<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1997ELA.0300154701.case.xml"><NO.CASE>C-343/95</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61995C0343</NO.CELEX><NO.SEQ>0016.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1549</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1579</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>31</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ κ. Γ. ΚΟΣΜΑ — ΥΠΟΘΕΣΗ C-343/95</LEFT><RIGHT>DIEGO CALI &amp; FIGLI</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P>κ. <HT TYPE="UC">Γεωργιού Κοσμά</HT></P><P>της <DATE ISO="19961210">10ης Δεκεμβρίου 1996</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώοοα του ππωτοπίπου: η ελληνική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><TOC><TITLE><TI><P>Περιεχόμενα</P></TI></TITLE><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Ι —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Εισαγωγικές παρατηρήσεις</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1550</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>II —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Το νομικό πλαίσιο</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1550</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Α —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Οι κοινοτικές διατάξεις</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1550</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>Β —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η εθνική νομοθεσία</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1551</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>III —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τα πραγματικά περιστατικά</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1553</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>IV —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Τα προδικαστικά ερωτήματα</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1554</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>V —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Απαντήσεις στα προδικαστικά ερωτήματα</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1555</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>Α —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί του παραδεκτού των προδικαστικών ερωτημάτων</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1555</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>Β —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Επί της ουσίας</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1556</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Σχετικά με το αν η SEPG αποτελεί επιχείρηση</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1557</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η νομολογία του Δικαστηρίου</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1558</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ο οικονομικός ή μη χαρακτήρας της δραστηριότητας που ασκεί η SEPG</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1562</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Η προληπτική προστασία του περιβάλλοντος ως δραστηριότητα δημοσίας εξουσίας</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1565</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Σχετικά με το αν η SEPG παρέβη τα άρθρα 86 και 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1568</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>α)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα: σχετικά με την οριοθέτηση της οικείας αγοράς και το αν η SEPG κατέχει δεσπόζουσα θέση</ITEM.CONT><ITEM.REF>I-1569</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>β)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα: η καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεως</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1572</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Παράβαση του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό α'</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1573</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Παράβαση του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό γ'</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1574</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.ITEM><NO.ITEM>iii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Παράβαση του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό δ'</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1574</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><?PAGE NO="I-1550"?><TOC.ITEM><NO.ITEM>γ)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Απάντηση στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα: ο επηρεασμός του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1575</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>3)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Σχετικά με το αν η SEPG αποτελεί επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσίας γενικοΰ οικονομικού συμφέροντος</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1576</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>VI —</NO.ITEM><ITEM.CONT>Πρόταση</ITEM.CONT><ITEM.REF>Ι-1579</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Εισαγωγικές παρατηρήσεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Το Tribunale di Genova έθεσε στο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης, μια σειρά προδικαστικών ερωτημάτων, σχετικών με το αν συμβιβάζεται με την κοινοτική νομοθεσία, το μονοπώλιο, που συστάθηκε από τη λιμενική αρχή, του οποίου απολαύει λιμενική εταιρία, στον τομέα παροχής υπηρεσιών προστασίας/ επεμβάσεως προς αποφυγή της ρυπάνσεως του λιμένα της Genova.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η παρούσα υπόθεση επιβάλλει να εξετασθεί το ζήτημα κατά πόσον συμβιβάζονται με το άρθρο 86 της Συνθήκης οι ποικίλες υποχρεωτικές υπηρεσίες τις οποίες παρέχουν οι λιμένες των κρατών μελών. Παρουσιάζει δε ορισμένες ομοιότητες με παλαιότερη παραπεμπτική απόφαση του ιδίου δικαστηρίου, επί της οποίας το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση της <DATE ISO="19911210">10ης Δεκεμβρίου 1991</DATE>, Merci Convenzionali Porto di Genova κατά Siderurgica Gabrielli<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-179/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-5889">C-179/90, Συλλογή 1991, σ. I-5889</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> (στο εξής: απόφαση Merci), τόσο όσον αφορά το εθνικό κανονιστικό πλαίσιο όσο και την οργάνωση των δραστηριοτήτων στον λιμένα της Genova.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Είναι δε σημαντική γιατί παρέχει, νομίζω, την ευκαιρία στο Δικαστήριο να αποφανθεί κατά πόσον η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί ή όχι δραστηριότητα που εμπίπτει στον πυρήνα των δραστηριοτήτων της δημόσιας εξουσίας και, επομένως, κατά πόσον ένας οργανισμός που έχει ως βασική αρμοδιότητα την πρόληψη ρυπάνσεων ασκεί δραστηριότητα που αποτελεί και αποστολή του Κράτους.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Το νομικό πλαίσιο</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Οι κοινοτικές διατάξεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Το άρθρο 86 της Συνθήκης, απαγορεύει, ως ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά, την καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεως επιχειρήσεως, η οποία δύναται να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών. Έχει δε ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Είναι ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά και απαγορεύεται, κατά το μέτρο που δύναται να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, η καταχρηστική εκμετάλλευση από μία ή περισσότερες επιχειρήσεις της δεσπόζουσας θέσης τους εντός της κοινής αγοράς ή σημαντικού τμήματος της.</ALINEA><?PAGE NO="I-1551"?><ALINEA><P>Η κατάχρηση αυτή δύναται να συνίσταται ιδίως:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>στην άμεση ή έμμεση επιβολή μη δικαίων τιμών αγοράς ή πωλήσεως ή άλλων όρων συναλλαγής·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>(...)</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>στην εφαρμογή ανίσων όρων επί ισοδυνάμων παροχών έναντι των εμπορικώς συναλλασσομένων, με αποτέλεσμα να περιέρχονται αυτοί σε μειονεκτική θέση στον ανταγωνισμό.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>στην εξάρτηση της συνάψεως συμβάσεων από την αποδοχή, εκ μέρους των συναλλασσομένων, προσθέτων παροχών που εκ φύσεως ή σύμφωνα με τις εμπορικές συνήθειες δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο των συμβάσεων αυτών.<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 90 της Συνθήκης ορίζει <HT TYPE="ITALIC">ότι:</HT></TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="090.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη δεν θεσπίζουν ούτε διατηρούν μέτρα αντίθετα προς τους κανόνες της παρούσας Συνθήκης, ιδίως προς εκείνους των άρθρων 7 και 85 μέχρι και 94, ως προς τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις επιχειρήσεις στις οποίες χορηγούν ειδικά ή αποκλειστικά δικαιώματα.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="090.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Οι επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος ή που έχουν χαρακτήρα δημοσιονομικού μονοπωλίου υπόκεινται στους κανόνες της παρούσας Συνθήκης, ιδίως στους κανόνες ανταγωνισμού, κατά το μέτρο που η εφαρμογή των κανόνων αυτών δεν εμποδίζει νομικά ή πραγματικά την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί. Η ανάπτυξη των συναλλαγών δεν πρέπει να επηρεάζεται σε βαθμό ο οποίος θα αντέκειτο προς το συμφέρον της Κοινότητας.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="090.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>(...).<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Η εθνική νομοθεσία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Ο λιμένας της Genova διοικείται από έναν δημόσιο οργανισμό, το Consorzio Autonomo del Porto (στο εξής: CAP)<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Από την <DATE ISO="19941230">30ή Δεκεμβρίου 1994</DATE>. το CAP αντικαταστάθηκε, δυνάμει του νόμου 84, της <DATE ISO="19940128">28ης Ιανουαρίου 1994</DATE>. περί ανα-μοηφώαεως της λιμενικής νομοθευίας, από την Autorità Por tuale (Αιμενική αρχή).</P></NOTE>, στον οποίο ανατέθηκαν, νομοθετικά, αρμοδιότητες τόσο διοικητικής όσο και οικονομικής φύσεως που αφορούν τη διαχείριση του λιμένα αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Ο πρόεδρος της CAP, με την απόφαση (ordinanza) 14, της <DATE ISO="19860701">1ης Ιουλίου 1986</DATE>, ενέκρίνε<?PAGE NO="I-1552"?> τον κανονισμό λιμενικής αστυνομεύσεως και ασφαλείας του Porto Petroli di Genova-Multedo, δηλαδή του τερματικού σταθμοί πετρελαιοειδών του λιμένα της Genova (στο εξής: Porto Petroli).</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Η απόφαση (ordinanza) 32 του προέδρου του CAP, της <DATE ISO="19910723">23ης Ιουλίου 1991</DATE>, τροποποίησε τον ανωτέρω κανονισμό και δημιούργησε μια υποχρεωτική υπηρεσία για την επιτήρηση και την άμεση επέμβαση για λόγους προστασίας της θαλάσσιας εκτάσεως του λιμένα από πιθανή ρύπανση λόγω διαρροών υδρογονανθράκων.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Με την απόφαση (decreto) 1186 του προέδρου του CAP, της <DATE ISO="19910830">30ής Αυγούστου 1991</DATE>, αυτή η υπηρεσία ανατέθηκε, κατ' αποκλειστική παραχώρηση, στην επιχείρηση Servizi Ecologici Porto di Genova SpA (στο εξής: SEPG).</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 1 της αποφάσεως 32 του προέδρου του CAP, προκύπτει ότι στην SEPG έχουν ανατεθεί οι ακόλουθες αρμοδιότητες:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>η συνεχής επιτήρηση των υδάτων, λόγω του ελλιμενισμού και της προσεγγίσεως δεξαμενόπλοιων στις αποβάθρες, με σκοπό να διαπιστώσουν αμέσως ενδεχόμενους κινδύνους διαρροών υδρογονανθράκων ή άλλων ρυπαντικών ουσιών, απορρέουσες από εγκληματική ή εξομοιούμενη με εγκληματική συμπεριφορά·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>σε περίπτωση ρυπάνσεως, είτε από ένα πλοίο είτε από την ξηρά, που συνέβη κατά την φορτοεκφόρτωση ή σε κάθε άλλη δυνατή περίσταση:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>η άμεση καταγγελία του γεγονότος στις αρμόδιες αρχές, συνοδευόμενη από την ανακοίνωση όλων των χρησίμων πληροφοριών προς εκτίμηση του φαινομένου·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>η έγκαιρη εκτέλεση, με την επιφύλαξη της πληρωμής των εξόδων από τους υπευθύνους της ρυπάνσεως, όλων των αναγκαίων ή ενδεδειγμένων (opportunes) επεμβάσεων, για τον περιορισμό της διαρροής και των κινδύνων που επάγεται και/ή την εξουδετέρωση των ουσιών που διέρρευσαν, καθώς και τον πλήρη καθαρισμό των υδάτων που ρυπάνθηκαν.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Με την απόφαση (decreto) 1191, του προέδρου της CAP, της <DATE ISO="19910830">30ής Αυγούστου 1991</DATE>, εγκρίθηκαν τα προς χρήση εκ μέρους της SEPG τιμολόγια για την παροχή των συναφών υπηρεσιών στα πλοία που χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις του Porto Petroli, με βάση τη χωρητικότητα τους και τις διακινούμενες ποσότητες καθώς επίσης και τον απαιτούμενο χρόνο επεμβάσεως, οσάκις γίνονται πράγματι τέτοιες επεμβάσεις. Με την απόφαση αυτή επιβλήθηκε σε κάθε πλοίο που πρόκειται να χρησιμοποιήσει τους τερματικούς σταθμούς του Porto Petroli για την φορτοεκφόρτωση πετρελαιοειδών και πετροχημικών προϊόντων, ανεξάρτητα από τον τόπο προελεύσεως και την εθνικότητά του, η υποχρέωση πληρωμής των ποσών για τις υπηρεσίες προλήψεως/αποφυγής της ρυπάνσεως, που τους καταλογίζει στα τιμολόγια που εκδίδει η SEPG.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1553"?><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Εντούτοις, οι ανωτέρω αποφάσεις του προέδρου του CAP δεν πρόβλεψαν την εφαρμογή του τιμολογίου στη λιμενική εταιρία Spa Porto Petroli, επιφορτισμένη από το CAP να προβαίνει στις τεχνικές ενέργειες φορτοεκφορτώσεως των πετρελαϊκών, χημικών και πετροχημικών προϊόντων στο Porto Petroli.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Τα πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Η εταιρία Diego Cali &amp; Figli Sri (στο εξής: Cali), εταιρία ιταλικού δικαίου, η οποία διενεργεί μεταφορές πετροχημικών προϊόντων διά θαλάσσης με δεξαμενόπλοια για λογαριασμό τρίτων, χρησιμοποίησε επανειλημμένα, κατά τα έτη 1992 έως 1994 τις προβλήτες OVEST 2 και OVEST 3 του Porto Petroli<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το δικαστήριο της παραπομπής εξηγεί ότι οι προβλήτες OVEST 2 και OVEST 3 εξυπηρετούν αποκλειστικά τη φορτοεκφόρτωση πετροχημικών και χημικών προϊόντων, ενώ οι βραχίονες ΑΛΦΑ. ΒΗΤΑ, ΓΑΜΜΑ και ΔΕΛΤΑ του Porlo Penou εξυπηρετούν τη φορτοεκφόρτωση πετρελαιοειδών.</P></NOTE>, για την εκφόρτωση ακετόνης<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως εξηγεί η Επιτροπή (οημείο 9 των γραπτών παρατηρήσεων που υπέβαλε στο Δικαστήριο) η ακετόνη, σύμφωνα με την ισχύουσα κοινοτική νομοθεσία είναι ένα χημικό προϊόν επικίνδυνο, λόγω του αναφλέξιμου χαρακτήρα της, αλλά μη ρυπογόνο για το θαλάσσιο περιβάλλον.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Στην περιοχή του κόλπου της Λιγυρίας δεν υφίστανται άλλοι τερματικοί σταθμοί για τη φόρτωση και εκφόρτωση χημικών και πετροχημικών προϊόντων<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπως τονίζει η Επιτροπή (οημείο 7 των γραπτών παρατηρήσεων της), το Porlo Petroli της Genova λόγω της στρατηγικής του θέσεως και λόγω των μεγάλων ποσοτήτων των διακινουμένων προϊόντων, επειδή γειτνιάζει με τις σημαντικές βιομηχανικές ζώνες της βορειοδυτικής Ιταλίας, αποτελεί τον κύριο ιταλικό λιμένα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει, κατά το έτος 1993. τα πετρελαιοειδή και τα χημικά προϊόντα που διακινήθηκαν αντιστοιχούν πάνω από το 50% της εμπορικής κινήοεως που καταγράφηκε στο κόλπο της Genova. Συγκεκριμένα, ανήλθε σε <FT TYPE="NUMBER">23830000</FT> τόνους σε σύνολο <FT TYPE="NUMBER">43225000</FT> τόνων. Επεξηγεί ότι ο όγκος των προϊόντων που διακινήθηκαν στο λιμένα της Genova ξεπέ ρασε αισθητά το σύνολο των προϊόντιον του ιδίου τομέα που διακινήθηκαν από κοινού στους λιμένες της La Spezia. του Livorno και της Savonc. Τέλος, τονίζει ότι το Pono Petroli της Genova είναι ο πρώτος ιταλικός λιμένας για τα πετρελαιοειδή που αντιστοιχούν στο 15 % του συνολικού όγκου διακινουμένων πετρελαιοειδών προϊόντων οε εθνικό επίπεδο. Κατά την Call, το 1995. περισσότερο από 50 % των διακινηθέντων προϊόντων στον κόλπο της Genova αποτελείτο από πετρελαιοειδή, χημικά και πετροχημικά προϊόντα. Ακριβέστερα, διακινήθηκαν <FT TYPE="NUMBER">27417550</FT> τόνοι πετρελαιοειδών και <FT TYPE="NUMBER">1387</FT> τόνοι ιιντιοτοίχων απορριμμάτων. <FT TYPE="NUMBER">745553</FT> τόνοι χημικών προϊόντων και 622 τόνοι αντιστοίχων απορ ριμμάτων.