<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1981ELA.0100022901.case.xml"><NO.CASE>70/80</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61980J0070</NO.CELEX><NO.SEQ>0011.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>230</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>242</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19810127">27. 1. 1981</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 70/80</LEFT><RIGHT>VIGIER / BUNDESVERSICHERUNGSANSTALT FÜR ANGESTELLTE</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 70/80</P><P>πού ἔχει ὡς ἀντικείμενο αίτηση τοῦ Bundessozialgericht τοῦ Kassel πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν ὁποία ζητείται, στό πλαίσιο τῆς διαφορᾶς πού ἐκκρεμεί ἐνώπιον τοῦ ἐν λόγω δικαστηρίου μεταξύ</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Tamara Vigier</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Bundesversicherungsanstalt für Angestellte, τοῦ Βερολίνου,</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>ή έκδοση προδικαστικῆς ἀποφάσεως ὡς πρός τήν ερμηνεία τῶν κοινοτικῶν κανόνων περί κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart καί T. Koopmans, προέδρους τμημάτων, Α. O'Keeffe, G. Bosco, Α. Touffait, Ο. Due καί U. Everling, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: G. Reischl</P><P>γραμματεύς : Α. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL>ἐκδίδει τήν ἀκόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="231"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί οἱ παρατηρήσεις, πού κατατέθηκαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, μποροῦν νά συνοψιστοῦν ὡς έξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ αιτούσα στην κύρια δίκη, Tamara Vigier, γεννήθηκε στίς <DATE ISO="19220708">8 Ἰουλίου 1922</DATE> στην Ἰένα τῆς Γερμανίας. Ἀπό τή Γερμανία έφυγε τό Μάρτιο τοῦ 1933 σέ ηλικία δέκα ἐτών.</P><P>Ἡ αιτούσα εἶναι πρόσωπο πού έχει διωχθεί ὑπό τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Bundesentschädigungsgesetz (BEG) (ὁμοσπονδιακοί) γερμανικοί) νόμου περί ἀποζημιώσεων) καί έλαβε ἀποζημίωση γιά ζημία πού υπέστη ὡς πρός τήν ἐκπαίδευση.</P><P>Ἡ Vigier ζεῖ καί ἐργάζεται στή Γαλλία καί υπάγεται στό γαλλικό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως. Στίς <DATE ISO="19751217">17 Δεκεμβρίου 1975</DATE> ζήτησε ἀπό τόν καθ' οὗ τήν άδεια νά καταβάλει ἐκ τῶν υστέρων προαιρετικές εἰσφορές ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος, βάσει τοῦ ἄρθρου 10α παράγραφος 2 τοῦ <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Gesetz zur Regelung der Wiedergutmachung nationalsozialistischen Unrechts in der Sozialversicherung<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (WGSVG) (γερμανικός νόμος πού εισάγει σύστημα επανορθώσεων των ἀδικιῶν τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ καθεστώτος στόν τομέα τῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως).</P><P>Τό άρθρο 10α τοῦ WGSVG ὁρίζει:</P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="010A.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Οἱ διωχθέντες, τῶν οποίων ἡ περίοδος ἀσφαλίσεως εἶναι τουλάχιστον 60 ἡμερολογιακοί μήνες, καί οἱ όποιοι ἔχουν καταβάλει ἑκουσίως, προτοῦ ἀρχίσει ή δίωξη τους, εισφορές ἐπί ελάχιστο χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών, μποροῦν, κατόπιν αιτήσεώς τους καί κατά παρέκκλιση ἀπό τό σύστημα πού προβλέπει τό άρθρο 1418 τῆς Reichsversicherungsordnung καί τό άρθρο 140 τοῦ Angestelltenversicherungsgesetz, νά καταβάλουν ἐκ τῶν υστέρων εισφορές γιά τίς περιόδους ἀπό <DATE ISO="19330101">1η Ἰανουαρίου 1933</DATE> μέχρι <DATE ISO="19450508">8 Μαΐου 1945</DATE> ἡ μέχρι τήν ἐπιστροφή τους στην επικράτεια ἐφαρμογής τοῦ παρόντος νόμου, τό ἀργότερο δέ μέχρι τίς <DATE ISO="19551231">31 Δεκεμβρίου 1955</DATE>, ἐφ' όσον οἱ περίοδοι αὐτές δέν είναι οὔτε προηγούμενες ἀπό τή συμπλήρωση τοῦ δέκατου ἕκτου έτους οὔτε μεταγενέστερες ἀπό τή συμπλήρωση τοῦ ἑξηκοστοῦ πέμπτου καί ἐφ' ὅσον δέν έχουν ήδη καλυφθεί ἀπό εισφορές ή δέν υπολογίζονται ὡς περίοδοι υποκαταστάσεως, έκτός ἄν ἔχει ήδη ληφθεί υπόψη ἡ ημερομηνία τῆς διώξεως ἡ πρέπει νά ληφθεί σέ ένα σύστημα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως δημόσιου δικαίου ἡ σέ ένα σύστημα πρόνοιας σύμφωνα μέ τίς ἀρχές τοῦ δημοσιοϋπαλληλικοί) δικαίου.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="010A.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Ή παράγραφος 1 ἐφαρμόζεται κατ' ἀναλογία καί στούς διωχθέντες, των ὁποίων ἡ περίοδος ἀσφαλίσεως εἶναι τουλάχιστον 60 ἡμερολογιακοί μήνες καί στους ὁποίους ἀναγνωρίστηκε ὁριστικά ἡ χωρίς δυνατότητα προσφυγής ἀποζημίωση βάσει τοῦ ἄρθρου 116 ή τοῦ ἄρθρου 118 τοῦ Bundesentschädigungsgesetz (ὁμοσπονδιακός νόμος περί ἀποζημιώσεων), λόγω ζημίας πού υπέστησαν ὡς πρός τήν ἐκπαίδευση κατά τήν έννοια τοῦ ἴδιου αὐτοῦ νόμου ή γιά τους ὁποίους τό μέτρο τῆς διώξεως άρχισε ἐντός 12 μηνῶν ἀπό τό πέρας τῆς ἐκπαιδεύσεως τους<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S><P>Τό καθ' οὗ ἀπέρριψε τήν αίτηση τῆς Vigier μέ τήν αἰτιολογία ὅτι ἡ αιτούσα δέν πληροί τίς προϋποθέσεις πού προβλέπονται ἀπό τόν WGSVG γιά τήν ἐκ τῶν ὑστέρων καταβολή τῶν εισφορών. Ό WGSVG δέν έχει ἐφαρμογή παρά μόνο στους συνταξιούχους πού έχουν διωχθεί κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 1 τοῦ ἀνωτέρω νόμου, δηλαδή αυτούς πού έχουν καταβάλει τουλάχιστον μιά εἰσφορά (προαιρετικῶς ἡ υποχρεωτικῶς) σέ γερμανικό φορέα ἀσφαλίσεως<?PAGE NO="232"?