<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-658/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0658</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:33">EU:C:2020:33</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>19</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>19</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia J. Kokott – sprawa C‑658/18</HT></P><P>UX</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200123">23 stycznia 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: niemiecki.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑658/18</HT></P><P>UX</P><P>przeciwko</P><P>Governo della Repubblica italiana</P><P><HT TYPE="NORMAL">(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bolonia [sędziego pokoju w Bolonii, Włochy])</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</KEYWORD><KEYWORD>Dopuszczalność</KEYWORD><KEYWORD>Zewnętrzna i wewnętrzna niezawisłość sędziowska</KEYWORD><KEYWORD>Polityka społeczna</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2003/88/WE</KEYWORD><KEYWORD>Czas pracy</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 7</KEYWORD><KEYWORD>Coroczny płatny urlop wypoczynkowy</KEYWORD><KEYWORD>Sędziowie pokoju</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 1999/70/WE</KEYWORD><KEYWORD>Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC</KEYWORD><KEYWORD>Klauzula 4</KEYWORD><KEYWORD>Zakaz dyskryminacji</KEYWORD><KEYWORD>Odpowiedzialność państw członkowskich za naruszenia prawa Unii</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Czy włoscy sędziowie pokoju są pracownikami i czy w związku z tym mają prawo do płatnego urlopu?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Kwestia ta powinna zostać rozstrzygnięta w niniejszym postępowaniu. Zgodnie ze stanowiskiem Włoch i włoskich sądów wyższej instancji sędziowie pokoju sprawują urząd honorowy, za co otrzymują rekompensatę z tytułu poniesionych kosztów. Jednak sędzia pokoju będąca powódką w postępowaniu głównym, która w roku poprzedzającym sporny okres urlopowy zakończyła około 1800 postępowań i prowadziła rozprawy przez dwa dni w tygodniu, uważa, że jest pracownikiem i ubiega się o płatny urlop. W postępowaniu nakazowym przed innym sędzią pokoju dochodzi ona ekwiwalentu pieniężnego za urlop, którego jej odmówiono.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Wynikający z tego postępowania wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym porusza w szczególności kwestie dotyczące dyrektywy w sprawie czasu pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada<BR/>2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 299, s. 9</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia <DATE ISO="19990628">28 czerwca 1999 r.</DATE> dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="175" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="1999">Dz.U. 1999, L 175, s. 43</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Jednakże kwestionowana jest już sama dopuszczalność wniosku, ponieważ Włochy i Komisja twierdzą, że sąd krajowy znajduje się w sytuacji konfliktu interesów.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa w sprawie czasu pracy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W art. 1 dyrektywy w sprawie czasu pracy został określony jej przedmiot i zakres zastosowania:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa ustala minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Niniejszą dyrektywę stosuje się do:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>minimalnych okresów dobowego odpoczynku, odpoczynku tygodniowego oraz corocznego urlopu wypoczynkowego, przerw oraz maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy […].</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>[…]</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG, bez uszczerbku dla przepisów art. 14, 17, 18 oraz 19 niniejszej dyrektywy.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy reguluje kwestię minimalnego uprawnienia do urlopu:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym i/lub w praktyce krajowej.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 89/391/EWG</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia <DATE ISO="19890612">12 czerwca 1989 r.</DATE> w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="183" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1989">Dz.U. 1989, L 183, s. 1</REF.DOC.OJ>. Późniejsze zmiany tej dyrektywy nie mają znaczenia dla niniejszego postępowania.</P></NOTE> określa sektory działalności objęte tą dyrektywą:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa będzie miała zastosowanie we wszystkich sektorach działalności, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym (przemysłowym, rolniczym, handlowym, administracyjnym, usług, szkolnictwa, oświaty i kultury, działalności rozrywkowej, itp.).</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Niniejsza dyrektywa nie będzie miała zastosowania tam, gdzie istniałaby sprzeczność interesów – w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takiej jak siły zbrojne czy policja, lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochroną cywilną.</ALINEA><?PAGE NO="3"?><ALINEA>W powyższych wypadkach bezpieczeństwo i higiena pracy pracowników powinna być zapewniona w sposób możliwie jak najszerszy, z uwzględnieniem zasad i celów niniejszej dyrektywy<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte pomiędzy UNICE, CEEP i ETUC stało się wiążące na mocy dyrektywy 1999/70.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Klauzula 2 porozumienia ramowego reguluje jego zakres zastosowania:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.P><TXT>Niniejsze Porozumienie ma zastosowanie do pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Klauzula 3 porozumienia ramowego definiuje różne pojęcia:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>1.</NO.P><TXT>[…] <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>pracownik zatrudniony na czas określony<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> oznacza osobę, która zawarła umowę o pracę lub stosunek pracy bezpośrednio między pracodawcą a pracownikiem, a termin wygaśnięcia umowy o pracę lub stosunku pracy jest określony przez obiektywne warunki, takie jak nadejście dokładnie określonej daty, wykonanie określonego zadania lub nastąpienie określonego wydarzenia[;]</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>[…] <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>porównywalny pracownik zatrudniony na czas nieokreślony<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> oznacza pracownika, który zawarł umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony w tym samym zakładzie i mającego pracę/zawód taki sam lub podobny, uwzględniając kwalifikacje/umiejętności.</TXT><P>…<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</P></NP></ITEM></LIST></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Klauzula 4 porozumienia ramowego ustanawia zasadę niedyskryminacji pracowników zatrudnionych na czas określony:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>1.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o warunki pracy, pracownicy zatrudnieni na czas określony nie będą traktowani w sposób mniej korzystny niż porównywalni pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony, jedynie z tego powodu, że pracują na czas określony, chyba, że zróżnicowane traktowanie uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>O ile jest to właściwe, zastosowanie ma zasada pro rata temporis.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Warunki stosowania niniejszej klauzuli określone zostaną przez państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi, i/lub przez partnerów społecznych, z uwzględnieniem regulacji wspólnotowych oraz ustawodawstwa krajowego, układów zbiorowych i praktyki.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba, że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo włoskie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 106 włoskiej konstytucji zawiera podstawowe przepisy dotyczące dostępu do urzędu sędziego:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Sędziowie są mianowani w drodze konkursów.</P><P>Ustawa o ustroju sądów powszechnych może zezwalać na mianowanie, także w drodze wyboru, sędziów honorowych na wszystkie stanowiska przyznane pojedynczym sędziom.</P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ustawy nr 374 z dnia <DATE ISO="19911121">21 listopada 1991 r.</DATE> o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>ustanowieniu urzędu sędziego pokoju<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> zawiera podstawowe przepisy dotyczące statusu i funkcji sędziego pokoju:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Ustanawia się sędziego pokoju, który sprawuje wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych i karnych oraz pełni funkcję polubowną w sprawach cywilnych zgodnie z przepisami niniejszej ustawy.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Urząd sędziego pokoju pełni sędzia honorowy mający status sędziego wymiaru sprawiedliwości […]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Zgodnie z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ustawa nr 374 przewiduje procedurę wyboru sędziów sprawujących ten urząd, która podlega przepisom art. 4, 4a i 5 i przebiega w trzech etapach a) określenie tymczasowego zaszeregowania na podstawie kwalifikacji uprawniających do przyjęcia na okres próbny; b) przeprowadzenie sześciomiesięcznego okresu próbnego; c) określenie ostatecznego zaszeregowania i mianowanie sędziego pokoju po przeprowadzeniu testów kompetencji przez rady sądownictwa i Consiglio Superiore della Magistratura (najwyższą radę sądownictwa, Włochy)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Punkt 85 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>. Włochy podnoszą, że faktycznego mianowania dokonuje minister sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Włochy wskazują również, że sędziowie pokoju są mianowani na cztery lata i mogą być mianowani ponownie na maksymalnie cztery kolejne lata. Powyższe wynika prawdopodobnie z art. 18 ust. 1 i 2 Decreto legislativo nr 116 z dnia <DATE ISO="20170713">13 lipca 2017 r.</DATE> Wcześniejsze regulacje zezwalały, jak się wydaje, na dłuższe sprawowanie funkcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Decreto legislativo nr 274/2000 z dnia <DATE ISO="20000828">28 sierpnia 2000 r.