Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Tiende kamer)
3 september 2026 (*)
„ Hogere voorziening – Dumping – Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1100 – Invoer van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije – Definitief antidumpingrecht – Verordening (EU) 2016/1036 – Vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde – Correcties – Artikel 2, lid 10, onder i) – Commissies – Functies die vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent – Eén enkele economische eenheid – Criteria – Bewijsvoering – Artikel 2, lid 10, onder j) – Omrekening van valuta – Toepasselijke wisselkoers – Contract ter afdekking van het wisselkoersrisico ”
In zaak C‑498/24 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 17 juli 2024,
Çolakoğlu Metalurji AŞ, gevestigd te Istanbul (Turkije),
Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ, gevestigd te Istanbul,
vertegenwoordigd door J. Cornelis en F. Graafsma, advocaten,
rekwirantes,
andere partij in de procedure:
Europese Commissie, aanvankelijk vertegenwoordigd door G. Gattinara, G. Luengo en J. Zieliński, vervolgens door G. Gattinara en J. Zieliński als gemachtigden,
verweerster in eerste aanleg,
wijst
HET HOF (Tiende kamer),
samengesteld als volgt: E. Regan, waarnemend voor de president van de Tiende kamer, D. Gratsias en B. Smulders (rapporteur), rechters,
advocaat-generaal: R. Norkus,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 20 november 2025,
het navolgende
Arrest
1 Met hun hogere voorziening vorderen Çolakoğlu Metalurji AŞ (hierna: „CM”) en Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ (hierna: „ÇOTAŞ”) vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 8 mei 2024, Çolakoğlu Metalurji en Çolakoğlu Dış Ticaret/Commissie (T‑630/21, EU:T:2024:304; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht hun beroep tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2021/1100 van de Commissie van 5 juli 2021 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (PB 2021, L 238, blz. 32; hierna: „litigieuze verordening”) heeft verworpen voor zover deze verordening de door deze ondernemingen vervaardigde producten betrof.
Toepasselijke bepalingen
Internationaal recht
2 Bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten (PB 1994, L 336, blz. 1), heeft de Raad van de Europese Unie goedkeuring gehecht aan de op 15 april 1994 te Marrakesh ondertekende Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), alsmede aan de in de bijlagen 1 tot en met 3 bij deze overeenkomst opgenomen overeenkomsten, waaronder de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel van 1994 (PB 1994, L 336, blz. 103; hierna: „antidumpingovereenkomst”).
3 Artikel 2 („Vaststelling van dumping”) van de antidumpingovereenkomst bepaalt:
„[...]
2.3 Wanneer geen exportprijs beschikbaar is of de betrokken autoriteiten van oordeel zijn dat deze prijs onbetrouwbaar is wegens het bestaan van een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij, kan de exportprijs worden geconstrueerd aan de hand van de prijs waartegen de ingevoerde producten voor het eerst aan een onafhankelijke afnemer worden verkocht of – indien de producten niet aan een onafhankelijke afnemer worden wederverkocht of niet worden wederverkocht in de staat waarin zij werden ingevoerd – op een door de autoriteiten vastgestelde redelijke grondslag.
2.4 De exportprijs wordt op billijke wijze met de normale waarde vergeleken. Deze vergelijking geschiedt op hetzelfde handelsniveau, gewoonlijk het stadium af fabriek, en voor zo dicht mogelijk bij elkaar liggende verkoopdata. Voor elk geval wordt, naar gelang de bijzondere kenmerken van de zaak, rekening gehouden met verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen, waaronder verschillen op het gebied van verkoopvoorwaarden en ‑omstandigheden, belastingen en heffingen, handelsniveau, hoeveelheden, fysieke kenmerken en alle andere verschillen waarvan wordt aangetoond dat zij eveneens van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. [...] In de in lid [3] bedoelde gevallen worden correcties toegepast voor de kosten tussen invoer en wederverkoop, met inbegrip van de rechten, heffingen en winst. Indien in deze gevallen de prijzen niet geheel vergelijkbaar zijn, stellen de autoriteiten de normale waarde vast in een handelsstadium dat gelijkwaardig is aan het handelsstadium waarin de exportprijs werd geconstrueerd of passen zij de krachtens dit lid toegestane correctie toe. De autoriteiten delen de belanghebbenden mede welke gegevens zij voor een billijke vergelijking nodig hebben en leggen deze belanghebbenden geen onredelijke bewijslast op.
2.4.1 Wanneer de in lid 4 bedoelde vergelijking een omrekening van valuta noodzakelijk maakt, dient deze omrekening te geschieden tegen de omrekeningskoers die op de verkoopdatum [...] van toepassing was, met dien verstande dat wanneer de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer gekoppeld is, de bij de termijnverkoop toegepaste omrekeningskoers dient te worden gebruikt. Wisselkoersschommelingen worden buiten beschouwing gelaten en wanneer een onderzoek wordt ingesteld staan de autoriteiten de exporteurs een termijn van ten minste 60 dagen toe om hun exportprijzen aan te passen teneinde rekening te houden met wisselkoerswijzigingen in het onderzoektijdvak die een relatief permanent karakter hebben.
[...]”
Unierecht
4 Artikel 1 van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21; hierna: „basisverordening”) bepaalt:
„1. Een antidumpingrecht kan worden ingesteld op ieder product ten aanzien waarvan dumping plaatsvindt, wanneer het in de [Europese] Unie in het vrije verkeer brengen daarvan schade veroorzaakt.
2. Ten aanzien van een product wordt geacht dumping plaats te vinden indien de prijs van dit product bij uitvoer naar de Unie lager is dan een vergelijkbare prijs die in het kader van normale handelstransacties voor het soortgelijke product voor het land van uitvoer is vastgesteld.
[...]”
5 Artikel 2 van deze verordening („Vaststelling van dumping”) luidt:
„A. Normale waarde
[...]
B. Uitvoerprijs
8. De uitvoerprijs is de werkelijk betaalde of te betalen prijs van het product dat vanuit het land van uitvoer met het oog op uitvoer naar de Unie wordt verkocht.
9. Wanneer geen uitvoerprijs voorhanden is of deze onbetrouwbaar blijkt wegens het bestaan van een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij, mag de uitvoerprijs worden samengesteld op basis van de prijs waartegen de ingevoerde producten voor het eerst aan een onafhankelijke afnemer worden doorverkocht of, indien de producten niet aan een onafhankelijke afnemer worden doorverkocht of niet worden doorverkocht in de staat waarin zij zijn ingevoerd, op elke redelijke grondslag.
In die gevallen wordt voor alle tussen de invoer en wederverkoop gemaakte kosten, met inbegrip van rechten en heffingen, en voor winst een correctie toegepast, teneinde een betrouwbare uitvoerprijs franco grens Unie vast te stellen.
De elementen waarvoor een correctie wordt toegepast, omvatten die welke gewoonlijk door een importeur worden gedragen, doch worden betaald door een partij binnen of buiten de Unie die kennelijk met de importeur of de exporteur is geassocieerd of met deze een compensatieregeling heeft. Zij omvatten met name de gebruikelijke kosten van vervoer, verzekering, lading, overlading, lossing, en bijkomende kosten, evenals de douanerechten, alle antidumpingrechten en andere belastingen die in het land van invoer verschuldigd zijn uit hoofde van de invoer of de verkoop van de goederen, alsmede een redelijke marge voor verkoopkosten, algemene kosten, administratiekosten en winst.
C. Vergelijking
10. De uitvoerprijs wordt op billijke wijze met de normale waarde vergeleken. Deze vergelijking geschiedt in hetzelfde handelsstadium, voor verkopen op zo dicht mogelijk bij elkaar liggende data en met inachtneming van andere verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Wanneer de vastgestelde normale waarde en de uitvoerprijs niet op deze grondslag kunnen worden vergeleken, wordt door middel van correcties, naar gelang van de bijzondere kenmerken van elke zaak, rekening gehouden met verschillen tussen factoren waarvan wordt beweerd en aangetoond dat zij van invloed op de prijzen zijn en, dientengevolge, op de vergelijkbaarheid daarvan. Hierbij dienen dubbele correcties te worden vermeden, in het bijzonder wat de kortingen, rabatten, hoeveelheden en het handelsstadium betreft. Wanneer aan de gestelde voorwaarden is voldaan, kunnen correcties worden toegepast voor de hierna volgende factoren:
[...]
i) Commissies
Er wordt een correctie toegepast voor verschillen in de commissies die in verband met de verkoop van de betrokken producten worden betaald.
Onder ‚commissies’ wordt ook verstaan de marge van een handelaar die in het product of het soortgelijke product handelt indien de functies van deze handelaar vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent.
j) Omrekening van valuta
Wanneer ten behoeve van de prijsvergelijking valuta dienen te worden omgerekend, wordt daarvoor de wisselkoers op de datum van verkoop gebruikt. Wanneer echter de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, wordt de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers toegepast. De datum van verkoop is normaal de factuurdatum. Indien evenwel de datum van het contract, van de kooporder of van de orderbevestiging meer in overeenstemming is met de verkoopvoorwaarden, mag één van deze data worden gebruikt. Met wisselkoersschommelingen wordt geen rekening gehouden en exporteurs hebben 60 dagen de tijd om met duurzame veranderingen van de wisselkoersen gedurende het onderzoektijdvak rekening te houden.
[...]”
Voorgeschiedenis van het geding
6 De voorgeschiedenis van het geding is in de punten 2 tot en met 10 van het bestreden arrest uiteengezet en kan als volgt worden samengevat.
7 CM is een onderneming naar Turks recht die warmgewalste platte producten produceert en exporteert. ÇOTAŞ is een met haar verbonden handels- en exportonderneming naar Turks recht.
8 Op 14 mei 2020 heeft de Europese Commissie een antidumpingonderzoek geopend met betrekking tot de invoer in de Unie van bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (hierna: „betrokken product”).
9 Het onderzoek had betrekking op de periode van 1 januari tot en met 31 december 2019 (hierna: „onderzoektijdvak”). Het onderzoek naar de voor de schadebeoordeling nuttige ontwikkelingen had betrekking op de periode van 1 januari 2016 tot het einde van het onderzoektijdvak.
10 Op 6 januari 2021 heeft de Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2021/9 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op bepaalde warmgewalste platte producten van ijzer, van niet-gelegeerd staal of van ander gelegeerd staal van oorsprong uit Turkije (PB 2021, L 3, blz. 4; hierna: „voorlopige verordening”) vastgesteld, waarbij rekwirantes aan een voorlopig antidumpingrecht van 7,6 % werden onderworpen voor hun uitvoer van het betrokken product naar de Unie.
11 Op 5 juli 2021 heeft de Commissie de litigieuze verordening vastgesteld en daarbij op de invoer in de Unie van het door rekwirantes vervaardigde product een definitief antidumpingrecht van 7,3 % ingesteld.
Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest
12 Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 29 september 2021, hebben CM en ÇOTAŞ bij het Gerecht beroep ingesteld tot nietigverklaring van de litigieuze verordening.
13 Ter ondersteuning van hun beroep hebben rekwirantes vier middelen aangevoerd. Het eerste middel was ontleend aan schending van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening aangezien de correctie hoger was dan de betaalde commissie, er bij gebreke van een winstmarge geen correctie verschuldigd was en ÇOTAŞ een interne verkoopafdeling was en geen op commissiebasis werkende agent. Met het tweede middel werd betoogd dat artikel 2, lid 10, onder b), van de basisverordening was geschonden doordat een betaling van invoerrechten werd geëist om te kunnen overgaan tot een correctie uit hoofde van deze bepaling. Het derde middel was gebaseerd op een kennelijke beoordelingsfout van de Commissie doordat zij had geweigerd een maandelijkse of driemaandelijkse berekening van de dumpingmarge uit te voeren, en op een daaruit volgende schending van artikel 2, lid 10, van de basisverordening. Het vierde middel was ontleend aan schending van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening doordat de Commissie een correctie voor afdekkingswinsten en -verliezen had geweigerd.
14 Bij het bestreden arrest heeft het Gerecht deze vier middelen afgewezen en bijgevolg het beroep in zijn geheel verworpen.
Conclusies van partijen voor het Hof
15 Met hun hogere voorziening verzoeken rekwirantes het Hof:
– primair:
– het bestreden arrest te vernietigen;
– de litigieuze verordening nietig te verklaren, alsmede
– de Commissie te verwijzen in de door rekwirantes gemaakte kosten van deze hogere voorziening en van de procedure bij het Gerecht in zaak T‑630/21, en
– subsidiair:
– de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, en
– de beslissing omtrent de kosten van beide instanties aan te houden.
16 De Commissie verzoekt het Hof:
– de hogere voorziening af te wijzen, en
– rekwirantes te verwijzen in de kosten.
