Τά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί οἱ παρατηρήσεις πού υποβλήθηκαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ 'Οργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ μποροῦν νά συνοψιστοῦν ὡς έξῆς:
<TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί διαδικασία</TXT></NP></TI>Ή εταιρεία Fabriek voor Hoogwaardige Voedingsprodukten Kelderman BV, μέ έδρα στό Naarden (Κάτω Χῶρες), ειδικευμένη στην εισαγωγή άρτου, εισάγει ἀπό τή Γαλλία, μεταξύ άλλων, άρτο brioche πού εμπορεύεται στην ὀλλανδική ἀγορά ὑπό τήν ὀνομασία eierbrood (άρτος μέ αυγά). Ό άρτος αυτός 'έχει ελάχιστο βάρος 400 γραμμάρια, ἀπό τά όποια 300 περίπου γραμμάρια ξηρής ουσίας.
Ἡ ὀλλανδική ρύθμιση, ὅμως, εἶναι πολύ αυστηρή στό θέμα τῆς περιεκτικότητας τοῦ άρτου σέ ξηρή ουσία. Ἔτσι, κατ' εφαρμογή των άρθρων 14 καί 15 τοῦ νόμου τῆς 28ης Δεκεμβρίου 1935 (StB 793) — πού ὀνομάζεται Warenwet — περί προδιαγραφῶν ὡς προς τήν ποιότητα καί τήν ὀνομασία των εμπορευμάτων, ἡ ἀπόφαση τῆς 21ης Δεκεμβρίου 1975 (StB 478) —'πού ὀνομάζεται Broodbesluit — ὁρίζει στό άρθρο 10 ὅτι ή ποσότητα ξηρής οὐσίας πού περιέχεται στον άρτο πρέπει νά βρίσκεται εντός ἀκριβῶς καθορισμένων ὁρίων.
Ἀπό τό κείμενο αυτό προκύπτει ὅτι βάρος 300 περίπου γραμμαρίων ξηρής ουσίας δέν εμπίπτει σέ κάποιο ἀπό τά προδιαγραφόμενα περιθώρια, 'έτσι ώστε ὁ άρτος μέ αυγά, πού εισάγει ἡ εταιρεία Kelderman, δέν άνταποκρίνεται στίς προδιαγραφές πού επιβάλλονται στίς Κάτω Χώρες.
Ὑπό τίς περιστάσεις αυτές, συντάχτηκε εἰς βάρος τῆς ανωτέρω εταιρείας, πρακτικό πού εἶχε ὡς συνέπεια τήν έναρξη ποινικής δίκης ενώπιον τοῦ Economische Politierechter τοῦ Arrondissementsrechtbank. Ή κατηγορουμένη στην κύρια δίκη ὁμολόγησε τά περιστατικά τοῦ ἀδικήματος ενώπιον τοῦ δικαστή, υποστήριξε ὅμως ὅτι αυτά δέν εἶναι ἀξιόποινα, δεδομένου ὅτι τό άρθρο 10 τῆς Broodbesluit δέν έχει δεσμευτική δύναμη, γιά τό λόγο ὅτι ἀντιβαίνει στό άρθρο 30 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.
