<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-559/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CJ0559</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2022:317">EU:C:2022:317</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20220428">28.4.2022 r.</DATE> – Sprawa C‑559/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Koch Media</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (dziesiąta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20220428">28 kwietnia 2022 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Prawa własności intelektualnej</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/48/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 14</KEYWORD><KEYWORD>Pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></KEYWORD><KEYWORD>Wezwanie do zaniechania naruszeń w celu wyegzekwowania prawa własności intelektualnej na drodze pozasądowej</KEYWORD><KEYWORD>Koszty adwokackie</KEYWORD><KEYWORD>Kwalifikacja</KEYWORD><KEYWORD>Uregulowanie krajowe ograniczające pod pewnymi warunkami kwotę tych podlegających zwrotowi kosztów</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑559/20</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken, Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20201006">6 października 2020 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20201026">26 października 2020 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Koch Media GmbH</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">FU,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),</P><P>w składzie: I. Jarukaitis, prezes izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i D. Gratsias, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: M. Campos Sánchez‑Bordona,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu Koch Media GmbH – A. Nourbakhsch, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller, M. Hellmann i U. Bartl, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – G. Braun, T. Scharf i S.L. Kalėda, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><?PAGE NO="2"?><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20211111">11 listopada 2021 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 157, s. 45</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Koch Media GmbH a FU w przedmiocie kosztów adwokackich podlegających zwrotowi poniesionych przez Koch Media w celu wyegzekwowania jej praw w drodze wezwania do zaniechania naruszeń, skierowanego do FU przed wniesieniem powództwa do sądu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2004/48</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy 10, 14 i 17 dyrektywy 2004/48 mają następujące brzmienie:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>(10)</NO.P><TXT>Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie systemów prawnych w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa [ochrony własności intelektualnej] na rynku wewnętrznym.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(14)</NO.P><TXT>Środki przewidziane w art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 1 i art. 9 ust. 2 wymagają stosowania tylko w stosunku do działań prowadzonych w skali handlowej. Pozostaje to jednak bez uszczerbku dla możliwości zastosowania tych środków przez państwa członkowskie również w odniesieniu do innych działań. Działania prowadzone w skali handlowej to działania skierowane na uzyskiwanie bezpośredniego lub pośredniego zysku ekonomicznego lub korzyści handlowej, ale normalnie nie obejmuje to działań prowadzonych przez działających w dobrej wierze konsumentów końcowych.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(17)</NO.P><TXT>Przewidziane w niniejszej dyrektywie środki, procedury i środki naprawcze w każdym przypadku powinny być ustalane tak, aby w należyty sposób uwzględniały specyfikę sprawy, włączając szczególne cechy każdego prawa własności intelektualnej, i w stosownym przypadku umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 tej dyrektywy, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Przedmiot<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Niniejsza dyrektywa dotyczy środków, procedur i środków naprawczych, niezbędnych do realizacji [egzekwowania] praw własności intelektualnej. Do celów niniejszej dyrektywy określenie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>prawa własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> obejmuje prawa własności przemysłowej<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 2 rzeczonej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Zakres<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, stanowi w ustępie 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Bez uszczerbku dla środków przewidzianych lub środków, które mogą być przewidziane w prawie wspólnotowym lub krajowym w zakresie, w jakim te środki mogą dawać właścicielom praw większe korzyści, przewidziane niniejszą dyrektywą, [środki], procedury i środki naprawcze stosuje się, zgodnie z art. 3, do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w prawie wspólnotowym i/lub prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Rozdział II tej dyrektywy zawiera art. 3–15, dotyczące środków, procedur i środków naprawczych regulowanych przez dyrektywę 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 3 dyrektywy 2004/48, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Obowiązki ogólne<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie zapewniają objęte niniejszą dyrektywą środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do stosowania [egzekwowania] praw własności intelektualnej. Powyższe środki, procedury i środki naprawcze są sprawiedliwe i słuszne oraz nie są nadmiernie skomplikowane czy kosztowne, ani też nie pociągają za sobą nierozsądnych ograniczeń czasowych czy nieuzasadnionych opóźnień.