnienia aktów w celu zastosowania identycznego traktowania sytuacji krajowych i sytuacji wchodzących w zakres prawa Unii. W tych okolicznościach Trybunał stwierdził, że nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana.26W pkt 23–25 ww. wyroku w sprawie Cicala Trybunał stwierdził w szczególności, że po pierwsze ustawa nr 241/1990 oraz sycylijska ustawa regionalna nr 10/1991 przewidują szczególne zasady w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia aktów administracyjnych, oraz w odniesieniu do naruszenia tego obowiązku, a po drugie – że art. 1 ustawy nr 241/1990 odsyła w sposób ogólny do zasad opartych na wspólnotowym porządku prawnym, a nie konkretnie do art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty, których dotyczą pytania prejudycjalne, czy też do innych zasad prawa Unii dotyczących obowiązku uzasadnienia aktów prawnych.27W pkt 26, 27 rzeczonego wyroku Trybunał wysnuł stąd wniosek, że nie można uznać, by art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty stały się możliwe do zastosowania na podstawie prawa włoskiego w sposób bezpośredni i bezwarunkowy w celu zapewnienia identycznego traktowania sytuacji krajowych i sytuacji regulowanych prawem Unii.28W pkt 28 tego samego wyroku Trybunał dodał, że la Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana nie wykazał, iż skutkiem odesłania zawartego w art. 1 ustawy nr 241/1990 jest niestosowanie zasad krajowych dotyczących obowiązku uzasadnienia na korzyść art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty.29W niniejszej sprawie sąd odsyłający nie wspomina – na co zwróciła uwagę Komisja w przedłożonych Trybunałowi uwagach na piśmie – o powodach mogących podważyć wniosek, zgodnie z którym Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na przedłożone pytania.30Powołanie się na decyzję Consiglio di Stato przytoczoną w postanowieniu odsyłającym nie ma dla sprawy znaczenia. Decyzja ta dotyczy bowiem zagadnień i norm prawa włoskiego odmiennych od tych, których dotyczy postępowanie główne; decyzja ta nie ma też związku z kwestią, czy art. 1 ustawy nr 241/1990 zawiera odesłanie – w rozumieniu orzecznictwa Trybunału – do art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty.31Ponadto z uzasadnienia przedstawionego przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana na poparcie decyzji o skierowaniu do Trybunału tych samych pytań, które zostały przedłożone w sprawie Cicala zakończonej ww. wyrokiem, nie wynika, by zawarte w art. 1 ustawy nr 241/1990 odesłanie do zasad opartych na prawie Unii miało rzeczywiście na celu zapewnienie identycznego traktowania sytuacji krajowych i sytuacji regulowanych prawem Unii.32Tymczasem zgodnie z rozważaniami zamieszczonymi w szczególności w pkt 24 niniejszego wyroku, jeżeli przepisy uregulowania krajowego powinny być stosowane w celu uregulowania danej sytuacji wewnętrznej, jak przepisy szczególne prawa włoskiego rozpatrywane w postępowaniu głównym, a dotyczące obowiązku uzasadnienia oraz konsekwencji naruszenia tego obowiązku, okazuje się, że przepis tego samego uregulowania krajowego odsyłający do prawa Unii, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, nie ma na celu zapewnienia takiego identycznego traktowania.33Identyczne traktowanie jest bowiem zapewnione jedynie wówczas, gdy przeprowadzone w prawie krajowym odesłanie do norm prawa Unii jest bezpośrednie i bezwarunkowe, a przepisy prawa krajowego nie pozwalają na odstąpienie od tych norm w rozumieniu nadanym im przez Trybunał, których (zob. podobnie wyrok z dnia 28 marca 1995 r. w sprawie C-346/93 Kleinwort Benson, Rec. s. I-615, pkt 16; ww. wyroki: w sprawie Poseidon Chartering, pkt 17, 18; w sprawie ETI i in., pkt 25; a także w sprawie Allianz Hungária Biztosító i in., pkt 21).34Tak więc w sytuacji, gdy uregulowanie krajowe zawiera jednocześnie przepisy szczególne, takie jak przytoczone w pkt 4–7 niniejszego wyroku w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia, w celu rozwiązania kwestii prawa wewnętrznego oraz przepis odsyłający do zasad opartych na prawie Unii, co ma miejsce w uregulowaniu krajowym rozpatrywanym w postępowaniu głównym, z tego uregulowania krajowego powinno jasno wynikać, że to nie krajowe przepisy szczególne, lecz zasady prawa Unii powinny być stosowane w celu rozwiązania tej kwestii prawa wewnętrznego.35W niniejszej sprawie względy, o których wspomina w postanowieniu odsyłającym Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana, nie wskazują na to, by włoski ustawodawca miał zamiar – w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia – poddać sytuacje czysto wewnętrzne rządom art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty w miejsce poddania ich przepisom szczególnym prawa włoskiego dotyczącym obowiązku uzasadnienia i konsekwencji naruszenia tego obowiązku.36La Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana nie wskazał również elementów, z których można by było wywnioskować, że odesłanie do zasad opartych na prawie Unii zawarte w art. 1 ustawy nr 241/1990 odnosi się rzeczywiście do treści przepisów art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty, bądź też do innych zasad prawa Unii dotyczących obowiązku uzasadnienia aktów.37W tych okolicznościach nie sposób uznać, że art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty, bądź też inne zasady prawa Unii dotyczące obowiązku uzasadnienia aktów same w sobie stały się możliwe do zastosowania na podstawie art. 1 ustawy nr 241/1990 w sposób bezpośredni i bezwarunkowy w celu zapewnienia identycznego traktowania sytuacji krajowych i sytuacji regulowanych prawem Unii. Należy więc stwierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest określonego interesu Unii w zachowaniu jednolitości w wykładni przepisów lub pojęć przejętych z prawa Unii, bez względu na warunki, w jakich miałyby być stosowane.38W konsekwencji Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na drugie i trzecie pytania prejudycjalne.<TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></P></TI>39Z powyższych rozważań wynika, że pytanie pierwsze ma w rzeczywistości na celu skłonienie Trybunału do wydania doradczej opinii w odniesieniu do pytania o charakterze ogólnym, która jest bezprzedmiotowa dla rozstrzygnięcia sporu zawisłego przed Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana.40Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału uzasadnieniem zwrócenia się z pytaniem prejudycjalnym nie jest bowiem zamiar uzyskania doradczych opinii w odniesieniu do pytań o charakterze ogólnym czy hipotetycznym, lecz potrzeba związana nierozerwalnie z rzeczywistym rozstrzygnięciem sporu dotyczącego prawa Unii (zob. wyroki: z dnia 12 marca 1998 r. w sprawie C-314/96 Djabali, Rec. s. I-1149, pkt 19; z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie C-147/02 Alabaster, Rec. s. I-3101, pkt 54; z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie C‑617/10 Åkerberg Fransson, pkt 42).41Wynika stąd, że pytanie pierwsze należy zatem uznać za niedopuszczalne.42W tych okolicznościach nie ma potrzeby badania kwestii, czy w kontekście sporu przed sądem krajowym Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana jest sądem w rozumieniu art. 267 TFUE.<TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI>43Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:1)Pytanie pierwsze przedłożone przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r. jest niedopuszczalne.2)Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania drugie i trzecie przedłożone mu przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r.

Podpisy