> ἀναπηρίας-γήρατος. Δέν μπορεί νά επιτραπεί σέ ἕναν ἀσφαλισμένο νά καταβάλει ἐκ τῶν ὑστέρων προαιρετικές εἰσφορές βάσει τοῦ ἄρθρου 10α παράγραφος 2 τοῦ WGSVG, παρά μόνον ἄν ἔχει συμπληρώσει μιά υπολογιζόμενη περίοδο ἀσφαλίσεως 60ημερολογιακῶν μηνών.</P><P>Ή προσφυγή τῆς Vigier ἐνώπιον τοῦ Sozialgericht καί ἡ έφεση τῆς ενώπιον τοῦ Landessozialgericht τοῦ Βερολίνου ἀπορρίφθηκαν.</P><P>Στήν αίτηση ἀναιρέσεως (Revision) ενώπιον τοῦ Bundessozialgericht, ἡ αιτούσα ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ὅτι ἡ προσβαλλόμενη ἀπόφαση στηρίζεται σέ ἐσφαλμένη ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1408/71.</P><P>Τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 ὁρίζει:</P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>Ἄν ἡ νομοθεσία ἑνός Κράτους μέλους ἐξαρτᾶ τήν υπαγωγή στήν προαιρετική ἀσφάλιση ἤ τήν προαιρετική συνέχιση τῆς ἀσφαλίσεως ἀπό τή συμπλήρωση περιόδων ἀσφαλίσεως, λαμβάνονται υπόψη, κατά τό μέτρο πού ἀπαιτείται, οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού πραγματοποιήθηκαν δυνάμει τῆς νομοθεσίας ὁποιουδήποτε άλλου Κράτους μέλους σάν περίοδοι ἀσφαλίσεως πού πραγματοποιήθηκαν δυνάμει τῆς νομοθεσίας τοῦ πρώτου κράτους<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>.</ALINEA></QUOT.S><P>Έχοντας υπόψη ὅτι δεν υπάρχει ἐπιφύλαξη στό παράρτημα V, στοιχείο γ παράγραφος 8 γράμμα β τοῦ κανονισμού 1408/71, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ισότητας μεταχειρίσεως πού ἐκφράζεται στό άρθρο 3 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 προκύπτει ὅτι ὅλα τά πρόσωπα πού ἀνήκουν στό σύνολο τῶν ἀσφαλισμένων ἑνός Κράτους μέλους ἀνήκουν συγχρόνως στό σύνολο τῶν προσώπων πού υπάγονται στή γερμανική ἀσφάλιση.</P><P>Μέ διάταξη πού ἐξέδωσε στίς <DATE ISO="19791219">19 Δεκεμβρίου 1979</DATE>, τό Bundessozialgericht ἀνέστειλε τή διαδικασία καί ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί, μέ προδικαστική ἀπόφαση, στά ἀκόλουθα ἐρωτήματα:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 4 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού 1408/71, πού προβλέπει ὅτι ὁ κανονισμός αὐτός έχει ἐφαρμογή ἐπί νομοθεσιών πού ἀφορούν <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>τους κλάδους κοινωνικής ἀσφαλίσεως<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>, πρέπει νά Ἐρμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι τό πεδίο ἐφαρμογής του περιλαμβάνει ἐπίσης τίς δυνατότητες ἐκ τῶν υστέρων καταβολής εισφορών βάσει τοῦ γερμανικού νόμου πού θεσπίζει σύστημα ἐπανορθώσεων τῶν ἀδικιών τοῦ ἐθνικοσο-σιαλιστικοῦ καθεστῶτος στόν τομέα της κοινωνικής ἀσφαλίσεως (WGSVG), τῆς <DATE ISO="19701222">22ας Δεκεμβρίου 1970</DATE>, ὅπως τροποποιήθηκε στίς <DATE ISO="19770627">27 Ἰουνίου 1977</DATE> (BGBl 1970, σ. 1846 καί BGBl Ι 1977, σ. 1040), κατά τό μέτρο πού τά διωχθέντα πρόσωπα πρέπει νά θεωρηθούν ὡς ἐργαζόμενοι ὑπό τήν έννοια τοῦ πρώτου άρθρου στοιχείο α τοῦ κανονισμοῦ 1408/71;</TXT><P>Σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, τό εἰδικό αὐτό νομικό σύστημα τῆς ἐκ των υστέρων καταβολής εισφορών ἐμπίπτει σέ ένα σύστημα παροχών πού ἀποκλείει τή δυνατότητα ἐφαρμογής τοῦ κανονισμού 1408/71 ὑπό τήν έννοια τοῦ άρθρου 4 παράγραφος 4 τοῦ ἀνωτέρω κανονισμού;</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Σέ περίπτωση δυνατότητας ἐφαρμογής τοῦ κανονισμού 1408/71:</TXT><P>Τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1408/71 ἀναφέρεται ἐπίσης στην περίοδο ἀσφαλίσεως τῶν 60 μηνών πού ἀπαιτείται ἀπό τό άρθρο 10α τοῦ WGSVG, κατά τό μέτρο πού ἡ διάταξη αυτή θεμελιώνει τήν Ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου (καί ἐπομένως τοῦ διωχθέντος προσώπου βάσει τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 1 τοῦ ἀνωτέρω νόμου;</P></NP></ITEM></LIST><P>Τό Bundessozialgericht στηρίζεται στίς ἀκόλουθες σκέψεις:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Θεωρεί ὅτι υπάρχει ἀμφιβολία ὡς πρός τό ἄν τό σύστημα πού άφορᾶ τήν ἐπανόρθωση τῶν ἀδικιῶν πού προκάλεσε τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς στόν τομέα τῶν γερμανικών κοινωνικών ἀσφαλίσεων εμπίπτει στό πεδίο ἐφαρμογής τοῦ κανονισμού 1408/71, ὅπως ὁρίζεται στό άρθρο 4 παράγραφοι 1 καί 4 τοῦ ἀνωτέρω κανονισμοῦ.</TXT><?PAGE NO="233"?><P>Ὁ WGSVG, πού περιλαμβάνει ειδικούς κανόνες, οἱ όποιοι ἀναφέρονται σέ συγκεκριμένη κατηγορία προσώπων, ἔχει ὡς σκοπό την ἐπανόρθωση τῶν ἀδικιῶν πού προκάλεσε τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς στόν τομέα τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Ὡς νόμος ἐπανορθώσεων, ἀποβλέπει στη ρύθμιση ἑνός ἐθνικοῦ προβλήματος πού δέν ἀφορᾶ τη συνθήκη ΕΟΚ.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ἐκφράζει ἀμφιβολίες γιά τό ζήτημα ἄν οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG ἀποτελοῦν μέρος τῶν ειδικῶν συστημάτων κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 4 τοῦ κανονισμοί) 1408/71, τά όποια συστήματα ἀποκλείονται ρητώς ἀπό τό πεδίο τῆς καθ' ὕλη ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ.</TXT><P>Ἀντίθετα, οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG συνδέονται μέ τους τύπους τῶν παροχών πού ἀναφέρονται στό άρθρο 4 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοί) ΕΟΚ, κατά τό μέτρο πού διέπουν έννομες σχέσεις μέ τίς παροχές αυτές.