Hogere voorziening
17 Ter ondersteuning van de hogere voorziening voeren rekwirantes zes middelen aan. Het eerste middel is gebaseerd op een onjuiste toepassing van artikel 2, lid 10, van de basisverordening doordat het Gerecht de door de Commissie toegepaste correctie voor een door CM aan ÇOTAŞ betaalde commissie voor exportdiensten heeft bevestigd. Ter ondersteuning van hun tweede middel, dat uit drie onderdelen bestaat, voeren rekwirantes aan dat het Gerecht artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening onjuist heeft toegepast en de bewijzen in het dossier onjuist heeft opgevat door te oordelen dat zij geen economische eenheid vormden. Met hun derde middel betogen rekwirantes dat het Gerecht, ten eerste, het vermoeden van artikel 2, lid 9, van de basisverordening ten onrechte heeft toegepast op de in artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening bedoelde commissies, en, ten tweede, de bewijzen in het dossier onjuist heeft opgevat en hun recht om te worden gehoord heeft geschonden. Het vierde middel is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening doordat geen rekening is gehouden met de in een hedgingcontract opgenomen datum voor de vaststelling van de wisselkoers. Met hun vijfde middel betogen rekwirantes dat het Gerecht de conclusies van een rapport van het WTO-panel onjuist heeft uitgelegd. Het zesde middel, ten slotte, is gebaseerd op een onjuiste opvatting van de bewijzen doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat niet was aangetoond dat de wijzigingen in de productiekosten invloed hadden op de vergelijkbaarheid van de prijs, de schommelingen in de productiekosten slechts één productsoort betroffen en de ongelijke verdeling van de verkopen slechts drie productsoorten betrof.
Eerste middel
Argumenten van partijen
18 Rekwirantes betogen in essentie dat het Gerecht in de punten 46, 90 en 109 van het bestreden arrest artikel 2, lid 10, van de basisverordening onjuist heeft uitgelegd door te erkennen dat een correctie op de uitvoerprijs kon worden toegepast op grond dat ÇOTAȘ een commissie had ontvangen voor taken die waren verricht met het oog op de uitvoer van het door CM vervaardigde betrokken product, zonder dat deze taken een equivalent hadden bij de vaststelling van de normale waarde of dat voor de binnenlandse verkoop een commissie was betaald.
19 Volgens rekwirantes heeft CM deze commissie aan ÇOTAȘ betaald uit hoofde van indirecte algemene en administratieve kosten, voornamelijk reiskosten, salarissen, kantoorkosten en afschrijvingen. Dergelijke kosten zouden, indien zij door CM waren gemaakt, niet in mindering zijn gebracht op de uitvoerprijs, aangezien zij evenmin in mindering zouden zijn gebracht op de normale waarde. De aan ÇOTAȘ betaalde commissie is dus geen factor die invloed heeft op de vergelijkbaarheid van de prijzen, en de Commissie heeft niet aangetoond dat dit het geval was. Het enkele feit dat een in artikel 2, lid 10, van de basisverordening genoemde factor wordt aangevoerd, zoals in het onderhavige geval de betaling van commissie, volstaat niet om aan te tonen dat deze factor invloed heeft op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Het is aan de partij die om een correctie voor een van deze factoren verzoekt, om aan te tonen dat deze factor de vergelijkbaarheid van de prijzen kan beïnvloeden.
20 De Commissie betoogt dat het eerste middel ongegrond moet worden verklaard.
Beoordeling door het Hof
21 Om vast te stellen of een product met dumping is ingevoerd, moet op grond van artikel 2, lid 10, van de basisverordening een billijke vergelijking worden gemaakt tussen de uitvoerprijs en de normale waarde. Deze vergelijking geschiedt in hetzelfde handelsstadium, voor verkopen op zo dicht mogelijk bij elkaar liggende data en met inachtneming van andere verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Wanneer de vastgestelde normale waarde en de uitvoerprijs niet op deze grondslag kunnen worden vergeleken, moet door middel van correcties, naar gelang van de bijzondere kenmerken van elke zaak, rekening worden gehouden met verschillen tussen factoren waarvan wordt beweerd en aangetoond dat zij van invloed op de prijzen zijn en, dientengevolge, op de vergelijkbaarheid daarvan.
22 Artikel 2, lid 10, van de basisverordening noemt ter illustratie ook verschillende factoren waarvoor correcties kunnen worden toegepast wanneer aan de gestelde voorwaarden is voldaan.
23 Tot die factoren behoren de in punt i) van deze bepaling genoemde verschillen in de commissies die in verband met de verkoop van de betrokken producten worden betaald. Deze commissies omvatten ook de marge van een handelaar die in het betrokken product of het soortgelijke product handelt indien de functies van deze handelaar vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent.
24 De betaling van een commissie aan een agent bij de uitvoer van producten waarop een antidumpingonderzoek betrekking heeft, kan dus een correctie rechtvaardigen van de uitvoerprijs die in aanmerking is genomen bij de vergelijking van de uitvoerprijs met de normale waarde, wanneer die inaanmerkingneming noodzakelijk is om tot een billijke vergelijking te komen.
25 Uit vaste rechtspraak volgt bovendien dat de bewijslast ten aanzien van de toepassing van de specifieke correcties zoals opgesomd in artikel 2, lid 10, onder a) tot en met k), van de basisverordening op degenen rust die zich daarop willen beroepen. Wanneer een producent verzoekt om toepassing van een correctie, in beginsel een verlaging van de normale waarde of, logischerwijze, een verhoging van de uitvoerprijzen, is het dus aan hem om aan te geven en te bewijzen dat aan de voorwaarden voor toekenning van een dergelijke correctie is voldaan. In het omgekeerde geval, wanneer de instellingen van de Unie van mening zijn dat een correctie ter verlaging van de uitvoerprijs dient te worden toegepast omdat een aan een producent verbonden verkoopvennootschap functies uitoefent die vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent, is het aan deze instellingen om ten minste met elkaar overeenstemmende aanwijzingen te verstrekken die aantonen dat aan deze voorwaarde is voldaan (arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, punten 83 en 84 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
26 In de onderhavige zaak heeft het Gerecht in de punten 41, 42 en 45 van het bestreden arrest in essentie geoordeeld dat er, gelet op de overwegingen van de Commissie in de litigieuze verordening, een overeenkomst bestond tussen CM en ÇOTAȘ (hierna: „overeenkomst tussen rekwirantes”), op grond waarvan ÇOTAȘ tot taak had de kredietbrieven te controleren, de documenten voor de douaneafhandeling en het laden te regelen en te volgen, na het laden de noodzakelijke uitvoerdocumenten voor te bereiden en uitvoerprocedures af te handelen, zoals de inning van de kosten van de goederen. Het Gerecht heeft ook vastgesteld dat in de overeenkomst tussen rekwirantes was bepaald dat een commissie van 1 dollar (USD) (ongeveer 0,85 EUR) werd betaald per ton product die ÇOTAȘ voor uitvoer verkocht. Voorts hebben rekwirantes in antwoord op een maatregel tot organisatie van de procesgang bij het Gerecht uiteengezet dat ÇOTAȘ de winst behield uit de inning van deze commissie voor haar diensten als tussenpersoon bij de uitvoer.
27 Gelet op een en ander heeft het Gerecht in de punten 46, 90 en 105 van het bestreden arrest geoordeeld dat, ten eerste, de door ÇOTAŞ verrichte taken wel degelijk overeenkwamen met de taken die gewoonlijk worden verricht door een agent die een dienst levert met het oog op de uitvoer van het door de fabrikant vervaardigde product, en dat deze functies geen equivalent hadden bij de vaststelling van de normale waarde en, ten tweede, de Commissie terecht een correctie uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening had toegepast om een billijke vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs te waarborgen, aangezien de genoemde commissie bij de binnenlandse verkopen van het betrokken product niet werd betaald.
28 Anders dan rekwirantes stellen, heeft het Gerecht dus niet enkel het bestaan van een commissie in aanmerking genomen om te beoordelen of de Commissie had aangetoond dat een correctie van de uitvoerprijzen noodzakelijk was om een billijke vergelijking tussen deze prijzen en de normale waarde uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening te waarborgen. Zoals blijkt uit de punten 26 en 27 hierboven, heeft het Gerecht de aard van deze commissie in haar context beoordeeld.
29 Gelet op de in de punten 26 en 27 hierboven in herinnering gebrachte feitelijke vaststellingen, die vallen onder de soevereine bevoegdheid van het Gerecht behoudens een eventuele onjuiste opvatting van de feiten, heeft het Gerecht bovendien geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie terecht een correctie uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening had toegepast om rekening te houden met de aan ÇOTAȘ betaalde commissie. Met betrekking tot het in punt 19 hierboven in herinnering gebrachte argument van rekwirantes dat de aan ÇOTAȘ betaalde commissie werd geacht bepaalde kosten te dekken die volgens hen niet in mindering waren gebracht op de normale waarde, volstaat het op te merken dat het Gerecht in het kader van zijn soevereine beoordeling van de feiten daarentegen heeft geoordeeld dat de door ÇOTAȘ uitgeoefende functies, en bijgevolg de bij de uitoefening van haar functies gemaakte kosten, geen equivalent hadden bij de vaststelling van de normale waarde.
30 Derhalve moet het eerste middel ongegrond worden verklaard.
Tweede middel
Argumenten van partijen
31 Rekwirantes betogen dat het Gerecht deze bepaling onjuist heeft toegepast en de bewijzen onjuist heeft opgevat door te oordelen dat ÇOTAȘ een agent van CM was, hetgeen een correctie van de uitvoerprijs op grond van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening rechtvaardigde. Volgens rekwirantes vormden zij één enkele economische eenheid waarbinnen ÇOTAȘ de functies uitoefende van een interne afdeling die verantwoordelijk was voor de verkopen voor uitvoer binnen de Çolakoğlu Metalurji-groep.
32 Met het eerste onderdeel van hun tweede middel betogen rekwirantes dat het Gerecht in de punten 40 tot en met 49 van het bestreden arrest een onjuist en nieuw criterium heeft gehanteerd om te beoordelen of ÇOTAȘ een agent van CM was. Meer in het bijzonder heeft het Gerecht uitsluitend rekening gehouden met het feit dat er tussen rekwirantes een overeenkomst was gesloten waarin de betaling van een commissie was opgenomen, terwijl het Gerecht rekening had moeten houden met de inhoud zelf van de bedingen in deze overeenkomst in plaats van enkel het bestaan ervan vast te stellen, zoals blijkt uit de arresten van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad (C‑468/15 P, EU:C:2016:803); 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), en 14 juli 2021, Interpipe Niko Tube en Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant/Commissie (T‑716/19, EU:T:2021:457). Voorts heeft het Gerecht ten aanzien van het feit dat ÇOTAȘ de winst behield uit de op grond van die overeenkomst geïnde commissie, een nieuw criterium ingevoerd dat in de eerdere rechtspraak niet in aanmerking is genomen en niet relevant is, aangezien uit een dergelijk behoud van winst niet blijkt dat er sprake is van verschillende belangen of afhankelijkheid tussen twee vennootschappen. Bovendien zou de inaanmerkingneming van dit feit in strijd zijn met de beginselen inzake verrekenprijzen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO).
33 Met het tweede onderdeel van dit middel betogen rekwirantes dat het Gerecht in de punten 59 tot en met 62 van het bestreden arrest twee fouten heeft gemaakt. Ten eerste heeft het Gerecht het arrest van 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), miskend en de bewijzen onjuist opgevat door in punt 51 van het bestreden arrest te oordelen dat rekwirantes niet hadden getracht aan te tonen dat de rol van CM beperkt was tot betrokkenheid „op papier”, die uitsluitend bestond in de uitreiking van de factuur. Volgens rekwirantes heeft het Gerecht zich ten onrechte geconcentreerd op de vraag of de rol van CM beperkt was tot betrokkenheid „op papier”, in plaats van de onderliggende redenen voor de betrokkenheid van CM bij de betreffende verkopen voor uitvoer te onderzoeken. Ten tweede heeft het Gerecht een onjuist criterium toegepast door uitsluitend rekening te houden met het feit dat de producent rechtstreekse verkopen voor uitvoer verrichte, in plaats van met de omvang daarvan.
34 Met het derde onderdeel van dat middel betogen rekwirantes dat het Gerecht in de punten 66 en 67 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat het feit dat CM alle binnenlandse verkopen van het betrokken product zonder tussenkomst van een handelaar had verricht, erop wees dat deze producent over een interne verkoopafdeling beschikte en dat ÇOTAȘ bijgevolg niet als een dergelijke afdeling kon worden beschouwd. Volgens rekwirantes blijkt uit de arresten van 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), en 21 februari 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical e.a./Commissie (T‑762/20, EU:T:2024:113), niet dat de rechtstreekse binnenlandse verkopen van het betrokken product een relevante factor vormen bij de beoordeling of een producent en een met hem verbonden handelaar één enkele economische eenheid vormen in het kader van de uitvoer van dat product. In zijn conclusie in de gevoegde zaken Raad en Commissie/Interpipe Niko Tube en Interpipe NTRP (C‑191/09 P en C‑200/09 P, EU:C:2011:245, punt 66) heeft advocaat-generaal Mengozzi gewezen op de mogelijkheid dat een producent uit een derde land op zijn binnenlandse markt opereert door tussenkomst van een vennootschap die hij niet economisch controleert, terwijl hij zijn producten naar de Unie uitvoert via een onderneming waarmee hij één enkele economische eenheid vormt.
