<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1997ELA.0300171101.case.xml"><NO.CASE>C-323/95</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61995C0323</NO.CELEX><NO.SEQ>0021.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1713</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1717</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>5</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ LA PERGOLA — ΥΠΟΘΕΣΗ C-323/95</LEFT><RIGHT>HAYES</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Antonio La Pergola</HT></P><P>της <DATE ISO="19970128">28ης Ιανουαρίου 1997</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Εισαγωγή</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο καλείται εκ νέου<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πράγματι, το Δικαστήριο έει ήδη εξετάσει τον γερμανικό σικονομικό κανόνα, ο οποίος επιβάλλει τη σύσταση caulio judicaium solvi, οτην υπόθεση της <DATE ISO="19930701">1ης Ιουλίου 1993</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-20/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3777">C-20/92. Hubbard (Συλλογή 1993. α. Ι-3777)</REF.DOC.ECR>. Τ.τοι, η διάταξη αυτή κηρύχθηκε ασυμβίβαστη με την αρχή της ίοης μεταχειρίσεως που διατυπώνεται οτα άρθρα 59 και 60 της Συνθήκης, δηλαδή άσον αφορά την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, δεδομένου ότι οτην υπόθεση εκείνη εμπόδιζε την άοκηση επαγγελματικών δραστηριοτήτων εκ μέρους υπηκόων άλλων κρατών μελών που ασκούσαν δραστηριότητα στη Γερμανία.</P></NOTE> να αποφανθεί επί του αν συμβιβάζονται με την κοινοτική έννομη τάξη οι ισχύουσες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εθνικές δικονομικές διατάξεις κατά τις οποίες οι ενάγοντες που δεν είναι υπήκοοι του κράτους αυτού υποχρεούνται να παράσχουν cautio judicaium solvi (ασφάλεια καλύπτουσα τα δικαστικά έξοδα).</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Η —</NO.P><TXT>Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς και το νομικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Οι σύζυγοι Hayes άσκησαν ενώπιον του Landgericht Saarbrücken αγωγή κατά της εταιρίας Kronenberger, με αίτημα την καταβολή υπολοίπου οφειλής κατόπιν της εκ μέρους τους παραδόσεως ορισμένων εξαρτημάτων για εγκαταστάσεις επεξεργασίας και ανακυκλώσεως. Η εναγομένη ζήτησε την παροχή cautio judicatum solvi βάσει του άρθρου 110 του Zivilprozeßordnung (γερμανικός κώδικας πολιτικής δικονομίας, στο εξής: ZPO).</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το άρθρο 110 του ZPO επιβάλλει ρητώς στους αλλοδαπούς που ασκούν αγωγή ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων την υποχρέωση συστάσεως cautio judicatum solvi.</TXT><P>Ωστόσο, η υποχρέωση συστάσεως της εν λόγω εγγυήσεως δεν ισχύει, υπό την επιφύλαξη της αμοιβαιότητας, οσάκις το κράτος του οποίου είναι υπήκοος ο ενάγων δεν επιβάλλει στους Γερμανούς υπηκόους που ασκούν αγωγή κατά των δικών του υπηκόων την παροχή της ίδιας ασφάλειας.</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="19940704">4ης Ιουλίου 1994</DATE>, το Landgericht Saarbrücken αποφάνθηκε ότι δεν ετίθετο ζήτημα παροχής ασφαλείας βάσει του άρθρου 110 του ZPO, δεδομένου ότι επληρούτο η προϋπόθεση της αμοιβαιότητας, λόγω του <HT TYPE="ITALIC">ότι</HT> τα κράτη των οποίων ήσαν υπήκοοι οι διάδικοι ανήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.</TXT><P>Οι ενάγοντες άσκησαν έφεση κατά της εν λόγω αποφάσεως του Landgericht ενώπιον<?PAGE NO="I-1714"?