<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2005ELB.1000911501.case.xml"><NO.CASE>C-465/02</NO.CASE><NO.CASE>C-466/02</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62002J0465</NO.CELEX><NO.SEQ>0005.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>9178</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>9214</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>37</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ της <DATE ISO="20051025">25.10.2005</DATE> — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΤΠΟΘΕΣΕΙΣ C-465/02 και C-466/02</LEFT><RIGHT>ΓΕΡΜΑΝΙΑ και ΔΑΝΙΑ κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Απόφαση του Δικαστηρίου</HT> (τμήμα μείζονος συνθέσεως)</P><P>της <DATE ISO="20051025">25ης Οκτωβρίου 2005</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσες διαδικασίας:η) γερμανική και η δανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C-465/02 και C-466/02,</P><P>με αντικείμενο προσφυγές ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 230 ΕΚ, ασκηθείσες στις <DATE ISO="20021230">30 Δεκεμβρίου 2002</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας,</HT> εκπροσωπούμενη από τον W.-D. Plessing, επικουρούμενο από τον Μ. Loschelder, Rechtsanwalt,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα στην υπόθεση C-465/02,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Βασίλειο της Δανίας,</HT> εκπροσωπούμενο από τους J. Molde και J. Bering Liisberg, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγον στην υπόθεση C-466/02,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><?PAGE NO="I-9179"?><P>υποστηριζόμενοι από:</P><INTERVENERS><P>τη <HT TYPE="BOLD">Γαλλική Δημοκρατία,</HT> εκπροσωπούμενη από τον G. de Bergues και την Α. Colomb, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><P>το <HT TYPE="BOLD">Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας,</HT> εκπροσωπούμενο από την C. Jackson, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>παρεμβαίνοντες,</PARTY.STATUS></INTERVENERS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> εκπροσωπούμενης από τους J. L. Iglesias Buhigues και Η. C. Støvlbæk και τις Α.-Μ. Rouchaud-Joët και S. Grünheid, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>καθής,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><?PAGE NO="I-9180"?><P>υποστηριζόμενης από:</P><INTERVENERS><P>την <HT TYPE="BOLD">Ελληνική Δημοκρατία,</HT> εκπροσωπούμενη από τους Β. Κοντόλαιμο και Ι.-Κ, Χαλκιά, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>παρεμβαίνουσα,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως),</P><P>συγκείμενο από τους Β. Σκουρή, Πρόεδρο, Ρ. Jann, C. W. Α. Timmermans, Α. Rosas και J. Malenovský, προέδρους τμήματος, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues (εισηγητή), J. Klučka, U. Lõhmus και E. Levits, δικαστές,</P><P>γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer</P><P>γραμματέας: Κ. Sztranc, υπάλληλος διοικήσεως,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ' ακροατηρίου συζητήσεως της <DATE ISO="20050215">15ης Φεβρουαρίου 2005</DATE>,</VISA><VISA>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20050510">10ης Μαΐου 2005</DATE>,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="I-9181"?><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Απόφαση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Βασίλειο της Δανίας ζητούν την ακύρωση του κανονισμού (ΕΚ) 1829/2002 της Επιτροπής, της <DATE ISO="20021014">14ης Οκτωβρίου 2002</DATE>, για την τροποποίηση του παραρτήματος του κανονισμού (ΕΚ) 1107/96 όσον αφορά την ονομασία <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="277" DATE.PUB="2002" PAGE.FIRST="10">ΕΕ L 277, σ. 10</REF.DOC.OJ>, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός).</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Το νομικό πλαίσιο</P></TI></TITLE><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Το άρθρο 2, παράγραφοι 1 έως 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920714">14ης Ιουλίου 1992</DATE>, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="208" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 208, σ. 1</REF.DOC.OJ>, στο εξής: βασικός κανονισμός), προβλέπει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Η κοινοτική προστασία των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων επιτυγχάνεται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9182"?><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, νοούνται ως:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201C"/>ονομασία προέλευσης<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>: το όνομα μιας περιοχής, ενός συγκεκριμένου τόπου ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μιας χώρας, το οποίο χρησιμοποιείται στην περιγραφή ενός γεωργικού προϊόντος ή ενός τροφίμου:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>που κατάγεται από αυτή την περιοχή, το συγκεκριμένο τόπο ή τη χώρα αυτή</P><P>και</P></ITEM><ITEM><P>του οποίου η ποιότητα ή τα χαρακτηριστικά οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικά στο γεωγραφικό περιβάλλον που περιλαμβάνει τους φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες, και του οποίου η παραγωγή, η μεταποίηση και η επεξεργασία λαμβάνουν χώρα στην οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201C"/>γεωγραφική ένδειξη<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>: το όνομα μιας περιοχής, ενός συγκεκριμένου τόπου ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μιας χώρας, το οποίο χρησιμοποιείται στην περιγραφή ενός γεωργικού προϊόντος ή ενός τροφίμου:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>που κατάγεται από την περιοχή αυτή, το συγκεκριμένο τόπο ή τη χώρα αυτή</P><P>και</P></ITEM><?PAGE NO="I-9183"?><ITEM><P>του οποίου μια συγκεκριμένη ποιότητα, η φήμη ή άλλο χαρακτηριστικό μπορούν να αποδοθούν στη γεωγραφική αυτή καταγωγή και του οποίου η παραγωγή ή/και η μεταποίηση ή/και η επεξεργασία πραγματοποιούνται στην οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Θεωρούνται ωσαύτως ως ονομασίες προέλευσης, ορισμένες παραδοσιακές, γεωγραφικές ή μη, ονομασίες, που περιγράφουν γεωργικό προϊόν ή τρόφιμο καταγωγής μιας περιοχής ή ενός συγκεκριμένου τόπου και το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις της παραγράφου 2, στοιχείο α', δεύτερη περίπτωση.<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Οι ονομασίες που έχουν καταστεί κοινές δεν καταχωρούνται.</TXT><P>Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ως <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201C"/>ονομασία που έχει καταστεί κοινή<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> νοείται το όνομα ενός γεωργικού προϊόντος ή ενός τροφίμου το οποίο, αν και αναφέρεται στον τόπο ή την περιοχή όπου το εν λόγω γεωργικό προϊόν ή τρόφιμο έχει [αρχικά παραχθεί ή κυκλοφορήσει στο εμπόριο], έχει πλέον καταστεί κοινό όνομα ενός γεωργικού προϊόντος ή ενός τροφίμου.</P><P>Για να διαπιστωθεί αν ένα όνομα έχει καταστεί κοινό, λαμβάνονται υπόψη όλοι οι παράγοντες, και ιδίως:</P><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>η υφισταμένη κατάσταση στο κράτος μέλος από το οποίο προέρχεται το όνομα και στις περιοχές κατανάλωσης,</P></ITEM><?PAGE NO="I-9184"?><ITEM><P>η κατάσταση που επικρατεί σε άλλα κράτη μέλη,</P></ITEM><ITEM><P>η οικεία, εθνική ή κοινοτική, νομοθεσία.</P></ITEM></LIST></P><P>Εάν, κατά την εφαρμογή της διαδικασίας των άρθρων 6 και 7, μια αίτηση καταχώρησης απορρίπτεται διότι μια ονομασία έχει καταστεί κοινή, η Επιτροπή δημοσιεύει την απόφαση αυτή στην <HT TYPE="ITALIC">Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.</HT><QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Τα άρθρα 5 έως 7 του βασικού κανονισμού θεσπίζουν τη λεγόμενη <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>συνήθη διαδικασία<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> για την καταχώριση ονομασίας. Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 7 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει διαδικασία ενστάσεως κατά της αιτήσεως καταχωρίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Το άρθρο 6, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Εάν δεν κοινοποιηθεί στην Επιτροπή καμία ένσταση σύμφωνα με το άρθρο 7, η ονομασία καταχωρείται σε μητρώο που τηρεί η Επιτροπή με τίτλο <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201C"/>Μητρώο προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης και προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/> το οποίο περιέχει τα ονόματα των ομάδων και των ενδιαφερομένων οργανισμών ελέγχου.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-9185"?><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Για τη λήψη των μέτρων που προβλέπει ο βασικός κανονισμός, το άρθρο 15 του κανονισμού αυτού προβλέπει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>Η Επιτροπή επικουρείται από μια επιτροπή την οποία αποτελούν αντιπρόσωποι των κρατών μελών και της οποίας προεδρεύει ο αντιπρόσωπος της Επιτροπής.</P><P>Ο αντιπρόσωπος της Επιτροπής υποβάλλει στην εν λόγω επιτροπή σχέδιο των μέτρων που πρόκειται να ληφθούν. Η επιτροπή διατυπώνει τη γνώμη της για το σχέδιο αυτό σε προθεσμία που μπορεί να ορίσει ο πρόεδρος ανάλογα με τον επείγοντα χαρακτήρα του θέματος. Η γνώμη διατυπώνεται με την πλειοψηφία που προβλέπεται στο άρθρο 148, παράγραφος 2, της Συνθήκης για την έκδοση των αποφάσεων που καλείται να λάβει το Συμβούλιο μετά από πρόταση της Επιτροπής. Κατά την ψηφοφορία στην επιτροπή, οι ψήφοι των αντιπροσώπων των κρατών μελών σταθμίζονται σύμφωνα με το προαναφερόμενο άρθρο. Ο πρόεδρος δεν λαμβάνει μέρος στην ψηφοφορία.</P><P>Η Επιτροπή θεσπίζει τα σχεδιαζόμενα μέτρα όταν είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής.</P><P>Όταν τα σχεδιαζόμενα μέτρα δεν είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής, ή ελλείψει γνώμης, η Επιτροπή υποβάλλει χωρίς καθυστέρηση στο Συμβούλιο πρόταση σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Το Συμβούλιο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία.</P><P>Εάν, μετά την παρέλευση προθεσμίας τριών μηνών από την υποβολή της πρότασης στο Συμβούλιο, το Συμβούλιο δεν έχει αποφασίσει, τα προτεινόμενα μέτρα θεσπίζονται από την Επιτροπή.<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-9186"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Εξάλλου, το άρθρο 17 του βασικού κανονισμού θεσπίζει τη λεγόμενη <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>απλοποιημένη διαδικασία<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> καταχωρίσεως, η οποία συνίσταται στα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Εντός προθεσμίας έξι μηνών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού, τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή ποιες από τις νομίμως προστατευόμενες ονομασίες τους ή, στα κράτη μέλη που δεν υπάρχει σύστημα προστασίας, ποιες από τις ονομασίες που έχουν καθιερωθεί με τη χρήση επιθυμούν να καταχωρήσουν δυνάμει του παρόντος κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή καταχωρεί, με τη διαδικασία του άρθρου 15, τις ονομασίες που αναφέρονται στην παράγραφο 1 οι οποίες συμφωνούν με τα άρθρα 2 και 4. Το άρθρο 7 δεν εφαρμόζεται. Ωστόσο, οι κοινές ονομασίες δεν καταχωρούνται.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν την εθνική προστασία των ονομασιών που ανακοινώνονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 μέχρι την ημερομηνία που θα ληφθεί απόφαση για την καταχώρηση.<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 1, σημείο 15, του κανονισμού (ΕΚ) 692/2003 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20030408">8ης Απριλίου 2003</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="099" DATE.PUB="2003" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 99, σ. 1</REF.DOC.OJ>), το εν λόγω άρθρο 17 καταργήθηκε, οι διατάξεις του όμως εξακολουθούν να εφαρμόζονται στις καταχωρισμένες ονομασίες ή στις ονομασίες των οποίων ζητήθηκε η καταχώριση δυνάμει της διαδικασίας του άρθρου 17 πριν από την έναρξη της ισχύος του κανονισμού 692/2003, ήτοι πριν από τις <DATE ISO="20030424">24 Απριλίου 2003</DATE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9187"?><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Με την απόφαση 93/53/ΕΟΚ, της <DATE ISO="19921221">21ης Δεκεμβρίου 1992</DATE>, περί συστάσεως μιας επιστημονικής επιτροπής για τις ονομασίες προέλευσης, τις γεωγραφικές ενδείξεις και τις βεβαιώσεις ιδιοτυπίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="013" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="16">ΕΕ 1993, L 13, σ. 16</REF.DOC.OJ>), η Επιτροπή συνέστησε τη λεγόμενη <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>επιστημονική επιτροπή<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>, αποστολή της οποίας είναι να εξετάζει, κατόπιν αιτήσεως της Επιτροπής, τα τεχνικά προβλήματα ιδίως στο πλαίσιο της εφαρμογής του βασικού κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 3 της αποφάσεως αυτής, τα μέλη της επιτροπής ορίζονται από την Επιτροπή και επιλέγονται μεταξύ εμπειρογνωμόνων που διαθέτουν υψηλού επιπέδου κατάρτιση και αρμοδιότητες στους τομείς που αναφέρονται στο άρθρο 2 της ίδιας αποφάσεως. Δυνάμει των άρθρων 7, παράγραφος 1, και 8, παράγραφος 1, της αποφάσεως, η εν λόγω επιτροπή συνεδριάζει μετά από πρόσκληση εκπροσώπου της Επιτροπής και οι συσκέψεις της αφορούν τα θέματα για τα οποία η Επιτροπή έχει ζητήσει τη γνώμη της.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Το ιστορικό της διαφοράς</P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Με έγγραφο της <DATE ISO="19940121">21ης Ιανουαρίου 1994</DATE>, η Ελληνική Κυβέρνηση ζήτησε την καταχώριση της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> ως ονομασίας προελεύσεως, κατ' εψαρμογήν του άρθρου 17 του βασικού κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19960612">12 Ιουνίου 1996</DATE>, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΚ) 1107/96, σχετικά με την καταχώριση των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού 2081/92 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="148" DATE.PUB="1996" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 148, σ. 1</REF.DOC.OJ>). Σύμφωνα με το άρθρο 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, η ονομασία <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>, που περιλαμβάνεται στο παράρτημα του εν λόγω κανονισμού, στο τμήμα Α, υπό τον τίτλο <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>Τυριά<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> και κάτω από το όνομα της χώρας <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>Ελλάδα<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>, καταχωρίστηκε ως προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9188"?><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="19990316">16ης Μαρτίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-289/96+C-293/96+C-299/96" YEAR="1999" PAGE.ECR="I-1541">C-289/96, C-293/96 και C-299/96, Δανία κλπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. Ι-1541)</REF.DOC.ECR>, το Δικαστήριο ακύρωσε τον κανονισμό 1107/96 στο μέτρο που περιέλαβε την καταχώριση της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> ως προστατευόμενης ονομασίας προελεύσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Στη σκέψη 101 της αποφάσεως αυτής, το Δικαστήριο έκρινε ότι, κατά την καταχώριση της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, η Επιτροπή ουδόλως έλαβε υπόψη το γεγονός ότι η ονομασία αυτή εχρησιμοποιείτο από μακρού χρόνου σε ορισμένα κράτη μέλη πλην της Ελληνικής Δημοκρατίας.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο κατέληξε, στη σκέψη 102 της εν λόγω αποφάσεως, ότι η Επιτροπή, όταν εξέτασε το κατά πόσον η <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> αποτελούσε κοινή ονομασία, δεν έλαβε δεόντως υπόψη όλους τους παράγοντες τους οποίους το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού την υποχρέωνε να λάβει υπόψη.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Κατόπιν της αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή εξέδωσε, στις <DATE ISO="19990525">25 Μαΐου 1999</DATE>, τον κανονισμό (ΕΚ) 1070/99, για την τροποποίηση του παραρτήματος του κανονισμού 1107/96 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="18">ΕΕ L 130, σ. 18</REF.DOC.OJ>), με τον οποίο η ονομασία <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> διεγράφη από το μητρώο προστατευομένων ονομασιών προελεύσεως και προστατευομένων γεωγραφικών ενδείξεων καθώς και από το παράρτημα του κανονισμού 1107/96.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Με έγγραφο της <DATE ISO="19991015">15ης Οκτωβρίου 1999</DATE>, η Επιτροπή έστειλε στα κράτη μέλη ερωτηματολόγιο σχετικά με την παρασκευή και την κατανάλωση των τυριών που φέρουν την ονομασία <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> καθώς και σχετικά με το πόσον η ονομασία αυτή ήταν γνωστή στους καταναλωτές σε κάθε ένα από τα κράτη αυτά.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9189"?><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Οι συλλεγείσες ως απάντηση στο ερωτηματολόγιο αυτό πληροφορίες διαβιβάστηκαν στην επιστημονική επιτροπή, η οποία εξέδωσε τη γνωμοδότηση της στις <DATE ISO="20010424">24 Απριλίου 2001</DATE> (στο εξής: γνωμοδότηση της επιστημονικής επιτροπής). Με τη γνωμοδότηση αυτή, η εν λόγω επιτροπή έκρινε ομόφωνα ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> δεν αποτελεί κοινή ονομασία.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20021014">14 Οκτωβρίου 2002</DATE>, η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό. Δυνάμει του κανονισμού αυτού, η ονομασία <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> καταχωρίστηκε εκ νέου ως προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 του εν λόγω κανονισμού ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Η ονομασία <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201C"/>Φέτα<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/> (Feta) καταχωρίζεται στο μητρώο προστατευομένων ονομασιών προέλευσης και προστατευομένων γεωγραφικών ενδείξεων που προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92, ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ).</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Στο παράρτημα του κανονισμού (ΕΚ) 1107/96, στη στήλη <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201C"/>τυριά<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> και <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201C"/>Ελλάδα<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/> του μέρους Α, προστίθεται η ονομασία <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201C"/>Φέτα<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> (Feta).<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Στην εικοστή αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού αναφέρονται τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>(20)</NO.P><TXT>Βάσει των στοιχείων που διαβίβασαν τα κράτη μέλη, τα τυριά που φέρουν σήμερα την ονομασία <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="201D"/> στο κοινοτικό έδαφος παραπέμπουν γενικά, ρητά ή σιωπηρά στην επισήμανση τους, παρά το γεγονός ότι παράχθηκαν<?PAGE NO="I-9190"?