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Οι υλικές ενέργειες της εκφορτώσεως δεν πραγματοποιήθηκαν από την Cali αλλά από τη λιμενική εταιρία SpA Porto Petroli di Genova. Ωστόσο, τα πλοία της Cali ήταν εξοπλισμένα με δικά τους αντιρρυπογόνα όργανα και συστήματα.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Η SEPG απέστειλε στην Cali τιμολόγια για ένα συνολικό ποσό <FT TYPE="NUMBER">8708928</FT> ιταλικών λιρών, αντιστοιχούντων στην <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>παροχή υπηρεσιών<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> από μέρους της SEPG στην Cali. Η τελευταία αρνήθηκε να πληρώσει το ποσό υποστηρίζοντας ότι ουδέποτε απευθύνθηκε στην πρώτη για να της ζητήσει την παροχή οποιασδήποτε υπηρεσίας προς αποφυγή της ρυπάνσεως στο λιμένα της Genova.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1554"?><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Την <DATE ISO="19941222">22α Δεκεμβρίου 1994</DATE>, η SEPG πέτυχε κατά της Cali από τον Πρόεδρο του Tribunale di Genova την έκδοση διαταγής πληρωμής του ανωτέρω ποσού.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Τα προδικαστικά ερωτήματα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακοπής κατά της εκδοθείσας διαταγής πληρωμής, την οποία άσκησε η εταιρία Cali, το Tribunale di Genova, με απόφαση του, με ημερομηνία <DATE ISO="19951012">12 Οκτωβρίου 1995</DATE>, υπέβαλε στο Δικαστήριο τρία προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>1)</NO.P><TXT>αν συντρέχει <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201C"/>δεσπόζουσα θέση εντός της κοινής αγοράς ή σημαντικοί) τμήματος της<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> σε περίπτωση μετοχικής εταιρίας, η οποία συνεστήθη με πρωτοβουλία μιας εθνικής Autorità Portuale και έργο της οποίας είναι η κατά παραχώρηση της διοικήσεως, και αποκλειστικά εντός του λιμενικού τομέα όπου φορτώνονται και εκφορτώνονται πετρελαιοειδή, παροχή υπηρεσίας συνισταμένης στην <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201C"/>προστασία προς αποφυγή της ρυπάνσεως<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>, με αποτέλεσμα την έκδοση εις βάρος των χρηστών της ενλόγω υπηρεσίας, και συγκεκριμένα των επιμέρους πλοίων που προσορμίζονται στους λιμενοβραχίονες για τη διενέργεια των προαναφερθεισών πράξεων, τιμολογίου που καθορίζει μονομερώς η Autorità Portuale με βάση τη χωρητικότητα του πλοίου και την ποσότητα των φορτοεκφορτωνόμενων προϊόντων.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>αν, ενόψει της καταστάσεως υπό α) και της συντρέχουσας δεσπόζουσας θέσεως εντός της κοινής αγοράς ή σημαντικού τμήματός της, συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση της ενλόγω <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201C"/>δεσπόζουσας θέσεως<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>, κατά το άρθρο 86 της Συνθήκης, και ειδικότερα των σημείων α', γ', δ' και των <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201C"/>συναφών πρακτικών<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, η υποχρεωτική έκδοση τιμολογίων εκ μέρους επιχειρήσεως στην οποία παραχωρήθηκε κατ' αποκλειστικότητα η παροχή των υπηρεσιών (μολονότι συμφωνά με το ύψος που καθορίζει ο εκχωρών οργανισμός):</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>που είναι υποχρεωτικά και ανεξάρτητα από την παροχή στην πράξη οποιασδήποτε υπηρεσίας συνισταμένης στην επιτήρηση και/ή επέμβαση, απλώς και μόνο λόγω του ελλιμενισμού σε αγκυροβόλιο του Porto Petroli και διενεργείας πράξεων φορτοεκφορτώσεως τόσο πετρελαιοειδών όσο και χημικών και πετροχημικών προϊόντων, σύμφωνα με τους όρους υποχρεωτικής συμβάσεως·</P></ITEM><ITEM><P>το ύψος των οποίων υπολογίζεται αποκλειστικώς με βάση τη χωρητικότητα των πλοίων, τις ποσότητες του προϊόντος, καθώς και, όσον αφορά τις πράγματι λαμβάνουσες χώρα επεμβάσεις, τη διάρκειά τους, όχι όμως σε συνάρτηση με τη φύση, ποιότητα και ρυπογόνο ικανότητα του προϊόντος·</P></ITEM><ITEM><P>που, λόγω του ότι επιβαρύνουν αποκλειστικώς τα πλοία (τα οποία συμμετέχουν παθητικώς στη διαδικασία φορτοεκφορτώσεως), πλήττουν άλλο υποκείμενο δικαίου από εκείνο που οφείλει να διενεργήσει τις αναγκαίες τεχνικές πράξεις<?PAGE NO="I-1555"?> (εν προκειμένω η Spa Porto Petroli di Genova και οι ναυλωτές/παραλήπτες του προϊόντος) με συνέπεια την αναπόφευκτη μετατόπιση της ευθύνης για την ενδεχόμενη ρύπανση και του κόστους της αντί-ρρυπογόνας δράσεως·</P></ITEM><ITEM><P>που καταβάλλονται για παρεχόμενη υπηρεσία στο πλοίο, περιττή σε σχέση με τη φύση του προϊόντος και/ή του ιδίου του πλοίου, το οποίο είναι εξοπλισμένο με ίδια αντιρρυπογόνα όργανα και συστήματα, προσαρμοσμένα στον τύπο του προς φόρτωση προϊόντος·</P></ITEM><ITEM><P>που επιβαρύνουν το πλοίο για δημοσίου χαρακτήρα παροχή, η οποία συνεπάγεται και το σχετικό κόστος, πέραν της επιβαρύνσεως που προβλέπεται με τη συναφθείσα μεταξύ του μεταφορέα και της εταιρίας που είναι επιφορτισμένη με τη διαχείριση του μόλου συμβάσεως, άσχετα από οποιονδήποτε λειτουργικό δεσμό με το αντικείμενο της ενλόγω συμβάσεως.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>αν, κάνοντας δεκτές τις υποθέσεις υπό α) και β), η πρακτική ή οι πρακτικές που ενέχουν καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως κατά το άρθρο 86 της Συνθήκης εκ μέρους επιχειρήσεως οδηγούν, λόγω της καταστάσεως αυτής, σε πιθανή παρεμπόδιση του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών της ενώσεως.<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Απαντήσεις στα προδικαστικά ερωτήματα</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Επί τον παραοεκτού των προοικαστι-κών ερωτημάτων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής, η Cali υποστήριξε ότι η απάντηση στο αίτημα της στηρίζεται σε δύο εναλλακτικές υποθέσεις, η δεύτερη των οποίων καθιστά αναγκαία την ερμηνεία του άρθρου 86 της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, κατά την Cali, αν το Tribunale δεχόταν ότι οι πράξεις του CAP πρέπει να ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι τυγχάνουν αποκλειστικής εφαρμογής επί των πλοίων που διενεργούν φορτοεκφορτώσεις πετρελαιοειδών στο Porto Petroli και δεν θα έπρεπε να αφορούν τα πλοία που διενεργούν ανάλογες πράξεις επί πετροχημικών προϊόντων, η υποβολή των προδικαστικών ερωτημάτων δεν είναι αναγκαία για την επίλυση της εκκρεμούσας διαφοράς. Αντιθέτως, τούτο θα ήταν απαραίτητο, αν το Tribunale δεχόταν ότι το τιμολόγιο για την παροχή των υπηρεσιών από την SEPG στα πλοία που χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις του Porto Petroli εφαρμόζεται αδιακρίτως επί όλων των πλοίων που προσορμίζονται σε αυτό είτε ενεργούν φορτοεκφορτώσεις πετρελαιοειδών είτε πετροχημικών προϊόντων.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει επίσης ότι εφόσον ο εθνικός δικαστής δεν έδωσε λύση σε αυτό το σημαντικό<?PAGE NO="I-1556"?> ζήτημα που αφορά το εθνικό δίκαιο, η παραπομπή στο Δικαστήριο δεν είναι αναγκαία, διότι θα σήμαινε ότι το Δικαστήριο θα αποφαινόταν επί προβλήματος υποθετικής φύσεως, επικαλέσθηκε δε προς τούτο τη νομολογία Meilicke<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-83/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-4871">C-83/91, Meilicke (Συλλογή 1992, σ. Ι-4871, σκέψεις 29 έως 32)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Θεωρώ ότι τα προβαλλόμενα από την Calì και την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεν μπορούν να γίνουν δεκτά. Διότι, κατά πάγια νομολογία, τα εθνικά δικαστήρια, τα οποία μόνο έχουν άμεση γνώση των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως, είναι σε θέση να εκτιμήσουν, ενόψει των ιδιομορφιών της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα προδικαστικής αποφάσεως προκειμένου να εκδώσουν τη δική τους απόφαση όσο και αν τα ερωτήματα που υποβάλλουν στο Δικαστήριο ασκούν επιρροή στην έκβαση της ενώπιόν τους διαφοράς<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε, λόγου χάριν, την απόφαση της <DATE ISO="19920716">16ης Ιουλίου 1992</DATE>, Asociasión Española de Banca Privada κ.λπ., υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-67/91" YEAR="1992" PAGE.ECR="I-4785">C-67/91 (Συλλογή 1992, σ. Ι-4785, σκέψη 25)</REF.DOC.ECR>. Πρβλ. και τις αποφάσεις της <DATE ISO="19781129">29ης Νοεμβρίου 1978</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="83/78" YEAR="1978" PAGE.ECR="739">83/78, Pigs Marketing Board (Συλλογή τόμος 1978, σ. 739, σκέψη 25)</REF.DOC.ECR> και την απόφαση της <DATE ISO="19931027">27ης Οκτωβρίου 1993</DATE>, Enderby, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-127/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-5535">C-127/92 (Συλλογή 1993, σ. Ι-5535, σκέψη 10)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Επίσης, το Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα ότι η εξουσία εκτιμήσεως του εθνικού δικαστηρίου, κατά την έννοια του άρθρου 177, <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>αφορά και το ζήτημα του σταδίου της διαδικασίας κατά το οποίο είναι σκόπιμο να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, την απόφαση της <DATE ISO="19910627">27ης Ιουνίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-348/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-3277">C-348/89, Mccanarte (Συλλογή 1991, σ. I-3277, σκέψη 48)</REF.DOC.ECR> και τις παλαιότερες της <DATE ISO="19810310">10ης Μαρτίου 1981</DATE>, συνεκδικα-σθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="36/80+71/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="735">36/80 και 71/80, Irish Creamery (Συλλογή 1981, σ. 735, σκέψεις 5 επ.)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19880421">21ης Απριλίου 1988</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="338/85" YEAR="1988" PAGE.ECR="2041">338/85, Pardini (Συλλογή 1988, σ. 2041, σκέψη 8)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Ενόψει της προαναφερθείσας νομολογίας και δεδομένου ότι το Δικαστήριο <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>διαθέτει τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία για να δώσει μια χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβλή-θηκαν<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Meilicke, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 6, σκέψη 32.</P></NOTE>, τα υποβληθέντα από το Tribunale προδικαστικά ερωτήματα δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι στερούνται κατά τρόπο προφανή σημασίας για την επίλυση της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. και την απόφαση της <DATE ISO="19870611">11ης Ιουνίου 1987</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="14/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="2545">14/86, Pretore di Salò κατ' αγνώστων (Συλλογή 1987, ο. 2545, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Συνεπώς, <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>εφόσον η επίκληση του ενλόγω νομοθετικού κειμένου δεν είναι προδήλως πεπλανημένη<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>, το Δικαστήριο οφείλει να προχωρήσει στην εξέταση των προδικαστικών ερωτημάτων<NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19681219">19ης Δεκεμβρίου 1968</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="13/68" YEAR="1968" PAGE.ECR="827">13/68, Salgoil (Συλλογή τόμος 1965-1968, ο. 827)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επί της ουσίας</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Με τα προδικαστικά ερωτήματα που έθεσε ο εθνικός δικαστής ζητείται από το Δικαστήριο να αποφανθεί αν, κατά το άρθρο 86 της Συνθήκης, στην περίπτωση της SEPG, συντρέχει καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως εντός της κοινής αγοράς ή σημαντικού τμήματός της, η οποία δύναται να επηρεάσει το ενδοκοινοτικό εμπόριο.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Το πρώτο ζήτημα που πρέπει να αποσαφηνισθεί είναι ασφαλώς αν η SEPG αποτελεί πράγματι επιχείρηση, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού, και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, να προσδιορισθεί, στη συνέχεια, η αγορά εντός της οποίας θα εξετασθεί αν η SEPG κατέχει δεσπόζουσα θέση.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1557"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Σχετικά με το αν η SEPG αποτελεί επιχείρηση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Κατά την Γερμανική Κυβέρνηση και την Cali, η SEPG αποτελεί επιχείρηση που έχει δεσπόζουσα θέση σε σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς, κατά τη νομολογία Merci<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Λποψαση Merci, που ηδη μνημονεύθηκε ατην υποσημείωση 1.</P></NOTE> και Corsica Fernes<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Λποψααη της <DATE ISO="19940517">17ης Μαίου 1994</DATE>, υπόθεοη <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-18/93" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1783">C-18/93. Corsica Ferries (Συλλογή 1994. o. Ι-1783)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Η Cali υποστηρίζει ότι η σχέση ανάμεσα στο CAP, δημόσιο οργανισμό που προέβη στην παραχώρηση, και τη SEPG παρουσιάζει διοικητικό χαρακτήρα, ενώ η σχέση ανάμεσα στην τελευταία και τους χρήστες του Porto Petroli αποτελεί αναγκαστική σύμβαση (contrat imposé), διότι οφείλεται όχι στην ελεύθερη βούληση των συμβαλλομένων μερών αλλά σε εντολή της λιμενικής αρχής, του CAP, που επιβάλλει στο συμβαλλόμενο μεταφορέα να προστρέχει στις υπηρεσίες επιτηρήσεως για την πρόληψη της ρυπάνσεως που παρέχει η SEPG.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, ο σκοπός και το αντικείμενο της υπηρεσίας την οποία διαχειρίζεται υπό μορφή αποκλειστικής παραχωρήσεως η SEPG αποδεικνύουν ότι πρόκειται για δραστηριότητα που διαφοροποιείται πολύ από εκείνες των άλλων λιμενικών υπηρεσιών, που οδήγησαν στη θέση ερωτημάτων που τέθηκαν στις υποθέσεις Merci και Corsica Ferries, αφού αφορά την επιτήρηση για την αποφυγή της ρυπάνσεως και αποσκοπεί στην ασφάλεια του λιμένα προκειμένου να προστατεύσει το θαλάσσιο περιβάλλον (σημείο 3 των γραπτών παρατηρήσεων της).</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Η SEPG υποστηρίζει ότι με τις υπηρεσίες επιτηρήσεως και προλήψεως της ρυπάνσεως στο Porto Petroli των οποίων επωφελούνται όλα τα πλοία που ελλιμενίζονται σε αυτό, αναλαμβάνει την <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>παθητική<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/>, όπως τη χαρακτηρίζει, ασφάλεια του λιμένα και την ασφάλεια της γειτονικής με αυτόν πυκνοκατοικημένης περιοχής της Genova και των συνορευουσών με αυτήν περιοχών που είναι τουριστικά ανεπτυγμένες. Κατά δε της πράξεως περί προσδιορισμού των ποσών που επιβάλλονται υποχρεωτικά με την έκδοση αντίστοιχων τιμολογίων στα ελλιμενιζόμενα πλοία χωρεί διοικητική προσφυγή. Όσον αφορά την παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών σε περίπτωση ατυχήματος για την αντιμετώπιση της ρυπάνσεως, διατείνεται ότι ελλείπει ο υποχρεωτικός χαρακτήρας διότι τις υπηρεσίες αυτές μπορεί να αναθέσει με δικά του έξοδα ο ρυπαίνων, εφόσον είναι γνωστός, στην επιχείρηση που επιθυμεί.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Επομένως, καθίσταται αναγκαίο να διερευνήσουμε αν η SEPG, όσον αφορά τη δραστηριότητα της προλήψεως για την αποφυγή της ρυπάνσεως στο Porto Petroli, η οποία αποτελεί τη βασική δραστηριότητα της, η άσκηση της οποίας, με την έκδοση τιμολογίων, απετέλεσε αιτία για τη γένεση της παρούσης διαφοράς, ασκεί οικονομική δραστηριότητα, και επομένως υπόκειται στις διατάξεις του ανταγωνισμού, όπως υποστηρίζουν η Γερμανική Κυβέρνηση, η Επιτροπή και η Cali. Η άλλη δυνατότητα θα ήταν να θεωρηθεί ότι η ενλόγω δραστηριότητα της SEPG συνδέεται με την άσκηση<?PAGE NO="I-1558"?> προνομίων δημοσίας εξουσίας, όπως υποστηρίζουν οτις παρατηρήσεις τους η Γαλλική Κυβέρνηση και η SEPG, δυνατότητα την οποία άλλωστε δεν παραλείπει να επισημάνει και η Επιτροπή στις γραπτές παρατηρήσεις που κατέθεσε.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Θα εξετάσω, καταρχάς, τη νομολογία του Δικαστηρίου, τη σχετική με το ποιές οντότητες αποτελούν επιχειρήσεις, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού και, στη συνέχεια θα εξετάσω, την ουσία του ζητήματος αν η SEPG αποτελεί επιχείρηση.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Η νομολογία του Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Το ζήτημα ποιοί φορείς υπάγονται στην έννοια της επιχειρήσεως, ώστε να υπόκεινται στο κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού, έχει απασχολήσει αρκετές φορές το Δικαστήριο. Έτσι, απεφάνθη ότι <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>η έννοια της επιχειρήσεως καλύπτει κάθε φορέα ο οποίος ασκεί οικονομική δραστηριότητα, ανεξάρτητα από το νομικό καθεστώς που τον διέπει και τον τρόπο της χρηματοδοτήσεώς του<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., συγκεκριμένα, την απόφαση της <DATE ISO="19910423">23ης Απριλίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-41/90" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-1979">C-41/90, Höfner και Elser (Συλλογή 1991, σ. Ι-1979, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Δηλαδή, κατά την νομολογία του Δικαστηρίου, η έννοια της επιχειρήσεως ερμηνεύεται σταθερά ευρέως. Ως εκ τούτου αποτελεί conditio sine qua non να διερευνηθεί αν η δραστηριότητα ενός οργανισμού, ή μιας διοικητικής αρχής αποτελεί άσκηση δημόσιας εξουσίας ή άσκηση οικονομικής δραστηριότητας με βιομηχανικό ή εμπορικό χαρακτήρα, που μπορεί <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>να εκπληρωθεί, τουλάχιστον καταρχήν από ιδιωτική επιχείρηση και με σκοπό το κέρδος<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το σημείο 9 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα κ. Giuseppe Tesauro, στην υπόθεση Eurocontrol- υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-364/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-43">C-364/92, SAT FluggesscllschafL mbH κατά Organisation européenne pour la sécurité de la navigation aérienne (Eurocontrol), επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19940119">19ης Ιανουαρίου 1994</DATE> (Συλλογή 1994, ο. I-43)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Τα παραδείγματα από τη νομολογία είναι αρκετά. Έτσι, το Δικαστήριο στην υπόθεση Höfner και Eiser, θεώρησε ως επιχείρηση το γερμανικό Bundesanstalt für Arbeit, επειδή το δημόσιο αυτό ίδρυμα ασκεί ως ξεχωριστή ενότητα οικονομική δραστηριότητα στον τομέα της ευρέσεως εργασίας<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση C-179/90, Merci, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση Merci<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συγκεκριμένα στην απόφαση αυτή Höfner και Eiser, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 14, σχετική με ένα δημόσιο οργανισμό απασχολήσεως που διαμεσολαβεί για την ανεύρεση εργασίας ή εργατικού δυναμικού, το Δικαστήριο δέχθηκε óu αυτός ο οργανισμός μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επιχείρηση και διευκρίνισε ότι στο πλαίσιο του δικαίου του ανταγωνισμού <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>η διαμεσολάβηση για την ανεύρεση εργασίας ή προσωπικού αποτελεί οικονομική δραστηριότητα<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>. Εξήγησε (σκέψη 22) ότι: <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>Το γεγονός ότι η διαμεσολάβηση για την ανεύρεση εργασίας ή εργατικού δυναμικού ανατίθεται συνήθως σε δημοσίους φορείς δεν μεταβάλλει την οικονομική φύση της διαμεσολαβήσεως αυτής. Η διαμεσολάβηση αυτή δεν ασκούνταν πάντα και δεν ασκείται κατ' ανάγκη από δημοσίους φορείς<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>. Κατέληξε δε (σκέψη 23), ότι παρόμοιοι φορείς <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>μπορούν να χαρακτηρισθούν ως επιχειρήσεις ώστε να υπόκεινται στους κοινοτικούς κανόνες ανταγωνισμού<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>.</P></NOTE>, επρόκειτο για την αγορά της οργανώσεως, για λογαριασμό τρίτων, λιμενικών εργασιών επί συνήθους φορτίου εντός του λιμένα της Genova από συγκεκριμένη λιμενική επιχείρηση και της εκτελέσεως των εργασιών αυτών, από συγκεκριμένη λιμενεργατική συντεχνία. Στην υπόθεση αυτή δεν είχε αμφισβητηθεί ότι επρόκειτο για φορείς οι οποίοι ασκούσαν οικονομική δραστηριότητα. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ενλόγω φορείς πρέπει να θεωρούνται ως επιχείρηση στην οποία το Κράτος χορηγεί αποκλειστικά δικαιώματα, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, της Συνθήκης. Επίσης<?PAGE NO="I-1559"?> έκρινε ότι τέτοια επιχείρηση και/ή συντεχνία, δεν μπορούν να θεωρηθούν, ως <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Merci που ήδη μνημονεύθηκε σπην υποσημείωση 1 (σκέψη 28).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο στην απόφαση Corsica Ferries<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση ήδη μνημονευθείσα στην υποσημείωση 13.</P></NOTE>, σχετική με την αγορά των υπηρεσιών υποχρεωτικής πλοηγήσεως στο Porto Petroli της Genova, τις οποίες διασφάλιζε η ένωση πλοηγών του λιμένα της Genova (Corporazione dei Piloti del Porto di Genova), ο χαρακτήρας της οποίας ως επιχείρησης δεν είχε αμφισβητηθεί, έκρινε, όπως και στην απόφαση Merci, ότι στην ένωση αυτή <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>χορηγήθηκε από τις δημόσιες αρχές το αποκλειστικό δικαίωμα παροχής των υπηρεσιών υποχρεωτικής πλοηγήσεως στον λιμένα της Genova<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 39 και 42.</P></NOTE>, κατά το άρθρο 90, παράγραφος 1.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Στην υπόθεση Eurocontrol<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Υπόθεση ήδη αναφερθείοα στην υποσημείωση 15. Η διαφορά στην υπόθεση αυτή ήχθη ενώπιον των βελγικών δικαστηρίων από τον Eurocontrol και αφορούσε την είσπραξη τελών διαδρομής οφειλομένων από αεροπορική εταιρία (τη SAT Fluggesellschaft) για πτήσεις που πράγμα-τοποίηοε η τελευταία εντός ορισμένου χρονικοί) διάστημα τος.</P></NOTE>, το Δικαστήριο, για να εκτιμήσει αν οι δραστηριότητες του οργανισμού αυτού στον οποίο ανατέθηκε ιδίως η κοινή οργάνωση των υπηρεσιών αεροπλοΐας στον εναέριο χώρο των συμβαλλομένων μερών, συνιστούσαν δραστηριότητες κατά την έννοια των άρθρων 86 και 90 της Συνθήκης, αφού προέβη στον έλεγχο της φύσεως, του αντικειμένου και των κανόνων που διέπουν τις δραστηριότητες του<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Μεταξύ των καθηκόντων που του είχαν ανατεθεί ήταν. ειδικότερα, και η είσπραξη από τους χρήστες των τελών λόγω παροχής υπηρεσιών αεροπλοΐας, για λογαριασμό των συμβαλλομένων μερών και των τρίτων κρατών που είναι συμβαλλόμενα μέρη στην ενλόγω συμφωνία (τη Σύμβαση που υπογράφηκε οτις Βρυξέλλες την <DATE ISO="19601213">13η Δεκεμβρίου 1960</DATE>. όπως έκτοτε τροποποιήθηκε) έστω και αναγκαατικώς, διαθέτοντας προς τούτο τα κατάλληλα μέσα, σύμφωνα με την πολυμερή ουμφωνία σχετικά με τα τέλη διαδρομής. Αντικείμενο της συμφωνίας ήταν συγκεκριμένα η δημιουργία κοινού συστήματος καθιερώσεως και εισπράξεως των τελών διαδρομής που οφείλονται για τις πραγματοποιούμενες στον εναέριο χώρο των συμβαλλομένων κρατών πτή-οεις.</P></NOTE>, κατέληξε ότι δεν αποτελεί επιχείρηση κατά την έννοια των άρθρων αυτών.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έκρινε ότι<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Euroconlrol, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 15 (σκέψη 30).</P></NOTE>: <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>Οι δραστηριότητες του Eurocontrol στο σύνολο τους ανάγονται, τόσο λόγω της φύσεως τους, όσο και λόγω του αντικειμένου και των κανόνων που τις διέπουν, στην άσκηση προνομίων σχετικά με τον έλεγχο και την αστυνόμευση του εναερίου χώρου, προνομίων που συνιστούν τυπικά γνωρίσματα ασκήσεως δημοσίας εξουσίας. Δεν έχουν οικονομικό χαρακτήρα δικαιολογούντα την εφαρμογή των κανόνων περί ανταγωνισμού της Συνθήκης<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Εξάλλου, αν και το Δικαστήριο δεν έδωσε τον ορισμό της έννοιας της δημόσιας εξουσίας, παραμένει κλασικός ο ορισμός που έδωσε ο γενικός εισαγγελέας κ. Henri Mayras οτις προτάσεις που ανέπτυξε επ' ευκαιρία της υποθέσεως <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="2/74" YEAR="1974" PAGE.ECR="317">2/74, Revners, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19740621">21ης Ιουνίου 1974</DATE> [Συλλογή τόμος 1974, σ. 317 (ο. 339)]</REF.DOC.ECR>, ο οποίος έχει ως ακολούθως: <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>Η δημοσία εξουσία είναι αυτή που πηγάζει από την κυριαρχία, από το IMPERIUM του κράτους παρέχει το δικαίωμα σ' αυτόν που την ασκεί να κάμει χρήση προνομιακών δικαιωμάτων που εκφεύγουν του κοινού δικαίου, κυριαρχικών προνομίων και εξουσιών καταναγκασμού έναντι των πολιτών. Συνεπώς, η δυνατότητα συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας αυτής μπορεί να παρασχεθεί μόνο από το ίδιο το κράτος, απευθείας ή κατόπιν εξουσιοδοτήσεως που παρέχεται σε ορισμένα πρό σωπα. έστω και αν δεν ανήκουν στη δημοσία διοίκηση<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>. Πρβλ., επίσης, και τα σημεία 22 και 23 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα κ. Francis Jacobs στην υπόθεση C-41/90. Höfner και Elser, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 14.</P></NOTE>. Θεώρησε δε την είσπραξη των τελών διαδρομής ως ενιαίο σύνολο με τις άλλες δραστηριότητες του Eurocontrol<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 28- πρβλ. και τη σκέψη 30.</P></NOTE>. Δεν εξήτασε αν στο πλαίσιο<?PAGE NO="I-1560"?> της δραστηριότητας εισπράξεως των τελών διαδρομής και μόνον, που ήταν η αιτία της κυρίας δίκης, ο Eurocontrol δεν ήταν επιχείρηση επιφορτισμένη με δημοσιονομικό μονοπώλιο, υπό την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. σχετικά και την παλαιότερη απόφαση της <DATE ISO="19761014">14ης Οκτωβρίου 1976</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="29/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="577">29/76, Euroconlrol (Συλλογή τόμος 1976, σ. 577, σκέψεις 4 και 5)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Ας σημειωθεί ότι στην πιο πάνω υπόθεση (Eurocontrol), το Δικαστήριο ακολούθησε τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα κ. Tesauro ο οποίος τόνισε ότι <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>η εκπλήρωση καθηκόντων που συνίστανται στην άσκηση δημοσίας εξουσίας εκ μέρους ενός οργανισμού μπορεί να οδηγήσει στη μη υπαγωγή του συνόλου των ασκουμένων από αυτόν δραστηριοτήτων στους κανόνες περί ανταγωνισμού μόνον οσάκις τα καθήκοντα αυτά αποτελούν αδιαίρετο στοιχείο της καθ' όλα δραστηριότητάς του<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>, συμπεραίνοντας ότι <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>στην προκείμενη περίπτωση οι παρεχόμενες υπηρεσίες (έλεγχος ραντάρ, μετεωρολογικές πληροφορίες, υπηρεσίες συναγερμού) συνιστούν ένα αρρήκτως ενιαίο σύνολο<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/>. Συνέχισε δε ότι <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>η δραστηριότητα που συνίσταται στον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας αποτελεί φυσιολογικό μονοπώλιο στο χώρο που ασκείται, ώστε ο ανταγωνισμός μεταξύ δύο οργανισμών όχι μόνον να μην είναι ευκταίος αλλά εκ των πραγμάτων να είναι και ανέφικτος<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σημείο 13 των προτάσεων του στην υπόθεση Euroconlrol, η οποία ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 15.</P></NOTE>. Υπεστήριζε δε ότι<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. το σημείο 9 των προτάσεών του.</P></NOTE> δεν συμβιβάζεται προς το χαρακτηρισμό μιας οντότητας ως επιχειρήσεως, η άσκηση δραστηριότητας υπό μορφή δημοσίας εξουσίας, με συνέπεια η οντότητα που δρα υπό την ιδιότητά της ως δημοσίας αρχής να μην εμπίπτει στους κανόνες περί ανταγωνισμού της Συνθήκης. Και κατέληγε ότι πρόκειται <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>για δημόσια υπηρεσία άσχετη από οποιαδήποτε αντίληψη περί εμπορικής εκμεταλλεύσεως με σκοπό το κέρδος: τούτο ενδεχομένως δεν είναι ασυμβίβαστο και συνεπάγεται ισοδύναμη αποτελεσματικότητα με την επιδίωξη για οικονομική διαχείριση της ενλόγω δραστηριότητας<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Εξάλλου, στην απόφαση Poucet<NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19930217">17ης Φεβρουαρίου 1993</DATE>, συνεκάικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-159/91+C-160/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-637">C-159/91 και C-160/91, Poucet και Pisire (Συλλογή 1993, ο. I-637)</REF.DOC.ECR> (στο εξής: Poucet).</P></NOTE> το Δικαστήριο έκρινε ότι τα ταμεία υγείας ή οι οργανισμοί που τα επικουρούν στη διαχείριση της παρεχόμενης από το κράτος κοινωνικής ασφαλίσεως δεν ασκούν οικονομική δραστηριότητα αλλά <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>λειτούργημα κοινωνικού, αμιγώς, χαρακτήρα<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/>, διότι η δραστηριότητα αυτή υπόκειται σε κρατικό έλεγχο<NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 14. Κάτι ανάλογο υπεστήριξε και ο γενικός εισαγγελέας κ. Jacobs, στο σημείο 64 των προτάσεών του, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-430/93+C-431/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4705">C-430/93 και C-431/93, Van Schįjndel, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της <DATE ISO="19951214">14ης Δεκεμβρίου 1995</DATE> (Συλλογή 1995, α. I-4705)</REF.DOC.ECR>, σχετικά με τον νομικό χαρακτηρισμό ενός επαγγελματικού ταμείου συντάξεων ως επιχειρήσεων, αλλά το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε τελικά επί του ζητήματος.</P></NOTE>, <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>στηρίζεται στην αρχή της εθνικής αλληλεγγύης και στερείται οποιουδήποτε κερδοσκοπικού στόχου<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/>. Επιπλέον, <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>οι καταβαλλόμενες παροχές είναι παροχές προβλεπόμενες από τον νόμο και ανεξάρτητες του ύψους των εισφορών<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Poucet, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 29 (σκέψη 18 πρβλ. και τη σκέψη 8). Στην απόφαση της <DATE ISO="19951116">16ης Νοεμβρίου 1995</DATE>, Fédération française des sociétés d'assurance κ.λπ., υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-244/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4013">C-244/94 (Συλλογή 1995, σ. I-4013)</REF.DOC.ECR>, το Δικαστήριο θεώρησε óu εμπίπτει οτην έννοια της επιχειρήσεως κατά τα άρθρα 85 και 86 της Συνθήκης οργανισμός επιφορτισμένος με τη διαχείριση επικουρικού συστήματος ασφαλίσεως γήρατος που λειτουργεί σύμφωνα με την αρχή της κεφαλαιοποιήσεως, αφού οι ασφαλιστικές εισφορές επενδύονται στη χρηματαγορά και στη συνέχεια επανακαταβάλλονται με τη μορφή ισοβίου προσόδου ή κεφαλαίου. Έκρινε δε (σκέψη 12) ότι ένας τέτοιος οργανισμός, έστω και αν δεν επιδιώκει κερδοσκοπικό σκοπό, το σύστημα δε το οποίο διαχειρίζεται, που θεσπίστηκε από τον νόμο ως προαιρετικό, και λειτουργεί, τηρουμένων των κανόνων που καθορίζουν οι διοικητικές αρχές, παρουσιάζει ορισμένα στοιχεία αλληλεγγύης (σκέψεις 19 και 20), ενώ οι παροχές που χορηγεί εξαρτώνται αποκλειστικά από το ύψος των εισφορών, αποτελεί επιχείρηση υπό την έννοια των άρθρων 85 επόμενα της Συνθήκης.</P></NOTE>. Τόνισε ότι παρόμοια συστήματα κοινωνικής ασφαλίσεως <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>στηρίζονται σε ένα καθεστώς υποχρεωτικής υπαγωγής, απαραίτητο για την εφαρμογή της αρχής της αλληλεγγύης καθώς και για την οικονομική ισορροπία των ενλόγω συστημάτων<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Poucet, που αναφέρθηκε στην υποσημείωση 29 (σκέψη 13).</P></NOTE>. Επίσης έκρινε ότι κατά την εκτέλεση της αποστολής τους,<?PAGE NO="I-1561"?> τα ενλόγω ταμεία <QUOT.START ID="QS0030" REF.END="QE0030" CODE="00AB"/>εφαρμόζουν τον νόμο και δεν έχουν καμία δυνατότητα επηρεασμού όσον αφορά το ποσό των εισφορών, τη χρησιμοποίηση των κεφαλαίων και τον προσδιορισμό του ύψους των παροχών<QUOT.END ID="QE0030" REF.START="QS0030" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Poucet (σκέιμη 15).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Αξίζει να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να αποφανθεί αν μια δραστηριότητα είναι οικονομική ή όχι, ερευνά τη φύση της ανεξάρτητα από τον φορέα που την ασκεί. Δέχεται λοιπόν ότι<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19870616">16ης Ιουνίου 1987</DATE>. Επιτροπή κατά Ιταλίας, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="118/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="2599">118/85 (Συλλογή 1987. α. 2599. σκέψη 7)</REF.DOC.ECR>, οτην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι αποτελούσε δημόσια επιχείρηση η Αυτόνομη διοίκηση των ιταλικών κρατικών μονοπωλίων (Amminislrn/ionc autonoma dci monopoli di Siaιο), η οποία δεν διέθετε ξεχωριοτή νομική προσωπικότητα από εκείνη του κρότους, μετείχε όμως οτην οικονομική δραστηριότητα προσφέροντας στον τομέα των επεξεργασμένων καπνών αγαθά και υπηρεσίες στην αγορά.</P></NOTE><QUOT.START ID="QS0031" REF.END="QE0031" CODE="00AB"/>το κράτος μπορεί να ενεργεί είτε ασκώντας τη δημόσια εξουσία είτε ασκώντας οικονομικές δραστηριότητες βιομηχανικού ή εμπορικού χαρακτήρα που συνίστανται στην προσφορά αγαθών και υπηρεσιών στην αγορά<QUOT.END ID="QE0031" REF.START="QS0031" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παραδείγματος χάριν, οτην απόφαση της <DATE ISO="19850711">11ης Ιουλίου 1985</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="107/84" YEAR="1985" PAGE.ECR="2655">107/84. Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1985. ο. 2655, ιδίως ακέψεις 14 και 15)</REF.DOC.ECR> διαπίστωσε ότι μέρος μόνον των ταχυδρομικών δραστηριοτήτων που ασκούνται από οργανισμό δημοσίου δικαίου μπορεί να θεωρηθεί δραστηριότητα δημόσιας αρχής υπό τη στενή του όρου έννοια.</P></NOTE> και ότι για το χαρακτηρισμό κάποιας δραστηριότητας ως δημόσιας επιχειρήσεως δεν είναι κρίσιμο στοιχείο η έλλειψη νομικής προσωπικότητας χωριστής από εκείνης του κράτους. Διευκρίνισε δε ότι: <QUOT.START ID="QS0032" REF.END="QE0032" CODE="00AB"/>Για να καταστεί δυνατή αυτή η διάκριση, είναι αναγκαίο, σε κάθε περίπτωση να ερευνώνται οι δραστηριότητες που ασκεί το κράτος και να καθορίζεται σε ποιά κατηγορία ανήκουν αυτές οι δραστηριότητες<QUOT.END ID="QE0032" REF.START="QS0032" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19870616">16ης Ιουνίου 1987</DATE>, Επιτροπή κατά Ιταλίας, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 34 (σκέψη 7). Πρβλ. και την απόφαση της <DATE ISO="19931027">27η; Οκτωβρίου 1993</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-92/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-5383">C-92/91, Taillandier (Συλλογή 1993. ο. I-5383. σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>. Επιπλέον, στην απόφαση της <DATE ISO="19850320">20ής Μαρτίου 1985</DATE>. Ιταλία κατά Επιτροπής, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="41/83" YEAR="1985" PAGE.ECR="873">41/83 (Συλλογή 1985, ο. 873. σκέψη 20)</REF.DOC.ECR>, το Δικαστήριο θεώρησε ότι οι κανόνες που θέσπισε η British Telecom, κάνοντας χρήση της κανονιστικής εξουσίας που της είχε αναγνωρισθεί από το νόμο, πρέπει να θεωρηθούν ότι αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της επιχειρηματικής δραστηριότητάς της.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Από τη νομολογία του Δικαστηρίου και κυρίως από τις αποφάσεις Eurocontrol και Poucet συνάγεται ότι δεν αποτελούν επιχειρήσεις και επομένως, εκφεύγουν ολοκληρωτικά του κοινοτικού δικαίου ανταγωνισμού ορισμένες οντότητες, όργανα μιας πολιτικής δημοσίου (γενικού) συμφέροντος, που ασκούν προνόμια δημοσίας εξουσίας, δηλαδή ασκούν δραστηριότητα προσιδιάζουσα στη δημόσια εξουσία ή ασκούν λειτούργημα αμιγώς κοινωνικού χαρακτήρα.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Για να καταλήξει στα συμπεράσματα αυτά το Δικαστήριο εξήτασε κατά κύριο λόγο τη φύση των ασκουμένων δραστηριοτήτων, εάν δηλαδή είναι οικονομικές ή όχι, και το αν μπορούν να εκπληρωθούν, καταρχήν, από ιδιωτική επιχείρηση με σκοπό το κέρδος. Εξήτασε επίσης το αντικείμενο και τους κανόνες που τις διέπουν<NOTE NOTE.ID="E0038" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την ήδη μνημονευθείσα οτην υποσημείωση 15 από φάση Eurocontrol (σκέψη 30) και την αναφερθείσα οτην υποσημείωση 29 απόφαση Poucet (σκέψη 18).</P></NOTE>. Πέραν δε τούτων, το Δικαστήριο συνεκτίμησε μια σειρά, μια δέσμη ενδείξεων που από μόνες τους δεν αρκούν για τον αποκλεισμό του οικονομικού χαρακτήρα μιας δραστηριότητας και τη μη υπαγωγή της στους κανόνες περί ανταγωνισμού. Συγκεκριμένα, συνεκτίμησε κατά πόσον η οντότητα της οποίας ερευνώνται οι δραστηριότητες λειτουργεί τηρουμένων των κανόνων που καθορίζουν οι διοικητικές αρχές, αν, ειδικότερα, διαθέτει εξουσία επηρεασμού του ύψους των αιτουμένων αντιπαροχών για τις παροχές υπηρεσιών προς τους χρήστες και κατά πόσον έχει κερδοσκοπικό σκοπό.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1562"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ο οικονομικός ή μη χαρακτήρας της δραστηριότητας που ασκεί η SEPG</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Εξ αρχής, μία διευκρίνιση είναι απαραίτητη. Θεωρώ ότι η είσπραξη των ποσών από την SEPG, που έδωσε αφορμή στη γένεση της επίδικης διαφοράς, αποτελεί ενιαίο σύνολο με τις δραστηριότητες της επιτηρήσεως του θαλασσίου χώρου του λιμένα και γι' αυτόν τον λόγο θα εξετασθεί από κοινού κατά πόσον αποτελεί γι' αυτές τις δραστηριότητες επιχείρηση, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού<NOTE NOTE.ID="E0039" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όσον αφορά το σκέλος των δραστηριοτήτων της SEPG, οι οποίες συνίστανται σε επεμβάσεις προς εξουδετέρωση των αποτελεσμάτων ενδεχόμενης ρυπάνσεως στο Porto Petroli, σε περίπτωση επελεύσεως οικολογικού ατυχήματος, ιδίως λόγω διαρροής πετρελαιοειδών, χημικών ή πετροχημικών προϊόντων, θεωρώ ότι η δραστηριότητα καθαρισμού των υδάτων που ρυπάνθηκαν ενδείκνυται να διενεργείται από επιχειρηματία με εξειδικευμένο προσωπικό και κατάλληλο εξοπλισμό. Δηλαδή, έχει προεχόντως οικονομικό χαρακτήρα και διέπεται από την αρχή <QUOT.START ID="QS0033" REF.END="QE0033" CODE="00AB"/>ο ρυπαίνων πληρώνει<QUOT.END ID="QE0033" REF.START="QS0033" CODE="00BB"/>, εφόσον αυτός είναι γνωστός.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Σχετικά με τον οικονομικό ή μη χαρακτήρα της δραστηριότητας που ασκεί η SEPG, τόσο ο εθνικός δικαστής στη διάταξη περί παραπομπής όσο και η SEPG, καθώς και η Ιταλική αλλά και η Γαλλική Κυβέρνηση θεωρούν ότι ο βασικός σκοπός των δραστηριοτήτων της SEPG για την πρόληψη της ρυπάνσεως είναι η ασφάλεια των χρηστών του Porto Petroli, των πυκνοκατοικημένων συνοικιών πλησίον του λιμένα και, γενικότερα, των περιοχών της Genova οι οποίες συνορεύουν με το λιμένα και παρουσιάζουν υψηλή τουριστική ανάπτυξη, αλλά και η προστασία του περιβάλλοντος του λιμένα, σε τελική δε ανάλυση, η καλή διατήρηση της δημόσιας περιουσίας.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Κατά τη γνώμη μου, η δραστηριότητα επιτηρήσεως προς αποφυγή της ρυπάνσεως στο χώρο του Porto Petroli, την οποία ασκεί η SEPG δεν μπορεί να θεωρηθεί 6η έχει οικονομικό χαρακτήρα, δηλαδή δεν μπορεί η εταιρία αυτή να θεωρηθεί επιχείρηση, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, η ανάλυση της φύσεως και του αντικειμένου των δραστηριοτήτων της SEPG, όπως καθορίζονται στο άρθρο 1, της αποφάσεως 32, του προέδρου του CAP, οι οποίες συνίστανται στην επιτήρηση προκειμένου να αποφευχθεί η ρύπανση, δηλαδή στην προστασία του περιβάλλοντος του λιμένα και της συνορεύουσας με αυτόν περιοχής, οδηγεί στο να τις κατατάξουμε σε επιμέρους κατηγορίες, ανάλογα με το στόχο τους. Πρώτον, πρόκειται για την προστασία του θαλάσσιου χώρου του Porto Petroli, δηλαδή την προστασία της δημόσιας περιουσίας, προς το συμφέρον του κράτους και των πολιτών του. Δεύτερον, πρόκειται για την προστασία των χρηστών του λιμένα του Porto Petroli από κινδύνους ενδεχομένων ατυχημάτων και τρίτον την προστασία<?PAGE NO="I-1563"?> των γειτονικών με το Porto Petroli περιοχών, των κατοίκων τους αλλά και των εγκατεστημένων εκεί επιχειρήσεων που έχουν άμεσο συμφέρον για την αποφυγή οποιωνδήποτε οικολογικών ατυχημάτων λόγω του ελλιμενισμού δεξαμενόπλοιων.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Η δραστηριότητα επιτηρήσεως για την αποφυγή της ρυπάνσεως στο Porto Petroli, που ασκεί η SEPG, ανταποκρίνεται στην ουσιώδη ανάγκη για ασφάλεια τόσο των χρηστών του Porto Petroli όσο και των κατοίκων των περιοχών που συνορεύουν με το Porto Petroli. Η δραστηριότητα αυτή πέραν του ότι αποσκοπεί στην προστασία του περιβάλλοντος, ζήτημα με το οποίο θα ασχοληθώ στη συνέχεια, συνδέεται άμεσα, αν όχι ισοδυναμεί με αστυνόμευση του θαλάσσιου χώρου του Porto Petroli και τούτο το λειτούργημα μπορεί, νομίζω, να το ασκήσει μια δημόσια αρχή, ανεξάρτητα από την νομική μορφή που επελέγη για την οργάνωση και τη διαχείριση της. Επομένως, η νομική οντότητα στην οποία έχουν ανατεθεί τα καθήκοντα αυτά δεν μπορεί να θεωρηθεί επιχείρηση, κατά το άρθρο 86, και κατά συνέπεια παρέλκει η εξέταση του ζητήματος αν αποτελεί επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2 της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0040" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βεβαίως, δεν μπορεί να αμφιοβητηθεί ότι η παροχή αυτών των υπηρεαιών έχει παρεπόμενα ευνοϊκά αποτελεοματα και από οικονομική άποψη. Όπως το τονίζει η Ιταλική Κυβέρνηοη. η δημιουργία και μόνον της υπηρεοίας αυτή; είχε ως αποτέλεαμα να μπορούν οι εφοπλιστές να επιτυγχάνουν καλυτέρους όρους και ευνοϊκά πριμ από τις ασψα-λιοτικίς εταιρίες.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Πέραν των ανωτέρω, η εκπλήρωση των πιο πάνω καθηκόντων, δηλαδή της προληπτικής προστασίας του περιβάλλοντος, από την SEPG, θεωρώ ότι πρέπει να αναγνωρισθεί από το Δικαστήριο expressis verbis ότι αποτελεί ουσιώδη αποστολή του κράτους. Δηλαδή, ότι μια δραστηριότητα η οποία συνίσταται στην επιτήρηση του θαλασσίου περιβάλλοντος (προς αποφυγήν ρυπάνσεων του), ήτοι την προστασία του περιβάλλοντος, δεν μπορεί να αποτελεί επιχειρηματική δραστηριότητα, αλλά εμπίπτει στον πυρήνα των κρατικών δραστηριοτήτων.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ενόψει της αναλύσεως που προηγήθηκε, θεωρώ ότι η δραστηριότητα της SEPG, σχετική με την επιτήρηση για την αποφυγή της ρυπάνσεως του Porto Petroli, δεν νοείται ότι μπορεί να ασκηθεί υπό καθεστώς ανταγωνισμού, διότι τούτο θα διακινδύνευε, αν δεν αναιρούσε, την αποτελεσματικότητα του προστατευτικού μηχανισμού, τόσο για το περιβάλλον του λιμένα όσο και για την ασφάλεια των χρηστών και των κατοίκων των παραπλησίων περιοχών. Πρόκειται, δηλαδή, για δημόσια υπηρεσία άσχετη από οποιαδήποτε αντίληψη περί εμπορικής εκμεταλλεύσεως με σκοπό το κέρδος. Εξάλλου, το ότι πρόκειται για υπηρεσία που ασκείται προς το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου φαίνεται και από το ότι η επιτήρηση αυτή δεν είναι δυνατόν παρά να διενεργείται ανεξάρτητα από την πληρωμή από συγκεκριμένο πλοίο των οφειλομένων ποσών.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Ένα επιπλέον στοιχείο που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δραστηριότητα της SEPG είναι μη οικονομική, είναι και το γεγονός ότι η διαχείριση της υπόκειται σε αρχές λειτουργίας, οι οποίες δεν προσιδιάζουν σε ιδιωτική επιχείρηση, δεδομένου ότι, το CAP σύμφωνα με την απόφαση 1191 του προέδρου του CAP, εγκρίνει μονομερώς τα προς χρήση εκ μέρους της SEPG<?PAGE NO="I-1564"?> τιμολόγια για την παροχή των υπηρεσιών της στα πλοία που χρησιμοποιούν τους τερματικούς σταθμούς του Porto Petroli. Δηλαδή, η SEPG δεν έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει αυτοτελώς αποφάσεις, ανεξάρτητες από τη βούληση του CAP, ενεργεί δε για λογαριασμό του, δίχως ουσιαστική εξουσία επηρεασμού κατά την έγκριση του καθορισμού των τιμολογίων<NOTE NOTE.ID="E0041" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στην υπόθεση Eurocontrol, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 15, το Δικαστήριο τόνισε αφενός ότι ο διεθνής αυτός οργανισμός <QUOT.START ID="QS0034" REF.END="QE0034" CODE="00AB"/>ενεργεί για λογαριασμό των συμβαλλομένων κρατών, χωρίς να διαθέτει στην πραγματικότητα εξουσία επηρεασμού του ύψους των τελών διαδρομής<QUOT.END ID="QE0034" REF.START="QS0034" CODE="00BB"/> (σκέψη 28) και αφετέρου ότι: <QUOT.START ID="QS0035" REF.END="QE0035" CODE="00AB"/>Τα τέλη εισπράττονται για λογαριασμό των κρατών στα οποία αποδίδονται μετά την αφαίρεση του μέρους εκείνου των εσόδων που αντιστοιχεί στον εφαρμοστέο <QUOT.START ID="QS0036" REF.END="QE0036" CODE="201C"/>διοικητικό συντελεστή<QUOT.END ID="QE0036" REF.START="QS0036" CODE="201D"/> για την κάλυψη των διοικητικής φύσεως εξόδων εισπράξεως των τελών<QUOT.END ID="QE0035" REF.START="QS0035" CODE="00BB"/> (σκέψη 23). Στην υπόθεση Poucet, που ήδη αναφέρθηκε στην υποσημείωση 30, το Δικαστήριο τόνισε επίοης ότι τα ταμεία κοινωνικής ασφαλίσεως δεν έχουν καμία δυνατότητα επηρεασμού όσον αφορά το υψας των εισφορών, τη χρησιμοποίηση των κεφαλαίων και τον προσδιορισμό του ύψους των παροχών (σκέψη 15).</P></NOTE>, και περιορίζεται στον καθορισμό του οφειλομένου κάθε φορά ποσού και στην είσπραξη του.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Τέλος, νομίζω ότι πρέπει να τονισθεί πως από τη στιγμή που θεωρήσαμε ότι η υπηρεσία για την οποία καταβάλλονται δεν έχει οικονομικό χαρακτήρα, ο ίδιος χαρακτήρας θα πρέπει να αναγνωρισθεί και στη δραστηριότητα που συνίσταται στην είσπραξή τους.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Η SEPG υποστηρίζει ότι δεν απαιτείται να υπάρχει κανένας συμβατικός δεσμός ανάμεσα σε αυτήν και την εταιρία Cali για να απαιτήσει από την τελευταία την πληρωμή του τιμολογίου και ότι η υποχρέωση της αποτελεί τελικά απόρροια της εξουσίας του CAP να επιβάλλει φόρους. Και προσθέτει ότι στα ποσά που περιγράφονται στα τιμολόγια αυτά, τα οποία εκδίδονται για τις υπηρεσίες προλήψεως της ρυπάνσεως που παρέχει η SEPG σε βάρος κάθε πλοίου που χρησιμοποιεί τις εγκαταστάσεις του Porto Petroli, και των οποίων η είσπραξη ανήκει στην αρμοδιότητά της, θα έπρεπε να αναγνωρισθεί χαρακτήρας καθαρά φορολογικός.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Εξάλλου, όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της Ιταλικής Κυβερνήσεως κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, αυτό το χαρακτηριστικό της υπηρεσίας προλήψεως της ρυπάνσεως αποκλείει να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για αγορά διότι ελλείπει το στοιχείο της προσφοράς και της ζήτησης, αφού η υπηρεσία αυτή παρέχεται γενικά στο Porto Petroli, ανεξάρτητα από την παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών στα ελλιμενιζόμενα δεξαμενόπλοια, προστατεύει την καθαρότητα του υδάτινου περιβάλλοντος και επιτηρεί για την αποφυγή των κινδύνων ρυπάνσεών του. Υπενθύμισε δε ότι η SEPG δεν είναι υπεύθυνη για τυχόν ατύχημα έναντι του πλοίου αλλά μόνον έναντι των λιμενικών αρχών της Genova. Αυτό, κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, διαφοροποιεί την υπό κρίση διαφορά από την περίπτωση της υποχρεωτικής πλοηγήσεως σε λιμένα, στην οποία, αντιθέτως, ο πλοηγός ευθύνεται για τυχόν ατύχημα που ο ίδιος προκάλεσε έναντι του πλοίου λόγω λανθασμένων χειρισμών του.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Θα ήθελα να τονίσω σχετικά ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τα εισπραττόμενα από την SEPG ποσά, για την προστασία προς αποφυγή της ρυπάνσεως του θαλάσσιου χώρου του Porto Petroli, πρέπει να<?PAGE NO="I-1565"?> θεωρηθούν ότι συνιστούν επιβάρυνση, την οποία οφείλει ο ιδιώτης για το πλεονέκτημα που απολαύει ως συνέπεια συγκεκριμένης διοικητικής δραστηριότητας που ασκείται προς το βασικό συμφέρον του κοινωνικού συνόλου<NOTE NOTE.ID="E0042" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. και την ανάλογη επιχειρηματολογία στο σημείο 14 των προαναφερθειοών στην υποσημείωση 15 προτάσεων του γενικού εισαγγελία κ. G. Tesauro, στην υπόθεση Eurocontrol.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Η προληπτική προστασία του περιβάλλοντος ως δραστηριότητα δημοσίας εξουσίας</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Η συνειδητοποίηση των κινδύνων που αντιμετωπίζει το περιβάλλον στις μέρες μας και η κατά καιρούς επέλευση σοβαρότατων οικολογικών καταστροφών<NOTE NOTE.ID="E0043" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αρκεί νομίζω η υπόμνηση των κατά καιρούς σοβαροτάτων οικολογικών καταστροφών λόγω διαρροών πετρελαιοειδών, όπως λόγου χάρη. στις ακτές της Βρετιίνης και της Σκωτίας, ή διαρροής ραδιενέργειας (περίπτωση Tschernobyl) ή επικίνδυνων χημικών ουσιών στην ατμόσφαιρα (διαρροή διοξεινης στο Seveso).</P></NOTE> σε όλο τον πλανήτη έχουν ευαισθητοποιήσει και κινητοποιήσει παγκοσμίως όχι μόνον τους πολίτες, καθώς και ιδιωτικούς και δημοσίους φορείς αλλά και τις Κυβερνήσεις, οδηγώντας στην ανάληψη δράσεως με τη θέσπιση μέτρων για την αποτελεσματική προστασία του. Από το γεγονός αυτό καταφαίνεται ότι η σημασία της προλήψεως για την αποφυγή οικολογικών ατυχημάτων είναι πράγματι κεφαλαιώδης, αφού υπηρετεί το γενικό συμφέρον όχι μόνο της παρούσας αλλά και των μελλουσών γενεών<NOTE NOTE.ID="E0044" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο τονίσθηκε ρητά στη Διακήρυξη του Ρίο του 1992 (αρχή 3) και το 1987. στην έκθεση της Διεθνους Επιτροπής για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, γνωστή περισσότερο ως έκθεση Bruniltland.