POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU
z dnia 11 sierpnia 2026 r.(*)
Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru
W sprawie T-294/26 R
SX, którego reprezentował T. Darkowski, adwokat,
strona skarżąca,
przeciwko
Parlamentowi Europejskiemu, który reprezentowali M. Kazek i A. Parry, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
PREZES SĄDU
wydaje następujące
Postanowienie
1 We wniosku mającym oparcie w art. 278 i 279 TFUE wnioskodawca, SX, wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 1 sierpnia 2025 r. stwierdzającej, że na rzecz wnioskodawcy wypłacono nienależnie kwotę 477 598,43 EUR i należy ją od niego odzyskać (zwanej dalej „decyzją sekretarza generalnego Parlamentu”), noty debetowej nr 7050001359 z dnia 4 sierpnia 2025 r. wydanej w następstwie tej decyzji, a także decyzji kwestorów Parlamentu z dnia 11 marca 2026 r. utrzymującej w mocy decyzję sekretarza generalnego Parlamentu (zwanych dalej łącznie „zaskarżonymi aktami”).
Okoliczności powstania sporu i żądania stron
2 Wnioskodawca był posłem do Parlamentu Europejskiego od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 1 marca 2018 r.
3 Decyzja sekretarza generalnego Parlamentu nakłada na wnioskodawcę obowiązek zwrotu kwoty 477 598,43 EUR, która została mu nienależnie wypłacona z tytułu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych. Kwota należności została powielona w załączonej do decyzji nocie debetowej nr 7050001359 z dnia 4 sierpnia 2025 r.
4 Nie zgodziwszy się z decyzją sekretarza generalnego Parlamentu, wnioskodawca w dniu 30 września 2025 r. odwołał się od niej do kwestorów Parlamentu.
5 Pismem z dnia 26 lutego 2026 r. księgowy Parlamentu poinformował wnioskodawcę, że od dnia 16 marca 2026 r. z jego miesięcznej emerytury będzie pobierana kwota 500 EUR w celu pokrycia kwoty 477 598,43 EUR, która została nienależnie wypłacona.
6 Pismem z dnia 11 marca 2026 r. kwestorzy poinformowali wnioskodawcę, że decyzja sekretarza generalnego Parlamentu została utrzymana w mocy.
7 Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 18 maja 2026 r., wnioskodawca wniósł skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów.
8 Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu wnioskodawca wystąpił z rozpatrywanym obecnie wnioskiem o zastosowanie środków tymczasowych, w którym wniósł do prezesa Sądu o:
– wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów;
– obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.
9 W złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 3 czerwca 2026 r. uwagach dotyczących wniosku o zastosowanie środków tymczasowych Parlament wniósł do prezesa Sądu o:
– oddalenie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych;
– orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Co do prawa
10 Z art. 278 i 279 TFUE w związku z art. 256 ust. 1 TFUE wynika, że sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może, jeśli uzna, że wymagają tego okoliczności, zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego przed Sądem aktu lub zarządzić niezbędne środki tymczasowe, a to na podstawie art. 156 regulaminu postępowania przed Sądem. Niemniej jednak art. 278 TFUE ustanawia zasadę braku skutku zawieszającego skarg, gdyż akty instytucji Unii Europejskiej korzystają z domniemania zgodności z prawem. Sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może zatem zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego przed Sądem aktu lub zarządzić środki tymczasowe jedynie w wyjątkowej sytuacji (zob. postanowienie z dnia 19 lipca 2016 r., Belgia/Komisja, T-131/16 R, EU:T:2016:427, pkt 12 i przytoczone tam orzecznictwo).
11 Artykuł 156 § 4 regulaminu postępowania stanowi, że we wnioskach o zastosowanie środków tymczasowych należy określić „przedmiot sporu i okoliczności niecierpiące zwłoki, a także uprawdopodobnia się z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka”.
