<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.7-->
  <head>
    <title>2022-03-202203C108202002050-00-TRA-DOC-PL-ARRET-C-0205-20-202201541-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="27/04/2022 15:46:59" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="Bkd0HO3p+TNxDm7NK87o7JZIKUHYkScPZQQGKDccfDEp4zsW3Bynw0YPuTl8OLdwzdWqdFmBGOOTbiSrKfvllgtiyismVtDlsM1IbenBHR900AY4KCAfYCJzHpOXllpnGILzRCiuF+THXJ4diUfnBUx6F6W9iCDl2/JTTHmDw2w=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="svc_wsgendoc" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0205" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2020" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 03/03/2022 13:40:42" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="cf8d6f8955994877a121c78807b08cc1" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0205" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Wyrok z dnia 8.3.2022 r. – Sprawa C‑205/20</div>
      <div id="rId21" style="default">Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (Bezpośrednia skuteczność)</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      z dnia 8 marca 2022 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Dyrektywa 2014/67/UE – Artykuł 20 – Sankcje – Proporcjonalność – Bezpośrednia skuteczność – Zasada pierwszeństwa prawa Unii
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      W sprawie C‑205/20
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (regionalny sąd administracyjny w Styrii, Austria) postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2020 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 maja 2020 r., w postępowaniu:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      NE
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-9" title="page-1">
      przy udziale:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      Finanzpolizei Team 91,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-11" title="page-1">
      TRYBUNAŁ (wielka izba)
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      w składzie: K. Lenaerts, prezes, L. Bay Larsen (sprawozdawca), wiceprezes, A. Prechal, E. Regan, S. Rodin, I. Jarukaitis, N. Jääskinen i I. Ziemele, prezesi izb, J.-C. Bonichot, T. von Danwitz, M. Safjan, N. Piçarra, L.S. Rossi, A. Kumin i N. Wahl, sędziowie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      rzecznik generalny: M. Bobek,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      sekretarz: A. Calot Escobar,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-16" title="page-1">
      rozważywszy uwagi, które przedstawili:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu austriackiego – A. Posch, J. Schmoll i C. Leeb, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu czeskiego – M. Smolek, J. Vláčil i J. Pavliš, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu polskiego – B. Majczyna, w charakterze pełnomocnika,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Komisji Europejskiej – B.-R. Killmann i L. Malferrari, w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-21" title="page-1">
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 23 września 2021 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-22" title="page-1">
      wydaje następujący
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-23" title="page-1">
      Wyrok
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. 2014, L 159, s. 11).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy NE a Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (organem administracyjnym powiatu Hartberg‑Fürstenfeld, Austria) w przedmiocie grzywny nałożonej na NE przez ten organ za różnego rodzaju naruszenia przepisów austriackich w dziedzinie prawa pracy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ramy prawne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dyrektywa 2014/67</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 20 dyrektywy 2014/67 stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-29" title="page-1">
      „Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz przyjmują wszystkie niezbędne środki mające zapewnić wdrożenie i przestrzeganie tych przepisów. Przewidziane kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej do dnia 18 czerwca 2016 r. Niezwłocznie informują one o wszelkich późniejszych zmianach ich dotyczących”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo austriackie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Paragraf 52 ust. 1 i 2 Verwaltungsgerichtsverfahrensgesetz (ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, BGBl. I, 33/2013), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-1">