Κατά συνέπεια, ὁ παραπέμπων δικαστής ἀνέστειλε τή διαδικασία καί ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί, μέ προδικαστική ἀπόφαση, ἐπί τοῦ ἀκόλουθου ερωτήματος:
Ό ὅρός τοῦ μέτρου Ισοδύναμου ἀποτελέσματος πρός ποσοτικούς περιορισμούς ἐπί τῶν εισαγωγών τοῦ ἄρθρου 30 τῆς συνθήκης ΕΟΚ πρέπει νά ερμηνεύεται ὑπό τήν έννοια ὅτι περιλαμβάνει τήν προϋπόθεση τοῦ ἄρθρου 10 τῆς Broodbesluit (Warenwet) [ἀπόφαση περί άρτου (νόμος περί προϊόντων διατροφής)] — κατά τήν ὁποία η ποσότητα ξηρής ουσίας πού περιέχεται στον άρτο πρέπει νά βρίσκεται εντός καθορισμένου περιθωρίου — ἡ ὁποία 'έχει ὡς συνέπεια ὅτι παραδοσιακά προϊόντα άλλων Κρατών μελών, τῶν ὁποίων ή περιεκτικότητα σέ ξηρή ουσία βρίσκεται έκτός τοῦ περιθωρίου αὐτοῦ, νά μήν μποροῦν νά διατεθοῦν πρός πώληση στίς Κάτω Χώρες;
Ή διάταξη περί παραπομπής πρωτοκολλήθηκε στή γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς 29 Μαΐου 1980. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ 'Οργανισμού τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν στίς 22 'Ιουλίου 1980, ἡ 'Επιτροπή, εκπροσωπούμενη πρός τούτο ἀπό τους Rolf Wägenbaur καί Auke Haagsma, στίς 14 Αυγούστου 1980, ἡ κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας εκπροσωπούμενη πρός τοῦτο ἀπό τόν Reimer von Borries, καί στίς 18 Αυγούστου 1980, ή κυβέρνηση τῶν Κάτω Χωρῶν, εκπροσωπούμενη πρός τούτο ἀπό τό γενικό γραμματέα τοῦ υπουργείου εξωτερικῶν, Italianer.
Τό Δικαστήριο, κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητή δικαστῆ, ἀφοῦ άκουσε τό γενικό εισαγγελέα, ἀποφάσισε την έναρξη της προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
Μέ διάταξη τῆς 1ης 'Οκτωβρίου 1980, τό Δικαστήριο ἀποφάσισε τήν ἀνάθεση τῆς υποθέσεως στό δεύτερο τμήμα, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 95 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού διαδικασίας.
<TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις πού κατατέθηκαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου</TXT></NP></TI><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις τῆς κυβερνήσεως τῶν Κάτω Χωρών</TXT></NP></TI>Ἡκυβέρνηση τῶν Κάτω Χωρών περιορίζεται νά υποβάλει στό Δικαστήριο διασαφηνίσεις περί τῆς Broodbesluit. Κατά τήν άποψη της, τό διάταγμα αυτό εἶχε ὡς σκοπό νά θέσει ορισμένες ἀπαιτήσεις, ἀπό τήν άποψη τῆς δημόσιας υγείας καί τῆς εντιμότητας τῶν εμπορικῶν συναλλαγών, ὡς πρός τή σύνθεση καί τήν ὀνομασία τοῦ άρτου. Βάσει τῶν ἀνωτέρω στόχων, ή ὀλλανδική κυβέρνηση θέλησε:
- 1)νά εισαγάγει ὁριοθέτηση (σαφή γιά τόν καταναλωτή) μεταξύ τῶν διαφόρων βαρών τοῦ άρτου,
- 2)νά μεριμνήσει ώστε τό καταναλωτικό κοινό νά λαμβάνει επαρκείς θρεπτικές ουσίες.
Δεδομένου ὅτι ὁ άρτος ἀντιπροσωπεύει σημαντικό μέρος τῆς σειρᾶς τῶν προϊόντων διατροφής, πρέπει νά ἀποφεύγεται ἡ παραπλάνηση τοῦ καταναλωτή ὅσον ἀφορᾶ τήν ποσότητα τοῦ άρτου πού τοῦ προσφέρεται. 'Επειδή ὁ άρτος πωλείται συνήθως χωρίς περιτύλιγμα, ἡ κατάταξη ἀναλόγως τοῦ βάρους θεωρείται ουσιώδους σημασίας.
Ἀφοῦ παρέσχε τίς ἀνωτέρω επεξηγήσεις, ή ὀλλανδική κυβέρνηση παρατηρεί, έξάλλου, ὅτι οἱ συνδυασμένες διατάξεις τοῦ άρθρου 14 εδάφιο 4 καί τοῦ ἄρθρου 16 εδάφιο 6 τοῦ Warenwet παρέχουν τήν εξουσία στόν υπουργό νά χορηγεί ἀπαλλαγή ἀπό τους ἀπαιτούμενους δυνάμει τῶν εκτελεστικών ἀποφάσεων ὅρους.
<TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις τῆς κυβερνήσεως της 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας</TXT></NP></TI>Ἡ κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας παρατηρεί, κατά πρώτο λόγο, ὅτι ἡ διαδικασία τοῦ άρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ παρέχει στό Δικαστήριο ἁρμοδιότητα νά αποφαίνεται ἐπί ερωτημάτων σχετικών μέ τήν ἑρμηνεία καί τό κύρος τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, ἀλλά ὄχι μέ τό κύρος διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ δικαίου' ἀπό αυτό συμπεραίνει ὅτι στή συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει νά προσδιοριστεί ἀφηρημένα ἄν οἱ διατάξεις τῆς συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εμπορευμάτων συγχωροῦν εθνικές ρυθμίσεις τοῦ είδους τῆς ἐν λόγω ὀλλανδικής ἀποφάσεως.
Ή κυβέρνηση τῆς Ὁμοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας εἶναι τῆς γνώμης ὅτι τέτοιες ρυθμίσεις δικαιολογούνται βάσει της πρώτης φράσεως τοῦ ἄρθρου 36 της συνθήκης, κατά τό μέτρο πού εἶναι ἀναγκαίες γιά τήν προστασία τοῦ καταναλωτή ἀπό εξαπατήσεις. Βεβαίως, ἡ προστασία αυτή τοῦ καταναλωτή ἀπό εξαπατήσεις δέν ἀποτελεί ἀρχή πού ἀπαριθμείται ρητά στό άρθρο 36. 'Αλλά ἡ ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση υποστηρίζει ὅτι ἡ ἐν λόγω προστασία ἀποτελεί ἀναγκαίο στοιχείο της δημόσιας τάξεως πού ἀναφέρεται στό άρθρο 36 καί ὅτι τό Δικαστήριο 'έχει αναγνωρίσει καί επιβεβαιώσει ὅτι μιά τέτοια προστασία τοῦ καταναλωτή πρέπει νά περιλαμβάνεται στά νομικώς προστατευόμενα συμφέροντα (βλ. την απόφαση τῆς 20ῆς Φεβρουαρίου 1975, Επιτροπή κατά Γερμανίας, 12/74 Rec. σ. 181, καί ἀπόφαση της 26ης Ἰουνίου 1980, ποινική διαδικασία κατά Gilli, 788/79, πού δέν έχει ἀκόμα δημοσιευτεί στή Συλλογή).
Ὅμως οἱ εθνικές ρυθμίσεις περί τῆς άμυνας τοῦ καταναλωτή ἀπό εξαπατήσεις, σκοπούμενες στό πλαίσιο τοῦ ἄρθρου 36 τής συνθήκης, δικαιολογούνται μόνον ἐφ᾿ ὄσον δέν υπερβαίνουν τό ἀναγκαίο γιά τήν εξασφάλιση τῆς ἐν λόγω προστασίας μέτρο. Κατά τήν ομοσπονδιακή κυβέρνηση, ἡ προστασία τοῦ καταναλωτή, ἀπαιτεί ενδεχομένως εϊτε απαγορεύσεις πωλήσεως εϊτε ρυθμίσεις περί τῆς ὀνομασίας εἴτε διατάξεις περί τῆς σημάνσεως τῶν προϊόντων.