> σε άλλα κράτη μέλη και όχι στην Ελλάδα, στο έδαφος, στις πολιτιστικές παραδόσεις ή στον πολιτισμό της Ελλάδας, με την παρουσίαση κειμένου ή σχεδίων έντονης ελληνικής φύσεως. Από αυτά προκύπτει ότι επιδιώκεται εκουσίως η συσχέτιση μεταξύ της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="201D"/> και της Ελλάδας, δεδομένου ότι αποτελεί επιχείρημα πώλησης που είναι σύμφυτο με τη φήμη του πρωτότυπου προϊόντος, δημιουργώντας έτσι πραγματικούς κινδύνους σύγχυσης στον καταναλωτή. Οι επισημάνσεις του μη καταγόμενου από την Ελλάδα τυριού <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="201D"/>, το οποίο διατίθεται στο εμπόριο εντός της Κοινότητας με μια τέτοια ονομασία χωρίς ωστόσο να αναφέρεται άμεσα ή έμμεσα στην Ελλάδα, είναι πολύ λίγες και αποτελούν επιπροσθέτως μια εξαιρετικά μειωμένη αναλογία της κοινοτικής αγοράς της <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201C"/>φέτας<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/> έναντι των ποσοτήτων των τυριών που διατίθενται στο εμπόριο κατά τον τρόπο αυτό.<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Στην τριακοστή τρίτη έως τριακοστή έβδομη αιτιολογική σκέψη του εν λόγω κανονισμού αναφέρονται τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>(33)</NO.P><TXT>Η Επιτροπή έλαβε υπόψη τη συμβουλευτική γνωμοδότηση της επιστημονικής επιτροπής. Θεωρεί ότι η εξαντλητική σφαιρική ανάλυση του συνόλου των στοιχείων νομικής, ιστορικής, πολιτισμικής, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, επιστημονικής και τεχνικής φύσεως που κοινοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη, ή τα οποία προέκυψαν από τις έρευνες τις οποίες πραγματοποίησε ή ανέθεσε η Επιτροπή, της επιτρέπει να διαπιστώσει ότι δεν πληρούται ιδιαιτέρως κανένα από τα κριτήρια που απαιτούνται από το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92 προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο κοινός χαρακτήρας μιας ονομασίας και, κατά συνέπεια, η ονομασία <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/> δεν κατέστη <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="201C"/>η ονομασία γεωργικού προϊόντος ή τροφίμου η οποία, ενώ παραπέμπει στον τόπο ή στην περιοχή στην οποία το εν λόγω αγροτικό προϊόν ή τρόφιμο παράχθηκε ή διατέθηκε στο εμπόριο για πρώτη φορά, κατέστη η κοινή ονομασία γεωργικού προϊόντος ή τροφίμου<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(34)</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι δεν διαπιστώθηκε ο κοινόχρηστος χαρακτήρας της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="201D"/>, η Επιτροπή εξακρίβωσε, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 17, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92, ότι η αίτηση των ελληνικών αρχών για την καταχώριση της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="201D"/> ως προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης είναι σύμφωνη με τα άρθρα 2 και 4 του εν λόγω κανονισμού.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-9191"?><ITEM><NP><NO.P>(35)</NO.P><TXT>Η ονομασία <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="201D"/> αποτελεί μια παραδοσιακή μη γεωγραφική ονομασία κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92. Οι όροι <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="201C"/>περιοχή<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="201D"/> και <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="201C"/>τόπος<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="201D"/> που αναφέρονται στην εν λόγω παράγραφο μπορούν να ερμηνευτούν μόνο μέσα σε μια γεωμορψολογική και όχι διοικητική οπτική, στο μέτρο που οι φυσικοί ή ανθρώπινοι παράγοντες που είναι συνυφασμένοι με ένα δεδομένο προϊόν ενδέχεται να υπερβούν τα διοικητικά σύνορα. Ωστόσο, δυνάμει του εν λόγω άρθρου 2, παράγραφος 3, αποκλείεται η γεωγραφική περιοχή που είναι συνυφασμένη με μια ονομασία να μπορεί να καλύπτει μία χώρα στο σύνολο της. Στην περίπτωση της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="201D"/>, διαπιστώθηκε, κατά συνέπεια, ότι η οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή που αναφέρεται στο άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', δεύτερη περίπτωση, του εν λόγω κανονισμού καλύπτει αποκλειστικά το έδαφος της ηπειρωτικής Ελλάδας, καθώς και το Νομό Λέσβου. Το σύνολο των άλλων νησιών και αρχιπελαγών αποκλείονται, δεδομένου ότι δεν πληρούν τους απαιτούμενους φυσικούς ή/και ανθρώπινους όρους. Επιπροσθέτως, η διοικητική οριοθέτηση της γεωγραφικής περιοχής τελειοποιήθηκε, δεδομένου ότι οι προδιαγραφές του προϊόντος που παρουσίασαν οι ελληνικές αρχές προβλέπουν επιτακτικές και σωρευτικές απαιτήσεις: ιδιαίτερα, η περιοχή καταγωγής της πρώτης ύλης είναι σημαντικά περιορισμένη, δεδομένου ότι το γάλα που χρησιμοποιείται για την παρασκευή του τυριού <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="201D"/> πρέπει να προέρχεται από προβατίνες και αίγες τοπικών φυλών που έχουν εκτραφεί με παραδοσιακό τρόπο και των οποίων η διατροφή πρέπει να στηρίζεται υποχρεωτικά στη χλωρίδα που υπάρχει στα βοσκοτόπια των επιλέξιμων περιοχών.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(36)</NO.P><TXT>Διαπιστώθηκε ότι η γεωγραφική περιοχή που προκύπτει από τη διοικητική οριοθέτηση, καθώς και οι απαιτήσεις των προδιαγραφών του προϊόντος παρουσιάζουν επαρκή ομοιογένεια που επιτρέπει την τήρηση των απαιτήσεων του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', και του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο στ', του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92. Η εκτατική βοσκή και η διαχείμαση, οι οποίες αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της εκτροφής προβατίνων και αιγών που χρησιμοποιούνται για την προμήθεια της πρώτης ύλης του τυριού <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="201D"/>, αποτελούν καρπό μιας πατρογονικής παράδοσης που επιτρέπει την προσαρμογή στις κλιματικές μεταβολές και στις συνέπειες της στη διαθέσιμη βλάστηση. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη αυτοχθόνων φυλών αιγοπροβάτων μικρού μεγέθους, πολύ λιτοδίαιτων και ανθεκτικών, που μπορούν να επιζήσουν σε ένα ελάχιστα γενναιόδωρο από ποσοτικής απόψεως περιβάλλον το οποίο, ωστόσο, είναι ποιοτικά προικισμένο με μία άκρως διαφοροποιημένη ειδική χλωρίδα που χαρίζει στο τελικό προϊόν ιδιαίτερο άρωμα και γεύση. Η όσμωση μεταξύ των προαναφερόμενων φυσικών παραγόντων και των ειδικών ανθρωπίνων παραγόντων, ιδιαίτερα η παραδοσιακή μέθοδος παρασκευής που απαιτεί οπωσδήποτε στράγγισμα χωρίς πίεση, χάρισε στο τυρί <QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="201D"/> εξαιρετική διεθνή φήμη.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-9192"?><ITEM><NP><NO.P>(37)</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι οι προδιαγραφές του προϊόντος που υποβλήθηκαν από τις ελληνικές αρχές και οι οποίες περιλαμβάνουν το σύνολο των στοιχείων που απαιτούνται από το άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92, καθώς και η τυπική ανάλυση των εν λόγω προδιαγραφών δεν αποκάλυψαν πρόδηλο σφάλμα εκτίμησης, πρέπει να καταχωριστεί η ονομασία <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="201D"/> ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης.<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Τα αιτήματα των διαδίκων και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Στην υπόθεση C-465/02, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Στην υπόθεση C-466/02, το Βασίλειο της Δανίας ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="I-9193"?><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, σε αμφότερες τις υποθέσεις, ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Με διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της <DATE ISO="20030513">13ης Μαΐου</DATE> και της <DATE ISO="20030603">3ης Ιουνίου 2003</DATE>, επετράπη στη Γαλλική Δημοκρατία και στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας να παρέμβουν υπέρ των προσφευγόντων και στην Ελληνική Δημοκρατία να παρέμβει υπέρ της Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της <DATE ISO="20050113">13ης Ιανουαρίου 2005</DATE>, οι υποθέσεις C-465/02 και C-466/02 ενώθηκαν προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί του παραδεκτού</P></TI></TITLE><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Η Ελληνική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι προσφυγές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Βασιλείου της Δανίας ασκήθηκαν εκπροθέσμως. Ο προσβαλλόμενος κανονισμός δημοσιεύθηκε στις <DATE ISO="20021015">15 Οκτωβρίου 2002</DATE>. Δεδομένου ότι οι προσφυγές ασκήθηκαν στις <DATE ISO="20021230">30 Δεκεμβρίου 2002</DATE>, δεν τηρήθηκε η δίμηνη προθεσμία του άρθρου 230, πέμπτο εδάφιο, ΕΚ.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9194"?><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Κατά το άρθρο 81, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής αρχίζει να τρέχει από το τέλος της δέκατης τέταρτης ημέρας από της δημοσιεύσεως της επίδικης πράξεως. Η προθεσμία αυτή παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως σύμφωνα με το άρθρο 81, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ήτοι κατά δέκα επιπλέον ημέρες. Λαμβανομένων υπόψη των κανόνων αυτών, οι υπό κρίση προσφυγές ασκήθηκαν εμπροθέσμως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί της ουσίας</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση επικαλείται παράβαση του εσωτερικού κανονισμού της επιτροπής που προβλέπεται από το άρθρο 15 του βασικού κανονισμού (στο εξής: κανονιστική επιτροπή) καθώς και παράβαση του κανονισμού 1 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19580415">15ης Απριλίου 1958</DATE>, περί καθορισμού του γλωσσικού καθεστώτος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 14). Τα έγγραφα που έπρεπε να εξεταστούν κατά τη συνεδρίαση της κανονιστικής επιτροπής της <DATE ISO="20011120">20ής Νοεμβρίου 2001</DATE> δεν κοινοποιήθηκαν στη Γερμανική Κυβέρνηση δεκατέσσερις ημέρες πριν από τη συνεδρίαση αυτή ούτε κοινοποιήθηκαν στη γερμανική γλώσσα.