35 De Commissie acht alle onderdelen van het tweede middel ongegrond.
Beoordeling door het Hof
36 Zoals blijkt uit punt 21 hierboven, moet volgens artikel 2, lid 10, van de basisverordening een billijke vergelijking worden gemaakt tussen de uitvoerprijs en de normale waarde, waarbij volgens punt i) van deze bepaling mogelijk correcties op deze prijzen en waarde vereist zijn wegens verschillen tussen de commissies die in verband met de verkoop van de betrokken producten zijn betaald.
37 Een correctie uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder i), van deze verordening kan echter alleen worden toegepast wanneer de in een derde land gevestigde producent en de met hem verbonden distributeur die belast is met de uitvoer naar de Unie, één enkele economische eenheid vormen (arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, punt 39).
38 Bij de door artikel 2, lid 10, van die verordening voorgeschreven billijke vergelijking moet namelijk rekening worden gehouden met de economische realiteit van de betrokken entiteiten. Zo is geoordeeld dat niets in deze bepaling in de weg staat aan de toepassing van het begrip „één enkele economische eenheid” bij de definitieve vaststelling van de uitvoerprijs met het oog op een billijke vergelijking uit hoofde van die bepaling. Indien een producent zijn voor uitvoer naar de Unie bestemde producten afzet via een juridisch zelfstandige onderneming waarover hij echter economische controle heeft, staat geen enkele juridische of economische dwingende reden in de weg aan de erkenning dat deze twee bedrijven „één enkele economische eenheid” vormen (arrest van 16 februari 2012, Raad en Commissie/Interpipe Niko Tube en Interpipe NTRP, C‑191/09 P en C‑200/09 P, EU:C:2012:78, punt 54).
39 Met andere woorden, de scheiding van productie- en verkoopactiviteiten binnen een groep die uit juridisch zelfstandige vennootschappen bestaat, kan niets afdoen aan het feit dat het gaat om één enkele economische eenheid die op deze wijze activiteiten verricht die in andere gevallen worden verricht door een organisatie die ook juridisch een eenheid vormt. In deze omstandigheden kan de erkenning dat er sprake is van één enkele economische eenheid voorkomen dat kosten die kennelijk in de verkoopprijs van een product begrepen zijn wanneer de verkoop wordt verricht door een interne verkoopafdeling van de producent, niet meer daarin begrepen zijn wanneer de verkoop wordt verricht door een juridische zelfstandige vennootschap die echter economisch wordt gecontroleerd door de producent. Hieruit volgt dat een distributeur die één enkele economische eenheid vormt met een in een derde land gevestigde producent, niet kan worden geacht functies uit te oefenen die vergelijkbaar zijn met die van een op commissiebasis werkende agent in de zin van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening (arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, punten 40‑42 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
40 Om te beoordelen of er sprake is van één enkele economische eenheid tussen een producent en zijn distributeur, die een correctie uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening uitsluit, moet rekening worden gehouden met alle relevante factoren aan de hand waarvan de economische realiteit van de betrekkingen tussen deze producent en die distributeur kan worden bepaald, en moet in het bijzonder worden nagegaan of die producent die distributeur economisch controleert en hem taken opdraagt die in de regel worden verricht door een interne verkoopafdeling van de producent (zie in die zin arresten van 5 oktober 1988, Canon e.a./Raad, 277/85 en 300/85, EU:C:1988:467, punt 29; 10 maart 1992, Canon/Raad, C‑171/87, EU:C:1992:106, punten 9 en 10, en 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, punt 43).
41 De vaststelling of er sprake is van één enkele economische eenheid hangt dus af van een globale beoordeling van factoren aan de hand waarvan de economische realiteit van de door een distributeur jegens een producent uitgeoefende functies kan worden bepaald. Dit moet per geval worden bepaald, zonder dat vooraf kan worden vastgesteld wat het belang is van de factoren die voor deze globale beoordeling in aanmerking moeten worden genomen.
42 In het licht van deze overwegingen moeten de grieven worden beoordeeld die rekwirantes in de verschillende onderdelen van het tweede middel hebben aangevoerd.
43 In dit verband moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 37 tot en met 73 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de Commissie in de punten 79 tot en met 86 van de litigieuze verordening geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door eerst een globale beoordeling te verrichten van alle relevante factoren, te weten de overeenkomst tussen rekwirantes waarin de betaling van commissies was opgenomen, de rechtstreekse verkopen voor uitvoer en de rechtstreekse binnenlandse verkopen door CM, het feit dat CM 99,98 % van de aandelen in ÇOTAȘ in handen had, het feit dat ÇOTAȘ geen aankopen bij niet-verbonden leveranciers had gedaan en dat CM en ÇOTAȘ in hetzelfde gebouw waren ondergebracht, en vervolgens uit deze elementen af te leiden dat CM en ÇOTAȘ niet als één enkele economische eenheid konden worden beschouwd.
44 Met het eerste onderdeel van het tweede middel betogen rekwirantes dat het Gerecht zich niet enkel kon baseren op het feit dat rekwirantes een overeenkomst hadden gesloten waarin de betaling van een commissie door CM aan ÇOTAȘ was opgenomen.
45 In dit verband moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 41 tot en met 49 van het bestreden arrest heeft bevestigd dat de aanwijzingen die de Commissie in aanmerking heeft genomen om te bepalen of de activiteiten van ÇOTAȘ konden worden beschouwd als activiteiten van een op commissiebasis werkende agent, relevant waren. Van deze aanwijzingen heeft het Gerecht de volgende genoemd: ten eerste, de overeenkomst tussen rekwirantes waarin de betaling van een commissie was opgenomen van 1 USD per ton product die ÇOTAȘ voor uitvoer verkocht, ten tweede, het feit dat ÇOTAŞ de winst uit deze commissie behield en, ten derde, de functies die op grond van de overeenkomst tussen rekwirantes aan ÇOTAŞ waren toevertrouwd, namelijk de controle van de kredietbrieven, het regelen en volgen van de documenten voor de douaneafhandeling en het laden, het voorbereiden van de noodzakelijke uitvoerdocumenten na het laden en de afhandeling van de uitvoerprocedures, zoals de inning van de kosten van de goederen.
46 Voor zover rekwirantes het Gerecht verwijten dat het uitsluitend rekening heeft gehouden met het bestaan van de tussen rekwirantes gesloten overeenkomst waarin de betaling van een commissie was opgenomen, en niet met de bedingen van die overeenkomst, zoals het echter wel heeft gedaan in de arresten van 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), en 14 juli 2021, Interpipe Niko Tube en Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant/Commissie (T‑716/19, EU:T:2021:457), moet worden vastgesteld dat deze grief berust op een onjuiste lezing van het bestreden arrest.
47 In punt 45 van het bestreden arrest heeft het Gerecht namelijk geoordeeld dat uit de overeenkomst tussen rekwirantes voortvloeide dat ÇOTAȘ tot taak had om de kredietbrieven te controleren, de documenten voor de douaneafhandeling en het laden te regelen en te volgen, de noodzakelijke uitvoerdocumenten na het laden voor te bereiden en uitvoerprocedures af te handelen, zoals de inning van de kosten van de goederen. Bovendien heeft het Gerecht in datzelfde punt aangegeven dat in die overeenkomst ook was bepaald dat CM de belangrijkste verkoopgerelateerde functies behield, zoals de klantenwerving en het opstellen met klanten van de noodzakelijke contract- en verkoopvoorwaarden, waaronder het soort product, de prijs of de laadtijd.
48 Uit het feit dat het Gerecht in punt 49 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat het bestaan zelf van de overeenkomst tussen rekwirantes in aanmerking moest worden genomen als een van de aanwijzingen op grond waarvan de activiteiten van ÇOTAȘ konden worden beschouwd als activiteiten van een op commissiebasis werkende agent, kan geenszins worden afgeleid dat het daardoor een irrelevante factor in aanmerking heeft genomen en aldus ten onrechte is afgeweken van het arrest van het Hof van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad (C‑468/15 P, EU:C:2016:803). De beoordeling van de draagwijdte van de bedingen van een overeenkomst veronderstelt namelijk dat deze overeenkomst bestaat, zodat de inaanmerkingneming van zowel het bestaan van die overeenkomst als de inhoud van die bedingen relevante factoren zijn om na te gaan en eventueel vast te stellen of er sprake is van één enkele economische eenheid.
49 Bijgevolg moet de in punt 46 hierboven geformuleerde grief ongegrond worden verklaard.
50 Voorts moet deze grief ongegrond worden verklaard voor zover rekwirantes het Gerecht verwijten dat het een criterium zou hebben ingevoerd dat niet is gebaseerd op eerdere rechtspraak en in strijd zou zijn met de internationale regels inzake verrekenprijzen, doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat het feit dat ÇOTAŞ de winst behield uit de commissie die zij inde op grond van de overeenkomst tussen rekwirantes, een aanwijzing was dat zij de activiteiten uitoefende van een op commissiebasis werkende agent.
51 Het feit dat het behoud van winst na de inning van een commissie nog niet als een relevante factor is erkend door het Hof of het Gerecht, betekent namelijk niet dat dit geen aanwijzing is waarmee het Gerecht rekening kon houden om vast te stellen of een handelaar economisch onafhankelijk is ten opzichte van een producent. In de onderhavige zaak heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door, als aanwijzing voor een dergelijke economische onafhankelijkheid van ÇOTAȘ ten opzichte van CM en dus voor de beoordeling of er sprake is van één enkele economische eenheid tussen deze ondernemingen, rekening te houden met het feit dat ÇOTAȘ de winst behoudt die zij van CM ontvangt voor haar diensten als tussenpersoon bij de uitvoer.
52 Anders dan rekwirantes stellen, kan de relevantie van deze aanwijzing niet ter discussie worden gesteld op grond van het feit dat CM, als aandeelhouder van 99,98 % van de aandelen in ÇOTAȘ, de winst van ÇOTAȘ zal ontvangen wanneer laatstgenoemde dividenden uitbetaalt of wordt ontbonden. Afgezien van het feit dat niet is aangetoond dat ÇOTAȘ dividenden uitkeert of dat haar winst in geval van ontbinding aan CM toekomt, zijn de betaling van dividenden of de overdracht van middelen bij ontbinding namelijk irrelevant om te bepalen of een producent een verbonden vennootschap de functies van een verkoopafdeling binnen de organisatie van die producent laat uitoefenen.
53 Rekwirantes kunnen de overwegingen in punt 51 hierboven evenmin op losse schroeven zetten met hun argument dat is gebaseerd op de OESO-richtlijnen en ‑aanbevelingen inzake verrekenprijzen. Deze aanbevelingen en beginselen betreffen namelijk de heffing van belasting op winsten van verbonden entiteiten. De beoordeling van de noodzaak om een correctie uit hoofde van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening toe te passen, hangt echter niet af van de fiscale regels van de OESO inzake verrekenprijzen die gelden voor de winsten van de handelaar en zijn producent, maar van de economische realiteit van de door hen uitgeoefende functies.
54 Ten slotte voeren rekwirantes aan dat de beoordeling van het Gerecht in punt 46 van het bestreden arrest blijk geeft van een onjuiste opvatting van het bewijs van een door Deloitte opgesteld auditrapport van 47 bladzijden met betrekking tot de activiteiten van ÇOTAȘ in 2019 (hierna: „auditrapport”), dat zij in eerste aanleg hadden overgelegd en dat zij bij hun hogere voorziening hebben gevoegd. Gelet op dit rapport had het Gerecht namelijk niet mogen oordelen dat de door ÇOTAȘ verrichte taken wel overeenkwamen met de functies die gewoonlijk worden verricht door een agent die een dienst verleent met het oog op de uitvoer van het door de fabrikant vervaardigde product, en dat deze functies geen equivalent hadden bij de vaststelling van de normale waarde. Volgens rekwirantes bleek uit het auditrapport dat de aan ÇOTAȘ betaalde bedragen bestonden in algemene en administratieve kosten.
