<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
  <head>
    <title>2017-07-201707C0224-00-TRA-DOC-PL-ARRET-C-0193-16-201705460-07_01</title>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="16/08/2017 10:37:47" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="qHuYGyVoBf5Jb+iy0G52v9qv81VzrFHvo0Gd7PlovZhFdNdq31fVu3or7VjPxhNbFZC/wzQAseUG9N3fgbX9T7WqODla9tV0ikn2XAaLFSjiEm061wtBP+qEBTsXDQJ6u+40o92jrmvGrQyw4K19f6FeSrWpU8fJIqDPxvD8vKM=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="bgk" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0193" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2016" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="bgk" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 03/07/2017 14:28:32" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="d6a6a26a579441e9a880dc71c37a2388" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0193" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId26" style="first"/>
      <div id="rId22" style="even">WYROK Z DNIA 13.7.2017 R. – SPRAWA C‑193/16</div>
      <div id="rId23" style="default">E</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      z dnia 13 lipca 2017 r. (<span class="note">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)*
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi – Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego – Wydalenie ze względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego – Zachowanie stanowiące rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa – Zagrożenie rzeczywiste i aktualne – Pojęcie – Obywatel Unii zamieszkujący w przyjmującym państwie członkowskim, w którym odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną za popełnienie kolejnych przestępstw niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      W sprawie C‑193/16
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (sąd najwyższy Kraju Basków, Hiszpania) postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 kwietnia 2016 r., w postępowaniu:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      E
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Subdelegación del Gobierno en Álava,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-9" title="page-1">
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      w składzie: L. Bay Larsen, prezes izby, M. Vilaras (sprawozdawca), J. Malenovský, M. Safjan i D. Šváby, sędziowie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      sekretarz: A. Calot Escobar,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      rozważywszy uwagi przedstawione:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu hiszpańskiego przez V. Ester Casas, działającą w charakterze pełnomocnika,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu belgijskiego przez C. Pochet oraz L. Van den Broeck, działające w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu niemieckiego przez K. Stranz i T. Henzego, działających w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu estońskiego przez K. Kraavi-Käerdi, działającą w charakterze pełnomocnika,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu austriackiego przez G. Eberharda, działającego w charakterze pełnomocnika,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez S. Brandon oraz C. Crane, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez B. Laska, barrister,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">w imieniu Komisji Europejskiej przez E. Montaguti oraz I. Martínez del Peral, działające w charakterze pełnomocników,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-22" title="page-1">
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-23" title="page-1">
      wydaje następujący
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-24" title="page-1">
      Wyrok
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 27 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5, s. 46).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy E a Subdelegación del Gobierno en Álava (delegaturą rządu w Álavie, Hiszpania) dotyczącego wydanej przez tę ostatnią decyzji o wydaleniu E z terytorium Królestwa Hiszpanii oraz o zakazie wjazdu przez okres dziesięciu lat – ze względów bezpieczeństwa publicznego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ramy prawne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo Unii</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38 stanowi, co następuje:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-30" title="page-2">
      „1. Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodę przemieszczania się i pobytu obywateli Unii i członków ich rodziny, bez względu na przynależność państwową, kierując się względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Na względy te nie można się powoływać do celów gospodarczych.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-31" title="page-2">
      2. Środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw do podjęcia takich środków.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-2">
      Indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 28 ust. 3 rzeczonej dyrektywy ma następujące brzmienie:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-34" title="page-2">
      „Decyzja o wydaleniu nie może zostać podjęta wobec obywateli Unii, z wyjątkiem decyzji uzasadnionej nadrzędnymi względami bezpieczeństwa publicznego określonymi przez państwa członkowskie, jeżeli:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-35" title="page-2">
      a) zamieszkiwali oni w przyjmującym państwie członkowskim przez poprzednie dziesięć lat; lub
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-36" title="page-2">
      b) są nieletni, z wyjątkiem przypadków, w których wydalenie jest konieczne ze względu na dobro dziecka zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r.”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 33 wspomnianej dyrektywy przewiduje:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-38" title="page-2">
      „1. Zarządzenia o wydaleniu mogą być tylko wydawane przez przyjmujące państwo członkowskie jako kara lub konsekwencja prawna kary pozbawienia wolności, jeżeli są spełnione warunki art. 27 […].
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-39" title="page-3">
      2. Jeżeli zarządzenie o wydaleniu, przewidziane w ust. 1, zostaje wykonane po upływie okresu dłuższego niż dwa lata od jego wydania, państwo członkowskie sprawdza, czy dana osoba stanowi obecnie i rzeczywiście zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego i ocenia, czy nastąpiły jakiekolwiek zasadnicze zmiany okoliczności od momentu wydania zarządzenia o wydaleniu”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Prawo hiszpańskie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 10 ust. 1 real decreto 240/2007, sobre entrada, libre circulación y residencia en España de ciudadanos de los Estados miembros de la Unión Europea y de otros Estados parte en el Acuerdo sobre el Espacio Económico Europeo (dekretu królewskiego nr 240/2007 w sprawie wjazdu, swobodnego przemieszczania się i pobytu w Hiszpanii obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i innych państw będących stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym) z dnia 16 lutego 2007 r. (BOE nr 51 z dnia 28 lutego 2007 r., s. 8558, zwanego dalej „dekretem królewskim nr 240/2007”) stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-42" title="page-3">
      „Prawo stałego pobytu przysługuje obywatelom państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz członkom rodziny, którzy nie są obywatelami jednego z wymienionych państw, którzy zamieszkują legalnie w Hiszpanii przez nieprzerwany okres pięciu lat. Prawo to nie podlega warunkom przewidzianym w rozdziale III niniejszego dekretu królewskiego.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-43" title="page-3">
      […]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 15 dekretu królewskiego nr 240/2007 stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-45" title="page-3">
      „1. Jeżeli wymagają tego względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, można zastosować wobec obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub wobec członków ich rodziny następujące środki:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-46" title="page-3">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-47" title="page-3">
      c) nakaz wydalenia lub zawrócenie na granicy terytorium hiszpańskiego.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-48" title="page-3">
      Decyzję o wydaleniu obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub członków ich rodzin niezależnie od posiadanego przez nich obywatelstwa, którzy uzyskali prawo stałego pobytu w Hiszpanii, można wydać wyłącznie wtedy, gdy istnieją poważne względy porządku publicznego lub zdrowia publicznego. Przed podjęciem stosownej decyzji uwzględnia się długość pobytu i integrację społeczną i kulturalną zainteresowanego w Hiszpanii, jego wiek, stan zdrowia, sytuację rodzinną i ekonomiczną oraz stopień jego więzi z krajem pochodzenia.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-49" title="page-3">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-50" title="page-4">
      4. W wypadkach gdy decyzja o wydaleniu zostaje wykonana po upływie okresu dłuższego niż dwa lata od jej wydania, właściwe organy sprawdzą i ocenią ewentualne zmiany okoliczności, jakie mogły nastąpić od chwili wydania decyzji o wydaleniu, jak również rzeczywisty charakter zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego ze strony zainteresowanego.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-51" title="page-4">
      5. Stosowanie jednego ze środków przewidzianych w ust. 1–4 odbywa się z uwzględnieniem następujących kryteriów:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-52" title="page-4">
      a) stosowany jest zgodnie z przepisami ustawowymi regulującymi kwestie porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz z obowiązującymi w tej dziedzinie przepisami wykonawczymi;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-53" title="page-4">
      b) może zostać uchylony z urzędu lub na wniosek strony, jeżeli ustaną powody uzasadniające jego zastosowanie;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-54" title="page-4">
      c) nie może zostać zastosowany dla celów gospodarczych;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-55" title="page-4">
      d) zastosowanie środka ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego powinno być uzasadnione wyłącznie osobistym zachowaniem osoby, wobec której jest stosowany, a zachowanie to w każdym razie powinno stanowić rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, oceniane przez organ właściwy do wydania decyzji na podstawie informacji uzyskanych od działających w sprawie jednostek policji, prokuratury lub sądów. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw do podjęcia takich środków.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-56" title="page-4">