Στηριζόμενη σέ παραδείγματα τόσο ἀπό τή γερμανική, ὅσο καί ἀπό τήν κοινοτική κανονιστική ρύθμιση, ἡ ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση παρατηρεί ὅτι ἡ απαγόρευση τῆς πωλήσεως μπορεί νά ἀποτελέσει επιταγή, ὅταν μια νόμιμη προσδοκία τοῦ καταναλωτή δέν προστατεύεται επαρκῶς ἀπό λιγότερο ριζικά μέτρα. 'Αντιθέτως, οἱ διατάξεις περί ὀνομασίας εἶναι δυνατό νά ἑπαρκοθν για τήν ἀποφυγή τῆς παραπλανήσεως τοῦ καταναλωτή, ὅταν οἱ διατάξεις αυτές βασίζονται στό γεγονός ὅτι οἱ καταναλωτές συνδέουν μέ ὁρισμένες ὀνομασίες ἀκριβείς προσδοκίες καί παραστάσεις, ἡ δέ σήμανση εἶναι ἀρκετή ὅταν επιτρέπει στόν καταναλωτή νά σχηματίσει γενικώς, βλέποντας κατάλληλες ενδείξεις στό περιτύλιγμα, μιά ιδέα γιά τή σύνθεση καί τό χαρακτήρα τῶν προϊόντων διατροφής καί νά αναγνωρίσει καί εκτιμήσει χωρίς δυσκολία ενδεχόμενες ἀποκλίσεις σέ σχέση μέ τά τυπικά χαρακτηριστικά.
Ὡς συμπέρασμα αυτής τῆς ἀποδείξεως, ή ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση υποστηρίζει ὅτι, ἐν ὄψει τῆς ελλείψεως ρυθμίσεως κοινο-τικοῦ δικαίου, οἱ διατάξεις τίς όποιες ἕνα Κράτος μέλος θέλει νά εισαγάγει στόν ἐν λόγω τομέα πρέπει νά καταρτίζονται σέ συνάρτηση μέ τήν ἀνάγκη προστασίας τοῦ καταναλωτή καί λαμβάνοντας υπόψη τήν ἀρχή τῆς ἀναλογικότητας. Βεβαίως, γιά τόν τελευταίο αυτό λόγο τά προβλεπόμενα μέτρα θά μπορούν συχνά νά περιορίζονται σέ κανόνες περί σημάνσεως καί ὀνομασίας. 'Αλλά, ή ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση θεωρεί πάντως ὅτι ἡ άμυνα τοῦ καταναλωτή είναι δυνατό, σέ ὁρισμένες περιπτώσεις, νά ἀπαιτήσει πιό αυστηρή ρύθμιση, πού παίρνει τή μορφή ἀπαγορεύσεως τῆς διαθέσεως πρός πώληση προϊόντων διατροφής, γιά τό λόγο ὅτι ἡ ἁπλή ένδειξη τῆς πραγματικῆς συνθέσεως δέ θά είχε καμιά χρησιμότητα γιά τόν καταναλωτή, ἄν αὐτός δέν εἶναι σέ θέση νά τήν κατανοήσει.
Κατά συνέπεια, ἡ κυβέρνηση τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας προτείνει στό Δικαστήριο ν' ἀπαντήσει ὡς έξης στό προδικαστικό έρώτημα:
Οἱ ρυθμίσεις εσωτερικού δικαίου πού επιτάσσουν γιά τά προϊόντα διατροφής ιδιαίτερη σύνθεση καί χαρακτηριστικά καί ἀποκλείουν τή διάθεση πρός πώληση προϊόντων διατροφής, τῶν ὁποίων ἡ σύνθεση καί τά χαρακτηριστικά ἀποκλίνουν ἀπό τά κατ'αυτόν τόν τρόπο ἑπιτασσό-μενα, συμβιβάζονται πρός τίς διατάξεις τής συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, ἑφ᾿ ὅσον οἱ ρυθμίσεις αυτές εἶναι, στή συγκεκριμένη περίπτωση, ἀναγκαίες γιά τήν εξασφάλιση κατάλληλης προστασίας τοῦ καταναλωτή ἀπό εξαπατήσεις.
<TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις τῆς 'Επιτροπής</TXT></NP></TI>Ἡ Ἐπιτροπή παρατηρεί κατά πρώτο λόγο ὅτι ἡ έκθεση γιά τήν ἐπ᾿ἀκροατηρίου συζήτηση, πού διαβίβασε ó παραπέμπων δικαστής, δέν περιέχει καμιά πληροφορία ἐπί τῶν περιστατικών. Στή συνέχεια, ἀφοθ ἀναλύει τίς εφαρμοστέες διατάξεις τοῦ εθνικού δικαίου, παρατηρεί ὅτι δέν υπάρχει στό κοινοτικό επίπεδο κανένα μέτρο, ούτε κάν πρόταση μέτρου πού νά αποβλέπει στην εναρμόνιση τῶν περί άρτου νομοθεσιών τῶν Κρατών μελών, δεδομένου ὅτι ή μοναδική πρόταση ὁδηγίας, τήν ὁποία ή 'Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο τόν 'Ιανουάριο τοῦ 1973, δέ συζητήθηκε ποτέ στό Συμβούλιο. 'Οπως καί ἡ γερμανική ὁμοσπονδιακή κυβέρνηση, ἡ Ἐπιτροπή θεωρεί ὅτι δέν είναι δυνατό νό δοθεί ̙πάντηση στό ερώτημα, ὅπως διατυπώθηκε ἀπό τόν παρα-πέμποντα δικαστή, άλλά ὅτι, ἀντιθέτως, ή ἑρμηνεία τοῦ κοινοτικού δικαίου επιτρέπει τήν παροχή στόν εθνικό δικαστή τῶν δεδομένων, μέ τή βοήθεια τῶν ὁποίων θά μπορέσει νά επιλύσει τήν ενώπιόν του διαφορά.
Διαθέτοντας πολύ λίγα στοιχεία γιά τά περιστατικά τῆς παρούσας υποθέσεως, ή 'Επιτροπή φρονεί ὅτι δέν μπορεί νά σχηματίσει ἀκριβή ἰδέα τοῦ χαρακτήρα των διατάξεων τοῦ διατάγματος περί άρτου καί ὅτι, ἑπομένως, δέν υπάρχει καμιά βεβαιότητα γιά τό ἄν ἡ πώληση τοῦ ἐν λόγω brioche μπορεί νά ἀπαγορευθεί εντελῶς ἡ ἄν μπορεί νά ἀπαγορευθεί ή πώληση τοῦ brioche αὐτοῦ ὑπό ὀνομασία στην οποία περιέχεται ἡ λέξη άρτος.
Κατά τήν 'Επιτροπή, τρεις εἶναι οἱ δυνατές αιτίες τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς διαθέσεως πρός πώληση τοῦ brioche :
- α)κατά πρώτο λόγο, 'ίσως τό «brioche δέν ἀνταποκρίνεται στίς ὀλλανδικές επιταγές, ὅσον άφορᾶ τή σύνθεση του: ή 'ίδια ὅμως ἡ 'Επιτροπή θεωρεί ὅτι, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν ἀγόρευση τῶν δικηγόρων τῆς Kelderman, δέν εἶναι ἡ σύνθεση τοῦ brioche πού δημιούργησε προβλήματα'
- β)εἶναι επίσης πιθανό ὁ χαρακτηρισμός eierbrood (άρτος μέ αυγά) να ἀντιβαίνει στίς διατάξεις τῆς ὀλλανδικής ἀποφάσεως περί άρτου, ἀλλ' ακόμα καί στην περίπτωση αυτή, ἡ 'Επιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ὁ χαρακτηρισμός αυτός δέ φαίνεται νά ἀντιβαίνει στην επιταγή αυτή, προσθέτει δέ ὅτι, ἄν πάντως αυτό συμβαίνει, δέν προκύπτει ἀπό αυτό κανένα ἀσυμβίβαστο πρός τό άρθρο 30, ἐφ' ὅσον ὁ χαρακτηρισμός αυτός δέ χρησιμοποιήθηκε ἀπό τήν εταιρεία Kelderman παρά μόνο σέ μεταγενέστερο στάδιο, δηλαδή ἀφοῦ τό προϊόν αυτό παρασκευάστηκε καί διατέθηκε στό εμπόριο εντός τῆς Γαλλίας σύμφωνα μέ τίς νόμιμες διατάξεις της χώρας αυτής