</DATE> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Disposizioni sulla competenza penale del giudice di pace<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (dekret ustawodawczy nr 274/2000 w sprawie właściwości sędziego pokoju w sprawach karnych) oraz kodeks karny regulują właściwość sędziego pokoju w sprawach karnych, który to urząd sprawuje powódka. Artykuł 4 dekretu ustawodawczego nr 274/2000 przewiduje między innymi właściwość rzeczową sędziego pokoju w odniesieniu do niektórych przestępstw przewidzianych w kodeksie karnym oraz w odniesieniu do niektórych przestępstw lub usiłowania ich dokonania czy naruszeń określonych w niektórych ustawach szczególnych. Ponadto sędzia pokoju jest również właściwy w sprawach o niektóre przestępstwa związane z imigracją oraz w sprawach dotyczących nadzoru nad niektórymi środkami stosowanymi na mocy prawa o cudzoziemcach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Zgodnie z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynagrodzenie sędziego pokoju obejmuje kilka składników. Sędziowie pokoju otrzymują kwotę podstawową w wysokości 258,63 EUR za każdy miesiąc, w którym pełnią funkcję. Ponadto otrzymują one również płatności za dni rozpraw oraz za rozstrzygnięcie spraw w toku. Jednak w czasie przerwy od pracy w sądach w miesiącu sierpniu sędziowie pokoju nie otrzymują żadnego wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Ten system wynagradzania różni się od systemu mającego zastosowanie do sędziów zawodowych. Ci ostatni otrzymują miesięczną pensję i mają prawo do płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni rocznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Sędziowie pokoju mogą wprawdzie wykonywać inną działalność zawodową, ale niektóre rodzaje działalności są zakazane. W szczególności nie mogą oni praktykować jako adwokaci w okręgu sądowym, w którym sprawują urząd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Jak wynika z treści wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wynagrodzenie włoskich sędziów pokoju podlega takiemu samemu opodatkowaniu jak wynagrodzenie innych pracowników. Według treści wniosku składki na ubezpieczenie społeczne nie są odprowadzane, ale sędziowie pokoju nie korzystają również z odnośnego zabezpieczenia społecznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz pkt 102 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Sędziowie pokoju podlegają wreszcie podobnym wymogom dyscyplinarnym jak sędziowie zawodowi. Wymogi te są egzekwowane przez Consiglio Superiore della Magistratura (najwyższą radę sądownictwa) wspólnie z ministrem sprawiedliwości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stan faktyczny i wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Powódka w postępowaniu głównym (zwana dalej: powódką) od dnia <DATE ISO="20020326">26 marca 2002 r.</DATE> sprawuje funkcję sędziego pokoju.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Zgodnie z informacjami posiadanymi przez sąd odsyłający powódka, jako sędzia w sprawach karnych, w okresie od <DATE ISO="20170701">1 lipca 2017 r.</DATE> do <DATE ISO="20180630">30 czerwca 2018 r.</DATE> wydała 478 wyroków i 1326 postanowień o umorzeniu postępowania. Ponadto powódka przeprowadzała dwie rozprawy w tygodniu, z wyjątkiem okresu urlopowego w sierpniu 2018 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20181008">8 października 2018 r.</DATE> powódka wniosła do Giudice di pace di Bologna (sędziego pokoju w Bolonii, Włochy) pozew o wydanie nakazu zapłaty przeciwko rządowi Republiki Włoskiej, dochodząc roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za sierpień 2018 r. na podstawie przepisów o odpowiedzialności państwa. Domaga się ona kwoty 4500 EUR odpowiadającej miesięcznemu wynagrodzeniu sędziego zawodowego z czternastoletnim stażem pracy, co najmniej jednak, alternatywnie, kwoty swojego wynagrodzenia netto za miesiąc lipiec 2018 r. w wysokości 3039,76 EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Jest to kwota, której powódka domaga się tytułem odszkodowania za szkody poniesione w związku z oczywistym naruszeniem przez państwo włoskie klauzuli 2 i klauzuli 4 pkt 1, 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony w związku z art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88/WE oraz art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Sędzia pokoju w Bolonii początkowo skierował do Trybunału pięć pytań w tym postępowaniu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="025" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2019">Dz.U. 2019, C 25, s. 19</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, ale później zrezygnował z dwóch z nich. Pozostają więc trzy następujące pytania:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Czy sędzia pokoju, jako sąd odsyłający, jest objęty pojęciem powszechnego europejskiego sądu właściwego do złożenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE, nawet jeśli krajowy system prawny nie przyznaje mu, z powodu jego niepewnej sytuacji zawodowej, warunków pracy równoważnych warunkom pracy sędziów zawodowych, mimo iż wykonuje on te same funkcje związane ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości i jest objęty krajowym systemem wymiaru sprawiedliwości, z naruszeniem gwarancji niezawisłości i bezstronności powszechnego sądu europejskiego, wskazanych przez Trybunał w wyrokach z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060919">19 września 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wilson</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑506/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:587">EU:C:2006:587</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>,<?PAGE NO="6"?> <NAME.CASE>Associação Sindical dos Juízes Portugueses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑64/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:117">EU:C:2018:117</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) oraz z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 lipca 2018 r.</DATE> <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Nieprawidłowości w systemie sądownictwa)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>)?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy praca powódki będącej sędzią pokoju jest objęta pojęciem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>pracownika zatrudnionego na czas określony<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, o którym mowa w art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 w związku z klauzulą 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, przyjętego dyrektywą 1999/70, oraz art. 31 ust. 2 Kart praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyrokach z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120301">1 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>O’Brien</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑393/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:110">EU:C:2012:110</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) i z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171129">29 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>King</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑214/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:914">EU:C:2017:914</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), a jeżeli tak, to czy sędziego sądu powszechnego lub sędziego zawodowego można uznać za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnego z pracownikiem zatrudnionym na czas określony, jakim jest sędzia pokoju, do celów stosowania takich samych warunków pracy, jak te określone w klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, przyjętego dyrektywą 1999/70?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie, czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 267 TFUE, w świetle orzecznictwa Trybunału dotyczącego odpowiedzialności państwa włoskiego za oczywiste naruszenie prawa wspólnotowego przez sąd, od którego wyroku nie przysługuje środek prawny, wyrażonego w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030930">30 września 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kobler</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑224/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:513">EU:C:2003:513</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060613">13 czerwca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Traghetti del Mediterraneo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑173/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:391">EU:C:2006:391</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111124">24 listopada 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Republika Włoska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑379/10</NO.CASE>, nie publikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:775">EU:C:2011:775</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), stoją na przeszkodzie art. 2 ust. 3 i 3a ustawy nr 117 o odpowiedzialności cywilnej sędziów z dnia <DATE ISO="19880413">13 kwietnia 1988 r.</DATE>, która przewiduje odpowiedzialność sędziego za winę umyślną lub rażące niedbalstwo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> i która stawia sąd krajowy przed wyborem – w ramach którego, niezależnie od rozwiązania, na które się zdecyduje, sędzia ponosi odpowiedzialność cywilną i dyscyplinarną względem państwa w sprawach, w których stroną jest organ administracji publicznej, w szczególności gdy sędzia rozpatrujący sprawę jest sędzią pokoju zatrudnionym na czas określony, pozbawionym skutecznej ochrony prawnej, finansowej i socjalnej – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, polegającym na tym, czy naruszyć przepisy krajowe, odstąpić od ich stosowania i zastosować prawo Unii Europejskiej, zgodnie z wykładnią Trybunału, czy też, przeciwnie, naruszyć prawo Unii Europejskiej poprzez zastosowanie przepisów krajowych stojących na przeszkodzie uznaniu ochrony oraz sprzecznych z art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88, z klauzulami 2 i 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego w dyrektywie 1999/70, a także z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Powódka, Republika Włoska i Komisja Europejska przedstawiły swoje uwagi na piśmie i ustnie na rozprawie w dniu <DATE ISO="20191128">28 listopada 2019 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ocena prawna</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Zacznę od zbadania dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, zajmując się tym samym od razu pytaniem pierwszym. Następnie odpowiem na pytania drugie i trzecie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Dopuszczalność</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Zarówno Włochy, jak i Komisja mają wątpliwości co do dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, które pokrywają się z pierwszym pytaniem postawionym przez sędziego pokoju.