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Καίτοι ὁ κανονισμός 1408/71 πρέπει νά ἐφαρμοστεί ἐπίσης μέσα στό πλαίσιο τοῦ WGSVG, ιδίως στό άρθρο 10α τοῦ νόμου αὐτοῦ, εἶναι ἀμφίβολο ἄν τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ ἐπιτρέπει νά ὑποκατασταθεί επίσης ή συνολική περίοδος τῆς προηγούμενης ἀσφαλίσεως τῶν 60 μηνών, ὅπου συμπεριλαμβάνεται ἡ ἀπαιτούμενη εἰσφορά ὑπό τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 1 τοῦ WGSVG, πού ἐπιτρέπει τήν κτήση τῆς Ιδιότητας τοῦ ἀσφαλισμένου μέ εισφορές στό σύστημα ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας - γήρατος σέ άλλα Κράτη μέλη τῆς ΕΟΚ.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Ή διάταξη περί παραπομπής πρωτοκολλήθηκε στή γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν δη Ἀπριλίου 1980.</P><P>Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Όργανισμοί) τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, κατέθεσαν γραπτές προτάσεις ἡ Tamara Vigier, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τους Hammerschmit καί Orthmann, δικηγόρους Κολωνίας, ἀπό τό Bundesversicherungsanstalt für Angestellte, ἐκπροσωπούμενο ἀπό τόν Michaelis, καί ἀπό τήν Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τό νομικό τῆς σύμβουλο Ν. Koch.</P><P>Τό Δικαστήριο, κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητῆ δικαστή καί ἀφοῦ άκουσε τό γενικό εἰσαγγελέα, ἀποφάσισε νά προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις πού κατατέθηκαν ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου</TXT></NP></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Ἡ Vigier</HT> ἰσχυρίζεται ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ νόμου WGSVG δέν εἶναι δυνατό νά ἀποτελούν τμήμα τῶν ειδικών συστημάτων πού ἀναφέρονται στό άρθρο 4 παράγραφος 4 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71. Ἀντίθετα, ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ γερμανικοί) νόμου περί κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ἑπομένως, τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ ἀνωτέρω κανονισμοῦ πρέπει νά ἐφαρμοστεί ἐπί τοῦ ἄρθρου 10α παράγραφος 2 τοῦ WGSVG.</P><P>Ἄν ληφθοῦν υπόψη ἡ γενική οικονομία καί οἱ σκοποί τοῦ WGSVG, εἶναι ἀβάσιμες οἱ ἀμφιβολίες τοῦ Bundessozialgericht ὡς πρός τό ἄν τό σύστημα ἐπανορθώσεως τῶν ἀδικιών πού προξένησε τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς στόν τομέα τῆς γερμανικῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως εμπίπτει στό πεδίο εφαρμογῆς τοῦ κανονισμοῦ 1408/71. Ἐνώ ή ἀποζημίωση τῶν ἀδικιών πού προξένησε τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς υπάγεται, ἐπί ὁμοσπονδιακοί) ἐπιπέδου, στην ἀρμοδιότητα τοῦ ὁμοσπονδιακοί) ὑπουργοῦ οικονομικών, οἱ κανονισμοί περί ἐπανορθώσεως τῶν ἀδικιών πού προξένησε τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς στόν τομέα τῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως υπάγονται στην ἁρμοδιότητα τοῦ ὁμοσπονδιακού ὑπουργοῦ ἐργασίας καί κοινωνικής ὀργανώσεως. Ἐπιπλέον, οἱ διατάξεις πού ἀφορούν τίς ἐπανορθώσεις στόν τομέα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως έχουν τόν ἴδιο σκοπό πού έχει ὁ κανονισμός 1408/71, δηλαδή τή βελτίωση τῆς καταστάσεως στόν τομέα τῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως μέ τήν ἀπάλειψη τῶν μειονεκτημάτων πού ἀπορρέουν ἀπό τήν επιλογή τοῦ τόπου τῆς διαμονής στό εσωτερικό τῆς ΕΟΚ.</P><?PAGE NO="234"?><P>Κατά τήν ἄποψη τῆς Vigier, τό κύριο ἐμπόδιο γιά μιά θετική ἀπόφαση ήταν ή ἀμφιβολία τοῦ Bundessozialgericht γιά τό ἄν, ἐκτός ἀπό τίς περιόδους ἀσφαλίσεως πού θεμελιώνουν τό δικαίωμα πρός παροχές, τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοί) 1408/71 άφορᾶ επίσης τίς περιόδους προηγούμενης ἀσφαλίσεως πού δημιουργούν τίς σχέσεις μεταξύ τῶν συστημάτων κοινωνικής ἀσφαλίσεως καί ἀσφαλισμένου καί συνεπώς τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου προσώπου. Ή Vigier ἐπισημαίνει ὅτι τό άρθρο 9 παράγραφος 2 δέν πρέπει νά ἑρμηνευθεῖ συσταλτικά, ώστε νά μήν εφαρμόζεται ἐπί ἰίσφορᾶς πού θεμελιώνει πρῶτα, στήν πραγματικότητα, τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου προσώπου: ὁ χρυσός κανόνας πού ἀναγνωρίζεται σέ θέματα ερμηνείας στό διεθνές δίκαιο είναι ὅτι οἱ λέξεις πού χρησιμοποιούνται τεκμαίρεται ὅτι σημαίνουν αυτό πού λένε.</P><P>Δεδομένου ὅτι υπάρχει αυτός ὁ κανόνας, θά πρέπει νά προβάλλονται σοβαροί λόγοι γιά νά δικαιολογήσουν παρέκκλιση σέ σχέση μέ αυτούς τους κανόνες καί γιά νά εξηγήσουν γιατί πρέπει νά υιοθετηθεί συσταλτική ἑρμηνεία, ἡ ὁποία έχει ὡς συνέπεια ὅτι ἡ εισφορά πού θεμελιώνει τήν ἰδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου προσώπου δέν μπορεί νά ἀντικατασταθεί ἀπό ἀντίστοιχη καταβολή σέ ένα Κράτος μέλος. Τέτοιοι λόγοι δέν παρουσιάζονται. Ἀντίθετα, συσταλτική ἑρμηνεία τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 2 συνεπάγεται τά μειονεκτήματα πού έχουν ήδη ἀναφερθεί, τά όποια ὁ κανονισμός 1408/71 σκοπεί ἀκριβώς νά ἀποφύγει, καί παραβιάζει τήν ἀρχή της ισότητας μεταχειρίσεως πού καθιερώνει τό άρθρο 3 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71.</P><P>Τελικά, ἡ Vigier ἐπισύρει τήν προσοχή τοῦ Δικαστηρίου στίς συνέπειες μιᾶς συσταλτικής ἑρμηνείας τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 2. Ή μή καταβολή τῆς γερμανικής εισφοράς πού εἶναι ἀναγκαία γιά νά ἀποκτηθεί ἐκ των ὑστέρων τό δικαίωμα καταβολής προαιρετικῶν εισφορῶν ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος δημιουργήθηκε ἀπό τό διωγμό. Ἡ συνέπεια τοῦ διωγμοῦ αὐτού θά διαιωνιζόταν ἀπό τήν παρεμπόδιση τῆς ἐκ τῶν υστέρων καταβολής. Λόγω τῆς φύσεως τῆς ἐν λόγω γερμανικής νομοθεσίας στήν υπόθεση αὐτή καί γιά νά ἀποφευχθεί ἡ διαιώνιση τῶν συνεπειών τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ καθεστώτος, ἡ Vigier ισχυρίζεται ὅτι ἡ περίοδος ἀσφαλίσεως 60 μηνών πού εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν ἀπόκτηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων καταβολής εισφορών, ὅπου περιλαμβάνεται ἡ μοναδική εἰσφορά πού είναι ἀπαραίτητη γιά νά θεμελιωθεί ἡ ἰδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου, μπορεί επίσης νά συμπληρωθεί μέ ἀντίστοιχες εἰσφορές πού έχουν καταβληθεί σέ άλλα Κράτη μέλη.