<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-09-202609T102202401200-00-TRA-DOC-PL-ARRET-T-0120-24-202606862-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="true" name="ParExtraits_2021"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="pl-PL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="1" name="EP_Mention"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="06-10-26 08:00:39" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="Publication intégrale au Rec ou RecFP, mention Rec" name="Mention"/>
    <meta content="pl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="D9JuS0drY10mvpExGob86s5b0cyipoaWmew+rqCfy2xOzM4/BjK5kPYwOMbUCoLVlTJ36R3qY432brzwzfzHm50tUnyNUqJP6mrLiKh+TorvRe0k5KP3i9sCbtvgHdWLzAWh+Wu+9tK7bLKQLHtSfoDpVavn0GtWua7X21P31eQ=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GendocTemplateSubType"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="svc_wsgendoc" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="10, 3, 0, 1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Tag"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="86914e54-77cb-48f7-b354-91ee7426b397" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0120" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2024" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="PL" name="Langue"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_green" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_T" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 28-07-26 16:03:53" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2026-09-09T08:06:01Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="Normal" name="Version"/>
    <meta content="T" name="Juridiction"/>
    <meta content="e710a0e259744c849ea218a78bbb4c87" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0120" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RD" name="NatureAff"/>
    <meta content="RD" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="T" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId25" style="first"/>
      <div id="rId21" style="even">Wyrok z dnia 2.9.2026 r. – Sprawa T‑120/24</div>
      <div id="rId22" style="default">Global Legal Action Network i CAN-Europe/Komisja</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      WYROK SĄDU (dziewiąta izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      z dnia 2 września 2026 r. (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      Środowisko – Rozporządzenie (UE) 2018/842 – Roczne redukcje emisji gazów cieplarnianych – Przegląd rocznych limitów emisji gazów cieplarnianych państw członkowskich na lata 2023–2030 – Decyzja wykonawcza (UE) 2023/1319 – Odrzucenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Konwencja z Aarhus – Podstawy wewnętrznej procedury odwoławczej skierowane przeciwko rozporządzeniom (UE) 2021/1119 i (UE) 2023/857 w sprawie ustanowienia unijnych celów redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. – Uprawnienia wykonawcze Komisji – Artykuł 291 ust. 2 TFUE – Podstawy wewnętrznej procedury odwoławczej skierowane przeciwko ocenie skutków – Inicjatywa ustawodawcza
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      W sprawie T‑120/24
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      Global Legal Action Network, z siedzibą w Galway (Irlandia),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      Climate Action Network Europe (CAN-Europe), z siedzibą w Brukseli (Belgia),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      które reprezentowali H. Leith, barrister, A. Kelly-Desmond oraz R. Wall, solicitors,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-8" title="page-1">
      strona skarżąca,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-9" title="page-1">
      przeciwko
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      Komisji Europejskiej, którą reprezentowali D. Milanowska, G. Wils oraz B. De Meester, w charakterze pełnomocników,
    </p>
    <p class="C72Alineadroite" id="para-11" title="page-1">
      strona pozwana,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-12" title="page-1">
      SĄD (dziewiąta izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      w składzie podczas narady: L. Truchot, prezes (sprawozdawca), H. Kanninen, P. Nihoul, M. Sampol Pucurull i T. Perišin, sędziowie,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-14" title="page-1">
      sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-16" title="page-1">
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 września 2025 r.,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-1">
      wydaje następujący
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-18" title="page-1">
      Wyrok
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżące, Global Legal Action Network i Climate Action Network Europe (CAN-Europe), wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Ares(2023) 8595389 z dnia 14 grudnia 2023 r., którą Komisja oddaliła ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2023/1319 z dnia 28 czerwca 2023 r. zmieniającej decyzję wykonawczą (UE) 2020/2126 w celu przeglądu rocznych limitów emisji państw członkowskich na lata 2023–2030 (Dz.U. 2023, L 163, s. 9) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ramy prawne sporu</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i pierwszego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 40 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 9 maja 1992 r. w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone) przyjęto Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (Dz.U. 1994, L 33, s. 13, zwaną dalej „UNFCCC”), której celem jest ustabilizowanie koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny. W dniu 11 grudnia 1997 r. strony tej konwencji ramowej przyjęły na jej podstawie protokół z Kioto do UNFCCC (Dz.U. 2002, L 130, s. 4).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na podstawie UNFCCC i protokołu z Kioto do tej konwencji Rada Europejska w konkluzjach z dni 23 i 24 października 2014 r. zatwierdziła ramy działania dla polityki Unii Europejskiej w zakresie klimatu i energii do 2030 r. Ramy te wyznaczyły wiążący cel ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w Unii o co najmniej 40 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie porozumienia paryskiego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na zakończenie 21. konferencji, która odbyła się w Paryżu (Francja) w dniach od 30 listopada do 12 grudnia 2015 r., strony UNFCCC przyjęły w celu wzmocnienia globalnej reakcji na zmiany klimatu porozumienie paryskie (Dz.U. 2016, L 282, s. 4).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Porozumienie paryskie zgodnie z jego art. 2 ust. 1 lit. a) dąży do intensyfikacji globalnej odpowiedzi na zagrożenie związane ze zmianami klimatu, w szczególności poprzez ograniczenie wzrostu średniej temperatury globalnej do poziomu znacznie niższego niż 2 °C powyżej poziomu przedindustrialnego oraz podejmowanie wysiłków mających na celu ograniczenie wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomu przedindustrialnego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto art. 3 porozumienia paryskiego przewiduje, że:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-2">
      „Jako ustalony na poziomie krajowym wkład w globalne działania w reakcji na zmiany klimatu, wszystkie strony mają podjąć i zakomunikować ambitne działania określone w artykułach 4, 7, 9, 10, 11 i 13 z myślą o osiągnięciu celu niniejszego porozumienia, określonego w artykule 2. Wysiłki stron mają zwiększać się z upływem czasu, przy czym uznaje się potrzebę wsparcia stron będących państwami rozwijającymi się, żeby zapewnić skuteczne wdrażanie niniejszego porozumienia”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Porozumienie paryskie zostało podpisane przez Unię Europejską w dniu 22 kwietnia 2016 r. zgodnie z decyzją Rady Unii Europejskiej (UE) 2016/590 z dnia 11 kwietnia 2016 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego w ramach UNFCCC (Dz.U. 2016, L 103, s. 1), a następnie zatwierdzone zgodnie z decyzją Rady (UE) 2016/1841 z dnia 5 października 2016 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia paryskiego przyjętego na mocy UNFCCC (Dz.U. 2016, L 282, s. 1). Weszło ono w życie w dniu 4 listopada 2016 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">C.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie rozporządzenia (UE) 2018/842, pierwszego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 30 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 2005 r. oraz decyzji wykonawczej 2020/2126</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 30 maja 2018 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2018/842 w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. 2018, L 156, s. 26).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z jego art. 1 i zgodnie z celem, o którym mowa w pkt 3 powyżej, w rozporządzeniu 2018/842 ustanowiono obowiązki państw członkowskich w odniesieniu do ich minimalnych wkładów w latach 2021–2030 na rzecz realizacji celu Unii polegającego na redukcji jej emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o 30 % w porównaniu z poziomami z 2005 r. w sektorach wymienionych w art. 2 tego rozporządzenia oraz przyczynienia się do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego. Ustanowiono w nim także przepisy dotyczące ustalania rocznych limitów emisji gazów cieplarnianych (zwanych dalej „rocznymi limitami emisji”) oraz oceny postępów państw członkowskich w zakresie realizacji ich minimalnych wkładów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842 przewiduje przyjęcie przez Komisję aktów wykonawczych określających roczne limity emisji dla każdego państwa członkowskiego na lata 2021–2030 wyrażone w tonach ekwiwalentu CO2.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stąd w dniu 16 grudnia 2020 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą (UE) 2020/2126 w sprawie ustalenia rocznych limitów emisji państw członkowskich na lata 2021–2030 zgodnie z rozporządzeniem 2018/842 (Dz.U. 2020, L 426, s. 58).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">D.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie komunikatu i oceny skutków Komisji z dnia 17 września 2020 r., europejskiego prawa o klimacie i drugiego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 17 września 2020 r. Komisja przyjęła komunikat do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów COM(2020) 562 final, zatytułowany „Ambitniejszy cel klimatyczny Europy do 2030 r. – Inwestowanie w przyszłość neutralną dla klimatu z korzyścią dla obywateli” (zwany dalej „komunikatem z dnia 17 września 2020 r.”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W komunikacie z dnia 17 września 2020 r. i zgodnie z jego dokumentem roboczym – ocena skutków SWD(2020) 176 final z dnia 17 września 2020 r., towarzyszącym temu komunikatowi (zwanym dalej „oceną skutków z dnia 17 września 2020 r.”), Komisja wskazała, że obowiązujące wówczas ramy polityczne i regulacyjne nie umożliwiały Unii wypełnienia zobowiązań podjętych w ramach porozumienia paryskiego, i zaproponowała zmianę jej ścieżki redukcji emisji gazów cieplarnianych w celu osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych netto we wszystkich sektorach gospodarki o 55 % do 2030 r. w porównaniu do poziomów z 1990 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 30 czerwca 2021 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2021/1119 w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Dz.U. 2021, L 243, s. 1, zwane dalej „europejskim prawem o klimacie”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z jego art. 1 Europejskie prawo o klimacie określa z jednej strony wiążący cel polegający na osiągnięciu neutralności klimatycznej w Unii do 2050 r. w dążeniu do osiągnięcia długoterminowego celu dotyczącego temperatury określonego w art. 2 ust. 1 lit. a) porozumienia paryskiego, a z drugiej strony wiążący cel Unii zakładający ograniczenie emisji netto gazów cieplarnianych w Unii do 2030 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stąd, zgodnie z propozycją Komisji zawartą w komunikacie z dnia 17 września 2020 r., art. 4 ust. 1 Europejskiego prawa o klimacie, dotyczący pośrednich celów klimatycznych Unii, przewiduje dla osiągnięcia celu neutralności klimatycznej do 2050 r. nowy wiążący cel klimatyczny na 2030 r., polegający na ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych netto w Unii o co najmniej 55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. (zwany dalej „drugim celem 2030/1990”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">E.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie rozporządzenia (UE) 2023/857, drugiego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 40 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 2005 r. oraz decyzji wykonawczej 2023/1319</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 19 kwietnia 2023 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły rozporządzenie (UE) 2023/857 zmieniające rozporządzenie 2018/842 oraz rozporządzenie (UE) 2018/1999 (Dz.U. 2023, L 111, s. 1).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z drugim celem 2030/1990 art. 1 rozporządzenia 2023/857 zmienił art. 1 rozporządzenia 2018/842, aby uwzględnić nowy cel Unii polegający na redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o 40 % w porównaniu z poziomami z 2005 r. w sektorach wymienionych w art. 2 tego rozporządzenia (zwany dalej „drugim celem 2030/2005”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na podstawie rozporządzenia 2018/842, zmienionego rozporządzeniem 2023/857, Komisja przyjęła w dniu 28 czerwca 2023 r. decyzję wykonawczą 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artykuł 1 decyzji wykonawczej 2023/1319 przewiduje, że załącznik II do decyzji wykonawczej 2020/2126 zastępuje się nowymi przepisami, które z jednej strony przejmują roczne limity emisji państw członkowskich uprzednio określone w decyzji wykonawczej 2020/2126 na lata 2021 i 2022, a z drugiej strony ustalają dla każdego państwa członkowskiego nowe roczne limity emisji w tonach ekwiwalentu CO2 na lata 2023–2025.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Okoliczności powstania sporu</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W dniu 23 sierpnia 2023 r. skarżące skierowały do Komisji wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczący decyzji wykonawczej 2023/1319 zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Unii (Dz.U. 2006, L 264, s. 13), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. (Dz.U. 2021, L 356, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem Aarhus”). W szczególności w pkt IV i V tego wniosku skarżące powołały się na uchybienia proceduralne i materialne wpływające negatywnie ich zdaniem na drugi cel 2030/1990 określony w Europejskim prawie o klimacie i wynikający z oceny skutków z dnia 17 września 2020 r., a także na decyzję wykonawczą 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. Komisja odrzuciła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, o którym mowa w pkt 21 powyżej, jako niedopuszczalny ze względu na to, że przekazanie uprawnień przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, na mocy którego przyjęła ona decyzję wykonawczą 2023/1319, miało charakter wiążący. W konsekwencji Komisja wskazała, że ma prawny obowiązek określenia rocznych limitów emisji w celu skutecznego wdrożenia tego rozporządzenia, nie dysponując przy tym politycznym ani strategicznym polem manewru. Ponadto Komisja uznała również za niedopuszczalne uzasadnienie pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, w którym skarżące skrytykowały ocenę skutków z dnia 17 września 2020 r. Posiłkowo Komisja wyjaśniła, że żadna z podstaw wewnętrznej procedury odwoławczej przedstawionych przez skarżące nie podważa zgodności z prawem decyzji wykonawczej 2023/1319, w związku z czym oddaliła ona również ich wniosek jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Żądania</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżące wnoszą do Sądu o:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">obciążenie Komisji kosztami postępowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja wnosi do Sądu o:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">oddalenie skargi;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">obciążenie skarżących kosztami postępowania.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Co do prawa</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie skargi skarżące podnoszą zasadniczo dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa w świetle art. 9 ust. 2 i 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2005, L 124, s. 1, zwanej dalej „konwencją z Aarhus”), art. 2 ust. 1 lit. f) i g) oraz art. 10 rozporządzenia Aarhus, a także błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja odrzuciła jako niedopuszczalne uzasadnienie pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, a drugi – naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie w zakresie, w jakim Komisja oddaliła wspomniany wniosek jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">A.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszeń prawa w odniesieniu do art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus, art. 2 ust. 1 lit. f) i g) oraz art. 10 rozporządzenia Aarhus, a także błędu w ocenie w zakresie, w jakim Komisja odrzuciła jako niedopuszczalne uzasadnienie pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie zarzutu pierwszego skarżące przywołują zasadniczo trzy części, z których pierwsza dotyczy naruszenia art. 2 ust. 1 lit. f) i g) oraz art. 10 rozporządzenia Aarhus, druga – naruszenia art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus, a trzecia – błędu w ocenie obarczającego analizę uzasadnienia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja podnosi, że argumentacja przedstawiona przez skarżące jest bezzasadna, a ponadto jest ona w części niedopuszczalna w wypadku części pierwszej i trzeciej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy przypomnieć uzasadnienie zaskarżonej decyzji dotyczące pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej przed zbadaniem części trzeciej niniejszego zarzutu, a następnie jego części drugiej i wreszcie pierwszej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącego pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na wstępie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja składa się z pisma Komisji i załącznika zatytułowanego „Ocena przez Komisję wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2023/1319 z dnia 28 czerwca 2023 r. zmieniającej decyzję wykonawczą (UE) 2020/2126 w celu przeglądu rocznych limitów emisji państw członkowskich na lata 2023–2030” (zwanego dalej „kwestionowaną oceną”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności w pkt 3.1 kwestionowanej oceny, zawierającym uwagi wstępne dotyczące niedopuszczalności argumentacji skarżących skierowanej przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., Komisja uznała, że uzasadnienie pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej przedstawione przeciwko wspomnianej ocenie skutków jest niedopuszczalne z trzech powodów. Po pierwsze, wskazała ona, że ponieważ drugi cel 2030/1990 określony w Europejskim prawie o klimacie wynikał z wniosków wspomnianej oceny skutków, istnieje istotny związek między decyzją wykonawczą 2023/1319 a tą oceną skutków, który wpisuje się w ramy inicjatywy ustawodawczej, wobec czego skarżące nie miały podstaw, by twierdzić, że podnoszony niewystarczający charakter celów redukcji emisji gazów cieplarnianych wymienionych w tej ocenie skutków stanowi uchybienie odrębne od niewystarczającego charakteru celów uwzględnionych w decyzji wykonawczej 2023/1319. Po drugie, uznała ona, że skarżące nie powołały się na uchybienia właściwe decyzji wykonawczej 2023/1319 interpretowanej w świetle rozporządzenia 2018/842, które stanowiło jej zdaniem prawo ochrony środowiska właściwe do celów oceny zgodności z prawem tej decyzji zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus. Po trzecie, ocena skutków z dnia 17 września 2020 r. stanowiła zdaniem Komisji dokument roboczy pozbawiony wiążącego skutku prawnego, w związku z czym nie miała ona charakteru aktu administracyjnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) wspomnianego rozporządzenia, a nawet gdyby przyjąć, że jest inaczej, zakwestionowanie oceny przez skarżące byłoby spóźnione ze względu na przekroczenie terminu ośmiu tygodni określonego w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności należy zauważyć, że w pkt 3.2 kwestionowanej oceny, dotyczącym uchybień proceduralnych i materialnych podniesionych przez skarżące przeciwko decyzji wykonawczej 2023/1319 rozpatrywanej odrębnie, Komisja odpowiedziała na pkt 94–96 ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w ten sposób, że upoważnienie przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, które stanowi podstawę prawną tej decyzji, ma charakter wiążący i nie zezwala tej instytucji na dokonanie wyboru z zakresu polityki lub polityki publicznej przy określaniu rocznych limitów emisji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja wyjaśniła również, że poziom ambicji w odniesieniu do unijnego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. w sektorach objętych rozporządzeniem 2018/842 i tym samym poziom wkładów państw członkowskich w osiągnięcie tego celu zostały określone przez współprawodawców w tym rozporządzeniu za pomocą metody obliczeniowej opartej na trajektoriach liniowych.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja wywnioskowała z tego, że określenie rocznych limitów emisji państw członkowskich jest równoznaczne z działaniem arytmetycznym, które powinna ona przeprowadzić w oparciu o przekazane przez te państwa dane inwentaryzacyjne i którego wynik został następnie sformalizowany w decyzji wykonawczej przyjętej w procedurze komitologii.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W wyniku tego rozumowania Komisja doszła do wniosku, że upoważnienie przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842 nie przyznaje jej żadnego uprawnienia do zrewidowania drugiego celu 2030/1990 określonego w art. 4 ust. 1 Europejskiego prawa o klimacie i że takie zrewidowanie wykracza poza uprawnienia wykonawcze, które Komisja posiada na podstawie art. 291 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wreszcie, w pkt 3.5 kwestionowanej oceny, który stanowi jej ogólny wniosek, Komisja przypomniała, że upoważnienie przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, na podstawie którego przyjęła ona decyzję wykonawczą 2023/1319, ma charakter wiążący dla określenia rocznych limitów emisji i nie zezwala jej na dokonanie wyboru z zakresu polityki lub polityki publicznej przy wdrażaniu tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stąd jedynie tytułem uzupełnienia Komisja oddaliła tę argumentację jako bezzasadną w pkt 3.4 kwestionowanej oceny, dotyczącym uchybień proceduralnych i materialnych podniesionych przez skarżące w pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do drugiego celu 2030/1990. W uwagach wstępnych wprowadzających ten punkt kwestionowanej oceny Komisja, po powołaniu się na podstawy niedopuszczalności przedstawione w pkt 3.1, wskazała bowiem, że wydaje jej się istotne zajęcie stanowiska w przedmiocie różnych argumentów podniesionych przez skarżące, biorąc pod uwagę fundamentalną rolę drugiego celu 2030/1990 dla polityk i ram prawnych Unii w dziedzinie klimatu, a także wkład Unii w wysiłki podejmowane na szczeblu światowym w zwalczaniu zmiany klimatu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez skarżące na poparcie zarzutu pierwszego ma na celu wyłącznie zakwestionowanie podstaw niedopuszczalności przypomnianych w pkt 30–35 powyżej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej błędu w ocenie obarczającego analizę uzasadnienia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżące wskazują, że wbrew temu, co twierdziła Komisja, nie zamierzały one zakwestionować drugiego celu 2030/1990 ani rozporządzenia 2018/842, ani oceny skutków z dnia 17 września 2020 r., lecz ograniczyły się do stwierdzenia, że szczegółowe badanie ram prawnych, na które składają się te elementy, było istotne dla uzasadnienia ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej i wykazania, że decyzja wykonawcza 2023/1319 była sprzeczna z prawem ochrony środowiska.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżące podnoszą zatem, że ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej był skierowany przeciwko decyzji wykonawczej 2023/1319, w związku z czym konkluzja, w której Komisja odrzuciła ten wniosek jako niedopuszczalny, wynika z oczywiście błędnej interpretacji ich argumentacji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja wyjaśnia, że argumentacja przedstawiona przez skarżące na poparcie trzeciej części zarzutu jest bezzasadna, a w każdym razie jest ona nowa, a zatem niedopuszczalna w świetle art. 84 regulaminu postępowania przed Sądem.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przed zbadaniem zasadności niniejszej części zarzutu należy wyjaśnić zakres kontroli sądowej, jaką powinien przeprowadzić Sąd, rozpatrując, tak jak w niniejszej sprawie, argumentację, zgodnie z którą instytucja, organ lub jednostka organizacyjna Unii, do których wpłynął wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, dokonały błędnej interpretacji lub przeinaczyły uzasadnienie tego wniosku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zakresu kontroli sądowej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na wstępie należy przypomnieć, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus przyznaje każdej organizacji pozarządowej spełniającej kryteria przewidziane w art. 11 tego rozporządzenia prawo do złożenia do instytucji, która przyjęła akt administracyjny, wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do tego aktu ze względu na to, że jest on sprzeczny z prawem ochrony środowiska (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2019 r., TestBioTech i in./Komisja, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, pkt 37).