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konieczności postawienia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Komisja podnosi w pierwszej kolejności, że sam sąd odsyłający stwierdza, iż wystąpienie z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie jest konieczne. Czyniąc to, Komisja nie bierze jednak pod uwagę faktu, że przytoczona część wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Punkt 22 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE> przywołuje jedynie argumenty powódki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Komisja jest również zdania, że sąd odsyłający nie wyjaśnia wystarczająco jasno, dlaczego decyzja Trybunału jest konieczna. Podnosi ona zatem zarzut naruszenia art. 94 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem. Zgodnie z tym przepisem wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zawiera omówienie powodów, dla których sąd odsyłający rozpatruje kwestię wykładni określonych przepisów prawa Unii Europejskiej, jak również związku, jaki dostrzega on między tymi przepisami a uregulowaniami krajowymi, które znajdują zastosowanie w postępowaniu głównym. Rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie spełnia jednak tych wymogów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W tej kwestii należy jednak przypomnieć, że pytania dotyczące prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia w przedmiocie postawionego przez sąd krajowy pytania prejudycjalnego jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na przedstawione mu pytania<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100622">22 czerwca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Melki i Abdeli</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑188/10 i C‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:363">EU:C:2010:363</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fish Legal i Shirley</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑279/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:853">EU:C:2013:853</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181210">10 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wightman i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑621/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:999">EU:C:2018:999</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191119">19 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:982">EU:C:2019:982</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0098">98</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W świetle tych kryteriów pytanie drugie jest istotne dla rozstrzygnięcia, ponieważ dotyczy istoty sporu przed sądem krajowym. W celu rozstrzygnięcia, czy powódka jest uprawniona do żądania odszkodowania z tytułu odmowy udzielenia płatnego urlopu, należy mianowicie ustalić, czy włoscy sędziowie pokoju są pracownikami w rozumieniu dyrektywy w sprawie czasu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Artykuł 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy przewiduje jednakże jedynie minimalny wymiar urlopu wynoszący cztery tygodnie, podczas gdy w sierpniu 2018 r. przypadały dodatkowe dni robocze. Co więcej, z dyrektywy w sprawie czasu pracy nie wynika, by włoscy sędziowie pokoju mieli być podczas urlopu opłacani tak jak sędziowie zawodowi. W związku z tym należy również wyjaśnić, czy zakaz dyskryminacji zawarty w porozumieniu ramowym w sprawie pracy na czas określony wymaga, aby włoskim sędziom pokoju przyznano taką samą liczbę dni urlopu jak włoskim sędziom zawodowym oraz aby otrzymali oni za ten urlop takie samo wynagrodzenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Fakt, że według Consiglio Superiore della Magistratura (najwyższej rady sądownictwa) i samego sądu odsyłającego sędziowie pokoju niewątpliwie są pracownikami, nie pozbawia, wbrew stanowisku Komisji, pytania drugiego jego znaczenia. Zgodnie bowiem z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Corte Suprema di Cassazione (najwyższy sąd kasacyjny, Włochy) i Consiglio di Stato<?PAGE NO="8"?> (rada stanu, Włochy), sądy ostatniej instancji właściwe w tej sprawie, odmawiają przyznania sędziom pokoju statusu pracowników i traktowania ich tak jak sędziów zawodowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Punkt 14 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wymienia w szczególności wyrok Consiglio di Stato (rady stanu) z dnia <DATE ISO="20170718">18 lipca 2017 r.</DATE> (nr 3556), a także wyroki Corte di Cassazione (najwyższego sądu kasacyjnego) z dnia <DATE ISO="20170531">31 maja 2017 r.</DATE> (nr 13721, ECLI:IT:CASS:2017:13721CIV); z dnia <DATE ISO="20171116">16 listopada 2017 r.</DATE> (nr 27198, ECLI:IT:CASS:2017:27198CIV); z dnia <DATE ISO="20180104">4 stycznia 2018 r.</DATE> (nr 99, ECLI:IT:CASS:2018:99CIV).</P></NOTE>. Dodatkowo chodzi tu o pojęcie prawa Unii, które należy interpretować w sposób autonomiczny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101014">14 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Union syndicale Solidaires Isère</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑428/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:612">EU:C:2010:612</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sindicatul Familia Constanţa i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑147/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:926">EU:C:2018:926</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Należy zatem wyjaśnić tę kwestię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Pytanie pierwsze, dotyczące prawa sądu krajowego do skierowania odesłania prejudycjalnego do Trybunału oraz wątpliwości co do niezawisłości sądu, ma również znaczenie dla dalszego badania dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ponieważ jest ściśle związane z zastrzeżeniami zgłoszonymi przez Włochy i Komisję wobec dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Ponadto duch współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem wymaga, aby w przypadku wątpliwości odpowiedzieć na pytania dotyczące prawa sądów krajowych do odesłania prejudycjalnego do Trybunału w zakresie, w jakim pytania te pozostają w związku ze sprawami zawisłymi przed tymi sądami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cartesio</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑210/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:723">EU:C:2008:723</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Znaczenie pytania trzeciego dla rozstrzygnięcia sprawy jest najtrudniejsze do oceny. W tym pytaniu sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy włoskie przepisy dotyczące osobistej odpowiedzialności sędziego za winę umyślną lub rażące niedbalstwo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/> są zgodne z wymogami prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Kwestia ta nie ma bezpośredniego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż ta nie dotyczy osobistej odpowiedzialności sędziów. Ma ona jednak znaczenie pośrednie, ponieważ w rozumieniu sędziego odsyłającego oznacza to, że musi on ponosić osobistą odpowiedzialność przed państwem, gdy stosuje niezgodne z prawem Unii przepisy krajowe, ale także gdy stosuje prawo Unii, a przez to nie stosuje przepisów krajowych. Taki dylemat mógłby uniemożliwić sądowi przyznanie powódce skutecznej ochrony sądowej. Kwestia ta ma zatem również znaczenie dla rozstrzygnięcia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie niezawisłości sądu odsyłającego jako warunku prawa do skierowania odesłania prejudycjalnego do Trybunału</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Co do zasady Trybunał uznał już uprawnienie włoskich sędziów pokoju do występowania z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, a tym samym uznał ich status jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>sądu<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> w rozumieniu art. 267 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101202">2 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Jakubowska</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑225/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:729">EU:C:2010:729</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); postanowienia: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120119">19 stycznia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Patriciello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑496/10</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:24">EU:C:2012:24</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130321">21 marca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Mbaye</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑522/11</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:190">EU:C:2013:190</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jednakże zarówno Komisja, jak i Włochy, a także sam odsyłający sędzia pokoju, mają wątpliwości co do niezawisłości sędziego pokoju, który zwraca się do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszym postępowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Chociaż wątpliwości te mnie nie przekonują, to jednak wymagają one zbadania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Przede wszystkim należy zauważyć, że niezawisłość jest jednym z wymogów, które Trybunał w swoim utrwalonym orzecznictwie stawia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>sądowi<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> w rozumieniu art. 267 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110614">14 czerwca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Miles i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑196/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:388">EU:C:2011:388</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140717">17 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Torresi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑58/13 i C‑59/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2088">EU:C:2014:2088</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170216">16 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Margarit Panicello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:126">EU:C:2017:126</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Inne kryteria to podstawa prawna istnienia organu, jego stały charakter, obligatoryjny charakter jego jurysdykcji, kontradyktoryjność postępowania, stosowanie przez organ przepisów prawa.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Niezawisłość sądów krajowych ma zasadnicze znaczenie w szczególności dla prawidłowego funkcjonowania systemu współpracy sądowej. Z tego powodu Trybunał uzależnia prawo organów, których zadaniem jest stosowanie prawa Unii, do wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym między innymi od ich niezawisłości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Associação Sindical dos Juízes Portugueses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑64/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:117">EU:C:2018:117</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Zgodnie z orzecznictwem wymóg niezawisłości organu odsyłającego obejmuje dwa aspekty: niezawisłość obiektywną, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>zewnętrzną<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> oraz niezawisłość subiektywną, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>wewnętrzną<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Obiektywna niezawisłość</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Obiektywna niezawisłość zakłada, że sąd wykonuje swoje funkcje w pełni autonomicznie, bez podlegania żadnej hierarchii służbowej lub podporządkowania komukolwiek, i nie otrzymuje nakazów czy wskazówek z jakiegokolwiek źródła<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140717">17 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Torresi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑58/13 i C‑59/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2088">EU:C:2014:2088</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Consorci Sanitari del Maresme</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑203/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:664">EU:C:2015:664</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170216">16 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Margarit Panicello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:126">EU:C:2017:126</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Chroni go to przed zewnętrzną interwencją lub naciskami mogącymi zagrozić niezależności osądu jego członków przy rozpatrywaniu przez nich sporów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>TDC</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2265">EU:C:2014:2265</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Consorci Sanitari del Maresme</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑203/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:664">EU:C:2015:664</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170216">16 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Margarit Panicello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:126">EU:C:2017:126</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>W pierwszym pytaniu sąd odsyłający wyraża wątpliwości co do swojej własnej obiektywnej niezawisłości, które związane są z warunkami pracy włoskich sędziów pokoju. Dokładniej rzecz ujmując, kwestia ta odnosi się w szczególności do wynagradzania sędziów pokoju, w tym prawa do płatnego urlopu, ale także do faktu, że wykonywanie przez nich funkcji jest ograniczone do czterech lat z możliwością przedłużenia na kolejne cztery lata.