> του Saarländisches Oberlandesgericht. Το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι έπρεπε να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Υφίστανται δυσμενή διάκριση λόγω ιθαγενείας, κατά παράβαση του άρθρου 7, πρώτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, Βρετανοί υπήκοοι οι οποίοι έχουν εναγάγει ενώπιον γερμανικού πολιτικού δικαστηρίου εταιρία περιορισμένης ευθύνης με έδρα τη Γερμανία για την καταβολή του τμήματος παραδοθέντων εμπορευμάτων και οι οποίοι δεν έχουν κατοικία ούτε περιουσία στη Γερμανία, εφόσον το αρμόδιο γερμανικό δικαστήριο, κατόπιν αιτήσεως της εναγομένης, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 110 του γερμανικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, τους υποχρεώνει σε εγγυοδοσία καλύπτουσα τα δικαστικά έξοδα;<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΠΙ —</NO.P><TXT>Ανάλυση της διαφοράς</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το ερώτημα που έχει υποβληθεί στην κρίση του Δικαστηρίου εν προκειμένω, κατά τον χρόνο που διατυπώθηκε, έθετε μία σημαντική και λεπτή προβληματική αφορώσα τη σχέση μεταξύ της κοινοτικής έννομης τάξης, ιδίως ως προς την απαγόρευση κάθε διακρίσεως λόγω ιθαγενείας, η οποία έχει ήδη τεθεί με το άρθρο 6 της Συνθήκης, και ορισμένων δικονομικών κανόνων των κρατών μελών, καθόσον οι κανόνες αυτοί διέπουν την πρόσβαση στα δικαστήρια διαφοροποιώντας τη μεταχείριση των αλλοδαπών από τη μεταχείριση των ημεδαπών. Συγκεκριμένα, οι εν λόγω κανόνες προβλέπουν ότι ο αλλοδαπός που ασκεί αγωγή αστικού δικαίου κατά ημεδαπού πρέπει να παράσχει τη δέουσα ασφάλεια καλύπτουσα τα δικαστικά έξοδα. Το αιτούν δικαστήριο διατύπωσε το υποβληθέν στο Δικαστήριο ερώτημα εμμένοντας ιδιαιτέρως στα πραγματικά περιστατικά της ενώπιον του διαφοράς όπως εκτίθεται η συγκεκριμένη υπόθεση, ο επίδικος δικονομικός κανόνας της γερμανικής έννομης τάξης προφανώς συνιστά μάλλον παραβίαση της απαγορεύσεως κάθε διακρίσεως λόγω ιθαγενείας, όπως αυτή διατυπώνεται στο άρθρο 6 της Συνθήκης, και όχι άλλων ειδικών διατάξεων της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ωστόσο, η ερμηνευτική δραστηριότητα την οποία ανέπτυξε εν τω μεταξύ το Δικαστήριο στερεί το υποβληθέν κατά τον τρόπο αυτό προδικαστικό ερώτημα κάθε πρακτικής σημασίας. Πράγματι, με πρόσφατη απόφαση<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19960926">26ης Σεπτεμβρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-43/95" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-4661">C-43/95, Data Delecta και Fonsberg (Συλλογή 1996, σ. I-4661)</REF.DOC.ECR>. Η επίδικη στην υπόθεση εκείνη εθνική διάταξη προέβλεπε, κατά πλήρη αναλογία προς την παρούσα υπόθεση, την παροχή εγγυήσεως καλύπτουσας τα βαρύνοντα τον αλλοδαπό ενάγοντα δικαστικά έξσδα, ενώ απήλλασσε της υποχρεώσεως αυτής κάθε Σουηδό ενάγοντα, ανεξαρτήτως του αν αυτός κατοικεί στη Σουηδία ή αν, εν πάση περυττώσει, διαθέτει εντός του κράτους μέλους αυτού περιουσία από την οποία θα μπορούσε να ικανοποιηθεί η ενδεχόμενη απαίτηση του εναγομένου για τα δικαστικά έξοδα.</P></NOTE>, το Δικαστήριο αποφάνθηκε <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>ότι ένας εθνικός κανόνας της πολιτικής δικονομίας, όπως ο επίδικος της κύριας δίκης, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης, κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, και υπόκειται στη γενική αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που θέτει το άρθρο αυτό, καθ' ó μέτρο ο εν λόγω κανόνας έχει επίπτωση, έστω και εμμέσως, επί του ενδοκοινοτικού εμπορίου προϊόντων και υπηρεσιών. Τέτοια επίπτωση είναι επίφοβη ιδίως στην περίπτωση όπου επιβάλλεται εγγυοδοσία για τα δικαστικά έξοδα κατά την άσκηση αγωγής περί καταβολής του τιμήματος για παραδοθέντα εμπορεύματα<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</TXT><P>Το Δικαστήριο εξομοίωσε κατ' ουσίαν τη δικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο υπήκοος κράτους μέλους της Κοινότητας, ο οποίος ασκεί αγωγή αστικού δικαίου εντασσόμενη στο πλαίσιο της ασκήσεως των διασφαλιζομένων από το κοινοτικό δίκαιο ελευθεριών, προς την κατάσταση στην οποία τελούν οι υπήκοοι του κράτους στην κρίση των δικαστηρίων του<?PAGE NO="I-1715"?