      […]”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">E jest obywatelem włoskim. W dniu 14 kwietnia 2003 r. został zarejestrowany jako obywatel Unii zamieszkały w Hiszpanii.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 13 listopada 2013 r. delegatura rządu w Álavie wydała na podstawie art. 15 ust. 1 lit. c) dekretu królewskiego nr 240/2007 decyzję o wydaleniu E z terytorium Królestwa Hiszpanii (zwaną dalej „decyzją o wydaleniu”) z zakazem wjazdu przez dziesięć lat. Powodem tej decyzji był fakt, że E został trzema prawomocnymi wyrokami skazany na dwanaście lat pozbawienia wolności za kolejne przestępstwa uznawane za niegodziwe traktowanie dzieci w celach seksualnych. Karę odbywał w ośrodku penitencjarnym.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">E zaskarżył tę decyzję do Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 3 de Vitoria-Gasteiz (sądu administracyjnego szczebla prowincji nr 3 w Vitoria-Gasteiz, Hiszpania). W dniu 12 września 2014 r. sąd ten oddalił skargę, uznawszy, że decyzja o wydaleniu została należycie uzasadniona, w szczególności w świetle opinii psychologicznej sporządzonej w ośrodku penitencjarnym, a także w świetle sytuacji rodzinnej i ekonomicznej zainteresowanego w przyjmującym państwie członkowskim.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">E wniósł apelację od tego ostatniego orzeczenia do sądu odsyłającego. Podniósł on w szczególności, że od sześciu lat przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa kary wymierzone mu za przestępstwa niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. W jego przekonaniu okoliczności te nie pozwalają na uznanie, że w dniu wydania decyzji o wydaleniu stanowił rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający uważa, że zachowanie E jest wystarczająco poważne, by uznać je za „zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego”. Ma on jednak wątpliwości, czy E stanowi zagrożenie rzeczywiste i aktualne, skoro pozostaje on w zakładzie karnym i pozostaje mu jeszcze do odbycia znaczna część kary.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Sąd odsyłający zastanawia się również nad zgodnością decyzji o wydaleniu z art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (sąd najwyższy Kraju Basków, Hiszpania) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-65" title="page-5">
      „Czy wnoszący apelację, skazany na karę dwunastu lat pozbawienia wolności za popełnienie kolejnych przestępstw niegodziwego traktowania dzieci, stanowi rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla porządku publicznego w świetle art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38, jeżeli uwzględnić fakt, że przebywa on w zakładzie karnym i po odbyciu lat sześciu pozostaje mu do odbycia jeszcze kilka lat, zanim zostanie zwolniony?”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pytania prejudycjalnego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 27 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w chwili wydania decyzji o wydaleniu dana osoba przebywa w zakładzie karnym bez szansy na zwolnienie w bliskiej przyszłości, wyklucza zagrożenie o rzeczywistym i aktualnym charakterze dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa przyjmującego państwa członkowskiego, jakie stanowiłoby ewentualnie zachowanie tej osoby.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tytułem wstępu należy przypomnieć, że prawo pobytu w Unii obywateli Unii nie jest bezwarunkowe, lecz przyznane jest z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków przewidzianych w traktacie oraz przepisach przyjętych w celu jego wykonania (zob. w szczególności wyroki: z dnia 10 lipca 2008 r., Jipa, C‑33/07, EU:C:2008:396, pkt 21; z dnia 13 września 2016 r., Rendón Marín, C‑165/14, EU:C:2016:675, pkt 55).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tej kwestii trzeba zauważyć, że ograniczenia prawa pobytu wynikają w szczególności z art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38, który zezwala państwom członkowskim na ograniczenie prawa pobytu obywateli Unii lub członków ich rodzin, niezależnie od ich obywatelstwa, między innymi ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 lipca 2008 r., Jipa, C‑33/07, EU:C:2008:396, pkt 22; z dnia 13 września 2016 r., Rendón Marín, C‑165/14, EU:C:2016:675, pkt 57).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wyjątek porządku publicznego stanowi odstępstwo od prawa pobytu obywateli Unii i członków ich rodzin, który należy interpretować ściśle i którego zakres nie może być ustalany jednostronnie przez każde państwo członkowskie (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 grudnia 1974 r., van Duyn, 41/74, EU:C:1974:133, pkt 18; z dnia 27 października 1977 r., Bouchereau, 30/77, EU:C:1977:172, pkt 33; z dnia 29 kwietnia 2004 r., Orfanopoulos i Oliveri, C‑482/01 i C‑493/01, EU:C:2004:262, pkt 65; a także z dnia 13 września 2016 r., Rendón Marín, C‑165/14, EU:C:2016:675, pkt 58).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak wynika z art. 27 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2004/38, aby środki ograniczające prawo pobytu obywateli Unii lub członków ich rodziny, w szczególności zastosowane ze względów porządku publicznego, były uzasadnione, muszą być one zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby (wyrok z dnia 13 września 2016 r., Rendón Marín, C‑165/14, EU:C:2016:675, pkt 59).