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Wynagrodzenie sędziów i czasowy charakter sprawowania przez nich funkcji rzeczywiście odgrywają rolę przy ocenie obiektywnej niezawisłości sądów, w szczególności w świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału w sprawie wynagrodzeń sędziów w Portugalii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Associação Sindical dos Juízes Portugueses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑64/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:117">EU:C:2018:117</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> i niezależności polskich sądów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190624">24 czerwca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Polska (Niezależność Sądu Najwyższego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑619/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:531">EU:C:2019:531</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, a także pkt 108 i nast.).</P></NOTE>. Z orzecznictwa wynika przy tym również, że niezawisłość rozumiana w ten sposób jest warunkiem wstępnym prawa organu do wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Associação Sindical dos Juízes Portugueses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑64/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:117">EU:C:2018:117</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie jest jednak kwestionowana wyłącznie na skutek wątpliwości co do adekwatności wynagrodzenia danych sędziów, długości ich kadencji lub warunków ewentualnego przedłużenia kadencji. Podobnie jak w przypadku kwestii znaczenia wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał powinien raczej wyjść z założenia, że sądy państw członkowskich posiadają wystarczającą obiektywną niezawisłość. Domniemanie to jest niezbędne już choćby ze względu na wzajemne zaufanie co do systemów sądownictwa państw członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030211">11 lutego 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gözütok i Brügge</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑187/01 i C‑385/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:87">EU:C:2003:87</NO.ECLI>, pkt. <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090210">10 lutego 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Allianz i Generali Assicurazioni Generali</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑185/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:69">EU:C:2009:69</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190905">5 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>AH i in. (Domniemanie niewinności)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑377/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:670">EU:C:2019:670</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także opinie: 1/03 (Nowa Konwencja z Lugano) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060207">7 lutego 2006 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:81">EU:C:2006:81</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0163">163</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); 2/13 (Przystąpienie Unii do EKPC) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0168">168</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, które musi zostać przyjęte również przez Trybunał.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Takie domniemanie obiektywnej niezawisłości sądu odsyłającego może zostać obalone, ale w niniejszym przypadku nie występują żadne okoliczności wskazujące na to, że obiektywna niezawisłość sądu odsyłającego została naruszona. To, że trzecie pytanie również nie prowadzi do takiego wniosku, zostanie wyjaśnione w ramach odpowiedzi na to pytanie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Poniżej pkt 113 i nast.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Na pytanie pierwsze należy zatem odpowiedzieć, że Giudice di pace di Bologna (sędzia pokoju w Bolonii) jest sądem w rozumieniu art. 267 TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie subiektywnej niezawisłości</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Subiektywna niezawisłość łączy się z pojęciem bezstronności i dotyczy zachowania jednakowego dystansu do stron sporu i ich interesów w odniesieniu do jego przedmiotu. Aspekt ten wymaga przestrzegania obiektywizmu oraz braku wszelkiego interesu w rozstrzygnięciu sporu poza ścisłym stosowaniem przepisu prawa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141009">9 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>TDC</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑222/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2265">EU:C:2014:2265</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170216">16 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Margarit Panicello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑503/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:126">EU:C:2017:126</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Włochy i Komisja kwestionują tę wewnętrzną niezawisłość sędziego pokoju, który wnosi do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszym postępowaniu. Ze względu na to bowiem, że przedmiotem sporu jest status i prawa sędziego pokoju, ma on z konieczności osobisty interes w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Trybunał odpowiadał już jednak na różne wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym w sprawie statusu sędziów, nie kwestionując przy tym niezawisłości sądów odsyłających<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170613">13 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Florescu i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑258/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:448">EU:C:2017:448</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, w szczególności pkt 61 i nast.); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Associação Sindical dos Juízes Portugueses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑64/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:117">EU:C:2018:117</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190207">7 lutego 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Escribano Vindel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑49/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:106">EU:C:2019:106</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191119">19 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑585/18, C‑624/18 i C‑625/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:982">EU:C:2019:982</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Jednakże w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które na pierwszy rzut oka mogą budzić wątpliwości co do subiektywnej niezawisłości odsyłającego sędziego pokoju. Argumenty przedstawione przez Włochy i Komisję idą mianowicie w tym kierunku, iż powódka oraz sędzia pokoju, który wystąpił z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, nadużyli przepisów o swojej właściwości w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Włochy i Komisja podkreślają w pierwszej kolejności, że podnoszone roszczenia wynikają ze sporu z zakresu prawa pracy, dotyczącego tego, czy sędziowie pokoju są pracownikami. We wcześniejszych wnioskach o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczących warunków pracy włoskich sędziów pokoju, odsyłający sędziowie pokoju wyraźnie wskazywali, że nie są właściwi do rozstrzygnięcia tego sporu. W związku z tym Trybunał odrzucił te wnioski jako niedopuszczalne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Postanowienia: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Di Girolamo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/17</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:684">EU:C:2018:684</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190117">17 stycznia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rossi i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑626/17</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:28">EU:C:2019:28</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Cipollone</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑600/17</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:29">EU:C:2019:29</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Niniejsze postępowanie nie dotyczy jednak roszczeń z zakresu prawa pracy, lecz roszczenia z tytułu odpowiedzialności państwa. Włochy i Komisja nie kwestionują tego, że sędziowie pokoju są właściwi do orzekania w sprawie takich roszczeń. Fakt ten odróżnia niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym od uznanych za niedopuszczalne wniosków, o których mowa w przypisie 25.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Włochy twierdzą również, że właściwość sędziego pokoju opiera się na niedopuszczalnym zgodnie z włoskim prawem podziale roszczeń powódki wobec państwa włoskiego. Gdyby powódka dochodziła wszystkich swoich roszczeń, granice wartości przedmiotu sporu wyznaczone dla sędziów pokoju zostałby przekroczony. Powódka musiałaby zatem wnieść sprawę do powszechnego sądu cywilnego. Orzekający tam sędziowie zawodowi nie mieliby żadnego osobistego interesu w rozstrzygnięciu o statusie sędziego pokoju.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Do Trybunału nie należy jednak badanie, czy postanowienie odsyłające jest zgodne z krajowymi przepisami dotyczącymi ustroju wymiaru sprawiedliwości i z przepisami proceduralnymi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19820114">14 stycznia 1982 r.