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρασχέθηκαν στο Δικαστήριο, η κανονιστική επιτροπή δεν είχε ακόμα αποκτήσει εσωτερικό κανονισμό κατά την ημερομηνία της εν λόγω συνεδριάσεως. Πρέπει, συνεπώς, να ληφθούν υπόψη οι πρότυποι διαδικαστικοί κανόνες —απόφαση 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="038" DATE.PUB="2001" PAGE.FIRST="3">ΕΕ 2001, C 38, σ. 3</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><?PAGE NO="I-9195"?><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Το οικείο άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 2, ορίζει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Η σύγκληση, η ημερήσια διάταξη καθώς και τα σχέδια μέτρων για τα οποία ζητείται η γνώμη της επιτροπής και όλα τα έγγραψα εργασίας διαβιβάζονται από τον πρόεδρο στα μέλη της επιτροπής σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 2, κατά γενικό κανόνα, τουλάχιστον δεκατέσσερις ημέρες πριν από την ημερομηνία της συνεδρίασης [...].</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ύστερα από αίτηση ενός μέλους της επιτροπής ή με δική του πρωτοβουλία, ο πρόεδρος μπορεί, στις επείγουσες περιπτώσεις και εφόσον τα προς θέσπιση μέτρα πρέπει να εφαρμοστούν αμέσως, να συντομεύσει την προθεσμία διαβίβασης που αναφέρεται στο προηγούμενο εδάφιο έως πέντε ημερολογιακές ημέρες πριν από την ημερομηνία της συνεδρίασης [...].<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Το άρθρο 3 του κανονισμού 1 προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="00AB"/>Τα έγγραφα τα οποία απευθύνονται από τα όργανα της Κοινότητος προς κράτος μέλος ή πρόσωπο το οποίο υπάγεται στη δικαιοδοσία ενός κράτους μέλους συντάσσονται στη γλώσσα του κράτους αυτού.<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Δεν αμφισβητείται ότι, με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της <DATE ISO="20011109">9ης Νοεμβρίου 2001</DATE>, η Επιτροπή διαβίβασε στη Γερμανική Κυβέρνηση πρόσκληση για τη συνεδρίαση της κανονιστικής επιτροπής της <DATE ISO="20011120">20ής Νοεμβρίου 2001</DATE>. Η πρόσκληση αυτή προέβλεπε, ως πρώτο θέμα της ημερήσιας διατάξεως, ανταλλαγή απόψεων επί του φακέλου <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="00BB"/>. Η Επιτροπή επισύναψε στο εν λόγω ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δύο συνημμένα, αμφότερα διατυπωμένα στην αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Το ένα από τα συνημμένα αυτά συνόψιζε τις απαντήσεις των κρατών μελών στο ερωτηματολόγιο της Επιτροπής, της <DATE ISO="19991015">15ης Οκτωβρίου 1999</DATE>, σχετικά με την<?PAGE NO="I-9196"?> παρασκευή, την κατανάλωση και τη φήμη της φέτας. Το άλλο συνημμένο περιείχε προσχέδιο γνωμοδοτήσεως της επιστημονικής επιτροπής επί του εν λόγω φακέλου.</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Κατά τη συνεδρίαση της κανονιστικής επιτροπής της <DATE ISO="20011120">20ής Νοεμβρίου 2001</DATE>, η γερμανική αντιπροσωπεία ζήτησε τα κείμενα των δύο αυτών συνημμένων στη γερμανική γλώσσα. Δεν αμφισβητείται ότι ουδέποτε της δόθηκαν τα κείμενα αυτά.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Ακόμα και αν υποτεθεί ότι η έλλειψη του κειμένου των δύο επίμαχων συνημμένων στη γερμανική γλώσσα δεν ήταν σύμφωνη προς το άρθρο 3 του κανονισμού 1, η παρατυπία αυτή δεν συνεπάγεται την ακύρωση του προσβαλλόμενου κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Πράγματι, μια τέτοια διαδικαστική πλημμέλεια δεν συνεπάγεται την ακύρωση της τελικώς εκδοθείσας πράξεως παρά μόνο σε περίπτωση που, αν δεν είχε σημειωθεί η πλημμέλεια αυτή, η διαδικασία θα μπορούσε να έχει καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, αποφάσεις της <DATE ISO="19801029">29ης Οκτωβρίου 1980</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="209/78—215/78+218/78" YEAR="1980" PAGE.ECR="3125">209/78 έως 215/78 και 218/78, Van Landewyck κλπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1980/ΙΠ, σ. 207</REF.DOC.ECR>, σκέψη 47 της <DATE ISO="19871020">20ής Οκτωβρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="128/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="4171">128/86, Ισπανία κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 4171, σκέψη 25</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19900321">21ης Μαρτίου 1990</DATE>, C-142/87, Βέλγιο κατά Επιτροπής, γνωστή ως απόβαση <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="00AB"/>Tubemeuse<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="00BB"/>ή 1990, σ. Ι-959, σκέψη 48).</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Όμως, κατά την εν λόγω συνεδρίαση, η κανονιστική επιτροπή προέβη απλώς και μόνο σε ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τον φάκελο <QUOT.START ID="QS0052" REF.END="QE0052" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0052" REF.START="QS0052" CODE="00BB"/> και τα αποτελέσματα του ερωτηματολογίου της Επιτροπής. Σε μεταγενέστερη μόνο συνεδρίαση της, που πραγματοποιήθηκε στις <DATE ISO="20020516">16 Μαΐου 2002</DATE>, εξέτασε η επιτροπή αυτή πρόταση κανονισμού. Ωστόσο, η εν λόγω επιτροπή δεν κατόρθωσε τότε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη ειδική πλειοψηφία ώστε να υιοθετήσει την πρόταση. Το Συμβούλιο, με τη σειρά του, κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20020627">27ης Ιουνίου 2002</DATE>, δεν μπόρεσε να εγκρίνει την πρόταση κανονισμού επί του ιδίου ζητήματος, επίσης λόγω μη επιτεύξεως της ειδικής πλειοψηφίας. Σε καθεμία από τις συνεδριάσεις αυτές, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας καταψήφισε την υποβληθείσα πρόταση. Ακόμα και αν το κράτος μέλος αυτό είχε στη διάθεση του το γερμανικό κείμενο των<?PAGE NO="I-9197"?> δύο επίμάχων εγγράφων κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20011120">20ής Νοεμβρίου 2001</DATE>, δεν θα μπορούσε να εναντιωθεί αποτελεσματικότερα στην εν λόγω πρόταση.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι δεν ψηφίστηκε κανονισμός από το Συμβούλιο, η Επιτροπή εξέδωσε η ίδια τον προσβαλλόμενο κανονισμό σύμφωνα με το άρθρο 15, πέμπτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού. Το όργανο αυτό είχε, συνεπώς, την εξουσία να θεσπίσει, με δική του ευθύνη, τα προταθέντα μέτρα.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι η πρόσκληση για τη συνεδρίαση της κανονιστικής επιτροπής της <DATE ISO="20011120">20ής Νοεμβρίου 2001</DATE> έγινε λιγότερο από δεκατέσσερις ημέρες πριν από τη συνεδρίαση και ότι, κατά τη συνεδρίαση αυτή, δεν ήταν διαθέσιμο το γερμανικό κείμενο των δύο επίμαχων εγγράφων ουδεμία επίδραση μπορούσε να έχει επί του τελικώς θεσπισθέντος μέτρου.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση επικαλείται παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Κατά την εν λόγω κυβέρνηση, η λέξη <QUOT.START ID="QS0053" REF.END="QE0053" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0053" REF.START="QS0053" CODE="00BB"/> προέρχεται από την ιταλική γλώσσα και σημαίνει <QUOT.START ID="QS0054" REF.END="QE0054" CODE="00AB"/>λεπτό τεμάχιο<QUOT.END ID="QE0054" REF.START="QS0054" CODE="00BB"/>. Στην ελληνική γλώσσα εισήχθη κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα. Η ονομασία <QUOT.START ID="QS0055" REF.END="QE0055" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0055" REF.START="QS0055" CODE="00BB"/> δεν χρησιμοποιείται μόνο στην<?PAGE NO="I-9198"?> Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Βαλκανικής και της Μέσης Ανατολής για τον προσδιορισμό τυριού σε άλμη. Κακώς η Επιτροπή εξετάζει, με τις αιτιολογικές σκέψεις του προσβαλλόμενου κανονισμού, το κατά πόσον η <QUOT.START ID="QS0056" REF.END="QE0056" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0056" REF.START="QS0056" CODE="00BB"/> έχει καταστεί κοινή ονομασία. Εφόσον η λέξη αυτή αποτελεί καταρχήν μη γεωγραφικό όρο, η Επιτροπή όφειλε να αποδείξει ότι έχει αποκτήσει γεωγραφική έννοια, και τούτο κατά τρόπον ώστε να μην καλύπτει το σύνολο του εδάφους κράτους μέλους. Περαιτέρω, κατά την ως άνω κυβέρνηση, η περιοχή που αναφέρει η Ελληνική Κυβέρνηση στην αίτηση καταχωρίσεως είναι τεχνητώς οριοθετημένη η οριοθέτηση αυτή δεν στηρίζεται ούτε στην παράδοση ούτε στη γενικώς επικρατούσα άποψη. Εξάλλου, η φέτα δεν οφείλει τα χαρακτηριστικά της κυρίως ή αποκλειστικώς στο γεωγραφικό περιβάλλον τα διαλαμβανόμενα στην τριακοστή έκτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν βρίσκουν έρεισμα ούτε στην αίτηση καταχωρίσεως της Ελληνικής Κυβερνήσεως ούτε στα πορίσματα της επιστημονικής επιτροπής. Τέλος, κατά τη Γερμανική Κυβέρνηση, δεν υπάρχει σύμπτωση μεταξύ της γεωγραφικής περιοχής παραγωγής και της γεωγραφικής περιοχής επεξεργασίας όπως προκύπτει τόσο από τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας όσο και από το ότι η Κοινότητα χορηγεί ενισχύσεις για την παραγωγή φέτας στα νησιά του Αιγαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Η Δανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0057" REF.END="QE0057" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0057" REF.START="QS0057" CODE="00BB"/> δεν πληροίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να μπορεί να καταχωριστεί ως παραδοσιακή μη γεωγραφική ονομασία σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Συναφώς, η εν λόγω κυβέρνηση θεωρεί ότι κατά πρώτο λόγο στο αιτούν κράτος και κατά δεύτερο λόγο στην Επιτροπή εναπόκειται να αποδείξουν ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την καταχώριση μιας ονομασίας προελεύσεως ως παραδοσιακής μη γεωγραφικής ονομασίας. Κατά την κυβέρνηση αυτή, η γεωγραφική περιοχή που προσδιορίζεται με την αίτηση καταχωρίσεως στην υπό κρίση περίπτωση, ήτοι η ηπειρωτική Ελλάδα και ο Νομός Λέσβου, καλύπτει σχεδόν ολόκληρη την Ελλάδα και δεν προβλήθηκε κανένας αντικειμενικός λόγος που να δικαιολογεί το κατά τι διακρίνονται οι περιοχές που εξαιρέθηκαν. Η Δανική Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι ο απαιτούμενος αποκλειστικός σύνδεσμος μεταξύ του τυριού φέτα και της γεωγραφικής περιοχής που προσδιορίζεται στην αίτηση δεν υφίσταται, για τον απλούστατο λόγο ότι καταγωγή της φέτας είναι το σύνολο της Βαλκανικής και όχι μόνον η Ελλάδα. Η προσδιοριζόμενη στην αίτηση γεωγραφική περιοχή παρουσιάζει πολλές διαφορές από κλιματολογικής και μορφολογικής απόψεως και υπάρχουν πολλές ελληνικές ποικιλίες φέτας με διαφορετική γεύση. Η διεθνής φήμη της φέτας δεν μπορεί να αποδοθεί σαφώς και άμεσα στην προσδιοριζόμενη γεωγραφική περιοχή, αλλά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη σημαντική παραγωγή και στις εξαγωγές άλλων κρατών, μεταξύ των οποίων το Βασίλειο της Αανίας, κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9199"?