> οποίου υποβάλλεται η διαφορά. Τούτο ισχύει, κατά το Δικαστήριο, ανεξαρτήτως της υπάρξεως διεθνών συμφωνιών συναφθεισών μεταξύ του κράτους του οποίου είναι υπήκοος ο ενάγων και του κράτους του οποίου είναι υπήκοος ο εναγόμενος στον τομέα της αναγνωρίσεως και της εκτελέσεως των αλλοδαπών δικαστικών αποφάσεων, οι οποίες σκοπούν ρητώς στην εξάλειψη των ενδεχομένων εμποδίων στο σύστημα που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ελεύθερη κυκλοφορία των δικαστικών αποφάσεων<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., συναφώς, τις προτάσεις μου επί της υποθέσεως στην οποία εκδόθηκε η προπαρατεθείαα απόφαση Data Delecta και Fonsberg, ειδικότερα δε το σημείο 17.</P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Στην παρούσα περίπτωση, όπως και σ' αυτήν που εξέτασε το Δικαστήριο στην υπόθεση Data Delecta και Fonsberg, η διαφορά έχει ως αντικείμενο ορισμένη παροχή η οποία άπτεται άμεσα της ασκήσεως δικαιώματος που απορρέει από τη Συνθήκη ΕΚ, δηλαδή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Περί αυτού πρόκειται εν προκειμένω. Η μη καταβολή του τιμήματος για την παράδοση εμπορευμάτων, από την οποία γεννάται η προβληθείσα στην κύρια δίκη αξίωση, έχει σημασία για το υπό κρίση ζήτημα ακριβώς διότι συνδέεται άμεσα με την άσκηση της προαναφερθείσας ελευθερίας, την οποία διασφαλίζει η Συνθήκη για τους υπηκόους και τις επιχειρήσεις των κρατών μελών της Κοινότητας. Αφετέρου, η δυνατότητα των πολιτών να προβάλλουν τις αξιώσεις τους ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου συνιστά την απαραίτητη συνέπεια των δικαιωμάτων που απονέμει η Συνθήκη. Έτσι, και η δικαστική προστασία που διασφαλίζεται από τα δικαστήρια των διαφόρων κρατών μελών, για την προάσπιση των δικαιωμάτων και συμφερόντων που απορρέουν από την έννομη τάξη της Ενώσεως, έχει κοινοτικό χαρακτήρα, καθόσον συμβάλλει στην πλήρη υλοποίηση των στόχων που έχει θέσει η Συνθήκη. Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι η υποχρέωση αυτή απορρέει από το άρθρο 5 της Συνθήκης και ότι τα κράτη μέλη οφείλουν <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>να διασφαλίζουν τη νομική προστασία που απορρέει, για τους πολίτες, από το άμεσο αποτέλεσμα του κοινοτικού δικαίου<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ως πλέον πρόσφατη, την απόφαση της <DATE ISO="19951214">14ης Δεκεμβρίου 1995</DATE>. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-312/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4599">C 312/93. Peterbrocck (Συλλογή 1995. ο. Ι-4599)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Η νομολογία του Δικαστηρίου είναι σαφής. Οσάκις υπήκοος κράτους μέλους της Κοινότητας ζητεί από το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο ν' αναγνωρίσει τις αξιώσεις του, οι οποίες απορρέουν από την άσκηση δικαιώματος που του απονέμει η Συνθήκη, η άσκηση αγωγής αστικού δικαίου είναι αδιαχώριστη προς αυτή καθαυτή την ελευθερία την οποία θέσπισε η κοινοτική έννομη τάξη. Οι δικονομικοί κανόνες των κρατών μελών, οι οποίοι διέπουν την άσκηση τέτοιων αγωγών, εντάσσονται στην κοινοτική σφαίρα, ακριβώς διότι καθίστανται όργανα για την υλοποίηση των στόχων που θέτει η Συνθήκη.</TXT><P>Μολονότι το κοινοτικό δίκαιο δεν ασχολείται κατ' αρχήν με τα ζητήματα που αφορούν το δικονομικό σύστημα των κρατών μελών<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ωστόσο, το Λικαοτήριο είχε την ευκαιρία να διευκρινίσει ότι οι δικονομικοί κανόνες ενδέχεται να αντιβαίνουν στην κοινοτική έννομη τάξη. Βλ., συναφώς, την προπαρατεθείαα απόφαση Peterbroeck. σκέψη 12.