</DATE>, <NAME.CASE>Reina</NAME.CASE> (<NO.CASE>65/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:6">EU:C:1982:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000411">11 kwietnia 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Deliège</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑51/96 i C‑191/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:199">EU:C:2000:199</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150616">16 czerwca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gauweiler i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑62/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:400">EU:C:2015:400</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181210">10 grudnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wightman i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑621/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:999">EU:C:2018:999</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Tak Trybunał stwierdził już wyraźnie w odniesieniu do argumentu dotyczącego podziału wierzytelności w innych sprawach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Postanowienia: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Di Girolamo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/17</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:684">EU:C:2018:684</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190117">17 stycznia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rossi i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑626/17</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:28">EU:C:2019:28</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Przeciwnie, Trybunał powinien w tym zakresie oprzeć się na postanowieniu odsyłającym wydanym przez sąd państwa członkowskiego, również w przypadku wątpliwości co do stosowania krajowego prawa proceduralnego, o ile postanowienie to nie zostało uchylone na skutek wniesienia środków zaskarżenia ewentualnie przewidzianych przez prawo krajowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19820114">14 stycznia 1982 r.</DATE>, <NAME.CASE>Reina</NAME.CASE> (<NO.CASE>65/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:6">EU:C:1982:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19931020">20 października 1993 r.</DATE>, <NAME.CASE>Balocchi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑10/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:846">EU:C:1993:846</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960711">11 lipca 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>SFEI i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑39/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:285">EU:C:1996:285</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160707">7 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Genentech</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑567/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:526">EU:C:2016:526</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W przypadku wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sędziowie krajowi, którzy składają taki wniosek, jedynie wszczynają postępowanie przed Trybunałem. Trybunał udziela natomiast odpowiedzi na własną odpowiedzialność, w związku z czym ewentualna stronniczość sędziego odsyłającego nie może mieć wpływu na wynik postępowania prejudycjalnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Wszelkie wątpliwości co do właściwości sądu odsyłającego i jego subiektywnej niezawisłości muszą być zatem podnoszone przede wszystkim za pomocą środków zaskarżenia przewidzianych w prawie krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>W konsekwencji wątpliwości wyrażone przez Włochy i Komisję co do właściwości sądu odsyłającego w postępowaniu głównym nie stoją na przeszkodzie temu, by mógł on zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zastosowania postępowania nakazowego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Dalsze zarzuty Włoch i Komisji dotyczące dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym opierają się na tym, że postępowanie główne jest postępowaniem nakazowym i że strona przeciwna, państwo włoskie, nie miała jeszcze możliwości przedstawić swojego stanowiska w tym postępowaniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Komisja wnioskuje na tej podstawie, że sąd odsyłający nie rozpatruje sprawy w postępowaniu spornym, co jest wymagane do tego, by sądowi przysługiwało uprawnienie do wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 267 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Co do zasady oczywiście wysłuchanie drugiej strony jest wskazane i zalecane zgodnie z prawem do bycia wysłuchanym. Jednakże Trybunał rozstrzygnął już, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym może zostać złożony do Trybunału również w postępowaniu niespornym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060427">27 kwietnia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Standesamt Stadt Niebüll</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑96/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:254">EU:C:2006:254</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0013">13</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090625">25 czerwca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Roda Golf &amp; Beach Resort</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑14/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:395">EU:C:2009:395</NO.ECLI>, pkt. <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w szczególności w ramach włoskiego postępowania nakazowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19711214">14 grudnia 1971 r.</DATE>, <NAME.CASE>Politi</NAME.CASE> (<NO.CASE>43/71</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1971:122">EU:C:1971:122</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0004">4</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0005">5</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980618">18 czerwca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Corsica Ferries France</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑266/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:306">EU:C:1998:306</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, bez konieczności uprzedniego wysłuchania drugiej strony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19780628">28 czerwca 1978 r.</DATE>, <NAME.CASE>Simmenthal</NAME.CASE> (<NO.CASE>70/77</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1978:139">EU:C:1978:139</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19931020">20 października 1993 r.</DATE>, <NAME.CASE>Balocchi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑10/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:846">EU:C:1993:846</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940303">3 marca 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>Eurico Italia i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑332/92, C‑333/92 i C‑335/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:79">EU:C:1994:79</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0011">11</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Decydujące jest raczej to, czy sąd odsyłający musi wydać rozstrzygnięcie w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cartesio</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑210/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:723">EU:C:2008:723</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Tak jest właśnie w tym przypadku.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="12"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie roszczenia sędziego pokoju o udzielenie urlopu (pytanie drugie)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>W celu ustalenia, czy i w jakim zakresie powódka może ubiegać się o odszkodowanie z tytułu odmowy udzielenia płatnego urlopu, należy wyjaśnić, czy włoscy sędziowie pokoju są pracownikami w rozumieniu dyrektywy w sprawie czasu pracy. Ponadto ze względu na to, że sierpień trwa dłużej niż minimalny czterotygodniowy urlop przewidziany w art. 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy, należy również zbadać, czy zakaz dyskryminacji zawarty w porozumieniu ramowym w sprawie pracy na czas określony wymaga przyznania włoskim sędziom pokoju takiej samej liczby dni urlopu i takiego samego wynagrodzenia za czas urlopu jak włoskim sędziom zawodowym.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dyrektywy w sprawie czasu pracy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy w sprawie czasu pracy państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Należy zatem wyjaśnić, czy dyrektywa w sprawie czasu pracy ma zastosowanie do włoskich sędziów pokoju [zob. lit. a) poniżej] i czy włoscy sędziowie pokoju są pracownikami w rozumieniu tego przepisu [zob. lit. b) poniżej].</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zakresu zastosowania dyrektywy w sprawie czasu pracy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy w sprawie czasu pracy definiuje jej zakres stosowania poprzez odesłanie do art. 2 dyrektywy 89/391.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy 89/391 ma ona zastosowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>we wszystkich sektorach działalności, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Chociaż w podanych przykładach nie wspomina się wyraźnie o działalności sądowniczej włoskich sędziów pokoju, jest ona również działalnością publiczną. W związku z tym wchodzi ona zasadniczo w zakres zastosowania tych dwóch dyrektyw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Jak wynika z art. 2 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 89/391, dyrektywa ta nie będzie jednak miała zastosowania tam, gdzie istniałaby sprzeczność interesów – w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takiej jak siły zbrojne czy policja, lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochroną cywilną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W istocie kryterium użyte w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 89/391 dla wykluczenia określonej działalności z zakresu stosowania tej dyrektywy i pośrednio z zakresu stosowania dyrektywy w sprawie czasu pracy oparte jest nie na przynależności pracowników do jednej z ogólnie wskazanych w tym przepisie dziedzin działalności, lecz wyłącznie na specyficznym charakterze szczególnych zadań wykonywanych przez pracowników sektorów objętych tym przepisem, który to charakter uzasadnia wyjątek od reguł sformułowanych przez wyżej wskazaną dyrektywę z uwagi na absolutną konieczność zagwarantowania skutecznej ochrony zbiorowości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050714">14 lipca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Personalrat der Feuerwehr Hamburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑52/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:467">EU:C:2005:467</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060112">12 stycznia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Hiszpania</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑132/04</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:18">EU:C:2006:18</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sindicatul Familia Constanţa i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑147/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:926">EU:C:2018:926</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Nie ma jednak wyraźnego powodu, aby co do zasady wykluczyć włoskich sędziów pokoju z zakresu stosowania obu dyrektyw. W szczególności przepisy dotyczące urlopu można by w sposób oczywisty stosować bez większych problemów również do włoskich sędziów pokoju, ponieważ włoscy sędziowie zawodowi korzystają z płatnego urlopu.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>W związku z tym dyrektywa w sprawie czasu pracy ma zastosowanie do włoskich sędziów pokoju.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pojęcia pracownika w dyrektywie w sprawie czasu pracy</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Należy zatem wyjaśnić, czy włoscy sędziowie pokoju są pracownikami w rozumieniu art. 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Dla celów stosowania dyrektywy w sprawie czasu pracy pojęcie pracownika nie może być różnie interpretowane w zależności od przepisów krajowych, lecz ma ono samodzielne znaczenie na gruncie prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101014">14 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Union syndicale Solidaires Isère</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑428/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:612">EU:C:2010:612</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sindicatul Familia Constanţa i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑147/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:926">EU:C:2018:926</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Dlatego też, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi rząd włoski, nie może być rozstrzygające, iż działalność sędziów pokoju jest w prawie krajowym traktowana jak sprawowanie urzędu honorowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Przeciwnie, prawo Unii definiuje pojęcie pracownika na podstawie obiektywnych kryteriów, które charakteryzują stosunek pracy, z uwzględnieniem praw i obowiązków zainteresowanej osoby. Istotną cechą charakterystyczną stosunku pracy jest okoliczność, że dana osoba wykonuje przez pewien okres, na rzecz innej osoby i pod jej kierownictwem, pracę, w zamian za którą otrzymuje wynagrodzenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101014">14 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Union syndicale Solidaires Isère</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑428/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:612">EU:C:2010:612</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sindicatul Familia Constanţa i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑147/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:926">EU:C:2018:926</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Nie obejmuje to przy tym czynności wykonywanych na tak niewielką skalę, że można je jedynie uznać za marginalne i pomocnicze<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120503">3 maja 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Neidel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑337/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:263">EU:C:2012:263</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fenoll</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑316/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:200">EU:C:2015:200</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Zgodnie z informacjami przekazanymi przez sąd odsyłający powódka w znacznym stopniu świadczyła pracę na rzecz włoskiego wymiaru sprawiedliwości. Jako sędzia karny, w okresie od <DATE ISO="20170701">1 lipca 2017 r.</DATE> do <DATE ISO="20180630">30 czerwca 2018 r.</DATE>, wydała 478 wyroków i 1326 postanowień o umorzeniu postępowania. Ponadto odbywała dwa posiedzenia w tygodniu, z wyjątkiem okresu urlopowego w sierpniu 2018 r. Za powyższe otrzymywała również wynagrodzenie, które w lipcu 2018 r. wyniosło około 3000 EUR netto.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Fakt, że wynagrodzenie składało się z kilku składników, wbrew opinii Włoch nie stoi na przeszkodzie przyjęciu istnienia stosunku pracy, ponieważ Trybunał orzekł już w przeszłości o sposobie obliczania wynagrodzenia za czas urlopu w takich przypadkach<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110915">15 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Williams i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑155/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:588">EU:C:2011:588</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140522">22 maja 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lock</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑539/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:351">EU:C:2014:351</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Warunek dotyczący wynagrodzenia należałoby ewentualnie ocenić inaczej, jeżeli wynagrodzenie miałoby charakter rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów lub rekompensaty za utratę zysków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie jest to jednak wykluczone ze względu na sam zakres i czas trwania działalności powódki. Przy dwóch dniach rozpraw w tygodniu i zakończeniu około 1800 postępowań w roku nie ma miejsca na inną działalność, z której zarobki mogłyby zostać rekompensowane. W związku z tym wynagrodzenie nie może ograniczać się do rekompensaty z tytułu poniesionych kosztów, lecz musi przynajmniej pokrywać koszty utrzymania i gwarantować obiektywną niezawisłość sędziów pokoju.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Ta konieczność wynagradzania wynika również z daleko idących regulacji dotyczących niemożności łączenia stanowiska sędziego pokoju z określonymi innymi rodzajami działalności zawodowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Punkty 87 i 97 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>. Praktycznie wykluczają one możliwość zarabiania na życie w jakikolwiek inny sposób. W szczególności sędziowie pokoju nie mogą wykonywać zbliżonej ze względu na ich niezbędne wykształcenie prawnicze działalności adwokackiej – przynajmniej w okręgu sądowym, w którym sprawują oni swój urząd<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Punkt 87 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynagrodzenie włoskich sędziów pokoju podlega takiemu samemu opodatkowaniu jak wynagrodzenie innych pracowników. Natomiast fakt, że nie są pobierane składki na ubezpieczenie społeczne, wydaje się mieć drugorzędne znaczenie, w szczególności ze względu na fakt, że – jak się wydaje – sędziowie pokoju nie korzystają z odnośnego zabezpieczenia społecznego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz pkt 102 wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Stosunek pracy zakłada jednak istnienie stosunku podporządkowania między pracownikiem a jego pracodawcą. Istnienie takiego stosunku należy oceniać odrębnie dla każdego szczególnego wypadku na podstawie wszystkich elementów i okoliczności charakteryzujących stosunki między stronami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101014">14 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Union syndicale Solidaires Isère</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑428/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:612">EU:C:2010:612</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fenoll</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑316/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:200">EU:C:2015:200</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181120">20 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sindicatul Familia Constanţa i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑147/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:926">EU:C:2018:926</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Chociaż sędziowie nie mogą oczywiście podlegać instrukcjom przy wydawaniu orzeczeń sądowych, gdyż byłoby to niezgodne z ich konieczną obiektywną niezawisłością<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120301">1 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>O‘Brien</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑393/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:110">EU:C:2012:110</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także pkt 43 niniejszej opinii.</P></NOTE>, nie wyklucza to jednak uznania ich za pracowników<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120301">1 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>O‘Brien</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑393/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:110">EU:C:2012:110</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Nie tylko są oni ogólnie związani przepisami prawa, ale również podlegają szczególnym obowiązkom, a nawet instrukcjom z racji swojej działalności – na przykład w zakresie prowadzenia rozpraw w określonych miejscach lub w określonym czasie. W związku z tym Trybunał uznaje sędziów za pracowników również w odniesieniu do niedogodności związanych z przejściem w stan spoczynku i z uposażeniem pobieranym w stanie spoczynku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191105">5 listopada 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Polska (Niezależność sądów powszechnych)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑192/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:924">EU:C:2019:924</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121106">6 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Węgry</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑286/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:687">EU:C:2012:687</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Zwłaszcza włoscy sędziowie pokoju podlegają podobnym wymogom dyscyplinarnym jak sędziowie zawodowi. Są one egzekwowane przez Consiglio Superiore della Magistratura (najwyższą radę sądownictwa) wspólnie z ministrem sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Punkt 90 i nast. wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Należałoby jednak wykluczyć istnienie stosunku pracy, gdyby sędziowie pokoju mogli swobodnie decydować o tym, jakimi postępowaniami będą się zajmować. Wtedy, podobnie jak adwokaci, mieliby oni dużą swobodę w określaniu zakresu i czasu swojej pracy. Z drugiej strony pozostawałoby bez znaczenia, gdyby sędziowie pokoju mogli z góry wskazywać, że chcieliby oni w pewnym okresie czasu przyjąć do rozpoznania mniejszą liczbę postępowań. Dopóki ich działalność nie stanie się przez to całkowicie marginalna i nieistotna z uwagi na swój zakres, będzie ona nadal stanowiła stosunek pracy, którego warunki określone są przez innych. Ze względu na to, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i argumenty uczestników postępowania nie zawierają żadnej wskazówki w tym względzie, zbadanie tej kwestii należy do sądu krajowego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że art. 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że włoski sędzia pokoju, którego wynagrodzenie składa się z niewielkiej kwoty podstawowej oraz płatności za sprawy zakończone i przeprowadzone rozprawy, powinien być uznany za pracownika w rozumieniu art. 