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym celu dla uściślenia w wymagany sposób podstaw wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z prawem ochrony środowiska wnioskujący o wszczęcie tej procedury jest zobowiązany wskazać okoliczności faktyczne lub argumenty prawne, które mogą uzasadniać wiarygodne, to znaczy istotne wątpliwości co do oceny dokonanej przez daną instytucję w akcie, którego dotyczy wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 września 2019 r., TestBioTech i in./Komisja, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, pkt 69; z dnia 18 października 2023 r., TestBioTech/Komisja, T‑605/21, niepublikowany, EU:T:2023:648, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie aktu administracyjnego zmierza więc do stwierdzenia podnoszonej niezgodności z prawem lub braku zasadności tego aktu. Wnioskodawca może następnie, zgodnie z art. 12 rozporządzenia Aarhus w związku z art. 10 tego rozporządzenia, wystąpić do sądu Unii, wnosząc skargę o stwierdzenie braku właściwości, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia traktatów lub jakiejkolwiek normy prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycia władzy w odniesieniu do decyzji odrzucającej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej (wyrok z dnia 12 września 2019 r., TestBioTech i in./Komisja, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, pkt 38; zob. także wyrok z dnia 18 października 2023 r., TestBioTech/Komisja, T‑605/21, niepublikowany, EU:T:2023:648, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych ramach zakres kontroli sądowej przeprowadzanej przez sąd Unii przy rozpatrywaniu skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 12 rozporządzenia Aarhus na decyzję w sprawie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej opartego na art. 10 tego rozporządzenia nie różni się od zakresu kontroli sądowej, jaką Sąd sprawuje nad zasadnością podstaw decyzji bezpośrednio zaskarżonych na podstawie art. 263 ust. 2 i 4 TFUE, gdy takie decyzje opierają się na złożonych ocenach o charakterze technicznym i naukowym (zob. wyrok z dnia 25 czerwca 2025 r., ClientEarth/Rada, T‑648/22, niepublikowany, EU:T:2025:631, pkt 105 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., TestBioTech i in./Komisja, T‑177/13, niepublikowany, EU:T:2016:736, pkt 81).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że gdy instytucja Unii ma dokonywać złożonych ocen, dysponuje ona szerokim zakresem uznania, z którego korzystanie podlega kontroli sądowej ograniczającej się do sprawdzenia, czy dany środek nie jest dotknięty oczywistym błędem, nadużyciem władzy lub czy właściwy organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługującego mu uznania (zob. wyrok z dnia 25 czerwca 2025 r., ClientEarth/Rada, T‑648/22, niepublikowany, EU:T:2025:631, pkt 106 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r., Włochy/Komisja, C‑372/97, EU:C:2004:234, pkt 83 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak przypomnieć, że w sytuacji gdy instytucjom Unii przysługują uprawnienia dyskrecjonalne, poszanowanie gwarancji przyznanych przez porządek prawny Unii w postępowaniach administracyjnych nabiera tym większego znaczenia. Wśród tych gwarancji znajduje się w szczególności spoczywający na właściwej instytucji obowiązek dokładnego i starannego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, na których oparta jest jej ocena (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 grudnia 2016 r., TestBioTech i in./Komisja, T‑177/13, niepublikowany, EU:T:2016:736, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 18 października 2023 r., TestBioTech/Komisja, T‑606/21, niepublikowany, EU:T:2023:649, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Obowiązek staranności, o którym mowa w pkt 47 powyżej, jest bowiem nierozerwalnie związany z zasadą dobrej administracji i ma ogólne zastosowanie do działań administracji Unii w ramach wykonywania jej uprawnień dyskrecjonalnych (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 listopada 2017 r., Komisja/Bilbaína de Alquitranes i in., C‑691/15 P, EU:C:2017:882, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 16 czerwca 2022 r., SGL Carbon i in./Komisja, C‑65/21 P i od C‑73/21 P do C‑75/21 P, EU:C:2022:470, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności zgodnie z obowiązkiem staranności instytucja, do której wpłynął wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, jest zobowiązana do starannego zbadania wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy, w szczególności podstaw tej procedury, na które powołuje się składający ten wniosek, co zakłada prawidłowe zrozumienie tych powodów przez tę instytucję.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym, ponieważ prawidłowe zrozumienie uzasadnienia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej warunkuje dokładne i staranne badanie jego zasadności, a tym samym poszanowanie praw przyznanych przez rozporządzenie Aarhus i zasady dobrej administracji, należy orzec, w celu zapewnienia pełnej skuteczności tych praw i tej zasady, że w przypadku gdy Sąd rozpatruje, tak jak w niniejszej sprawie, argumentację dotyczącą oczywiście błędnej interpretacji lub przeinaczenia uzasadnienia tego wniosku, jest on zobowiązany do przeprowadzenia pełnej kontroli nad kwestią, czy zaskarżona decyzja świadczy o prawidłowym zrozumieniu przez daną instytucję tego uzasadnienia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy wreszcie uściślić, że pełna kontrola ograniczona w ten sposób do tej kwestii nie ma wpływu na stosowanie orzecznictwa przytoczonego w pkt 46 powyżej, dotyczącego kontroli ograniczonej do oczywistego błędu w ocenie przy badaniu przez sąd Unii złożonych ocen, których dana instytucja może dokonać przy tej okazji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W świetle tych rozważań, badając z jednej strony uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a z drugiej strony wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, a w szczególności jego pkt IV, należy orzec w przedmiocie zasadności niniejszej części zarzutu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zasadności części trzeciej zarzutu pierwszego</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy zbadać z jednej strony argumentację przedstawioną przez skarżące na poparcie ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, a z drugiej strony syntezę tej argumentacji w brzmieniu wynikającym z zaskarżonej decyzji oraz z kwestionowanej oceny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie argumentacji przedstawionej przez skarżące na poparcie ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy stwierdzić, że pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, dotyczący uchybień proceduralnych i materialnych mających wpływ na drugi cel 2030/1990, składa się z jednej strony z części pierwszej, mającej na celu wykazanie, że cel ten jest oparty na oczywiście niewystarczającej ocenie, a z drugiej strony – części drugiej, zmierzającej do wykazania, że cel ten sam w sobie jest oczywiście nieodpowiedni.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">i)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część pierwsza wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Punkt IV część pierwsza wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej składa się z wprowadzenia (pkt 65–70 wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej) i trzech sekcji. Pierwsza z tych sekcji dotyczy braku odpowiedniej oceny globalnych redukcji emisji gazów cieplarnianych wymaganych do 2030 r. (pkt 71–73 wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej); druga – braku odpowiedniej oceny sprawiedliwego udziału Unii w redukcji globalnych emisji gazów cieplarnianych wymaganych do 2030 r. (pkt 75–77), a trzecia – braku odpowiedniej oceny redukcji emisji gazów cieplarnianych, którą państwa członkowskie Unii mogłyby osiągnąć do 2030 r. (pkt 78–80).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie wprowadzenia pkt IV część pierwsza wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">We wprowadzeniu pkt IV część pierwsza wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skarżące przypomniały źródło drugiego celu 2030/1990, a mianowicie dokument zatytułowany „Unia, która mierzy wyżej – Mój program dla Europy – Wytyczne polityczne na następną kadencję Komisji Europejskiej 2019–2024”, który Ursula von der Leyen przedstawiła w dniu 16 lipca 2019 r. jako kandydatka na przewodniczącą Komisji, komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów COM(2019) 640 final z dnia 11 grudnia 2019 r. zatytułowany „Europejski Zielony Ład” oraz ocenę skutków z dnia 17 września 2020 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżące podniosły następnie, że drugi cel 2030/1990 został określony w kierunkach politycznych Ursuli von der Leyen na kadencję Komisji na lata 2019–2024 oraz w komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu, przy czym opcja redukcji emisji gazów cieplarnianych o ponad 55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. nie była przedmiotem dyskusji ani uzasadnienia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto skarżące podniosły również, że w ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. nie odniesiono się do praw podstawowych ani do skutków zmiany klimatu i nie oceniono wpływu drugiego celu 2030/1990 na te elementy.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część pierwsza sekcja pierwsza wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W sekcji pierwszej, wspomnianej w pkt 55 powyżej, dotyczącej braku odpowiedniej oceny redukcji emisji gazów cieplarnianych wymaganych na poziomie światowym do 2030 r., skarżące podniosły, że drugi cel 2030/1990 nie opierał się na prawidłowej ocenie redukcji emisji gazów cieplarnianych wymaganych na szczeblu światowym w celu osiągnięcia zgodności z celem ograniczenia wzrostu globalnej temperatury do 1,5 °C z jednej strony z powodu nieuwzględnienia w ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. ryzyka związanego z technologiami usuwania dwutlenku węgla, a z drugiej strony z powodu braku oceny redukcji emisji gazów cieplarnianych niezbędnych do zrównoważenia niepewności nieodłącznie związanej z przyjętą ścieżką, jeżeli chodzi o jej skuteczność w realizacji wspomnianego celu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część pierwsza sekcja druga wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W sekcji drugiej, wspomnianej w pkt 55 powyżej, dotyczącej braku odpowiedniej oceny sprawiedliwego udziału Unii w redukcji globalnych emisji gazów cieplarnianych wymaganych do 2030 r., skarżące skrytykowały fakt, że dla określenia drugiego celu 2030/1990 ocena skutków z dnia 17 września 2020 r. opierała się na scenariuszach „opłacalności”, w których nie wzięto pod uwagę względów słuszności ani możliwości przyczynienia się przez państwa członkowskie do redukcji emisji gazów cieplarnianych przekraczających ich zdolności do redukcji emisji na poziomie krajowym poprzez finansowanie redukcji emisji w innych państwach.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część pierwsza sekcja trzecia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W sekcji trzeciej, wspomnianej w pkt 55 powyżej, dotyczącej braku odpowiedniej oceny redukcji emisji gazów cieplarnianych, które państwa członkowskie Unii mogłyby osiągnąć do 2030 r., skarżące zarzuciły Komisji, że w ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. nie przeprowadziła ona oceny możliwości redukcji emisji na poziomie krajowym większych niż redukcje zamierzone zgodnie z drugim celem 2030/1990. Podniosły one również, że powody, które skłoniły Komisję do odrzucenia wyboru celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o ponad 55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomem z 1990 r., są niewystarczające w świetle wymogów wynikających z art. 191 ust. 3 TFUE i zasady ostrożności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">ii)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część druga wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Punkt IV część druga wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej również obejmuje dwie sekcje. Pierwsza z tych sekcji zmierza do wykazania, że drugi cel 2030/1990 nie zmierzał do realizacji jak najbardziej ambitnej ścieżki redukcji emisji gazów cieplarnianych, podczas gdy druga zmierza do ustalenia, że drugi cel 2030/1990 był ewidentnie nieodpowiedni w świetle ciążącego na Unii obowiązku przyczynienia się, według sprawiedliwego udziału, do walki z ociepleniem klimatycznym.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część druga sekcja pierwsza wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W sekcji pierwszej, wspomnianej w pkt 62 powyżej, dotyczącej braku ambicji drugiego celu 2030/1990, skarżące podniosły, że Unia powinna dążyć do redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r., która odpowiada zmniejszeniu o 60 %, a nawet 65 % w porównaniu do poziomów emisji z 1990 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pkt IV część druga sekcja druga wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W sekcji drugiej, wspomnianej w pkt 62 powyżej, dotyczącej sprawiedliwego wkładu Unii w walkę z ociepleniem klimatycznym, skarżące starały się wykazać, że drugi cel 2030/1990 był niewystarczający do wypełnienia ciążącego na Unii obowiązku redukcji emisji gazów cieplarnianych według jej sprawiedliwego udziału.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, z zawartego w pkt 54–64 powyżej streszczenia pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej wynika, że uzasadnienie przedstawione w tym punkcie wyraźnie krytykuje cel drugi 2030/1990 i ocenę skutków z dnia 17 września 2020 r., która leży u podstaw tego celu. Ponadto uzasadnienie to krytykuje w sposób dorozumiany drugi cel 2030/2005, ponieważ, jak wynika z pkt 18 powyżej, ten ostatni cel został ustanowiony przez prawodawcę Unii dla osiągnięcia drugiego celu 2030/1990.