</P></NOTE>, ο σύνδεσμος που υφίσταται μεταξύ της ασκήσεως των ελευθεριών του κοινοτικού δικαίου και της δικαστικής τους προστασίας συνεπάγεται, ως εκ τούτου, ότι ακόμη και οι κανόνες που διέπουν τη διεξαγωγή της δίκης πρέπει να διασφαλίζουν το δικαίωμα δικαστικής προστασίας των υπηκόων των κρατών μελών της Κοινότητας σύμφωνα με την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων που θεσπίζει η Συνθήκη<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφάσεις της <DATE ISO="19890202">2ας Φεβρουαρίου 1989</DATE>. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="186/87" YEAR="1989" PAGE.ECR="195">186/87. Cowan (Συλλογή 1989. α. 195)</REF.DOC.ECR>. και της <DATE ISO="19931020">20ής Οκτωβρίου 1993</DATE>. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-92/92+C-326/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-5145">C-92/92 και C 326/92. Phil Collins κ.λπ. (Συλλογή 1993. ο. Ι-5145)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Εξάλλου, στην υπό κρίση υπόθεση, η προβλεπομένη από το άρθρο 110 του ZPO διαφορά μεταχειρίσεως στηρίζεται <HT TYPE="ITALIC">μόνον</HT><?PAGE NO="I-1716"?> στο κριτήριο της ιθαγενείας. Για τον λόγο αυτό, πρόκειται ακριβώς περί άνιοης μεταχειρίσεως η οποία ούτε θεωρείται ότι επιλύει ούτε μπορεί να επιλύσει τις ενδεχόμενες ή υποτιθέμενες δυσκολίες, τις οποίες επικαλείται η εναγομένη και οι οποίες οφείλονται στο γεγονός <HT TYPE="ITALIC">ότι</HT> ο ενάγων κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους ή στο ότι δεν έχει περιουσία εντός του κράτους του οποίου το δικαστήριο είναι αρμόδιο, δηλαδή περιουσία την οποία μπορεί ενδεχομένως ο εναγόμενος να κατάσχει αμέσως, με τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτελέσεως, χωρίς να χρειάζεται να προσφύγει πρώτα στη διαδικασία της αναγνωρίσεως της αποφάσεως εντός άλλου κράτους μέλους.</TXT><P>Η παρούσα υπόθεση αποτελεί κατ' ουσίαν περίπτωση εντελώς ανάλογη προς αυτή που έχει ήδη εξετάσει το Δικαστήριο με την απόφαση Data Delecta και Fonsberg. Συνεπώς, στην παρούσα υπόθεση θα ισχύσει η λύση που έγινε δεκτή στην εν λόγω απόφαση.</P></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Εξάλλου, επισημαίνω in limine litis ότι, όπως υπογράμμισε η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στις παρατηρήσεις της, η Σύμβαση της <DATE ISO="19680927">27ης Σεπτεμβρίου 1968</DATE> για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (στο εξής: Σύμβαση των Βρυξελλών)<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σύμβαση τεθείσα σε ισχύ την <DATE ISO="19730201">1η Φεβρουαρίου 1973</DATE> και δημοσιευθείσα στην <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="388" DATE.PUB="19821231" PAGE.FIRST="7">ΕΕ L 388 της 31ης Δεκεμβρίου 1982, σ.7</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> έχει εφαρμογή στην επίμαχη περίπτωση, δεδομένου ότι η σύμβαση αυτή ισχύει μεταξύ των δύο κρατών μελών τα οποία αφορά η υπόθεση, δηλαδή της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας. Κατά συνέπεια, ακόμα και το επιχείρημα που αφορά τις δυσχέρειες αναγνωρίσεως και εκτελέσεως της αποφάσεως αλλοδαπού δικαστηρίου, το οποίο προέβαλαν η εναγομένη και η Σουηδική Κυβέρνηση, για να δικαιολογήσουν και από πλευράς κοινοτικού δικαίου την υποχρέωση του άρθρου 110 του ZPO, δεν ευσταθεί. Αυτή η δικαιολόγηση στηρίζεται κατ' ουσίαν στο ότι, ελλείψει καταλλήλου συμβατικού πλαισίου, η παροχή της εν λόγω ασφαλείας είναι χρήσιμη και μάλιστα απαραίτητη για την αποφυγή καταχρήσεων στον τομέα της δικαστικής προστασίας λόγω των δυσχερειών εκτελέσεως της δικαστικής αποφάσεως στην αλλοδαπή<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Εξάλλου, η δικαιολόγηση αυτή επαναλαμβάνεται σε μεγάλο βαθμό τόσο στις προτάσεις που ανέπτυξε ο γενικός εισαγγελέας G. Tesauro στις <DATE ISO="19961003">3 Οκτωβρίου 1996</DATE> σε άλλη υπόθεση (<REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-29/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-285">C-29/95, Pastoors και Trans-Cap, Συλλογή 1997, σ. I-285, σ. I-287</REF.DOC.ECR>) όσο