><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Η Γαλλική Κυβέρνηση, παρεμβαίνουσα προς στήριξη των αιτημάτων της Γερμανικής και της Δανικής Κυβερνήσεως, αναφέρει ότι η λέξη <QUOT.START ID="QS0058" REF.END="QE0058" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0058" REF.START="QS0058" CODE="00BB"/>, που σημαίνει <QUOT.START ID="QS0059" REF.END="QE0059" CODE="00AB"/>λεπτό τεμάχιο<QUOT.END ID="QE0059" REF.START="QS0059" CODE="00BB"/> στην ιταλική γλώσσα, δεν είναι γεωγραφική ονομασία. Κατά συνέπεια, έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Οι διατάξεις αυτές παραπέμπουν στο άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', δεύτερη περίπτωση, του ίδιου κανονισμού και, επομένως, η ονομασία δεν μπορεί να καταχωριστεί ως προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως παρά μόνον αν το προϊόν αυτό οφείλει την ποιότητα ή τα χαρακτηριστικά του κυρίως ή αποκλειστικώς στο γεωγραφικό περιβάλλον, που περιλαμβάνει τους φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες, και αν η παραγωγή, η μεταποίηση και η επεξεργασία του προϊόντος αυτού λαμβάνουν χώρα στην οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή. Όμως, αφενός, αντίθετα προς τις διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, η γεωγραφική περιοχή παραγωγής φέτας στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει σχεδόν το σύνολο της ελληνικής επικράτειας και, αφετέρου, φέτα παράγεται και εκτός ελληνικής επικράτειας, μεταξύ άλλων στη Γαλλία, υπό συνθήκες συγκρίσιμες με εκείνες που επικρατούν στην ελληνική επικράτεια. Συγκεκριμένα, χάρη στη συμβολή των κοινοτικών επιδοτήσεων, τα γαλλικά τυροκομεία έχουν επιτύχει να προσαρμόσουν τις βιοτεχνικές μεθόδους στη βιομηχανική παραγωγή και παράγουν σήμερα μεταξύ <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> και <FT TYPE="NUMBER">12000</FT> τόνων τυριού φέτας ετησίως. Οι δύο αυτές διαπιστώσεις εμποδίζουν την καταχώριση, υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0060" REF.END="QE0060" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0060" REF.START="QS0060" CODE="00BB"/> ως προστατευόμενης ονομασίας προελεύσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου παρενέβη επίσης υπέρ της Γερμανικής και της Δανικής Κυβερνήσεως χωρίς να υποβάλει παρατηρήσεις.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Στην υπό κρίση διαφορά, δεν αμφισβητείται ότι ο όρος <QUOT.START ID="QS0061" REF.END="QE0061" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0061" REF.START="QS0061" CODE="00BB"/> προέρχεται από την ιταλική λέξη <QUOT.START ID="QS0062" REF.END="QE0062" CODE="00AB"/>fetta<QUOT.END ID="QE0062" REF.START="QS0062" CODE="00BB"/> που σημαίνει <QUOT.START ID="QS0063" REF.END="QE0063" CODE="00AB"/>λεπτό τεμάχιο<QUOT.END ID="QE0063" REF.START="QS0063" CODE="00BB"/>, εισήχθη δε στην ελληνική γλώσσα κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι η <QUOT.START ID="QS0064" REF.END="QE0064" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0064" REF.START="QS0064" CODE="00BB"/> δεν αποτελεί όνομα μιας περιοχής, ενός τόπου ή μιας χώρας κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', του βασικού κανονισμού. Ως εκ τούτου, ο όρος αυτός δεν μπορεί να καταχωριστεί ως ονομασία προελεύσεως δυνάμει αυτής της διατάξεως. Το πολύ μπορεί να καταχωριστεί κατ' εφαρμογήν του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, το οποίο επεκτείνει τον ορισμό της<?PAGE NO="I-9200"?> ονομασίας προελεύσεως, μεταξύ άλλων, σε ορισμένες παραδοσιακές μη γεωγραφικές ονομασίες.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Βάσει αυτής της διατάξεως καταχωρίστηκε ο όρος <QUOT.START ID="QS0065" REF.END="QE0065" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0065" REF.START="QS0065" CODE="00BB"/> ως ονομασία προελεύσεως με τον προσβαλλόμενο κανονισμό. Σύμφωνα με την τριακοστή πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού αυτού, <QUOT.START ID="QS0066" REF.END="QE0066" CODE="00AB"/>[η] ονομασία <QUOT.START ID="QS0067" REF.END="QE0067" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0067" REF.START="QS0067" CODE="201D"/> αποτελεί μια παραδοσιακή μη γεωγραφική ονομασία κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 3, του [βασικού] κανονισμού<QUOT.END ID="QE0066" REF.START="QS0066" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Για να προστατεύεται δυνάμει της τελευταίας αυτής διατάξεως, μια παραδοσιακή μη γεωγραφική ονομασία πρέπει, μεταξύ άλλων, να περιγράφει ένα προϊόν ή ένα τρόφιμο <QUOT.START ID="QS0068" REF.END="QE0068" CODE="00AB"/>καταγωγής μιας περιοχής ή ενός συγκεκριμένου τόπου<QUOT.END ID="QE0068" REF.START="QS0068" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Εξάλλου, το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, παραπέμποντας στο άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', δεύτερη περίπτωση, του ίδιου κανονισμού, απαιτεί να οφείλονται η ποιότητα ή τα χαρακτηριστικά του γεωργικού προϊόντος ή του τροφίμου κυρίως ή αποκλειστικώς στο γεωγραφικό περιβάλλον, που περιλαμβάνει τους φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες, η δε παραγωγή, η μεταποίηση και η επεξεργασία του να λαμβάνουν χώρα εντός της οριοθετημένης γεωγραφικής περιοχής.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Από τη συνδυασμένη ανάγνωση των δύο αυτών διατάξεων προκύπτει ότι ο τόπος ή η περιοχή κατά το εν λόγω άρθρο 2, παράγραφος 3, πρέπει να καθορίζονται ως γεωγραφικό περιβάλλον, που περιλαμβάνει ιδιαίτερους φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες και είναι ικανό να προσδώσει σε ένα γεωργικό προϊόν ή ένα τρόφιμο τα ειδικά χαρακτηριστικά του. Συνεπώς, η προσδιοριζόμενη ζώνη προελεύσεως πρέπει να εμφανίζει ομοιογενείς φυσικούς παράγοντες που να την οριοθετούν σε σχέση προς τις όμορες ζώνες (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση της <DATE ISO="19750220">20ής Φεβρουαρίου 1975</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="12/74" YEAR="1975" PAGE.ECR="181">12/74, Επιτροπή κατά Γερμανίας, Συλλογή τόμος 1975, σ. 87</REF.DOC.ECR>, σκέψη 8).</TXT></NP><?PAGE NO="I-9201"?><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Υπό το φως αυτών των διαφόρων κριτηρίων πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον ο προσδιορισμός από τον προσβαλλόμενο κανονισμό της περιοχής προελεύσεως είναι σύμφωνος προς τις επιταγές του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Στο μέτρο που η Επιτροπή στηρίζεται προς τούτο στη σχετική ελληνική νομοθεσία, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 1 της ελληνικής υπουργικής αποφάσεως 313025, της <DATE ISO="19940111">11ης Ιανουαρίου 1994</DATE>, περί αναγνωρίσεως της προστατευόμενης ονομασίας προελεύσεως (ΠΟΠ) του τυριού φέτα, προβλέπει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0069" REF.END="QE0069" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Η ονομασία <QUOT.START ID="QS0070" REF.END="QE0070" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0070" REF.START="QS0070" CODE="201D"/> αναγνωρίζεται ως προστατευόμενη ονομασία προελεύσεως (ΠΟΠ) για το λευκό τυρί άλμης που παράγεται παραδοσιακά στην Ελλάδα και, συγκεκριμένα, στις περιοχές που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του παρόντος άρθρου, από γάλα πρόβειο ή μίγμα αυτού με γίδινο.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το γάλα που χρησιμοποιείται για την παρασκευή της <QUOT.START ID="QS0071" REF.END="QE0071" CODE="201C"/>φέτας<QUOT.END ID="QE0071" REF.START="QS0071" CODE="201D"/> πρέπει να προέρχεται αποκλειστικά από τις περιοχές Μακεδονίας, Θράκης, Ηπείρου, Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας, Πελοποννήσου και του Νομού Λέσβου.<QUOT.END ID="QE0069" REF.START="QS0069" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Η κατ' αυτόν τον τρόπο οριοθετούμενη περιοχή για την παραγωγή της φέτας περιλαμβάνει αποκλειστικά το ηπειρωτικό τμήμα της Ελλάδας καθώς και τον Νομό Λέσβου. Δεν περιλαμβάνονται στη γεωγραφική αυτή περιοχή η νήσος Κρήτη καθώς και ορισμένα ελληνικά αρχιπελάγη, ήτοι οι Σποράδες, οι Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και τα Ιόνια νησιά.</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Οι ζώνες που εξαιρούνται από τη γεωγραφική αυτή περιοχή δεν μπορούν να θεωρηθούν αμελητέες. Συνεπώς, η περιοχή την οποία οριοθετεί η εθνική νομοθεσία<?PAGE NO="I-9202"?> για την παραγωγή τυριού υπό την ονομασία <QUOT.START ID="QS0072" REF.END="QE0072" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0072" REF.START="QS0072" CODE="201D"/> δεν καλύπτει το σύνολο της ελληνικής επικράτειας. Έτσι, δεν είναι αναγκαίο να εξεταστεί κατά πόσον το άρθρο 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού επιτρέπει να καλύπτει η αντιστοιχούσα σε μια ονομασία γεωγραφική περιοχή το σύνολο του εδάφους μιας χώρας.</TXT></NP><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Πρέπει, ωστόσο, να εξεταστεί μήπως η κατ' αυτόν τον τρόπο προσδιορισθείσα περιοχή είναι οριοθετημένη τεχνητώς.