- γ)εἶναι τέλος πιθανό, ἡ ἀπαγόρευση πωλήσεως τοῦ brioche στίς Κάτω Χώρες νά ἀπορρέει ἀποκλειστικά ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ περιεκτικότητά του σέ ξηρή ουσία δέ βρίσκεται εντός τοῦ περιθωρίου βάρους πού προβλέπει, πρός τοῦτο, τό άρθρο 10 τῆς Broodbesluit. Ή 'Επιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ὁ ἀντικειμενικός σκοπός τῶν διατάξεων τοῦ άρθρου 10 δέν εἶναι τελείως σαφής καί ὅτι υπάρχουν δύο δυνατές ερμηνείες:
- 1)Τό ἐν λόγω άρθρο 10 δέν έχει εφαρμογή παρά μόνο στην περίπτωση πού ένα συγκεκριμένο προϊόν πωλείται ὡς άρτος έτσι, ή ἀδυναμία πωλήσεως τοῦ brioche στίς Κάτω Χώρες βασίζεται στό γεγονός ὅτι τό προϊόν αυτό διατίθεται πρός πώληση ὑπό τήν ὀνομασία eierbrood. Πάντως, ὁ εισαγωγέας θά μπορούσε εύκολα νά παρακάμψει τήν ἀπαγόρευση αὐτή μέ τήν πώληση τοῦ brioche ὑπό άλλη ὀνομασία. 'Αν ή ἑρμηνεία αύτη ἀποδείχθηκε ὀρθή, τότε τό διάταγμα περί άρτου ἀποτελεί μέτρο ισοδύναμου ἀποτελέσματος πρός ποσοτικό περιορισμό ἐπί τῶν εισαγωγών, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία ἀπαγορεύει τή διάθεση στό εμπόριο, εντός τῶν Κάτω Χωρών, άρτου ἡ ἀνάλογων εμπορευμάτων, πού ἔχουν παρασκευαστεί σέ άλλο Κράτος μέλος, σύμφωνα μέ τίς ισχύουσες στό κράτος αυτό διατάξεις, καί ἔχουν διατεθεί στό εμπόριο ὑπό συγκεκριμένη ονομασία, παρά τό ὅτι ἡ ὀνομασία αύτη πρέπει νά θεωρηθεί, στίς Κάτω Χώρες, ὡς ὀνομασία ἀρκετά σαφής καί ἀκριβής πρός χαρακτηρισμό τοῦ προϊόντος αὐτοῦ.
- 2)Μιά άλλη ερμηνεία τοῦ διατάγματος περί άρτου στηρίζεται στό κείμενο τοῦ ἄρθρου 3, ἀπό τό όποιο μπορεί νά συναχθεί ὅτι τό διάταγμα περί άρτου εφαρμόζεται σέ ὅλα τά εἴδη άρτου, καθώς καί στά προϊόντα πού εἶναι ἀνάλογα πρός τόν άρτο καί ικανά νά τόν ἀντικαταστήσουν. 'Επομένως, τό ἐν λόγω brioche δέν μπορεί νά διατεθεί στό εμπόριο παρά μόνο ἐφ᾽ ὅσον τηρηθούν οἱ διατάξεις τῆς Broodbesluit καί ἰδίως εκείνες τοῦ άρθρου 10. Στην περίπτωση αύτη, ή διάθεση στό εμπόριο εντός των Κάτω Χωρῶν προϊόντων, τά όποια παρασκευάζονται καί διατίθενται στό εμπόριο σέ συγκεκριμένο Κράτος μέλος, σύμφωνα μέ τίς Ισχύουσες στό κράτος αυτό διατάξεις, καθίσταται ἀδύνατη, τό