      „1. W wyroku sądu administracyjnego, w którym sąd utrzymuje w mocy decyzję nakładającą karę za naruszenie administracyjne, sąd określa udział w kosztach postępowania pokrywany przez sprawcę naruszenia, za które wymierzana jest kara.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-33" title="page-1">
      2. Udział ten określa się, w ramach postępowania w przedmiocie skargi, w wymiarze 20% nałożonej kary, jednakże co najmniej w wymiarze 10 EUR; gdy wymierzona kara jest karą pozbawienia wolności, jeden dzień pozbawienia wolności, dla celów obliczenia kosztów, odpowiada kwocie 100 EUR […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Paragraf 26 ust. 1 Lohn- und Sozialdumping-Bekämpfungsgesetz (ustawy o przeciwdziałaniu dumpingowi płacowemu i socjalnemu, BGBl. I, 44/2016), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „LSD‑BG”), stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-35" title="page-1">
      „Kto, działając jako pracodawca lub przedsiębiorstwo udostępniające pracowników w rozumieniu art. 19 ust. 1:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-36" title="page-1">
      1. nie składa lub nie składa w terminie lub w sposób kompletny, z naruszeniem § 19, zgłoszenia lub zgłoszenia dotyczącego późniejszych zmian danych (zgłoszenia zmiany) lub
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-37" title="page-1">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-38" title="page-1">
      3. nie przechowuje wymaganych dokumentów, z naruszeniem § 21 ust. 1 lub 2, lub nie udostępnia ich do wglądu organom podatkowym na miejscu […] w formie elektronicznej,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-39" title="page-1">
      popełnia naruszenie administracyjne i podlega, za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, nakładanej przez powiatowy organ administracji karze grzywny w wysokości od 1000 EUR do 10 000 EUR, a w wypadku ponownego naruszenia – karze grzywny w wysokości od 2000 EUR do 20 000 EUR”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Paragraf 27 ust. 1 LSD‑BG stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-41" title="page-1">
      „Kto nie przekazuje wymaganych dokumentów, z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 3, popełnia naruszenie administracyjne i podlega, za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, nakładanej przez powiatowy organ administracji karze grzywny w wysokości od 500 EUR do 5000 EUR, a w wypadku ponownego naruszenia – karze grzywny w wysokości od 1000 EUR do 10 000 EUR […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Paragraf 28 LSD‑BG ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-43" title="page-1">
      „Kto, działając jako
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-44" title="page-1">
      1. pracodawca, nie przechowuje dokumentacji płacowej, z naruszeniem § 22 ust. 1 lub 1a […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-45" title="page-1">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-46" title="page-1">
      popełnia naruszenie administracyjne i podlega, za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, nakładanej przez powiatowy organ administracji karze grzywny w wysokości od 1000 EUR do 10 000 EUR, a w wypadku ponownego naruszenia – karze grzywny w wysokości od 2000 EUR do 20 000 EUR; jeżeli naruszenie dotyczy więcej niż trzech pracowników, karę grzywny wymierza się, za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, w wysokości od 2000 EUR do 20 000 EUR, a w wypadku ponownego naruszenia – w wysokości od 4000 EUR do 50 000 EUR”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">CONVOI s. r. o., spółka z siedzibą na Słowacji, oddelegowała pracowników do Niedec Global Appliance Austria GmbH, z siedzibą w Fürstenfeld (Austria).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na podstawie ustaleń dokonanych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 24 stycznia 2018 r. organ administracyjny powiatu Hartberg‑Fürstenfeld decyzją z dnia 14 czerwca 2018 r. nałożył na NE jako przedstawiciela CONVOI grzywnę w wysokości 54 000 EUR ze względu na niespełnienie szeregu obowiązków przewidzianych w LSD‑BG, dotyczących w szczególności zgłoszenia delegowania do właściwego organu krajowego oraz przechowywania dokumentacji płacowej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">NE zaskarżył tę decyzję do sądu odsyłającego – Landesverwaltungsgericht Steiermark (regionalnego sądu administracyjnego w Styrii, Austria).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Postanowieniem z dnia 9 października 2018 r. sąd ten skierował do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący zgodności z prawem Unii, a w szczególności z zasadą proporcjonalności sankcji takich jak przewidziane w uregulowaniu krajowym rozpatrywanym w postępowaniu głównym.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trybunał Sprawiedliwości w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑645/18, niepublikowanym, EU:C:2019:1108) stwierdził, że art. 20 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które w razie nieprzestrzegania przepisów prawa pracy dotyczących zgłoszenia pracowników i przechowywania dokumentacji płacowej przewiduje nałożenie grzywien o dużej wysokości:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">które nie mogą być niższe od z góry określonej kwoty;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">które są nakładane w sposób kumulatywny w odniesieniu do każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie, bez maksymalnego wymiaru; oraz</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">do których dodaje się, w wypadku oddalenia skargi na decyzję w której je nałożono, udział w kosztach postępowania w wysokości 20% ich kwoty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający wskazuje, że w następstwie tego postanowienia ustawodawca krajowy nie zmienił przepisów rozpatrywanych w postępowaniu głównym i, biorąc pod uwagę w szczególności rozumowanie przedstawione w wyroku z dnia 4 października 2018 r., Link Logistik N&amp;N (C‑384/17, EU:C:2018:810), a także istnienie rozbieżności między sądami austriackimi dotyczących sposobu, w jaki należy stosować orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie, zastanawia się, czy – a jeśli tak, to w jakim zakresie – można zaniechać stosowania tych przepisów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności uważa on, że konsekwencje, jakie musiałby wyciągnąć z tego postanowienia, mogłyby doprowadzić albo do pominięcia przez niego elementów tego uregulowania, które stoją na przeszkodzie nałożeniu proporcjonalnych sankcji, albo do powstrzymania się od stosowania w całości systemu sankcji przewidzianego w tych przepisach.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach Landesverwaltungsgericht Steiermark (regionalny sąd administracyjny w Styrii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-59" title="page-1">
      „1) Czy określony w art. 20 dyrektywy [2014/67] oraz zinterpretowany w postanowieniach: z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑645/18, niepublikowanym, EU:C:2019:1108) oraz z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑140/19, C‑141/19 i od C‑492/19 do C‑494/19, niepublikowanym, EU:C:2019:1103) wymóg proporcjonalności kar stanowi przepis dyrektywy mający bezpośrednie zastosowanie?
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-60" title="page-1">
      2) Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
    </p>
    <p class="C10Marge1" id="para-61" title="page-1">
      Czy wykładnia prawa państwa członkowskiego zgodnie z prawem Unii umożliwia i wymaga, aby sądy i organy administracyjne państwa członkowskiego uzupełniły mające zastosowanie w niniejszej sprawie krajowe przepisy karne o kryteria proporcjonalności ustalone w postanowieniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑645/18, niepublikowanym, EU:C:2019:1108) oraz z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑140/19, C‑141/19 i od C‑492/19 do C‑494/19, niepublikowanym, EU:C:2019:1103) bez ustanowienia nowego przepisu krajowego?”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytania pierwszego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 20 dyrektywy 2014/67, w zakresie, w jakim wymaga, aby przewidziane w nim kary były proporcjonalne, jest bezpośrednio skuteczny i może być powoływany przez jednostki przed sądami krajowymi przeciwko państwu członkowskiemu, które dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż we wszystkich wypadkach, gdy przepisy dyrektywy są z punktu widzenia swej treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi przeciwko państwu, jeśli państwo to nie transponowało dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie lub jeśli dokonało niewłaściwej transpozycji (wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Max‑Planck‑Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften, C‑684/16, EU:C:2018:874, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trybunał wyjaśnił, że przepis prawa Unii jest, po pierwsze, bezwarunkowy, jeżeli ustanawia zobowiązanie niepoddane żadnym warunkom i nieuzależnione, w zakresie jego wykonania lub skutków, od wydania przez instytucje lub państwa członkowskie jakiegokolwiek aktu, oraz po drugie, wystarczająco precyzyjny, by podmioty prawa mogły się na niego powoływać, a sądy mogły go stosować, jeżeli formułuje zobowiązanie w sposób niedwuznaczny (wyrok z dnia 14 stycznia 2021 r., RTS infra