Κύριε πρόεδρε,

Κύριοι δικαστές,

Πρόκειται γιά προσφυγή τῆς 'Επιτροπής, σύμφωνα μέ τό άρθρο 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν ὁποία ζητείται νά ἀναγνωρισθεί ὅτι ἡ Ἱταλική Δημοκρατία παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης κατά τό ὅτι δέν ἐθέσπισε τά ἀναγκαία μέτρα γιά τήν εφαρμογή τῆς ὁδηγίας τοῦ Συμβουλίου 72/464, τῆς 19ης Δεκεμβρίου 1972 (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 09/001 σ. 35), ὅπως ἐτροποποιήθη μέ τήν ὁδηγία 77/805 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 19ης Δεκεμβρίου 1977 (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 09/01 σ. 93). Τά μέτρα αυτά προβλέπουν τήν εναρμόνιση της διαρθρώσεως τοῦ φόρου καταναλώσεως ἐπί τῶν επεξεργασμένων καπνῶν σέ διάφορα στάδια.

Τά κράτη μέλη, πλην τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου καί τῆς 'Ιρλανδίας, ὤφειλαν νά εφαρμόσουν τήν πρώτη ἀπό τίς ἀνωτέρω ὁδηγίες μέχρι τῆς 1ης 'Ιουλίου 1973, τό 1977 ὅμως ἡ 'Επιτροπή παρετήρησε, σέ επιστολή πρός τήν ἰταλική κυβέρνηση, ὅτι δέν εἶχε συμμορφωθεί μέ τό άρθρο 8 τῆς ὁδηγίας. Τό άρθρο αυτό ἀπαιτοῦσε ὅπως τό ποσό τοῦ εἰδικοῦ φόρου καταναλώσεως, πού επιβάλλεται ἐπί τῶν σιγαρέττων, καθορισθεί γιά πρώτη φορά δι' ἀναφοράς στά σιγα-ρέττα τῆς περισσότερο ζητούμενης κατηγορίας τιμών, σύμφωνα μέ τά στοιχεία τά όποια ήταν γνωστά κατά την 1η 'Ιανουαρίου 1973, προέβλεπε δέ ὅτι τό ποσό τοῦ φόρου αὐτοῦ δέν δύναται νά εἶναι κατώτερο τοῦ 5 % ἤ ἀνώτερο τοῦ 75 % τοῦ συ-νολικοῦ ποσοῦ τοῦ ἀναλογικοῦ φόρου καπνού; καί τοῦ εἰδικοῦ φόρου καταναλώσεως πού επιβάλλονται ἐπί τῶν σιγαρέττων αὐτῶν. Ή 'Επιτροπή επεσήμανε ὅτι ὁ φόρος καταναλώσεως πού εισπράττεται ἐπί των σιγαρέττων στην 'Ιταλία δέν εὑρίσκεται εντός τῶν ὁρίων τοῦ ἐν λόγω άρθρου.

Ή ὁδηγία 77/805 περιείχε ειδικές διατάξεις εφαρμοζόμενες κατά τή διάρκεια τοῦ δευτέρου σταδίου τῆς εναρμονίσεως πού θά ἐκάλυπτε τήν περίοδο ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1978 μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1980. Ή ὁδηγία αυτή προέβλεπε τόν κατ' έτος καθορισμό τοῦ ποσοῦ τοῦ ειδικού φόρου καταναλώσεως σιγαρέττων, ἀρχῆς γενομένης ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1978. Τά ὅρια εντός των ὁποίων ἔπρεπε νά ευρίσκεται τό ειδικό στοιχείο τοῦ φόρου καταναλώσεως ὁρί-σθησαν ἐκ νέου, συγκεκριμένα δέ τό στοιχείο αυτό δέν ἠδύνατο νά εἶναι κατώτερο τοῦ 5 % ούτε ἀνώτερο τοῦ 55 % τοῦ ποσού της συνολικῆς φορολογικῆς επιβαρύνσεως πού προκύπτει ἀπό τό άθροισμα τοῦ ἀναλογικοῦ φόρου καταναλώσεως τοῦ ειδικού φόρου καταναλώσεως καί, γιά πρώτη φορά, τοῦ φόρου κύκλου εργασιών τοῦ επιβαλλομένου ἐπί τῶν σιγαρέττων αὐτῶν.

Καίτοι υπήρξε κάποια διχογνωμία ὅσον άφορᾶ τήν ὀρθή ἑρμηνεία τῶν διατάξεων αὐτῶν, δέν ἀμφισβητείται τώρα πλέον ὅτι ή 'Ιταλική Δημοκρατία παρέλειψε νά θεσπίσει τά μέτρα πού εἶναι ἀναγκαία γιά τήν εφαρμογή τους.

Στό Δικαστήριο ελέχθη ὅτι στίς 16 Μαΐου 1980 υπεβλήθη στό ιταλικό κοινοβούλιο σχέδιο νόμου πρός τόν σκοπό αυτό, πλην ὅμως ἡ νομοθετική διαδικασία δέν 'έχει ὁλοκληρωθεί ἀκόμα καί ὁ νόμος δέν έχει τεθεί ἀκόμα σέ ἰσχύ. Σύμφωνα μέ τήν παγία νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, τά κράτη μέλη δέν δύνανται νά ἐπικαλοῦνται ἀκολουθούμενες πρακτικές ἡ καταστάσεις της εσωτερικής τῶν έννόμου τάξεως γιά νά δικαιολογοῦν τήν παράλειψη συμμορφώσεως πρός τίς υποχρεώσεις πού τους επιβάλλουν οἱ ὁδηγίες.Επομένως, ἡ προσφυγή τῆς Ἐπιτροπῆς πρέπει, κατά την γνώμη μου, νά γίνει δεκτή, ἡ δέ 'Ιταλική Δημοκρατία πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα.