<TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu drugiego</HT></P></TI>38W ramach zarzutu drugiego, co do zasady, sporna pomiędzy stronami pozostaje kwestia, czy art. 14 rozporządzenia nr 1432/2003 ma wyłącznie zastosowanie do osób fizycznych lub prawnych – producentów owoców i warzyw, które są zrzeszone, tworząc organizację producentów, taką jak organizacja producentów SAT Royal, czy również w sytuacji, gdy ich członkami są osoby prawne, do osób fizycznych lub prawnych, które kontrolują ich kapitał zakładowy.39W pierwszej kolejności, aby przystąpić do zbadania zarzutu drugiego, należy przypomnieć przepisy mające znaczenie dla sprawy.40Artykuł 11 ust. 1 lit. d) pkt 3 rozporządzenia nr 2200/96 stanowi:Do celów niniejszego rozporządzenia przez organizację producentów rozumie się każdą osobę prawną:
[…]
- d)której statut przewiduje:
[…]
- 3)zasady umożliwiające członkom będącym producentami dokonywania demokratycznie dokładnego zbadania ich organizacji i jej decyzji [zasady umożliwiające zrzeszonym producentom sprawowanie w sposób demokratyczny kontroli zrzeszającej ich organizacji i wydawanych przez nią decyzji];
[…].
41Zgodnie z motywem 14 rozporządzenia nr 1432/2003:W celu zapewnienia, aby organizacje producentów faktycznie reprezentowały minimalną ilość producentów, państwa członkowskie powinny podjąć wysiłki na rzecz zapewnienia, aby mniejszość członków, na których przypada przeważająca część produkcji w danej organizacji producentów, nie miała nadmiernego wpływu na jej zarządzanie i funkcjonowanie [nie dominowała zarządzania nią i jej funkcjonowania w sposób stanowiący nadużycie].
42Artykuł 4 rozporządzenia nr 1432/2003, zatytułowany Minimalna wielkość organizacji producentów, stanowi w ust. 1:Niniejszym ustala się, że minimalna liczba członków określonych w art. 11 ust. 2 lit. a) rozporządzenia […] nr 2200/96 wynosi pięciu producentów dla jednej kategorii.
43Artykuł 13 rozporządzenia nr 1432/2003, zatytułowany Członkowie niebędący producentami, stanowi:1.Państwa członkowskie mogą ustalić, czy i na jakich warunkach osoba fizyczna lub prawna niebędąca producentem może zostać członkiem organizacji producentów.2.Przy ustanawianiu warunków określonych w ust. 1, zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) i d) pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, państwa członkowskie zobowiązane są upewnić się, czy [zapewniają, że]:
[…]
- b)zasady stowarzyszenia [statut] organizacji producentów obejmuj[e] zasady umożliwiające członkom-producentom [zrzeszonym producentom] demokratyczną ocenę [kontrolę] ich organizacji i [wydawanych przez nią] decyzji.
[…].
44Zgodnie z art. 14 rozporządzenia nr 1432/2003 zatytułowanym Demokratyczna odpowiedzialność organizacji producentów:1.Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uniknięcia nadużywania uprawnień czy wpływów przez jednego lub więcej członków [producentów], w zakresie zarządzania i funkcjonowania organizacji producentów.2.Żaden członek organizacji producentów nie może mieć więcej niż 20% praw do głosowania. Niemniej jednak państwo członkowskie może zwiększyć ten udział procentowy do maksymalnie 49%, proporcjonalnie do wkładu członków w wartość produkcji wprowadzonej na rynek przez daną organizację producentów.