i Aannemingsbedrijf Norré‑Behaegel, C‑387/19, EU:C:2021:13, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Trybunał orzekł ponadto, że nawet jeśli dyrektywa pozostawia państwom członkowskim pewien zakres uznania przy ustalaniu sposobów jej wykonania, można uznać, że przepis tej dyrektywy ma charakter bezwarunkowy i precyzyjny, jeżeli nakłada on na państwa członkowskie w jednoznaczny sposób wyraźny obowiązek osiągnięcia określonego rezultatu, który nie jest obwarowany żadnym warunkiem co do stosowania wyrażonej w nim zasady (wyrok z dnia 14 stycznia 2021 r., RTS infra i Aannemingsbedrijf Norré‑Behaegel, C‑387/19, EU:C:2021:13, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że w świetle postanowienia z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑645/18, niepublikowanego, EU:C:2019:1108) sąd odsyłający uważa, iż przyjmując przepisy krajowe mające zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, ustawodawca austriacki nie dokonał prawidłowej transpozycji wymogu proporcjonalności kar przewidzianego w art. 20 dyrektywy 2014/67.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przepis ten przewiduje, że państwa członkowskie ustanawiają system kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie tej dyrektywy, i precyzuje, że przewidziane kary muszą być w szczególności proporcjonalne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wymóg proporcjonalności kar przewidziany w tym przepisie ma charakter bezwarunkowy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po pierwsze bowiem, brzmienie art. 20 dyrektywy 2014/67 ustanawia ten wymóg w sposób bezwzględny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, zakaz ustanawiania nieproporcjonalnych kar, będący konsekwencją tego wymogu, nie wymaga wydania przez instytucje Unii żadnego aktu, a przepis ten w żaden sposób nie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do uzależnienia lub ograniczenia zakresu tego zakazu (zob. analogicznie wyrok z dnia 15 kwietnia 2008 r., Impact, C‑268/06, EU:C:2008:223, pkt 62).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Okoliczność, że art. 20 tej dyrektywy powinien być przedmiotem transpozycji, nie może podważyć bezwarunkowego charakteru ustanowionego w tym artykule wymogu proporcjonalności kar.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jeszcze dodać w tym względzie, że wykładnia, zgodnie z którą konieczność transpozycji wymogu proporcjonalności kar przewidzianego w art. 20 omawianej dyrektywy mogłaby pozbawić go bezwarunkowego charakteru, prowadziłaby do uniemożliwienia zainteresowanym jednostkom powoływania się w stosownym przypadku na zakaz ustanawiania nieproporcjonalnych kar nałożony tym wymogiem. Wykluczenie co do zasady możliwości powoływania się na taki zakaz przez zainteresowane osoby byłoby niezgodne z wiążącym charakterem, jaki przyznaje dyrektywie art. 288 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 26 czerwca 2019 r., Craeynest i in., C‑723/17, EU:C:2019:533, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co się tyczy w drugiej kolejności kwestii, czy art. 20 dyrektywy 2014/67 jest wystarczająco precyzyjny w zakresie, w jakim przewiduje wymóg proporcjonalności kar, należy stwierdzić, że o ile przepis ten pozostawia państwom członkowskim pewien zakres uznania przy definiowaniu systemu kar mającego zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie tej dyrektywy, o tyle taki zakres uznania jest ograniczony ustanowionym w sposób generalny i jednoznaczny we wspomnianym przepisie zakazem nakładania kar nieproporcjonalnych.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tak więc taki wymóg proporcjonalności kar powinien w każdym wypadku zostać wprowadzony w życie przez państwa członkowskie na podstawie art. 20 wspomnianej dyrektywy, a okoliczność, że dysponują one w tych ramach uznaniem, nie wyklucza sama w sobie możliwości przeprowadzenia kontroli sądowej w celu sprawdzenia, czy dane państwo członkowskie nie przekroczyło granic tego uznania przy transpozycji tego przepisu (zob. analogicznie wyroki: z dnia 24 października 1996 r., Kraaijeveld i in., C‑72/95, EU:C:1996:404, pkt 59; a także z dnia 26 czerwca 2019 r., Craeynest i in., C‑723/17, EU:C:2019:533, pkt 45).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z rozważań tych wynika, że wbrew temu, co stwierdzono w pkt 56 wyroku z dnia 4 października 2018 r., Link Logistik N&amp;N (C‑384/17, EU:C:2018:810), wymóg proporcjonalności kar przewidziany w art. 20 wspomnianej dyrektywy jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby mogły się na niego powoływać jednostki i aby stosowały go krajowe organy administracji oraz sądy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności w sytuacji gdy państwo członkowskie wykracza poza przysługujący mu zakres uznania, przyjmując przepisy krajowe przewidujące nieproporcjonalne sankcje w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie dyrektywy 2014/67, zainteresowana osoba powinna mieć możliwość powołania się bezpośrednio na wymóg proporcjonalności kar, o którym mowa w art. 20 tej dyrektywy, w odniesieniu do takich przepisów (zob. analogicznie wyroki: z dnia 28 czerwca 2007 r., JP Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust i The Association of Investment Trust Companies, C‑363/05, EU:C:2007:391, pkt 61; a także z dnia 28 listopada 2013 r., MDDP, C‑319/12, EU:C:2013:778, pkt 51).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto należy przypomnieć, że państwa członkowskie muszą przestrzegać zasady proporcjonalności, która stanowi ogólną zasadę prawa Unii, przy wprowadzaniu w życie tego prawa, także w braku harmonizacji przepisów Unii w dziedzinie mających zastosowanie sankcji [zob. podobnie wyroki: z dnia 26 kwietnia 2017 r., Farkas, C‑564/15, EU:C:2017:302, pkt 59; z dnia 27 stycznia 2022 r., Komisja/Hiszpania (Obowiązek informowania w dziedzinie podatków), C‑788/19, EU:C:2022:55, pkt 48]. Jeżeli państwa członkowskie w ramach takiego wprowadzenia w życie ustanawiają sankcje, zwłaszcza karne, muszą one przestrzegać art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”), zgodnie z którym kary nie mogą być nieproporcjonalnie surowe w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary. Zasada proporcjonalności, którą art. 20 dyrektywy 2014/67 jedynie przypomina, ma zaś charakter bezwzględnie obowiązujący.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższego odpowiedź na pytanie pierwsze powinna mieć następujące brzmienie: art. 20 dyrektywy 2014/67, w zakresie, w jakim wymaga, aby kary, o których w nim mowa, były proporcjonalne, jest bezpośrednio skuteczny i może być powoływany przez jednostki przed sądami krajowymi przeciwko państwu członkowskiemu, które dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytania drugiego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na wstępie należy zauważyć, że o ile pytanie drugie zostało formalnie zadane na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, o tyle z postanowienia odsyłającego wynika, że poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w sposób ogólny do ustalenia, czy w przypadku gdy niemożliwe byłoby dokonanie przez niego wykładni rozpatrywanych w postępowaniu głównym przepisów krajowych zgodnej z wymogiem proporcjonalności kar przewidzianym w art. 20 dyrektywy 2014/67, powinien on odstąpić od stosowania tych przepisów w całości, czy też może je uzupełnić, tak by nałożyć proporcjonalne sankcje.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy zatem uznać, że poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na organy krajowe obowiązek odstąpienia od stosowania w całości przepisów krajowych sprzecznych z wymogiem proporcjonalności kar przewidzianym w art. 20 dyrektywy 2014/67, czy też oznacza ona, że owe organy krajowe powinny odstąpić od stosowania takiego uregulowania wyłącznie w zakresie niezbędnym do umożliwienia nałożenia proporcjonalnych sankcji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy przypomnieć, że w celu zapewnienia skuteczności wszystkich przepisów prawa Unii zasada pierwszeństwa wymaga w szczególności, aby sądy krajowe interpretowały w możliwie najszerszym zakresie swoje prawo wewnętrzne w sposób zgodny z prawem Unii (wyrok z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 57).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Obowiązek dokonywania wykładni zgodnej prawa krajowego podlega jednak pewnym ograniczeniom, a w szczególności nie może on służyć jako podstawa do dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem (wyrok z dnia 6 października 2021 r., Sumal, C‑882/19, EU:C:2021:800, pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy również przypomnieć, że zasada pierwszeństwa wymaga od sądu krajowego, do którego kompetencji należy stosowanie przepisów prawa Unii, by – w razie niemożności dokonania wykładni uregulowania krajowego w sposób zgodny z wymogami określonymi w prawie Unii – zapewnił pełną skuteczność wymogów tego prawa w zawisłym przed nim sporze, w razie konieczności odstępując z własnej inicjatywy od stosowania wszelkich przepisów lub praktyk krajowych, także późniejszych, które są niezgodne z przepisem prawa Unii mającym bezpośrednią skuteczność, bez konieczności zwracania się o wcześniejsze uchylenie tego przepisu krajowego lub praktyki krajowej lub oczekiwania na ich uchylenie w drodze ustawodawczej lub w jakimkolwiek innym trybie ustrojowym (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 58, 61; a także z dnia 21 grudnia 2021 r., Euro Box Promotion i in., C‑357/19, C‑379/19, C‑547/19, C‑811/19 i C‑840/19, EU:C:2021:1034, pkt 252).