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności ze streszczonego w pkt 54–64 powyżej uzasadnienia pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej wynika, że skarżące utrzymywały, iż drugi cel 2030/1990, wynikający z oceny skutków z dnia 17 września 2020 r., był niewystarczający w świetle wymogów porozumienia paryskiego, w szczególności jego art. 2 ust. 1 lit. a), dotyczącego celu ograniczenia wzrostu średniej temperatury planety do 1,5 °C w porównaniu z poziomami przedindustrialnymi, a także obowiązków wynikających z art. 191 TFUE i zasady ostrożności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie syntezy argumentacji skarżących wynikającej z zaskarżonej decyzji</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy zbadać syntezę argumentacji skarżących, którą Komisja sporządziła w zaskarżonej decyzji, w brzmieniu wynikającym z jednej strony z pisma przekazującego kwestionowaną ocenę, a z drugiej strony z samej tej oceny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">i)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie syntezy argumentacji skarżących przedstawionej przez Komisję w piśmie przekazującym kwestionowaną ocenę</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W akapicie drugim pisma, o którym mowa w pkt 29 powyżej, Komisja wskazała, że wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożony przez skarżące był oparty na rzekomych uchybieniach proceduralnych i materialnych mających wpływ na drugi cel 2030/1990 i na ocenę skutków z dnia 17 września 2020 r. Wyjaśniła ona, że skarżące utrzymywały zasadniczo, iż wspomniana ocena skutków, która leżała u podstaw sformułowanej w komunikacie z dnia 17 września 2020 r. propozycji zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w Unii o co najmniej 55 % do 2030 r. w porównaniu z 1990 r., jest obarczona uchybieniami proceduralnymi i materialnymi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto według Komisji skarżące podniosły, że chociaż zarzucane naruszenia, przypisywane decyzji wykonawczej 2023/1319, zostały wykazane poprzez odniesienie do naruszeń przypisanych drugiemu celowi 2030/1990, to te pierwsze różnią się od drugich, ponieważ odzwierciedlają poziom ambicji w dziedzinie łagodzenia zmiany klimatu, który jest w oczywisty sposób niezgodny z celem ograniczenia globalnego ocieplenia odpowiadającym długoterminowemu celowi w zakresie temperatury wynoszącej 1,5 °C.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">ii)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie syntezy argumentacji skarżących dokonanej przez Komisję w kwestionowanej ocenie</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy stwierdzić, że kwestionowana ocena składa się z trzech części, z których pierwsza dotyczy badania dopuszczalności wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożonego przez skarżące, druga – ram prawnych Unii dotyczących wiążących redukcji emisji gazów cieplarnianych, a trzecia – analizy uzasadnienia tego wniosku.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności w pkt 3.1 kwestionowanej oceny, zawierającym uwagi wstępne dotyczące niedopuszczalności argumentacji skierowanej przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., Komisja wskazała, że zasadniczo w szczególności w pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skarżące wnoszą o wszczęcie tej procedury w odniesieniu do decyzji wykonawczej 2023/1319 ze względu na podnoszone uchybienia proceduralne i materialne wpływające na drugi cel 2030/1990, który został włączony do porządku prawnego Unii przez art. 4 ust. 1 Europejskiego prawa o klimacie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wniosek</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z pkt 53–71 powyżej, a w szczególności z uzasadnienia zaskarżonej decyzji streszczonego w pkt 68–71 powyżej, wynika, że Komisja nie popełniła błędu w ocenie, uznając, iż złożony przez skarżące wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej opierał się na podnoszonych uchybieniach proceduralnych i materialnych mających wpływ na drugi cel 2030/1990 i na ocenę skutków z dnia 17 września 2020 r., oraz że zarzucane naruszenia, przypisywane decyzji wykonawczej 2023/1319, były oparte na naruszeniach przypisanych drugiemu celowi 2030/1990.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji skarżące niesłusznie utrzymują, że Komisja przeinaczyła uzasadnienie ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, w związku z czym niniejszą część zarzutu, dotyczącą błędu w ocenie w zakresie zrozumienia tego uzasadnienia, należy oddalić jako bezzasadną, bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję [zob. wyrok z dnia 21 czerwca 2023 r., UG/Komisja, T‑571/17 RENV, EU:T:2023:351, pkt 72 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie części drugiej, dotyczącej naruszenia art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarżące utrzymują, że argument Komisji, zgodnie z którym do obliczenia rocznych limitów emisji nie dysponowała ona żadnym uprawnieniem ani zakresem uznania na podstawie rozporządzenia 2018/842, nie mógł prowadzić do odrzucenia ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej jako niedopuszczalnego, biorąc pod uwagę wymogi wynikające z art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na postanowienia umowy międzynarodowej, której stroną jest Unia, można powołać się na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności aktu prawa wtórnego Unii lub zarzutu opartego na niezgodności z prawem takiego aktu wyłącznie pod warunkiem z jednej strony, że nie sprzeciwiają się temu charakter i struktura tej umowy, a z drugiej strony, że treść tych postanowień jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna (zob. wyroki: z dnia 28 lipca 2016 r., Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., C‑543/14, EU:C:2016:605, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 28 listopada 2024 r., Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, C‑269/23 P i C‑272/23 P, EU:C:2024:984, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-128" title="page-16">
      „2. Każda ze stron zapewnia, w ramach krajowego porządku prawnego, że członkowie zainteresowanej społeczności:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-129" title="page-16">
      a) mający wystarczający interes; lub, alternatywnie,
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-130" title="page-16">
      b) powołujący się na naruszenie uprawnień, jeśli przepisy postępowania administracyjnego strony wymagają tego jako przesłanki, mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy dla kwestionowania legalności z przyczyn merytorycznych lub formalnych każdej decyzji, działania lub zaniechania w sprawach regulowanych postanowieniami artykułu 6 oraz, jeśli przewiduje tak prawo krajowe i z zastrzeżeniem ustępu 3 poniżej, innymi postanowieniami niniejszej konwencji.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-131" title="page-16">
      Określenie tego, co stanowi wystarczający interes oraz naruszenie uprawnień, następuje zgodnie z wymaganiami prawa krajowego i stosownie do celu, jakim jest przyznanie zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w zakresie określonym niniejszą konwencją. Dla osiągnięcia tego interes organizacji pozarządowej spełniającej wymagania, o których mowa w artykule 2 ustęp 5, uważa się za wystarczający w rozumieniu litery a). Taką organizację uważa się również za posiadającą uprawnienia mogące być przedmiotem naruszeń w rozumieniu litery b).
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-132" title="page-16">
      Postanowienia niniejszego ustępu 2 nie wykluczają możliwości istnienia procedury odwoławczej przed organem administracyjnym i nie mają wpływu na obowiązek wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed skorzystaniem z sądowej procedury odwoławczej, jeżeli taki obowiązek jest przewidziany w prawie krajowym.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-133" title="page-16">
      3. Dodatkowo i bez naruszania postanowień odnoszących się do procedur odwoławczych, o których mowa w ustępach 1 i 2, każda ze stron zapewnia, że członkowie społeczeństwa spełniający wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym, mają dostęp do administracyjnej lub sądowej procedury umożliwiającej kwestionowanie działań lub zaniechań osób prywatnych lub władz publicznych naruszających przepisy jej prawa krajowego w dziedzinie środowiska”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Otóż orzeczono już z jednej strony, co się tyczy art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, że skoro tylko „członkowie społeczeństwa spełniający wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym” mają prawa przewidziane w rzeczonym przepisie, to przepis ów jest uzależniony – w zakresie jego wykonania lub skutków – od wydania kolejnego aktu (zob. wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., C‑543/14, EU:C:2016:605, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z drugiej strony art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus odnosi się również do kryteriów ustanowionych w prawie krajowym. Zgodnie bowiem z tym postanowieniem przewidziane przezeń procedury odwoławcze powinny być ustanowione „w ramach krajowego porządku prawnego” stron tej konwencji, a ustawodawca krajowy powinien w szczególności określić, czy zamierza przewidzieć możliwość procedury odwoławczej „przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy”. Ponadto z postanowienia tego wynika, że określenie tego, „co stanowi wystarczający interes oraz naruszenie uprawnień”, następuje zgodnie z wymaganiami prawa krajowego (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., C‑543/14, EU:C:2016:605, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus nie spełnia warunków umożliwiających powołanie się na niego na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności aktu prawa wtórnego Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lipca 2016 r., Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., C‑543/14, EU:C:2016:605, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji skarżące nie mogą skutecznie powoływać się na naruszenie art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus i część drugą należy oddalić jako bezskuteczną.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej naruszenia art. 2 ust. 1 lit. f) i g) oraz art. 10 rozporządzenia Aarhus</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie części pierwszej skarżące podnoszą zasadniczo, że odrzucenie uzasadnienia pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej jako niedopuszczalnego narusza prawo w świetle art. 2 ust. 1 lit. f) i g) oraz art. 10 rozporządzenia Aarhus.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ta pierwsza część składa się z trzech zarzutów szczegółowych.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie pierwszego zarzutu szczegółowego skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, odrzucając jako niedopuszczalny ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej ze względu na to, że upoważnienie przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, które stanowi podstawę prawną decyzji wykonawczej 2023/1319, miało zdaniem Komisji charakter wiążący i nie upoważniało jej do dokonania wyboru z zakresu polityki lub polityki publicznej przy określaniu rocznych limitów emisji. Zdaniem skarżących rozporządzenie Aarhus nakładało na Komisję obowiązek zbadania zgodności drugiego celu 2030/1990 z szeregiem norm prawa ochrony środowiska, którym został poddany ten cel.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie drugiego zarzutu szczegółowego skarżące podnoszą naruszenie prawa przez Komisję, w szczególności w świetle art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus, ponieważ ograniczyła ona mające zastosowanie prawo ochrony środowiska wyłącznie do rozporządzenia 2018/842. Czyniąc to, Komisja naruszyła właściwe orzecznictwo, w szczególności wyroki z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth (C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546), i z dnia 14 marca 2018 r., TestBioTech/Komisja (T‑33/16, EU:T:2018:135).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie trzeciego zarzutu szczegółowego skarżące wskazują, że roczne limity emisji ustalone w decyzji wykonawczej 2023/1319 umożliwiają znaczne emisje gazów cieplarnianych i nie towarzyszy im ocena skutków lub inna ocena mogąca wykazać wystarczający charakter tych limitów. W tym względzie utrzymują one, że Komisja była zobowiązana do zbadania ich argumentacji skierowanej przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 rozporządzenia Aarhus, ponieważ ocena ta stanowiła integralną część ram prawnych, z których wynikała decyzja wykonawcza 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja podnosi, że argumentacja skarżących jest bezzasadna, a ponadto że trzeci zarzut szczegółowy jest niedopuszczalny w świetle wymogów wynikających z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, ponieważ skarżące nie podniosły go we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy zbadać pierwszy zarzut szczegółowy, a następnie łącznie zarzuty szczegółowe drugi i trzeci.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">a)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego części pierwszej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-148" title="page-18">
      „Organizacja pozarządowa lub inni członkowie społeczeństwa spełniający kryteria określone w art. 11 są uprawnieni do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej do instytucji lub organu Unii, które przyjęły akt administracyjny, lub – w przypadku zarzutu zaniechania administracyjnego – które powinny były przyjąć taki akt, wskazując jako podstawę, że taki akt lub takie zaniechanie narusza prawo ochrony środowiska w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f).