και στην απόφαση επί της υποθέσεως αυτής η οποία εκδόθηκε στις <DATE ISO="19970123">23 Ιανουαρίου 1997</DATE>. Ωστόσο, στην υπόθεση εκείνη επρόκειτο περί περιπτώσεως που είχε μερικά μόνον κοινά σημεία με την υπό κρίση περίπτωση. Στην υπόθεση εκείνη, η διαφορά αφορούσε το από πλευράς κοινοτικού δικαίου κύρος ποινικής διατάξεως στον τομέα των οδικών παραβάσεων, η οποία εξαρτούσε την παύση της ποινικής διώξεως από την καταβολή προστίμου, το οποίο ήταν αισθητώς υψηλότερο για τους μη κατοίκους. Στην προπαρατεθείσα απόφαση, το Δικαστήριο διαπίστωσε κατ' αρχάς ότι στον εν λόγω τομέα δεν είχαν εφαρμογή ούτε οι διατάξεις της Συμβάσεως των Βρυξελλών ούτε οι διατάξεις αναλόγων συμβάσεων. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η διαφορετική μεταχείριση μπορούσε κατ' αρχήν να δικαιολογηθεί (ωστόσο το Δικαστήριο έκρινε ότι οι όροι και το ποσό της επίδικης κυρώσεως αντέβαιναν στην αρχή της αναλογικότητας). Όσον αφορά την παρούσα διαφορά, το επιχείρημα που αντλείται από τις δυσχέρειες σης οποίες προσκρούει η εκτέλεση της αποφάσεως σε άλλο κράτος μέλος, ελλείψει καταλλήλου συμβατικού πλαισίου, δεν μου φαίνεται εντελώς πειστικό όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 6 της Συνθήκης. Συγκεκριμένα, επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο, εδώ και κάποιο καιρό, έχει σαφώς διευκρινίσει ότι <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>το δικαίωμα για ίση μεταχείριση που καθιερώνει το κοινοτικό δίκαιο δεν είναι δυνατόν να εξαρτάται από την ύπαρξη συμβάσεων αμοιβαιότητας που έχουν συναφθεί από τα κράτη μέλη<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> (προπαρατεθείσες αποφάσεις Cowan και Hubbard, σκέψη 17). Εξάλλου, το εν λόγω δικαίωμα (το δικαίωμα δικαστικής προστασίας των δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική έννομη τάξη) είναι, ως εκ της φύσεως του, απόλυτο (με συνέπεια να διατυπώνεται ενίοτε η μομφή ότι χρησιμοποιείται ως πανάκεια). Το δικαίωμα αυτό, το οποίο περιλαμβάνεται στον κλειστό αριθμό των θεμελιωδών κοινοτικών δικαιωμάτων, δεν επιδέχεται κανέναν περιορισμό ή όρο και, κατά συνέπεια, δεν επιτρέπεται να περιορίζεται η αποτελεσματικότητά του λόγω ορισμένων ιδιαζουσών καταστάσεων εντός του τάδε ή του δείνα κράτους μέλους οι οποίες, εν πάση περιπτώσει, θίγουν την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων.</P></NOTE>. Δεδομένου ότι η Σύμβαση των Βρυξελλών έχει εφαρμογή στην περίπτωση που αφορά η παρούσα υπόθεση, τέτοιου είδους επιχειρηματολογία δεν ευσταθεί εν πάση περιπτώσει<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συναφώς, η κατάσταση την οποία αφορά η παρούσα υπόθεση είναι κατά τα λουτά ανάλογη προς την ήδη εξετασθείσα από το Δικαστήριο στην απόφαση της <DATE ISO="19940210">10ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-398/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-467">C-398/92, Mund &amp; Fester (Συλλογή 1994, σ. I-467)</REF.DOC.ECR>, με την οποία το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η εθνική διάταξη ήταν ασυμβίβαση με το άρθρο 6 της Συνθήκης.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1717"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Ενόψει των ανωτέρω σκέψεων, προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Saarländisches Oberlandesgericht την ακόλουθη απάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Το κοινοτικό δίκαιο, ειδικότερα δε το άρθρο 6 της Συνθήκης, δεν επιτρέπει να απαιτείται από τους υπηκόους κρατών μελών της Κοινότητας εγγυοδοσία καλύπτουσα τα δικαστικά έξοδα, όπως η προβλεπομένη από το άρθρο 110 του γερμανικού Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, προκειμένου περί διαφορών σχετικών με την άσκηση δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική έννομη τάξη.<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>