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak wynika z analizy pytania pierwszego, wymóg proporcjonalności kar przewidziany w art. 20 dyrektywy 2014/67 spełnia przesłanki bezpośredniej skuteczności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym w sytuacji gdy jednostka powołuje się na ten wymóg przed sądem krajowym wobec państwa członkowskiego, które dokonało jego nieprawidłowej transpozycji, do tego sądu należy zapewnienie pełnej skuteczności tego wymogu, a w braku możliwości dokonania wykładni przepisów krajowych zgodnej z tym wymogiem – odstąpienie z własnej inicjatywy od stosowania przepisów krajowych, które są z nim niezgodne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszym przypadku z pkt 32–41 postanowienia z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑645/18, niepublikowanego, EU:C:2019:1108) wynika, że choć przepisy krajowe takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym są odpowiednie do realizacji zamierzonych uzasadnionych celów, to wykraczają one poza to, co jest konieczne do realizacji tych celów, ze względu na połączenie różnych ich cech, a w szczególności nieograniczoną żądnym pułapem kumulację grzywien, które nie mogą być niższe od z góry określonej kwoty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak przypomnieć, że cechy takie, rozpatrywane oddzielnie, niekoniecznie naruszają ten wymóg. Otóż Trybunał orzekł w pkt 35 tego postanowienia, że przepisy przewidujące sankcje finansowe w kwocie, która zmienia się w zależności od liczby pracowników, których dotyczy brak przestrzegania określonych obowiązków w dziedzinie prawa pracy, nie są jako takie nieproporcjonalne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W celu zapewnienia pełnej skuteczności wymogu proporcjonalności kar przewidzianego w art. 20 dyrektywy 2014/67 sąd krajowy rozpatrujący skargę na karę nałożoną na podstawie przepisów krajowych mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie tej dyrektywy jest zatem zobowiązany do odstąpienia od stosowania części uregulowania krajowego, z której wynika nieproporcjonalny charakter kar, w taki sposób, aby doprowadzić do ustalenia proporcjonalnych sankcji, które pozostaną jednocześnie skuteczne i odstraszające.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak bowiem przypomniano w pkt 40 niniejszego wyroku, o ile Trybunał orzekł, że niektóre sposoby ustalania wysokości grzywien nałożonych na LSD‑BG nie były zgodne z art. 20 dyrektywy 2014/67, o tyle nie zakwestionował on przewidzianej w tym przepisie zasady, zgodnie z którą należy karać za naruszenie przepisów krajowych przyjętych na podstawie tej dyrektywy, podkreślając w pkt 32 postanowienia z dnia 19 grudnia 2019 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg‑Fürstenfeld (C‑645/18, niepublikowanego, EU:C:2019:1108), że rozpatrywane przepisy krajowe były odpowiednie w odniesieniu do realizacji zamierzonych w tej dyrektywie celów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zatem w takiej sytuacji, aby zapewnić pełne stosowanie wymogu proporcjonalności kar przewidzianego w art. 20 tej dyrektywy, wystarczy odstąpić od stosowania przepisów krajowych jedynie w zakresie, w jakim stoją one na przeszkodzie nałożeniu proporcjonalnych sankcji, w celu zagwarantowania, by sankcje nałożone na daną osobę były zgodne z tym wymogiem.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy też wyjaśnić, w świetle zastrzeżeń wyrażonych przez rządy czeski i polski, że takiej wykładni nie podważają zasady pewności prawa, ustawowej określoności czynów zabronionych i kar oraz równego traktowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności, co się tyczy zasady pewności prawa, wymaga ona w szczególności, by uregulowanie było jasne i precyzyjne, tak aby podlegające mu podmioty mogły ustalić w sposób jednoznaczny swoje prawa i obowiązki oraz podjąć w związku z tym odpowiednie kroki (wyrok z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 161 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, ustanowiona w art. 49 ust. 1 karty praw podstawowych i stanowiąca, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, szczególny wyraz ogólnej zasady pewności prawa, oznacza w szczególności, że ustawa powinna jasno określać naruszenia i grożące za nie kary (zob. podobnie wyrok z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 162 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto o ile zasada niedziałania prawa karnego wstecz, która jest nieodłączną cechą zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, sprzeciwia się w szczególności temu, aby sąd mógł w toku postępowania karnego zaostrzyć reżim odpowiedzialności karnej osób, wobec których toczy się takie postępowanie (zob. podobnie wyrok z dnia 5 grudnia 2017 r., M.A.S. i M.B., C‑42/17, EU:C:2017:936, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo), o tyle nie sprzeciwia się ona stosowaniu wobec nich kar łagodniejszych.