1

Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 14 Φεβρουαρίου 2013, η Ιταλική Δημοκρατία υπέβαλε αίτηση ερμηνείας των σκέψεων 52, 55 και 68 τους σκεπτικού, καθώς και του σημείου 2 του διατακτικού, της αποφάσεως της 17ης Νοεμβρίου 2011, C-496/09, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Συλλογή 2011, σ. Ι-11483, στο εξής: απόφαση της οποίας ζητείται η ερμηνεία).

2

Η Ιταλική Δημοκρατία ζητεί από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει:

3

Με την απόφαση της οποίας ζητείται η ερμηνεία, το Δικαστήριο αποφάσισε τα εξής:

[…]»

4

Πρώτον, η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η ερμηνεία των όρων «κατά την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως» υπό την έννοια ότι αυτοί αφορούν την υφιστάμενη στις 17 Νοεμβρίου 2011 κατάσταση, ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως της οποίας ζητείται η ερμηνεία, και όχι εκείνη που υφίστατο κατά την ημερομηνία περατώσεως του σταδίου διεξαγωγής αποδείξεων της διαδικασίας συνεπάγεται μη εύλογες συνέπειες σε βάρος της, καθόσον προσαυξάνει τη χρηματική ποινή που της επιβλήθηκε. Η ερμηνεία αυτή είναι επίσης αντίθετη προς τη λογική του μηχανισμού της χρηματικής ποινής τον οποίο προβλέπει το άρθρο 228, παράγραφος 2, ΕΚ, καθόσον εξαρτά το ποσό της χρηματικής ποινής από ένα γεγονός που εκφεύγει του ελέγχου του κράτους μέλους αυτού και αποσυνδέει την ποινή αυτή από την κατάσταση που λαμβάνει υπόψη το Δικαστήριο για να προσδιορίσει το ύψος της.

5

Δεύτερον, η Ιταλική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι το να ερμηνεύεται η φράση «των οποίων η ανάκτηση δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί ή δεν έχει αποδειχθεί στο τέλος της οικείας περιόδου» υπό την έννοια ότι αποκλείει τη δυνατότητα της Επιτροπής να λαμβάνει υπόψη αποδεικτικά στοιχεία που διαβιβάζει το κράτος μέλος αυτό μετά τη λήξη του κάθε εξαμήνου για τον προσδιορισμό της σχετικής χρηματικής ποινής όχι μόνο δεν είναι αναγκαίο προς εξασφάλιση της εκτελέσεως της προαναφερθείσας αποφάσεως Επιτροπή κατά Ιταλίας, αλλά είναι και αντίθετο προς την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, όπως προκύπτει πλέον από το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ.

6

Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αίτηση ερμηνείας που υπέβαλε η Ιταλική Δημοκρατία είναι απαράδεκτη, καθόσον δεν υφίσταται καμία αμφιβολία σχετικά με την έννοια και το περιεχόμενο της αποφάσεως της οποίας ζητείται η ερμηνεία και αποσκοπεί ουσιαστικά στο να θέσει υπό αμφισβήτηση το σαφές περιεχόμενο της ως άνω αποφάσεως και να τροποποιήσει υπέρ αυτής το περιεχόμενό της.

7

Το άρθρο 158, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προβλέπει ότι, κατά το άρθρο 43 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο, σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς την έννοια και την έκταση των αποτελεσμάτων αποφάσεως ή διατάξεως, είναι αρμόδιο για την ερμηνεία της, κατόπιν αιτήσεως διαδίκου ή θεσμικού οργάνου της Ένωσης που έχουν έννομο συμφέρον προς τούτο.

8

Πρέπει να σημειωθεί ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, αίτηση περί ερμηνείας αποφάσεως, για να είναι παραδεκτή, πρέπει να αφορά το διατακτικό της οικείας αποφάσεως, σε συνάρτηση με την ουσία του σκεπτικού, και να ζητεί την εξάλειψη κάποιας ασάφειας ή αμφισημίας που ενδεχομένως γεννάται ως προς την έννοια και το περιεχόμενο της ίδιας της αποφάσεως και τη λύση την οποία δίδει στη συγκεκριμένη διαφορά που είχε υποβληθεί ενώπιόν του. Επομένως, αίτηση ερμηνείας είναι απαράδεκτη όταν αφορά ζητήματα επί των οποίων το Δικαστήριο δεν απεφάνθη με την οικεία απόφαση [διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 20ής Απριλίου 2010, C-114/08 P(R)-INT, Pellegrini κατά Επιτροπής, σκέψη 6 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].

9

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος της παρούσας αιτήσεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το διατακτικό της αποφάσεως της οποίας ζητείται η ερμηνεία, σύμφωνα με την αιτιολογία που παρατίθεται στις σκέψεις 52, 55 και 68 αυτής, αφορά ρητώς την ημερομηνία εκδόσεως της εν λόγω αποφάσεως ως ημερομηνία αναφοράς για τον προσδιορισμό του συνολικού ποσού των μη ακόμη ανακτηθεισών ενισχύσεων το οποίο θα ληφθεί υπόψη ως βάση υπολογισμού για την αποκλιμακούμενη χρηματική ποινή στην οποία έχει καταδικαστεί το κράτος μέλος αυτό.

10

Ομοίως, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της αιτήσεως αυτής, δεν αμφισβητείται ότι μια αυστηρά γραμματική ερμηνεία του διατακτικού της αποφάσεως της οποίας ζητείται η ερμηνεία είναι ικανή να στηρίξει τη δυνατότητα της Επιτροπής να λαμβάνει υπόψη, για τον υπολογισμό του ποσοστού των ενισχύσεων που πρέπει να λογίζονται ως μη ανακτηθείσες κατά το πέρας κάθε συγκεκριμένου εξαμήνου, μόνον τα έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία που περιέρχονται στην ίδια πριν από τη λήξη της οικείας περιόδου.

11

Συναφώς, αρκεί η διαπίστωση ότι η αίτηση της Ιταλικής Δημοκρατίας αποσκοπεί, με τα δύο σκέλη της, στο να θέσει υπό αμφισβήτηση τις συνέπειες μιας τέτοιας αυστηρά γραμματικής ερμηνείας του διατακτικού της αποφάσεως της οποίας ζητείται η ερμηνεία. Η αμφισβήτηση όμως αυτή δεν είναι σύμφωνη ούτε προς τα άρθρα 43 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και 158, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας ούτε προς την ισχύ του δεδικασμένου την οποία έχουν οι αποφάσεις του Δικαστηρίου.

12

Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι δεν στηρίζεται σε καμία δυσχέρεια κατανοήσεως της εννοίας και του περιεχομένου της αποφάσεως της οποίας ζητείται η ερμηνεία, η ως άνω αίτηση πρέπει να κριθεί απαράδεκτη.

13

Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Ιταλικής Δημοκρατίας και η τελευταία ηττήθηκε, αυτή πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει: