<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1997ELA.1100640701.case.xml"><NO.CASE>C-248/96</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61996C0248</NO.CELEX><NO.SEQ>0013.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>6409</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>6426</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ κ. Γ. ΚΟΣΜΑ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-248/96</LEFT><RIGHT>GRAHAME και HOLLANDERS</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P>κ. <HT TYPE="UC">Γεωργίου Κοσμά</HT></P><P>της <DATE ISO="19970717">17ης Ιουλίου 1997</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ελληνική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Εισαγωγικές παρατηρήσεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Στην παρούσα υπόθεση, το Arrondissementsrechtbank te Amsterdam απευθύνει στο Δικαστήριο τρία προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία διατάξεων του σημείου 4 του αφορώντος στις Κάτω Χώρες τμήματος του παραρτήματος VI του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 της <DATE ISO="19710614">14ης Ιουνίου 1971</DATE><NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το κωδικοποιημένο κείμενο του ανωτέρω κανονισμού, όπως περιέχεται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19830602">2ας Ιουνίου 1983</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="230" DATE.PUB="1983" PAGE.FIRST="6">ΕΕ L 230, σ. 6</REF.DOC.OJ>) και τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1248/92 του Συμβουλίου της <DATE ISO="19920430">30ης Απριλίου 1992</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="136" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="7">ΕΕ L 136, σ. 7</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, καθώς και σχετικά με το κύρος των ενλόγω διατάξεων από της απόψεως των άρθρων 48 και 51 της Συνθήκης.</TXT><P>Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ δύο Ολλανδών υπηκόων αφενός, και του αρμοδίου ολλανδικού ασφαλιστικού οργανισμού, αφετέρου, σχετικά με το αν πρέπει να ληφθούν υπόψη οι περίοδοι στρατιωτικής θητείας που πραγματοποίησαν οι πρώτοι, προκειμένου να λάβουν αναλογική ασφαλιστική παροχή λόγω ανικανότητας προς εργασία.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Οι διατάξεις του ολλανδικού δικαίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Όπως προκύπτει από τον φάκελο της υποθέσεως, η υποχρεωτική ασφάλιση κατά της αναπηρίας διέπεται στις Κάτω Χώρες από δύο ρυθμίσεις: τον Wet op de Arbeidsongeschiktheidsverzekering της <DATE ISO="19660218">18ης Φεβρουαρίου 1966</DATE> (νόμο περί ασφαλίσεως κατά της ανικανότητας προς εργασία, στο εξής: WAO,) και τον Algemene Arbeidsongeschiktheidswet της <DATE ISO="19751211">11ης Δεκεμβρίου 1975</DATE> (γενικό νόμο περί ανικανότητας προς εργασία, στο εξής: AAW).</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ο WAO, ο οποίος άρχισε να ισχύει την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE>, καθιέρωσε την υποχρεωτική ασφάλιση των μισθωτών κατά της αναπηρίας.</TXT><P>Το άρθρο 3 του WAO ορίζει ότι μισθωτός είναι κάθε φυσικό πρόσωπο που τελεί σε σχέση εξηρτημένης εργασίας διεπόμενη από το ιδιωτικό ή το δημόσιο δίκαιο.</P><?PAGE NO="I-6410"?><P>Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο α, οι δημόσιοι υπάλληλοι εξαιρούνται του πεδίου εφαρμογής του WAO<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στην Ολλανδία, οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα εξομοιούμενα προς αυτούς πρόσωπα ασφαλίζοντο αρχικώς κατά της ανικανότητας προς εργασία δυνάμει του <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Pensioenwet<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (νόμου περί συντάξεων) του 1922. Ο νόμος αυτός αντικαταστάθηκε, το 1965, από τον <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Algemene Bourgcelijke<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> Pensioenweu (γενικό νόμο περί αστικών συντάξεων —ABPW): βλ. απόφαση της <DATE ISO="19951017">17ης Οκτωβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-227/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-3301">C-227/94, Olivieri-Coenen (Συλλογή 1995. ο. I-3301. σκίψη 5)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P><P>Το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο β', του WAO ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι δεν θεωρείται ως σχέση εξηρτημένης εργασίας η σχέση ενός προσώπου που εκπληρώνει υποχρέωση επιβαλλόμενη εκ του νόμου ή προκύπτουσα από ανάληψη υποχρεώσεως που δεν έχει σχέση με σύμβαση εργασίας και στην οποία προέβη το πρόσωπο αυτό έναντι των δημοσίων αρχών για σκοπούς εθνικής αμύνης.</P><P>Το δικαίωμα επί της παροχής και το ύψος της παροχής είναι ανεξάρτητα, σύμφωνα με τον νόμο αυτό, από τη διάρκεια των περιόδων ασφαλίσεως. Το ΰψος της παροχής υπολογίζεται βάσει του βαθμού αναπηρίας και του ύψους του ημερομισθίου του εργαζομένου (για το οποίο προβλέπεται ορισμένο ανώτατο όριο).</P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ο AAW, ο οποίος άρχισε να ισχύει την <DATE ISO="19761001">1η Οκτωβρίου 1976</DATE>, προβλέπει την υποχρεωτική ασφάλιση όλων των κατοίκων των Κάτω Χωρών κατά της αναπηρίας. Η κτήση του δικαιώματος επί των παροχών καθώς και ο υπολογισμός τους δεν υπόκεινται σε καμία προϋπόθεση σχετικά με τη διάρκεια των περιόδων ασφαλίσεως.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Τα πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ο Grahame, Ολλανδός υπήκοος, εργάσθηκε στην Ολλανδία από το 1957 έως το 1969/70. Από τις <DATE ISO="19591202">2 Δεκεμβρίου 1959</DATE> έως τις <DATE ISO="19600507">7 Μαΐου 1960</DATE> εξετέλεσε υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στην Ολλανδία και ακολούθως, μέχρι την <DATE ISO="19610501">1η Μαΐου 1961</DATE>, στην πρώην ολλανδική Νέα Γουινέα. Ακολούθως, ο Grahame διέμεινε και εργάσθηκε στη Γερμανία, τελευταία ως σερβιτόρος. Στις <DATE ISO="19891016">16 Οκτωβρίου 1989</DATE> κατέστη ανίκανος προς εργασία και έλαβε παροχές ασθενείας (όχι όμως παροχές ανικανότητας) μέχρι τις <DATE ISO="19910719">19 Ιουλίου 1991</DATE>, στη Γερμανία.</TXT><P>Με απόφαση της <DATE ISO="19931018">18ης Οκτωβρίου 1993</DATE>, ο αρμόδιος ολλανδικός ασφαλιστικός οργανισμός Nieuwe Algemene Bedrijfsvereniging (στο εξής: NAB), χορήγησε στον Grahame από τις <DATE ISO="19910720">20 Ιουλίου 1991</DATE>, ασφαλιστική παροχή, σύμφωνα με τον WAO, με ποσοστό αναπηρίας 80-100%. Για τον υπολογισμό του ύψους της παροχής, ο ΝΑΒ έλαβε υπόψη πέντε περίπου έτη εργασίας του Grahame στην Ολλανδία, χωρίς να συνυπολογίσει το χρόνο στρατιωτικής θητείας του τελευταίου.</P></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ο Hollanders, επίσης Ολλανδός υπήκοος, εξετέλεσε στην Ολλανδία υποχρεωτική στρατιωτική θητεία από τις <DATE ISO="19530610">10 Ιουνίου 1953</DATE> έως τις <DATE ISO="19550516">16 Μαΐου 1955</DATE>, ακολούθως δε εθελοντική θητεία μέχρι τις <DATE ISO="19580211">11 Φεβρουαρίου 1958</DATE>. Από το 1960 εργάσθηκε στο Λουξεμβούργο,<?PAGE NO="I-6411"?> όπου κατέστη ανίκανος προς εργασία το 1991.</TXT><P>Με απόφαση της <DATE ISO="19940322">22ας Μαρτίου 1994</DATE>, ο ΝΑΒ του χορήγησε παροχή σύμφωνα με τις διατάξεις του WAO, από <DATE ISO="19920617">17 Ιουνίου 1992</DATE>, βάσει ποσοστού αναπηρίας 80-100%. Για τον αναλογικό υπολογισμό της παροχής, ο WAO έλαβε υπόψη 35 έτη ασφαλίσεως, εκ των οποίων 4 περίπου στην Ολλανδία.</P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Και στις δυο περιπτώσεις, ο ΝΑΒ θεώρησε ότι ο χρόνος στρατιωτικής θητείας των ενδιαφερομένων δεν μπορούσε να εξομοιωθεί με <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>μισθωτή εργασία<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του παραρτήματος VI, τμήμα Θ, σημείο 4, στοιχείο α', του κανονισμού 1408/71 (όπως αυτός ίσχυε την <DATE ISO="19910720">20ή Ιουλίου 1991</DATE>) ή στοιχείο γ', της ίδιας διατάξεως (όπως αυτή ίσχυε στις <DATE ISO="19920617">17 Ιουνίου 1992</DATE>).</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Κατά των σχετικών αποφάσεων, οι ενδιαφερόμενοι προσέφυγαν ενώπιον του Arrondissementsrechtbank te Amsterdam, τμήμα διοικητικού δικαίου. Το τελευταίο δικαστήριο, επιληφθέν των υποθέσεων, εξέφρασε αμφιβολίες κατά πόσον η ανωτέρω διάταξη του κανονισμού 1408/71 είναι συμβατή με την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, που διακηρύσσεται στα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης, και ειδικότερα αν η εξαίρεση της παραγράφου 4 του άρθρου 48, σύμφωνα με την οποία οι διατάξεις του άρθρου 48 δεν εφαρμόζονται προκειμένου περί απασχολήσεως στη δημόσια διοίκηση, καταλαμβάνει και περιπτώσεις όπως οι επίδικες. Περαιτέρω, διερωτάται για το περιεχόμενο της εννοίας <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>περίοδος μισθωτής εργασίας<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>, από απόψεως κοινοτικού δικαίου, που απαντάται στο προμνησθέν σημείο 4 του παραρτήματος VI του κανονισμού. Ως εκ τούτου, θέτει το δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Τα προδικαστικά ερωτήματα</TXT></NP></TI></TITLE><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Έχουν τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ την έννοια ότι δεν συμβιβάζονται με αυτά οι διατάξεις του σημείου 4, στοιχείο α' ή στοιχείο γ', ανάλογα με το κρίσιμο χρόνο, του μέρους Ι του παραρτήματος VI του κανονισμού 1408/71, καθόσον δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη, κατά τον υπολογισμό αναλογικής παροχής βάσει του WAO, ορισμένες περίοδοι εργασίας διακινουμένων εργαζομένων;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Έχει το σημείο 4, στοιχείο α' ή στοιχείο γ', ανάλογα με τον κρίσιμο χρόνο, του μέρους Ι του παραρτήματος VI του κανονισμού 1408/71, όπως ίσχυε στις <DATE ISO="19910720">20 Ιουλίου 1991</DATE> και στις <DATE ISO="19920717">17 Ιουλίου 1992</DATE> αντιστοίχως, την έννοια ότι οι περίοδοι μισθωτής εργασίας και οι εξομοιούμενες προς αυτές περίοδοι που συμπληρώθηκαν στις Κάτω Χώρες πριν από την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE> περιλαμβάνουν:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>τις περιόδους κατά τις οποίες ο ενδιαφερόμενος εκπλήρωσε την<?PAGE NO="I-6412"?> υποχρεωτική στρατιωτική θητεία του βάσει της ολλανδικής νομοθεσίας,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>τις περιόδους κατά τις οποίες ο ενδιαφερόμενος υπηρέτησε εθελοντικά σας ολλανδικές ένοπλες δυνάμεις και συνεπώς υπήχθη στο ειδικό ασφαλιστικό σύστημα κατά της ανικανότητας προς εργασία που προβλεπόταν από τον νόμο για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους προς αυτούς εξομοιουμένους;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Έχει σημασία για την απάντηση στο ερώτημα 2 το αν οι περίοδοι κατά τις οποίες ο ενδιαφερόμενες εκπλήρωσε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία του βάσει της ολλανδικής νομοθεσίας συμπληρώθηκαν εντός ή εκτός του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας);<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Το κοινοτικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 48 της Συνθήκης καθιερώνει την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, ορίζοντας όμως στην παράγραφο 4, ότι: <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν εφαρμόζονται προκειμένου περί απασχολήσεως στη δημόσια διοίκηση<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το άρθρο 51 ορίζει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Το Συμβούλιο, προτάσει της Επιτροπής, λαμβάνει ομοφώνως στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως τα αναγκαία μέτρα για την εγκαθίδρυση της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, ιδίως με τη θέσπιση ενός συστήματος που να εξασφαλίζει στους διακινούμενους εργαζόμενους και στους εξ αυτών έλκοντες δικαιώματα:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>τον συνυπολογισμό όλων των περιόδων που λαμβάνονται υπόψη από τις διάφορες εθνικές νομοθεσίες για την κτήση και τη διατήρηση του δικαιώματος προς λήψη παροχής όπως και για τον υπολογισμό του ύψους αυτών-</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>την καταβολή των παροχών στα πρόσωπα που κατοικούν στις επικράτειες των κρατών μελών.<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Βάσει του τελευταίου άρθρου το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό 1408/71, καθώς και τον κανονισμό (ΕΟΚ) 574/72, της <DATE ISO="19710321">21ης Μαρτίου 1971</DATE>, περί του τρόπου εφαρμογής του ανωτέρω κανονισμού (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 138), ο κυριότερος σκοπός των οποίων συνίσταται στον συντονισμό των διαφόρων εθνικών νομοθεσιών στον οικείο τομέα, ώστε η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων να μην έχει ως αποτέλεσμα να περιέρχονται οι εργαζόμενοι, που κάνουν χρήση της ελευθερίας αυτής, σε μειονεκτική θέση έναντι των εργαζομένων που αναπτύσσουν τη δραστηριότητα τους εντός ενός μόνον κράτους μέλους.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6413"?><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Το άρθρο 40, παράγραφος 1, του κανονισμού 1408/71, το οποίο αφορά στις προϋποθέσεις χορηγήσεως παροχών αναπηρίας όταν ο εργαζόμενος υπήχθη διαδοχικά στις νομοθεσίες διαφορετικών κρατών μελών, εκ των οποίων τουλάχιστον η μία αποσυνδέει το ποσόν της παροχής αναπηρίας από την διάρκεια των περιόδων ασφαλίσεως (όπως εν προκειμένω η ολλανδική), παραπέμπει, για τον υπολογισμό του ύψους των παροχών, στις διατάξεις του κεφαλαίου 3 περί συντάξεων θανάτου και γήρατος, και ιδίως στο άρθρο 46, που αφορά στην εκκαθάριση των παροχών εκ μέρους κάθε ενός από τους εμπλεκομένους ασφαλιστικούς φορείς των κρατών μελών.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την εφαρμογή της ολλανδικής ρυθμίσεως περί ασφαλίσεως κατά της ανικανότητας προς εργασία, ο κανονισμός 1408/71, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως Grahame, στην κωδικοποιημένη του μορφή με τον κανονισμό 2001/83<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Μετά την τροποποίηση με τον κανονισμό 1390/81 (ΕΕ L 143, σ.1).</P></NOTE>, όριζε στο παράρτημα VI, στο τμήμα Θ που αφορά τις Κάτω Χώρες<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ήδη τμήμα Ι (αρχικά τμήμα ΕΓ).</P></NOTE>, σημείο 4, ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>Για την εφαρμογή του άρθρου 46, παράγραφος 2, του κανονισμού, οι ολλανδικοί φορείς θα τηρήσουν τις ακόλουθες διατάξεις:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>αν ο ενδιαφερόμενος, τη στιγμή που επήλθε η ανικανότητα προς εργασία με την αναπηρία που προέκυψε, ήταν μισθωτός κατά την έννοια του άρθρου 1 περίπτωση α) του κανονισμού, ο αρμόδιος φορέας καθορίζει το ποσό των παροχών εις χρήμα σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου της <DATE ISO="19660218">18ης Φεβρουαρίου 1966</DATE> περί ασφαλίσεως κατά της ανικανότητας προς εργασία (WAO), λαμβάνοντας υπόψη:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>τις περιόδους ασφαλίσεως που πραγματοποιήθηκαν υπό τον προαναφερθέντα νόμο της <DATE ISO="19660218">18ης Φεβρουαρίου 1966</DATE> (WAO),</P></ITEM><ITEM><P>(...)</P></ITEM><ITEM><P>τις περιόδους μισθωτής εργασίας και τις εξομοιούμενες προς αυτές περιόδους που πραγματοποιήθηκαν στις Κάτω Χώρες πριν από την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE>.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Εξ άλλου, ο κανονισμός, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως Hollanders, μετά την τροποποίηση του με τον κανονισμό 1248/92, όριζε στο ίδιο παράρτημα VI, τμήμα Ι, σημείο 4, τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>α)</NO.P><TXT>(...)</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Εάν (...) ο ενδιαφερόμενος δικαιούται ολλανδική παροχή αναπηρίας, η<?PAGE NO="I-6414"?> παροχή αυτή εκκαθαρίζεται, σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπονται στο άρθρο 46, παράγραφος 2 του κανονισμού:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>σύμφωνα με τις διατάξεις που προβλέπονται από τον (...) WAO, αν ο ενδιαφερόμενος, τη στιγμή κατά την οποία επήλθε η ανικανότητα προς εργασία ήταν ασφαλισμένος για τον κίνδυνο αυτό δυνάμει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους ως μισθωτός κατά την έννοια του άρθρου 1 στοιχείο α) του κανονισμού.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>(...)</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Για τον υπολογισμό των παροχών που εκκαθαρίζονται σύμφωνα με τον προαναφερθέντα νόμο της <DATE ISO="19660218">18ης Φεβρουαρίου 1966</DATE> (WAO) ή με τον προαναφερθέντα νόμο της <DATE ISO="19751211">11ης Δεκεμβρίου 1975</DATE> (AAW), οι ολλανδικοί φορείς λαμβάνουν υπόψη:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>τις περιόδους μισθωτής εργασίας και τις εξομοιούμενες περιόδους που έχουν πραγματοποιηθεί στις Κάτω Χώρες πριν από την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE>.</P></ITEM><ITEM><P>(...).<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/></P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Τέλος, στο άρθρο 1 ορίζεται ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>ιθ)</NO.P><TXT>ως <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201C"/>περίοδοι απασχολήσεως<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/> ή <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201C"/>περίοδοι μη μισθωτής δραστηριότητας<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> νοούνται οι περίοδοι που καθορίζονται ή αναγνωρίζονται ως τέτοιες από τη νομοθεσία υπό την οποία πραγματοποιήθηκαν, ως και κάθε εξομοιούμενη προς αυτές περίοδος, κατά το μέτρο που αναγνωρίζονται από τη νομοθεσία αυτή ως ισοδύναμες προς τις περιόδους απασχολήσεως ή προς τις περιόδους μη μισθωτής δραστηριότητας<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Επί της ουσίας</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Δεν αμφισβητείται ότι οι Grahame και Hollanders ήσαν μισθωτοί κατά τον χρόνο επελεύσεως της ανικανότητας προς εργασία και ότι επομένως υπάγονται στον κανονισμό, ότι δικαιούνται παροχών αναπηρίας από τον ολλανδικό φορέα και ότι η εκκαθάριση των σχετικών παροχών γίνεται στην προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με το άρθρο 46 σε συνδυασμό προς τις προμνη-σθείσες διατάξεις του παραρτήματος VI, τμήμα 4, περίπτωση α', ή περίπτωση γ', αντιστοίχως.</TXT><P>Δεδομένου, εξάλλου, ότι οι τελευταίες αυτές διατάξεις, όπως ίσχυσαν διαδοχικά, δεν διαφέρουν κατ' ουσίαν, είναι δε και οι κρίσιμες εν προκειμένω, θα τις αναφέρω<?PAGE NO="I-6415"?> στο εξής ως <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>οι κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος VI<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</P><P>Για λόγους συστηματικούς θα προταχθεί εξέταση του δευτέρου ερωτήματος και θα ακολουθήσει η έρευνα του τρίτου και τέλος του πρώτου ερωτήματος.</P></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Επί του δευτέρου ερωτήματος</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Με το ερώτημα αυτό το παραπέμπον δικαστήριο ερωτά αν οι περίοδοι στρατιωτικής θητείας, υποχρεωτικής και εθελοντικής, που πραγματοποιήθηκαν στις ολλανδικές ένοπλες δυνάμεις πριν από την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE> αποτελούν περιόδους μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενες προς αυτήν περιόδους, κατά την έννοια των κρίσιμων διατάξεων του παραρτήματος VI.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Ο ΝΑΒ και η Ολλανδική Κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι οι όροι <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>περίοδοι μισθωτής εργασίας και εξομοιούμενες προς αυτήν περίοδοι<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> στις κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος πρέπει να ερμηνευθούν με την έννοια που έχουν στο ολλανδικό δίκαιο. Οι στρατευμένοι, ενόψει των ειδικών διατάξεων στις οποίες υπόκεινται, δεν θεωρούνται κατά το δίκαιο αυτό ως μισθωτοί και επομένως η στρατιωτική υπηρεσία δεν αποτελεί μισθωτή εργασία ή εξομοιούμενη προς αυτήν.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, επικαλούμενη το άρθρο 13, παράγραφος 2, περίπτωση ε' του κανονισμού, καθώς και τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19951217">17ης Δεκεμβρίου 1995</DATE>, Olivieri-Coenen<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα, στην υποσημείωση 2.</P></NOTE> και της <DATE ISO="19940324">24ης Μαρτίου 1994</DATE>, Van Poucke<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-71/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1101">C-71/93. Συλλογή 1994, ο. I-1101</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, υποστηρίζει ότι οι ανωτέρω όροι περιλαμβάνουν τόσο την εθελοντική όσο και την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία ενόψει, ιδίως, της σχέσεως εξουσιάσεως που την χαρακτηρίζει.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Η Γαλλική κυβέρνηση, κατά την προφορική διαδικασία, επικαλούμενη το άρθρο 1, περίπτωση ιθ' του κανονισμού, υποστήριξε ότι οι επίμαχοι όροι πρέπει να ερμηνευθούν με την έννοια που έχουν στον WAO, ο οποίος δεν αναγνωρίζει την περίοδο στρατιωτικής θητείας ως περίοδο μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενη προς αυτήν, ενόψει και του ιδιαίτερου πειθαρχικού καθεστώτος που την χαρακτηρίζει. Παρατηρεί, ωστόσο, ότι σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 2, περίπτωση ε', τελευταία περίοδος, ο καλούμενος υπό τα όπλα μισθωτός, εφ' όσον είναι ασφαλισμένος, διατηρεί την ιδιότητά του αυτή, και επομένως, στην περίπτωση αυτή, η περίοδος στρατιωτικής θητείας ισοδυναμεί με περίοδο μισθωτής εργασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Θα πρέπει να υπομνησθεί, καταρχάς, ότι, κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία μιας διατάξεως του κοινοτικού δικαίου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνο το γράμμα της αλλά και, ενδεχομένως, τα συμφραζόμενά της και οι στόχοι που επιδιώκοvrai<?PAGE NO="I-6416"?> με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικώς, απόφαση της <DATE ISO="19970130">30ής Ιανουαρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-340/94" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-461">C-340/94, Dc Jacek (μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή) σκέψη 17</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Πρέπει να υπομνησθεί, ακολούθως, óu κατά πάγια επίσης νομολογία, το άρθρο 51 της Συνθήκης ΕΚ, το οποίο θέτει σε εφαρμογή ο κανονισμός 1408/71, προβλέπει τον συντονισμό και όχι την εναρμόνιση των νομοθεσιών των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως. Επομένως, οι ουσιαστικές και διαδικαστικές διαφορές μεταξύ των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών και, συνακόλουθα, <HT TYPE="ITALIC">μεταξύ</HT> των δικαιωμάτων των προσώπων που εργάζονται στα κράτη αυτά δεν επηρεάζονται από τη διάταξη αυτή<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. πρόσφατη απόφαση της <DATE ISO="19970612">12ης Ιουνίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-266/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-3279">C-266/95, García (μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 27)</REF.DOC.ECR>! προαναφερθείσα, στην υποσημείωση 7, απόφαση Dc Jacek, σκέψη 18, απόφαση της <DATE ISO="19970130">30ής Ιανουαρίου 1997</DATE>, C-4/95, Slöbcr κ.λπ. (μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 36), απόφαση της <DATE ISO="19860115">15ης Ιανουαρίου 1986</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="41/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="1">C-41/84, Pinna (Συλλογή 1986, ο. 1, ακέψη 20)</REF.DOC.ECR>, κ. d.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Στην προκειμένη περίπτωση, όπως ορθώς κατά τούτο παρατηρεί η Επιτροπή, οι κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος VI εισήχθησαν προκειμένου να καλυφθούν ασφαλιστικώς και όσοι παρέσχον εργασία πριν από την έναρξη ισχύος του WAO και επομένως δεν ήσαν ασφαλισμένοι σύμφωνα με τον νόμο αυτό<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Για τον λόγο αυτό οι ανωτέρω διατάξεις αναφέρονται αφενός μεν σε <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>περιόδους ασφαλίσεως<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> που πραγματοποιήθηκαν υπό τον WAO, αφετέρου δε σε <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>περιόδους μισθωτής εργασίας κλπ<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> που πραγματοποιήθηκαν πριν από την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE>, ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του WAO.</P></NOTE>. Προσθέτω: και προκειμένου να καλυφθούν κατά τρόπο ενιαίο και ομοιόμορφο με όσους πραγματοποίησαν περιόδους ασφαλίσεως υπό τον WAO<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Χαρακτηριστική είναι η διπτύπωση της αρχικής διατάξεως, στο παράρτημα V, τμήμα ΣΤ, σημείο 4, στοιχείο α' του κανονισμού, η οποία όριζε ότι : <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>Για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 46, παράγραφος 2 του κανονισμού θεωρούνται επίσης ως περίοδοι ασφαλίσεως που συνεπληρώθησαν δυνάμει της ολλανδικής νομοθεσίας περί της ασφαλίσεως κατά της ανικανότητος προς εργασία, οι περίοδοι μισθωτής εργασίας και οι εξομοιούμενες περίοδοι που συνεπληρώθησαν στις Κάτω Χώρες προ της <DATE ISO="19670701">1ης Ιουλίου 1967</DATE><QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Πράγματι, από την ρητή διατύπωση των διατάξεων αυτών, σύμφωνα με την οποία η παροχή αναπηρίας εκκαθαρίζεται, στην περίπτωση που ενδιαφέρει εδώ, <HT TYPE="ITALIC">σύμφωνα</HT> με τις διατάξεις του WAO, <HT TYPE="ITALIC">λαμβανομένων υπόψη</HT> των περιόδων μισθωτής εργασίας πριν τον WAO, συνάγεται ότι εργασία παρασχεθείσα προ της <DATE ISO="19670701">1ης Ιουλίου 1967</DATE> εξομοιούται, προς τον σκοπό της εφαρμογής του κανονισμού, με εργασία παρασχεθείσα υπό τον WAO. Κατά συνέπεια, η εργασία αυτή μπορεί να χαρακτηρισθεί ως <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>περίοδος μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενη προς αυτήν<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> και να ληφθεί υπόψη για τον καθορισμό της αναλογικής παροχής μόνο αν θα χαρακτηριζόταν ως τέτοια σύμφωνα με τον WAO, αν είχε πραγματοποιηθεί υπό τον νόμο αυτόν.</TXT><P>Με άλλα λόγια, ως περίοδοι μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενες περίοδοι, κατά την έννοια των κρίσιμων διατάξεων του παραρτήματος VI, πρέπει να νοηθούν οι περίοδοι που θα συνιστούσαν περιόδους ασφαλίσεως αν είχαν πραγματοποιηθεί υπό το καθεστώς του WAO, όπως ορθώς υποστηρίζει η Ολλανδική Κυβέρνηση. Επομένως, η στρατιωτική θητεία των προσφευγόντων στην κύρια δίκη αποτελεί <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>περίοδο μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενη προς αυτήν<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια του παραρτή VI του<?PAGE NO="I-6417"?> κανονισμού αν ασφαλίζεται ήδη από τον WAO.</P></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Η ερμηνεία αυτή, η οποία, κατ' εμέ, προκύπτει από μόνο το γράμμα των κρίσιμων διατάξεων του παραρτήματος VI, τελεί σε αρμονία και με τους ορισμούς των <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>περιόδων απασχολήσεως<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> και <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>περιόδων μη μισθωτής εργασίας<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> που περιέχονται στην προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 1, περίπτωση ιθ (ανωτέρω σημείο 15). Οι ορισμοί αυτοί, όπως προκύπτει από την εισαγωγική φράση του ενλόγω άρθρου, ισχύουν για ολόκληρο τον κανονισμό και παραπέμπουν, για τον χαρακτηρισμό της εργασίας περί της οποίας εκάστοτε πρόκειται, στο εθνικό δίκαιο υπό το οποίο πραγματοποιήθηκε η εργασία<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Είναι αλήθεια ότι στην διάταξη αυτή γίνεται λόγος για <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>περιόδους απασχολήσεως<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/> και όχι για <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>περιόδους μισθωτής εργασίας<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/>. Όμως, από την αντιδιαστολή που γίνεται στην ίδια διάταξη μεταξύ <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>περιόδων απασχολήσεως<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/> και <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>περιόδων μη μισθωτής εργασίας<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>, συνάγεται νομίζω, ευχερώς, ότι οι πρώτες περιλαμβάνουν οπωσδήποτε τις περιόδους μισθωτής εργασίας.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Η αντίθετη άποψη της Επιτροπής, κατά την οποία οι επίμαχοι όροι του παραρτήματος VI πρέπει να ερμηνευθούν ότι περιλαμβάνουν την εθελοντική και την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Η άποψη αυτή προϋποθέτει ότι οι επίμαχοι όροι του παραρτήματος έχουν αυτοτελές, κοινοτικό περιεχόμενο, το οποίο είναι ανεξάρτητο (ή και αντίθετο) προς ό,τι ορίζει το εθνικό δίκαιο.</TXT><P>Η προϋπόθεση όμως αυτή είναι κατά τη γνώμη μου εσφαλμένη.</P></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Πράγματι, η αποδοχή παρόμοιας απόψεως θα σήμαινε ότι ο κανονισμός, από όργανο συντονισμού, θα καθίστατο όργανο εναρμονίσεως των κοινωνικοασφαλιστικών νομοθεσιών των κρατών μελών, αντιθέτως προς τον δεδηλωμένο σκοπό του κοινοτικού νομοθέτη, όπως αυτός εκτέθηκε ανωτέρω (βλ. σημείο 22).</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Η άποψη αυτή, εξάλλου, έχει αποκρουσθεί από τη νομολογία. Ειδικότερα, με την προαναφερθείσα απόφαση De Jaeck<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ανωτέρω, υποσημείωση 7.</P></NOTE>, το Δικαστήριο, κληθέν να ερμηνεύσει τους όρους μισθωτές δραστηριότητες και μη μισθωτές δραστηριότητες που απαντούν στον τίτλο II του κανονισμού, έκρινε ότι <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>όπως ο χαρακτηρισμός ενός εργαζομένου ως μισθωτού ή ως μη μισθωτού κατά την έννοια των άρθρων 1, στοιχείο α, και 2, παράγραφος 1, του κανονισμού προκύπτει από το εθνικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως στο οποίο υπάγεται ο εργαζόμενος αυτός, πρέπει να νοούνται ως μισθωτές και ως μη μισθωτές δραστηριότητες, κατά την έννοια του τίτλου II του κανονισμού, οι δραστηριότητες οι οποίες θεωρούνται ως τέτοιες από τη νομοθεσία που ισχύει στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως στο κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου ασκούνται οι δραστηριότητες αυτές<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 23 και 34. Βλ., επίσης, απόφαση της <DATE ISO="19970130">30ής Ιανουαρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-221/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-609">C-221/95, Hervein (μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή), σκέψη 21</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Με την ίδια απόφαση, εξάλλου, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι οι ανωτέρω όροι του τίτλου II δεν έχουν αυτοτελή κοινοτική έννοια, η οποία μάλιστα να εξαρτάται από το εργατικό δίκαιο, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι ο κανονισμός περιορίζεται στον συντονισμό των νομοθεσιών των κρατών μελών στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 28.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6418"?><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Στην προκειμένη <HT TYPE="ITALIC">περίπτωση,</HT> από την διάταξη της παραπομπής προκύπτει ότι για να θεωρηθεί ένα πρόσωπο ως μισθωτός και να υπαχθεί στον WAO κριτήριο αποτελεί το αν το πρόσωπο αυτό τελεί σε σχέση εξηρτημένης εργασίας διεπομένης από το ιδιωτικό ή το δημόσιο δίκαιο. Εξαιρούνται ρητώς οι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ δεν θεωρείται ως εξηρτημένη εργασία η παρεχόμενη για σκοπούς εθνικής αμύνης.</TXT><P>Ειδικότερα, τα πρόσωπα που εκπληρώνουν υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, δεν απασχολούνται ούτε βάσει συμβάσεως, ούτε βάσει διορισμού σε δημοσιοϋπαλληλική θέση, δεν θεωρούνται ότι τελούν σε σχέση εξηρτημένης εργασίας, ούτε η απασχόληση τους λογίζεται ως τέτοια. Από ασφαλιστικής απόψεως, τα πρόσωπα αυτά υπάγονται στον Wet Arbeidsongeschiktheidsvoorziening Militairen (ολλανδικό νόμο περί ανικανότητας προς εργασία του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων, στο εξής: WAMIL), ο οποίος άρχισε να ισχύει το 1972.</P><P>Όσον αφορά τα πρόσωπα που εκτελούν εθελοντική στρατιωτική θητεία, η διάταξη της παραπομπής αναφέρει μόνον ότι η κατάσταση τους δεν διαφέρει ουσιωδώς από εκείνη της πρώτης κατηγορίας. Ο καθού στην κύρια δίκη διευκρινίζει ότι στρατολογούνται βάσει διατάξεων του δημοσίου δικαίου και ασκούν τα καθήκοντά τους ως στρατιωτικοί υπάλληλοι. Από ασφαλιστικής απόψεως, η διάταξη της παραπομπής βεβαιώνει ότι εμπίπτουν στις ειδικές διατάξεις που διέπουν την ασφάλιση του στρατιωτικού προσωπικού κατά της ανικανότητας προς εργασία.</P></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Από τα παραπάνω δύναται να συναχθεί ότι η στρατιωτική θητεία στην Ολλανδία, υποχρεωτική ή εθελοντική, δεν θεωρείται ως περίοδος μισθωτής εργασίας σύμφωνα με τον WAO και οι εκτελούντες τέτοια θητεία δεν υπάγονται στον WAO, αλλά σε ειδικά ασφαλιστικά συστήματα. Εξάλλου, από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προέκυψε ότι ο WAO έχει επεκταθεί επί των κατηγοριών αυτών έστω εμμέσως ή διά παραπομπής. Επομένως, με βάση όσα έχουν εκτεθεί ανωτέρω, οι επίμαχες περίοδοι στρατιωτικής θητείας των προσφευγόντων στην κύρια δίκη δεν μπορούν να θεωρηθούν ως <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>περίοδοι μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενες περίοδοι<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/> κατά την έννοια των κρίσιμων διατάξεων του παραρτήματος VI του κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή προβάλλει ότι οι παρέχοντες εθελοντική θητεία υπόκεινται σε σχέση εξουσιάσεως, ότι λογικώς λαμβάνουν μισθό έναντι των υπηρεσιών τους και ότι ως εκ τούτου θα πρέπει να θεωρηθούν ως δημόσιοι υπάλληλοι και η περίοδος στρατιωτικής θητείας ως περίοδος μισθωτής εργασίας κατά τις κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος. Επικαλείται δε προς τούτο τις προαναφερθείσες αποφάσεις Van Poučke και Olivieri-Coenen<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ανωτέρω, υποσημειώσεις 6 και 2 αντιστοίχως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Οι ισχυρισμοί αυτοί, κατά το μέρος που επιχειρούν να ερμηνεύσουν τις κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος αυτοτελώς και ασυνδέτως προς τις διατάξεις του WAO, βάσει των συγκεκριμένων ή των εικαζομένων χαρακτηριστικών της εθελοντικής<?PAGE NO="I-6419"?> στρατιωτικής θητείας στην Ολλανδία, θα πρέπει να απορριφθούν σύμφωνα με όσα έχουν ήδη εκτεθεί.</TXT><P>Όσον αφορά την απόφαση Van Poučke, δεν νομίζω ότι ασκεί επιρροή στην προκειμένη περίπτωση. Με την απόφαση αυτή κρίθηκε ότι Βέλγος στρατιωτικός ιατρός (δημόσιος υπάλληλος) εμπίπτει στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού <HT TYPE="ITALIC">δεδομένου ότι</HT> επί της κατηγορίας του είχε επεκταθεί ασφαλιστική νομοθεσία επί της οποίας εφαρμόζεται ο κανονισμός<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 9 και 11.</P></NOTE>. Ενόψει τούτου, κρίθηκε περαιτέρω ότι η ασκούμενη υπό την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου δραστηριότητα προσώπου εμπίπτοντος εξ αυτού του λόγου στον κανονισμό θεωρείται ως μισθωτή δραστηριότητα για τις ανάγκες της εφαρμογής του άρθρου 14γ του κανονισμού<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 19.</P></NOTE>. Δεν κρίθηκε, επομένως, ούτε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι, και ειδικότερα οι στρατιωτικοί, εμπίπτουν στον κανονισμό, ούτε ότι η δραστηριότητα τους θεωρείται άνευ ετέρου ως μισθωτή δραστηριότητα κατά τον κανονισμό.</P></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Η απόφαση Olivieri-Coenen δεν ασκεί ομοίως επιρροή εν προκειμένω. Με την απόφαση αυτή κρίθηκε ότι, προκειμένου να χορηγηθεί ολλανδική αναλογική παροχή αναπηρίας, οι περίοδοι κατά τις οποίες ένα πρόσωπο άσκησε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού βάσει συμβάσεως εργασίας με ιδιωτικό σχολείο αποτελούν περιόδους μισθωτής εργασίας κατά τις (και εδώ κρίσιμες) διατάξεις του παραρτήματος VI του κανονισμού, <HT TYPE="ITALIC">ακόμη και αν</HT> το πρόσωπο αυτό ήταν κατά την περίοδο αυτή ασφαλισμένο βάσει ειδικού συστήματος που ίσχυε για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους προς αυτούς εξομοιουμένους<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 18.</P></NOTE>. Δεδομένου ότι στην υπόθεση αυτή δεν αμφισβητείτο ότι η επαγγελματική δραστηριότητα της ενδιαφερόμενης αποτελούσε μισθωτή δραστηριότητα κατά το ολλανδικό δίκαιο<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο είχε τονίσει και ο καθού στην κύρια δίκη ολλανδικός ασφαλιστικός οργανισμός (βλ. τις προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα κ. Lenz επί της υποθέσεως, σημείο 12).</P></NOTE>, η έννοια της αποφάσεως είναι, κατά την άποψη μου, απλώς, ότι η παράλληλη ασφάλιση της ενδιαφερόμενης σε ειδικό σύστημα για τους δημοσίους υπαλλήλους δεν αναιρούσε τον χαρακτήρα της δραστηριότητας της ως μισθωτής δραστηριότητας κατά τον κανονισμό.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι το άρθρο 13, παράγραφος 2, περίπτωση ε' του κανονισμού ορίζει ότι <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>το πρόσωπο που καλείται ή επανακαλείται για την εκτέλεση στρατιωτικής θητείας ή πολιτικής υπηρεσίας σε ένα κράτος μέλος υπόκειται στην νομοθεσία του κράτους αυτού<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/> δεν επηρεάζει την ανωτέρω υποστηριχθείσα άποψη. Πράγματι, το άρθρο 13 ευρίσκεται στον τίτλο II που αναφέρεται στον προσδιορισμό της εφαρμοστέας νομοθεσίας. Όπως έκρινε το Δικαστήριο, όσον αφορά διάφορες διατάξεις της παραγράφου 2 του άρθρου 13, οι ενλόγω διατάξεις εφαρμόζονται σε περίπτωση συγκρούσεως νομοθεσιών, όταν δηλαδή για τήν ίδια περίοδο ο τόπος κατοικίας και ο τόπος απασχολήσεως του ενδιαφερομένου ευρίσκονται σε διαφορετικά κράτη μέλη<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αποφύσεις της <DATE ISO="19910221">21ης Φεβρουαρίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-245/88" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-555">C-245/88, Daalmeijer, (Συλλογή 1991, σ. Ι-555, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19910128">28ης Ιανουαρίου 1991</DATE>. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-198/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-5799">C-198/90, Επιτροπή κατά Ολλανδίας (Συλλογή 1991, σ. Ι-5799, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR> κ. ά.</P></NOTE>, και δεν σκοπούν στον καθορισμό των προϋποθέσεων υπάρξεως του δικαιώματος ή της υποχρεώσεως υπαγωγής σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως, ο οποίος εναπόκειται στην νομοθεσία κάθε<?PAGE NO="I-6420"?> κράτους μέλους<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. απόφαση της <DATE ISO="19900503">3ης Μαΐου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-2/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-1755">C-2/89, Kils (Συλλογή 1990. ο. I-1755. σκέψη 19)</REF.DOC.ECR>, προαναφερθείσα απόφαση De Jacck, σκέψη 27, απόφαση της <DATE ISO="19970130">30ης Ιανουαρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-4/95+c-5/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="36">C-4/95 και C-5/95, Slöber κ.λπ. (μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 36)</REF.DOC.ECR> κ. ά.</P></NOTE>. Στην προκειμένη περίπτωση, ούτε η εφαρμοστέα νομοθεσία ζητείται (είναι δεδομένο ότι πρόκειται για την ολλανδική), ούτε σύγκρουση νομεθε-σιών υφίσταται υφ' οιανδήποτε μορφή όσον αφορά την επίδικη περίοδο στρατιωτικής θητείας, οΰτε, εν πάση περιπτώσει, η διάταξη αυτή σκοπεί να υποχρεώσει ένα κράτος μέλος να θεωρήσει ως περίοδο ασφαλίσεως ή περίοδο μισθωτής εργασίας μία περίοδο την οποία η νομοθεσία του περί κοινωνικής ασφαλίσεως δεν αναγνωρίζει ως τέτοια<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βεβαίως, εάν και εφόσον η στρατιωτική υπηρεσία θεωρείται ως χρόνος ασφαλίσεως από την νομοθεσία του κράτους στο οποίο παρασχέθηκε, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να την αναγνωρίζουν ως τέτοια γιο τον υπολογισμό της αναλογικής παροχής, αχόμη και αν οι περίοδοι αυτές όεν έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη σύμφωνα με τη νομοθεσία τους ([βλ. απόφαση της <DATE ISO="19931215">15ης Δεκεμβρίου 1993</DATE>, συνεκδικααθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-113/92+C-114/92+C-156/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-6707">C-113/92, C-114/92 και C-156/92, Fabrizii (Συλλογή 1993, σ. I-6707, σκέψεις 22 και 25))</REF.DOC.ECR>. Και αντιστρόφως, εάν την αναγνωρίζουν για τους υπηκόους τους, οφείλουν να αναγνωρίζουν, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, την στρατιωτική θητεία που εκπληρώθηκε σε άλλο κράτος μέλος (βλ. απόφαση της <DATE ISO="19970625">25ης Ιουνίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-131/96" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-3659">C-131/96, Romero, μη δημοσιευθείσα ακόμη στη Συλλογή, σκέψεις 33 και 36)</REF.DOC.ECR>.</P><P>Παρομοίως, ένα <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>κοινωνικό πλεονέκτημα<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/>, κατά τον κανονισμό 1612/68, που αναγνωρίζεται στους ημεδαπούς (συνυπολογισμός χρόνου στρατιωτικής θητείας για τον προσδιορισμό της αρχαιότητας σε επιχείρηση), πρέπει να χορηγείται και στους διακινούμενους εργαζομένους που υπηρέτησαν στρατιωτική θητεία στην πατρίδα τους ((απόφαση της <DATE ISO="19691015">15ης Οκτωβρίου 1969</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="15/69" YEAR="1969" PAGE.ECR="127">15/69 Ugliola (Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 127)</REF.DOC.ECR>]. Ωστόσο, ένα πλεονέκτημα που παρέχεται σε ημεδαπούς κληρωτούς αλλά δεν αποτελεί <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>κοινωνικό πλεονέκτημα<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/> κατά τον κανονισμό 1612/68, διότι συνδέεται στενά με την στρατιωτική θητεία, δεν επιβάλλεται να χορηγηθεί και στους διακινούμενους εργαζομένους [(απόφαση της <DATE ISO="19960314">14ης Μαρτίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-315/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-1417">C-315/94, De Vos (Συλλογή 1996, σ. I-1417, σκέψεις 20 έως 23)</REF.DOC.ECR>]. Στις παραπάνω περιπτώσεις, πρόκειται περί επεκτάσεως σε διακινούμενους εργαζομένους δικαιωμάτων που ένα κράτος μέλος αναγνωρίζει σε κληρωτούς του και όχι περί επιβολής αυτοτελούς υποχρεώσεως σε ένα κράτος μέλος να αναγνωρίσει τέτοια δικαιώματα στους δικούς του κληρωτούς, όπως στην προκειμένη περίπτωση.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η Γαλλική κυβέρνηση επικαλέσθηκε κατά την προφορική διαδικασία το τελευταίο χωρίο της ίδιας περιπτώσεως ε' του άρθρου 13, το οποίο ορίζει ότι <QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>ο μισθωτός ή μη μισθωτός που καλείται ή επανακα-λείται να εκτελέσει στρατιωτική θητεία ή πολιτική υπηρεσία, διατηρεί την ιδιότητα του μισθωτού ή μη μισθωτού<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/>. Υποστήριξε ότι, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, η στρατιωτική θητεία του πρώτου προσφεύγοντος πρέπει να θεωρηθεί ως περίοδος μισθωτής δραστηριότητας, δεδομένου ότι αυτός, όπως προκύπτει από τη διάταξη της παραπομπής, υπηρετούσε ήδη ως σερβιτόρος κατά τον χρόνο της στρατεύσεώς του. Δεδομένου όμως óu, όπως εξέθεσα στο προηγούμενο σημείο, η ενλόγω περίπτωση ε', όπως και ολόκληρο το άρθρο 13, σκοπεί μόνο στον προσδιορισμό της εφαρμοστέας νομοθεσίας σε περίπτωση συγκρούσεως και όχι στην ρύθμιση των ουσιαστικών προϋποθέσεων της ασφαλίσεως, η διάταξη αυτή έχει απλώς την έννοια ότι, για τον προσδιορισμό της εφαρμοστέας νομοθεσίας ο καλούμενος υπό τα όπλα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με την ιδιότητα που είχε μέχρι τότε, ως μισθωτός ή μη μισθωτός. Επομένως, δεδομένου ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διατάξεως αυτής στην συγκεκριμένη περίπτωση, το επιχείρημα της Γαλλικής Κυβερνήσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτό.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επί τον τρίτου ερωτήματος</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει νόημα μόνο εφόσον η περίοδος στρατιωτικής θητείας μπορεί να θεωρηθεί ως περίοδος μισθωτής δραστηριότητας ή εξομοιουμένη προς αυτήν περίοδος κατά το παράρτημα VI. Συνεπώς, θα εξετάσω το τρίτο ερώτημα υπό την επιφύλαξη όσων ανεπτυχθησαν ήδη σχετικά με το δεύτερο ερώτημα.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τις κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος VI, για τον υπολογισμό των παροχών κατά τον WAO λαμβάνονται<?PAGE NO="I-6421"?> υπόψη οι περίοδοι μισθωτής εργασίας που πραγματοποιήθηκαν <HT TYPE="ITALIC">στις Κάτω Χώρες</HT> πριν από την <DATE ISO="19670701">1 7 1967</DATE>. Όπως συνάγεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου σε παρεμφερείς περιπτώσεις, κριτήριο για την δυνατότητα λήψεως υπόψη των περιόδων αυτών δεν μπορεί να είναι το γεγονός της ασκήσεως της δραστηριότητας του ενδιαφερομένου επί του εδάφους των Κάτω Χωρών, αλλά η επαρκής σύνδεση του με uç Κάτω Χώρες μέσω της υπαγωγής του σε σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως που εμπίπτει στον κανονισμό, στην προκειμένη περίπτωση τον WAO<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. απόφαση της <DATE ISO="19930330">30ής Μαρτίου 1993</DATE>, De Wil (Συλλογή 1993, σ. I-1221, σκέψη 21). βλ., επίσης, αποφάσεις της <DATE ISO="19861023">23ης Οκτωβρίου 1986</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="300/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="3097">C-300/84, Van Roosmalen (Συλλογή 1986, σ. 3097, σκέψεις 29 και 30)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19870709">9ης Ιουλίου 1987</DATE>, συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="82/86+103/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="3401">82/86 και 103/86, Laborero (Συλλογή 1987, ο. 3401, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Επομένως, και υπό την ρηθείσα επιφύλαξη βεβαίως, το γεγονός ότι τμήμα της στρατιωτικής θητείας του πρώτου προσφεύγοντος στις ολλανδικές ένοπλες δυνάμεις (δηλαδή στο ολλανδικό δημόσιο) πραγματοποιήθηκε εκτός του εδάφους των Κάτω χωρών δεν ασκεί καμμία επιρροή εν προκειμένω. Τόσο μάλλον όσο, όπως προκύπτει από τις γραπτές παρατηρήσεις του καθού στην κυρία δίκη, η πρώην ολλανδική Νέα Γουινέα, όπου πραγματοποιήθηκε η θητεία, αποτελούσε υπερπόντιο έδαφος της Ολλανδίας (βλ. άρθρο 227, παράγραφοι 1 και 3, καθώς και το παράρτημα IV της Συνθήκης ΕΚ και το Πρωτόκολλο της <DATE ISO="19570325">25ης Μαρτίου 1957</DATE>) μέχρι την Σύμβαση της <DATE ISO="19620815">15ης Αυγούστου 1962</DATE>, με την οποία η κυριαρχία επί του εδάφους αυτού μεταβιβάσθηκε στην Δημοκρατία της Ινδονησίας, και επομένως διατηρούσε ιδιαίτερες σχέσεις με τις Κάτω Χώρες<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. απόφαση της <DATE ISO="19770331">31ης Μαρτίου 1977</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="87/76" YEAR="1977" PAGE.ECR="191">87/76, Bozzone, (Συλλογή 1977, σ. 191, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT>Επί τον πρώτον ερωτήματος</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Με το ερώτημα αυτό, το παραπέμπον δικαστήριο ερωτά κατ' ουσίαν αν οι κρίσιμες διατάξεις του παραρτήματος VI του κανονισμού είναι συμβατές με τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης, κατά το μέρος που δεν προβλέπουν τον συνυπολογισμό των περιόδων στρατιωτικής θητείας για την λήψη αναλογικής παροχής ανικανότητας προς εργασία, καθώς και αν η εξαίρεση αυτή δικαιολογείται βάσει της παραγράφου 4 του άρθρου 48 της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Για την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα πρέπει πρώτα να εξετασθεί αν οι εκτε-λούντες υποχρεωτική και εθελοντική στρατιωτική θητεία θεωρούνται ως εργαζόμενοι κατά το άρθρο 48 της Συνθήκης και αν τυχόν εμπίπτουν στην εξαίρεση της παραγράφου 4 του άρθρου αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Θα πρέπει να υπομνησθεί καταρχάς ότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία, ο όρος <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>εργαζόμενοι<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/> στο άρθρο 48 έχει κοινοτικό περιεχόμενο και προσδιορίζεται με βάση αντικειμενικά κριτήρια τα οποία χαρακτηρίζουν την σχέση εργασίας, σε συνάρτηση με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ενδιαφερομένων, ενώ το ουσιώδες χαρακτηριστικό της σχέσεως εργασίας είναι ότι ένα άτομο παρέχει, κατά τη διάρκεια ορισμένου χρόνου, προς άλλο άτομο και υπό τη διεύθυνση του, υπηρεσίες έναντι των οποίων λαμβάνει αμοιβή, ανεξαρτήτως της φύσεως του νομικού δεσμού ως δημοσίου ή<?PAGE NO="I-6422"?> ιδιωτικού δικαίου<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., π. χ., απόφαση της <DATE ISO="19860703">3ης Ιουλίου 1986</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="c-667/85" YEAR="1986" PAGE.ECR="2121">C-667/85, Lawric-Blυm (Συλλογή 1986, σ. 2121, σκέψεις 16 και 17)</REF.DOC.ECR> και προαναφερθείσα στην υποσημείωση 7 απόφαση Dc Jacck, σκέψεις 26 και 27.</P></NOTE>. Πάντως, οι κανόνες περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εξασφαλίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων εκείνων που ασκούν ή επιθυμούν να ασκήσουν οικονομική δραστηριότητα<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19820323">23ης Μαρτίου 1982</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-53/81" YEAR="1982" PAGE.ECR="1035">C-53/81, Levin (Συλλογή 1982, α. 1035, σκέψη 17)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ερμηνεύοντας ευρέως τον όρο εργαζόμενοι, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι στο σύστημα της Συνθήκης οι δημόσιοι υπάλληλοι λογίζονται ως μισθωτοί εργαζόμενοι<NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. προαναφερθείσα στο σημείο 19 απόφαση Van Poucke, σκέψη 17.</P></NOTE> και δή ως ειδικότερη κατηγορία μισθωτών<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19960201">1ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-308/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-207">C-308/94, Naruschavicus (Συλλογή 1996, ο. I-207, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Η παράγραφος 4 του άρθρου 48 έχει περιορισμένο πεδίο εφαρμογής. Προβλέπει απλώς ότι τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να αποκλείουν την πρόσβαση υπηκόων άλλων κρατών μελών σε ορισμένες θέσεις της δημοσίας διοικήσεως, ενόψει του ευλόγου συμφέροντός τους να επιφυλάσσουν στους υπηκόους τους ένα σύνολο απασχολήσεων οι οποίες έχουν σχέση με την άσκηση της δημοσίας εξουσίας και με τη διαφύλαξη των γενικών συμφερόντων<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., π. χ., αποφάσεις της <DATE ISO="19801217">17ης Δεκεμβρίου 1980</DATE> (προδικαστική), <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="149/79" YEAR="1980" PAGE.ECR="3881">149/79, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή τόμος 1980/ΙΙΙ, σ. 537, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>. της <DATE ISO="19820526">26ης Μαΐου 1982</DATE> (οριστική, στην ίδια υπόθεση, σκέψη 7), της <DATE ISO="19860603">3ης Ιουνίου 1986</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-307/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="1725">C-307/84, Επιτροπή κατά Γαλλίας (Συλλογή 1986, ο. 1725, σκέψη 12)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19951122">22ας Νοεμβρίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-443/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4033">C-443/93, Βουγιούκας (Συλλογή 1995, σ. I-4033, σκέψεις 19 και 20)</REF.DOC.ECR>, κ. ά.</P></NOTE>. Το Δικαστήριο κρίνει κατά περίπτωση αν μία δραστηριότητα ή θέση εμπίπτει ή όχι στις ειδικές αυτές δραστηριότητες της δημοσίας διοικήσεως. Έτσι, παραδείγματος χάριν, έχει αποφανθεί ότι εμπίπτουν στην ανωτέρω διάταξη οι θέσεις του ελεγκτή προϊσταμένου τεχνικού γραφείου, του κυρίου ελεγκτή, του ελεγκτή έργων, του ελεγκτή απογραφών, του νυκτοφύλακα και του αρχιτέκτονα διαφόρων υπηρεσιών των δήμων Βρυξελλών και Auderghem<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. μνημονευθείσα, στην προηγουμένη υποσημείωση, απόφαση της <DATE ISO="19820526">26ης Μαΐου 1982</DATE>, Επιτροπή κατά Βελγίου, σκέψεις 8 και 11.</P></NOTE>, ενώ δεν εμπίπτουν οι θέσεις του/της νοσοκόμου σε δημόσιο νοσοκομείο<NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. μνημονευθείσα, στην ίδια υποσημείωση, απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας, σκέψη 13.</P></NOTE>, του (ασκούμενου) καθηγητή στη δημόσια εκπαίδευση<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. αναφερθείσα, στην υποσημείωση 24, απόφαση Lawric-Blum, σκέψη 29.</P></NOTE>, κ.λπ. Θα πρέπει πάντως να γίνει δεκτό ότι, όπως έχει ήδη επισημανθεί<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το σημείο 5 των προτάσεων του Γενικού Εισαγγελέα κ. Mancini οτην απόφαση Επιτροπή κατά Γαλλίας (προαναφερθείσα στην υποσημείωση 25) και τις προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα κ. Mayras στην απόφαση Revners (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="631">2/74, Συλλογή τόμος 1974, σ. 631, 665</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ορισμένες δραστηριότητες που συνδέονται στενά με την κυριαρχία του κράτους ή με την απορρέουσα από αυτήν εξουσία καταναγκασμού, όπως η εθνική άμυνα, η αστυνομία και η τήρηση της τάξεως, η επιβολή φόρων και η απονομή της δικαιοσύνης, υπάγονται αναμφίβολα στην παράγραφο 4 του άρθρου 48<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. και δήλωση της Επιτροπής, της <DATE ISO="19880318">18ης Μαρτίου 1988</DATE>, όσον αφορά την εφαρμογή του άρθρου 48, παράγραφος 4, όπου, πλην των ενλόγω ειδικών δραστηριοτήτων, αναφέρονται και η διπλωματική εκπροσώπηση, η απασχόληση σε υπουργεία, περιφερειακές κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες, νομοπαρασκευαστικές επιτροπές κ.λπ.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Με βάση τις σκέψεις αυτές, ένα πρόσωπο που εκτελεί υποχρεωτική στρατιωτική θητεία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μισθωτός και επομένως δεν εμπίπτει ούτε καταρχήν στο άρθρο 48. Πράγματι, όπως τόνισαν ορθώς ο καθού στην κύρια δίκη και η Ολλανδική Κυβέρνηση, η στρατιωτική θητεία αποτελεί εκτέλεση υποχρεωτικής υπηρεσίας έναντι του κράτους και όχι αμειβόμενη οικονομική δραστηριότητα στα πλαίσια σχέσεως εργασίας. Και τούτο έστω και αν υποτεθεί ότι ο στρατευμένος λαμβάνει ένα οικονομικό βοήθημα από το κράτος για την αντιμετώπιση προσωπικών<?PAGE NO="I-6423"?> εξόδων<NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., προς την ίδια κατεύθυνση, τις προτάσείς του Γενικού εισαγγελέα κ. Ruiz-Jarabo Colomer στην απόφαση De Vos (προμνημονευθείσα στην υποσημείωση 22), παράγραφο 41.</P></NOTE>. Ενόψει τούτων, δεν χρειάζεται να ερευνηθεί αν οι στρατιώτες εμπίπτουν στην ειδικότερη διάταξη της παραγράφου 4 του άρθρου 48<NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Δεν χωρεί αμφιβολία πάντως ότι, αν οι καλούμενοι υπό τα όπλα ήθελαν θεωρηθεί ως εν ευρεία εννοία μισθωτοί, θα υπήγοντο στο πεδίο εφαρμογής της παραγράφου 4.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, τα στοιχεία του φακέλου, παρότι λιγοστά, επιτρέπουν νομίζω το συμπέρασμα ότι οι εκτελούντες εθελοντική θητεία στην Ολλανδία θα πρέπει να θεωρηθούν ως εν ευρεία εννοία μισθωτοί, <HT TYPE="ITALIC">κατά την έννοια της Συνθήκης,</HT> όπως ορθώς κατά τούτο υποστηρίζει η Επιτροπή. Πράγματι, όπως ήδη εκτέθηκε<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ανωτέρω, σημείο 29.</P></NOTE>, τα πρόσωπα αυτά στρατολογούνται βάσει διατάξεων του δημοσίου δικαίου και ασκούν τα καθήκοντά τους ως στρατιωτικοί δημόσιοι υπάλληλοι. Περαιτέρω, κατά την Επιτροπή, η οποία δεν αντικρούσθηκε στο σημείο αυτό, τα πρόσωπα αυτά θα πρέπει να λαμβάνουν μισθό για τις υπηρεσίες τους. Ενόψει τούτων συμπεραίνω ότι η ενλόγω δραστηριότητα συνιστά επαγγελματική θητεία και ως τέτοια εμπίπτει στο άρθρο 48. Επιπλέον δε, ως εκ της φύσεως της, εμπίπτει και στην παράγραφο 4 του ενλόγω άρθρου.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Ας έλθουμε τώρα στο άρθρο 51, το οποίο επιτάσσει το Συμβούλιο να λάβει στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως τα αναγκαία μέτρα για την εγκαθίδρυση της ελεύθερης κυκλοφορίας των διακινουμένων εργαζομένων. Είναι νομίζω φανερό, για προφανείς συστηματικούς λόγους, ότι ο όρος εργαζόμενοι στο άρθρο 51 έχει το ίδιο εύρος με τον αντίστοιχο όρο στο άρθρο 48. Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο υποχρεούται να προβεί στον επιτασσόμενο συντονισμό ως προς όλους τους εργαζομένους του άρθρου 48<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. προαναφερθείσα, στην υποσημείωση 28, απόφαση Βουγιούκας, σκέψη 30.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Ωστόσο, το προσωπικό και το καθ' ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1408/71, είναι το μεν στενότερο, το δε ευρύτερο από το πεδίο εφαρμογής των άρθρων 48 και 51 της Συνθήκης. Έτσι, ενώ στην αρχική μορφή του ο κανονισμός επεκαλείτο ως νόμιμο έρεισμα το άρθρο 51 και περιοριζόταν στους μισθωτούς, με τον κανονισμό 1390/81 το πεδίο εφαρμογής του επεκτάθηκε και στους μη μισθωτούς. Δεδομένου όμως ότι οι τελευταίοι εμπίπτουν στα κεφάλαια 2 και 3 του τίτλου III της Συνθήκης, περί δικαιώματος εγκαταστάσεως και παροχής υπηρεσιών, αντιστοίχως (άρθρα 52 έως 66) και ως εκ τούτου το άρθρο 51 δεν παρείχε νόμιμο έρεισμα για την επέκταση (βλ. τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 1390/81), το Συμβούλιο προσέφυγε και στο άρθρο 235 της Συνθήκης. Εξάλλου, παρά το ότι, όπως ελέχθη, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι μισθωτοί κατά το άρθρο 48 της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. ανωτέρω, σημείο 41.