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że krajowy system sankcji rozpatrywany w postępowaniu głównym określa naruszenia w dziedzinie prawa pracy dotyczące nieprzestrzegania obowiązków związanych z deklarowaniem pracowników i przechowywaniem dokumentów płacowych oraz przewiduje kary za te naruszenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście przestrzeganie wymogu proporcjonalności kar ustanowionego w art. 20 dyrektywy 2014/67 sprawia jedynie, że sąd ten złagodzi surowość sankcji, jakie mogą zostać nałożone.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem okoliczność, że w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym nałożona sankcja będzie mniej surowa od sankcji przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, a to ze względu na częściowy brak zastosowania tego uregulowania na podstawie tego wymogu, nie może być uznana za naruszenie zasad pewności prawa, ustawowej określoności czynów zabronionych i kar oraz niedziałania prawa karnego wstecz.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W każdym razie o ile w celu zapewnienia poszanowania wymogu proporcjonalności kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie dyrektywy 2014/67 organ krajowy może przy nakładaniu takiej sankcji odstąpić od stosowania niektórych elementów uregulowania krajowego dotyczącego tych sankcji, o tyle nałożona w ten sposób kara będzie nadal sankcją na podstawie tego uregulowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym nawet jeżeli okoliczność, iż organ krajowy powinien usunąć część tego uregulowania krajowego, może wprowadzać pewną dwuznaczność co do norm prawnych mających zastosowanie do tych naruszeń, nie narusza ona zasad pewności prawa i ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, równość wobec prawa, o której mowa w art. 20 karty praw podstawowych, stanowi zasadę ogólną prawa Unii, która wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest uzasadnione w sposób obiektywny [wyrok z dnia 2 września 2021 r., X/Państwo belgijskie (Prawo pobytu w przypadku przemocy domowej), C‑930/19, EU:C:2021:657, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Obowiązujący dla celów ustalenia, czy ma miejsce naruszenie zasady równego traktowania, wymóg występowania porównywalnych sytuacji należy oceniać z uwzględnieniem całościowej charakterystyki tych sytuacji [wyrok z dnia 2 września 2021 r., X/Państwo belgijskie (Prawo pobytu w przypadku przemocy domowej), C‑930/19, EU:C:2021:657, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponieważ zaś wymóg proporcjonalności przewidziany w art. 20 dyrektywy 2014/67 pociąga za sobą ograniczenie sankcji, którego powinny przestrzegać wszystkie organy krajowe odpowiedzialne za stosowanie tego wymogu w ramach swoich kompetencji, a jednocześnie pozwala tym organom na nałożenie różnych kar w zależności od wagi naruszenia na podstawie właściwych przepisów krajowych, nie można uznać, że taki wymóg narusza zasadę równego traktowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle powyższego odpowiedź na pytanie drugie powinna brzmieć następująco: zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na organy krajowe obowiązek odstąpienia od stosowania przepisów krajowych, które są w części sprzeczne z wymogiem proporcjonalności kar przewidzianym w art. 20 dyrektywy 2014/67, wyłącznie w zakresie niezbędnym do umożliwienia zastosowania proporcjonalnych sankcji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie kosztów</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-109" title="page-1">
      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”), w zakresie, w jakim wymaga on, aby kary, o których w nim mowa, były proporcjonalne, jest bezpośrednio skuteczny i może być powoływany przez jednostki przed sądami krajowymi przeciwko państwu członkowskiemu, które dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na organy krajowe obowiązek odstąpienia od stosowania przepisów krajowych, które są w części sprzeczne z wymogiem proporcjonalności kar przewidzianym w art. 20 dyrektywy 2014/67, wyłącznie w zakresie niezbędnym do umożliwienia nałożenia proporcjonalnych sankcji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-112" title="page-1">
<span class="signatory">Podpisy</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Język postępowania: niemiecki.</p>
</body>
</html>