</P><P>Τό <HT TYPE="ITALIC">Bundesversicherunpanstalt för Angestellte</HT> διαπιστώνει ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG πρέπει νά θεωρηθούν ὡς νομοθεσία κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο ι τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, γιατί τροποποιοῦν ή συμπληρώνουν, μεταξύ άλλων, ὁρισμένες διατάξεις τοῦ Reichsversicherungsordnung (κανονισμός τοῦ Reich γιά τίς κοινωνικές ἀσφαλίσεις), τοῦ Angestelltenversicherungsgesetz καί τοῦ Reichsknappschaftsgesetz (νόμος τοῦ Reich περί ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος ανθρακωρύχων).</P><P>Σύμφωνα λοιπόν μέ τή δήλωση τῆς Όμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, οἱ νόμοι αυτοί υπάγονται στό πεδίο της καθ' ύλη ἐφαρμογής τοῦ κανονισμού 1408/71.</P><P>Οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG ἀπονέμουν στους ἐνδιαφερόμενους δικαιώματα πού είναι ἀνεξάρτητα ἀπό κάθε διακριτική εκτίμηση τῆς προσωπικής τους καταστάσεως καί της ένδειάς τους. Πρόκειται λοιπόν γιά νομικές διατάξεις πού ἀφορούν τήν κοινωνική ἀσφάλιση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 51 τῆς συνθήκης καί τοῦ ἄρθρου 1 γράμμα ι τοῦ κανονισμού 1408/71. Οἱ κανόνες αυτοί δέν ἀφορούν παρά μόνον ένα μέρος τῶν Γερμανών πού ὑπάγονται στην κοινωνική ἀσφάλιση, δηλαδή αὐτούς οἱ όποιοι, ὡς διωχθέντες ἀπό τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, έχουν ὑποστεί ζημία σέ θέματα τῆς<?PAGE NO="235"?> κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ἀλλά ἡ περιορισμένη αύτη ἐφαρμογή δέν ἐμποδίζει την ἐνσωμάτωση τοῦ WGSVG στούς γενικούς νόμους περί κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, διότι δέν εἶναι ἀσυνήθιστο στή γερμανική πρακτική, οἱ κανόνες πού δέν ἀφοροῦν παρά μόνο μιά συγκεκριμένη κατηγορία ἀσφαλισμένων νά συγκεντρώνονται σέ ειδικό νόμο.</P><P>Ό WGSVG ὁρίζει ὅτι ὁ δεσμός τῶν διω-χθέντων ἀπό τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς μέ τή γερμανική ἀσφάλιση συντάξεων δημιουργείται ἀπό την καταβολή εισφορᾶς σέ γερμανικό φορέα ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος. Σχετικά μ' αύτη τήν προϋπόθεση, πού άφορᾶ τήν ιδιότητα τοῦ διωχθέντος προσώπου, οὔτε τό άρθρο 9 παράγραφος 2 του κανονισμού 1408/71 ούτε καμιά άλλη διάταξη κοινοτικοί) δικαίου ἐπιφέρει ἐξομοίωση τῶν περιόδων ἀσφαλίσεων ἡ διαμονής στά Κράτη μέλη μέ τίς γερμανικές εἰσφορές. Τό Bundesversicherungsanstalt διαπιστώνει ὅτι τό κοινοτικό δίκαιο τῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως δέν ἀσκεῖ κατά κανόνα καμιά ἐπίδραση στή γενική νομική κατάσταση πού ἀναγνωρίζεται ἀπό ένα Κράτος μέλος σέ ὁρισμένες κατηγορίες προσώπων ἐντός τοῦ πεδίου ἐφαρμογής τῆς ἐθνικής νομοθεσίας. Ό καθ' οὗ στήν κύρια δίκη τάσσεται, κατά συνέπεια, μέ τή γνώμη πού ἐξέφρασε τό Bundessozialgericht, σύμφωνα μέ τήν ὁποία τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1408/71 πρέπει νά ερμηνευθεί στενά, ώστε τά ἀποτελέσματά του νά μήν ἐκτείνονται ἐπί εισφοράς πού προσδίδει τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> παρατηρεί ὅτι ἡ δυνατότητα ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 ἐπί τοῦ δικαιώματος τῆς προσφεύγουσας, πού αυτή ἀντλεί ἀπό τό άρθρο 10α παράγραφος 2 τοῦ WGSVG, εξαρτᾶται ὄχι μόνον ἀπό τό πεδίο τῆς καθ' ὕλη ἐφαρμογής τοῦ κανονισμού, ἀλλά καί ἀπό συνθήκες ἐφαρμογής του προσωπικής φύσεως. Ή προσφεύγουσα έπρεπε νά εἶναι <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>ἐργαζόμενος<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 2 παράγραφος 1 καί τοῦ άρθρου 1 στοιχείο α τοῦ ἀνωτέρω κανονισμοί). Σύμφωνα μέ τό άρθρο 1 στοιχείο α, ή ιδιότητα τῆς αιτούσας ὡς ἐργαζόμενης ἐξαρτάται ἀπό τήν ιδιότητά τῆς ὡς ἀσφαλισμένης στό πλαίσιο συστήματος κοινωνικής ἀσφαλίσεως. Οἱ προϋποθέσεις ὑπαγωγής τῆς ἐξαρτώνται ἀπό τίς εθνικές διατάξεις τοῦ κάθε Κράτους μέλους (ὑπόθεση 110/79, Coonan). Ή διαφορά στην κύρια δίκη ἀναφέρεται στή δυνατότητα ἐφαρμογής τοῦ κανονισμού ἐπί δικαιώματος πού ἀντλείται ἀπό τή γερμανική νομοθεσία ἡ Ιδιότητα λοιπόν τῆς αιτούσας ὡς ἐργαζόμενης πρέπει νά κριθεί ἀπό τήν άποψη τοῦ γερμανικοί) δικαίου περί κοινωνικής ἀσφαλίσεως. Ἀν ή αιτούσα δέν υπάγεται στό γερμανικό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως, δέν είναι κατά συνέπεια ἐργαζόμενη κατά τήν έννοια τοῦ κανονισμοί), γιά τους σκοπούς τῆς ενδεχομένης εφαρμογής τῶν εσωτερικών διατάξεων τοῦ γερμανικοί) δικαίου.</P><P>Βέβαια, μπορεί κανείς νά υποστηρίξει ὅτι ή αιτούσα, γιά τους σκοπούς εφαρμογής τῆς γαλλικής νομοθεσίας περί κοινωνικῶν ασφαλίσεων, πρέπει νά θεωρηθεί ὡς εργαζόμενος κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο α τοῦ κανονισμού. Αὐτή ὅμως ή ιδιότητα τοῦ ἐργαζόμενου εἶναι χωρίς ἀξία γιά τό ἐσωτερικό δίκαιο άλλου Κράτους μέλους, ὅπου ἡ αιτούσα δέν ἐργάστηκε ποτέ.</P><P>Ἡ Ἐπιτροπή διαπιστώνει ὅτι οἱ παροχές βάσει τοῦ WGSVG πρέπει νά θεωρηθοῦν ὡς παροχές κοινωνικής ἀσφαλίσεως, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ κανονισμού 1408/71.