</P></NOTE>. Έτσι, μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο σκοπός της προστασίας του περιβάλλοντος έχει, ουσιαστικά, αξία ως προληπτικός<NOTE NOTE.ID="E0045" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. Μιχαήλ Λεκλερή, αντιπροέδρου του ελληνικού Συμβουλίου της Επικρατείας <QUOT.START ID="QS0037" REF.END="QE0037" CODE="00AB"/>Ο Δωδεκάδελτος του περιβάλλοντος - Εγκόλπιο βιωοίμου αναπτύξεως<QUOT.END ID="QE0037" REF.START="QS0037" CODE="00BB"/>, εκδόσεις Λ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1996. στη σειρά <HT TYPE="ITALIC"><QUOT.START ID="QS0038" REF.END="QE0038" CODE="00AB"/>Νόμος και Φύω/Βιβλιοθήκη Περιβαλλοντικού Διχαίου<QUOT.END ID="QE0038" REF.START="QS0038" CODE="00BB"/></HT> (397 σσ.). O συγγραφέας υποστηρίζει ότι από το σύνολο των σχετικών με το περιβάλλον κειμένων είτε του διεθνούς είτε του κοινοτικού είτε του εσωτερικού δικαίου προκύπτει ή <QUOT.START ID="QS0039" REF.END="QE0039" CODE="00AB"/>αρχή της Δημοσίας Οικολογικής Τάξεως<QUOT.END ID="QE0039" REF.START="QS0039" CODE="00BB"/>, όπως την ονομάζει, σύμφωνα με την οποία <QUOT.START ID="QS0040" REF.END="QE0040" CODE="00AB"/>η σχεδίαση, ρύθμιση και επιτήρηση της ισορροπίας μεταξύ ανθρωπογενών συστημάτων και οικοσυστημάτων είναι <HT TYPE="ITALIC">κατ'</HT> αρχήν ευθύνη του κράτους και τελεί υπό την εγγύηοή του<QUOT.END ID="QE0040" REF.START="QS0040" CODE="00BB"/> (σσ. 67 και 119), <QUOT.START ID="QS0041" REF.END="QE0041" CODE="00AB"/>η αγορά έχει σαφώς συμπληρωματικό ρόλο<QUOT.END ID="QE0041" REF.START="QS0041" CODE="00BB"/>, η προστασία του περιβάλλοντος <QUOT.START ID="QS0042" REF.END="QE0042" CODE="00AB"/>παρέχεται με επιστημονικά κριτήρια<QUOT.END ID="QE0042" REF.START="QS0042" CODE="00BB"/> (α. 119) και καταλήγει ότι η αρχή αυτή <QUOT.START ID="QS0043" REF.END="QE0043" CODE="00AB"/>είναι υποχρεωτική για όλους<QUOT.END ID="QE0043" REF.START="QS0043" CODE="00BB"/> (ο. 67).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Η ανάλυση της Συνθήκης και του δευτερογενούς κοινοτικού δικαίου οδηγεί, νομίζω, στο συμπέρασμα ότι η προστασία του περιβάλλοντος, και μάλιστα στην προληπτική της μορφή, αποτελεί δραστηριότητα της δημόσιας εξουσίας<NOTE NOTE.ID="E0046" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε από την ανάλυση των σχετικών διεθνών κειμένων και μάλιστα τις Διακηρύξεις της Στοκχόλμης για το περιβάλλον, του 1972 (αρχές 17 και 18). και του Ρίο, του 1992 (αρχές 4, 7 και 11), καθώς και τη Agenda '21, του 1992, η οποία εξειδίκευσε τις αρχές της διακηρύξεως του Ρίο (βλ. τις οδηγίες που περιέχονται στο κεφάλαιο 8. σχετικό με την οργανική συγχώνευση περιβάλλοντος και αναπτύξεως κατά τη λήψη των αποφάαεων)· βλ. Μ. Δεκλερής. όπ. παρ., σσ. 122 επόμενες.</P></NOTE>, η οποία δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τον πυρήνα των κρατικών δραστηριοτήτων<NOTE NOTE.ID="E0047" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι η διαρκής επιδίωξη παρόμοιου στόχου δεν απαιτεί και την ευαισθητοποίηση και συμβολή όλων των ενδιαφερομένων φορέων <HT TYPE="ITALIC">και</HT> των πολιτών.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Στο άρθρο 2 της Συνθήκης ορίζεται ρητά ότι η Κοινότητα έχει αποστολή να προάγει, μεταξύ άλλων στόχων, και τη <QUOT.START ID="QS0044" REF.END="QE0044" CODE="00AB"/>σεβόμενη το περιβάλλον ανάπτυξη<QUOT.END ID="QE0044" REF.START="QS0044" CODE="00BB"/>. Σύμφωνα με το άρθρο 3, στοιχείο κ', της Συνθήκης, για την εκπλήρωση της αποστολής της Κοινότητας, η δράση της περιλαμβάνει <QUOT.START ID="QS0045" REF.END="QE0045" CODE="00AB"/>μία πολιτική στον τομέα του περιβάλλοντος<QUOT.END ID="QE0045" REF.START="QS0045" CODE="00BB"/>. Ο σεβασμός του περιβάλλοντος και<?PAGE NO="I-1566"?> η χάραξη πολιτικής στον τομέα του περιβάλλοντος δίχως την επαγρύπνηση προς τούτο των αρμοδίων αρχών, μέσω ακριβώς της προφυλάξεως επελεύσεως βλαβερών για το περιβάλλον προσβολών, δεν νομίζω ότι μπορεί να νοηθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Το αυξημένο ενδιαφέρον για την προστασία του περιβάλλοντος καταφαίνεται και από το ότι ολόκληρος ο τίτλος XVI της Συνθήκης (άρθρα 130 Ρ έως 130 Τ) περιέχει διατάξεις σχετικές με το περιβάλλον.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Η βασική διάταξη για την προστασία του περιβάλλοντος είναι το άρθρο 130 Ρ της Συνθήκης, η οποία έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0046" REF.END="QE0046" CODE="00AB"/>(...)</P><PARAG IDENTIFIER="130R.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η πολιτική της Κοινότητας στον τομέα του περιβάλλοντος αποβλέπει σε υψηλό επίπεδο προστασίας και λαμβάνει υπόψη την ποικιλομορφία των καταστάσεων στις διάφορες περιοχές της Κοινότητας. Στηρίζεται στις <HT TYPE="ITALIC">αρχές της προφύλαξης και της προληπτικής δράσης,</HT> της επανόρθωσης των καταστροφών του περιβάλλοντος, κατά προτεραιότητα στην πηγή, καθώς και στην αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει. Οι ανάγκες στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό και την εφαρμογή των άλλων πολιτικών της Κοινότητας.</ALINEA><ALINEA>(...)<QUOT.END ID="QE0046" REF.START="QS0046" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0048" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το άρθρο 130 Ρ, παράγραφοι 1 και 4, έχει ως εξής: <QUOT.START ID="QS0047" REF.END="QE0047" CODE="00AB"/>1. Η πολιτική τη; Κοινότητας οτον τομέα του περιβάλλοντος συμβάλλει στην επιδίωξη των εξής στόχων: — τη διατήρηση, προστασία και βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος, — την προστασία της υγείας του ανθρώπου, — τη συνετή και ορθολογική χρησιμοποίηση των φυσικών πόρων, — την προώθηση, σε διεθνές επίπεδο, μέτρων για την αντιμετώπιση των περιφερειακών ή παγκόσμιων περιβαλλοντικών προβλημάτων. (...) 4. Στο πλαίσιο των αντιστοίχων αρμοδιοτήτων τους, η Κοινότητα και τα κράτη μέλη συνεργάζονται με τις τρίτες χώρες και τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς (...). (...)<QUOT.END ID="QE0047" REF.START="QS0047" CODE="00BB"/></P></NOTE> (η υπογράμμιση είναι δική μου).</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P><P>Κατά δε το άρθρο ΠΟΤ, τα μέτρα προστασίας που θεσπίζονται από το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 130 Σ <QUOT.START ID="QS0048" REF.END="QE0048" CODE="00AB"/>δεν εμποδίζουν τα κράτη μέλη να διατηρούν και να θεσπίζουν μέτρα ενισχυμένης προστασίας<QUOT.END ID="QE0048" REF.START="QS0048" CODE="00BB"/> αλλά πρέπει να συμβιβάζονται με τη Συνθήκη και να κοινοποιούνται στην Επιτροπή<NOTE NOTE.ID="E0049" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο 24, παράγραφος 1, του Συντάγματος της Ελλάδος, στο οποίο αναφέρεται ότι <QUOT.START ID="QS0049" REF.END="QE0049" CODE="00AB"/>η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους. Για τη διαφύλαξη του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα. (...)<QUOT.END ID="QE0049" REF.START="QS0049" CODE="00BB"/></P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Μια σειρά διατάξεων του παραγώγου κοινοτικού δικαίου και η νομολογία του Δικαστηρίου μας επιτρέπουν, νομίζω, να υποστηρίξουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος και συγκεκριμένα οι δραστηριότητες εποπτείας και ελέγχου κατά πόσον η νομοθεσία και οι πρακτικές που αποσκοπούν στην πρόληψη των ατυχημάτων που καταστρέφουν το περιβάλλον εφαρμόζονται πράγματι, αποτελούν δραστηριότητες της δημόσιας εξουσίας, ήτοι των δημοσίων αρχών, δεδομένου ότι <QUOT.START ID="QS0050" REF.END="QE0050" CODE="00AB"/>η καλύτερη πολιτική περιβάλλοντος συνίσταται στην πρόληψη στην πηγή της δημιουργίας ρυπάνσεως και οχλήσεων, και όχι στην<?PAGE NO="I-1567"?> καταπολέμηση των επιδράσεων τους εκ των υστέρων<QUOT.END ID="QE0050" REF.START="QS0050" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0050" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο αποτελεί την πρώτη από τις γενικές αρχές κοινοτικής πολιτικής περιβάλλοντος που υιοθέτησε το Συμβούλιο, οι οποίες ορίοθηκαν από τους Υπουργούς περιβάλλοντος κατά τη συνοδό τους ατην Βόννη την <DATE ISO="19721031">31η Οκτωβρίου 1972</DATE>- βλ. το παράρτημα, τίτλος II. συνημμένο οτη δήλωαη του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και των αντιπροσώπων των Κυβερνήοεων των κρατών μελών συνελθόντων στο πλαίσιο του Συμβουλίου την <DATE ISO="19731122">22α Νοεμβρίου 1973</DATE>. περί του προγράμματος δράσεως των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων οτον τομέα του περιβάλλοντος (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001. α. 26).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Έτσι, όσον αφορά την οδηγία 84/631/ΕΟΚ του Συμβουλίου<NOTE NOTE.ID="E0051" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία 84/631/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19841206">6ης Δεκεμβρίου 1984</DATE>. για την επιτήρηση και τον έλεγχο εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας των διασυνοριακών μεταφορών επικίνδυνων αποβλήτων (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="326" DATE.PUB="1984" PAGE.FIRST="31">ΕΕ 1984. L 326. σ.31</REF.DOC.OJ>). όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 86/279/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19860612">12ης Ιουνίου 1986</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="181" DATE.PUB="1986" PAGE.FIRST="13">ΕΕ 1986, L 181. α. 13</REF.DOC.OJ>). II οδηγία αυτή θέσπισε ένα πλήρες σύστημα, το οποίο αφορά κυρίως, τις διασυνοριακές διακινήσεις επικίνδυνων αποβλήτων με σκοπό τη διάθεσή τους σε κατά τρόπο συγκεκριμένο καθοριζόμενες εγκαταστάσεις και βασίζεται στην υποχρέωση προηγούμενης λεπτομερούς κοινοποιήσεως εκ μέρους του κατόχου των αποβλήτων.</P></NOTE>, το Δικαστήριο έκρινε<NOTE NOTE.ID="E0052" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19951010">10ης Οκτωβρίου 1995</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-422/92" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1097">C-422/92. Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1995. σ. I-1097, σκέψη 32)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, σχετικά με τις διασυνοριακές διακινήσεις επικίνδυνων αποβλήτων, ότι: <QUOT.START ID="QS0051" REF.END="QE0051" CODE="00AB"/>Οι οικείες εθνικές αρχές έχουν την ευχέρεια να προβάλλουν αντιρρήσεις και, επομένως, να απαγορεύουν συγκεκριμένη μεταφορά επικινδύνων αποβλήτων (...), προκειμένου να μπορούν να αντιμετωπίζουν προβλήματα, σχετικά, αφενός με την προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας και, αφετέρου, της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας<QUOT.END ID="QE0051" REF.START="QS0051" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0053" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. τον κανονισμό (ΕΟΚ) 259/93 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19930201">1ης Φεβρουαρίου 1993</DATE>. σχετικά με την παρακολούθηση και τον έλεγχο των μεταφορών αποβλήτων στο εσωτερικό της Κοινότηας καθώς και κατά την είσοδο και την έξοδο τους (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="030" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 1993. L 30, ο. 1</REF.DOC.OJ>), ο οποίος κατήργησε την οδηγία 84/631. Ο κανονισμός αυτός, όπως υπενθύμισε το Δικαστήριο (βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19960215">15ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-209/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-615">C-209/94 Ρ. Buralux κ.λπ. κατά Συμβουλίου. Συλλογή 1996, ο. I-615, σκέψη 5</REF.DOC.ECR>). <QUOT.START ID="QS0052" REF.END="QE0052" CODE="00AB"/>θεσπίζει ενιαίο και πλήρες καθεστώς όσον αφορά τις μεταφορές κάθε είδους αποβλήτων, τόσο των επικινδύνων όσο και των ακίνδύνων, όχι μόνον μεταξύ των κρατών μελών, αλλά και μεταξύ Κοινότητας και τρίτων χωρών<QUOT.END ID="QE0052" REF.START="QS0052" CODE="00BB"/>. Προβλέπει δε (άρθρο 30) την υποχρέωση λήψεως των αναγκαίων μέτρων και μάλιστα αύατημα διενεργείας ελέγχων από τις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών ώστε να διασφαλισθεί ότι τα απόβλητα μεταφέρονται σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού.</P></NOTE>. Δηλαδή, η προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας και η δημόσια τάξη και ασφάλεια παρατίθενται ως νομιμοποιητικοί λόγοι ειδικών δραστηριοτήτων από μέρους των εθνικών αρχών. Επομένως, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι παρατίθενται ως δραστηριότητες, οι οποίες προσιδιάζουν στη δημόσια εξουσία<NOTE NOTE.ID="E0054" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στο άρθρο 4 της οδηγίας 78/319/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19780320">20ής Μαρτίου 1978</DATE>. περί των τοξικών και επικινδύνων αποβλήτων (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001. σ. 161). ορίσθηκε ότι: <QUOT.START ID="QS0053" REF.END="QE0053" CODE="00AB"/>Τα Κράτη Μέλη λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για να προωθήσουν προ παντός άλλου την πρόληψη, την ανακύκλωση και τη μετατροπή των τοξικών και επικινδύνων αποβλήτων (...)<QUOT.END ID="QE0053" REF.START="QS0053" CODE="00BB"/>. Επίσης, στο άρθρο 15 θεσπίστηκε ένα σύστημα ελέγχου και εποπτείας από τις αρμόδιες αρχές.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Ένα επιπλέον επιχείρημα υπέρ της απόψεως ότι η πρόληιμη για την αποφυγή οικολογικών ατυχημάτων εντάσσεται στις δραστηριότητες της δημόσιας εξουσίας αντλείται από την ανάλυση των διατάξεων, παραδείγματος χάριν, της οδηγίας 93/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου<NOTE NOTE.ID="E0055" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Οδηγία 93/75/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19930913">13ης Σεπτεμβρίου 1993</DATE>. για τις ελάχιστες προδιαγραφές που απαιτούνται για τα πλοία τα οποία κατευθύνονται σε ή αποπλέουν από κοινοτικούς λιμένες μεταφέροντας επικίνδυνα ή ρυπογόνα εμπορεύματα (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="247" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="19">ΕΕ 1993, L 247. σ. 19</REF.DOC.OJ>). II οδηγία αυτή θέτει οε εφαρμογή τις διεθνείς συμβάσεις SOLAS και MARPOL καθώς και το ψήφισμα Λ 648 (16) του Διεθνούς Ναυτιλία κού Οργανισμού (ΙΜΟ).</P></NOTE>. Ακριβέστερα, σύμφωνα με την τρίτη αιτιολογική σκέψη, η οδηγία αυτή δημιούργησε ένα πλαίσιο κοινοποιήσεων στις αρμόδιες αρχές ώστε να λαμβάνουν τα αναγκαία προληπτικά μέτρα όσον αφορά τα πλοία που μεταφέρουν επικίνδυνα ή ρυπογόνα εμπορεύματα και κατευθύνονται προς ή αποπλέουν από κοινοτικούς λιμένες. Από το σύνολο των διατάξεων της ενλόγω οδηγίας 93/75 συνάγεται ότι η πρόληψη των κινδύνων ρυπάνσεων και του κινδύνου σοβαρών ατυχημάτων λόγω της μεταφοράς διά θαλάσσης επικινδύνων ή ρυπογόνων εμπορευμάτων συνδέεται με τη γενικότερη προσπάθεια επιτηρήσεως και ασφαλείας που<?PAGE NO="I-1568"?> αποβλέπει στην πρόληψη και τον περιορισμό των ζημιών, τις οποίες ενδεχόμενο ατύχημα θα δημιουργούσε στα θαλάσσια ύδατα εντός και εκτός των λιμένων. Δηλαδή, η επιτήρηση και ο έλεγχος κατά πόσον τηρείται η νομοθεσία, που αποσκοπεί στην πρόληψη παρόμοιων ατυχημάτων, αποτελούν δραστηριότητες της δημόσιας εξουσίας και ασκούνται με σκοπό την ικανοποίηση επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος<NOTE NOTE.ID="E0056" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Είναι χαρακτηριστικό ön η οδηγία 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, τη; <DATE ISO="19791217">17ης Δεκεμβρίου 1979</DATE>, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 240), όπως έκρινε και το Δικαστήριο, <QUOT.START ID="QS0054" REF.END="QE0054" CODE="00AB"/>αποσκοπεί στην εξασφάλιση αποτελεσματικής προστασίας των υπογείων υδάτων της Κοινότητας, υποχρεώνοντας τα κράτη μέλη, με ακριβείς και λεπτομερείς διατάξεις, να θεσπίζουν συναφές καθεστώς απαγορεύσεων, αδειών και διαδικασίας ελέγχου, για να παρεμποδίζουν ή να περιορίζουν απορρίψεις ορισμένων ουσιών<QUOT.END ID="QE0054" REF.START="QS0054" CODE="00BB"/>, τις οποίες ουσίες εξάλλου απαριθμεί σε δυο παραρτήματα- βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19910228">28η; Φεβρουαρίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="131/88" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-825">C-131/88, Επιτροπή κατά Γερμανίας (Συλλογή 1991, σ. I-825, σκέψη 7)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, από την έρευνα της νομολογίας του Δικαστηρίου συνάγεται ότι η προστασία του περιβάλλοντος αναγνωρίζεται ως <QUOT.START ID="QS0055" REF.END="QE0055" CODE="00AB"/>στόχος γενικότερου συμφέροντος<QUOT.END ID="QE0055" REF.START="QS0055" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0057" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση της <DATE ISO="19850207">7ης Φεβρουαρίου 1985</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="240/83" YEAR="1985" PAGE.ECR="531">240/83, ADBHU (Συλλογή 1985, σ. 531, σκέψη 15)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, που δικαιολογεί περιορισμούς στην ελεύθερη άσκηση του εμπορίου και του ελεύθεοου αντανηινισιιηΐί<NOTE NOTE.ID="E0058" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. την απόφαση της <DATE ISO="19871014">14ης Οκτωβρίου 1987</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="278/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="4069">278/85, Επιτροπή κατά Δανίας (Συλλογή 1987, σ. 4069, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>. Στην απόφαση της <DATE ISO="19870512">12ης Μαίου 1987</DATE>, συνεκδικα-θείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="372/85—374/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="2141">372/85 έως 374/85, Traen κ.