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Powyższe środki, procedury i środki naprawcze są również skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i stosowane w taki sposób, aby zapobiec tworzeniu ograniczeń handlu prowadzonego zgodnie z prawem i zapewnić zabezpieczenia przed ich nadużywaniem<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 13 tej dyrektywy, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="013.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Państwa członkowskie zapewniają, że [by] na wniosek poszkodowanej strony właściwe organy sądowe nakazują [nakazywały] naruszającemu, który świadomie lub mając rozsądne podstawy do posiadania takiej wiedzy zaangażował się w naruszającą [stanowiącą naruszenie] działalność, wypłacenie podmiotowi uprawnionemu odszkodowań odpowiednich do rzeczywistego uszczerbku, jaki ten poniósł w wyniku naruszenia.</P><P>Ustanawiając wysokość odszkodowań, organy sądowe:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>biorą pod uwagę wszystkie właściwe aspekty, także poniesione przez poszkodowaną stronę negatywne skutki gospodarcze z utraconymi zyskami włącznie, wszelkie nieuczciwe zyski uzyskane przez naruszającego oraz, we właściwych przypadkach, elementy inne niż czynniki ekonomiczne, w rodzaju np. uszczerbku moralnego, jaki naruszenie spowodowało dla właściciela praw;</TXT><P>lub</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>jako alternatywa dla lit. a) mogą one, we właściwych przypadkach, ustanowić odszkodowania ryczałtowe na podstawie elementów takich jak przynajmniej suma opłat licencyjnych, honorariów autorskich lub opłat należnych w razie poproszenia przez naruszającego o zgodę na wykorzystywanie praw własności intelektualnej, o którą chodzi.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="013.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Jeśli naruszający zaangażował się w działanie naruszające [stanowiące naruszenie] bez swojej wiedzy lub nie mając rozsądnych podstaw do posiadania takiej wiedzy, państwa członkowskie mogą stanowić, że organy sądowe mogą zarządzać albo zwrot zysków, albo wypłacenie odszkodowań, zależnie od ustalenia<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 14 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Państwa członkowskie zapewniają, że [by] rozsądne i proporcjonalne koszty sądowe oraz inne wydatki poniesione przez stronę wygrywającą są [były] pokrywane z reguły przez stronę przegrywającą, chyba że sprawiedliwość na to nie pozwala<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2001/29/WE</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010522">22 maja 2001 r.</DATE> w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="167" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 167, s. 10</REF.DOC.OJ>), zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Zakres<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, stanowi w ust. 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>[…] [N]iniejsza dyrektywa pozostawia niezmienione przepisy wspólnotowe i w żaden sposób nie narusza tych przepisów dotyczących:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>ochrony prawnej programów komputerowych;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Artykuł 8 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Sankcje i środki naprawcze<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, stanowi w ust. 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podmiot praw autorskich, którego interesy zostaną naruszone przez czynności dokonane na jego terytorium, mógł wytoczyć powództwo o odszkodowanie i/lub wnioskować o wydanie nakazu i w miarę potrzeby, domagać się przepadku naruszonych dóbr, jak również urządzeń, produktów lub części składowych określonych w art. 6 ust. 2<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2009/24/WE</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Dyrektywa 2009/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20090423">23 kwietnia 2009 r.</DATE> w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="111" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 111, s. 16</REF.DOC.OJ>) skodyfikowała i uchyliła dyrektywę Rady 91/250/EWG z dnia <DATE ISO="19910514">14 maja 1991 r.</DATE> w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="122" PAGE.FIRST="42" DATE.PUB="1991">Dz.U. 1991, L 122, s. 42</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Artykuł 1 dyrektywy 2009/24, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Przedmiot ochrony<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, przewiduje w ust. 1:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy państwa członkowskie chronią prawem autorskim programy komputerowe w taki sposób jak dzieła literackie w rozumieniu [Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych podpisanej w Bernie w dniu <DATE ISO="18860909">9 września 1886 r.</DATE> (Akt paryski z dnia <DATE ISO="19710724">24 lipca 1971 r.</DATE>), w brzmieniu uwzględniającym zmiany z dnia <DATE ISO="19790928">28 września 1979 r.</DATE>]. Do celów niniejszej dyrektywy pojęcie <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>program[ów] komputerow[ych]<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00AB" ID="QE0021"/> obejmuje ich przygotowawczy materiał projektowy<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Artykuł 7 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>Specjalne środki ochrony<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>Bez uszczerbku dla przepisów art. 4, 5 i 6 państwa członkowskie zapewniają zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym właściwe środki w stosunku do osoby dopuszczającej się któregokolwiek z następujących czynów:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>każda czynność wprowadzania do obrotu kopii programu komputerowego, jeśli dana osoba wiedziała lub miała podstawy do przyjęcia, że jest to kopia nielegalna;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Paragraf 97a Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte – Urheberrechtsgesetz (ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) z dnia <DATE ISO="19650909">9 września 1965 r.