55 In dat verband dient eraan te worden herinnerd dat uit artikel 256 VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie volgt dat het Gerecht bij uitsluiting bevoegd is om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van die vaststellingen uit de overgelegde processtukken blijkt, en om die feiten en het betreffende bewijs te beoordelen. De beoordeling van deze feiten en bewijzen levert dus, behoudens het geval van een onjuiste opvatting daarvan, geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof (arrest van 28 november 2024, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, C‑269/23 P en C‑272/23 P, EU:C:2024:984, punt 131 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
56 Voorts moet een rekwirant, wanneer hij beweert dat het Gerecht bewijzen onjuist heeft opgevat, op basis van artikel 256 VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 168, lid 1, onder d), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, precies aangeven welke elementen volgens hem onjuist zijn opgevat en welke fouten in de analyse het Gerecht tot die onjuiste opvatting hebben gebracht. Bovendien is het vaste rechtspraak dat een onjuiste opvatting duidelijk moet blijken uit de stukken van het dossier, zonder dat de feiten en de bewijzen opnieuw hoeven te worden beoordeeld (arrest van 20 juni 2024, Euranimi/Commissie, C‑252/23 P, EU:C:2024:538, punt 71 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
57 Hoewel rekwirantes het auditrapport bij hun hogere voorziening hebben gevoegd, preciseren zij niet welke passages van dat rapport het Gerecht onjuist heeft opgevat.
58 Onder het mom van een vermeende onjuiste opvatting van dat rapport beogen rekwirantes in werkelijkheid van het Hof een nieuwe beoordeling van dit bewijs te verkrijgen, waartoe het Hof niet bevoegd is in het stadium van de hogere voorziening, zoals blijkt uit de in punt 55 hierboven aangehaalde rechtspraak. Hoewel uit bladzijde 37 van het auditrapport blijkt dat ÇOTAȘ reis-, personeels-, kantoor- en afschrijvingskosten had, kunnen dergelijke kosten, zonder een nieuwe beoordeling van de feiten en bewijzen, namelijk niet afdoen aan de vaststelling van het Gerecht dat uit de overeenkomst tussen rekwirantes bleek dat ÇOTAȘ commissies ontving en functies uitoefende die bestonden in het controleren van de kredietbrieven, het regelen en volgen van de documenten voor de douaneafhandeling en het laden, het voorbereiden van de noodzakelijke uitvoerdocumenten na het laden en de afhandeling van de uitvoerprocedures.
59 Rekwirantes’ grief dat het auditrapport onjuist is opgevat, moet derhalve niet-ontvankelijk worden verklaard. Gelet op een en ander moet het eerste onderdeel van het tweede middel in zijn geheel worden afgewezen.
60 Met het tweede onderdeel van het tweede middel betogen rekwirantes dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door uitsluitend rekening te houden met het feit dat CM rechtstreekse verkopen voor uitvoer verrichtte, en niet met de omvang daarvan, en door te oordelen dat rekwirantes niet hadden getracht aan te tonen dat de rol van CM bij die rechtstreekse verkopen beperkt was tot betrokkenheid „op papier”. Daarmee heeft het Gerecht het arrest van 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), miskend en de bewijzen onjuist opgevat.
61 In dit verband heeft het Gerecht in punt 51 van het bestreden arrest terecht geoordeeld dat het feit dat rechtstreekse verkopen door een producent worden verricht, een relevante factor vormt om te bepalen of een met hem verbonden handelaar moet worden gelijkgesteld met een op commissiebasis werkende agent. Deze verkopen van het betrokken product of van andere producten vormen namelijk een aanwijzing dat de met deze producent verbonden handelaar niet de functies uitoefent van een verkoopafdeling binnen de organisatie van die producent. Voorts wordt het naarmate het aandeel van dergelijke rechtstreekse verkopen groter is, moeilijker om te stellen dat deze handelaar deze functies uitoefent (zie in die zin arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, punt 49).
62 In de onderhavige zaak heeft het Gerecht in punt 62 van het bestreden arrest geoordeeld dat de verkopen voor uitvoer van CM een van de aanwijzingen vormden dat zij zelf over een volledig operationele interne verkoopafdeling beschikte en dat ÇOTAȘ dus moest worden geacht niet die functie te vervullen, maar die van een op commissiebasis werkende agent. Ter ondersteuning van deze vaststelling heeft het Gerecht rekening gehouden met het feit dat CM weliswaar geen rechtstreekse verkopen van het betrokken product naar de Unie verrichtte, maar dat de Commissie had vastgesteld dat CM, op basis van de waarde, respectievelijk 5,49 % van de rechtstreekse verkopen van het betrokken product naar de rest van de wereld, 11 % van de rechtstreekse verkopen van de andere producten naar de rest van de wereld en 5,48 % van de rechtstreekse verkopen van de andere producten naar de Unie had verricht. Rekwirantes’ argument dat het Gerecht uitsluitend rekening heeft gehouden met het feit dat deze verkopen zijn verricht en niet met de omvang ervan, berust dus op een onjuiste lezing van het bestreden arrest en is derhalve ongegrond.
63 Wat voorts rekwirantes’ argument betreft dat het Gerecht in de zaken die hebben geleid tot de arresten van 10 maart 2009, Interpipe Niko Tube en Interpipe NTRP/Raad (T‑249/06, EU:T:2009:62); 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), en 21 februari 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical e.a./Commissie (T‑762/20, EU:T:2024:113), op basis van hogere percentages van rechtstreekse verkopen door de producent geenszins heeft uitgesloten dat een handelaar de functies van een interne verkoopafdeling kan uitoefenen, kan op basis van dit argument niet worden vastgesteld dat het Gerecht in de onderhavige zaak blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door met name uit het feit dat CM rechtstreekse verkopen voor uitvoer heeft verricht, af te leiden dat ÇOTAȘ niet kon worden geacht die functie te vervullen. Naast het feit dat het Hof niet gebonden is aan de juridische kwalificatie van de feiten in die zaken door het Gerecht, moet er namelijk aan worden herinnerd dat, zoals blijkt uit punt 41 hierboven, het onderzoek of er sprake is van één enkele economische eenheid een globale beoordeling van alle relevante factoren impliceert. Tot deze factoren behoren de rechtstreekse verkopen door de producent. Het feit dat CM in de onderhavige zaak rechtstreekse verkopen voor uitvoer verricht, zij het voor een klein percentage van haar totale omzet, is dus een van de aanwijzingen waarmee het Gerecht rekening kon houden om te oordelen dat zij zelf over een volledig operationele interne verkoopafdeling beschikte.
64 Voor zover rekwirantes stellen dat het Gerecht de overgelegde bewijzen onjuist heeft opgevat door in punt 59 van het bestreden arrest te oordelen dat zij niet hadden getracht aan te tonen dat de rol van de producent beperkt was tot betrokkenheid „op papier” die uitsluitend bestond in de uitreiking van een factuur, moet worden vastgesteld dat rekwirantes niet uiteenzetten welk bewijs aldus onjuist is opgevat, zodat deze grief overeenkomstig de in punt 56 hierboven aangehaalde rechtspraak niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
65 Rekwirantes verwijten het Gerecht eveneens dat het enkel is nagegaan of de rol van CM beperkt was tot betrokkenheid „op papier” bij de rechtstreekse verkopen voor uitvoer. Door aldus te handelen is het Gerecht volgens hen voorbijgegaan aan zijn arrest van 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437), waarin het heeft geoordeeld dat verschillende redenen de betrokkenheid „op papier” van een producent kunnen rechtvaardigen, zodat het Gerecht in de onderhavige zaak op dezelfde wijze rekening had moeten houden met de verschillende onderliggende redenen die de betrokkenheid van CM bij de verkopen voor uitvoer konden verklaren.
66 In dit verband moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 56 tot en met 61 van het bestreden arrest rekwirantes’ argument heeft afgewezen dat de meeste door CM verrichte rechtstreekse verkopen voor uitvoer niet echt voor uitvoer zijn bestemd, aangezien deze verkopen wegens wettelijke vereisten in Turkije met name worden verricht aan klanten die zich in een vrije zone in Turkije bevinden of aan klanten die in Turkije zijn gevestigd, die de betrokken producten vervolgens naar andere derde landen uitvoeren.
67 In punt 58 van het bestreden arrest heeft het Gerecht, onder verwijzing naar zijn eigen arrest van 25 juni 2015, PT Musim Mas/Raad (T‑26/12, EU:T:2015:437, punt 68), eraan herinnerd dat het al had erkend dat een verbonden onderneming de functies van een interne verkoopafdeling kan uitoefenen zonder evenwel zelf facturen voor haar verkopen uit te reiken, wanneer die worden uitgereikt door de producent zelf, waardoor laatstgenoemde dus slechts „op papier” bij de verkopen betrokken is.
68 Het Gerecht heeft echter in punt 59 van het bestreden arrest geoordeeld dat rekwirantes in de onderhavige zaak niet hadden getracht aan te tonen dat de rol van CM beperkt was tot een dergelijke betrokkenheid „op papier”. In punt 60 van dat arrest heeft het Gerecht daaraan toegevoegd dat de overeenkomst tussen rekwirantes integendeel bepaalde dat CM verantwoordelijk was voor het vinden van klanten en het sluiten van overeenkomsten met hen, zodat CM volgens de bewoordingen van die overeenkomst de meeste, en zelfs alle, functies had uitgeoefend die normaal gesproken door een verkoopafdeling worden vervuld.
69 Gelet op deze vaststellingen heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het in punt 66 hierboven vermelde argument van rekwirantes af te wijzen. Het Gerecht heeft namelijk de economische realiteit van de rechtstreekse verkopen voor uitvoer door CM beoordeeld, en in essentie geoordeeld dat de Commissie deze verkopen in aanmerking mocht nemen als een van de aanwijzingen dat CM daartoe zelf over een volledig operationele interne verkoopafdeling beschikte, zodat deze rol, anders dan rekwirantes stelden, niet aan ÇOTAȘ was toebedeeld.
70 Op grond van het voorgaande moet het tweede onderdeel van het tweede middel dus worden afgewezen.
71 Ter ondersteuning van het derde onderdeel van hun tweede middel verwijten rekwirantes het Gerecht dat het heeft geoordeeld dat het feit dat de producent rechtstreekse verkopen op zijn binnenlandse markt verricht, een relevant criterium is om te bepalen of een producent en een handelaar één enkele economische eenheid vormen die belast is met de verkopen voor uitvoer.
72 In punt 67 van het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat het feit dat CM al haar binnenlandse verkopen heeft gerealiseerd zonder tussenkomst van enige handelaar, aantoonde dat CM over een interne verkoopafdeling beschikte, zoals de Commissie stelde, en dat ÇOTAŞ derhalve niet als een dergelijke afdeling kon worden beschouwd. Het Gerecht heeft daaruit afgeleid dat dit een relevante aanwijzing was waarmee de Commissie rekening kon en zelfs moest houden voor de toepassing van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening.
73 In dit verband moet worden opgemerkt dat het feit dat een producent voor zijn binnenlandse verkopen over een interne verkoopafdeling beschikt, erop wijst dat hij daartoe geen gebruik hoeft te maken van de diensten van een met hem verbonden handelaar waarmee hij moet worden geacht één enkele economische eenheid te vormen. Bovendien kan een dergelijke interne verkoopafdeling binnen de onderneming van de producent het voor hem weliswaar gemakkelijker maken om via die afdeling verkopen voor uitvoer te verrichten, maar uit deze enkele omstandigheid kan niet worden afgeleid dat een dergelijke producent daadwerkelijk verkopen voor uitvoer verricht via zijn interne verkoopafdeling.
74 Het feit dat een producent voor binnenlandse verkopen over een dergelijke interne verkoopafdeling beschikt en de omstandigheid dat hij zelf rechtstreekse verkopen voor uitvoer verricht, kunnen samen echter een aanwijzing vormen dat deze producent en een verbonden handelaar geen economische eenheid vormen voor wat betreft de rechtstreekse verkopen voor uitvoer.
75 Gelet op het voorgaande heeft het Gerecht derhalve op goede gronden kunnen oordelen dat het feit dat CM voor de binnenlandse verkopen over een interne verkoopafdeling beschikte, een relevante aanwijzing vormde voor de beoordeling of deze producent en ÇOTAŞ één enkele economische eenheid vormden voor wat betreft de verkopen voor uitvoer.
76 Het derde onderdeel van het tweede middel moet dus worden afgewezen, zodat het tweede middel in zijn geheel ongegrond moet worden verklaard.
Derde middel
Eerste onderdeel
– Argumenten van partijen
77 Rekwirantes betogen dat het Gerecht in de punten 94 tot en met 97 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat de Commissie het vermoeden van artikel 2, lid 9, van de basisverordening, waarbij het bestaan van een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij de uitvoerprijzen onbetrouwbaar maakt, zodat de instellingen een uitvoerprijs kunnen samenstellen, terecht naar analogie heeft toegepast op de in artikel 2, lid 10, onder i), van die verordening bedoelde commissies. Wanneer de Commissie een correctie op basis van laatstgenoemde bepaling wil toepassen, kan zij volgens rekwirantes dus niet aannemen dat de door de producent-exporteur aan de verbonden handelaar betaalde commissie niet op concurrerende wijze is vastgesteld, gelet op de band tussen deze twee entiteiten, maar moet zij dit aantonen om het bedrag van die commissie te mogen berekenen met inachtneming van een redelijke winstmarge.