</P><P>Ὁ WGSVG χορηγεί δικαίωμα πρός επανόρθωση σέ ἀσφαλισμένους πού έχουν υποστεί, λόγω τοῦ διωγμοῦ ἀπό τό ἐθνικο-σοσιαλιστικό καθεστώς, ζημίες σέ θέματα ἀσφαλίσεως ἀτυχημάτων καί ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος. Πρός τούτο, ἐντός τοῦ πεδίου τῆς ἐκ τοῦ νόμου ἀσφαλίσεως ἀνα-πηρίας-γήρατος, επιτρέπει τή συνέχιση τῆς ἀσφαλίσεως καί τήν ἐκ τῶν υστέρων καταβολή εισφορών γιά τά διωχθέντα πρόσωπα. Ἡ επανόρθωση λοιπόν βάσει τοῦ<?PAGE NO="236"?> WGSVG ισοδυναμεῖ, στην περίπτωση αὐτή, με τό νά παρασχεθεί μιά ευκαιρία κτήσεως δικαιωμάτων πρός παροχές, τά ὁποία δέν κατέστη δυνατό νά ἀποκτηθούν λόγω τοῦ διωγμοῦ. Αυτές οι παροχές ἐπανορθώσεως ἐντάσσονται ὡς ἀναπόσπαστα μέρη μιας παροχής συντάξεως ἐντός τοῦ γενικοῦ συστήματος παροχών στόν τομέα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Ό WGSVG συμπλήρωσε τίς υπάρχουσες νομικές διατάξεις μέ εἰδικές διατάξεις. Ἀποτελεί μέρος τῆς γερμανικῆς νομοθεσίας περί κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Παρέχουν στους δικαιούχους αυτόνομη καί νομικῶς καθορισμένη θέση, πέρα ἀπό κάθε διακριτική εκτίμηση τῶν προσωπικῶν ἀναγκῶν ἡ καταστάσεων. Τό γενικῶς μή ἐφαρμόσιμο τοῦ κανονισμοῦ δέν εἶναι ἐπίσης δυνατό νά συναχθεί ἀπό τό άρθρο 4 παράγραφος 4, διότι οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG δέν ἀφοροῦν ούτε την κοινωνική ἡ ιατρική βοήθεια ούτε ένα σύστημα παροχών υπέρ τῶν θυμάτων πολέμου ούτε ἕνα εἰδικό καθεστώς υπαλλήλων καί τοῦ ἐξομοιωμένου προσωπικοί). Ὁ WGSVG ἐμπίπτει ἑπομένως στό πεδίο τῆς καθ' ὕλη εφαρμογής τοῦ κανονισμοί) 1408/71. Ἀλλά, θά μποροῦσε κανείς νά ἀντιτείνει ὅτι τό δικαίωμα τῆς ἐκ των υστέρων καταβολής εἰσφορῶν, πού παρέχει ὁ WGSVG, δέν άφορα τόν εργαζόμενο ὑπό τήν ἰδιότητά του ὡς ἀσφαλισμένου, άλλά ὑπό την Ιδιότητά του ὡς διωχθέντος προσώπου καί ὅτι οἱ ἀρχές τοῦ δικαιώματος τῶν ἐργαζομένων νά κυκλοφοροῦν ελεύθερα μέσα στην Κοινότητα δέν είναι δυνατό νά μεταφερθοῦν στό πεδίο τοῦ ἐθνικού συστήματος περί ἐπανορθώσεων.</P><P>Ή ἀπόφαση λοιπόν ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικά ἀπό τήν ἀπάντηση στό ἐρώτημα περί τοῦ ἄν τό δικαίωμα τῆς ἐκ τῶν υστέρων καταβολής εἰσφορῶν κατά τήν ἔννοια τοῦ WGSVG άφορα μιά παροχή κοινωνικής ἀσφαλίσεως, καίτοι ὁ ἐπιδιωκόμενος ἀντικειμενικός σκοπός εἶναι ἡ ἀποκατάσταση ζημιών ὑπέρ τῶν διωχθέντων προσώπων.</P><P>Ή Ἐπιτροπή άπαντᾶ στό ἐρώτημα αὐτό καταφατικά, διότι τό δικαίωμα τῆς ἐκ τῶν υστέρων καταβολής εἰσφορῶν κατά τήν έννοια τοῦ WGSVG συνδέεται στενά μέ τό σύστημα τῆς κατά νόμο ἀσφαλίσεως ἀνα-πηρίας-γήρατος, μέσω τῶν προϋποθέσεων του, τοῦ ἀντικειμένου του καί τῶν έννομων συνεπειών του. Βέβαια, πρόκειται περί ἐπανορθώσεως, περιοριζόμενης ὅμως στό πεδίο τῆς κατά νόμο ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος, σέ πρόσωπα πού ὑπάγονται στην ἀσφάλιση αὐτή καί στήν ἀντικατάσταση δυνατοτήτων ἀποκτήσεως δικαιωμάτων πρός σύνταξη, οἱ όποιες χάθηκαν ή πέρασαν ἀνεκμετάλλευτες.Ή λειτουργία τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 2 πρέπει νά περιοριστεί στό συνυπολογισμό τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως ἡ διάταξη αύτη δέν ἐπιτρέπει τή θεμελίωση τῆς ἰδιότητας τοῦ ἀσφαλισμένου.</P><P>Τό άρθρο 51 στοιχείο α τῆς συνθήκης υποχρεώνει τό νομοθέτη νά θεσπίσει ένα σύστημα, μέ τό ὁποῖο μπορεί νά εξασφαλιστεί στούς διακινούμενους ἐργαζομένους καί στους ἕλκοντες ἀπό αὐτούς δικαιώματα ὁ συνυπολογισμός ὅλων τῶν περιόδων, πού λαμβάνονται ὑπόψη ἀπό τίς διάφορες ἐθνικές νομοθεσίες, γιά τή γένεση καί τή διατήρηση τοῦ δικαιώματος πρός παροχές, καθώς καί γιά τόν υπολογισμό τους.</P><P>Ή Ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου ἀποτελεί τή sine qua non προϋπόθεση ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ ἡ ἀπόκτηση τῆς ἐξαρτάται ἀπό νομικές διατάξεις τῶν Κρατών μελών' δέν εἶναι δυνατό νά ἀποκτηθεί μέ τήν ἐξομοίωση τῶν περιόδων ἀσφαλίσεως, ἐντός τῶν Κρατών μελών, πρός τίς περιόδους ἐσωτερικής ἀσφαλίσεως. Ή πρόσβαση στην κοινωνική ἀσφάλιση δέν μπορεί νά παρασχεθεί παρά μόνον ἀπό τό ἐσωτερικό δίκαιο τοῦ ἁρμόδιου Κράτους μέλους (υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="266/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="2705">266/78, Brunori, Rec. 1979 σ. 2705</REF.DOC.ECR> καί ὑπόθεση 110/79, Coonan, πού δέν έχει ἀκόμα δημοσιευθεί).</P><P>Καταλήγοντας, ἡ Ἐπιτροπή εἶναι τῆς γνώμης ὅτι τά προδικαστικά ἐρωτήματα θά μποροῦσαν νά ἀπαντηθοῦν ὡς ἀκολούθως:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 εἶναι ἐφαρμοστέο ἐπί δυνατοτήτων ἐκ τῶν υστέρων καταβολής εἰσφορῶν βάσει τοῦ γερμανικοῦ νόμου περί συστήματος ἐπανορθώσεως τῶν ἀδικιών πού προκάλεσε τό ἐθνικοσοσια-λιστικό καθεστώς στον τομέα τῆς κοινωνικής ἀσφαλίσεως, τῆς <DATE ISO="19490822">22ας Αὐγούστου<?PAGE NO="237"?> 1949</DATE>, ὅπως τροποποιήθηκε τή <DATE ISO="19770617">17η Ἰουνίου 1977</DATE>, κατά τό μέτρο πού τά διωχθέντα πρόσωπα πρέπει νά θεωροῦνται ὡς ἐργαζόμενοι κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο α τοῦ ἀνωτέρω κανονισμοῦ. Σχετικά, ἡ υπαγωγή σ' ἕνα σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως τῆς Όμοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας εἶναι προσδιοριστική.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τό δικαίωμα πρός ἐκ τῶν υστέρων καταβολή εἰσφορῶν, βάσει τοῦ WGSVG, δέν εξαρτᾶται ἀπό ένα σύστημα παροχών, κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 4 τοῦ κανονισμού 1408/71, πού ἀποκλείει τή δυνατότητα ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1408/71 δέν άφορα τήν περίοδο ἀσφαλίσεως τῶν 60 μηνῶν πού ἀπαιτεί τό άρθρο 10α τοῦ WGSVG, παρά κατά τό μέτρο πού ἡ διάταξη αυτή δέ στηρίζεται στην ἰδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου βάσει τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 1 τοῦ ἐν λόγω νόμου.