</DATE> (BGBl. 1965 I, s. 1273), w wersji mającej zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>UrhG<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>), zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>Wezwanie<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="097A.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>(1)</NO.PARAG><ALINEA>Przed wszczęciem postępowania sądowego poszkodowany obowiązany jest wezwać naruszającego do zaniechania bezprawnych działań i zaoferować mu możliwość zakończenia sporu poprzez zobowiązanie się naruszającego do powstrzymywania się od tych działań, pod rygorem zapłaty odpowiedniej kary umownej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="097A.002"><NO.PARAG>(2)</NO.PARAG><ALINEA><P>Wezwanie powinno w sposób jasny i zrozumiały</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>wskazywać nazwisko lub firmę poszkodowanego, jeżeli dokonującym wezwania nie jest sam poszkodowany, lecz jego pełnomocnik;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>dokładnie opisywać sposób naruszenia prawa;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>przedstawiać szczegółowo sposób obliczenia wysokości roszczenia o zapłatę w odniesieniu do odszkodowań lub zwrotu kosztów; oraz</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>w przypadku dochodzenia przez poszkodowanego zobowiązania do powstrzymywania się od określonych działań wskazywać, w jakim zakresie proponowane zobowiązanie wykracza poza uszczerbek stanowiący przedmiot wezwania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><P>Wezwanie, które nie odpowiada wymogom wskazanym w zdaniu pierwszym, jest bezskuteczne.</P><PARAG IDENTIFIER="097A.003"><NO.PARAG>(3)</NO.PARAG><ALINEA><P>Jeżeli wezwanie jest uzasadnione i odpowiada wymogom wskazanym w ust. 2 zdanie pierwsze pkt 1–4, można żądać zwrotu niezbędnych kosztów. Jeżeli poszkodowany skorzystał z usług adwokata, wysokość zwracanych niezbędnych kosztów zostaje ograniczona w odniesieniu do wynagrodzenia adwokackiego do kwoty obliczonej od wartości przedmiotu sporu, która w przypadku powództwa o zakazanie i zaniechanie wynosi 1000 EUR, jeżeli osoba, która ma zwrócić koszty</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>jest osobą fizyczną, która nie wykorzystuje utworów chronionych w rozumieniu niniejszej ustawy lub innych przedmiotów podlegających ochronie w rozumieniu niniejszej ustawy dla celów własnej działalności gospodarczej lub samodzielnej działalności zawodowej; oraz</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>nie została uprzednio zobowiązana do zaniechania określonych działań na podstawie umowy zawartej z osobą, która wystosowała wezwanie, lub na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu bądź postanowienia zabezpieczającego.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>Kwota wskazana w zdaniu drugim ma zastosowanie również w przypadku równoległego dochodzenia roszczeń o zakazanie i o zaniechanie. Zdanie drugie nie ma zastosowania, jeżeli w szczególnych okolicznościach danej sprawy kwoty tej nie można uznać za słuszną.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Koch Media jest właścicielem praw własności intelektualnej odnoszących się do gry komputerowej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>This War of Mine<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Chodzi o grę komputerową, która została wprowadzona do obrotu w listopadzie 2014 r. i która zgodnie ze informacjami pochodzącymi od Koch Media została wyróżniona niemiecką nagrodą w dziedzinie gier komputerowych. Zgodnie z postanowieniem odsyłającym cena sprzedaży utworu na rozpatrywanym rynku osiągnęła w pierwszych miesiącach po jego wydaniu kwotę przekraczającą 30 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W związku z tym, że udostępniając publicznie tę grę komputerową za pośrednictwem swojego łącza internetowego do pobierania na platformie wzajemnego udostępniania plików w ramach sieci równorzędnej (peer‑to‑peer), FU, osoba fizyczna, naruszył kilkakrotnie przysługujące Koch Media prawa własności intelektualnej, Koch Media upoważniła kancelarię adwokacką do celów wyegzekwowania jej praw, w szczególności poprzez wystosowanie względem FU wezwania do zaniechania bezprawnych działań, zgodnie z art. 97a UrhG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20150409">9 kwietnia 2015 r.</DATE> adwokaci Koch Media zaproponowali FU polubowne rozwiązanie, żądając zobowiązania się, pod rygorem odpowiedzialności umownej, do zaprzestania publicznego udostępniania tej gry do pobierania na platformie wzajemnego udostępniania plików oraz do zapłaty odszkodowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W związku z tym, że propozycja ta nie została zaakceptowana przez FU w zakresie zapłaty odszkodowania, a jedynie w zakresie zobowiązania do zaniechania bezprawnych działań, Koch Media wniosła powództwo odszkodowawcze do Amtsgericht Saarbrücken (sądu rejonowego w Saarbrücken, Niemcy). Uwzględniając to powództwo wyrokiem z dnia <DATE ISO="20200129">29 stycznia 2020 r.</DATE>, sąd ten stwierdził, że w okresie od <DATE ISO="20141126">26</DATE> do <DATE ISO="20141128">28 listopada 2014 r.</DATE> FU udostępniał omawianą grę komputerową, za pośrednictwem łącza internetowego, do pobierania na platformie wzajemnego udostępniania plików, co najmniej trzynaście razy. Ponadto wspomniany sąd obciążył FU kosztami postępowania, w tym kwotą 124 EUR wraz z odsetkami, tytułem kosztów adwokackich, które Koch Media musiała ponieść w celu dochodzenia swojego roszczenia o zaniechanie w drodze wezwania do zaniechania naruszeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Uznawszy w szczególności, że spółce Koch Media należy się zwrot całości kosztów adwokackich poniesionych przez nią na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania, stanowiących w niniejszej sprawie kwotę 984,60 EUR, co odpowiada wartości przedmiotu sporu w kwocie <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR, Koch Media wniosła apelację od tego orzeczenia do sądu odsyłającego, Landgericht Saarbrücken (sądu krajowego w Saarbrücken, Niemcy).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Sąd odsyłający twierdzi, że zwrot kosztów adwokackich poniesionych na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie ochrony praw własności intelektualnej, związanych z dochodzeniem roszczenia o zaniechanie naruszeń, jest uregulowany w prawie niemieckim przez § 97a UrhG. Zgodnie z tym przepisem właścicielowi prawa autorskiego, które zostało naruszone, może co do zasady zostać przyznany zwrot <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>niezbędnych kosztów<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>. W tym względzie, po pierwsze, z § 97a ust. 3 zdanie drugie UrhG wynika, że ustawodawca niemiecki ustala zasadniczo górną granicę wartości przedmiotu sporu na 1000 EUR dla kwoty podlegającej zwrotowi przez osoby fizyczne, co oznaczałoby, że znaczną część kosztów adwokackich ponosi właściciel praw własności intelektualnej. Po drugie, z art. 97a ust. 3 zdanie czwarte UrhG wynika, że na zasadzie wyjątku właściwy sąd może nie uwzględniać tej górnej granicy w przypadku <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>braku słuszności<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>. Natomiast z orzecznictwa Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy) wynika, że w przypadku gdy właściciel praw odnoszących się do bieżących filmów, muzyki lub DVD dochodzi swojego roszczenia o zaniechanie, wartość przedmiotu sporu wynosi w każdym razie ponad <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W tym kontekście sąd odsyłający zastanawia się, po pierwsze, czy koszty adwokackie związane z wezwaniem, takim jak będące przedmiotem zawisłej przed nim sprawy, należą do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, o których mowa w art. 14 dyrektywy 2004/48, czy też do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, o którym mowa w art. 13 tej dyrektywy, chyba że nie są one w ogóle objęte tą dyrektywą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Zdaniem sądu odsyłającego wezwanie, o którym mowa w § 97a UrhG, ma podwójny cel, mianowicie z jednej strony uniknięcie procesu poprzez polubowne rozstrzygnięcie sporu między stronami, a z drugiej strony ochronę, w przypadku dojścia do procesu, właściciela prawa własności intelektualnej przed ryzykiem obciążenia go kosztami postępowania, w przypadku gdy wniesie on powództwo o zaniechanie bez uprzedniego wezwania do zaniechania naruszeń, w sytuacji gdy strona pozwana od razu uznałaby jego żądanie za zasadne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Po drugie, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy w świetle wniosków płynących z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) odpowiednie dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że co do zasady koszty wezwania powinny również zostać zwrócone w całości, gdy naruszenie praw własności intelektualnej zostało popełnione przez osoby fizyczne, które nie działały w związku z żadnym interesem gospodarczym czy zawodowym, i czy pewne czynniki mogą prowadzić jedynie do zwrotu niewielkiej części tych kosztów. Na wypadek odpowiedzi twierdzącej sąd odsyłający zastanawia się, jakie koszty podlegałyby zwrotowi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Po trzecie, zgodnie z art. 14 dyrektywy 2004/48, koszty adwokackie poniesione przez stronę wygrywającą są pokrywane z reguły przez stronę przegrywającą, chyba że nie pozwala na to zasada słuszności. Tymczasem § 97a ust. 3 zdanie czwarte UrhG odwrócił stosunek między tą regułą a wyjątkiem. Otóż zgodnie z tym przepisem górna granica wartości przedmiotu sporu wynosząca 1000 EUR, mająca zastosowanie do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, nie ma zastosowania wyłącznie w szczególnym przypadku, w którym wartość ta jest niesłuszna w świetle okoliczności niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Podsumowując, sąd ten wyjaśnia, że jego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wpisuje się w kontekst dużej liczby zawisłych przed nim sporów, których rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów adwokackich dotyczących etapu poprzedzającego wszczęcie postępowania w sprawie ochrony praw własności intelektualnej jest uzależnione od wykładni prawa Unii, ponieważ orzecznictwo niemieckie jest w tym względzie bardzo rozbieżne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Landgericht Saarbrücken (sąd krajowy w Saarbrücken) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>1)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00AB" ID="QE0034"/> lub <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00AB" ID="QE0035"/> obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2004/48 poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)?</TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Czy prawo Unii, w szczególności w świetle</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>art. 3, 13 i 14 dyrektywy 2004/48;</P></ITEM><ITEM><P>art. 8 dyrektywy 2001/29; oraz</P></ITEM><ITEM><P>art. 7 dyrektywy 2009/24,</P></ITEM></LIST><P>należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2004/48 ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej oraz</P></ITEM><ITEM><P>przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu?</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części może znaleźć zastosowanie</TXT><P>przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych),</P><P>nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</P></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania pierwszego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że koszty poniesione przez właściciela praw własności intelektualnej z tytułu jego zastępstwa prawnego ustanowionego w celu uzyskania wyegzekwowania tych praw na drodze pozasądowej, takie jak koszty związane z wezwaniem do zaniechania naruszeń, wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> w rozumieniu tego przepisu. Pomocniczo sąd ten zastanawia się, czy takie koszty wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 13 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Jak wskazuje motyw 10 dyrektywy 2004/48, celem tej dyrektywy jest zbliżenie systemów prawnych państw członkowskich w zakresie środków egzekwowania praw własności intelektualnej w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu ochrony własności intelektualnej na rynku wewnętrznym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W tym celu dyrektywa 2004/48, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, obejmuje środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do zapewnienia wyegzekwowania praw własności intelektualnej. Artykuł 2 ust. 1 tej dyrektywy precyzuje, że środki, procedury i środki naprawcze stosuje się do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w prawie Unii lub prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Jednakże przepisy dyrektywy 2004/48 nie regulują wszystkich aspektów związanych z prawami własności intelektualnej, a odnoszą się jedynie do tych aspektów, które są nierozłącznie związane, po pierwsze, z egzekwowaniem praw własności intelektualnej, a po drugie, z naruszeniem tych praw, ponieważ ustanawiają skuteczne środki prawne służące zapobieganiu naruszeniom, ich zaniechaniu lub zadośćuczynieniu za każde naruszenie istniejącego prawa własności intelektualnej (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Ponadto przyjmując tę dyrektywę, prawodawca Unii zdecydował się na minimalną harmonizację w odniesieniu do egzekwowania praw własności intelektualnej w ogólności (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200709">9 lipca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Constantin Film Verleih</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑264/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:542">EU:C:2020:542</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Niemniej jednak, jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 44 opinii, należy stwierdzić, że w świetle celu, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony własności intelektualnej, dyrektywa 2004/48 ma zastosowanie zarówno do postępowań sądowych, jak i pozasądowych, ponieważ te dwa rodzaje postępowań mogą okazać się niezbędne do zapewnienia wyegzekwowania praw własności intelektualnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>I tak Trybunał orzekł już, że autonomiczne postępowanie poprzedzające powództwo o odszkodowanie, takie jak żądanie udzielenia informacji, w ramach którego na podstawie art. 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2004/48 skarżący zwraca się do dostawcy dostępu do Internetu o informacje umożliwiające identyfikację jego klientów w celu skutecznego wytoczenia powództwa przeciwko domniemanym sprawcom naruszenia, spełnia przewidziane w tym przepisie kryterium, a mianowicie aby takie żądanie było związane z <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>powództwem dotyczącym naruszenia prawa własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210617">17 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.I.C.M.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑597/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:492">EU:C:2021:492</NO.ECLI>, pkt. <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Ponieważ pozasądowe wezwanie stanowi formę poszukiwania polubownego rozwiązania sporu przed wniesieniem powództwa w ścisłym tego słowa znaczeniu, nie można uznać, że postępowanie to nie jest objęte zakresem stosowania dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Co się tyczy kwestii, czy koszty związane z wezwaniem wchodzą w zakres pojęć <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2004/48 lub też pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>odszkodowania<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu art. 13 tej dyrektywy, należy stwierdzić, że brzmienie art. 14 dyrektywy 2004/48 obejmuje nie tylko <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> w ścisłym znaczeniu tego słowa, lecz również <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> poniesione przez stronę <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>wygrywającą<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Przepis ten ma na celu wzmocnienie poziomu ochrony własności intelektualnej poprzez zapobieżenie temu, by strona poszkodowana nie była odwodzona od wszczęcia postępowania sądowego mającego na celu ochronę jej praw (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Szczególny cel realizowany przez ten przepis w pełni wpisuje się w cel, do którego zmierza w sposób ogólny dyrektywa 2004/48, a mianowicie zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu ochrony własności intelektualnej. W zgodzie ze wspomnianymi celami sprawca naruszenia praw własności intelektualnej powinien ogólnie w całości ponieść skutki finansowe swojego zachowania (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111018">18 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Realchemie Nederland</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑406/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:668">EU:C:2011:668</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Z uwagi na powyżej opisane cele oraz szerokie i ogólne sformułowanie art. 14 dyrektywy 2004/48, który odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>strony wygrywającej<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>strony przegrywającej<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, i bez wprowadzania uściślenia ani ograniczenia co do rodzaju postępowania, do którego zastosowanie znajduje ustanowiona przez ten przepis zasada, należy uznać, że przepis ten stosuje się do kosztów sądowych poniesionych w ramach wszelkich postępowań objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diageo Brands</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑681/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:471">EU:C:2015:471</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Jednak rozszerzająca wykładnia art. 14 dyrektywy 2004/48 – że przewiduje on, iż strona przegrywająca pokrywa co do zasady wydatki poniesione przez stronę wygrywającą, przy czym nie precyzuje w żaden sposób charakteru tych kosztów – może zbyt szeroko określić zakres stosowania tego artykułu, pozbawiając w ten sposób art. 13 tej dyrektywy jej skuteczności (effet utile) (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>I tak Trybunał orzekł w pkt 36 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), że art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że objęte <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>innymi wydatkami<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/> w rozumieniu tego przepisu są jedynie koszty, które są bezpośrednio i ściśle związane z danym postępowaniem sądowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Jeżeli, jak orzeczono w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w kontekście cech charakterystycznych sprawy, w której zapadł ten wyrok, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2004/48 powinny spełniać te kryteria, aby podlegać zwrotowi, to tym bardziej dotyczy to <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>, o których mowa w tym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Co się tyczy kwestii, czy koszty związane z wezwaniem stanowią <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>inne wydatki<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/48, należy stwierdzić, że o ile prawdą jest, że koszty związane z wezwaniem nie mogą zostać zakwalifikowane jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>koszty sądowe<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> w rozumieniu tego przepisu, ponieważ na tym etapie żaden spór nie toczy się jeszcze przed<?PAGE NO="11"?> sądem, o tyle nic w dyrektywie 2004/48 nie stoi na przeszkodzie zakwalifikowaniu tych kosztów jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, niezależnie od tego, że na tym przedsądowym etapie nie jest jeszcze pewne, czy właściciel danego prawa własności intelektualnej wytoczy następnie powództwo lub czy jego propozycja polubownego rozstrzygnięcia sporu zostanie przyjęta przez domniemanego sprawcę naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W zakresie, w jakim postępowanie związane z wezwaniem stanowi postępowanie niezbędne do zapewnienia wyegzekwowania praw własności intelektualnej, mające na celu uniknięcie lub nawet zastąpienie późniejszego postępowania sądowego, należy uznać, że z tych samych powodów, co przedstawione w pkt 32–35 niniejszego wyroku, koszty związane z doradztwem i reprezentowaniem w tym postępowaniu wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że koszty poniesione przez właściciela praw własności intelektualnej z tytułu jego zastępstwa prawnego ustanowionego w celu uzyskania wyegzekwowania tych praw na drodze pozasądowej, takie jak koszty związane z wezwaniem do zaniechania naruszeń, wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pytania drugiego</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi temu sądowi rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. Mając to na uwadze, Trybunał powinien w razie potrzeby przeformułować przedłożone mu pytania (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20211221">21 grudnia 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Randstad Italia</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑497/20</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:1037">EU:C:2021:1037</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W tym zakresie należy uznać, że poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, iż w sytuacji, w której naruszenie prawa własności intelektualnej zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej lub zawodowej, zwrot <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>, o których mowa w tym przepisie, którego może dochodzić właściciel tego prawa, jest obliczany w sposób ryczałtowy na podstawie wartości przedmiotu sporu ograniczonej przez to uregulowanie, chyba że sąd krajowy uzna, że z uwagi na szczególne cechy zawisłej przed nim sprawy zastosowanie takiego ograniczenia nie jest słuszne. Na wypadek udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej sąd odsyłający zmierza również do ustalenia, jakie czynniki powinien uwzględnić w celu ustalenia, czy koszty te są rozsądne i proporcjonalne w rozumieniu art. 14.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności – art. 14 dyrektywy 2004/48/WE ustanawia zasadę, zgodnie z którą rozsądne i proporcjonalne koszty sądowe oraz inne wydatki poniesione przez stronę wygrywającą są pokrywane z reguły przez stronę przegrywającą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Z jednej strony art. 14 tej dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia zwrotu jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>rozsądnych<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> kosztów sądowych. Wymóg ten, który ma zastosowanie zarówno do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>, jak i do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> w rozumieniu tego przepisu, odzwierciedla ogólny obowiązek przewidziany w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/48, zgodnie z którym państwa członkowskie powinny czuwać w szczególności nad tym, aby środki, procedury i środki<?PAGE NO="12"?> naprawcze niezbędne do zapewnienia wyegzekwowania praw własności intelektualnej, o których mowa w tej dyrektywie, nie były nadmiernie kosztowne (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Trybunał orzekł zatem, że nie są rozsądne nadmierne koszty wynikające z niezwykle wysokich honorariów uzgodnionych między stroną wygrywającą a jej adwokatem lub będące wynikiem świadczenia przez adwokata usług, które nie są uważane za niezbędne do zapewnienia wyegzekwowania danego prawa własności intelektualnej (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Z drugiej strony art. 14 dyrektywy 2004/48 przewiduje, że koszty sądowe, jakie ma pokryć strona przegrywająca sprawę, powinny być <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>proporcjonalne<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W tym względzie Trybunał orzekł, że kwestii, czy koszty te są proporcjonalne, nie można oceniać niezależnie od kosztów, jakie strona wygrywająca rzeczywiście poniosła z tytułu pomocy adwokata, w zakresie, w jakim są one rozsądne w rozumieniu pkt 49 niniejszego wyroku. O ile bowiem wymóg proporcjonalności nie oznacza, że strona przegrywająca powinna koniecznie zwrócić całość kosztów poniesionych przez drugą stronę, o tyle wynika z niego, że ta ostatnia strona ma prawo do uzyskania zwrotu co najmniej znacznej i stosownej części rozsądnych kosztów rzeczywiście poniesionych przez stronę wygrywającą (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Ponadto, co się tyczy w szczególności sytuacji osoby fizycznej, która poza zakresem swojej działalności gospodarczej lub zawodowej naruszała prawo własności intelektualnej, należy zauważyć, że jak wynika z motywu 14 dyrektywy 2004/48, warunek, zgodnie z którym aby naruszenia były objęte zakresem stosowania tej dyrektywy, muszą one zostać popełnione na skalę handlową, powinien mieć zastosowanie wyłącznie do środków dowodowych, środków dotyczących prawa do informacji oraz środków tymczasowych i zabezpieczających przewidzianych w rozdziale II tej dyrektywy, bez uszczerbku dla możliwości stosowania przez państwa członkowskie tych środków również do działań, które nie są prowadzone na skalę handlową (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210617">17 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.I.C.M.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑597/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:492">EU:C:2021:492</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Warunek ten nie znajduje zastosowania do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>kosztów sądowych<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>, o których mowa w art. 14 dyrektywy 2004/48. W konsekwencji na podstawie tego przepisu od indywidulanych sprawców naruszeń można co do zasady zasądzić zapłatę właścicielowi praw własności intelektualnej całości tych kosztów, o ile koszty te są rozsądne i proporcjonalne (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210617">17 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.I.C.M.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑597/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:492">EU:C:2021:492</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0089">89</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Niemniej jednak Trybunał przyznał, że dokonując transpozycji do swojego wewnętrznego porządku prawnego zasady ogólnej przewidzianej w art. 14 dyrektywy 2004/48, państwa członkowskie mogą ustalać stawki ryczałtowe. Trybunał wyjaśnił jednak, że stawki te powinny zapewnić, by koszty, którymi na mocy krajowych przepisów transponujących można obciążyć stronę przegrywającą, były rozsądne i by maksymalne kwoty, których można dochodzić z tytułu tych kosztów, również nie były zbyt niskie w stosunku do stawek normalnie stosowanych przez adwokatów w dziedzinie własności intelektualnej (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Gdyby bowiem sprawca naruszenia mógł zostać zobowiązany jedynie do zwrotu niewielkiej części rozsądnych kosztów adwokackich poniesionych przez właściciela naruszonego prawa własności intelektualnej, skutek odstraszający powództwa o stwierdzenie naruszenia byłby poważnie osłabiony, wbrew ogólnemu obowiązkowi wynikającemu z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48, a także wbrew jej głównemu celowi, polegającemu na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony własności intelektualnej na rynku wewnętrznym, który to cel został wyraźnie wskazany w motywie 10 tej dyrektywy, zgodnie z art. 17 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Ponadto do sądu krajowego należy również zapewnienie, aby przewidywalna kwota kosztów sądowych, którymi może zostać obciążony właściciel praw własności intelektualnej, nie była tego rodzaju, aby odwieść go od dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, zważywszy na pozostałe koszty, które musi on pokryć tytułem poniesionych wydatków pozasądowych, oraz na ich użyteczność z punktu