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Συναφώς, το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο ε', της υπουργικής αποφάσεως 313025 διευκρινίζει ότι <QUOT.START ID="QS0073" REF.END="QE0073" CODE="00AB"/>το γάλα [που χρησιμοποιείται για την παρασκευή <QUOT.START ID="QS0074" REF.END="QE0074" CODE="201C"/>φέτας<QUOT.END ID="QE0074" REF.START="QS0074" CODE="201D"/>] πρέπει να προέρχεται από φυλές προβάτων και αιγών παραδοσιακά εκτρεφόμενες και προσαρμοσμένες στην περιοχή παρασκευής της <QUOT.START ID="QS0075" REF.END="QE0075" CODE="201C"/>φέτας<QUOT.END ID="QE0075" REF.START="QS0075" CODE="201D"/> και η διατροφή τους πρέπει να βασίζεται στη χλωρίδα της εν λόγω περιοχής<QUOT.END ID="QE0073" REF.START="QS0073" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Από τα πληροφοριακά στοιχεία που παρασχέθηκαν στο Δικαστήριο, ειδικότερα δε από τις προδιαγραφές τις οποίες η Ελληνική Κυβέρνηση διαβίβασε στην Επιτροπή, στις <DATE ISO="19940121">21 Ιανουαρίου 1994</DATE>, ενόψει της καταχωρίσεως της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0076" REF.END="QE0076" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0076" REF.START="QS0076" CODE="00BB"/> ως ονομασίας προελεύσεως, προκύπτει ότι η λειτουργία της διατάξεως αυτής, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 της ιδίας υπουργικής αποφάσεως, είναι η οριοθέτηση της επίμαχης περιοχής βάσει, ιδίως, γεωμορψολογικών χαρακτηριστικών, ήτοι του ορεινού ή ημιορεινού χαρακτήρα του εδάφους, των κλιματολογικών χαρακτηριστικών, ήτοι του ήπιου χειμώνα, του θερμού θέρους και της μεγάλης διάρκειας της ηλιοφάνειας, καθώς και βοτανολογικών χαρακτηριστικών, ήτοι της τυπικής χλωρίδας των μέσων ορεινών περιοχών της Βαλκανικής.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν επαρκώς ότι η περιοχή αυτή εμφανίζει ομοιογενείς φυσικούς παράγοντες που τη διαφοροποιούν από τις όμορες ζώνες. Από τον φάκελο προκύπτει ότι οι ελληνικές ζώνες που εξαιρέθηκαν από την οριοθετημένη περιοχή δεν εμφανίζουν τους ίδιους φυσικούς παράγοντες με αυτή. Επομένως, η οριοθέτηση της περιοχής στην υπό κρίση περίπτωση δεν ήταν τεχνητή.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9203"?><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>Όσον αφορά την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση περί ενισχύσεων για την παραγωγή φέτας στα νησιά του Αιγαίου, είναι ακριβές ότι το άρθρο 6, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2019/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19930719">19ης Ιουλίου 1993</DATE>, για τη θέσπιση ειδικών μέτρων για ορισμένα γεωργικά προϊόντα προς όφελος των μικρών νησιών του Αιγαίου Πελάγους (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="184" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 184, σ. 1</REF.DOC.OJ>), προέβλεπε, προτού τροποποιηθεί από το άρθρο 1, σημείο 4, του κανονισμού (ΕΚ) 442/2002 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020218">18ης Φεβρουαρίου 2002</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="068" DATE.PUB="2002" PAGE.FIRST="4">ΕΕ L 68, σ. 4</REF.DOC.OJ>), ενίσχυση <QUOT.START ID="QS0077" REF.END="QE0077" CODE="00AB"/>για την ιδιωτική αποθεματοποίηση των ακόλουθων τυριών τοπικής παρασκευής: φέτα, ηλικίας τουλάχιστον 2 μηνών [...]<QUOT.END ID="QE0077" REF.START="QS0077" CODE="00BB"/></TXT></NP><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Η διάταξη αυτή καταδεικνύει ότι φέτα παράγεται επίσης και στα μικρά νησιά του Αιγαίου Πελάγους.</TXT></NP><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>Η Επιτροπή επιβεβαίωσε, εξάλλου, με τις παρατηρήσεις ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι υπάρχει όντως τοπική παραγωγή φέτας σε ορισμένα μικρά νησιά του Αιγαίου Πελάγους.</TXT></NP><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>Ωστόσο, διευκρινίστηκε επίσης ότι τα νησιά αυτά ανήκουν διοικητικώς στον Νομό Λέσβου.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Ο εν λόγω νομός περιλαμβάνεται στη γεωγραφική περιοχή που καθορίζει η εθνική νομοθεσία ως ζώνη παραγωγής της φέτας.</TXT></NP><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>Εντεύθεν συνάγεται ότι το άρθρο 6, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/93 δεν αντιφάσκει προς τον προσδιορισμό της γεωγραφικής ζώνης παραγωγής φέτας ο οποίος προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία και περιλαμβάνεται στην αίτηση<?PAGE NO="I-9204"?> καταχωρίσεως της ονομασίας αυτής και, επομένως, το περί του αντιθέτου επιχείρημα της Γερμανικής Κυβερνήσεως αποδεικνύεται αβάσιμο.</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η ποιότητα και τα χαρακτηριστικά της φέτας δεν οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικώς στο οριοθετημένο γεωγραφικό περιβάλλον, όπως απαιτείται από το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', δεύτερη περίπτωση, του βασικού κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>66</NO.P><TXT>Ωστόσο, η τριακοστή έκτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού αναφέρει μια σειρά παραγόντων που δείχνουν ότι τα χαρακτηριστικά της φέτας οφείλονται κυρίως στο οριοθετημένο γεωγραφικό περιβάλλον. Αντίθετα προς τα υποστηριζόμενα από τη Γερμανική Κυβέρνηση, η μνεία των παραγόντων αυτών στηρίζεται στις προδιαγραφές που προσκόμισε η Ελληνική Κυβέρνηση και στις οποίες απαριθμούνται λεπτομερώς οι φυσικοί και ανθρώπινοι παράγοντες που προσδίδουν στη φέτα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της.</TXT></NP><NP><NO.P>67</NO.P><TXT>Μεταξύ των παραγόντων αυτών περιλαμβάνονται η διάρκεια της ηλιοφάνειας, οι διαφορές της θερμοκρασίας, η διαχείμαση, η εκτατική βοσκή και η χλωρίδα.</TXT></NP><NP><NO.P>68</NO.P><TXT>Οι προσφεύγοντες δεν απέδειξαν ότι η εκτίμηση της Επιτροπής ως προς το θέμα αυτό είναι αστήρικτη.</TXT></NP><NP><NO.P>69</NO.P><TXT>Συνεπώς, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-9205"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>70</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός συνιστά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού. Κατά την εν λόγω κυβέρνηση, η <QUOT.START ID="QS0078" REF.END="QE0078" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0078" REF.START="QS0078" CODE="00BB"/> αποτελεί κοινή ονομασία κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 1. Η Επιτροπή δεν έλαβε δεόντως υπόψη όλους τους παράγοντες, ιδίως το ότι φέτα παρασκευάζεται και σε άλλα κράτη μέλη πλην της Ελλάδας, την κατανάλωση φέτας εκτός Ελλάδας, τον τρόπο με τον οποίο την αντιλαμβάνονται οι καταναλωτές, τις εθνικές και κοινοτικές ρυθμίσεις, καθώς και τις προγενέστερες εκτιμήσεις της Επιτροπής. Ο κίνδυνος συγχύσεως του καταναλωτή, επίκληση του οποίου γίνεται στην εικοστή αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού, δεν μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για την προστασία της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0079" REF.END="QE0079" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0079" REF.START="QS0079" CODE="00BB"/>, διότι η παραπλανητική παρουσίαση ενός προϊόντος δεν έχει καμία σχέση με το αν μια ονομασία είναι κοινή ή αν αποτελεί ονομασία προελεύσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>71</NO.P><TXT>Εξάλλου, κατά την ίδια κυβέρνηση, η διαπίστωση ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0080" REF.END="QE0080" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0080" REF.START="QS0080" CODE="00BB"/> δεν έχει καταστεί κοινή δεν αιτιολογείται επαρκώς κατά το άρθρο 253 ΕΚ, καθόσον η παραπομπή στη συμβουλευτική γνώμη μιας επιτροπής δεν είναι πρόσφορη προς τούτο.</TXT></NP><NP><NO.P>72</NO.P><TXT>Κατά τη Δανική Κυβέρνηση, η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό κατά παράβαση των άρθρων 3, παράγραφος 1, και 17, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, δεδομένου ότι ο όρος <QUOT.START ID="QS0081" REF.END="QE0081" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0081" REF.START="QS0081" CODE="00BB"/> αποτελεί κοινή ονομασία. Κατά την κυβέρνηση αυτή, όταν μια ονομασία έχει εξαρχής τον χαρακτήρα κοινής ονομασίας ή τον αποκτά στη συνέχεια, διατηρεί τον χαρακτήρα αυτόν εσαεί και κατά τρόπο μη ανατρέψιμο. Στο αιτούν κράτος, και κατά δεύτερο λόγο στην Επιτροπή, εναπόκειται να αποδείξει ότι μια μη γεωγραφική ονομασία δεν αποτελεί κοινή ονομασία.</TXT></NP><NP><NO.P>73</NO.P><TXT>Η Δανική Κυβέρνηση υπογραμμίζει ακόμα ότι η φέτα, είτε ως ονομασία είτε ως προϊόν, δεν κατάγεται ειδικά από την Ελλάδα. Η παραδοσιακή ζώνη καταναλώσεως και παραγωγής εκτείνεται σε πολλές βαλκανικές χώρες. Η ίδια η Ελληνική Δημοκρατία έχει εισαγάγει, παραγάγει, καταναλώσει και εξαγάγει τυρί υπό την ονομασία <QUOT.START ID="QS0082" REF.END="QE0082" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0082" REF.START="QS0082" CODE="00BB"/>, περιλαμβανομένου και τυριού παρασκευασμένου από γάλα αγελάδας. Είναι πιθανόν οι Έλληνες καταναλωτές, με την πάροδο πολλών ετών, να θεωρήσουν την ονομασία ως κοινή. Ομοίως, σε άλλα κράτη, κοινοτικά ή μη, όπου η<?PAGE NO="I-9206"?> φέτα καταναλώνεται και παράγεται σε μεγάλες ποσότητες, ο καταναλωτής θεωρεί τη φέτα ως κοινή ονομασία. Εκτός της ζώνης καταγωγής της, υπάρχει νόμιμη παραγωγή και εμπορία φέτας σε πολλά κράτη μέλη και τρίτες χώρες.</TXT></NP><NP><NO.P>74</NO.P><TXT>Πάντοτε σύμφωνα με τη Δανική Κυβέρνηση, η παραγωγή και εμπορία φέτας στη Δανία δεν αντιβαίνουν προς τις θεμιτές και πατροπαράδοτες συνήθειες ούτε δημιουργούν πραγματικούς κινδύνους συγχύσεως, δεδομένου ότι, από το 1963, η δανική νομοθεσία έχει επιβάλει την ονομασία <QUOT.START ID="QS0083" REF.END="QE0083" CODE="00AB"/>δανική φέτα<QUOT.END ID="QE0083" REF.START="QS0083" CODE="00BB"/>. Το ότι η φέτα αποτελεί κοινή ονομασία συνάγεται από ένα σύνολο διατάξεων και πράξεων του κοινοτικού νομοθέτη, στον οποίο εντάσσεται και η Επιτροπή.