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy i w związku z tym przysługuje mu roszczenie o co najmniej czterotygodniowy coroczny płatny urlop, jeżeli w znacznym zakresie wykonuje czynności sędziego, nie może sam decydować o tym, które sprawy będzie rozpatrywać i podlega takim samym wymogom dyscyplinarnym jak sędziowie zawodowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Pozostaje jednak do wyjaśnienia, czy włoskim sędziom pokoju przysługuje poza urlopem minimalnym określonym w art. 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy – takie samo roszczenie o udzielenie płatnego urlopu i takie samo wynagrodzenie za czas urlopu jak włoskim sędziom zawodowym. Takie roszczenie mogłoby wynikać z zakazu dyskryminacji ustanowionego w klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Włoscy sędziowie pokoju jako pracownicy zatrudnieni na czas określony</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Przede wszystkim należy zastanowić się, czy za pracowników w rozumieniu porozumienia ramowego należy uznać również włoskich sędziów pokoju, czy też Włochy, przynajmniej w odniesieniu do porozumienia ramowego, mają słuszność, twierdząc, że jest to urząd honorowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Włochy mogą w tym względzie oprzeć się na treści klauzuli 2 ust. 1 porozumienia ramowego. Zgodnie z nią porozumienie ma zastosowanie do pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy o pracę lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">każdym z państw członkowskich</HT>. Można by to rozumieć w ten sposób, że zakwalifikowanie przez Włochy działalności sędziego pokoju jako urzędu honorowego wyklucza stosowanie porozumienia ramowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Jednakże Trybunał wywnioskował z brzmienia tego przepisu, że zakres porozumienia ramowego został zakreślony szeroko<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060704">4 lipca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adeneler i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑212/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:443">EU:C:2006:443</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regojo Dans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:450">EU:C:2015:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>W konsekwencji zgodnie z utrwalonym orzecznictwem definicja pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>pracownika zatrudnionego na czas określony<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> w rozumieniu porozumienia ramowego, zawarta w jego klauzuli 3 ust. 1, obejmuje wszystkich pracowników, bez różnicy, czy pracodawca, z którym są związani, jest podmiotem publicznym, czy prywatnym, i to niezależnie od kwalifikacji danej umowy w prawie krajowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060704">4 lipca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adeneler i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑212/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:443">EU:C:2006:443</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regojo Dans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:450">EU:C:2015:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Trybunał opiera ten wniosek w szczególności na znaczeniu zasad równości traktowania i niedyskryminacji, będących zasadami ogólnymi prawa Unii. Ze względu na nie porozumienie ramowe należy uznać za mające charakter generalny – celem zagwarantowania pracownikom zatrudnionym na czas określony korzystania z takich samych korzyści jak te zarezerwowane dla porównywalnych pracowników zatrudnionych na czas określony – z wyjątkiem sytuacji, gdy odmienne traktowanie uzasadnione jest obiektywnymi powodami. Przepisy tego porozumienia stanowią normy prawa socjalnego Unii posiadające szczególne znaczenie, z których jako minimalnych wymogów o charakterze ochronnym powinien korzystać każdy pracownik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070913">13 września 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Del Cerro Alonso</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:509">EU:C:2007:509</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regojo Dans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:450">EU:C:2015:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Praktyczna skuteczność porozumienia ramowego i jego jednolite stosowanie w państwach członkowskich zostałyby w poważny sposób zakwestionowane, gdyby zastrzeżono dla tych państw członkowskich możliwość wyłączenia według swego upodobania niektórych kategorii osób z ochrony, którą dają te instrumenty Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070913">13 września 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Del Cerro Alonso</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:509">EU:C:2007:509</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regojo Dans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:450">EU:C:2015:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Trybunał odmówił zatem wyłączenia niektórych kategorii pracowników, na przykład mających status pracowników zatrudnionych na stanowisku doradczym i asystenckim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regojo Dans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:450">EU:C:2015:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> lub pracowników, których zatrudnienie ma charakter <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>urzędniczy<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070913">13 września 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Del Cerro Alonso</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:509">EU:C:2007:509</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, z zakresu stosowania porozumienia ramowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Porozumienie ramowe ma zatem zastosowanie do ogółu pracowników świadczących pracę za wynagrodzeniem w ramach łączącego ich z pracodawcą stosunku pracy na czas określony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070913">13 września 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Del Cerro Alonso</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑307/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:509">EU:C:2007:509</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Regojo Dans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:450">EU:C:2015:450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Jak już wyjaśniono, włoscy sędziowie pokoju pozostają w stosunku pracy z ministerstwem sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz pkt 73–86 powyżej.</P></NOTE>. Jego zakończenie jest określone w ten sposób, iż sędziowie pokoju są mianowani na cztery lata, a aktualnie możliwa jest tylko jedna ponowna nominacja. Powódka pracuje jednak jako sędzia pokoju od ponad siedemnastu lat, aczkolwiek także na podstawie nominacji dokonywanych na czas określony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>W związku z tym włoscy sędziowie pokoju są pracownikami w rozumieniu porozumienia ramowego, w każdym razie, jeśli pracują w podobnym zakresie jak powódka.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie odmiennych warunków pracy sędziów pokoju i sędziów zawodowych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>W związku z tym należy zbadać, czy różnice w warunkach pracy włoskich sędziów pokoju i sędziów zawodowych, w szczególności w zakresie ich prawa do urlopu i wynagrodzenia, są dopuszczalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Klauzula 4 ust. 1 stanowi, że pracownicy zatrudnieni na czas określony nie będą traktowani w sposób mniej korzystny niż porównywalni pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony, jedynie z tego powodu, że pracują na czas określony, chyba że zróżnicowane traktowanie uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Zgodnie z definicją pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>porównywalnego pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> z klauzuli 3 ust. 2 akapit pierwszy porozumienia ramowego punkt wyjścia dla rozważań dotyczących porównywalności między pracownikami zatrudnionymi na czas określony i pracownikami zatrudnionymi na czas nieokreślony, które zobowiązany jest przeprowadzić sąd odsyłający, stanowi kwestia, czy te dwie kategorie pracowników wykonują identyczną lub podobną pracę bądź zawód. Należy to wyjaśnić, biorąc pod uwagę określony zbiór czynników, takich jak charakter pracy, wymagane wykształcenie i warunki pracy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110908">8 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rosado Santana</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑177/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:557">EU:C:2011:557</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nierodzik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑38/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:152">EU:C:2014:152</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także postanowienia: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110318">18 marca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Montoya Medina</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑273/10</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:167">EU:C:2011:167</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170209">9 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rodrigo Sanz</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑443/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:109">EU:C:2017:109</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); podobnie już wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950531">31 maja 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Royal Copenhagen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑400/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:155">EU:C:1995:155</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Na pierwszy rzut oka włoscy sędziowie pokoju i sędziowie zawodowi wykonują podobną pracę, a mianowicie sprawują urząd sędziego. Nie przedstawiono żadnych różnic, jeśli chodzi o wymagane wykształcenie. Znaczenie i stopień złożoności rozpatrywanych spraw mogą się jednak różnić. Zgodnie z art. 106 ust. 2 włoskiej konstytucji sędziowie pokoju mogą orzekać jedynie jednoosobowo, a więc nie w sądach kolegialnych. Ponadto sędziowie pokoju zajmują się w pierwszej instancji sprawami mniejszej wagi, podczas gdy sędziowie zawodowi rozstrzygają w wyższych instancjach sprawy o większym znaczeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Istnieje również istotna różnica w dostępie do urzędu sędziego. Włoscy sędziowie zawodowi są powoływani na podstawie formalnej procedury wyboru, tj. konkursu między różnymi kandydatami posiadającymi określone kwalifikacje obejmującego specjalne egzaminy. Wyznaczenie sędziów pokoju nie zakłada natomiast przeprowadzenia żadnego takiego konkursu, lecz zasadza się na tytułach tych sędziów, czyli ich kwalifikacjach zawodowych. Trybunał nie uznał jednak takiej różnicy w wyborze za