</P></NOTE>, το άρθρο 4, παράγραφος 4 του κανονισμού εξακολουθεί να εξαιρεί τα ειδικά συστήματα των δημοσίων υπαλλήλων και των προς αυτούς εξομοιουμένων από το πεδίο εφαρμογής του, παρά το ότι η Επιτροπή έχει υποβάλει, από το 1991, πρόταση τροποποιήσεως του κανονισμού ώστε να συμπεριληφθούν σ' αυτόν και οι δημόσιοι υπάλληλοι<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="046" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 1992, C 46, α 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-6424"?><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Η παρατεταμένη αποχή του Συμβουλίου από την ρύθμιση της εκκρεμότητας αυτής καυτηριάσθηκε με ασυνήθιστη δριμύτητα στην απόφαση Βουγιοΰκα<NOTE NOTE.ID="E0042" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. σκέψεις 32 και 33. κατά ης οποίες οι ιδιαιτερότητες των συστημάτων αυτών και οι συνακόλουθες τεχνικές δυσχέρειες συντονισμού, που δικαιολογούσαν αρχικά την αποχή, δεν μπορούν να την δικαιολογούν επ' άπειρον και σκέψη 34, κατά την οποία με την αποχή του, το Συμβούλιο δεν εκπλήρωσε πλήρως την υποχρέωση εκ του άρθρου 51.</P></NOTE>. Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν θίγεται το κύρος του άρθρου 4, παράγραφος 4 του κανονισμού, ενόψει της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο ως προς την επιλογή των πλέον κατάλληλων μέτρων για την επίτευξη του επιδιωκομένου από το άρθρο 51 της Συνθήκης αποτελέσματος και της ελευθερίας του, προκειμένου να διασφαλίσει τον συντονισμό των ειδικών συστημάτων των δημοσίων υπαλλήλων, να απόσχει, τουλάχιστον μερικώς, των επί του παρόντος προβλεπομένων από τον κανονισμό τεχνικών (σκέψη 35).</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Η ερμηνεία αυτή συνάδει προς την φύση του κανονισμού ως οργάνου συντονισμού και όχι εναρμονίσεως των νομοθεσιών κοινωνικής ασφαλίσεως των κρατών μελών και καταδεικνύει πως το γεγονός ότι ένα πρόσωπο είναι μισθωτός σύμφωνα με την Συνθήκη, δεν του εξασφαλίζει αυτομάτως την υπαγωγή του σης ευεργετικές διατάξεις του κανονισμού. Και τούτο διότι ενώ η υπαγωγή στα ανωτέρω άρθρα της Συνθήκης γίνεται βάσει των αντικειμενικών χαρακτηριστικών της εργασιακής σχέσεως, η υπαγωγή στον κανονισμό γίνεται μέσω της υπαγωγής σε εθνικό σύστημα κοινωνικής ασφαλίσεως που καλύπτεται από τον κανονισμό, η τελευταία δε υπαγωγή τελεί υπό τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που τάσσει ο εθνικός νομοθέτης.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ενόψει τούτων δεν βλέπω καμμία αντίθεση των κρίσιμων διατάξεων του παραρτήματος VI προς τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης κατά το μέρος που παραπέμπουν στον WAO για τον προσδιορισμό των ληπτέων υπόψη περιόδων προς τον σκοπό υπολογισμού της επίμαχης αναλογικής παροχής αναπηρίας. Εξάλλου, το γεγονός ότι στα πλαίσια του ολλανδικού συστήματος κοινωνικής ασφαλίσεως η στρατιωτική θητεία δεν καλύπτεται από το γενικό ασφαλιστικό σύστημα κατά της αναπηρίας που ισχύει για τους μισθωτούς, αλλά από ειδικό σύστημα που ισχύει για τους δημοσίους υπαλλήλους (εξαιτίας του οποίου οι ενλόγω περίοδοι δεν δύνανται να συνυπολογισθούν, καταρχήν, στην συγκεκριμένη περίπτωση), δεν συνάπτεται με το κύρος των κρίσιμων διατάξεων του κανονισμού, αλλά ανάγεται στην καθόλα θεμιτή οργανωτική ελευθερία του εθνικού νομοθέτη στον τομέα της κοινωνικής ασφαλίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ωστόσο, όπως προκύπτει από την πολλάκις μνημονευθείσα απόφαση Βουγιούκας, σκέψη 36, το κύρος των κρίσιμων διατάξεων του παραρτήματος VI που σας προτείνω να αναγνωρίσετε, δεν συνεπάγεται την απόρριψη αιτήματος συνυπολογισμού οσάκις το αίτημα αυτό μπορεί να ληφθεί υπόψη ευθέως, κατ' εφαρμογήν των άρθρων 48 έως 51 της Συνθήκης, χωρίς να απαιτείται προσφυγή στους κανόνες συντονισμού που έχει θεσπίσει το Συμβούλιο.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την διάταξη της παραπομπής, επεσήμανε δε τόσο ο δεύτερος προσφεύγων με τις γραπτές και προφορικές παρατηρήσεις του όσο και η Γαλλική Κυβέρνηση στο ακροατήριο, όσον αφορά τους μισθωτούς<?PAGE NO="I-6425"?> που μπορούν να συγκριθούν με τους προσφεύγοντες, αλλά οι οποίοι δεν έχουν μετοικήσει σε άλλο κράτος μέλος, η παροχή που δικαιούνται βάσει του WAO δεν υφίσταται καταρχήν καμμία μείωση όσον αφορά τις επίμαχες στην προκειμένη περίπτωση περιόδους. Φαίνεται λοιπόν ότι οι προσφεύγοντες, αν είχαν παραμείνει και εργασθεί στην Ολλανδία θα είχαν δικαίωμα συνυπολογισμού των επίμάχων περιόδων στρατιωτικής θητείας, χάνουν όμως το δικαίωμα αυτό για τον μόνο λόγο ότι άσκησαν το δικαίωμα ελεύθερης διακινήσεως στο εσωτερικό της Κοινότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Η Ολλανδική Κυβέρνηση δεν αμφισβήτησε την διαπίστωση αυτή κατά την προφορική διαδικασία, ούτε προέβαλε κάποιον πειστικό λόγο για να δικαιολογήσει αντικειμενικά την διαφορετική μεταχείριση των εργαζομένων που διαμένουν στην Ολλανδία και αυτών που διακινούνται σε άλλα κράτη μέλη, ενώ εξάλλου δεν προκύπτει κάτι διαφορετικό από τον φάκελο της υποθέσεως. Επομένως, λαμβάνω την πραγματική βάση της διαπιστώσεως ως αποδεδειγμένη.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι η ανωτέρω μεταχείριση είναι σε θέση να αποτρέψει έναν Ολλανδό μισθωτό από το να ασκήσει το δικαίωμα ελεύθερης διακινήσεως και ότι συνιστά ως εκ τούτου συγκεκαλυμμένη δυσμενή διάκριση απαγορευομένη από τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης. Ως εκ τούτου, προτείνω να θεωρηθεί ότι μία ρύθμιση όπως η ενλόγω ολλανδική αντίκειται στα παραπάνω άρθρα της Συνθήκης, όπως κρίθηκε ήδη σε παρεμφερείς περιπτώσεις με τις αποφάσεις Βουγιούκας και Stöber, στις οποίες και παραπέμπω<NOTE NOTE.ID="E0043" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. προμνημονευθείσες αποφάσεις Βουγιουκας (ανωτέρω υποσημείωση 29), σκέψεις 38 και επόμενες και Slöbcr κ.λπ. (ανωτέρω, υποσημείωση 8), σκέψεις 36 έως 39.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Ενόψει τούτων, προτείνω να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο η εξής απάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>Η έκφραση <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="201C"/>περίοδοι μισθωτής εργασίας και εξομοιούμενες προς αυτές περίοδοι<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="201D"/> που πραγματοποιήθηκαν στις Κάτω Χώρες πριν από την <DATE ISO="19670701">1η Ιουλίου 1967</DATE> στο παράρτημα VI, Τμήμα που αφορά τις Κάτω Χώρες,<?PAGE NO="I-6426"?> σημείο 4, περίπτωση α', ή περίπτωση γ', του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19710614">14ης Ιουνίου 1971</DATE>, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε, αντιστοίχως, με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19830602">2ας Ιουνίου 1983</DATE> και με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1248/92 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920430">30ής Απριλίου 1992</DATE>, περιλαμβάνει την στρατιωτική θητεία, υποχρεωτική ή εθελοντική, στις ολλανδικές ένοπλες δυνάμεις, εφόσον η θητεία αυτή αναγνωρίζεται ως περίοδος μισθωτής εργασίας ή εξομοιούμενη προς αυτήν περίοδος από τον WAO. Υπό την επιφύλαξη αυτή δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι η θητεία πραγματοποιήθηκε εκτός του εδάφους των Κάτω Χωρών.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Από την εξέταση των διατάξεων αυτών του παραρτήματος VI, όπως ερμηνεύθηκαν ανωτέρω, δεν προέκυψαν στοιχεία ικανά να επηρεάσουν το κύρος τους εν σχέσει προς τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης ΕΚ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Τα άρθρα 48 και 51 της Συνθήκης ΕΚ πρέπει να ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι απαγορεύουν τη μη λήψη υπόψη, για τον υπολογισμό της αναλογικής παροχής αναπηρίας από τον αρμόδιο ολλανδικό οργανισμό, των περιόδων στρατιωτικής θητείας στις ολλανδικές ένοπλες δυνάμεις προκειμένου περί μισθωτού ο οποίος άσκησε το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας εντός της Κοινότητας, ενώ η εθνική νομοθεσία επιτρέπει να λαμβάνονται υπόψη αυτές οι περίοδοι προκειμένου περί μισθωτών οι οποίοι διαμένουν στην Ολλανδία.<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>