λπ. (Συλλογή 1987, ο. 2141, σκέψη 22)</REF.DOC.ECR>, σχετική με ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν κατά τριών επιχειρηματιών και ενός οδηγοί οχήματος αποκομιδής στερεών αποβλήτων, διότι εναπέθεσαν απορρίμματα σε διάφορα γήπεδα, χωρίς προηγουμένη άδεια της αρμόδιας αρχής, την οποία προέβλεπε η οδηγία 75/442/EOK του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19750715">15ης Ιουλίου 1975</DATE>, περί των στερεών αποβλήτων (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 86), το Δικαστήριο έκρινε ότι η εξουσία που διαθέτουν τα κράτη μέλη κατά την οργάνωση της εποπτείας που προβλέπεται <QUOT.START ID="QS0056" REF.END="QE0056" CODE="00AB"/>(...) περιορίζεται, εφόσον ασκείται εντός των συνήθων ορίων που τίθενται για την άσκηση διακριτικής εξουσίας, μόνο από την υποχρέωση τηρήσεως των στόχων της ενλόγω οδηγίας, δηλαδή την υποχρέωση προστασίας της υγείας και του περιβάλλοντος<QUOT.END ID="QE0056" REF.START="QS0056" CODE="00BB"/>. Από αυτό και πάλι μπορούμε να συναγάγουμε ότι η προστασία του περμβάλ-λοντος αποτελεί στόχο δημοσίου συμφέροντος, η επιδίωξη του οποίου, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί δραστηριότητα συνυφασμένη με την άσκηση δημόσιας εξουσίας. Η απόφαση Tram παρουσιάζει ενδιαφέρον στο μέτρο που, όπως και εν προκειμένω, στην περίπτωση της SEPG, η αρμόδια αρχή για την άσκηση αυτής της εποπτείας διαθέσεως στερεών αποβλι1των, ήταν ο διευθυντής εταιρίας καθαρισμού υδάτων, την οποία είχε οργανώσει το Δημόσιο.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Τέλος, μια σειρά άλλων κοινοτικών κειμένων<NOTE NOTE.ID="E0059" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Λόγου χάριν, μετά τη σύνοδο κορυφής στο Δουβλίνο, τον Ιούνιο του 1990, οι συμμετέχοντες δήλωσαν ότι πρόθεση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της Κοινότητας είναι <QUOT.START ID="QS0057" REF.END="QE0057" CODE="00AB"/>η δράση της Κοινότητας και των κρατών μελών να εξελιχθεί συντονισμένα και να έχει ως αρχές την αειφόρο ανάπτυξη και την προληπτική και προφυλακτική όραση (...)<QUOT.END ID="QE0057" REF.START="QS0057" CODE="00BB"/>, όπου ως <QUOT.START ID="QS0058" REF.END="QE0058" CODE="00AB"/>αειφόρος ανάπτυξη<QUOT.END ID="QE0058" REF.START="QS0058" CODE="00BB"/> νοείται <QUOT.START ID="QS0059" REF.END="QE0059" CODE="00AB"/>η ανάπτυξη η οποία καλύπτει τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να διακυβεύεται η ικανότητα των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες<QUOT.END ID="QE0059" REF.START="QS0059" CODE="00BB"/> (η υπογράμμιση είναι δική μου). Πρβλ. και το ψήφισμα του Συμβουλίου της <DATE ISO="19930201">1ης Φεβρουαρίου 1993</DATE>, σχετικά με ένα κοινοτικό πρόγραμμα πολιτικής και δράσεως για το περιβάλλον και τη σταθερή ανάπτυξη (ΕΕ 93/C 138/01). Το Συμβούλιο ενέργειας, που συνήλθε στο Λουξεμβούργο την <DATE ISO="19960620">20ή Ιουνίου 1996</DATE>, υιοθέτησε μια <QUOT.START ID="QS0060" REF.END="QE0060" CODE="00AB"/>κοινή θέση<QUOT.END ID="QE0060" REF.START="QS0060" CODE="00BB"/> επί των αρχών και των όρων της προοδευτικής δημιουργίας της ενιαίας αγοράς της ηλεκτρικής ενέργειας. Το σημαντικό είναι ότι, σύμφωνα με αυτή την <QUOT.START ID="QS0061" REF.END="QE0061" CODE="00AB"/>κοινή θέση<QUOT.END ID="QE0061" REF.START="QS0061" CODE="00BB"/>, η οποία επρόκειτο να διαβιβασθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τα περαιτέρω, η οδηγία που πρόκειται να υιοθετηθεί ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι [Βλ. <QUOT.START ID="QS0062" REF.END="QE0062" CODE="00AB"/>Résumé de la <QUOT.START ID="QS0063" REF.END="QE0063" CODE="201C"/>position commune<QUOT.END ID="QE0063" REF.START="QS0063" CODE="201D"/> du Conseil (établi par le secrétariat du Conseil)<QUOT.END ID="QE0062" REF.START="QS0062" CODE="00BB"/> ta EUROPE/Documenls. n<HT TYPE="SUP">o</HT> 1993, <DATE ISO="19960710">10 Ιουλίου 1996</DATE>J: Τα κράτη μέλη θα μπορούν να Επιβάλλουν στις επιχειρήσεις που δρουν στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας υποχρεώσεις άημοσίας υπηρεσίας, αφορώσες την ασφάλεια του ανεφοδιασμού, την κανονικότητα της παροχής, την ποιότητα και τις τιμές της παρεχόμενης ηλεκτρικής ενέργειας και την προστασία του περιβάλλοντος. Δηλαδή αναγνωρίζεται ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση δημόσιας υπηρεσίας, επομένως αποστολή δημόσιας αρχής. Τέλος, ενδεικτικά αναφέρω το πέμπτο <QUOT.START ID="QS0064" REF.END="QE0064" CODE="00AB"/>πρόγραμμα της ευρωπαϊκής Κοινότητας σχετικά με την πολιτική και τη δράση για το περιβάλλον και την αειφόρο ανάπτυξη<QUOT.END ID="QE0064" REF.START="QS0064" CODE="00BB"/> με τίτλο <QUOT.START ID="QS0065" REF.END="QE0065" CODE="00AB"/>Στόχος η αειφορία<QUOT.END ID="QE0065" REF.START="QS0065" CODE="00BB"/>, που εκπόνησε η Επιτροπή (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="138" DATE.PUB="1993" PAGE.FIRST="5">ΕΕ 1993, C 138, σ. 5</REF.DOC.OJ>). Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κεφάλαιο 3, τιτλοφορούμενο <QUOT.START ID="QS0066" REF.END="QE0066" CODE="00AB"/>Φορείς<QUOT.END ID="QE0066" REF.START="QS0066" CODE="00BB"/>, διαπιστώνεται ότι τα έως τότε κοινοτικά προγράμματα δράσεως για το περιβάλλον βασίζονταν κυρίως στη νομοθεσία και τους ελέγχους που αφορούσαν τις κρατικές αρχές και την μεταποιητική βιομηχανία. Τονίζεται όμως ότι η αντίληψη της κοινής ευθύνης, απαιτεί μια κατά πολύ ευρύτερη και ενεργητικότερη συμμετοχή όλων των οικονομικών παραγόντων καθώς και των δημοσίων αρχών, των δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων κάθε είδους και κυρίως την συμμετοχή του κοινού, τόσο ως συνόλου πολιτών όσο και ως συνόλου καταναλωτών. Εξάγεται δε ο ρόλος των τοπικών και περιφερειακών αρχών σε θέματα όπως, λόγου χάριν, ο έλεγχος της βιομηχανικής ρυπάνσεως.</P></NOTE>, στηρίζουν την άποψη ότι η επιτήρηση, με σκοπό την προληπτική προστασία του περιβάλλοντος, αποτελεί δραστηριότητα των δημοσίων αρχών, η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί ótl έχει οικονομικό χαρακτήρα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Σχετικά με το αν η SEPG παρέβη τα άρθρα 86 και 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Κατά την ιταλική νομοθεσία, η SEPG απολαύει του αποκλειστικού δικαιώματος<?PAGE NO="I-1569"?> επιτηρήσεως (και ταχείας επεμβάσεως) για την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος κατά ενδεχομένων ρυπάνσεων από διαρροή πετρελαιοειδών. Επομένως, απολαύει αποκλειστικού δικαιώματος, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο παγίως δέχεται ότι <QUOT.START ID="QS0067" REF.END="QE0067" CODE="00AB"/>η συμπεριφορά επιχειρήσεως που προβλέπεται από το άρθρο 90, παράγραφος 1, της Συνθήκης, πρέπει να εκτιμηθεί υπό το φως των διατάξεων των άρθρων 85, 86 και 90, παράγραφος 2<QUOT.END ID="QE0067" REF.START="QS0067" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0060" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Bλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις της <DATE ISO="19910618">18ης Ιουνίου 1991</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-260/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-2925">C-260/89. EIT (Συλλογή 1991, ο. Ι 2925, ακέψη 28)</REF.DOC.ECR>. και της <DATE ISO="19940427">27ης Αποιλίου 1994</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-393/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-1477">C-393/92, Almelo (Συλλογή 1994, ο. Ι-1477. ακέψη 33)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Έτσι, για την περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο θα έκρινε ότι η SEPG αποτελεί επιχείρηση, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού, καθίσταται, νομίζω, αναγκαίο, αφού εξετασθεί η συμπεριφορά της SEPG υπό το πρίσμα του άρθρου 86, να εξετασθεί το ζήτημα κατά πόσον μπορεί να θεωρηθεί η SEPG επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος, κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, και τις συνέπειες που ο χαρακτηρισμός αυτός θα είχε.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα: σχετικά με την οριοθέτηση της οικείας αγοράς και το αν η SEPG κατέχει δεσπόζουσα θέση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, υποστηρίζει ότι, σύμφωνα με τη νομολογία Merci, η SEPG, που απολαύει αποκλειστικού δικαιώματος και διασφαλίζει μια υπηρεσία προλήψεως της ρυπάνσεως, κατέχει δεσπόζουσα θέση σε σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς. Υποστηρίζει δε ότι οι παρεχόμενες από την SEPG υπηρεσίες δεν φαίνεται να αποτελούν μια ξεχωριστή υπηρεσία που προστίθεται στη χρήση του λιμένα, όπως στην περίπτωση Merci, αλλά ότι μάλλον αποτελούν αδιάσπαστο σύνολο της διαχειρίσεως του λιμένα. Εξηγεί ότι αυτό που καλύπτει την πλευρά <QUOT.START ID="QS0068" REF.END="QE0068" CODE="00AB"/>επίβλεψη<QUOT.END ID="QE0068" REF.START="QS0068" CODE="00BB"/> της δραστηριότητάς της είναι η επίβλεψη που ασκείται στον λιμένα ώστε να ανακαλυφθεί εγκαίρως η επέλευση ρυπάνσεως. Η επέμβαση που πραγματοποιείται σε περίπτωση ρυπάνσεως δεν αποτελεί υπηρεσία παρεχόμενη στο ρυπαίνων πλοίο παρά αποτελεί τμήμα της διαχειρίσεως του λιμένα, που διασφαλίζεται προς όφελος όλων των χρηστών του λιμένα και για την καλή χρήση των λιμενικών εγκαταστάσεων εν γένει.</TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Κατά την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και την Επιτροπή, δεσπόζουσα θέση κατέχει όχι η SEPG αλλά η λιμενική αρχή, το CAP, στο σύνολο της, που θέτει τις λιμενικές εγκαταστάσεις στη διάθεση των χρηστών. Τα ποσά που εισπράττει η SEPG αποτελούν τμήμα του συνόλου των εισφορών που εισπράττονται για τη χρήση του Porto Petroli.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>II Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι οι δραστηριότητες επιτηρήσεως για την πρόληψη της ρυπάνσεως σε περίπτωση φορτοεκφορτώσεως πετρελαιοειδών αποτελεί υπηρεσία δημοσίας ωφέλειας, η οποία παρουσιάζει οικονομικό χαρακτήρα. Εντούτοις, θεωρώντας ότι κατά το χρόνο των κρισίμων πραγματικών περιστατικών η SEPG ανήκε στο CAP, υποστηρίζει ότι το CAP και η<?PAGE NO="I-1570"?> SEPG αποτελούν ενιαία οικονομική ενό τητα, κατά τρόπον ώστε κάθε πράξη της SEPG να καταλογίζεται ευθέως στο CAP Επικαλούμενη δε τη νομολογία Merci<NOTE NOTE.ID="E0061" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συγκεκριμένα, προβάλλει τη σκέψη 13 της αποφάσεως Merci, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1. και το σημείο 16 των προτάσεων στην (δια υπόθεση του γενικού εισαγγελέα κ. Van Gerven.</P></NOTE> θεωρεί ότι το Δικαστήριο επανειλημμένο έχει κρίνει ότι το CAP παρουσιάζει όλα το απαραίτητα χαρακτηριστικά για να θεωρηθεί επιχείρηση κατά την έννοια του όρθροι 86 της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ισχυρίζεται, εξάλλου, ότι για να απαντηθεί το ερώτημα αν συντρέχει δεσπόζουσα θέση, και αν τα εκδιδόμενα από την SEPG τιμολόγια συνιστούν αδικαιολόγητη πρόσθετη παροχή άσχετη με το αντικείμενο της συμβάσεως που συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως, πρέπει να θεωρηθεί επιχείρηση η διάθεση εγκαταστάσεων και εξοπλισμού για την φορτοεκφόρτωση προϊόντων πετρελαίου, πετροχημικών και χημικών προϊόντων στο Porto Petroli της Genova. Και τούτο διότι, κατά την άποψη της Επιτροπής, τη διάθεση αυτού του εξοπλισμού ζήτησε η Cali και αυτή η υπηρεσία επιβαρύνεται με την υποχρέωση χρήσεως της υπηρεσίας επιτηρήσεως/επεμβάσεως σε περίπτωση ρυπάνσεως, την οποία παρέχει η SEPG.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Η επιχειρηματολογία αυτή της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου και της Επιτροπής δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Θεωρώ ότι η φύση και μόνον των ασκουμένων δραστηριοτήτων από την εταιρία SEPG, και όχι το γεγονός αν αποτελεί ή όχι ενιαία οικονομική ενότητα με το CAP αποτελεί το αποφασιστικής σημασίας στοιχείο που μας βοηθά να αποφανθούμε αν η δραστηριότητα της SEPG αποτελεί ή όχι επιχείρηση, η συμπεριφορά της οποίας θα εξετασθεί υπό το πρίσμα των άρθρων 86 και 90 της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0062" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. τις σκέψεις 19 και επόμενες της αποφάσεως Eurocontrol που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 15.</P></NOTE>. Άλλωστε, αυτό μας ερωτά και ο εθνικός δικαστής και νομίζω ότι δεν απαιτείται για να δώσουμε μια χρήσιμη απάντηση, να εξετάσουμε και το ζήτημα κατά πόσον το CAP αποτελεί επιχείρηση, κατά το άρθρο 86, και, μάλιστα, επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος.</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Πέραν των ανωτέρω σκέψεων, αξίζει να σημειωθεί ότι από την απόφαση Merci<NOTE NOTE.ID="E0063" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αποφαση Merci, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1 (σκέψη 13).</P></NOTE> προκύπτει ότι το Δικαστήριο αναφέρεται όχι στο CAP αλλά expressis verbis <QUOT.START ID="QS0069" REF.END="QE0069" CODE="00AB"/>σε επιχείρηση<QUOT.END ID="QE0069" REF.START="QS0069" CODE="00BB"/> του κράτους μέλους, <QUOT.START ID="QS0070" REF.END="QE0070" CODE="00AB"/>όπως είναι η λιμενεργατική συντεχνία του λιμένα της Genova<QUOT.END ID="QE0070" REF.START="QS0070" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0064" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άλλωστε και από το σημείο 16 των προμνημονευθεισών στην υποσημείωση 60 προτάσεων του γενικού εισαγγελέα κ. Van Gerven συνάγεται ότι ο έλεγχος κατά πόσον είναι επιχειρήσεις αφορούσε αποκλειστικά δυο λιμενικές επιχειρήσεις (Merci και Compagnia) και όχι το CAP στο σύνολο του.</P></NOTE>. Δηλαδή, δεν έκρινε αν, κατά το άρθρο 86, το CAP αποτελεί επιχείρηση, αλλά αν αποτελούν επιχείρηση δύο συγκεκριμένες οντότητες<NOTE NOTE.ID="E0065" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το ότι στη σκέψη 27 της αποφάσεως Merci αναφέρεται ότι <QUOT.START ID="QS0071" REF.END="QE0071" CODE="00AB"/>ούτε από τη διαβιβασθείσα δικογραφία, ούτε από τις κατατεθείσες ενώπιον του Δικαστηρίου παρατηρήσεις προκύπτει ότι οι λιμενικές εργασίες άπτονται κάποιου γενικού οικονομικού συμφέροντος εμφανίζοντος ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τα οπα(α τις διακρίνουν από άλλες δραστηριότητες της οικονομικής ζωής<QUOT.END ID="QE0071" REF.START="QS0071" CODE="00BB"/>, δεν νομίζω ότι αποκλε(ει εντελώς κάποιες δραστηριότητες που ασκούνται στο χώρο ενός λιμένα, να παρουσιάζουν τέτοια γνωρίσματα εν πάση δε περιπτώσει δεν έκρινε ότι το CAP αποτελεί επιχείρηση, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού.</P></NOTE>. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε, σχετικά με την αγορά της οργανώσεως, για λογαριασμό τρίτων, λιμενικών εργασιών επί συνήθους φορτίου εντός του λιμένα της Genova από συγκεκριμένη<?PAGE NO="I-1571"?> λιμενική επιχείρηση<NOTE NOTE.ID="E0066" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επρόκειτο για την εταιρία Merci Convenzionali Pono di Genova.</P></NOTE> και της εκτελέσεως των εργασιών αυτών, από συγκεκριμένη λιμενεργατική συντεχνία<NOTE NOTE.ID="E0067" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επρόκειτο για την Compagnia Unica Lavoratori Merci Varie del Porlo di Genova.</P></NOTE>, ότι τέτοια επιχείρηση και/ή συντεχνία κατέχουν δεσπόζουσα θέση, αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν, ως <QUOT.START ID="QS0072" REF.END="QE0072" CODE="00AB"/>επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού συμφέροντος<QUOT.END ID="QE0072" REF.START="QS0072" CODE="00BB"/>, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0068" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1 (σκέψη 28).</P></NOTE>, δίχως να ερευνήσει κατά πόσον το CAP στο σύνολό του αποτελεί επιχείρηση<NOTE NOTE.ID="E0069" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο άλλωστε Οα αντενδείκνυτο στο μέτρο που. συμφωνα με την εθνική νομοθεσία, στο CAP έχουν ανατεθεί τόσο οικονομικές όσο και διοικητικές δραστηριότητες.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Εξάλλου, το Δικαστήριο στην υπόθεση Corsica Ferries<NOTE NOTE.ID="E0070" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19940517">17ης Μαΐου 1994</DATE>. που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 13.</P></NOTE>, όπου εξετάζοντας αν συντρέχει καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσης στην περίπτωση επιχειρήσεως, στην οποία έχει χορηγηθεί αποκλειστικό δικαίωμα παροχής των υπηρεσιών υποχρεωτικής πλοηγήσεως στο λιμένα της Genova, προσδιόρισε την αγορά ως <QUOT.START ID="QS0073" REF.END="QE0073" CODE="00AB"/>εκείνη των υπηρεσιών πλοηγήσεως στον λιμένα της Genova<QUOT.END ID="QE0073" REF.START="QS0073" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0071" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 41.</P></NOTE>. Και πάλι δηλαδή, δεν εξήτασε αν το CAP αποτελεί επιχείρηση κατέχουσα δεσπόζουσα θέση σε συγκεκριμένη αγορά (εκείνη των λιμενικών εργασιών στο σύνολό τους).</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Κατά την SEPG, παρότι το Δικαστήριο χαρακτήρισε στην απόφαση Merci τον λιμένα της Genova ως σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς, η λύση αυτή δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής εν προκειμένω στο Porto Petroli και τούτο λόγω των διαστάσεων του (αποτελεί τμήμα του λιμένα της Genova), των ειδών των προϊόντων που διακινούνται μέσω αυτού (πετρελαιοειδή και πετροχημικά προϊόντα) και των εναλλακτικών λύσεων που προσφέρει το λιμενικό σύστημα.