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-149" title="page-18">
      Takie wnioski muszą być sporządzone na piśmie w terminie nieprzekraczającym ośmiu tygodni od daty przyjęcia aktu administracyjnego, powiadomienia o nim lub jego opublikowania, w zależności od tego, która z tych dat będzie późniejsza, a w przypadku zarzutu zaniechania administracyjnego – ośmiu tygodni od daty, w której akt administracyjny powinien był zostać przyjęty. We wniosku podaje się podstawy wszczęcia [wewnętrznej] procedury odwoławczej”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus definiuje dla celów stosowania tego rozporządzenia prawo ochrony środowiska jako przepisy prawne Unii, które bez względu na podstawę prawną przyczyniają się do realizacji celów polityki Unii w dziedzinie środowiska naturalnego, określonych w traktacie FUE, a mianowicie: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów środowiska naturalnego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wreszcie, w art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus pojęcie „aktu administracyjnego” jest zdefiniowane dla celów stosowania tego rozporządzenia jako akt nieustawodawczy przyjęty przez instytucję lub organ Unii, który wywiera skutki prawne i zewnętrzne oraz zawiera postanowienia, które mogą naruszać prawo ochrony środowiska w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie z pkt 66 i 72 powyżej wynika, że ze względów przedstawionych w pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skarżące powołały się na niewystarczający charakter drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005 w szczególności w świetle wymogów porozumienia paryskiego, a zwłaszcza jego art. 2 ust. 1 lit. a), dotyczącego celu ograniczenia wzrostu średniej temperatury planety do 1,5 °C w porównaniu z poziomami przedindustrialnymi, a także obowiązków wynikających z art. 191 TFUE i zasady ostrożności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto z pkt 3.5 kwestionowanej oceny, który stanowi jej ogólny wniosek, wynika, że Komisja odrzuciła wniosek skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej ze względu na to, że upoważnienie przewidziane w art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, na podstawie którego instytucja ta przyjęła decyzję wykonawczą 2023/1319, miało charakter wiążący dla określenia rocznych limitów emisji i nie upoważniało jej do dokonania wyboru z zakresu polityki lub polityki publicznej przy wdrażaniu tego rozporządzenia, w związku z czym powody przedstawione przez skarżące na poparcie ich wniosku były niedopuszczalne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że jak wynika z jej preambuły i motywów, decyzja wykonawcza 2023/1319, która stanowi przedmiot wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożonego przez skarżące, została przyjęta na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, zmienionego rozporządzeniem 2023/857.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie z art. 1 rozporządzenia 2018/842, zmienionego rozporządzeniem 2023/857, wynika, że regulacja ta określa obowiązki państw członkowskich w odniesieniu do ich minimalnych wkładów w latach 2021–2030 na rzecz realizacji drugiego celu 2030/2005, i w ten sposób przyczynia się do osiągnięcia celów Europejskiego prawa o klimacie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności z motywu 13 rozporządzenia 2023/857 wynika, że drugi cel 2030/2005, który dotyczy sektorów gospodarki wymienionych w art. 2 rozporządzenia 2018/842, został określony z myślą osiągnięcia drugiego celu 2030/1990 określonego w Europejskim prawie o klimacie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2018/842, zmienionego rozporządzeniem 2023/857, przewiduje, że Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające roczne limity emisji dla każdego państwa członkowskiego na lata 2021–2030 wyrażone w tonach ekwiwalentu CO2 na podstawie ścieżek liniowych określonych w ust. 2 tego artykułu, aby osiągnąć drugi cel 2030/2005.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Jak wynika z motywu 19 rozporządzenia 2018/842, to uprawnienie przyznane Komisji ma na celu zapewnienie jednolitych warunków wykonywania przepisów tego rozporządzenia dotyczących określenia rocznych limitów emisji dla państw członkowskich.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Decyzja 2023/1319 stanowi zatem akt wykonawczy do rozporządzenia 2018/842, a zatem podlega ona art. 291 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 291 ust. 2 TFUE:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-161" title="page-20">
      „Jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, akty te powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji lub, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w przypadkach określonych w artykułach 24 i 26 Traktatu o Unii Europejskiej, Radzie”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto art. 13 ust. 2 TUE stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-163" title="page-20">
      „Każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów, zgodnie z procedurami, na warunkach i w celach w nich określonych. Instytucje lojalnie ze sobą współpracują”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Stąd zasady równowagi instytucjonalnej, lojalnej współpracy i kompetencji powierzonych, ustanowione w art. 13 ust. 2 TUE, oznaczają, że każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów, zgodnie z procedurami, na warunkach i w celach w nich określonych, a tym samym wykonuje swoje kompetencje z poszanowaniem kompetencji pozostałych instytucji (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 grudnia 2020 r., Changmao Biochemical Engineering/Distillerie Bonollo i in., C‑461/18 P, EU:C:2020:979 pkt 102 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 215 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście należy przypomnieć, że przyjęcie istotnych norm w danej dziedzinie jest zastrzeżone do kompetencji prawodawcy Unii. Wynika z tego, że przepisy ustanawiające istotne elementy regulacji podstawowej, których przyjęcie wymaga dokonania wyborów politycznych wchodzących w zakres kompetencji właściwych temu prawodawcy, nie mogą być przyjmowane w aktach wykonawczych (zob. wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto w przypadku gdy Komisji powierza się kompetencję wykonawczą, powinna ona uściślić treść danego aktu ustawodawczego, aby zapewnić jego wdrożenie na jednolitych warunkach we wszystkich państwach członkowskich. Przepisy aktu wykonawczego przyjmowanego przez Komisję muszą zatem z jednej strony być zgodne z zasadniczymi celami ogólnymi realizowanymi przez akt ustawodawczy, który mają one uściślać, a z drugiej strony być niezbędne lub przydatne do jednolitego wprowadzenia tego aktu w życie, lecz nie mogą go uzupełniać ani zmieniać, nawet w zakresie jego elementów innych niż istotne (zob. wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">104</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z całości powyższych uwag wynika, że kompetencja wykonawcza powierzona Komisji na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE obejmuje zasadniczo uprawnienie do przyjmowania środków, które są niezbędne lub przydatne do jednolitego wprowadzenia w życie przepisów aktu ustawodawczego, na podstawie którego są one przyjmowane, i które ograniczają się do uściślenia jego treści przy zachowaniu zgodności z zasadniczymi celami ogólnymi realizowanymi przez ten akt, nie zmieniając ani nie uzupełniając go w odniesieniu do jego elementów istotnych lub elementów innych niż istotne (zob. wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">105</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W trzeciej kolejności zarówno drugi cel 2030/2005, jak i drugi cel 2030/1990 zostały wprowadzone do porządku prawnego Unii aktami przyjętymi w zwykłej procedurze ustawodawczej, a mianowicie rozporządzeniem 2023/857 i Europejskim prawem o klimacie, które w związku z tym stanowią akty ustawodawcze w rozumieniu art. 289 ust. 1 i 3 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">106</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji należy stwierdzić, że przy przyjmowaniu aktu wykonawczego takiego jak decyzja wykonawcza 2023/1319 Komisja nie była uprawniona, zgodnie z zasadami orzecznictwa określonymi w pkt 102–104 powyżej, do ustalenia rocznych limitów emisji państw członkowskich na lata 2023–2030 w oparciu o unijne cele redukcji gazów cieplarnianych, które różniłyby się od drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">107</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja była bowiem zobowiązana do przyjęcia przepisów mających na celu sprecyzowanie warunków realizacji drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005 i nie miała możliwości odstąpienia od tych celów. Gdyby przy przyjmowaniu decyzji wykonawczej 2023/1319 Komisja oparła się na unijnych celach redukcji emisji gazów cieplarnianych odrębnych od drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005 ze względu na to, że uznała te cele za niewystarczające w świetle wymogów wynikających z norm prawa pierwotnego lub międzynarodowego, przekroczyłaby swoje kompetencje wykonawcze i wkroczyłaby w kompetencje prawodawcy Unii. Czyniąc to, naruszyłaby ona art. 291 TFUE, a w konsekwencji zasady równowagi instytucjonalnej, lojalnej współpracy i kompetencji powierzonych, ustanowione w art. 13 ust. 2 TUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">108</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W czwartej kolejności należy zbadać kwestię, czy w następstwie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skierowanego przeciwko aktowi administracyjnemu przyjętemu przez Komisję w ramach wykonywania jej kompetencji wykonawczej, takiemu jak decyzja wykonawcza 2023/1319, art. 10 rozporządzenia Aarhus zezwala tej instytucji na zastosowanie się do tego wniosku ze względu na to, że regulacja podstawowa, w wykonaniu której ten akt administracyjny został przyjęty, jest sprzeczna z normami prawa ochrony środowiska wynikającymi z prawa pierwotnego Unii lub prawa międzynarodowego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">109</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy stwierdzić, że zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej przeciwko aktowi administracyjnemu opartemu na jego ewentualnej sprzeczności z prawem ochrony środowiska należy złożyć „do instytucji lub organu Unii, które przyjęły akt administracyjny” i które w związku z tym były do tego właściwe.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">110</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego zmierza do tego, by podnoszona niezgodność z prawem lub brak zasadności tego aktu zostały stwierdzone przez instytucję, która go wydała i która w konsekwencji jest uprawniona do jego zmiany, w przypadku gdyby akt ten był sprzeczny z prawem ochrony środowiska (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2019 r., TestBioTech i in./Komisja, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, pkt 37, 38).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">111</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, jak wynika z zasad wynikających z orzecznictwa przedstawionych w pkt 102–104 powyżej, Komisja nie jest uprawniona w ramach swoich kompetencji wykonawczych do zmiany regulacji podstawowej dla aktu administracyjnego, którego jest autorem, takiego jak decyzja wykonawcza 2023/1319, jeżeli ta regulacja podstawowa wchodzi, tak jak w niniejszej sprawie, w zakres kompetencji innych instytucji i procedury przyjęcia innej niż przewidziana w art. 291 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">112</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Podobnie nie można uznać, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus upoważnia Komisję, w przypadku gdy do niej wpłynął wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktu administracyjnego przyjętego przez nią w ramach jej kompetencji wykonawczej zgodnie z art. 291 TFUE, do zbadania słuszności uzasadnienia regulacji podstawowej dla tego aktu administracyjnego, chociaż nie jest ona uprawniona do przyjęcia tej regulacji podstawowej w ramach jej kompetencji wykonawczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">113</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gdyby bowiem było inaczej, Komisja mogłaby przy rozpatrywaniu wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zakwestionować regulację podstawową, która została przyjęta przez inne instytucje Unii i którą jest zobowiązana stosować w ramach swoich kompetencji wykonawczych, co byłoby sprzeczne nie tylko z zasadami równowagi instytucjonalnej, lojalnej współpracy i kompetencji powierzonych, lecz również z zasadą pewności prawa, która wymaga w szczególności, by stosowanie przepisów prawa było przewidywalne dla podmiotów prawa (zob. wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada, C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 223 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">114</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W piątej kolejności ustalenie zawarte w pkt 112 powyżej narzuca się w niniejszej sprawie tym bardziej, że drugi cel 2030/1990 i drugi cel 2030/2005 są określone w przepisach o charakterze ustawodawczym, jak wskazała Komisja w kwestionowanej ocenie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">115</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy zauważyć, że drugi cel 2030/1990 został określony w art. 4 ust. 1 Europejskiego prawa o klimacie, dotyczącym pośrednich celów Unii w dziedzinie klimatu, natomiast drugi cel 2030/2005 został określony w art. 1 rozporządzenia 2018/842, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia 2023/857.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">116</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto Europejskie prawo o klimacie oraz rozporządzenia 2018/842 i 2023/857 zostały przyjęte przez Parlament i Radę w zwykłej procedurze ustawodawczej zdefiniowanej w art. 289 ust. 1 TFUE, wobec czego drugi cel 2030/1990 i drugi cel 2030/2005 są przewidziane w aktach o charakterze ustawodawczym zarówno w rozumieniu art. 289 ust. 1 i 3 TFUE, jak i w rozumieniu konwencji z Aarhus i rozporządzenia Aarhus.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">117</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Akty ustawodawcze instytucji Unii w rozumieniu art. 289 ust. 3 TFUE wchodzą bowiem w zakres wykonywania uprawnień ustawodawczych przewidzianych w art. 2 ust. 2 akapit ostatni konwencji z Aarhus i w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Aarhus (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 września 2022 r., CNMSE i in./Parlament i Rada, C‑749/21 P, niepublikowane, EU:C:2022:699, pkt 24–26 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">118</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, po pierwsze, należy przypomnieć, że art. 10 rozporządzenia Aarhus należy interpretować w związku z art. 2 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Zgodnie z tym ostatnim przepisem pojęcie „instytucji i organów Unii”, do których rozporządzenie to ma zastosowanie zgodnie z jego art. 1 ust. 1, obejmuje „każdą instytucję publiczną, organ, urząd lub agencję ustanowioną przez traktat lub na jego podstawie, z wyjątkiem przypadków, gdy działają one jako władza sądownicza lub ustawodawcza” (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 71).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">119</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym działania instytucji Unii są wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia Aarhus, gdy instytucje te wykonują uprawnienia ustawodawcze (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 września 2022 r., CNMSE i in./Parlament i Rada, C‑749/21 P, niepublikowane, EU:C:2022:699, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 72).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">120</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności akt ustawodawczy w rozumieniu art. 289 ust. 3 TFUE nie może być przedmiotem wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. g) w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus taka procedura odwoławcza może dotyczyć jedynie „aktu administracyjnego” zdefiniowanego w pierwszym z tych przepisów jako akt nieustawodawczy przyjęty przez instytucję lub organ Unii, który wywiera skutki prawne i zewnętrzne oraz zawiera postanowienia, które mogą naruszać prawo ochrony środowiska w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 września 2022 r., CNMSE i in./Parlament i Rada, C‑749/21 P, niepublikowane, EU:C:2022:699, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">121</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, należy przypomnieć, że rozporządzenie Aarhus ma na celu wdrożenie, w odniesieniu do instytucji Unii, postanowień art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">122</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie, o ile – jak wynika z analizy części drugiej – nie można powoływać się na art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus w celu oceny zgodności z prawem przepisu lub aktu prawa Unii, o tyle takie ustalenie nie stoi na przeszkodzie temu, by przepisy rozporządzenia Aarhus były interpretowane w miarę możliwości w świetle tej konwencji (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">123</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z jednej strony bowiem akty prawa Unii należy interpretować w miarę możliwości w świetle prawa międzynarodowego, w szczególności gdy akty te mają na celu wykonanie umowy międzynarodowej zawartej przez Unię (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">124</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z drugiej strony skutków wywieranych w porządku prawnym Unii przez postanowienia umowy zawartej przez nią z państwami trzecimi, takiej jak konwencja z Aarhus, nie można określać w oderwaniu od międzynarodowego pochodzenia postanowień tych konwencji (zob. podobnie wyrok z dnia 13 stycznia 2015 r., Rada i in./Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, od C‑401/12 P do C‑403/12 P, EU:C:2015:4, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">125</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji wykładnia rozporządzenia Aarhus w świetle konwencji z Aarhus stanowi zasadniczy środek gwarantujący zgodnie z wolą prawodawcy Unii wyrażoną w motywie 3 tego rozporządzenia, że przepisy prawa Unii pozostaną zgodne z postanowieniami tej konwencji (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">126</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akty instytucji Unii, które zostały przyjęte w ramach wykonywania kompetencji ustawodawczych, są wyłączone z zakresu stosowania konwencji z Aarhus. Artykuł 9 ust. 3 tej konwencji dotyczy bowiem aktów władz publicznych, których definicja w art. 2 ust. 2 tej konwencji nie obejmuje organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym (zob. podobnie postanowienie z dnia 15 września 2022 r., CNMSE i in./Parlament i Rada, C‑749/21 P, niepublikowane, EU:C:2022:699, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 70).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">127</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto, biorąc pod uwagę wyłączenie aktów o charakterze ustawodawczym z zakresu stosowania konwencji z Aarhus i rozporządzenia Aarhus, nie może stać na przeszkodzie stosowaniu zasad określonych w pkt 118–120 i 126 powyżej sam fakt, że w niniejszej sprawie skarżące nie zwróciły się bezpośrednio do Rady i Parlamentu o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005, lecz że przy okazji wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej formalnie skierowanego przeciwko decyzji wykonawczej 2023/1319 powołały się one na niewystarczający charakter tych celów, a tym samym na ich sprzeczność z niektórymi normami środowiskowymi.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">128</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Okoliczność, że skarżące skierowały do Komisji wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, formalnie odnosząc się do aktu o charakterze nieustawodawczym, takiego jak decyzja wykonawcza 2023/1319, pozostaje bowiem bez wpływu na treść uzasadnienia tego wniosku, który – jak wynika z analizy części trzeciej – jest w rzeczywistości skierowany przeciwko przepisom ustawodawczym Europejskiego prawa o klimacie ustanawiającym drugi cel 2030/1990, a w konsekwencji przepisom ustawodawczym ustanawiającym drugi cel 2030/2005.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">129</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach nie można uznać, że Komisja naruszyła prawo w świetle art. 10 rozporządzenia Aarhus, odrzucając w zaskarżonej decyzji jako niedopuszczalne uzasadnienie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej przedstawione przez skarżące w odniesieniu do drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005 ze względu na to, że cele te zostały określone w przepisach o charakterze ustawodawczym, które decyzja wykonawcza 2023/1319 miała wdrożyć, przy czym Komisja nie może ich zmienić ani uzupełnić, w odniesieniu do ich istotnych i innych niż istotne elementów, mając na uwadze ograniczenia, jakie ciążą na wszelkich kompetencjach wykonawczych na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">130</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po trzecie, należy zbadać ewentualny wpływ art. 277 TFUE na rozstrzygnięcie sporu. O ile bowiem w pismach złożonych do Sądu skarżące zakwestionowały podniesienie zarzutu niezgodności z prawem w rozumieniu tego przepisu, o tyle jednak w odpowiedzi na pytanie Sądu zadane na rozprawie wskazały, że powołują się na niego w sposób dorozumiany na poparcie swojej argumentacji. Ponadto Komisja podniosła, że w ramach zarzutu drugiego skarżące zamierzały uzyskać od Sądu ocenę zgodności drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005 z niektórymi normami prawa ochrony środowiska wynikającymi z prawa pierwotnego Unii lub prawa międzynarodowego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">131</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie art. 277 TFUE stanowi:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-195" title="page-26">
      „Bez względu na upływ terminu przewidzianego w artykule 263 akapit szósty, każda strona może, w postępowaniu dotyczącym aktu o zasięgu ogólnym przyjętego przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii, podnieść zarzuty określone w artykule 263 akapit drugi, w celu powołania się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niemożność stosowania tego aktu”.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">132</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">I tak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem art. 277 TFUE jest wyrazem ogólnej zasady zapewniającej każdej ze stron prawo do podważenia w trybie incydentalnym, w celu uzyskania stwierdzenia nieważności skierowanej do niej decyzji, ważności aktów o charakterze generalnym stanowiących podstawę takiej decyzji lub pozostających z nią w bezpośrednim związku prawnym (zob. podobnie wyrok z dnia 16 marca 2023 r., Komisja/Calhau Correia de Paiva, C‑511/21 P, EU:C:2023:208, pkt 44, 46 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">133</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem, po pierwsze, nawet przy założeniu, że skarżące zamierzały powołać się w sposób dorozumiany na art. 277 TFUE w treści ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, należy zauważyć, że zgodnie z wyraźnym brzmieniem tego postanowienia jedynie w ramach sporu wniesionego do sądu Unii można powołać się na niezgodność z prawem aktu o charakterze generalnym stanowiącego podstawę prawną kwestionowanego przepisu.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">134</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W ramach oceny wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożonego zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus instytucja rozpatrująca sprawę, która w żaden sposób nie wykonuje kompetencji sądowych przyznanych konkretnie sądowi Unii przez prawo pierwotne, jest bowiem zobowiązana do przestrzegania zasady, zgodnie z którą ze względu na to, że Unia opiera się na zasadzie praworządności, akty jej instytucji korzystają z domniemania zgodności z prawem. Tak więc w niniejszej sprawie, ponieważ Europejskie prawo o klimacie oraz rozporządzenia 2018/842 i 2023/857 weszły w życie, Komisja była zobowiązana do ich przestrzegania i wdrożenia zgodnie z zasadami kompetencji powierzonych, równowagi instytucjonalnej, a także lojalnej współpracy i pewności prawa (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 27 marca 2019 r., Komisja/Niemcy, C‑620/16, EU:C:2019:256, pkt 85 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">135</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tych okolicznościach, ponieważ Komisja była prawnie zobowiązana do stosowania w ramach swoich kompetencji wykonawczych Europejskiego prawa o klimacie oraz rozporządzeń 2018/842 i 2023/857 i w konsekwencji nie mogła w żaden sposób przychylić się do uzasadnienia wniosku skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skierowanego przeciwko tym przepisom, nie można uznać, że instytucja ta naruszyła prawo poprzez odrzucenie tego uzasadnienia jako niedopuszczalnego.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">136</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, należy stwierdzić z jednej strony, że na poparcie zarzutu pierwszego podniesionego przed Sądem skarżące nie wykazały ani nawet nie utrzymywały, że wykładnia art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, który stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jest sprzeczna z normą prawa pierwotnego Unii, w szczególności z art. 277 TFUE lub z prawem do skutecznego środka prawnego przed sądem przewidzianym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), w zakresie, w jakim w decyzji tej Komisja odrzuciła jako niedopuszczalne uzasadnienie przedstawione we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do przepisów ustawodawczych ustanawiających drugi cel 2030/1990 i drugi cel 2030/2005. Skarżące nie podniosły zatem przed Sądem zarzutu niezgodności z prawem w rozumieniu art. 277 TFUE, mogącego prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej jako niedopuszczalny. Z drugiej strony nawet przy założeniu, że argumentację przytoczoną przez skarżące na poparcie zarzutu drugiego można uznać za zarzut niezgodności z prawem w rozumieniu art. 277 TFUE, wystarczy stwierdzić, że argumentacja ta nie jest skierowana przeciwko uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym Komisja odrzuciła wspomniany wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej jako niedopuszczalny. W tych okolicznościach powołanie się przez skarżące na art. 277 TFUE na poparcie ich argumentacji jest bezskuteczne i należy je oddalić.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">137</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wynika z tego, że odrzucając jako niedopuszczalne uzasadnienie pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005, Komisja nie naruszyła art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, a tym samym pierwszy zarzut szczegółowy części pierwszej należy oddalić jako bezzasadny.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">b)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutów szczegółowych drugiego i trzeciego części pierwszej</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">138</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Przede wszystkim należy przypomnieć, że w pkt 3.1 kwestionowanej oceny, zawierającym uwagi wstępne dotyczące niedopuszczalności argumentacji skierowanej przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., Komisja uznała, że uzasadnienie pkt IV wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skierowane przeciwko tej ocenie skutków jest niedopuszczalne z trzech powodów. Po pierwsze, Komisja wskazała, że ponieważ drugi cel 2030/1990 określony w Europejskim prawie o klimacie wynika z wniosków wspomnianej oceny skutków, istnieje istotny związek między decyzją wykonawczą 2023/1319 a tą oceną skutków, który wpisuje się w ramy inicjatywy ustawodawczej, wobec czego skarżące nie miały podstaw, by twierdzić, że podnoszony niewystarczający charakter celów redukcji emisji gazów cieplarnianych wymienionych w ocenie skutków stanowi uchybienie odrębne od niewystarczającego charakteru celów uwzględnionych w decyzji wykonawczej 2023/1319. Po drugie, Komisja uznała, że skarżące nie powołały się na uchybienia właściwe decyzji wykonawczej 2023/1319 interpretowanej w świetle rozporządzenia 2018/842, które stanowiło jej zdaniem prawo ochrony środowiska właściwe do celów oceny zgodności z prawem tej decyzji na podstawie art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus. Po trzecie, ocena skutków z dnia 17 września 2020 r. stanowiła zdaniem Komisji dokument roboczy pozbawiony wiążącego skutku prawnego, w związku z czym nie miała ona charakteru aktu administracyjnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) wspomnianego rozporządzenia, a nawet gdyby przyjąć, że jest inaczej, jej zakwestionowanie przez skarżące byłoby spóźnione ze względu na przekroczenie terminu ośmiu tygodni określonego w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">139</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z jednej strony na poparcie drugiego zarzutu szczegółowego skarżące podnoszą naruszenie prawa popełnione przez Komisję w świetle art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus poprzez odrzucenie jako niedopuszczalnego uzasadnienia zawartego w pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, skierowanego przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., ponieważ Komisja ograniczyła prawo ochrony środowiska mające zastosowanie w niniejszej sprawie wyłącznie do rozporządzenia 2018/842.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">140</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z drugiej strony na poparcie trzeciego zarzutu szczegółowego skarżące kwestionują trzeci powód niedopuszczalności przypomniany w pkt 138 powyżej i zarzucają zasadniczo Komisji, że ta odrzuciła uzasadnienie ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skierowane przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., podczas gdy ich zdaniem roczne limity emisji ustalone w decyzji wykonawczej 2023/1319 pozwalają na znaczne emisje gazów cieplarnianych, a nie są one połączone z oceną skutków lub inną oceną mogącą wykazać wystarczający charakter tych limitów.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">141</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności skarżące utrzymują, że Komisja była zobowiązana zbadać ich argumentację skierowaną przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. zgodnie z art. 10 rozporządzenia Aarhus, ponieważ stanowiła ona integralną część ram prawnych, z których wynikała decyzja wykonawcza 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">142</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W pierwszej kolejności, co się tyczy trzeciego zarzutu szczegółowego, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus każda organizacja pozarządowa spełniająca kryteria określone w art. 11 tego rozporządzenia może zwrócić się, na piśmie i z podaniem uzasadnienia, o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktu administracyjnego do instytucji, która przyjęła ten akt na podstawie prawa ochrony środowiska. Artykuł 2 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia definiuje w tym względzie „akt administracyjny” jako akt nieustawodawczy przyjęty przez instytucję lub organ Unii, który wywiera skutki prawne i zewnętrzne oraz zawiera postanowienia, które mogą naruszać prawo ochrony środowiska w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">143</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym, po pierwsze, należy stwierdzić, że ani brzmienie art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus, który definiuje akt administracyjny, którego dotyczy wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, ani inne przepisy tego rozporządzenia nie stoją na przeszkodzie temu, by wnioskujący o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej podniósł na poparcie swojego wniosku incydentalnie niezgodność z prawem aktu pozbawionego skutków prawnych i zewnętrznych, na którym opiera się akt administracyjny objęty tym wnioskiem, pod warunkiem z jednej strony, że ten akt poprzedzający nie został wydany w ramach wykonywania kompetencji ustawodawczych, zgodnie z zasadami przypomnianymi w pkt 119 i 126 powyżej, a z drugiej strony, że podnoszona w ten sposób niezgodność z prawem pozwala wykazać, iż akt administracyjny, którego dotyczy wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, jest sprzeczny z prawem ochrony środowiska w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">144</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że o ile środki o charakterze czysto przygotowawczym nie mogą jako takie być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, o tyle obarczająca je ewentualna niezgodność z prawem może zostać podniesiona na poparcie skargi skierowanej przeciwko aktowi ostatecznemu, dla którego stanowią one etap przygotowawczy (zob. wyroki: z dnia 22 kwietnia 2021 r., thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo/Komisja, C‑572/18 P, EU:C:2021:317, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 11 grudnia 2024 r., FFPE sekcja Rady/Rada, T‑179/23, EU:T:2024:897, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">145</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem z żadnego przepisu rozporządzenia Aarhus interpretowanego w świetle konwencji z Aarhus nie wynika, że przewidziany w tych instrumentach system wewnętrznej procedury odwoławczej wyklucza stosowanie orzecznictwa, o którym mowa w pkt 144 powyżej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">146</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji, odrzucając jako niedopuszczalne uzasadnienie wniosku skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skierowane przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. ze względu na to, że był to akt pozbawiony skutków prawnych i zewnętrznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus, Komisja naruszyła ten przepis oraz art. 10 tego rozporządzenia i naruszyła prawo w zaskarżonej decyzji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">147</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W drugiej kolejności, co się tyczy drugiego zarzutu szczegółowego, należy przypomnieć, że pojęcie „prawa ochrony środowiska” zdefiniowano w art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus jako obejmujące „przepisy prawne Unii, które bez względu na podstawę prawną przyczyniają się do realizacji celów polityki Unii w dziedzinie środowiska naturalnego, określonych [traktacie FUE]: zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego, ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych oraz promowania na płaszczyźnie międzynarodowej środków zmierzających do rozwiązywania regionalnych lub światowych problemów środowiska naturalnego”. Jak wynika z motywu 10 tego rozporządzenia, odesłanie do tych celów jest uzasadnione ze względu na to, że „prawo ochrony środowiska stale się rozwija”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">148</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z samego brzmienia art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus w związku z motywem 10 tego rozporządzenia wynika zatem, że prawodawca Unii zamierzał nadać pojęciu „prawa ochrony środowiska” szeroki zakres (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 84).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">149</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście Trybunał orzekł, że pojęcie „prawa ochrony środowiska” interpretowane szeroko obejmuje wszelkie akty Unii, które bez względu na ich podstawę prawną przyczyniają się do realizacji celów tej polityki określonych w art. 191 ust. 1 TFUE. Okoliczność, że zgodnie z samym brzmieniem art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus podstawa prawna, na której akt przyjęto, nie jest kryterium mającym znaczenie w kontekście jego kwalifikacji jako „prawa ochrony środowiska”, pozwala na wysnucie wniosku, że procedura przyjęcia takiego aktu, która zgodnie z art. 289 TFUE determinuje to, czy ma on charakter ustawodawczy, czy też nie, również nie stanowi kryterium mającego znaczenie w kontekście tej kwalifikacji (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 87 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">150</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak czuwać nad tym, aby wykładnia pojęcia „prawa ochrony środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus pozostawała zgodna z zasadami określonymi w pkt 99–104 powyżej, dotyczącymi ścisłego rozgraniczenia kompetencji wykonawczych Komisji wynikających z art. 291 TFUE oraz z zasad kompetencji powierzonych, równowagi instytucjonalnej, a także lojalnej współpracy i pewności prawa.