78 Rekwirantes merken in dit verband op dat artikel 2, lid 9, van de basisverordening uitsluitend betrekking heeft op de situatie waarin twee partijen verbonden zijn, terwijl artikel 2, lid 10, onder i), van deze verordening betrekking heeft op commissies die zowel aan verbonden agenten als aan niet-verbonden agenten kunnen worden betaald en dus geen vermoeden bevat dat de transacties tussen verbonden vennootschappen in beginsel onbetrouwbaar zijn. Voorts zouden de correcties uit hoofde van artikel 2, lid 10, van deze verordening, anders dan de correcties die tot doel hebben de uitvoerprijs vast te stellen die overeenstemt met normale handelsvoorwaarden, ertoe strekken de uitvoerprijs of de normale waarde die al zijn berekend overeenkomstig de regels van artikel 2, leden 1 tot en met 9, van deze verordening, te corrigeren. Ten slotte heeft het Hof al geoordeeld dat artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening geen enkele verwijzing naar een dergelijk vermoeden bevat, aangezien die bepaling, die de vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs betreft, niet gericht is op de relatie tussen de exporteur en de distributeur maar op de functies die laatstgenoemde verricht (arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C-468/15 P, EU:C:2016:803, punten 87 en 88). Rekwirantes betogen dan ook dat indien de Commissie van mening is dat de commissie tussen een producent en een verbonden handelsmaatschappij geen passende vergoeding weerspiegelt, zij dit niet mag vermoeden, maar moet bewijzen.
79 Het Gerecht heeft derhalve in de punten 98 tot en met 102 van het bestreden arrest ten onrechte geoordeeld dat rekwirantes voldoende waren geïnformeerd over de aard en het bedrag van de aanvullende correctie, en in de punten 103 tot en met 106 van het bestreden arrest ten onrechte geoordeeld dat de Commissie naar behoren had gemotiveerd waarom zij van mening was dat de in de overeenkomst tussen rekwirantes overeengekomen commissie geen passende vergoeding vormde. Rekwirantes menen met name dat hun recht om te worden gehoord is geschonden, aangezien zij niet de mogelijkheid hebben gehad om het vermoeden te weerleggen dat de commissie geen passende vergoeding weerspiegelde, terwijl de Commissie zich uitsluitend op dat vermoeden heeft gebaseerd en niet heeft aangetoond in welk opzicht de intragroepsrelaties noodzakelijkerwijs van invloed zijn geweest op de vaststelling van die commissie.
80 Rekwirantes betogen daarnaast dat, zelfs indien het vermoeden van artikel 2, lid 9, van de basisverordening zou kunnen worden toegepast op artikel 2, lid 10, onder i), van deze verordening, uit punt 7.148 van het rapport van het WTO-panel van 14 november 2017 in de zaak Verenigde Staten – OCTG (Korea) Antidumpingmaatregelen ten aanzien van bepaalde olieveldbuizen uit Korea (WT/DS488/R) blijkt dat de met het onderzoek belaste autoriteit de uitvoerprijs niet kan samenstellen wanneer zij vaststelt dat er sprake is van een associatie, maar dat zij rekening dient te houden met de bewijzen waarover zij beschikt en die erop wijzen dat men zich, ondanks het bestaan van een associatie, kan baseren op de uitvoerprijs. In de onderhavige zaak beschikte de Commissie over de bewijzen dat de werkelijke commissie een passende vergoeding vormde.
81 De Commissie betwist de gegrondheid van rekwirantes’ argumenten.
– Beoordeling door het Hof
82 Voor zover rekwirantes in de eerste plaats betogen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie het vermoeden van artikel 2, lid 9, van de basisverordening terecht naar analogie heeft toegepast op de in artikel 2, lid 10, onder i), van die verordening bedoelde commissies, zij eraan herinnerd dat laatstbedoelde bepaling voorziet in de mogelijkheid om de uitvoerprijs samen te stellen wanneer blijkt dat deze onbetrouwbaar is wegens een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij.
83 Aldus kan de Commissie op grond van een associatie tussen de exporteur en de importeur vermoeden dat de uitvoerprijs onbetrouwbaar is en deze prijs samenstellen, teneinde te voldoen aan het in artikel 2, lid 8, van die verordening gestelde vereiste dat de uitvoerprijs de werkelijk betaalde of te betalen prijs moet zijn van het product dat met het oog op uitvoer naar de Unie wordt verkocht.
84 Bovendien heeft het Hof al geoordeeld dat er in het kader van de toepassing van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening geen vermoeden bestaat dat twee verbonden ondernemingen niet onafhankelijk optreden en dat er tussen hen compensatieregelingen bestaan, zodat de instellingen van de Unie moeten aantonen dat de twee entiteiten onafhankelijk worden bestuurd om uit hoofde van deze bepaling een correctie te kunnen toepassen. Daartoe kunnen deze instellingen zich niet baseren op het vermoeden van artikel 2, lid 9, van deze verordening. Terwijl deze laatste bepaling betrekking heeft op de berekening van de uitvoerprijs en vereist dat de relatie tussen de exporteur en de distributeur deze prijs kan verstoren, is artikel 2, lid 10, onder i), van deze verordening, dat de vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs betreft, niet gericht op de relatie tussen de exporteur en de distributeur, maar op de functies die laatstgenoemde verricht (zie in die zin arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad, C‑468/15 P, EU:C:2016:803, punten 86‑88).
85 Anders dan rekwirantes stellen, kan uit deze rechtspraak van het Hof echter enkel worden afgeleid dat wanneer is vastgesteld dat een correctie op grond van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening moest worden toegepast aangezien de met de producent verbonden handelaar handelde als een op commissiebasis werkende agent, niet kan worden geoordeeld dat de band tussen deze agent en de producent doet vermoeden dat het bedrag van de door die agent ontvangen commissies onbetrouwbaar is en dat de van de uitvoerprijs in mindering te brengen commissie dus kan worden samengesteld.
86 In dit verband heeft het Gerecht in punt 94 van het bestreden arrest op goede gronden in essentie geoordeeld dat de vraag of de verbonden handelaar al dan niet moet worden beschouwd als een interne verkoopafdeling, en dus of artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening al dan niet van toepassing is, verschilt van de vraag inzake de berekening van de correctie zelf nadat is vastgesteld dat deze bepaling van toepassing is. In het arrest van 26 oktober 2016, PT Musim Mas/Raad (C‑468/15 P, EU:C:2016:803), heeft het Hof zich namelijk alleen uitgesproken over de eerste vraag. Derhalve heeft het Gerecht eveneens terecht geoordeeld dat het Hof niet in twijfel had getrokken dat de Commissie bij de vaststelling van de juiste toe te passen correctie rekening mocht houden met de relatie tussen de fabrikant en de verbonden handelaar, zoals in het geval van de correctie die zij uit hoofde van artikel 2, lid 9, van de basisverordening uitvoert.
87 Zoals het Gerecht in punt 95 van het bestreden arrest terecht heeft geoordeeld, is het in artikel 2, lid 9, van deze verordening opgenomen beginsel dat, wanneer de uitvoerprijs onbetrouwbaar is wegens een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij, de uitvoerprijs mag worden samengesteld op basis van de prijs waartegen de ingevoerde producten voor het eerst aan een onafhankelijke afnemer worden doorverkocht, ook kan worden toegepast bij de berekening van de commissie die van de uitvoerprijs moet worden afgetrokken, teneinde artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening zijn nuttig effect niet te ontnemen.
88 Aan deze overweging wordt niet afgedaan door rekwirantes’ argument dat commissies zowel aan met de producent verbonden agenten als aan niet-verbonden agenten kunnen worden betaald. Het vermoeden dat het bedrag van de door de betrokken agent ontvangen commissies onbetrouwbaar is, zodat de commissie die op grond van artikel 10, lid 2, onder i), van de basisverordening van de uitvoerprijs in mindering moeten worden gebracht, kan worden samengesteld, geldt namelijk slechts voor zover de Commissie naar analogie van artikel 2, lid 9, van deze verordening aantoont dat deze agent met de producent verbonden is, namelijk wegens een associatie of een compensatieregeling tussen deze twee entiteiten.
89 Aan de toepassing van dit vermoeden wordt evenmin afgedaan door het feit dat het WTO-panel in zijn in punt 80 hierboven bedoelde rapport heeft geoordeeld dat, gelet op de bewoordingen van artikel 2.3 van de antidumpingovereenkomst, deze bepaling „de met het onderzoek belaste autoriteit niet toestaat om telkens wanneer er sprake is van een associatie de uitvoerprijs te berekenen” en dat „de met het onderzoek belaste autoriteit eenvoudigweg niet voorbij [mag] gaan aan de bewijzen waarover zij beschikt en waaruit kan worden afgeleid dat men zich, ondanks het bestaan van een associatie, kan baseren op de uitvoerprijs en vervolgens de uitvoerprijs kan samenstellen zonder die bewijzen te onderzoeken”, omdat „de met het onderzoek belaste autoriteit verplicht is om de feiten correct vast te stellen en deze op onpartijdige en objectieve wijze te beoordelen, hetgeen inhoudt dat zij de relevante bewijzen betreffende de aan haar voorgelegde vragen moet onderzoeken”.
90 Het is juist dat artikel 2.3 van de antidumpingovereenkomst overeenkomt met artikel 2, lid 9, van de basisverordening, en de voorrang van de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten boven teksten van afgeleid Unierecht gebiedt deze bepalingen zo veel mogelijk in overeenstemming met die overeenkomsten uit te leggen (arrest van 12 mei 2022, Commissie/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, punt 82 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
91 Het vermoeden van artikel 2, lid 9, van de basisverordening is echter weerlegbaar. Indien de betrokken producent in de loop van de antidumpingprocedure aan de Commissie bewijzen overlegt waaruit blijkt dat de uitvoerprijs, ondanks het bestaan van een associatie, de werkelijk betaalde of te betalen prijs is voor het product dat met het oog op uitvoer wordt verkocht, hoeft de Commissie deze prijs dus niet samen te stellen. Derhalve is een dergelijk vermoeden niet in strijd met artikel 2.3 van de antidumpingovereenkomst zoals uitgelegd door het WTO-panel in het in punt 80 hierboven bedoelde rapport.
92 In de tweede plaats betogen rekwirantes dat hun recht om te worden gehoord is geschonden, aangezien de litigieuze verordening voor het eerst melding maakt van een analoge toepassing van artikel 2, lid 9, van de basisverordening bij de berekening van de uitvoerprijs met toepassing van artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening.
93 In dit verband zij eraan herinnerd dat rekwirantes tijdens de administratieve procedure, overeenkomstig het beginsel van eerbiediging van de rechten van verdediging van partijen bij een antidumpingprocedure, in staat moeten zijn gesteld om zinvol hun standpunt kenbaar te maken omtrent het bestaan en de relevantie van de gestelde feiten en omstandigheden alsmede omtrent het bewijsmateriaal dat de Commissie gebruikt tot staving van het door haar gestelde bestaan van dumping en van daaruit voortvloeiende schade (arrest van 21 september 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie, C‑478/21 P, EU:C:2023:685, punt 211 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
94 In de onderhavige zaak staat vast dat, zoals blijkt uit punt 102 van het bestreden arrest, in punt 84 van de litigieuze verordening voor het eerst ter sprake komt dat de Commissie artikel 2, lid 9, van de basisverordening naar analogie heeft toegepast bij de correctie, en dat deze correctie is bijgesteld om zowel rekening te houden met de functies die de verbonden handelaar heeft toegezegd tegen vergoeding te zullen uitvoeren, zoals vastgelegd in de overeenkomst tussen rekwirantes, als om de passende beloning voor de op marktconforme basis verleende dienst te weerspiegelen.
95 Zoals blijkt uit punt 101 van het bestreden arrest, heeft de Commissie zich in punt 55 van de voorlopige verordening echter op het standpunt gesteld dat „[o]m voor die producent-exporteur een uitvoerprijs af fabriek vast te stellen, [...] de uitvoerprijs [...] [werd] gecorrigeerd overeenkomstig artikel 2, lid 10, onder i), van de basisverordening. Daarom heeft de Commissie van de uitvoerprijs de [verkoopkosten, algemene kosten en administratiekosten (VAA-kosten)] afgetrokken van de verbonden handelaar die met de producent-exporteur niet een enkele economische entiteit bleek te vormen, alsmede een winst ter hoogte van de winst van een niet-verbonden importeur in de Unie, vastgesteld op basis van de informatie in het dossier van dit onderzoek en de bevindingen van een eerder onderzoek naar de invoer van soortgelijke producten als het onderzochte product.”