12 Zatem sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może zarządzić zawieszenie wykonania oraz inne środki tymczasowe, jeżeli zostanie wykazane, że ich zastosowanie jest prima facie prawnie i faktycznie uzasadnione (fumus boni iuris) oraz że są one pilne w takim sensie, iż muszą one zostać zarządzone i wywołać skutki prawne jeszcze przed rozstrzygnięciem w sprawie głównej, aby uniknąć poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów strony, która o nie wystąpiła. Przesłanki te mają charakter kumulatywny, co oznacza, że wnioski o zastosowanie środków tymczasowych winny zostać oddalone, jeśli którakolwiek z nich nie została spełniona. Sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych dokonuje także, w odpowiednim przypadku, wyważenia wchodzących w grę interesów (zob. postanowienie z dnia 2 marca 2016 r., Evonik Degussa/Komisja, C-162/15 P-R, EU:C:2016:142, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).
13 W ramach takiej całościowej analizy sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych przysługuje szeroki zakres swobodnej oceny i ma on – w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku – swobodę w określeniu sposobu, w jaki różne przesłanki powinny być zbadane, oraz kolejności ich badania, gdyż żaden przepis prawa nie narzuca mu z góry określonego schematu postępowania przy ocenie konieczności zarządzenia środków tymczasowych [zob. postanowienie z dnia 19 lipca 2012 r., Akhras/Rada, C-110/12 P(R), niepublikowane, EU:C:2012:507, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo].
14 Prezes Sądu ocenił w świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy, czy dysponuje wszystkimi informacjami niezbędnymi do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obecnie rozpatrywanego wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, bez konieczności wcześniejszego wysłuchania wyjaśnień stron.
15 W okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie należy w pierwszej kolejności zbadać, czy została spełniona przesłanka dotycząca pilnego charakteru.
16 W zakresie dotyczącym weryfikacji tego, czy zastosowanie wnioskowanych środków tymczasowych jest pilne, należy przypomnieć, że celem postępowania w przedmiocie środków tymczasowych jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, tak aby uniknąć luki w zapewnianej przez sąd Unii ochronie prawnej. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy generalnie oceniać pod względem konieczności wydania orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla strony domagającej się tymczasowej ochrony. Do tej strony należy wykazanie, że nie może ona oczekiwać na rozstrzygnięcie postępowania co do istoty sprawy bez poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody (zob. postanowienie z dnia 14 stycznia 2016 r., AGC Glass Europe i in./Komisja, C-517/15 P-R, EU:C:2016:21, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
17 W świetle tych właśnie kryteriów należy zbadać, czy wnioskodawca zdołał wykazać pilny charakter.
18 W celu wykazania pilnego charakteru wnioskodawca podnosi, że ponieważ jest emerytem o niewielkich dochodach, natychmiastowe wykonanie zaskarżonych aktów pozbawi go możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych związanych z utrzymaniem mieszkania, zakupem pożywienia i wychowaniem małoletnich dzieci. Natychmiastowe wykonanie tych aktów mogłoby również mieć negatywny wpływ na leczenie jego chorób przewlekłych, ponieważ ponosi on koszty związane z tym leczeniem.