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Η επιχειρηματολογία αυτή της SEPG, όπως είναι διατυπωμένη, δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Στην προκειμένη περίπτωση, θεωρώ ότι η νομολογία είναι σαφής. Το Δικαστήριο, στην απόφαση Merci, έκρινε ότι: <QUOT.START ID="QS0074" REF.END="QE0074" CODE="00AB"/>Αν ληφθεί υπόψη ιδίως ο όγκος των εμπορευμάτων που διακινούνται μέσω του ενλόγω λιμένα και η σημασία του λιμένα αυτού σε σχέση προς το σύνολο των δραστηριοτήτων θαλασσιας εισαγωγής και εξαγωγής στο οικείο κράτος μέλος, η αγορά αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς<QUOT.END ID="QE0074" REF.START="QS0074" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0072" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Merci που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1. σκέψη 15.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Η αγορά για την οποία πρόκειται εν προκειμένω είναι η παροχή υπηρεσιών για την πρόληψη της ρυπάνσεως σε ένα τμήμα του λιμένα της Genova, όπου, λόγω των ειδικών εγκαταστάσεων που υπάρχουν εκεί, είναι δυνατή η φορτοεκφόρτωση πετρελαιοειδών, χημικών και πετροχημικών προϊόντων. Από τα σχετικά με τον όγκο των διακινουμένων προϊόντων (πετρελαιοειδών, χημικών και πετροχημικών) στοιχεία, που αφορούν το Porto Petroli της Genova, και αντιστοιχούν σε σημαντικό ποσοστό του συνόλου των διακινουμένων σε όλο τον λιμένα προϊόντων, τα οποία στοιχεία ανέφεραν οι εκπρόσωποι της Diego Cali και της Επιτροπής, κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, προκύπτει ότι μέσω του Porto Petroli της Genova εξυπηρετείται ολόκληρη<?PAGE NO="I-1572"?> η περιοχή της Λιγυρίας. Είναι, δε δεδομένη η στρατηγική σημασία του, λόγω της γειτνιάσεώς του με <HT TYPE="ITALIC">τις</HT> σημαντικές βιομηχανικές ζώνες της Βορειοδυτικής Ιταλίας. Με βάση δε την νομολογία Merci<NOTE NOTE.ID="E0073" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Merci που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1 (σκέψη 15). Πρβλ., επίσης, και την αναφερθείσα στην υποσημείωση 13 απόφαση Corsica Ferries (σκέψη 41).</P></NOTE>, η αγορά στην οποία δραστηριοποιείται η SEPG (η παροχή υπηρεσιών για την πρόληψη για την αποφυγή της ρυπάνσεως στο χώρο του Porto Petroli της Genova) πρέπει να θεωρηθεί σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τη διάταξη περί παραπομπής και από την επίμαχη ιταλική νομοθεσία, η SEPG απολαύει μονοπωλίου ως προς τις δραστηριότητες προλήψεως των ρυπάνσεων (αλλά και επεμβάσεως σε περίπτωση οικολογικού ατυχήματος), σε σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς, το γεγονός και μόνον αυτό, κατά πάγια νομολογία<NOTE NOTE.ID="E0074" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις Merci (σκέψη 14), Höfner (σκέψη 28) και Corsica Ferries (σκέψη 40), και την μνημονευθείσα στην υποσημείωση 59 απόφαση της <DATE ISO="19910618">18ης Ιουνίου 1991</DATE>, ΕΡΤ (σκέψη 31).</P></NOTE>, αποδεικνύει τον δεσπόζοντα χαρακτήρα της ενλόγω επιχειρήσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Γι' αυτούς τους λόγους, θεωρώ ότι η λύση της υποθέσεως Merci μπορεί να ισχύσει και στην υπό κρίση περίπτωση, δηλαδή να θεωρηθεί ότι, ως προς το σκέλος των δραστηριοτήτων της, που συνιστά επιχείρηση και απολαύει μονοπωλίου, η SEPG κατέχει δεσπόζουσα θέση σε σημαντικό τμήμα της κοινής αγοράς, με την υπόμνηση όμως ότι <QUOT.START ID="QS0075" REF.END="QE0075" CODE="00AB"/>το γεγονός και μόνο της δημιουργίας δεσπόζουσας θέσεως με τη χορήγηση αποκλειστικών δικαιωμάτων, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, της Συνθήκης, δεν είναι καθαυτό ασυμβίβαστο προς το άρθρο 86 της Συνθήκης<QUOT.END ID="QE0075" REF.START="QS0075" CODE="00BB"/>, όπως παγίως αποφαίνεται το Δικαστήριο<NOTE NOTE.ID="E0075" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση Merci που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 1 (σκέψη 16). Πρβλ., επίσης, και την ήδη αναφερθείσα στην υποσημείωση 13 απόφαση Corsica Ferries (σκέψη 42).</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα: η καταχρηστική εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι ενώπιον του εθνικού δικαστή ετέθη το ζήτημα κατά πόσον η SEPG είναι επιχείρηση που εκμεταλλεύεται καταχρηστικά τη δεσπόζουσα θέση που κατέχει στο Porto Petroli, με κίνδυνο νοθεύσεως του ανταγωνισμού για το ενδοκοινοτικό εμπόριο, το οποίο ανέκυψε λόγω μη πληρωμής από την Cali τιμολογίων που εκδόθηκαν για τη χρήση από τα δεξαμενόπλοιά της των προβλητών του Porto Petroli, θεωρώ ότι πρέπει το ζήτημα αυτό να εξετασθεί μόνον κατά το σκέλος των δραστηριοτήτων της, που συνίστανται στην επιτήρηση προς αποφυγή της ρυπάνσεως. Επομένως, δεν απαιτείται να εξετασθεί τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που πράγματι επήλθε ατύχημα με αποτέλεσμα τη ρύπανση του περιβάλλοντος του Porto Petroli, ζήτημα το οποίο δεν απασχολεί τον εθνικό δικαστή. Σε αντίθετη περίπτωση το Δικαστήριο θα έδινε απάντηση που δεν θα ήταν χρήσιμη για την επίλυση της εκκρεμούσας διαφοράς<NOTE NOTE.ID="E0076" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. τις αποφάσεις <DATE ISO="19811216">16ης Δεκεμβρίου 1981</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="244/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="3045">244/80, Foglia (Συλλογή 1981, σ. 3045, σκέψη 21)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19901108">8ης Νοεμβρίου 1990</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-231/89" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-4003">C-231/89, Gmurzynska-Bschcr (Συλλογή 1990, σ. I-4003, σκέψη 20)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19950328">28ης Μαρτίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-346/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-615">C-346/93, Klcinwort Benson (Συλλογή 1995, σ. I-615, σκέψη 24)</REF.DOC.ECR>, και την απόφαση της <DATE ISO="19951215">15ης Δεκεμβρίου 1995</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-415/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-4921">C-415/93, Bosman (Συλλογή 1995, σ. Ι-4921, σκέψη 60)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, δηλαδή θα διατύπωνε συμβουλευτική γνωμοδότηση επί υποθετικού ερωτήματος, που δεν απασχολεί τον εθνικό δικαστή<NOTE NOTE.ID="E0077" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση Foglia (σκέψεις 18 και 20) και την απόφαση της <DATE ISO="19830203">3ης Φεβρουαρίου 1983</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="149/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="171">149/82, Robards (Συλλογή 1983, σ. 171, σκέψη 19)</REF.DOC.ECR>. Πρβλ., επίσης και την απόφαση της <DATE ISO="19950615">15ης Ιουνίου 1995</DATE>, συνεκάικαζόμενες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-422/93+C-423/93+C-424/93" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1567">C-422/93, C-423/93 και C-424/93, Žabala (Συλλογή 1995, σ. Ι-1567, σκέψη 29)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Άλλωστε το Δικαστήριο αποφαίνεται παγίως ότι <QUOT.START ID="QS0076" REF.END="QE0076" CODE="00AB"/>δεν είναι αρμόδιο να απαντά στο αιτούν δικαστήριο, άπαξ τα ερωτήματα που του υποβάλλονται δεν έχουν καμμία σχέση με τα πραγματικά περιστατικά ή με το αντικείμενο της κύριας δίκης και, επομένως, δεν ανταποκρίνονται<?PAGE NO="I-1573"?> σε αντικειμενική ανάγκη για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης<QUOT.END ID="QE0076" REF.START="QS0076" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0078" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>λ., ενδεικτικά, τι; αποφάσεις της <DATE ISO="19951005">5ης Οκτωβρίου 1995</DATE>. υπόθεοη <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-96/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-2883">C-96/94. Cenno Servizi Spcüipono (Συλλογή 1995. o. I-2883. οκεψη 45)</REF.DOC.ECR>. και την ήδη μνημονευθείσα ατην υπο οημείωοη 13 της <DATE ISO="19940517">17ης Μαΐου 1994</DATE>, Corsica Ferries (ov.é-ψη 14).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Μετά από αυτή την προκαταρκτική διευκρίνιση θα εξετάσω κατά πόσον η έγκριση των τιμολογίων προς χρήση της SEPG από το CAP δημιουργεί γι' αυτήν τις προϋποθέσεις καταχρηστικής εκμεταλλεύσεως της δεσπόζουσας θέσεως της κατά την έννοια του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό α', γ', και δ' της Συνθήκης.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>i)</NO.P><TXT>Παράβαση του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό α'</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Κατά την Cali, το σύστημα τιμολογήσεως που επέβαλε το CAP, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν παρασχέθηκαν τελικά συγκεκριμένες υπηρεσίες στους χρήστες του λιμένα από τη SEPG, το οποίο δεν λαμβάνει υπόψη του την επικινδυνότητα του μεταφερομένου προϊόντος, αλλά μόνον τη χωρητικότητα των πλοίων και τις ποσότητες του προϊόντος, συνιστά μη δίκαιο όρο συναλλαγής, κατά το άρθρο 86, υπό α'. Υποστηρίζει δε ότι σε βάρος των χρηστών του Porlo Petroli, απαιτούνται αμοιβές για υπηρεσίες μη αιτηθείσες, για τις οποίες χρεώνονται δυσανάλογες τιμές.</TXT></NP><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Κατά τη SEPG, τα προς χρήσιν της τιμολόγια δεν συνιστούν μη δίκαιο όρο συναλλαγής στο μέτρο που ο μεταφορέας μπορεί να ενσωματώσει το κόστος στην τιμή της μεταφοράς. Λόγω δε της φύσεως της δραστηριότητας που ασκεί, τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό του ύψους των οφειλομένων ποσών, που είναι ανάλογα με τη χωρητικότητα των πλοίων και τις ποσότητες του προϊόντος δεν μπορεί να θεωρηθούν ότι συνιστούν μη δίκαιο όρο συναλλαγής. Διότι, όπως υποστηρίζει, δεδομένου <HT TYPE="ITALIC">ότι</HT> καθορίσθηκαν μετά από ειδική και εμπεριστατωμένη έρευνα εμπειρογνωμόνων του τομέα και μετά από διαπραγματεύσεις με τους χρήστες του Porto Petroli και, εν πάση περιπτώσει, λόγω του χαμηλού ύψους τους, δεν μπορούν να θεωρηθούν δυσανάλογα.</TXT></NP><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Δεδομένης της φύσεως των παρεχομένων από τη SEPG υπηρεσιών<NOTE NOTE.ID="E0079" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>11 φορτοεκφόρτωση πετρελαιοειδών, χημικών και πετροχημικών ποοιοντων ενέχει κινδύνους για το περιβάλλον, που δικαιολογούν την ύπαρξη της ουγκεκριμίνης υπηρεσία; ποος επιτήρηση για την αποφυγή ενδεχόμενων ρυπάναεων.</P></NOTE> σε όλους γενικά τους χρήστες του Porto Petroli, θεωρώ ότι τα κριτήρια με βάση τα οποία γίνεται ο προσδιορισμός του ύψους των οφειλομένων ποσών, που είναι ανάλογα με τη χωρητικότητα των πλοίων και τις ποσότητες των διακινουμένων προϊόντων και όχι τη φύση, την ποιότητα και τη ρυπογόνο ικανότητά τους, δεν μπορεί να θεωρηθούν ότι συνιστούν μη δίκαιο όρο συναλλαγής. Είναι δε, κατά τη γνώμη μου, κριτήρια αποδεκτά γιατί είναι αντικειμενικά. Στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγουμε εξετάζοντας και το ύψος των οφειλομένων ποσών που<?PAGE NO="I-1574"?> είναι αρκετά χαμηλό<NOTE NOTE.ID="E0080" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Από τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ότι για την παροχή υπηρεσιών της SEPG προς την Call εξεδόθη διαταγή πληρωμής για οφειλές συνολικού ύψους <FT TYPE="NUMBER">8708928</FT> ιταλικών λιρών. Η Επιτροπή επεξηγεί ότι το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 18 τιμολόγια της SEPG που εκδόθηκαν σε βάρος της Call για τη χρησιμοποίηση των αποβάθρων του Porlo Petroli από <DATE ISO="19920131">31 Ιανουαρίου 1992</DATE> έως <DATE ISO="19940131">31 Ιανουαρίου 1994</DATE>.</P></NOTE>, ώστε δύσκολα μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να νοηθεί παράβαση του άρθρου 86, υπό α'.</TXT></NP><NP><NO.P>84.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, η διάταξη του άρθρου 86, υπό α', θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι παραβιάζεται διότι η έχουσα δεσπόζουσα θέση επιχείρηση SEPG, στην οποία έχει χορηγηθεί σύμφωνα με τις διατάξεις της επίδικης εθνικής ρυθμίσεως, αποκλειστικό δικαίωμα, απαιτεί, γι' αυτόν τον λόγο, αμοιβή για υπηρεσίες μη αιτηθείσες ρητά από την Calί<NOTE NOTE.ID="E0081" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στην αναφερθείσα στην υποσημείωση 1, υπόθεση Merci, το Δικαστήριο δέχθηκε (σκέψη 19) ότι συνέτρεχε καταχρηστική συμπεριφορά διότι οι έχουσες δεσπόζουσα θέση επιχειρήσεις, στις οποίες είχαν χορηγηθεί σύμφωνα με τις διατάξεις της επίδικης εθνικής ρυθμίσεως, αποκλειστικά δικαιώματα, ήγοντο, γι' αυτόν τον λόγο, μεταξύ άλλων, <QUOT.START ID="QS0077" REF.END="QE0077" CODE="00AB"/>είτε να απαιτούν αμοιβή για υπηρεσίες μη αιτηθείσες, είτε στο να χρεώνουν δυσανάλογες τιμές<QUOT.END ID="QE0077" REF.START="QS0077" CODE="00BB"/>.</P></NOTE>. Το ζήτημα είναι αν η <QUOT.START ID="QS0078" REF.END="QE0078" CODE="00AB"/>καταχρηστική<QUOT.END ID="QE0078" REF.START="QS0078" CODE="00BB"/> αυτή εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεώς της δικαιολογείται υπό το πρίσμα του άρθρου 90, παράγραφος 2, το οποίο όμως θα εξετάσω στη συνέχεια (υπό δ').</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>Παράβαση του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό γ'</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>85.</NO.P><TXT>Κατά τον εθνικό δικαστή, η υποχρεωτική έκδοση τιμολογίων από τη SEPG, που, λόγω του ότι επιβαρύνουν αποκλειστικώς τα ελλιμενιζόμενα πλοία, πλήττουν άλλο υποκείμενο δικαίου από εκείνο που οφείλει να διενεργήσει τις αναγκαίες τεχνικές πράξεις<NOTE NOTE.ID="E0082" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Εν προκειμένω, πρόκειται για τη Spa Porto petroli di Genova και τους ναυλωτές/παραλήπτες του προϊόντος.</P></NOTE>, έχει ως συνέπεια την αναπόφευκτη μετατόπιση της ευθύνης για την ενδεχόμενη ρύπανση και του κόστους της αντιρρυπο-γόνας δράσεως. Δηλαδή, ουσιαστικά ο εθνικός δικαστής θέτει το ερώτημα αν συντρέχει καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως, λόγω επιβολής ανίσων όρων για ισοδύναμες παροχές, κατά την έννοια του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό γ', της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>86.</NO.P><TXT>Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Δεν νομίζω ότι μπορεί να θεωρηθεί ότι επιβάλλονται άνισοι όροι για ισοδύναμες παροχές, εν προκειμένω μεταξύ της Spa Porto Petroli di Genova που διενεργεί τις φορτοεκφορτώσεις και τους ναυλωτές/παραλήπτες του προϊόντος αφενός και των δεξαμενόπλοιων αφετέρου, διότι τα οφειλόμενα ποσά δεν είναι δυνατόν να εισπράττονται παρά από τα πλοία που χρησιμοποιούν τις λιμενικές εγκαταστάσεις και θα μπορούσαν για κάποιο λόγο να προκαλέσουν οικολογικό ατύχημα, και σε τελική ανάλυση εισπράττονται από τον επιχειρηματία εκείνον χάριν του οποίου πραγματοποιούνται η μεταφορά και η φορτοεκφόρτωση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>iii)</NO.P><TXT>Παράβαση του άρθρου 86, δεύτερο εδάφιο, υπό δ'</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>87.</NO.P><TXT>Κατά την Cali, η υπηρεσία επιτηρήσεως προς αποφυγή της ρυπάνσεως που παρέχει<?PAGE NO="I-1575"?> η SEPG, συνιστά πρόσθετη παροχή, η οποία δεν είναι απαραίτητη σε σχέση με τη σύμβαση ελλιμενισμού που συνάπτει ο μεταφορέας με το Porto Petroli. Θα συνιστούσε δε μη χρήσιμη και αδικαιολόγητη αύξηση των εξόδων που υφίσταται ο μεταφορέας, και τούτο θα ήταν αντίθετο προς το άρθρο 86, υπό δ', της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>88.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, το CAP, μέσω της θυγατρικής του SEPG, παρέβη το άρθρο 86, δεύτερο εδάφιο, υπό δ', επιβάλλοντας αδιακρίτως σε όλα τα ελλιμενιζόμενα στο Porto Petroli πλοία μια υπηρεσία, η οποία, λόγω της φύσεως του μεταφερομένου προϊόντος (σε περίπτωση προϊόντος μη ρυπαίνοντος το περιβάλλον) είναι άχρηστη και αδικαιολόγητη.</TXT></NP><NP><NO.P>89.</NO.P><TXT>Η επιχειρηματολογία αυτή βασίζεται στην σαφή υποτίμηση της σημασίας που έχει η πρόληιρη για την προστασία του περιβάλλοντος του λιμένα και την προς όφελος των χρηστών αποφυγή οικολογικών ατυχημάτων, θα μπορούσε να θεωρηθεί βάσιμη εκ πρώτης τουλάχιστον όψεως μόνον αν παραβλέπαμε τελείως την φύση των παρεχομένων προς τους χρήστες του Porto Petroli υπηρεσιών. Μου είναι όμως δύσκολο να δεχθώ ότι το ποσό που οφείλεται για την υπηρεσία επιτηρήσεως προς αποφυγή της ρυπάνσεως, αποτελεί άχρηστη και αδικαιολόγητη αύξηση των εξόδων που υφίσταται ο μεταφορέας έστω και αν το πλοίο του διαθέτει δικό του αντιρρυπογόνο εξοπλισμό, προσαρμοσμένο στο είδος του προς φορτοεκφόρτωση προϊόντος. Το ζήτημα και πάλι είναι αν η <QUOT.START ID="QS0079" REF.END="QE0079" CODE="00AB"/>καταχρηστική<QUOT.END ID="QE0079" REF.START="QS0079" CODE="00BB"/> αυτή εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσεως της SEPG δικαιολογείται υπό το πρίσμα του άρθρου 90, παράγραφος 2, το οποίο θα εξετάσω στη συνέχεια (υπό δ').