96 Zo heeft het Gerecht in punt 102 van het bestreden arrest terecht geoordeeld dat de voorlopige verordening rekwirantes al in kennis stelde van het feit dat de correctie van de uitvoerprijs gerechtvaardigd was omdat er sprake was van verbonden partijen. In de voorlopige verordening werden rekwirantes ook geïnformeerd over de wijze waarop de Commissie de uitvoerprijs zou aanpassen, waarbij werd gepreciseerd dat zij geen rekening zou houden met de winst van de verbonden handelaar maar de uitvoerprijs op basis van andere gegevens zou samenstellen.
97 Gelet op een en ander kunnen rekwirantes niet op goede gronden stellen dat zij niet de mogelijkheid hebben gehad om te bewijzen dat de commissie een passende vergoeding weerspiegelde. De precisering in de litigieuze verordening dat de toegepaste correctie voortvloeide uit een analoge toepassing van artikel 2, lid 9, van de basisverordening, heeft rekwirantes evenmin deze mogelijkheid ontnomen. Zoals in punt 102 van het bestreden arrest is opgemerkt, zonder dat rekwirantes dit in het stadium van de onderhavige hogere voorziening hebben betwist, heeft de redenering van de Commissie in de litigieuze verordening de aard of het bedrag van de toegepaste correctie niet gewijzigd.
98 Bijgevolg moet de grief inzake schending van rekwirantes’ recht om te worden gehoord worden afgewezen.
Tweede onderdeel
– Argumenten van partijen
99 In de eerste plaats voeren rekwirantes aan dat het Gerecht in de punten 112, 115, 123 en 125 van het bestreden arrest de ter beoordeling voorgelegde bewijzen onjuist heeft opgevat door te oordelen dat ÇOTAȘ douaneafhandelings- en laaddiensten verleende. In werkelijkheid verleent zij geen dergelijke diensten, maar zorgt zij voor het toezicht op deze handelingen en maakt zij geen kosten die daarmee rechtstreeks verband houden. Het volgen van de documenten die worden overgelegd voor de douaneafhandeling en het laden zonder de daarmee verband houdende rechtstreekse kosten te maken, is niet hetzelfde als het verlenen van de douaneafhandelings- en laaddiensten. Uit het auditrapport blijkt duidelijk dat de door ÇOTAȘ gemaakte kosten betrekking hebben op reizen, salarissen, kantoren en afschrijvingen, die geen verband houden met de kosten voor het verlenen van dergelijke diensten.
100 Het Gerecht en de Commissie hebben bijkomende activiteiten of ondersteunende activiteiten ten onrechte gelijkgesteld met de voornaamste verkoopfuncties, hetgeen afbreuk doet aan de genuanceerde analyse die vereist is om de precieze omvang van de activiteiten van ÇOTAȘ en de daarbij passende redelijke winst vast te stellen. Niet-verbonden importeurs vervullen veel meer functies dan ÇOTAȘ. Zoals blijkt uit eerdere antidumpingverordeningen, bestaan de typische functies van een importeur, naast die van ÇOTAȘ, in het plaatsen van bestellingen van niet-verbonden klanten, het onderhandelen over verkoopovereenkomsten met onafhankelijke afnemers, het verzorgen van de invoerprocedures, de overbrenging van producten naar onafhankelijke afnemers en de opslag van producten in de Unie. ÇOTAȘ vervult geen van deze functies.
101 In de tweede plaats menen rekwirantes dat het Gerecht de bewijzen in het dossier onjuist heeft opgevat door in de punten 103 tot en met 110 van het bestreden arrest vast te stellen dat de Commissie naar behoren had verklaard waarom zij van mening was dat de commissie niet overeenkwam met een passende vergoeding, en door in de punten 116 tot en met 131 van het bestreden arrest te oordelen dat deze instelling geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt bij de berekening van de correctie. In het bijzonder blijkt uit het auditrapport dat haar winstmarge op haar diensten ongeveer 8 % bedroeg en dat de bedrijfswinst niet moest worden berekend op basis van de waarde van de wederverkoop, maar op basis van de inkomsten uit commissies en de uitgaven voor de geleverde diensten. In dit verband voeren rekwirantes aan dat uit punt 7.129 van het rapport van het WTO-panel van 16 december 2016 in de zaak Europese Unie – Antidumpingmaatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde vetalcoholen uit Indonesië (WT/DS442/R) blijkt dat „[w]anneer een geldovermaking tussen twee verbonden entiteiten plaatsvindt, [...] de met het onderzoek belaste autoriteit op goede gronden [zou kunnen] onderzoeken of de werkelijke waarde van de kosten verschilt van de opgegeven waarde. Dit onderzoek zou [...] helpen bij de vaststelling van het passende bedrag van de uit te voeren correctie.”
102 De Commissie betwist de gegrondheid van deze argumenten.
– Beoordeling door het Hof
103 Zoals in de punten 55 en 56 hierboven in herinnering is gebracht, is het Gerecht bij uitsluiting bevoegd om de feiten vast te stellen, behoudens het geval waarin de feitelijke onjuistheid van hetgeen het heeft vastgesteld, voortvloeit uit de hem overgelegde processtukken, en om die feiten en het desbetreffende bewijs te beoordelen. De beoordeling van deze feiten en bewijzen levert dus, behoudens het geval van een onjuiste opvatting daarvan, geen rechtsvraag op die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof. Voorts moet een rekwirant, wanneer hij beweert dat bewijzen onjuist zijn opgevat, precies aangeven welke elementen volgens hem onjuist zijn opgevat en welke fouten in de analyse het Gerecht tot die onjuiste opvatting hebben gebracht. Bovendien moet een onjuiste opvatting duidelijk blijken uit de stukken van het dossier, zonder dat de feiten en de bewijzen opnieuw hoeven te worden beoordeeld.
104 Ten eerste voeren rekwirantes aan dat het Gerecht het auditrapport onjuist heeft opgevat door in punt 124 van het bestreden arrest op basis van de overwegingen in de punten 112, 115 en 123 ervan te oordelen dat ÇOTAŞ diensten zoals douaneafhandeling en laden leverde, aangezien uit dat rapport bleek dat de kosten van ÇOTAŞ bestonden uit reiskosten, salarissen, kantoorkosten en afschrijvingen, die geen rechtstreeks verband hielden met douaneafhandelings- en laaddiensten.
105 In dit verband moet worden vastgesteld dat rekwirantes niet preciseren welk deel van het auditrapport door het Gerecht onjuist is opgevat, en waaruit duidelijk blijkt dat ÇOTAŞ geen douaneafhandelings- en laaddiensten levert of kosten draagt die rechtstreeks verband houden met deze handelingen. Bijgevolg moet de grief inzake een vermeende onjuiste opvatting van dit rapport niet-ontvankelijk worden verklaard.
106 Ten tweede moet worden vastgesteld dat rekwirantes, voor zover zij stellen dat het Gerecht het auditrapport onjuist heeft opgevat door in punt 125 van het bestreden arrest te oordelen dat de door ÇOTAŞ behaalde winst uit de door haar ontvangen commissies 8,2 % van de inkomsten bedroeg, en 8,9 % van de kosten voor haar activiteiten in verband met de verkopen voor uitvoer van CM, niet aantonen dat het Gerecht dit rapport onjuist heeft opgevat en in werkelijkheid beogen van het Hof een nieuwe beoordeling van de feiten te verkrijgen, waarvoor het niet bevoegd is. Rekwirantes preciseren namelijk onvoldoende welke passages van dat rapport het Gerecht kennelijk onjuist heeft opgevat.
107 Hieruit volgt dat het tweede onderdeel van het derde middel moet worden afgewezen en dat dit middel derhalve in zijn geheel ongegrond moet worden verklaard.
Vierde middel
Argumenten van partijen
108 Rekwirantes betogen dat het Gerecht in de punten 199, 200 en 204 tot en met 207 van het bestreden arrest artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening heeft geschonden door zich te baseren op de valuta in het hedgingcontract in plaats van op de in dat contract opgenomen datum voor de vaststelling van de wisselkoers.
109 Volgens rekwirantes legt deze bepaling de nadruk op de datum van de wisselkoers, ongeacht de valuta waarvan de wisselkoers in het hedgingcontract is vastgelegd. Dit zou blijken uit de verwijzing naar de „datum van verkoop” in elk van de zinnen van die bepaling. Bovendien is een dergelijke verwijzing naar die datum in plaats van naar de valuta in het hedgingcontract volgens hen logisch vanuit financieel oogpunt, gelet op het feit dat de wisselkoersen tussen de verschillende valuta onderling verbonden zijn.
110 Rekwirantes zijn dan ook van mening dat het te gemakkelijk zou zijn om de verplichting van artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van de basisverordening te omzeilen, indien zou worden uitgegaan van het standpunt dat hedges alleen in aanmerking kunnen worden genomen wanneer de transactie betrekking heeft op de valuta van de factuur en de door de Commissie gebruikte omrekeningsvaluta. De Commissie zou de transacties namelijk naar EUR of naar andere valuta kunnen omrekenen teneinde de hedges tussen EUR en Turkse lira (TRY) buiten beschouwing te kunnen laten. De uitlegging van deze bepaling mag de Commissie echter niet in staat stellen om deze bepaling haar nuttig effect te ontnemen.
111 De Commissie is van mening dat het vierde middel niet ter zake dienend is, aangezien rekwirantes punt 196 van het bestreden arrest niet betwisten. Dit middel is hoe dan ook ongegrond.
Beoordeling door het Hof
112 In de eerste plaats stelt de Commissie ten onrechte dat het vierde middel niet ter zake dienend is aangezien rekwirantes punt 196 van het bestreden arrest niet hebben betwist. In dit punt wordt namelijk slechts de inhoud van overweging 98 van de litigieuze verordening uiteengezet zonder dat het Gerecht de gegrondheid ervan beoordeelt, zodat het enkele feit dat dit punt niet wordt betwist, er niet toe kan leiden dat dit middel niet ter zake dienend is.
113 Wat in de tweede plaats de gegrondheid van dit middel betreft, moet worden opgemerkt dat het Gerecht in de punten 199, 200 en 204 tot en met 207 van het bestreden arrest de benadering van de Commissie in de litigieuze verordening heeft bevestigd volgens welke de door rekwirantes gesloten hedgingcontracten niet relevant waren voor de omrekening van valuta die deze instelling had verricht om een billijke vergelijking van de uitvoerprijs met de normale waarde uit hoofde van artikel 2, lid 10, van de basisverordening te waarborgen.
114 Meer in het bijzonder heeft het Gerecht vastgesteld dat rekwirantes’ verkopen voor uitvoer, aangezien zij in EUR hadden plaatsgevonden, naar TRY hadden moeten worden omgerekend om een billijke vergelijking tussen de verkopen voor uitvoer en de binnenlandse verkopen te waarborgen, en dat de Commissie de waarde van de verkopen voor uitvoer rechtstreeks naar TRY had omgerekend zonder tussentijdse omrekening naar USD. Voorts heeft het Gerecht geoordeeld dat deze omrekening, aangezien een omrekeningskoers van EUR naar USD in de betrokken hedgingcontracten was opgenomen voor hedging tegen USD, niets te maken had met de omrekening van de Commissie, te weten van EUR naar TRY. Het Gerecht heeft derhalve rekwirantes’ argument afgewezen dat de Commissie verplicht was om de in de hedgingcontracten vastgestelde omrekeningskoers te gebruiken.
115 Rekwirantes zijn van mening dat deze beoordeling is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening, aangezien zij betrekking heeft op de valuta in het hedgingcontract, en niet op de in dat contract opgenomen datum voor de vaststelling van de wisselkoers die echter in die bepaling wordt bedoeld, en dat deze beoordeling in strijd is met het nuttig effect van deze bepaling.
116 In dit verband zij er allereerst aan herinnerd dat volgens artikel 2, lid 10, van de basisverordening een billijke vergelijking wordt gemaakt tussen de uitvoerprijs en de normale waarde. Deze vergelijking geschiedt in hetzelfde handelsstadium, voor verkopen op zo dicht mogelijk bij elkaar liggende data en met inachtneming van andere verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen. Wanneer de vastgestelde normale waarde en uitvoerprijs niet op deze grondslag kunnen worden vergeleken, moet door middel van correcties, naargelang van de bijzondere kenmerken van elke zaak, rekening worden gehouden met verschillen tussen factoren waarvan wordt beweerd en aangetoond dat zij van invloed zijn op de prijzen en, dientengevolge, op de vergelijkbaarheid daarvan.