19 Parlament kwestionuje tę argumentację.
20 Na wstępie należy stwierdzić, że szkoda, na którą powołuje się wnioskodawca, ma charakter finansowy.
21 W tym względzie należy zauważyć, że szkoda finansowa jedynie w wyjątkowych okolicznościach może być postrzegana jako nieodwracalna lub choćby trudna do naprawienia, ze względu na to, że, co do zasady, możliwa jest późniejsza zapłata odszkodowania (zob. postanowienie z dnia 2 października 2019 r., FV/Rada, T-542/19 R, niepublikowane, EU:T:2019:718, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
22 Prawdą jest, że nawet w przypadku szkody o charakterze czysto finansowym środek tymczasowy jest uzasadniony, jeżeli okaże się, że brak tego środka mógłby zagrozić stabilności finansowej strony, która o niego wnosi, ponieważ nie dysponowałaby kwotą, która w normalnych okolicznościach powinna pozwolić jej na pokrycie wszystkich wydatków niezbędnych do zaspokojenia jej podstawowych potrzeb do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie skargi w sprawie głównej (zob. postanowienie z dnia 2 października 2019 r., FV/Rada, T-542/19 R, niepublikowane, EU:T:2019:718, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
23 Jednakże, aby móc ocenić, czy podnoszona szkoda ma poważny i nieodwracalny charakter, a zatem wyjątkowo uzasadnia zawieszenie wykonania zaskarżonych aktów, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych powinien w każdym wypadku dysponować konkretnymi i dokładnymi wskazówkami, popartymi szczegółową dokumentacją wykazującą sytuację finansową strony, która ubiega się o zastosowanie środka tymczasowego i pozwalającymi ocenić konsekwencje, które prawdopodobnie wynikałyby z braku wnioskowanych środków [zob. postanowienie z dnia 27 kwietnia 2010 r., Parlament/U, T-103/10 P(R), EU:T:2010:164, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo].
24 W niniejszej sprawie wnioskodawca podnosi w sposób zwięzły, że w braku zawieszenia zaskarżonych aktów nie będzie mógł zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, i przedstawia w tym względzie deklarację podatkową za rok 2025, orzeczenie o niepełnosprawności oraz dokumentację lekarską.
25 Tymczasem należy zauważyć, że te skąpe twierdzenia i dowody nie pozwalają sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych na uzyskanie wiarygodnego i całościowego obrazu sytuacji finansowej wnioskodawcy zgodnie z wymogami orzecznictwa przytoczonego w pkt 23 powyżej.
26 Chociaż bowiem wnioskodawca przedstawił zeznanie podatkowe za rok 2025, z którego wynika, że uzyskał roczny dochód w wysokości 54 551,76 PLN (złotych polskich, około 12 594 EUR) po opodatkowaniu, zeznanie to nie uwzględnia nieruchomości, które mógłby posiadać, ani emerytury, którą otrzymuje od Parlamentu.
27 Tymczasem, jak wynika z dokumentów przedstawionych przez Parlament, oprócz rocznego dochodu zadeklarowanego polskim organom podatkowym wnioskodawca otrzymuje od Parlamentu emeryturę w wysokości około 17 333,04 EUR rocznie przed opodatkowaniem. Mimo że z powodu zaskarżonych aktów wysokość tego świadczenia, jak wynika z przedstawionego przez Parlament rozliczenia emerytury za maj 2026 r., została obniżona o 500 EUR miesięcznie, pozostała część miesięcznej emerytury wynosi wciąż 944,42 EUR.
28 Ponadto, jeśli chodzi o obciążenia, jakie wnioskodawca, jak twierdzi, musi ponosić, należy zauważyć, że nie przedstawił on żadnego dowodu, który wykazywałby, że sam ponosi ciężar finansowy związany z małoletnimi dziećmi lub który pozwoliłby oszacować konkretną kwotę wynikających z tego wydatków. To samo dotyczy kosztów leczenia, których wnioskodawca, jak twierdzi, nie byłby już w stanie pokrywać.
29 W świetle powyższego należy stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał istnienia wyjątkowych okoliczności, w których szkoda finansowa, na jaką się powołuje, może być postrzegana jako nieodwracalna lub choćby trudna do naprawienia.
30 Z powyższego wynika, że wniosek o zastosowanie środków tymczasowych należy oddalić, ponieważ wnioskodawca nie wykazał, że przesłanka dotycząca pilnego charakteru została spełniona, bez konieczności orzekania w przedmiocie fumus boni iuris lub dokonywania wyważenia interesów.
31 W świetle całości powyższych rozważań należy zatem oddalić przedmiotowy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych.
32 Zgodnie z art. 158 § 5 regulaminu postępowania rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu co do istoty sprawy.
Z powyższych względów
PREZES SĄDU
postanawia, co następuje:
1) Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.
2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu co do istoty sprawy.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 11 sierpnia 2026 r.
|
Sekretarz |
Prezes |
|
V. Di Bucci |
M. van der Woude |
* Język postępowania: polski.