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tej kwestii należy wskazać, że zgodnie z art. 83 ust. 1 TFUE seksualne wykorzystywanie dzieci należy do dziedzin szczególnie poważnej przestępczości o wymiarze transgranicznym, w których przewidziana jest ingerencja prawodawcy Unii. W związku z tym państwa członkowskie mają prawo uznać, że przestępstwa takie jak wymienione w art. 83 ust. 1 akapit drugi TFUE stanowią szczególnie poważne naruszenie jednego z podstawowych interesów społeczeństwa, których ryzyko powtórzenia stwarza bezpośrednie zagrożenie spokoju i fizycznego bezpieczeństwa ludności, a tym samym może mieścić się w pojęciu „nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego”, co może stanowić uzasadnienie wydalenia na podstawie art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38 – pod warunkiem że sposób popełnienia takich przestępstw wykazuje cechy szczególnie poważne, co ustalić powinien sąd odsyłający poprzez indywidualne zbadanie przypadku, jaki ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie (zob. podobnie wyrok z dnia 22 maja 2012 r., I, C‑348/09, EU:C:2012:300, pkt 33).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jednak ewentualne stwierdzenie przez sąd odsyłający – zgodnie z wartościami przyświecającymi porządkowi prawnemu jego państwa członkowskiego – że przestępstwa tego rodzaju, jak popełnione przez E, stanowią takie zagrożenie, nie musi koniecznie prowadzić do wydalenia danej osoby (zob. analogicznie wyrok z dnia 22 maja 2012 r., I, C‑348/09, EU:C:2012:300, pkt 29).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38 jednoznacznie bowiem wynika, że środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego powinny opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto art. 27 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy uzależnia każde wydalenie od tego, by takie zachowanie stanowiło rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa lub przyjmującego państwa członkowskiego, co na ogół oznacza, że osoba, której sprawa dotyczy, ma skłonności do kontynuowania takiego zachowania w przyszłości (wyrok z dnia 22 maja 2012 r., I, C‑348/09, EU:C:2012:300, pkt 30).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem nie sposób uznać, że okoliczność, iż w chwili wydania decyzji o wydaleniu osoba, wobec której została ona wydana, przebywa w zakładzie karnym bez widoków na zwolnienie przed upływem kilku lat, odnosi się do indywidualnego zachowania danej osoby.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy ponadto zauważyć, że art. 33 ust. 1 dyrektywy 2004/38 przewiduje, że państwo członkowskie ma możliwość – z poszanowaniem w szczególności wymogów wynikających z art. 27 tej dyrektywy – zastosowania środka wydaleniowego jako konsekwencji kary pozbawienia wolności. Prawodawca Unii wyraźnie zatem przewidział możliwość zastosowania przez państwa członkowskie środka wydaleniowego wobec osoby skazanej na karę pozbawienia wolności w razie wykazania, że jej zachowanie stanowi rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa tego państwa członkowskiego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy ponadto zauważyć, że Trybunał rozpoznawał już pytania prejudycjalne dotyczące wykładni dyrektywy 2004/38 skierowane do niego w sprawach dotyczących osoby skazanej na karę pozbawienia wolności i wymagających zbadania warunków, w jakich zachowanie takiej osoby może być uznane za zachowanie uzasadniające zastosowanie wobec niej takiego środka (zob. wyroki: z dnia 23 listopada 2010 r., Tsakouridis, C‑145/09, EU:C:2010:708; a także z dnia 22 maja 2012 r., I, C‑348/09, EU:C:2012:300).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle ogółu powyższych rozważań na przedłożone pytanie należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 27 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w chwili wydania decyzji o wydaleniu dana osoba przebywa w zakładzie karnym bez szansy na zwolnienie w bliskiej przyszłości, nie wyklucza, by jej zachowanie ewentualnie stanowiło dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa przyjmującego państwa członkowskiego zagrożenie o rzeczywistym i aktualnym charakterze.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie kosztów</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-82" title="page-8">
      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-83" title="page-8">
      Artykuł 27 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, że w chwili wydania decyzji o wydaleniu dana osoba przebywa w zakładzie karnym bez szansy na zwolnienie w bliskiej przyszłości, nie wyklucza, by jej zachowanie ewentualnie stanowiło dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa przyjmującego państwa członkowskiego zagrożenie o rzeczywistym i aktualnym charakterze.
    </p>
    <p class="C77Signatures" id="para-84" title="page-8">
      Podpisy
    </p>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note">(<span class="note">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>)*Język postępowania: hiszpański.</p>
</body>
</html>