δέ άρθρο 10 τοῦ ἐν λόγω διατάγματος πρέπει νά θεωρηθεί ὡς μέτρο ισοδύναμου ἀποτελέσματος πρός ποσοτικό περιορισμό ἐπί τῶν εισαγωγῶν, τό ὁποῖο ἀπαγορεύεται ἀπό τό άρθρο 30 της συνθήκης ΕΟΚ. Πρέπει πάντως νά ἐρευνηθεί ἄν ἡ διάταξη αὐτή μπορεί νά δικαιολογηθεί βάσει τοῦ άρθρου 36 τῆς συνθήκης. Βεβαίως, τό διάταγμα περί άρτου εκδόθηκε προς τό συμφέρον τῆς δημόσιας υγείας καί τῆς εντιμότητας τῶν εμπορικών συναλλαγών ἀλλα κατά τήν 'Επιτροπή, τό διάταγμα αυτό δέν ἀποτελεί τήν ἀπαραίτητη εγγύηση γιά τήν επιδίωξη τῶν δύο αυτών ἀντικειμενικών σκοπών. Κατ' ἀρχήν, ὅσον άφορα τό συμφέρον τῆς δημόσιας υγείας, τό άρθρο 10 δέν ἀναφέρεται στην ἴδια τή σύνθεση τοῦ άρτου, ἀφοῦ τό βάρος τῆς ξηρῆς ουσίας δέν καθορίζεται ἀνάλογα μέ τό συνολικό βάρος τοῦ άρτου. Ὅσο γιά τήν εντιμότητα τῶν εμπορικών συναλλαγών, τό συμφέρον αυτό μπορεί νά προστατευτεί μέ άλλα μέσα, πού θά δημιουργούσαν λιγότερα εμπόδια στίς συναλλαγές μεταξύ τῶν Κρατών μελών: Πρέπει ἰδίως νά προβλεφθεί ή παροχή τῶν ἀναγκαίων πληροφοριών στους ἀγοραστές, πχ. ὑπό μορφή επιτακτικών κανόνων περί επιγραφών.
Καταλήγοντας, ἡ 'Επιτροπή προτείνει νά δοθεί ἡ ἀκόλουθη ἀπάντηση στό ερώτημα πού ὑποβλήθηκε στό Δικαστήριο:
Ἡ έκφραση μέτρο Ισοδύναμου ἀποτελέσματος πρός ποσοτικούς περιορισμούς ἐπί τῶν εισαγωγών, πού χρησιμοποιείται στό άρθρο 30 τῆς συνθήκης, πρέπει νά λαμβάνεται ὑπό τήν έννοια ὅτι ἡ ἀπαγόρευση πού διατυπώνεται στό άρθρο αυτό ἀναφέρεται επίσης στόν ὅρο πού καθορίζεται σέ νομική ρύθμιση Κράτους μέλους καί ἐπιτάσσει ὅτι ἡ ποσότητα ξηρῆς ουσίας ενός άρτου πρέπει νά βρίσκεται εντός συγκεκριμένου περιθωρίου μεγεθών, ἐνῶ πρόκειται γιά τήν εἰσαγωγή άρτου πού νομίμως παρασκευάζεται καί διατίθεται στό εμπόριο εντός άλλου Κράτους μέλους.
<TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI>Ή ἑταιρεία Kelderman BV, κατηγορουμένη στην κύρια δίκη, εκπροσωπούμενη ἀπό τό δικηγόρο van Ewijk, ἡ κυβέρνηση τῶν Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Bos επικουρούμενο ἀπό τόν de Koe, επιθεωρητή δημόσιας ὑγείας καί ἡ Ἐπιτροπή, εκπροσωπούμένη ἀπό τό van Rijn, επικουρούμενο ἀπό τόν Wägenbaur, ἀνάπτυξαν τίς προφορικές τους παρατηρήσεις καί ἀπάντησαν σέ ερωτήσεις πού έθεσε τό Δικαστήριο στή συνεδρίαση τῆς 27ης Νοεμβρίου 1980.
Ὁ γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του στή συνεδρίαση τῆς 18ης Δεκεμβρίου 1980.