</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Απάντηση στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα: ο επηρεασμός του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>90.</NO.P><TXT>Κατά την Cali, η τιμολόγηση στην οποία προβαίνει η SEPG οδηγεί σε αδικαιολόγητη επιβάρυνση του μεταφορικού κόστους, που αντανακλά στο κόστος των εισαγομένων ή εξαγομένων προϊόντων. 'Ετσι, το μονοπώλιο του οποίου απολαύει η SEPG θα σήμαινε τη νόθευση του ανταγωνισμού σε βάρος των άλλων ιταλικών ή προερχομένων από άλλα κράτη μέλη επιχειρήσεων που θα επιθυμούσαν να παράσχουν στο Porto Petroli παρόμοιες υπηρεσίες.</TXT></NP><NP><NO.P>91.</NO.P><TXT>Δεδομένης της μεγάλης σημασίας του λιμένα της Genova στο διεθνές εμπόριο και της πάγιας νομολογίας του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0083" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ.. Ενδεικτικά, τις αποφάοεις της <DATE ISO="19831109">9ης Νοεμβαιου 1983</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="322/81" YEAR="1983" PAGE.ECR="3461">322/81. Michelin κατή Επιτοοπής (Συλλογή 1983, 0.3461. οκέψη 104)</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="19861111">11ης Νοεμβρίου 1986</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="226/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="3263">226/84, British Lεylanil κατά Επιτροπής (Συλλογή 1986, α. 3263, οκέψη 20)</REF.DOC.ECR> και της <DATE ISO="19910423">23ης Λποιλίου 1991</DATE>, Ilota και Elser, που μνημονεύθηκε ατην υποαημείωοη 14 (οκεψη 32).</P></NOTE>, σύμφωνα με την οποία <QUOT.START ID="QS0080" REF.END="QE0080" CODE="00AB"/>το άρθρο 86 δεν επιβάλλει να αποδειχθεί ότι η καταχρηστική συμπεριφορά έχει πράγματι επηρεάσει αισθητά το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών, αλλά απαιτεί να αποδεικνύεται<?PAGE NO="I-1576"?> ότι η συμπεριφορά αυτή είναι ικανή να έχει τέτοιο αποτέλεσμα<QUOT.END ID="QE0080" REF.START="QS0080" CODE="00BB"/>, νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η συμπεριφορά της SEPG, η οποία συνιστά καταχρηστική εκμετάλλευση δεσπόζουσας θέσεως, κατά το άρθρο 86, μπορεί να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Σχετικά με το αν η SEPG αποτελεί επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>92.</NO.P><TXT>Όπως τόνισε τόσο στις γραπτές παρατηρήσεις όσο και στο ακροατήριο ο εκπρόσωπος της Ιταλικής Δημοκρατίας, η SEPG διαχειρίζεται υπηρεσία δημοσίας ωφελείας. Συνάγει δε ότι μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί επιχείρηση επιφορτισμένη με τη διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, και, κατά συνέπεια, οι κανόνες του ανταγωνισμού δεν εφαρμόζονται εν προκειμένω.</TXT></NP><NP><NO.P>93.</NO.P><TXT>Κατά την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, πρέπει να θεωρηθεί, σε αντίθεση με την απόφαση Merci, ότι η λιμενική αρχή, με την οποία αποτελεί ενιαίο σύνολο η SEPG, παρέχει υπηρεσία γενικού οικονομικού συμφέροντος, κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>94.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, αντίθετα, υποστηρίζει, ότι, σύμφωνα με τη νομολογία Merci, οι λιμενικές δραστηριότητες, στις οποίες συγκαταλέγει εκείνες της SEPG, δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, σε σχέση με τις άλλες δραστηριότητες της οικονομικής ζωής που θα δικαιολογούσε την εφαρμογή εν προκειμένω της εξαιρέσεως που προβλέπει το άρθρο 90, παράγραφος 2.</TXT></NP><NP><NO.P>95.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης, <QUOT.START ID="QS0081" REF.END="QE0081" CODE="00AB"/>οι επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος ή που έχουν χαρακτήρα δημοσιονομικού μονοπωλίου υπόκεινται στους κανόνες της παρούσας Συνθήκης, ιδίως στους κανόνες ανταγωνισμού, κατά το μέτρο που η εφαρμογή των κανόνων αυτών δεν εμποδίζει νομικά ή πραγματικά την εκπλήρωση της ιδιαίτερης αποστολής που τους έχει ανατεθεί<QUOT.END ID="QE0081" REF.START="QS0081" CODE="00BB"/>. Δεδομένου δε ότι η έννοια αυτή (<QUOT.START ID="QS0082" REF.END="QE0082" CODE="00AB"/>επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος<QUOT.END ID="QE0082" REF.START="QS0082" CODE="00BB"/>) εισάγει απόκλιση από τους κοινοτικούς κανόνες του ανταγωνισμού, το Δικαστήριο την ερμηνεύει στενά<NOTE NOTE.ID="E0084" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικό, την απόφαση της <DATE ISO="19740321">21ης Μαρτίου 1974</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="127/73" YEAR="1974">127/73, BRT (Συλλογή τόμος 1974, σκέψη 20)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Σε αυτό το πλαίσιο θα εξετάσω κατά πόσον οι κανόνες του ανταγωνισμού εφαρμόζονται και στην περίπτωση της SEPG.</TXT></NP><NP><NO.P>96.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, οι επιχειρήσεις που είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση υπηρεσιών<?PAGE NO="I-1577"?> γενικού οικονομικού ενδιαφέροντος<NOTE NOTE.ID="E0085" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Το Δικαστήριο έχει κατά καιρούς θεωρήσει δραστηριότητες γενικού οικονομικού συμφέροντος, λόγου χάριν, τη διατήρηση της πλοΐμότητας μιας σημαντικής υδάτινης οδοί (απόψαοη της <DATE ISO="19710714">14ης Ιουλίου 1971</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="10/71" YEAR="1971" PAGE.ECR="895">10/71, Muller κ.λπ.. Συλλογή τόμος 19691971. ο. 895</REF.DOC.ECR>). την παροχή υπηρεσιών οτον τομέα των τηλεπικοινωνιών (απόψαοη της <DATE ISO="19740430">30ής Απριλίου 1974</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="155/73" YEAR="1974" PAGE.ECR="217">155/73. Sacchi. Συλλογή τόμος 1974. ο. 217</REF.DOC.ECR>), την εκμετάλλευση αεροπορικών γραμμών, μη εμπορικώς αποδοτικών (απόφαση της <DATE ISO="19890411">11ης Απριλίου 1989</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="66/86" YEAR="1989" PAGE.ECR="803">66/86. Achmed Sacca, Συλλογή 1989. ο. 803</REF.DOC.ECR>) και τις ταχυδρομικές υπηρεσίες (απόφαση της <DATE ISO="19930519">19ης Μαΐου 1993</DATE>. υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-320/91" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-2533">C-320/91, Corbeau, Συλλογή 1993. ο. I-2533</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ασκούν <QUOT.START ID="QS0083" REF.END="QE0083" CODE="00AB"/>δραστηριότητες που αποβαίνουν απευθείας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου<QUOT.END ID="QE0083" REF.START="QS0083" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0086" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τούτο υποστηρίζει ο γενικός εισαγγελέας κ. Van Gerven-στο οημείο 27. των προτάσεων του στην προαναφερθείσα στην υποσημείωση 1. υπόθεση Merci. Ι)λ. και το οημείο 137 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα κ. Damion, στην υπόθεση C-393/92, Almelo, επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα στην υποσημείωση 59 απόφαση της <DATE ISO="19930427">27ης Απριλίου 1993</DATE>.</P></NOTE>. Εν προκειμένω, η δραστηριότητα της SEPG πρέπει, κατά τη γνώμη μου, εφόσον θεωρηθεί ότι αποτελεί επιχείρηση κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού, οπωσδήποτε να ενταχθεί σε αυτήν την κατηγορία των επιχειρήσεων, λόγω της φύσεως των ασκουμένων από αυτήν δραστηριοτήτων.</TXT></NP><NP><NO.P>97.</NO.P><TXT>Δηλαδή, εν προκειμένω, πρέπει, νομίζω, να γίνει δεκτό ότι από τη διαβιβασθείσα από το εθνικό δικαστήριο δικογραφία και από τις κατατεθείσες ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτές παρατηρήσεις προκύπτει ότι οι δραστηριότητες της SEPG, εφόσον θεωρηθούν οικονομικής φύσεως, άπτονται γενικού οικονομικού συμφέροντος. Η συνεχής επιτήρηση προς αποφυγή των ρυπάνσεων των λιμενικών εγκαταστάσεων για να διατηρούνται σε κατάσταση που θα επιτρέπει την απρόσκοπτη, χωρίς κινδύνους ούτε για τους χρήστες του Porto Petroli, ούτε για τους κατοίκους και επιχειρηματίες των συνορευουσών με αυτό περιοχών, προσέγγιση και φορτοεκφόρτωση δεξαμενοπλοίων νομίζω ότι θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος<NOTE NOTE.ID="E0087" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΙΙρβλ. την όμοια συλλογιστική του Δικαστηρίου, στην μνη μονευθείοα ατην υποσημείωση 1 απόφαση Merci (σκέψη 27).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>98.</NO.P><TXT>Κατά την νομολογία του Δικαστηρίου, προκειμένου να τεθεί ζήτημα εφαρμογής του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης, η διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος πρέπει να έχει ανατεθεί σε ορισμένη επιχείρηση με <QUOT.START ID="QS0084" REF.END="QE0084" CODE="00AB"/>πράξη της δημόσιας εξουσίας<QUOT.END ID="QE0084" REF.START="QS0084" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0088" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ιΐλ. την προαναφερθείσα στην υποσημείωση 83 απόφαση της <DATE ISO="19740321">21ης Μαρτίου 1974</DATE>. BRT (σκέψη 20) και τις αποφάσεις της <DATE ISO="19810714">14ης Ιουλίου 1981</DATE>. <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="172/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="2021">172/80. Zilchncr (Συλλογή 1981. ο. 2021, σκέψη 7)</REF.DOC.ECR>. και της <DATE ISO="19890411">11ης Απριλίου 1989</DATE>, Ahmed Saced Flugreisen κ.λπ. που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 84 (σκέψη 55).</P></NOTE>. Εν προκειμένω αποτελούν <QUOT.START ID="QS0085" REF.END="QE0085" CODE="00AB"/>πράξη της δημόσιας εξουσίας<QUOT.END ID="QE0085" REF.START="QS0085" CODE="00BB"/>, υπό την ως άνω έννοια, αναθέτουσα τη διαχείριση υπηρεσίας γενικού οικονομικού συμφέροντος σε ορισμένη επιχείρηση ή καθορίζουσα ειδικότερα τις υποχρεώσεις που βαρύνουν την επιχείρηση κατά την άσκηση της διαχειρίσεως αυτής, οι αποφάσεις του προέδρου του CAP, με τις οποίες ανέθετε στην SEPG, κατ' αποκλειστικότητα, την παροχή υπηρεσιών επιτηρήσεως προς αποφυγή της ρυπάνσεως στο λιμένα της Genova.</TXT></NP><NP><NO.P>99.</NO.P><TXT>'Ετσι, τίθεται το ζήτημα αν οι περιορισμοί του ανταγωνισμού είναι απαραίτητοι για να εκπληρώσει η SEPG την ιδιαίτερη αποστολή που της έχει ανατεθεί.</TXT></NP><NP><NO.P>100.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει δεχθεί τη δυνατότητα περιορισμών του ανταγωνισμού εκ μέρους άλλων οικονομικών επιχειρηματιών<NOTE NOTE.ID="E0089" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. την απόφαση Almelo, που ήδη αναφέρθηκε στην υποσημείωση 59 (οκέψη 49), σχετική με επιχείρηση στην οποία ανατέθηκε, με μη αποκλειστική παραχώρηση δημοσίου δικαίου, το καθήκον να εξασφαλίζει τον εφοδιασμό μέρους μόνον του εθνικού εδάφους με ηλεκτρικό ρεύμα.</P></NOTE> αλλά μόνο <QUOT.START ID="QS0086" REF.END="QE0086" CODE="00AB"/>στο μέτρο που αποδεικνύονται απαραίτητοι προκειμένου να επιτρέπουν στην επιφορτισμένη με μια τέτοια αποστολή γενικότερου συμφέροντος επιχείρηση να εκπληρώνει την αποστολή της. Συναφώς, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι οικονομικές συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργεί η<?PAGE NO="I-1578"?> επιχείρηση, κυρίως τα έξοδα στα οποία υποβάλλεται, και οι νομικές ρυθμίσεις ιδίως οι σχετικές προς το περιβάλλον, από τις οποίες διέπεται<QUOT.END ID="QE0086" REF.START="QS0086" CODE="00BB"/>. Δέχεται<NOTE NOTE.ID="E0090" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., ενδεικτικά, τις αποφάσεις Almelo, που ήδη αναφέρθηκε στην υποσημείωση 59 (σκέψη 50) και Corbeau, που μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 84 (σκέψεις 16 έως 19).</P></NOTE> δε ότι εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξετάσει αν ο περιορισμός του ανταγωνισμού είναι απαραίτητος προκειμένου να επιτρέψει στην επιφορτισμένη με μια τέτοια αποστολή γενικότερου συμφέροντος επιχείρηση να εκπληρώνει την αποστολή της<NOTE NOTE.ID="E0091" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρβλ. και ενδεικτικά τις αποφάσεις Almelo, (σκέψη 50) και Corbeau, (σκέψη 20). Πρβλ., επίσης, την απόφαση της <DATE ISO="19890411">11ης Απριλίου 1989</DATE>, Ahmed Saecd, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 84 (σκέψεις 55 έως 57).</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>101.</NO.P><TXT>Ενόψει των στοιχείων της δικογραφίας και των κατατεθεισών ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτών παρατηρήσεων, θεωρώ ότι η εφαρμογή των κανόνων περί ανταγωνισμού της Συνθήκης θα μπορούσε να εμποδίσει την εκπλήρωση από τη SEPG της αποστολής της. Συγκεκριμένα, εκτός του ότι στην πράξη η άσκηση των δραστηριοτήτων επιτηρήσεως προς αποφυγή της ρυπάνσεως δεν μπορεί να νοηθεί óτι ασκείται από πολλούς ανταγωνιζόμενους αλλήλους και γι' αυτόν το λόγο μη αποτελεσματικούς, φορείς, αν επιτρεπόταν στους ιδιώτες επιχειρηματίες να ανταγωνισθούν τον φορέα των αποκλειστικών δικαιωμάτων, στους τομείς της επιλογής τους, οι οποίοι αντιστοιχούν στα δικαιώματα αυτά, θα καθίστατο δυνατό γι' αυτούς να επιδοθούν αποκλειστικά στις οικονομικώς αποδοτικές δραστηριότητες, αφορώσες, παραδείγματος χάριν, την επιτήρηση της φορτοεκφορτώσεως δεξαμενόπλοιων ορισμένων μόνον εταιριών, και να προσφέρουν πιο συμφέρουσες τιμές από αυτές που εφαρμόζει ο φορέας του αποκλειστικού δικαιώματος, δεδομένου ότι, εν αντιθέσει προς τον ενλόγω φορέα, οι ιδιώτες επιχειρηματίες δεν υποχρεούνται από οικονομικής πλευράς να αντισταθμίζουν τις απώλειες που πραγματοποιούνται στους μη κερδοφόρους τομείς με τα κέρδη που πραγματοποιούνται στους περισσότερο κερδοφόρους τομείς<NOTE NOTE.ID="E0092" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. επί αναλόγου ζητήματος την απόφαση Corbeau, που ήδη μνημονεύθηκε στην υποσημείωση 84 (σκέψη 18).</P></NOTE>. Μια τέτοια λύση όμως θα σήμαινε την υποβάθμιση της ανάγκης διαρκούς και αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος του οποίου ο σεβασμός αποτελεί αποστολή της Κοινότητας και των κρατών μελών.</TXT></NP><NP><NO.P>102.</NO.P><TXT>Εν συνάψει, στην περίπτωση και μόνον κατά την οποία το Δικαστήριο θεωρούσε ότι η SEPG αποτελεί επιχείρηση, κατά το κοινοτικό δίκαιο του ανταγωνισμού, τότε, λόγω της φύσεως των καθηκόντων τα οποία της έχουν ανατεθεί (προστασία προς αποφυγή της ρυπάνσεως του περιβάλλοντος), οδηγούμεθα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για επιχείρηση επιφορτισμένη με αποστολή γενικότερου οικονομικού συμφέροντος, υπό την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, της Συνθήκης. Κατά συνέπεια, εναπόκειται στον εθνικό δικαστή να εκτιμήσει, με βάση τα στοιχεία που θα προσκομίσει η ενδιαφερόμενη εταιρία, η SEPG, ποιες είναι οι απαιτήσεις δημοσίου συμφέροντος τις οποίες πρέπει να ικανοποιήσει και οι οποίες την υποχρεώνουν να ενεργεί σε αντίθεση με τις διατάξεις των άρθρων 86 και 90, παράγραφος 1 της Συνθήκης<NOTE NOTE.ID="E0093" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αν, βεβαίως, το εθνικό δικαστήριο καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πράγματι συντρέχουν οι συμπληρωματικές αυτές προϋποθέσεις του άρθρου 90, παράγραφος 2, τότε μπορεί, ιδίως όσον αφορά το ζήτημα αν η ανατεθείσα από το κράτος μέλος αποστολή και η εκπλήρωση της δεν συνεπάγονται μία μορφή εξελίξεως του εμπορίου που αντίκειται προς το συμφέρον της Κοινότητας, να απευθυνθεί, εάν το επιθυμεί, στην Επιτροπή, προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ζήτημα αυτό, για να του παρασχεθούν, νομικά και οικονομικά στοιχεία βάσει των οποίων θα μπορέσει να δώσει σχετική απάντηση. Τούτο βέβαια σε αναλογία των όσων δέχθηκε το Δικαστήριο ως προς την εφαρμογή των άρθρων 85 και 86 στην απόφαση, λόγου χάριν, της <DATE ISO="19910228">28ης Φεβρουαρίου 1991</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-234/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="I-935">C-234/89, Δηλιμίτης (Συλλογή 1991, σ. Ι-935, σκέψη 53</REF.DOC.ECR> και στην παλαιότερη διάταξη της <DATE ISO="19900713">13ης Ιουλίου 1990</DATE>, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-2/88" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-3365">C-2/88, Zwaitveld (Συλλογή 1990, σ. Ι-3365, σκέψη 18)</REF.DOC.ECR>. Επιπλέον, βλ. το σημείο 28 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα κ. Van Gerven στην προαναφερθείσα στην υποσημείωση 1 υπόθεση Merci.</P></NOTE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1579"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>VI —</NO.P><TXT>Πρόταση</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>103.</NO.P><TXT>Ενόψει, των ανωτέρω, προτείνω να δοθεί η εξής απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα που έθεσε το Tribunale di Genova:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0087" REF.END="QE0087" CODE="00AB"/>Λιμενική εταιρία στην οποία έχει ανατεθεί η προστασία /επιτήρηση, προς αποφυγή της ρυπάνσεως του υδάτινου περιβάλλοντος ενός λιμένα, όπως αυτή που περιγράφεται στην διάταξη της παραπομπής, δεν αποτελεί επιχείρηση κατά τα άρθρα 86 και 90 της Συνθήκης.<QUOT.END ID="QE0087" REF.START="QS0087" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>