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ Tamara Vigier, ἀντιπροσωπευόμενη ἀπό τόν I. Hammerschmid, δικηγόρο Κολωνίας, καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, ἐκπροσωπούμενη ἀπό τό νομικό της σύμβουλο Ν. Koch, ἀνέπτυξαν προφορικά τίς παρατηρήσεις τους κατά τή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801118">18ης Νοεμβρίου 1980</DATE>.</P><P>Ό γενικός είσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τή συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19801210">10ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Τό Bundessozialgericht, μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19791219">19ης Δεκεμβρίου 1979</DATE> πού περιήλθε στό Δικαστήριο τήν <DATE ISO="19800304">4η Μαρτίου 1980</DATE>, υπέβαλε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ἐρωτήματα ὡς πρός τήν ἑρμηνεία τοῦ κανονισμοί) 1408/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς <DATE ISO="19710614">14ης Ἰουνίου 1971</DATE> περί τῆς εφαρμογής τῶν συστημάτων κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἐπί τῶν μισθωτῶν εργαζομένων καί τῆς οικογένειάς τους, οἱ ὁποίοι διακινοῦνται στό ἐσωτερικό τῆς Κοινότητας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="149" DATE.PUB="1971" PAGE.FIRST="2">JO L 149, σ. 2</REF.DOC.OJ>, EE εἰδ. ἔκδ. ἀριθ. Ν 149/2, τόμ. 05/001, σ. 73).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Τά ερωτήματα αὐτά ἀνέκυψαν στό πλαίσιο μιᾶς διαφορᾶς μεταξύ τῆς Tamara Vigier, αιτούσας στην κύρια δίκη, ἡ ὁποία γεννήθηκε στή Γερμανία τό 1922, ἀλλά κατοικεί σήμερα στή Γαλλία καί εἶναι γαλλικής ιθαγένειας, κατά τοῦ Bundesversicherungsanstalt für Angestellte, γερμανικοί) φορέα κοινωνικής ἀσφαλίσεως, καθ' οὗ στην κύρια δίκη.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ή αιτούσα στην κύρια δίκη ἔφυγε ἀπό τή Γερμανία τό 1933 σέ ηλικία δέκα ἐτῶν. Εἶναι πρόσωπο πού έχει διωχθεί κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Bundesentschädigungsgesetz (ὁμοσπονδιακοί) γερμανικοί) νόμου περί ἀποζημιώσεων) καί βάσει αὐτοῦ έχει λάβει μιά ἀποζημίωση γιά ζημία πού υπέστη στόν τομέα τῆς ἐκπαιδεύσεως. Ἐργάζεται στή Γαλλία καί υπάγεται στό γαλλικό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως.</TXT></NP><?PAGE NO="238"?><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 10α τοῦ Gesetz zur Regelung der Wiedergutmachung nationalsozialistischen Unrechts in der Sozialversicherung (WGSVG) ἐπιτρέπει σέ διωχθέντα πρόσωπα, τῶν ὁποίων ἡ περίοδος ἀσφαλίσεως εἶναι τουλάχιστον 60 ἡμερολογιακῶν μηνών, καί στά ὁποία έχει ἀναγνωριστεί ὁριστικά ἤ χωρίς δυνατότητα προσφυγῆς μιά ἀποζημίωση, βάσει τοῦ ἄρθρου 116 ἡ ἄρθρου 118 τοῦ Bundesentschädigungsgesetz, λόγω ζημίας πού ὑπέστησαν στόν τομέα τῆς ἐκπαιδεύσεως, νά καταβάλουν ἐκ τῶν ὑστέρων, ὑπό ὁρισμένες προϋποθέσεις, εισφορές γιά ὁρισμένες περιόδους πού διανύθηκαν τό ἀργότερο μέχρι τήν <DATE ISO="19551231">31η Δεκεμβρίου 1955</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Τό άρθρο 1 παράγραφος 1 τοῦ νόμου αὐτοῦ ὁρίζει ὅτι αυτός έχει ἐφαρμογή επί ἀσφαλισμένων οι όποιοι εἶναι πρόσωπα διωχθέντα κατά τήν έννοια τοῦ Bundesentschädigungsgesetz καί στά όποια ὁ διωγμός έχει προκαλέσει ζημία στόν τομέα των κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Ἀπό τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ὅτι, γιά νά ἀποκτήσει τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου κατά τή διάταξη αὐτή, ὁ ἐνδιαφερόμενος πρέπει νά έχει καταβάλει τουλάχιστον μιά εισφορά στόν ἁρμόδιο γερμανικό φορέα.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ή Vigier, ἀφοῦ ἐπικαλέστηκε τό ἀνωτέρω άρθρο 10α, ζήτησε κατά τό Δεκέμβριο τοῦ 1975 ἀπό τόν καῦ' οὗ στην κύρια δίκη τήν άδεια νά καταβάλει ἐκ των υστέρων προαιρετικές εισφορές ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος. Ή αἴτηση αὐτή ἀπορρίφθηκε λόγω τοῦ ὅτι ἡ Vigier, ἡ ὁποία δέν έχει τήν ἰδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου, δέν πληροί τίς προϋποθέσεις πού προβλέπονται ἀπό τόν WGSVG γιά τήν ἐκ τῶν υστέρων καταβολή εισφορῶν.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Ή αιτούσα στην κύρια δίκη, ἀφοῦ ἀπορρίφθηκε ἡ προσφυγή τῆς ἐνώπιον τοῦ Sozialgericht τοῦ Βερολίνου καί ἡ έφεση τῆς ενώπιον τοῦ Landessozialgericht τοῦ Βερολίνου, άσκησε ἀναίρεση (<QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Revision<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>) ενώπιον τοῦ Bundessozialgericht. Ἰσχυρίστηκε ειδικότερα ὅτι ἡ προσβαλλόμενη ἀπόφαση στηρίζεται σέ μή ὀρθή εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου. Ὑποστήριξε δέ ὅτι, δυνάμει τῆς διατάξεως αυτής, οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως πού έχει συμπληρώσει στή Γαλλία ἔπρεπε νά ληφθούν υπόψη σά νά πρόκειταν γιά περιόδους ἀσφαλίσεως πού συμπληρώθηκαν ὑπό τή γερμανική νομοθεσία.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Ὑπό τίς περιστάσεις αὐτές, τό Bundessozialgericht υπέβαλε τά ἀκόλουθα ἐρωτήματα:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 4 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, πού ὁρίζει ὅτι ὁ κανονισμός αυτός έχει εφαρμογή ἐπί νομοθεσιών σχετικών μέ <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>κλάδους κοινωνικής ἀσφαλίσεως<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>, πρέπει νά ερμηνευθεῖ ὑπό τήν έννοια ὅτι τό πεδίο ἐφαρμογῆς<?PAGE NO="239"?