45W drugiej kolejności należy zbadać w świetle treści tych przepisów argumenty podniesione przez Królestwo Hiszpanii w uzasadnieniu zarzutu drugiego, który składa się z dwóch części.46Jeśli chodzi o pierwszą część, która stanowi trzon zarzutu drugiego, Królestwo Hiszpanii zarzuca Komisji, że przyjęła – iż ta sama osoba fizyczna niebędąca producentem sprawowała kontrolę nad czterema z dziewięciu osób prawnych członków organizacji producentów SAT Royal, i to w takim zakresie, że ta osoba fizyczna była w posiadaniu 76% kapitału jednej z tych czterech osób prawnych i niemalże 100% kapitału trzech pozostałych – a tym samym naruszyła wyżej przytoczone przepisy art. 13 i 14 rozporządzenia nr 1432/2003. Zdaniem Królestwa Hiszpanii, rzeczywistymi członkami tej organizacji producentów było wyłącznie tych dziewięć osób prawnych, dokładnie spółek handlowych, a każda z nich posiadała, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, mniej niż 20% praw do głosowania.47Należy zwrócić uwagę w tym względzie, że z przepisów rozporządzeń nr 2200/96 i nr 1432/2003, przypomnianych w pkt 40–43, jasno wynika, że przepisy Unii dotyczące organizacji producentów mają na celu zapewnienie ich demokratycznego funkcjonowania, a to za pomocą dwóch zasad.48Z jednej strony, zgodnie z przepisami art. 11 ust. 1 lit. d) pkt 3 rozporządzenia nr 2200/96, będący producentami członkowie organizacji producentów winni sprawować kontrolę nad zrzeszającą ich organizacją oraz wydawanymi przez nią decyzjami. Zasada ta została również wyraźnie potwierdzona w przepisach szczególnych art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1432/2003.49Z drugiej strony, z art. 4 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1432/2003 wynika, że organizacja producentów winna zawierać wśród swoich członków co najmniej pięciu producentów oraz że żaden z wymienionych członków nie może, co do zasady, dysponować większą ilością praw do głosowania niż 20%. Przepisy te są odpowiedzią na obawy opisane w motywie 14 rozporządzenia nr 1432/2003, przytoczonym w pkt 41 powyżej. Ponadto jest bezsporne, że przywołane przepisy mają zastosowanie nie tylko do członków będących osobami fizycznymi, ale również do członków organizacji producentów będących osobami prawnymi, oraz że w niniejszym przypadku każdy z tych członków dysponuje jednym głosem w ramach organizacji producentów SAT Royal.50Jednakże w trakcie wykonywania przez państwa członkowskie kontroli demokratycznego funkcjonowania organizacji producentów nie może zostać pominięta tożsamość osób fizycznych lub identyfikacja osób prawnych, będących w posiadaniu kapitału członków takiej organizacji. W przypadku bowiem braku takiej weryfikacji ta sama osoba fizyczna lub prawna, która jest w posiadaniu znaczącej większości, jeśli nie całości, kapitału wielu członków organizacji producentów, tak że sprawuje nad nimi kontrolę, w szczególności nad ich procesem decyzyjnym, może być ukryta za osobami tych członków.51W takich okolicznościach istnieje ryzyko, że druga zasada opisana w pkt 49 powyżej może być obchodzona w ten sposób, że liczba członków organizacji producentów nie będzie odpowiadać liczbie rzeczywiście niezależnych członków tej organizacji.52Wniosku tego nie podważa, w niniejszym przypadku, fakt, że osoba fizyczna, której sprawa dotyczy, nie jest producentem. Przeciwnie, należy wskazać, że w okolicznościach niniejszej sprawy członkowie organizacji producentów SAT Royal są producentami. W konsekwencji należy stwierdzić, że fakt, iż osoba, o której mowa, niebędąca producentem, jest w posiadaniu dużej większości, jeśli nie całości kapitału wielu członków organizacji producentów SAT Royal będących producentami, stanowi naruszenie obu zasad, opisanych w pkt 48 i 49 powyżej, zastosowanych przez prawodawstwo Unii w celu zapewnienia demokratycznego funkcjonowania organizacji producentów. Rzeczywiście w takiej sytuacji nie tylko z naruszeniem drugiej zasady przedstawionej w pkt 49 powyżej, liczba członków organizacji producentów nie odpowiada liczbie rzeczywiście niezależnych członków tej organizacji, ale poza tym z naruszeniem pierwszej zasady przedstawionej w pkt 48 powyżej, ponieważ niektórzy spośród członków, będący producentami są kontrolowani przez osobę niebędącą producentem – kontrola nad tą organizacją producentów oraz wydawanymi przez nią decyzjami nie jest w rzeczywistości sprawowana wyłącznie przez członków będących producentami.53Jak wynika z powyższych rozważań, wbrew twierdzeniom Królestwa Hiszpanii, Komisja słusznie uznała, że w celu zapewnienia demokratycznego funkcjonowania organizacji producentów należy brać pod uwagę tożsamość osób fizycznych lub identyfikację osób prawnych, które sprawują kontrolę nad członkami organizacji producentów.54Należy zatem oddalić pierwszą część zarzutu drugiego jako bezzasadną.55Jeśli chodzi o drugą część zarzutu drugiego, podniesioną pomocniczo, Królestwo Hiszpanii twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ocenie wartości procentowej głosów, jakimi pośrednio dysponowała ta sama osoba fizyczna w ramach organizacji producentów SAT Royal. Komisja błędnie uznała bowiem, że w niniejszym przypadku przywołana osoba fizyczna, niebędąca producentem, sprawowała kontrolę nad czterema z dziewięciu członków tej organizacji producentów. Królestwo Hiszpanii twierdzi natomiast, że ta osoba fizyczna niebędąca producentem sprawowała kontrolę wyłącznie nad trzema z dziewięciu członków tej organizacji. Królestwo Hiszpanii utrzymuje tym samym, że wartość procentowa głosów, którymi pośrednio dysponowała ta sama osoba fizyczna w ramach organizacji producentów SAT Royal, nie wynosiła 44,44%, ale 33%. Ostatnia z wymienionych wartości jest natomiast zgodna z pułapem praw do głosowania zwiększonym przez Królestwo Hiszpanii na mocy przepisów art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1432/2003.56Wystarczy przypomnieć w tym względzie, że z jednej strony, zakładając nawet, jak twierdzi Królestwo Hiszpanii, iż ta osoba fizyczna, o której mowa, sprawowała kontrolę wyłącznie nad trzema z dziewięciu członków organizacji producentów, z dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę wynika, że część produkcji wprowadzonej na rynek przez te trzy osoby prawne w stosunku do wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez organizację producentów – wynosiła 11,8%, a z drugiej strony wartość ta nie została zakwestionowana przez Królestwo Hiszpanii.57Jednakże, zgodnie z przepisami art. 14 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1432/2003, podwyższenie przez państwo członkowskie maksymalnej wartości procentowej 20% praw do głosowania, którymi dysponuje jeden członek organizacji, winno być dokonane proporcjonalnie do wkładu tego członka w wartość produkcji wprowadzonej na rynek przez daną organizację producentów.58W konsekwencji, jak twierdzi Komisja, zakładając, że osoba fizyczna, o której mowa, sprawowała kontrolę nad trzema z dziewięciu członków organizacji producentów SAT Royal, a każdy z nich dysponował jednym głosem w ramach tej organizacji, ta osoba fizyczna byłaby w posiadaniu 33% praw do głosowania, które wartością z pewnością odpowiadają pułapowi ustanowionemu przez Królestwo Hiszpanii, ale znacznie przewyższają część wartości produkcji przypadającej trzem osobom prawnym, nad którymi w ramach organizacji producentów sprawowała kontrolę.59W takich okolicznościach Królestwo Hiszpanii było zobowiązane, zgodnie z przepisami art.14 ust. 1 rozporządzenia nr 1432/2003 oraz w celu zapewnienia demokratycznego funkcjonowania organizacji producentów SAT Royal, podjąć niezbędne działania w celu uniknięcia sytuacji, w której, przywołana osoba fizyczna sprawuje kontrolę nad ponad 20% praw do głosowania w ramach organizacji producentów.60Z powyższych rozważań wynika, że część druga zarzutu drugiego jest bezskuteczna oraz że zarzut drugi należy oddalić w całości.61Należy zatem oddalić skargę w całości.