117 Een van de factoren op grond waarvan correcties kunnen worden toegepast is de omrekening van valuta, zoals vermeld in artikel 2, lid 10, onder j). Wanneer ten behoeve van de prijsvergelijking valuta dienen te worden omgerekend, wordt volgens deze bepaling daarvoor de wisselkoers op de datum van verkoop gebruikt. Wanneer echter de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld, wordt de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers toegepast. Deze bepaling preciseert daarnaast dat de datum van verkoop normaal de factuurdatum is. Indien evenwel de datum van het contract, van de kooporder of van de orderbevestiging meer in overeenstemming is met de verkoopvoorwaarden, mag een van deze data worden gebruikt. Met wisselkoersschommelingen wordt geen rekening gehouden en exporteurs hebben 60 dagen de tijd om met duurzame veranderingen van de wisselkoersen gedurende het onderzoektijdvak rekening te houden.
118 Wanneer een omrekening van valuta noodzakelijk is om de uitvoerprijs en de normale waarde billijk te kunnen vergelijken, wordt in artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening dus verduidelijkt hoe de voor deze omrekening geldende wisselkoers moet worden vastgesteld. Deze wisselkoers moet overeenkomen met de wisselkoers op de datum van de verkoop, tenzij die koers is overeengekomen bij een termijnverkoop die rechtstreeks verband houdt met de verkoop voor uitvoer die in aanmerking moet worden genomen bij de vergelijking met de normale waarde. Uit de bewoordingen van deze bepaling blijkt namelijk dat de bij de termijnverkoop gebruikte wisselkoers wordt toegepast indien de verkoop van vreemde valuta op de termijnmarkt rechtstreeks aan de betrokken verkoop voor uitvoer is gekoppeld. Deze bepaling preciseert bovendien hoe de datum van verkoop moet worden bepaald wanneer daarmee rekening moet worden gehouden, en geeft aan dat met wisselkoersschommelingen geen rekening wordt gehouden.
119 Vervolgens moet worden opgemerkt dat artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening geen enkele aanwijzing bevat over de valuta waarnaar de omrekening moet plaatsvinden wanneer deze omrekening noodzakelijk is voor een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde. Hieruit volgt dat wanneer een omrekening van valuta noodzakelijk is voor deze vergelijking, de Commissie over een beoordelingsmarge beschikt om te bepalen naar welke valuta die prijzen moeten worden omgerekend. Bij het rechterlijk toezicht op deze beoordelingsmarge dient alleen te worden nagegaan of de procedureregels in acht zijn genomen, of de feiten op grond waarvan de keuze van de betwiste valuta is gemaakt, juist zijn vastgesteld, en of er geen sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van deze feiten dan wel van misbruik van bevoegdheid (zie in die zin arrest van 28 november 2024, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, C‑269/23 P en C‑272/23 P, EU:C:2024:984, punt 125 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
120 Ten slotte moet worden opgemerkt dat een hedgingcontract, zoals het Gerecht in punt 198 van het bestreden arrest terecht in herinnering heeft gebracht, het mogelijk maakt om op het moment van sluiting van het contract de wisselkoers vast te zetten die moet worden toegepast op een valutatransactie die op een toekomstige datum zal plaatsvinden, en aldus het financiële risico te verminderen waaraan een contractpartij wordt blootgesteld als gevolg van ongunstige wisselkoersschommelingen.
121 In een hedgingcontract wordt aldus een wisselkoers vastgelegd voor de termijnverkoop in de zin van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening.
122 Aangezien deze bepaling, zoals blijkt uit de punten 118 en 119 hierboven, preciseert hoe de voor de omrekening van valuta geldende wisselkoers moet worden vastgesteld om de uitvoerprijs en de normale waarde met elkaar te vergelijken, maar geen enkele aanwijzing geeft over de keuze van de valuta waarnaar deze omrekening moet plaatsvinden, kan van de Commissie op grond van die bepaling echter niet worden verlangd dat zij bij deze vergelijking rekening houdt met de in dat hedgingcontract gebruikte valuta, en dus evenmin dat zij de daarin vastgelegde wisselkoers toepast, op de enkele grond dat dit contract rechtstreeks verband houdt met de betrokken verkoop voor uitvoer.
123 Teneinde van de Commissie te kunnen verlangen dat zij rekening houdt met de in een hedgingcontract vastgelegde wisselkoers, is het niet alleen noodzakelijk dat dit contract rechtstreeks verband houdt met de betrokken verkoop voor uitvoer, maar ook dat de Commissie meent dat de prijzen moeten worden omgerekend naar de in dat contract opgenomen valuta teneinde een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde mogelijk te maken. Het feit dat een hedgingcontract rechtstreeks verband houdt met de betrokken verkoop voor uitvoer geeft echter geen aanwijzing over de vraag of de uitvoerprijs en de normale waarde moeten worden omgerekend naar de valuta waarvan de wisselkoers in dat contract is vastgelegd, teneinde een billijke vergelijking tussen deze prijzen overeenkomstig artikel 2, lid 10, eerste volzin, van de basisverordening te waarborgen.
124 Anders dan rekwirantes stellen, volgt uit het feit dat artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening de nadruk legt op de datum van de wisselkoers ongeacht de valuta waarvan de wisselkoers in het contract is vastgelegd, dus niet dat de Commissie, wanneer een producent-exporteur een hedgingcontract heeft gesloten, noodzakelijkerwijs verplicht is om de valuta om te rekenen naar de in dat contract opgenomen valuta teneinde een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde te waarborgen.
125 Voorts stellen rekwirantes ten onrechte dat het feit dat de Commissie een hedgingcontract slechts in aanmerking mag nemen onder de in punt 123 hierboven genoemde voorwaarden, erop zou neerkomen dat deze instelling de verplichting van artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van de basisverordening kan omzeilen. Zoals in de punten 118 tot en met 119 hierboven is uiteengezet, betreft deze verplichting immers uitsluitend de wijze waarop de omrekeningskoers wordt bepaald die voor een billijke vergelijking moet worden toegepast, en niet de keuze van de om te rekenen valuta.
126 Anders dan rekwirantes eveneens betogen, heeft deze uitlegging van artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening bovendien niet tot gevolg dat de Commissie die verplichting haar nuttig effect kan ontnemen. Wanneer deze instelling van mening is dat de prijzen van de verkopen voor uitvoer moeten worden omgerekend naar een andere valuta dan de valuta in een hedgingcontract dat rechtstreeks verband houdt met die verkopen, blijft zij namelijk krachtens artikel 2, lid 10, onder j), eerste volzin, van deze verordening in beginsel verplicht om gebruik te maken van de wisselkoers die gold op de datum van verkoop.
127 Bovendien en meer fundamenteel moet de Commissie, wanneer zij de valuta kiest waarnaar de betrokken prijzen volgens haar moeten worden omgerekend, op grond van de in artikel 2, lid 10, eerste volzin, van deze verordening geformuleerde principiële verplichting ervoor zorgen dat deze keuze een billijke vergelijking tussen de uitvoerprijs en de normale waarde mogelijk maakt. Deze keuze, die valt onder de beoordelingsbevoegdheid waarover deze instelling beschikt wegens de complexe economische en politieke situaties die zij moet onderzoeken, blijft evenwel, zoals blijkt uit punt 119 hierboven, onderworpen aan het toezicht van de Unierechter.
128 Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat het Gerecht artikel 2, lid 10, onder j), van de basisverordening niet onjuist heeft uitgelegd doordat het, na zijn vaststelling dat in de door rekwirantes gesloten hedgingcontracten een wisselkoers tussen de EUR en de USD was vastgelegd, heeft geoordeeld dat deze koers niet relevant was voor de omrekening door de Commissie van de prijzen van de verkopen voor uitvoer, te weten van EUR naar TRY.
129 Derhalve moet het vierde middel ongegrond worden verklaard.
Vijfde middel
Argumenten van partijen
130 Met hun vijfde middel verwijten rekwirantes het Gerecht dat het, in punt 168 van het bestreden arrest, punt 6.123 van het rapport van het WTO-panel in de zaak Verenigde Staten – antidumpingmaatregelen betreffende uit Korea afkomstige roestvrijstalen platen in rollen en roestvrijstalen bladen en stroken (WT/DS179/R; hierna: „panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal”) slechts gedeeltelijk heeft aangehaald, en derhalve het rapport onjuist heeft uitgelegd en de bewijzen in het dossier onjuist heeft opgevat. Het weggelaten citaat gaat namelijk precies over de situatie van rekwirantes waarop de litigieuze verordening betrekking heeft.
131 De Commissie voert aan dat dit middel niet-ontvankelijk is op grond dat het ertoe strekt de feitelijke vaststellingen van het Gerecht in de punten 175, 176 en 185 van het bestreden arrest te betwisten. Voorts zetten rekwirantes niet genoegzaam uiteen in welk opzicht de vermeende onjuiste uitlegging van dit punt van het panelrapport in de zaak Verenigde Staten – roestvrij staal gevolgen heeft voor de beslissing van het Gerecht. Ten slotte is de Commissie van mening dat dit middel hoe dan ook ongegrond is.
Beoordeling door het Hof
132 Punt 168 van het bestreden arrest, waarop het vijfde middel betrekking heeft, maakt deel uit van de motivering ter ondersteuning van de beslissing van het Gerecht om het derde middel van het beroep van rekwirantes af te wijzen, waarmee zij, zoals blijkt uit punt 163 van dat arrest, de Commissie in essentie verweten dat zij artikel 2, lid 10, van de basisverordening had geschonden door een maandelijkse of driemaandelijkse berekening van de dumpingmarge te weigeren.
133 Aangezien de respectieve inhoud van artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst en artikel 2, lid 10, van de basisverordening vergelijkbaar is, en gelet op de in punt 90 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak van het Hof waaruit volgt dat de met de antidumpingovereenkomst overeenkomende bepalingen van de basisverordening zoveel mogelijk in overeenstemming met die overeenkomst moeten worden uitgelegd, heeft het Gerecht bij zijn beoordeling van rekwirantes’ argumenten inzake de draagwijdte van die bepaling van de basisverordening op goede gronden rekening kunnen houden met het panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal, voor zover dat betrekking had op de uitlegging van artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst.
134 Hieruit volgt dat rekwirantes, door te stellen dat het Gerecht zich in punt 168 van het bestreden arrest heeft gebaseerd op een onvolledig citaat uit punt 6.123 van het rapport van het panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal, het Gerecht in essentie verwijten dat het artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst en bijgevolg ook artikel 2, lid 10, van de basisverordening onjuist heeft uitgelegd en aldus blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
135 Derhalve stelt de Commissie ten onrechte dat het onderhavige middel niet-ontvankelijk moet worden verklaard op grond dat het ertoe strekt om van het Hof een nieuwe beoordeling van de feiten te verkrijgen en dat het de grieven van rekwirantes onvoldoende uiteenzet.
136 Aangaande de grief van rekwirantes dat het Gerecht de in het dossier in eerste aanleg opgenomen bewijzen onjuist heeft opgevat, voor zover dit dossier betrekking heeft op de beoordeling door het Gerecht van het panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal, moet worden opgemerkt dat dit rapport niet aan het Gerecht is overgelegd als bewijs van een betwist feit maar ter onderbouwing van de door rekwirantes verdedigde uitlegging van artikel 2 van de antidumpingovereenkomst, en bijgevolg van artikel 2, lid 10, van de basisverordening. In het kader van het onderzoek van de in punt 134 hierboven samengevatte grief van rekwirantes zal dus worden onderzocht of het Gerecht dat rapport juist heeft beoordeeld, zonder dit onderzoek te beperken tot de vraag of het dit rapport onjuist heeft opgevat.
137 Voor zover rekwirantes’ grief inzake een onjuiste opvatting daarentegen betrekking heeft op andere elementen van het dossier in eerste aanleg, moet deze overeenkomstig de in punt 56 hierboven aangehaalde rechtspraak van het Hof niet-ontvankelijk worden verklaard, aangezien rekwirantes niet hebben gepreciseerd welke elementen het Gerecht onjuist zou hebben opgevat en welke analysefouten het zou hebben gemaakt.
138 Na deze preciseringen moet erop worden gewezen, wat de gegrondheid van dit middel betreft, dat het Gerecht in punt 167 van het bestreden arrest heeft vastgesteld dat artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst een bepaling bevat die gedeeltelijk vergelijkbaar is met die van artikel 2, lid 10, van de basisverordening, en vervolgens in punt 168 van dat arrest de volgende passage heeft opgenomen van het panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal, dat betrekking heeft op artikel 2.4:
„De Verenigde Staten voeren in feite aan dat het voorschrift van artikel 2.4 met betrekking tot ‚zo dicht mogelijk bij elkaar liggende verkoopdata’ een voorkeur voor korte perioden voor de berekening van gemiddelden impliceert. Naar onze mening gaat het argument van de Verenigde Staten te ver [...]. Wij sluiten niet uit dat er feitelijke omstandigheden kunnen zijn waarin het gebruik van meerdere perioden voor de berekening van gemiddelden geschikt zou kunnen zijn om te waarborgen dat de vergelijkbaarheid niet wordt beïnvloed door verschillen in de verkoopdata binnen de perioden voor de berekening van de gemiddelden op de binnenlandse en de buitenlandse markt. [...]”