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επί του κοινού χαρακτήρα της ονομασίας</P></TI></TITLE><NP><NO.P>75</NO.P><TXT>Πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού προβλέπει τα ακόλουθα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0084" REF.END="QE0084" CODE="00AB"/>Για να διαπιστωθεί αν ένα όνομα έχει καταστεί κοινό, λαμβάνονται υπόψη όλοι οι παράγοντες, και ιδίως:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>η υφισταμένη κατάσταση στο κράτος μέλος από το οποίο προέρχεται το όνομα και στις περιοχές κατανάλωσης,</P></ITEM><ITEM><P>η κατάσταση που επικρατεί σε άλλα κράτη μέλη,</P></ITEM><ITEM><P>η οικεία, εθνική ή κοινοτική, νομοθεσία.<QUOT.END ID="QE0084" REF.START="QS0084" CODE="00BB"/></P></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-9207"?><NP><NO.P>76</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα της Δανικής Κυβερνήσεως ότι ο όρος <QUOT.START ID="QS0085" REF.END="QE0085" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0085" REF.START="QS0085" CODE="00BB"/> περιγράφει ένα τύπο τυριού από τα Βαλκάνια, δεν αμφισβητείται ότι λευκά τυριά άλμης παρασκευάζονται παλαιόθεν όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε διάφορες χώρες των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Ωστόσο, όπως αναφέρεται στο σημείο Β, στοιχείο α', της γνωμοδοτήσεως της επιστημονικής επιτροπής, τα τυριά αυτά είναι γνωστά στις χώρες αυτές με άλλες ονομασίες και όχι με την ονομασία <QUOT.START ID="QS0086" REF.END="QE0086" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0086" REF.START="QS0086" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>77</NO.P><TXT>Όσον αφορά την κατάσταση της παραγωγής στην ίδια την Ελληνική Δημοκρατία, η Δανική Κυβέρνηση υποστηρίζει, χωρίς να αντικρούεται, ότι, έως το 1988, τυρί παρασκευαζόμενο από γάλα αγελάδας όχι με τις ελληνικές παραδοσιακές μεθόδους εισαγόταν στην Ελλάδα υπό την ονομασία <QUOT.START ID="QS0087" REF.END="QE0087" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0087" REF.START="QS0087" CODE="00BB"/> και ότι, έως το 1987, τυρί φέτα παρασκευαζόταν εντός του κράτους μέλους αυτού με μη παραδοσιακές μεθόδους και ιδίως από γάλα αγελάδας.</TXT></NP><NP><NO.P>78</NO.P><TXT>Πρέπει να αναγνωριστεί ότι, αν οι πρακτικές αυτές διαιωνίζονταν, θα έτειναν να προσδώσουν στην ονομασία <QUOT.START ID="QS0088" REF.END="QE0088" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0088" REF.START="QS0088" CODE="00BB"/> κοινό χαρακτήρα. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, με την υπουργική απόφαση 2109/88, της <DATE ISO="19881205">5ης Δεκεμβρίου 1988</DATE>, για την έγκριση αντικαταστάσεως του άρθρου 83 <QUOT.START ID="QS0089" REF.END="QE0089" CODE="00AB"/>Τυροκομικά προϊόντα<QUOT.END ID="QE0089" REF.START="QS0089" CODE="00BB"/> του Κώδικα Τροφίμων, οριοθετήθηκε η γεωγραφική περιοχή παραγωγής σύμφωνα με τις πατροπαράδοτες συνήθειες. Το 1994, η υπουργική απόφαση 313025 κωδικοποίησε το σύνολο των προδιαγραφών που ισχύουν για το τυρί φέτα. Όλη αυτή η ρύθμιση δημιούργησε μια νέα κατάσταση στο πλαίσιο της οποίας τέτοιες πρακτικές δεν είναι πλέον δυνατές.</TXT></NP><NP><NO.P>79</NO.P><TXT>Σχετικά με την κατάσταση της παραγωγής στα άλλα κράτη μέλη, πρέπει να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο, με τη σκέψη 99 της προμνησθείσας αποφάσεως Δανία κ.λπ. κατά Επιτροπής, έκρινε ότι το γεγονός ότι ένα προϊόν έχει νομίμως διατεθεί στο εμπόριο με ορισμένη ονομασία σε ορισμένα κράτη μέλη μπορεί να αποτελεί παράγοντα ο οποίος πρέπει να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του αν η ονομασία αυτή έχει καταστεί κοινή υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9208"?><NP><NO.P>80</NO.P><TXT>Η Επιτροπή δέχεται, εξάλλου, ότι υπάρχει παραγωγή φέτας σε ορισμένα κράτη μέλη πλην της Ελληνικής Δημοκρατίας, ήτοι στο Βασίλειο της Δανίας, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και στη Γαλλική Δημοκρατία. Σύμφωνα με τη δέκατη τρίτη έως δέκατη έβδομη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού, η Ελληνική Δημοκρατία παράγει περίπου <FT TYPE="NUMBER">115000</FT> τόνους ετησίως. Το 1998, στη Δανία παρήχθησαν περί τους <FT TYPE="NUMBER">27640</FT> τόνους. Από το 1988 έως το 1998, η γαλλική παραγωγή κυμάνθηκε μεταξύ 7960 και <FT TYPE="NUMBER">19964</FT> τόνων. Όσον αφορά τη γερμανική παραγωγή, από το 1985 κυμαίνεται μεταξύ <FT TYPE="NUMBER">19757</FT> και <FT TYPE="NUMBER">39201</FT> τόνων.</TXT></NP><NP><NO.P>81</NO.P><TXT>Από τις ίδιες αιτιολογικές σκέψεις προκύπτει ότι η παραγωγή φέτας άρχισε στη Γερμανία το 1972, στη Γαλλία το 1931 και στη Δανία κατά τη δεκαετία του 1930.</TXT></NP><NP><NO.P>82</NO.P><TXT>Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι το παραγόμενο στις χώρες αυτές τυρί διετίθετο όλως νομίμως στο εμπόριο, ακόμα και στην Ελλάδα, τουλάχιστον έως το 1988.</TXT></NP><NP><NO.P>83</NO.P><TXT>Έστω και αν οι παραγωγές αυτές υπήρξαν σχετικά σημαντικές και διήρκεσαν επί ικανό χρονικό διάστημα, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, όπως τονίζει η επιστημονική επιτροπή στο πρώτο σημείο των πορισμάτων της γνωμοδοτήσεως της, η παραγωγή φέτας εξακολούθησε να είναι συγκεντρωμένη στην Ελλάδα.</TXT></NP><NP><NO.P>84</NO.P><TXT>Εξάλλου, το γεγονός ότι ένα προϊόν έχει παραχθεί νομίμως εντός άλλων κρατών μελών πλην της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν αποτελεί παρά ένα από τα στοιχεία που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9209"?><NP><NO.P>85</NO.P><TXT>Λαμβανομένης υπόψη της καταναλώσεως φέτας στα διάφορα κράτη μέλη, σε αντιδιαστολή προς την παραγωγή της, πρέπει να παρατηρηθεί ότι από τη δέκατη όγδοη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι η Ελλάδα αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 85% της ετήσιας κοινοτικής καταναλώσεως φέτας ανά άτομο. Όπως παρατηρεί η επιστημονική επιτροπή, η κατανάλωση φέτας είναι, συνεπώς, συγκεντρωμένη στο κράτος μέλος αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>86</NO.P><TXT>Από πληροφοριακά στοιχεία που παρασχέθηκαν στο Δικαστήριο προκύπτει ότι η πλειονότητα των καταναλωτών στην Ελλάδα θεωρεί ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0090" REF.END="QE0090" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0090" REF.START="QS0090" CODE="00BB"/> έχει γεωγραφική σημασία και δεν είναι κοινή. Αντιθέτως, στη Δανία, η πλειονότητα των καταναλωτών υποστηρίζει ότι η ονομασία αυτή έχει κοινή σημασία. Το Δικαστήριο δεν διαθέτει καθοριστικά στοιχεία όσον αφορά τα λοιπά κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>87</NO.P><TXT>Τα στοιχεία που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο καταδεικνύουν επίσης ότι, στα άλλα κράτη μέλη πλην της Ελλάδας, η φέτα διατίθεται συνήθως στο εμπόριο φέρουσα ετικέτες παραπέμπουσες στις ελληνικές πολιτιστικές παραδόσεις και στον ελληνικό πολιτισμό. Θεμιτώς μπορεί να συναχθεί από τα στοιχεία αυτά ότι οι καταναλωτές στα κράτη μέλη αυτά αντιλαμβάνονται τη φέτα ως τυρί συνδεόμενο με την Ελληνική Δημοκρατία, ακόμα και αν, στην πραγματικότητα, έχει παραχθεί σε άλλο κράτος μέλος.</TXT></NP><NP><NO.P>88</NO.P><TXT>Τα διάφορα αυτά στοιχεία σχετικά με την κατανάλωση της φέτας στα κράτη μέλη υποδηλώνουν ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0091" REF.END="QE0091" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0091" REF.START="QS0091" CODE="00BB"/> δεν έχει χαρακτήρα κοινής ονομασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>89</NO.P><TXT>Όσον αφορά το επιχείρημα της Γερμανικής Κυβερνήσεως που βάλλει κατά της δεύτερης φράσεως της εικοστής αιτιολογικής σκέψεως του προσβαλλόμενου κανονισμού, από τη σκέψη 87 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι, όσον<?PAGE NO="I-9210"?> αφορά τους καταναλωτές στα κράτη μέλη πλην της Ελληνικής Δημοκρατίας, δεν είναι εσφαλμένη η διαπίστωση ότι <QUOT.START ID="QS0092" REF.END="QE0092" CODE="00AB"/>[...] επιδιώκεται εκουσίως η συσχέτιση μεταξύ της ονομασίας <QUOT.START ID="QS0093" REF.END="QE0093" CODE="201C"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0093" REF.START="QS0093" CODE="201D"/> και της Ελλάδας, δεδομένου ότι αποτελεί επιχείρημα πώλησης που είναι σύμφυτο με τη φήμη του πρωτότυπου προϊόντος, δημιουργώντας έτσι πραγματικούς κινδύνους σύγχυσης στον καταναλωτή<QUOT.END ID="QE0092" REF.START="QS0092" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>90</NO.P><TXT>Συνεπώς, το περί του αντιθέτου επιχείρημα της Γερμανικής Κυβερνήσεως είναι αβάσιμο.</TXT></NP><NP><NO.P>91</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις εθνικές νομοθεσίες, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, σύμφωνα με τη δέκατη όγδοη και την τριακοστή πρώτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού, το Βασίλειο της Δανίας και η Ελληνική Δημοκρατία είναι τα μόνα από τα τότε κράτη μέλη που είχαν ειδική νομοθεσία για τη φέτα.</TXT></NP><NP><NO.P>92</NO.P><TXT>Η δανική νομοθεσία αναφέρεται όχι στη <QUOT.START ID="QS0094" REF.END="QE0094" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0094" REF.START="QS0094" CODE="00BB"/>, αλλά στη <QUOT.START ID="QS0095" REF.END="QE0095" CODE="00AB"/>δανική φέτα<QUOT.END ID="QE0095" REF.START="QS0095" CODE="00BB"/>, πράγμα που υποδηλώνει ότι, στη Δανία, η ονομασία <QUOT.START ID="QS0096" REF.END="QE0096" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0096" REF.START="QS0096" CODE="00BB"/> χωρίς επιθετικό προσδιορισμό έχει διατηρήσει την ελληνική σημασία της.</TXT></NP><NP><NO.P>93</NO.P><TXT>Εξάλλου, όπως παρατήρησε το Δικαστήριο με τη σκέψη 27 της προμνησθείσας αποφάσεως Δανία κ.