> του περιλαμβάνει επίσης τίς δυνατότητες τῆς ἐκ τῶν υστέρων καταβολῆς εἰσφορῶν βάσει τοῦ γερμανικοῦ νόμου περί συστήματος ἐπανορθώσεων τῶν ἀδικιών πού προκάλεσε τό ἐθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς στόν τομέα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως (WGSVG), τῆς <DATE ISO="19701222">22ας Δεκεμβρίου 1970</DATE>, ὅπως τροποποιήθηκε τήν <DATE ISO="19770627">27η Ἰουνίου 1977</DATE> (BGBl 1970, σ. 1846, καί BGBl Ι 1977, σ. 1040), κατά τό μέτρο πού τά πρόσωπα αὐτά πρέπει νά θεωρηθοῦν ὡς ἐργαζόμενοι κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο α τοῦ κανονισμοί) 1408/71;</TXT><P>Σέ περίπτωση καταφατικής ἀπαντήσεως, τό ειδικό αὐτό νομικό σύστημα της ἐκ τῶν ὑστέρων καταβολής εισφορών ἐμπίπτει σέ ἕνα σύστημα παροχών πού ἀποκλείει τή δυνατότητα εφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 4 τοῦ ἐν λόγω κανονισμοῦ;</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Σέ περίπτωση πού υπάρχει δυνατότητα εφαρμογής τοῦ κανονισμοί) 1408/71 :</TXT><P>Τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 ἀναφέρεται ἐπίσης στην περίοδο ἀσφαλίσεως τῶν 60 μηνών, πού ἀπαιτείται ἀπό τό άρθρο 10α τοῦ WGSVG, κατά τό μέτρο πού ἡ διάταξη αυτή θεμελιώνει τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου (καί επομένως τοῦ διωχθέντος προσώπου) βάσει τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 1 τοῦ ἀνωτέρω νόμου;</P></NP></ITEM></LIST></P></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ πρώτου ἐρωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Τό Bundessozialgericht εξέφρασε ἀμφιβολίες μέ τή διάταξη του ὡς πρός τό σημείο ἄν τό σύστημα περί επανορθώσεως τῶν ἀδικιών πού προκάλεσε τό ἐθνι-κοσοσιαλιστικό καθεστώς στόν τομέα τῶν γερμανικών κοινωνικών ἀσφαλίσεων εμπίπτει στό πεδίο ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 καί ὡς πρός τό ἄν τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ ίδιου κανονισμοῦ έχει ὡς ἀποτέλεσμα ὅτι οἱ ὑπήκοοι Κρατών μελών τῆς Κοινότητας πού διαμένουν ἐκτός τῆς Ὁμοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας μποροῦν νά ἀντικαταστήσουν τό σύνολο τῆς προηγούμενης περιόδου ἀσφαλίσεως 60 μηνών πού ἀπαιτείται ἀπό τό άρθρο 10α τοῦ WGSVG, καί επομένως τήν εισφορά πού ἀπαιτείται ἀπό τό άρθρο 1 παράγραφος 1 τοῦ WGSVG γιά τήν ἀπόκτηση τῆς Ιδιότητας τοῦ διωχθέντος προσώπου (εισφορά ἡ ὁποία, κατά τό γερμανικό δίκαιο, πρέπει νά καταβληθεί σέ ἐσωτερική ἀσφάλιση ἀναπηρίας-γήρατος), μέ τίς εισφορές πού έχουν καταβάλει σέ άλλα Κράτη μέλη.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Σύμφωνα μέ τή διάταξη περί παραπομπής, οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG διέπουν τίς έννομες σχέσεις πού έχουν ὁπωσδήποτε ένα δεσμό μέ τους τύπους τῶν παροχών πού ἀναφέρονται στό άρθρο 4 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71· άλλά, λόγω τοῦ εἰδικοῦ σκοποῦ τους (ἀποζημίωση σέ συγκεκριμένη κατηγορία διωχθέντων προσώπων), υπάρχουν ἀμφιβολίες ἄν αυτές θά 'πρεπε νά συγκαταλέγοῦν μεταξύ τῶν διατάξεων πού θεσπίστηκαν γι' αυτούς τους τύπους παροχών.</TXT></NP><?PAGE NO="240"?><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Τό καθ' οὗ στήν κύρια δίκη ὑποστήριξε ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG, σύμφωνα μέ τό κανονιστικό περιεχόμενό τους, πρέπει νά θεωρηθοῦν ως νομοθεσία κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο ι τοῦ κανονισμοῦ 1408/71, διότι τροποποιοῦν ή συμπληρώνουν, μεταξύ άλλων, ὁρισμένες διατάξεις τοῦ Reichsversicherungsordnung (κανονισμός περί κοινωνικών ἀσφαλίσεων), τοῦ Angestelltenversicherungsgesetz (νόμος περί ἀσφαλίσεως ἀπασχολουμένων) καί τοῦ Reichsknappschaftsgesetz (νόμος περί ἀσφαλίσεως ἀναπηρίας-γήρατος ἀνθρακωρύχων). Ἑπομένως, σύμφωνα μέ τή δήλωση τῆς Όμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας δυνάμει τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ κανονισμοῦ, οἱ νόμοι αὐτοί δέν ἐμπίπτουν στό πεδίο καθ' ὕλη ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Έξάλλου, ἀπό τό περιεχόμενο τοῦ WGSVG προκύπτει ὅτι ὁ νόμος αὐτός δέν πρέπει νά καταταγεί μεταξύ τῶν νομοθεσιών περί κοινωνικής βοήθειας οὔτε μεταξύ εκείνων πού ἀφοροῦν τά εἰδικά συστήματα πού ἀναφέρονται στό άρθρο 4 παράγραφος 4 τοῦ κανονισμοῦ. Οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG χορηγούν στους ἐνδιαφερόμενους — ἐφ' ὅσον αυτοί πληρούν τους ὅρους πού προβλέπονται ἀπό τό νόμο — δικαιώματα πού εἶναι ἀνεξάρτητα ἀπό κάθε διακριτική ἐκτίμηση της προσωπικής τους καταστάσεως καί τῆς ένδειας τους. Πρόκειται ἑπομένως γιά νομικές διατάξεις πού ἐμπίπτουν στην κοινωνική ἀσφάλιση, κατά τήν ἔννοια τοῦ ἄρθρου 51 τῆς συνθήκης καί τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο ι τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Τό Δικαστήριο θεωρεί ὀρθή αὐτή τήν άποψη. Ἀπό τή δικογραφία φαίνεται ὅτι, καίτοι ὁ WGSVG εμφανίζεται ὡς ειδικός νόμος, ἐν τούτοις δέν ἀποβλέπει στό νά καθιερώσει ένα αὐτόνομο σύστημα ἐπανορθώσεως. Οἱ διατάξεις τοῦ WGSVG ἀποτελούν μόνο κανόνες οἱ όποιοι συμπληρώνουν ἡ βελτιώνουν τίς γενικές διατάξεις στόν τομέα τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Καίτοι ἀληθεύει ὅτι ὁ WGSVG δέν ἀναφέρεται στή δήλωση πού έκανε ἡ Όμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας δυνάμει τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 (νομοθεσίες καί συστήματα πού προβλέπονται στό άρθρο 4 παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ κανονισμοῦ, ἐπί τῶν ὁποίων έχει εφαρμογή ὁ κανονισμός), τό γεγονός αὐτό δέν εἶναι ἀποφασιστικό τό νά μήν ἔχει γίνει μνεία μιας ἐθνικής νομοθεσίας στή δήλωση πού έχει κάνει ἕνα Κράτος μέλος, αυτό δέ σημαίνει ὅτι ή νομοθεσία αυτή δέν μπορεί νά ἐμπέσει στό πεδίο ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Μιά νομοθεσία, ὅπως ὁ WGSVG, πού ἀποτελεί μέρος τῶν κανονιστικῶν διατάξεων ενός Κράτους μέλους περί κοινωνικής ἀσφαλίσεως τῶν ἐργαζομένων καί ή ὁποία δέν προβλέπει καμιά διακριτική ἐκτίμηση τῆς προσωπικής καταστάσεως καί τῆς ένδειας τοῦ ενδιαφερομένου ἐμπίπτει στό πεδίο ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 καί δέν ἀποκλείεται δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 4 τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="241"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ δευτέρου ἐρωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Τó άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 ὁρίζει ὅτι ἄν ἡ νομοθεσία ἑνός Κράτους μέλους ἐξαρτᾶ τήν ὑπαγωγή στην προαιρετική ἀσφάλιση ἡ τήν προαιρετική συνέχιση τῆς ἀσφαλίσεως ἀπό τή συμπλήρωση περιόδων ἀσφαλίσεως, λαμβάνονται υπόψη, κατά τό μέτρο πού ἀπαιτείται, οἱ περίοδοι ἀσφαλίσεως, ἡ διαμονής πού συμπληρώθηκαν ὑπό τή νομοθεσία κάθε ἄλλου Κράτους μέλους σά νά πρόκειταν γιά περιόδους ἀσφαλίσεως πού συμπληρώθηκαν ὑπό τή νομοθεσία τοῦ πρώτου κράτους.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Ἀπό τή διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ὅτι ἡ ἐν λόγω νομοθεσία δέν ἔχει ἐφαρμογή ἐπί ἀσφαλισμένων πού ἔχουν διωχθεί κατά τήν ἔννοια τοῦ Bundesentschädigungsgesetz, καθώς καί ἐπί τῶν επιζώντων τους, γιά νά ἀποκτήσει δέ ὁ ενδιαφερόμενος τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου πρέπει νά έχει καταβάλει ὡς ἐργαζόμενος τουλάχιστον μιά εἰσφορά σέ ένα γερμανικό φορέα κοινωνικής ἀσφαλίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Ἀπό τή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου, ἰδίως δέ ἀπό τήν ἀπόφαση του τῆς <DATE ISO="19800424">24ης Ἀπριλίου 1980</DATE> (υπόθεση 110/79, Coonan, πού δέν έχει ἀκόμα δημοσιευτεῦ, προκύπτει ὅτι, ὅταν μιά ἐθνική νομοθεσία ἐξαρτα τήν υπαγωγή σέ ἕνα σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως ἀπό τήν προϋπόθεση ὅτι ὁ ἐνδιαφερόμενος έπρεπε προηγουμένως νά υπαγόταν σέ εθνικό σύστημα κοινωνικής ἀσφαλίσεως, ὁ κανονισμός 1408/71 υποχρεώνει τά Κράτη μέλη νά εξομοιώνουν τίς περιόδους ἀσφαλίσεως πού συμπληρώθηκαν εντός άλλου Κράτους μέλους μέ εκείνες πού έπρεπε νά είχαν προηγουμένως συμπληρωθεί ἐντός τῆς ἐθνικής ἐπικράτειας.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Συνεπῶς, στό δεύτερο ερώτημα πρέπει νά δοθεί ἡ ἀπάντηση ὅτι τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 πρέπει νά ἑρμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι δέν επιβάλλει σέ ένα φορέα κοινωνικής ἀσφαλίσεως Κράτους μέλους τήν υποχρέωση νά λαμβάνει υπόψη τίς περιόδους ασφαλίσεως πού συμπληρώθηκαν ὑπό τή νομοθεσία άλλου Κράτους μέλους, ὅταν ὁ ἐνδιαφερόμενος ἐργαζόμενος δέν έχει ποτέ καταβάλει εντός τοῦ πρώτου Κράτους μέλους τήν παροχή πού ἀπαιτείται κατά νόμο γιά νά ἀποκτήσει τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου, βάσει τῆς νομοθεσίας αὐτοῦ τοῦ Κράτους μέλους.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικῶν ἐξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Τά δικαστικά έξοδα στά όποια υποβλήθηκε ἡ Ἐπιτροπή τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, ἡ ὁποία κατέθεσε παρατηρήσεις πρός τό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα διαδικασία έχει ὡς πρός τους διαδίκους στην κύρια δίκη τό χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται νά ἀποφασίσει ὡς πρός τά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="242"?><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>ἀπαντώντας στά ἐρωτήματα πού τοῦ υποβλήθηκαν ἀπό τό Bundessozialgericht, μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19801219">19ης Δεκεμβρίου 1980</DATE> αποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Μιά νομοθεσία, ὅπως ὁ WGSVG, ἡ ὁποία ἀποτελεί μέρος τῶν κανονιστικών διατάξεων ἑνός Κράτους μέλους περί κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἐργαζομένων καί ἡ ὁποία δέν προβλέπει καμιά διακριτική ἐκτίμηση τῆς προσωπικής καταστάσεως καί τῆς ένδειας τοῦ ἐνδιαφερόμενου, ἐμπίπτει στό πεδίο ἐφαρμογής τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 τοῦ Συμβουλίου καί δέν ἀποκλείεται δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 4 τοῦ κανονισμοῦ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Τό άρθρο 9 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού 1408/71 πρέπει νά ἑρμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι δέν ἐπιβάλλει σέ ἕνα φορέα κοινωνικής ἀσφαλίσεως Κράτους μέλους τήν υποχρέωση νά λαμβάνει υπόψη τίς περιόδους ἀσφαλίσεως πού συμπληρώθηκαν ὑπό τή νομοθεσία ἄλλου Κράτους μέλους, ὅταν ὁ ἐνδιαφερόμενος ἐργαζόμενος δέν ἔχει ποτέ καταβάλει ἐντός τοῦ πρώτου Κράτους μέλους τήν εισφορά πού ἀπαιτείται κατά νόμο γιά νά αποκτήσει τήν ιδιότητα τοῦ ἀσφαλισμένου βάσει τῆς νομοθεσίας αὐτοῦ τοῦ Κράτους μέλους.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>Koopmans</P><P>O'Keeffe</P><P>Bosco</P><P>Touffait</P><P>Due</P><P>Everling</P><P>Δημοσιεύτηκε σέ δημόσια συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19810127">27 Ἰανουαρίου 1981</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ό γραμματεύς</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>