139 Voorts moet worden opgemerkt dat de passage van dit rapport die het Gerecht volgens rekwirantes heeft genegeerd, als volgt luidt:
„Wij merken op dat wanneer schommelingen in de normale waarde, in de uitvoerprijs of in de samenstelling van de uitvoerprijs tijdens het onderzoektijdvak gepaard gaan met verschillen binnen dat tijdvak in het relatieve gewicht in verhouding tot de omvang van de verkoop op de binnenlandse markt ten opzichte van de exportmarkt, het gebruik van gewogen gemiddelden voor het gehele onderzoektijdvak zou kunnen wijzen op het bestaan van een dumpingmarge die op geen enkel moment in dat tijdvak de situatie weerspiegelt.”
140 Deze zin, die in dat rapport rechtstreeks volgt op de in punt 138 hierboven weergegeven passage, bevat slechts een illustratie van feitelijke omstandigheden waarin het gebruik van meerdere perioden voor de berekening van de gemiddelden geschikt zou kunnen zijn om te waarborgen dat de vergelijkbaarheid niet wordt beïnvloed door verschillen tussen de verkoopdata binnen de perioden voor de berekening van de gemiddelden op de binnenlandse en de buitenlandse markt.
141 De weglating van die zin door het Gerecht wettigt dus niet het oordeel dat het Gerecht het panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal onjuist heeft uitgelegd, en zich derhalve heeft gebaseerd op een onjuiste uitlegging van artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst en artikel 2, lid 10, van de basisverordening voor de beoordeling van het derde middel van het beroep van rekwirantes, dat was gebaseerd op schending van laatstbedoelde bepaling.
142 Zoals blijkt uit de punten 182 tot en met 186 van het bestreden arrest, heeft het Gerecht namelijk rekening gehouden met het feit dat de omstandigheden die worden genoemd in de in punt 137 hierboven weergegeven passage van het panelrapport in de zaak VS – roestvrij staal, het gebruik van een maandelijkse of driemaandelijkse berekening van de dumpingmarge zouden kunnen rechtvaardigen. Na onderzoek van de argumenten die rekwirantes hadden aangevoerd om aan te tonen dat een dergelijke berekening in de onderhavige zaak op zijn plaats was, heeft het Gerecht deze argumenten in het kader van zijn soevereine beoordeling van de feiten echter ongegrond verklaard.
143 Gelet op het voorgaande moet het vijfde middel deels niet-ontvankelijk en deels ongegrond worden verklaard.
Zesde middel
Argumenten van partijen
144 Ter ondersteuning van hun zesde middel voeren rekwirantes aan dat het Gerecht in de punten 175, 176 en 185 van het bestreden arrest de bewijzen in het dossier onjuist heeft opgevat door te oordelen dat uit het dossier niet bleek dat de wijzigingen in de productiekosten van invloed waren geweest op de vergelijkbaarheid van de prijzen, dat de schommelingen in de productiekosten slechts één productsoort betroffen en dat de ongelijke verdeling slechts één kwartaal en drie van de drieëntwintig producten betrof.
145 In de eerste plaats merken rekwirantes op dat het Gerecht in punt 181 van het bestreden arrest terecht heeft verklaard dat de gemiddelde driemaandelijkse prijzen 19 % afweken van de jaarlijkse gemiddelde prijzen op de binnenlandse markt en 15 % van de jaarlijkse gemiddelde prijzen op de exportmarkt, dat wil zeggen met schommelingen in de orde van grootte van 14,5 % van de productiekosten. Hieruit volgt dat het argument dat zij niet hebben aangetoond dat de wijzigingen in de productiekosten gevolgen hadden voor de vergelijkbaarheid van de prijzen, berust op een onjuiste opvatting van de bewijzen.
146 In de tweede plaats heeft het Gerecht de bewijzen onjuist opgevat door te oordelen dat de schommelingen in de productiekosten uitsluitend één productsoort betroffen en dat de ongelijke verdeling slechts drie van de drieëntwintig productsoorten betrof. De vermelde gedetailleerde schommelingen in de productiekosten hadden betrekking op drie productsoorten [of productcontrolenummers (PCN’s)], zoals duidelijk is gebleken uit de bijlagen A.1 en A.8 die zij aan het dossier van de procedure in eerste aanleg hadden toegevoegd. Bovendien is deze informatie meegedeeld voor de drie productsoorten die het meest binnen de Unie werden verkocht. Rekwirantes hebben in eerste aanleg ook een bijlage A.7 overgelegd, waarin voor deze drie productsoorten de verdeling van de binnenlandse verkoop en de verkoop binnen de Unie per kwartaal werd gepreciseerd, en werd vermeld dat zij bijna 80 % van de verkopen in de Unie vertegenwoordigden.
147 Rekwirantes zijn voorts van mening dat het Gerecht, gelet op hun in het vijfde en zesde middel geformuleerde grieven, in de punten 186, 190 en 191 van het bestreden arrest niet op goede gronden heeft kunnen beslissen dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door te weigeren af te wijken van de methode voor de berekening van de jaarlijkse marge, en artikel 2, lid 10, van de basisverordening dus niet had geschonden. Deze vergissing van het Gerecht wordt bevestigd door punt 7.99 van het rapport van het WTO-panel van 27 juli 2023 in de zaak Dominicaanse Republiek – Antidumpingmaatregelen betreffende geribde staven van ijzer (WT/DS605/R). Bovendien wordt het belang van de kwartaalgegevens ten opzichte van de jaargegevens ook geïllustreerd door het feit dat de United States Securities and Exchange Commission (toezichthouder op valutatransacties en effectenmarkten van de Verenigde Staten) eist dat beursgenoteerde ondernemingen kwartaalverslagen publiceren.
148 De Commissie is van mening dat het zesde middel niet-ontvankelijk is aangezien rekwirantes niet aantonen dat de feiten onjuist zijn opgevat.
Beoordeling door het Hof
149 Zoals blijkt uit punt 103 hierboven, moet een rekwirant, wanneer hij beweert dat het Gerecht bewijzen onjuist heeft opgevat, precies aangeven welke elementen volgens hem onjuist zijn opgevat en aantonen welke fouten in de analyse tot die onjuiste opvatting in de beoordeling van het Gerecht hebben geleid. Bovendien moet een onjuiste opvatting duidelijk blijken uit de stukken van het dossier, zonder dat de feiten en bewijzen opnieuw hoeven te worden beoordeeld.
150 In de eerste plaats verwijten rekwirantes het Gerecht dat het de bewijzen onjuist heeft opgevat door in punt 175 van het bestreden arrest te oordelen dat zij niet hadden aangetoond dat de wijzigingen in de productiekosten van invloed waren geweest op de vergelijkbaarheid van de prijzen, aangezien het in punt 181 van het bestreden arrest als vaststaand feit heeft verklaard dat de gemiddelde kwartaalprijzen 19 % afweken van de jaarlijkse gemiddelde prijzen op de binnenlandse markt en 15 % van de jaarlijkse gemiddelde prijzen op de exportmarkt, en dat de Commissie het door rekwirantes in hun verzoekschrift in eerste aanleg aangevoerde argument dat de schommelingen in de productiekosten tot uiting komen in zowel de nationale verkoopprijzen als in de verkoopprijzen in de Unie, niet had betwist.
151 Met deze grief betwisten rekwirantes echter de gegrondheid van een beoordeling door het Gerecht zonder te preciseren welk bewijselement het Gerecht bij die gelegenheid onjuist heeft opgevat. Zonder een dergelijke precisering kan, zoals blijkt uit punt 149 hierboven, niet worden geoordeeld dat rekwirantes rechtens genoegzaam hebben aangetoond dat er sprake is van een onjuiste opvatting. Bijgevolg moet deze grief niet-ontvankelijk worden verklaard.
152 In de tweede plaats betogen rekwirantes dat het Gerecht in punt 176 van het bestreden arrest de bewijzen onjuist heeft opgevat door te oordelen dat de schommelingen in de productiekosten uitsluitend één productsoort betroffen. Uit de stukken die rekwirantes aan het dossier van de procedure in eerste aanleg hebben toegevoegd, meer bepaald de bladzijden 40 tot en met 42 van bijlage A.1 en bladzijde 25 van bijlage A.8, blijkt namelijk dat de gedetailleerde schommelingen in de productiekosten drie productsoorten betroffen.
153 In dit verband moet worden opgemerkt dat de door rekwirantes vermelde bladzijden van bijlage A.1 bij het verzoekschrift in eerste aanleg inderdaad aanwijzingen bevatten over de schommelingen in de productiekosten van producten met drie verschillende PCN’s. Onder verwijzing naar deze bladzijden van bijlage A.1 hebben rekwirantes echter zelf, zowel op bladzijde 25 van bijlage A.8 bij hun verzoekschrift in eerste aanleg als in punt 94 van dat verzoekschrift, verwezen naar een schommeling van „maximaal 14,5 %” van de productiekosten voor „het betrokken product”. In deze omstandigheden kan het Gerecht niet worden verweten dat het rekwirantes’ schriftelijke stukken en de door hen overgelegde bewijzen onjuist heeft opgevat door in punt 176 van het bestreden arrest te verklaren dat „[i]n het kader van het eerste voorbeeld [...] rekwirantes [stellen] dat de productiekosten voor één productsoort met 14,5 % schommelen”.
154 In de derde plaats betogen rekwirantes dat het Gerecht in punt 185 van het bestreden arrest de bewijzen onjuist heeft opgevat door te oordelen dat de ongelijke verdeling van de verkopen tijdens het onderzoektijdvak slechts drie van de drieëntwintig productsoorten betrof. Rekwirantes hebben aan het dossier van de procedure in eerste aanleg bijlage C.2 toegevoegd, die eveneens bijlage A.7 bij hun hogere voorziening vormt, waarin de verdeling van de binnenlandse verkopen en de verkopen binnen de Unie per kwartaal is opgenomen voor drie productsoorten die bijna 80 % van de verkopen binnen de Unie vertegenwoordigen, zoals rekwirantes in hun repliek in eerste aanleg hebben uiteengezet en zoals de Commissie in punt 90 van haar memorie van repliek had erkend. Indien het Gerecht de bewijzen in het dossier niet onjuist had opgevat, had het volgens rekwirantes niet kunnen oordelen dat deze ongelijke verdeling slechts betrekking had op drie van de drieëntwintig productsoorten, hetgeen een dekking van slechts 13 % van het verkoopvolume tijdens het onderzoektijdvak zou inhouden terwijl de werkelijke dekking bijna 80 % bedroeg.
155 In dit verband volstaat het om vast te stellen dat rekwirantes zich niet beroepen op een onjuiste analyse die duidelijk zou blijken uit de stukken van het dossier en die het Gerecht zou hebben gemaakt bij zijn beoordeling van bijlage C.2 bij het dossier in eerste aanleg. Bovendien moet worden geconstateerd dat die bijlage in punt 185 van het bestreden arrest niet wordt genoemd en geen enkele aanwijzing bevat over het percentage van de verkopen in de Unie dat door de drie betrokken productsoorten wordt vertegenwoordigd. Hieruit volgt dat rekwirantes onder het mom van een vermeende onjuiste opvatting van die bijlage van het Hof een nieuwe beoordeling van de bewijzen beogen te verkrijgen, waartoe het Hof niet bevoegd is in het stadium van de hogere voorziening, zoals blijkt uit de in punt 55 hierboven aangehaalde rechtspraak. Bijgevolg moet de grief inzake een onjuiste opvatting van bijlage C.2 bij het dossier in eerste aanleg niet-ontvankelijk worden verklaard.
156 Gelet op het voorgaande moet het zesde middel worden verworpen.
157 Aangezien het vijfde en het zesde middel moeten worden afgewezen, moet ook de grief van rekwirantes waarmee de gegrondheid van deze middelen wordt verondersteld en die erin bestaat dat het Gerecht in de punten 186, 190 en 191 van het bestreden arrest niet op goede gronden heeft kunnen oordelen dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door te weigeren af te wijken van de methode voor de berekening van de jaarlijkse marge en artikel 2, lid 10, van de basisverordening dus niet had geschonden, als niet ter zake dienend worden afgewezen.
158 Gelet op een en ander moet de hogere voorziening in haar geheel worden afgewezen.
Kosten
159 Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening ongegrond is. Ingevolge artikel 138, lid 1, van dat Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten voor zover dit is gevorderd.
160 Aangezien rekwirantes in het onderhavige geval in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij overeenkomstig de vordering van de Commissie worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Commissie.
Het Hof (Tiende kamer) verklaart:
1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
2) Çolakoğlu Metalurji AŞ en Çolakoğlu Dış Ticaret AŞ worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.
ondertekeningen
* Procestaal: Engels.