λπ. κατά Επιτροπής, η ονομασία <QUOT.START ID="QS0097" REF.END="QE0097" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0097" REF.START="QS0097" CODE="00BB"/> προστατευόταν από σύμβαση μεταξύ της Δημοκρατίας της Αυστρίας και του Βασιλείου της Ελλάδος, που συνήφθη στις <DATE ISO="19720620">20 Ιουνίου 1972</DATE> κατ' εφαρμογήν της συμφωνίας της <DATE ISO="19700605">5ης Ιουνίου 1970</DATE> μεταξύ των δύο αυτών κρατών και αφορούσε την προστασία των ενδείξεων προελεύσεως, ονομασιών καταγωγής και χαρακτηρισμών προϊόντων γεωργίας, βιοτεχνίας και βιομηχανίας <HT TYPE="ITALIC">(BGBl.</HT>378/1972 και 379/1972). Έκτοτε, η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται στην αυστριακή επικράτεια μόνο για τα ελληνικά προϊόντα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9211"?><NP><NO.P>94</NO.P><TXT>Εντεύθεν συνάγεται ότι, γενικώς, οι σχετικές εθνικές νομοθεσίες υποδηλώνουν ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0098" REF.END="QE0098" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0098" REF.START="QS0098" CODE="00BB"/> δεν έχει χαρακτήρα κοινής ονομασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>95</NO.P><TXT>Όσον αφορά την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση, ασφαλώς η ονομασία <QUOT.START ID="QS0099" REF.END="QE0099" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0099" REF.START="QS0099" CODE="00BB"/> χρησιμοποιείται χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση ως προς το κράτος μέλος καταγωγής στην ονοματολογία του Κοινού Δασμολογίου και στην κοινοτική ρύθμιση σχετικά με τις επιστροφές κατά την εξαγωγή.</TXT></NP><NP><NO.P>96</NO.P><TXT>Ωστόσο, η τελευταία αυτή ρύθμιση και η τελωνειακή ονοματολογία δεν σκοπούν στη ρύθμιση των δικαιωμάτων βιομηχανικής ιδιοκτησίας. Συνεπώς, οι διατάξεις τους δεν είναι βαρύνουσας σημασίας στο παρόν πλαίσιο.</TXT></NP><NP><NO.P>97</NO.P><TXT>Όσον αφορά τις εκτιμήσεις της Επιτροπής κατά το παρελθόν, είναι αληθές ότι το όργανο αυτό απάντησε, στις <DATE ISO="19850621">21 Ιουνίου 1985</DATE>, στη γραπτή ερώτηση ευρωβουλευτή αριθ. 13/85 ως ακολούθως: <QUOT.START ID="QS0100" REF.END="QE0100" CODE="00AB"/>[...] η φέτα είναι ένας τύπος τυριού και όχι μια ονομασία καταγωγής<QUOT.END ID="QE0100" REF.START="QS0100" CODE="00BB"/>. (ΕΕ της <DATE ISO="19850930">30ής Σεπτεμβρίου 1985</DATE>, C 248, σ. 13).</TXT></NP><NP><NO.P>98</NO.P><TXT>Ωστόσο, πρέπει να παρατηρηθεί, συναφώς, ότι τότε δεν υπήρχε ακόμα κοινοτική προστασία των ονομασιών προελεύσεως και των γεωγραφικών ενδείξεων, η οποία καθιερώθηκε για πρώτη φορά με τον βασικό κανονισμό. Κατά την ημερομηνία της απαντήσεως αυτής, η ονομασία <QUOT.START ID="QS0101" REF.END="QE0101" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0101" REF.START="QS0101" CODE="00BB"/> δεν προστατευόταν στην Ελλάδα παρά μόνο βάσει των πατροπαράδοτων συνηθειών.</TXT></NP><NP><NO.P>99</NO.P><TXT>Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι πλείονα κρίσιμα και σημαντικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο όρος αυτός δεν έχει καταστεί κοινή ονομασία.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9212"?><NP><NO.P>100</NO.P><TXT>Βάσει των στοιχείων αυτών, πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή νομίμως αποφάσισε, με τον προσβαλλόμενο κανονισμό, ότι ο όρος <QUOT.START ID="QS0102" REF.END="QE0102" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0102" REF.START="QS0102" CODE="00BB"/> δεν έχει καταστεί κοινή ονομασία υπό την έννοια του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επί της αιτιολογίας</P></TI></TITLE><NP><NO.P>101</NO.P><TXT>Όσον αφορά, τέλος, το επιχείρημα ότι η αιτιολογία του προσβαλλόμενου κανονισμού είναι ανεπαρκής ως προς τη διαπίστωση ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0103" REF.END="QE0103" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0103" REF.START="QS0103" CODE="00BB"/> δεν αποτελεί κοινή ονομασία, πρέπει, αφενός, να εξεταστεί το περιεχόμενο της γνωμοδοτήσεως της επιστημονικής επιτροπής και, αφετέρου, το πόσο λεπτομερής είναι η παρασχεθείσα αιτιολογία.</TXT></NP><NP><NO.P>102</NO.P><TXT>Από την ενδέκατη έως την εικοστή πρώτη καθώς και στην τριακοστή τρίτη αιτιολογική σκέψη του εν λόγω κανονισμού, η Επιτροπή αναλύει η ίδια το ζήτημα κατά πόσον ο όρος <QUOT.START ID="QS0104" REF.END="QE0104" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0104" REF.START="QS0104" CODE="00BB"/> αποτελεί κοινή ονομασία. Μόνον από την εικοστή δεύτερη έως την τριακοστή δεύτερη αιτιολογική σκέψη παραθέτει η Επιτροπή τη γνώμη της επιστημονικής επιτροπής. Θα ήταν, συνεπώς, ανακριβές να λεχθεί ότι η αιτιολογία που περιέχει ο εν λόγω κανονισμός σχετικά με το κατά πόσον ο όρος <QUOT.START ID="QS0105" REF.END="QE0105" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0105" REF.START="QS0105" CODE="00BB"/> αποτελεί κοινή ονομασία συνίσταται αποκλειστικά στην παράθεση αυτής της γνωμοδοτήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>103</NO.P><TXT>Από την απόφαση 93/53 προκύπτει ότι η επιστημονική επιτροπή συστάθηκε από την Επιτροπή και ότι τα μέλη της διορίζονται από αυτή. Η εν λόγω επιστημονική επιτροπή συνεδριάζει κατόπιν προσκλήσεως εκπροσώπου του εν λόγω οργάνου, οι δε συσκέψεις της αφορούν θέματα για τα οποία η Επιτροπή έχει ζητήσει τη γνώμη της.</TXT></NP><NP><NO.P>104</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, η Επιτροπή μπορούσε να υποβάλει, κατά την κρίση της, ζητήματα σχετικά με τις ονομασίες προελεύσεως στους ειδικούς που διορίστηκαν στην επιτροπή αυτή για να τη συνδράμουν στην επίλυση του ζητήματος, όπως έπραξε εν προκειμένω. Ομοίως, στην Επιτροπή εναπέκειτο να αποφασίσει μέχρι ποιου σημείου θα ακολουθούσε τη γνωμοδότηση της εν λόγω επιτροπής.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9213"?><NP><NO.P>105</NO.P><TXT>Από την τριακοστή τρίτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού προκύπτει ότι, στην υπό κρίση περίπτωση, η Επιτροπή υιοθέτησε τις τοποθετήσεις της επιτροπής αυτής. Αυτός ο τρόπος ενέργειας είναι σύμφωνος τόσο με τις διατάξεις της αποφάσεως 93/53 όσο και με τις διατάξεις του άρθρου 253 ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>106</NO.P><TXT>Όσον αφορά το πόσο λεπτομερής είναι η αιτιολογία την οποία παρέχει ο προσβαλλόμενος κανονισμός ως προς το κατά πόσον ο όρος <QUOT.START ID="QS0106" REF.END="QE0106" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0106" REF.START="QS0106" CODE="00BB"/> αποτελεί κοινή ονομασία, κατά πάγια νομολογία, η απαιτούμενη από το άρθρο 253 ΕΚ αιτιολογία πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως και να εκθέτει, κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο, τη συλλογιστική του κοινοτικού οργάνου που την εξέδωσε, ώστε να επιτρέπει στους ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου και να μπορεί το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκήσει τον έλεγχο του (βλ. την απόφαση της <DATE ISO="20020207">7ης Φεβρουαρίου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-328/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-1461">C-328/00, Weber, Συλλογή 2002, σ. Ι-1461</REF.DOC.ECR>, σκέψη 42, και την εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Ωστόσο, ο εκδίδων την πράξη δεν υποχρεούται να λαμβάνει θέση επί σαφώς δευτερευόντων στοιχείων ή να απαντά εκ των προτέρων σε δυνητικές αντιρρήσεις (βλ., υπό το πνεύμα αυτό, απόφαση της <DATE ISO="19980402">2ας Απριλίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-367/95 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-1719">C-367/95 Ρ, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink's France, Συλλογή 1998, σ. Ι-1719, σκέψη 64</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>107</NO.P><TXT>Η Επιτροπή εξέθεσε σαφώς, από την ενδέκατη έως την τριακοστή τρίτη αιτιολογική σκέψη του προσβαλλόμενου κανονισμού, τα ουσιώδη στοιχεία που την οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0107" REF.END="QE0107" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0107" REF.START="QS0107" CODE="00BB"/> δεν αποτελούσε κοινή ονομασία υπό την έννοια του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού. Η έκθεση αυτή συνιστά επαρκή αιτιολογία από πλευράς του άρθρου 253 ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>108</NO.P><TXT>Εντεύθεν συνάγεται ότι το επιχείρημα ότι η αιτιολογία του προσβαλλόμενου κανονισμού είναι ανεπαρκής ως προς τη διαπίστωση ότι η ονομασία <QUOT.START ID="QS0108" REF.END="QE0108" CODE="00AB"/>φέτα<QUOT.END ID="QE0108" REF.START="QS0108" CODE="00BB"/> δεν αποτελεί κοινή ονομασία στερείται ερείσματος.</TXT></NP><NP><NO.P>109</NO.P><TXT>Επομένως, ο λόγος ακυρώσεως που αντλείται από την παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού και του άρθρου 253 ΕΚ πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.</TXT></NP><?PAGE NO="I-9214"?><NP><NO.P>110</NO.P><TXT>Βάσει του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, οι υπό κρίση προσφυγές πρέπει να απορριφθούν.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>111</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Επειδή η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστούν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Βασίλειο της Δανίας στα δικαστικά έξοδα και οι τελευταίοι ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα. Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού, η Ελληνική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο, που παρενέβησαν στη δίκη, φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει τις προσφυγές.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα της υποθέσεως C-465/02 και το Βασίλειο της Δανίας στα δικαστικά έξοδα της υποθέσεως C-466/02.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Η Ελληνική Δημοκρατία, η Γαλλική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>(υπογραφές)</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>