widzenia powództwa głównego o naprawienie szkody (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160609">9 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Hansson</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑481/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:419">EU:C:2016:419</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W drugiej kolejności – poza kontrolą rozsądnego i proporcjonalnego charakteru kosztów podlegających zwrotowi art. 14 dyrektywy 2004/48 przewiduje, że ogólna zasada podziału tych kosztów nie ma zastosowania, jeżeli zasada słuszności zabrania nakładania na stronę przegrywającą zwrotu kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą, nawet jeśli są one rozsądne i proporcjonalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Trybunał orzekł, iż przepis ten dotyczy uregulowań krajowych umożliwiających sędziemu, w szczególnym przypadku, w którym stosowanie ogólnego systemu w zakresie kosztów sądowych prowadziłoby do wyniku uznanego za niesłuszny, odejście w drodze wyjątku od tej ogólnej zasady. Trybunał wyjaśnił jednak, że słuszność, z samej swej natury, nie może uzasadniać ogólnego i bezwarunkowego wykluczenia zwrotu kosztów przekraczających daną górną granicę (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160728">28 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>United Video Properties</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑57/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:611">EU:C:2016:611</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności – zgodnie z art. 14 dyrektywy 2004/48 w związku z jej motywem 17 uregulowanie krajowe transponujące wspomniany art. 14 powinno w każdym wypadku umożliwić sądowi orzekającemu o kosztach uwzględnienie w każdym przypadku jego szczególnych cech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>A zatem z uwagi na te szczególne cechy sąd krajowy mógłby w szczególności wziąć pod uwagę aktualność utworu, okres publikacji, okoliczność, że naruszenie praw zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej lub zawodowej, jak również, jak wynika z motywu 17 dyrektywy 2004/48, szczególne cechy danego prawa własności intelektualnej i ewentualnie umyślny lub nieumyślny charakter popełnionego naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Ponadto w ramach tego uwzględnienia szczególnych cech każdego przypadku konieczne jest również, by sąd odsyłający mógł zweryfikować, zgodnie z ogólnym obowiązkiem przewidzianym w art. 3 dyrektywy 2004/48, w szczególności sprawiedliwy, słuszny i niestanowiący nadużycia charakter żądania obciążenia kosztami związanymi z ustanowieniem pełnomocnika wystosowującego wezwanie do zaniechania naruszeń (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210617">17 czerwca 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>M.I.C.M.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑597/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:492">EU:C:2021:492</NO.ECLI>, pkt. <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Co się tyczy rozpatrywanego w postępowaniu głównym uregulowania krajowego, a mianowicie § 97a UrhG, to przewiduje ono, że koszty podlegające zwrotowi są obniżone poprzez zastosowanie do nich wartości przedmiotu sporu nieprzekraczającej 1000 EUR, w przypadku gdy osoba wezwana jest osobą fizyczną, która nie używa chronionych utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną do celów swojej indywidualnej działalności gospodarczej czy zawodowej. Jednakże ten sam § 97a przewiduje w ust. 3 zdanie czwarte wyjątek, w sytuacji gdy wspomniana wartość jest niesłuszna w szczególnych okolicznościach danej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 nie stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu, w zakresie, w jakim ma ono na celu zapewnienie, by koszty, które pokrywa strona przegrywająca, były rozsądne i proporcjonalne, o ile daje ono sądowi orzekającemu o kosztach możliwość uwzględnienia w każdym przypadku jego szczególnych cech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W tych okolicznościach na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że art. 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w sytuacji gdy naruszenie prawa własności intelektualnej zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej lub zawodowej, zwrot <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/>, o których mowa w tym przepisie, o który właściciel tego prawa może się ubiegać, oblicza się w sposób ryczałtowy, w oparciu o wartość przedmiotu sporu ograniczoną przez to uregulowanie, chyba że sąd krajowy uzna, że z uwagi na szczególne cechy zawisłej przed nim sprawy zastosowanie takiego ograniczenia nie jest słuszne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że koszty poniesione przez właściciela praw własności intelektualnej z tytułu ustanowienia zastępstwa prawnego w celu uzyskania wyegzekwowania tych praw na drodze pozasądowej, takie jak koszty związane z wezwaniem do zaniechania naruszeń, wchodzą w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/> w rozumieniu tego przepisu.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że w sytuacji gdy naruszenie prawa własności intelektualnej zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej lub zawodowej, zwrot <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>innych wydatków<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, o których mowa w tym przepisie, o który właściciel tego prawa może się ubiegać, oblicza się w sposób ryczałtowy, w oparciu o wartość przedmiotu sporu ograniczoną przez to uregulowanie, chyba że sąd krajowy uzna, że z uwagi na szczególne cechy zawisłej przed nim sprawy zastosowanie takiego ograniczenia nie jest słuszne.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>