istotną, przynajmniej w odniesieniu do uznawania doświadczenia zawodowego nauczycieli szkół średnich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180920">20 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Motter</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑466/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:758">EU:C:2018:758</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Nie można jednak wykluczyć, że sposób doboru pracowników może uzasadniać różnice w stosunku do innych warunków pracy, takich jak rodzaj pracy, wynagrodzenie lub perspektywy awansu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Rozstrzygnięcie Trybunału w sprawie uznawania doświadczenia zawodowego nauczycieli szkół średnich potwierdza zatem mój pogląd, że decydujące jest, czy pracownicy zatrudnieni na czas określony i na czas nieokreślony znajdują się w porównywalnej sytuacji także i właśnie <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">odniesieniu do warunków pracy będących przedmiotem sporu</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Moje opinie w sprawach <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Montero Mateos</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑677/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1021">EU:C:2017:1021</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Grupo Norte Facility</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑574/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1022">EU:C:2017:1022</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) i <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Vernaza Ayovi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑96/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:43">EU:C:2018:43</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Tak jak w pozostałych przypadkach, badając występowanie praktyk dyskryminujących, należy określać i oceniać porównywalność stanów faktycznych, między innymi w świetle przedmiotu i celu konkretnego aktu wprowadzającego rzeczone rozróżnienie. Ponadto uwzględnieniu podlegają zasady i cele dziedziny prawa, do której należy dany akt<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Arcelor Atlantique et Lorraine i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑127/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:728">EU:C:2008:728</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130711">11 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ziegler/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑439/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:513">EU:C:2013:513</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0167">167</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Persidera</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑112/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:597">EU:C:2017:597</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Tym samym kryteria oceny różnych świadczeń pracodawcy, przysługujących na podstawie umowy o pracę lub mocą ustawy pracownikom zatrudnionym na czas określony z jednej strony i pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony z drugiej strony, z konieczności obejmują także faktyczną i prawną sytuację, w której mają być dochodzone określone świadczenia pracodawcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Carratù</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑361/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:830">EU:C:2013:830</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180605">5 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Montero Mateos</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑677/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:393">EU:C:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>W świetle tych rozważań w odniesieniu do przysługującego okresu urlopu porównywalność występuje. Włoscy sędziowie pokoju, ze względu na swoją podobną działalność, mają porównywalną potrzebę odpoczynku i korzystania z wolnego czasu co sędziowie zawodowi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Nie ma też żadnego obiektywnego powodu, który uzasadniałby gorsze traktowanie włoskich sędziów pokoju w tym względzie w porównaniu z sędziami zawodowymi.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Z drugiej strony te dwie grupy nie są porównywalne, jeśli chodzi o wysokość wynagrodzenia podczas urlopu, ponieważ ich praca jest wynagradzana w różny sposób. Włoscy sędziowie zawodowi otrzymują stałą pensję, podczas gdy wynagrodzenie sędziów pokoju składa się z podstawowej kwoty miesięcznej oraz dalszych płatności za dni rozpraw i zakończone postępowania. Gdyby jednak Trybunał założył, że istnieje porównywalność, to te różnice w charakterze wynagrodzenia stanowiłyby co najmniej obiektywną przyczynę nierównego traktowania włoskich sędziów pokoju i sędziów zawodowych w zakresie wynagrodzenia za czas urlopu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>W związku z tym celem obliczenia wynagrodzenia za czas urlopu włoskiego sędziego pokoju nie można opierać się na wysokości pensji sędziego zawodowego. To wynagrodzenie za czas urlopu musi być raczej obliczane na podstawie zwykłego wynagrodzenia włoskich sędziów pokoju poza okresem urlopowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz w tym względzie wyroki wymienione w przypisie 37 i wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151111">11 listopada 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Greenfield</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑219/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:745">EU:C:2015:745</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Na wypadek gdyby Trybunał potraktował niniejsze postępowanie jako okazję do zbadania również zgodności różnic w wynagrodzeniu włoskiego sędziego pokoju i sędziów zawodowych z klauzulą 4 porozumienia ramowego, chciałabym krótko wspomnieć, że w świetle dostępnych informacji nie uważam sytuacji włoskich sędziów pokoju i sędziów zawodowych za porównywalną w zakresie wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Przy tym porównaniu kluczowe znaczenie ma dostęp do urzędu sędziego i różny charakter prowadzonych spraw. Ze względu na wyłanianie najlepszych kandydatów w trakcie formalnej procedury wyboru po przeprowadzeniu specjalnych egzaminów i ze względu na związane z tym perspektywy zawodowe należy założyć, że sędziowie zawodowi, pomimo podobnych wymagań co do wykształcenia, mają lepsze kwalifikacje niż sędziowie pokoju. A jeśli prawdą jest, że sędziowie pokoju zajmują się w pierwszej instancji sprawami o mniejszym znaczeniu, podczas gdy sędziowie zawodowi działają w sądach wyższych instancji i zajmują się sprawami o większym znaczeniu, to te dwie grupy właściwie nie są porównywalne pod względem wynagrodzenia; a przynajmniej różnice w ich wynagrodzeniu są uzasadnione.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wnioski wstępne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że sędzia pokoju mianowany jedynie na czas określony znajduje się w sytuacji porównywalnej do włoskich sędziów zawodowych, jeśli chodzi o wymiar corocznego płatnego urlopu, w związku z czym na mocy klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony sędzia pokoju może domagać się udzielania urlopu w takim samym wymiarze co sędziowie zawodowi. Wynagrodzenie podczas urlopu oblicza się na podstawie jego zwykłego wynagrodzenia podczas wykonywania obowiązków sędziego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie odpowiedzialności włoskich sędziów (pytanie trzecie)</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy jest zgodne z wymogami prawa Unii, aby prawo krajowe przewidywało odpowiedzialność osobistą sędziów orzekających za winę umyślną lub rażące niedbalstwo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>. Zgodnie z rozumieniem sądu odsyłającego przepis ten oznacza, że sędzia ponosi odpowiedzialność, gdy stosuje prawo krajowe z naruszeniem prawa Unii, ale także gdy stosuje nadrzędne prawo Unii, pozostawiając prawo krajowe bez zastosowania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Z perspektywy prawa Unii należy zauważyć, że groźba nałożenia sankcji za stosowanie prawa Unii w przypadku jednoczesnego niestosowania niezgodnego z nim prawa krajowego byłaby sprzeczna z zasadą pierwszeństwa prawa Unii, z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 ust. 3 TUE oraz z prawem do skutecznej ochrony sądowej na podstawie art. 47 karty praw podstawowych. Jednocześnie wątpliwe byłoby, czy sędzia, wobec groźby odpowiedzialności za stosowanie nadrzędnego prawa Unii, mógłby nadal stosować to prawo w sposób niezależny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>W związku z powyższym przepis dotyczący odpowiedzialności osobistej sędziego za winę umyślną lub rażące niedbalstwo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> należy interpretować w ten sposób, że stosowanie nadrzędnego prawa Unii nie prowadzi do powstania odpowiedzialności sędziego. Taka jest zresztą interpretacja odpowiednich przepisów, którą Włochy przedstawiają przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Jeżeli taka interpretacja nie jest możliwa, przepisy te nie mogą być stosowane. W żadnym wypadku danemu sędziemu nie może zagrażać sankcja za prawidłowe stosowanie prawa Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>W związku z powyższym proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Giudice di pace di Bologna (sędzia pokoju w Bolonii) jest sądem w rozumieniu art. 267 TFUE.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że włoski sędzia pokoju, którego wynagrodzenie składa się z niewielkiej kwoty podstawowej oraz płatności za sprawy zakończone i przeprowadzone rozprawy, powinien być uznany za pracownika w rozumieniu art. 7 dyrektywy w sprawie czasu pracy i w związku z tym ma prawo do co najmniej czterech tygodni płatnego corocznego urlopu, jeżeli wykonuje działalność sędziego w znacznym zakresie, nie może sam decydować o tym, które sprawy będzie rozpatrywać, i podlega takim samym wymogom dyscyplinarnym jak sędziowie zawodowi.</TXT><P>Jeśli chodzi o czas trwania corocznego płatnego urlopu, taki sędzia pokoju, mianowany jedynie na czas określony, jest pracownikiem porównywalnym z włoskimi sędziami zawodowymi. W związku z tym zgodnie z klauzulą 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony może on domagać się udzielania urlopu w takim samym wymiarze co sędziowie zawodowi. Wynagrodzenie w trakcie urlopu oblicza się na podstawie jego zwykłego wynagrodzenia podczas wykonywania obowiązków sędziego.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Przepis dotyczący odpowiedzialności osobistej sędziego za winę umyślną lub rażące niedbalstwo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>w przypadku oczywistego naruszenia przepisów ustawy oraz prawa Unii Europejskiej<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> należy z kolei interpretować w świetle prawa Unii w taki sposób, że stosowanie nadrzędnego prawa Unii nie prowadzi do powstania odpowiedzialności sędziego. Jeśli taka interpretacja nie jest możliwa, taki przepis nie podlega stosowaniu.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>