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">151</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji należy uznać, że w przypadku gdy do Komisji wpłynął wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktu wykonawczego uregulowanego w art. 291 TFUE, autor tego wniosku nie jest uprawniony do powoływania się na normy prawa ochrony środowiska, które w przypadku uwzględnienia takiego wniosku skutkowałyby odstępstwem od regulacji podstawowej dla tego aktu wykonawczego, a tym samym modyfikowałyby tę regulację poprzez jej uzupełnienie lub zmianę, w tym w zakresie jej elementów innych niż istotne.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">152</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie do Sądu należy zbadanie, czy skarżące mogły powołać się, na poparcie swojego wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, na normy inne niż rozporządzenie 2018/842 w celu wykazania, że decyzja wykonawcza 2023/1319 jest sprzeczna z prawem ochrony środowiska, w szczególności z celami polityki Unii w dziedzinie środowiska określonymi w art. 191 ust. 1 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">153</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy zauważyć, że art. 4 ust. 3 akapity trzeci i czwarty rozporządzenia 2018/842, zmienionego rozporządzeniem 2023/857, nakłada na Komisję w odniesieniu do lat 2023–2030 obowiązek określenia rocznych limitów emisji gazów cieplarnianych państw członkowskich w oparciu o dane z krajowych wykazów przekazane przez państwa członkowskie na podstawie albo art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. 2013, L 165, s. 13), albo art. 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia nr 525/2013 (Dz.U. 2018, L 328, s. 1).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">154</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponadto art. 4 ust. 5 rozporządzenia 2018/842, zmienionego rozporządzeniem 2023/857, przewiduje, że akty wykonawcze przyjmowane na podstawie tego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym ostatnim przepisem „Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Zmian Klimatu ustanowiony rozporządzeniem nr 525/2013”, „[k]omitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011” oraz „[w] przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">155</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z zasad przypomnianych w pkt 147–149 powyżej oraz z przepisów przytoczonych w pkt 153 i 154 powyżej wynika zatem, że skarżące mogły powołać się na poparcie ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na niezgodności z prawem obarczające decyzję wykonawczą 2023/1319 w świetle niektórych przepisów rozporządzeń nr 525/2013 i 2018/1999 oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13), mających zastosowanie poprzez odesłanie do wspomnianych rozporządzeń, w celu wykazania sprzeczności tej decyzji z prawem ochrony środowiska, przy czym wniosek ten nie może prowadzić do tego, by Komisja, jeśli uzna to za zasadne, odstąpiła od przepisów Europejskiego prawa o klimacie oraz rozporządzeń 2018/842 i 2023/857, które wdraża decyzja wykonawcza 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">156</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji należy stwierdzić, że wskazując w zaskarżonej decyzji, iż rozporządzenie 2018/842 stanowi „prawo ochrony środowiska” dla oceny zgodności z prawem decyzji wykonawczej 2023/1319, Komisja naruszyła w zaskarżonej decyzji prawo w świetle art. 2 ust. 1 lit. f) i art. 10 rozporządzenia Aarhus.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">157</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W trzeciej kolejności należy jednak przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem w przypadku wielości podstaw uzasadnienia, nawet jeśli jedna lub więcej podstaw aktu, o którego stwierdzenie nieważności wniesiono, jest dotknięta niezgodnością z prawem, uchybienie to nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności tego aktu, jeżeli jedna lub kilka innych podstaw wystarcza do prawnego uzasadnienia tego aktu, niezależnie od podstaw obarczonych niezgodnością z prawem (zob. wyrok z dnia 21 czerwca 2023 r., UG/Komisja, T‑571/17 RENV, EU:T:2023:351, pkt 145 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także podobnie wyrok z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 130).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">158</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Należy bowiem stwierdzić, że zgodnie z pierwszym powodem niedopuszczalności, który Komisja podniosła wobec argumentacji skarżących skierowanej przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. i którego skarżące nie zakwestionowały przed Sądem, Komisja wskazała na istotny związek istniejący między tą oceną skutków, Europejskim prawem o klimacie i decyzją wykonawczą 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">159</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W szczególności Komisja wskazała w kwestionowanej ocenie, że ocena skutków z dnia 17 września 2020 r. wpisywała się w ramy inicjatywy ustawodawczej mającej na celu włączenie do porządku prawnego Unii drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">160</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie prawdą jest, że gdy Komisja przygotowuje dokumenty oceny skutków, sama nie działa w charakterze prawodawcy. Jeżeli bowiem procedura oceny skutków jest przeprowadzana, jak w niniejszej sprawie, przed procedurą ustawodawczą sensu stricto, to procedura ustawodawcza rozpoczyna się formalnie dopiero wraz z przedstawieniem przez Komisję wniosku ustawodawczego (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2018 r., ClientEarth/Komisja, C‑57/16 P, EU:C:2018:660, pkt 86).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">161</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Należy jednak przypomnieć, że w oparciu o art. 17 ust. 2 TUE akt ustawodawczy Unii może zostać przyjęty „wyłącznie na wniosek Komisji”, poza niezachodzącym w niniejszej sprawie przypadkiem, gdy traktaty stanowią inaczej. Przyznane Komisji w tym postanowieniu prawo inicjatywy obejmuje z jednej strony uprawnienie do podjęcia decyzji o przedstawieniu bądź nieprzedstawieniu wniosku – poza wypadkami, w których Komisja jest zobowiązana do przedstawienia takiego wniosku. Z drugiej strony przysługujące Komisji prawo inicjatywy obejmuje swym zakresem uprawnienie do określenia przedmiotu, celu i treści ewentualnego wniosku, przy czym należy pamiętać, że zgodnie z art. 293 ust. 1 TFUE, oprócz przypadków przewidzianych w tym postanowieniu, jeżeli na mocy traktatów Rada stanowi na wniosek Komisji, może ona zmienić ten wniosek wyłącznie jednomyślnie. Ze względu na to przysługujące jej uprawnienie Komisja jest zatem głównym uczestnikiem procesu legislacyjnego (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2018 r., ClientEarth/Komisja, C‑57/16 P, EU:C:2018:660, pkt 87, 88 i przytoczone tam orzecznictwo).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">162</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tak więc w niniejszej sprawie skarżące nie kwestionują, że ocena skutków z dnia 17 września 2020 r. została przeprowadzona w celu przyjęcia przez Komisję inicjatywy ustawodawczej, która doprowadziła do powstania Europejskiego prawa o klimacie i zmiany rozporządzenia 2018/842.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">163</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z komunikatu z dnia 17 września 2020 r., do którego załączono ocenę skutków z tego samego dnia, wynika bowiem, że Komisja wskazała, iż w ramach tej oceny skutków zbadała w sposób dogłębny wpływ redukcji emisji gazów cieplarnianych o 50–55 % do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r. na gospodarkę Unii, społeczeństwo i środowisko, a także uważnie przeanalizowała połączenie dostępnych instrumentów strategicznych oraz sposób, w jaki każdy sektor gospodarki może przyczynić się do osiągnięcia tych celów, wobec czego uznała, że zrównoważona, realistyczna i ostrożna ścieżka osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r. wymaga osiągnięcia celu redukcji emisji o 55 % do 2030 r. Ponadto Komisja wskazała w tym komunikacie, że w konsekwencji rozważa rozpoczęcie przeglądów kluczowych instrumentów ustawodawczych, w szczególności rozporządzenia 2018/842, w celu osiągnięcia tego wyższego poziomu ambicji.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">164</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wreszcie, z motywu 26 Europejskiego prawa o klimacie wynika, że drugi cel 2030/1990 odpowiada celowi redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r., który został zaproponowany przez Komisję w ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., która została uznana przez prawodawcę Unii za wyczerpującą.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">165</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W związku z tym, ponieważ ocena skutków z dnia 17 września 2020 r. została przedstawiona przez Komisję w celu zmiany norm ustawodawczych, aby włączyć drugi cel 2030/1990 i drugi cel 2030/2005 do porządku prawnego Unii, ta ocena skutków odpowiada inicjatywie prawodawczej, a tym samym jest wyrazem wykonywania uprawnień ustawodawczych w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Aarhus.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">166</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji Komisja nie naruszyła prawa w świetle przepisów rozporządzenia Aarhus i zasad przypomnianych w pkt 119 i 126 powyżej, odrzucając jako niedopuszczalne twierdzenia skarżących skierowane przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. ze względu na istotny związek, jaki ta ocena skutków miała z Europejskim prawem o klimacie i rozporządzeniem 2018/842, zmienionym rozporządzeniem 2023/857.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">167</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ponieważ zaskarżona decyzja, w zakresie, w jakim odrzuca jako niedopuszczalne twierdzenia skarżących skierowane przeciwko ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r., zawiera co najmniej jedną podstawę wolną od niezgodności z prawem, która może przemawiać za stwierdzeniem niedopuszczalności, do którego doszła Komisja, wskazane w pkt 146 i 156 powyżej naruszenia prawa, które mają wpływ na pozostałe podstawy zaskarżonej decyzji, pozostają bez wpływu na jej ważność i nie mogą prowadzić do stwierdzenia jej nieważności.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">168</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z powyższego wynika, że Komisja nie naruszyła prawa w świetle art. 10 rozporządzenia Aarhus, odrzucając jako niedopuszczalne twierdzenia skarżących dotyczące niewystarczającego charakteru oceny skutków z dnia 17 września 2020 r. leżącej u podstaw drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005, w związku z czym zarzuty szczegółowe drugi i trzeci części pierwszej również należy oddalić, a w konsekwencji należy oddalić część pierwszą zarzutu pierwszego i ten zarzut w całości.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">B.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa lub oczywistych błędów w ocenie ze względu na to, że w zaskarżonej decyzji Komisja oddaliła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej jako bezzasadny</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">169</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zarzut drugi składa się zasadniczo z czterech następujących części.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">170</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie części pierwszej skarżące podnoszą naruszenia prawa w odniesieniu do ciążącego na Unii obowiązku oparcia swojej polityki redukcji emisji gazów cieplarnianych na poziomie redukcji emisji globalnych niezbędnym do ograniczenia wzrostu średniej temperatury z planety do 1,5 °C w porównaniu z poziomami przedindustrialnymi. Powołują się one w szczególności na art. 2–4 porozumienia paryskiego, zasadę zapobiegania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, art. 191 TFUE oraz art. 2–4, 7, 17, 21 i 24 Karty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">171</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie części drugiej skarżące twierdzą, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa lub oczywistych błędów w ocenie, odmawiając uznania ciążącego na Unii obowiązku ustalenia jej celów w zakresie emisji na 2030 r. poprzez przyjęcie sprawiedliwego udziału w poziomie redukcji emisji na szczeblu globalnym. W szczególności powołują się one na art. 2 i 4 porozumienia paryskiego, UNFCCC, zasadę zapobiegania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu i zasadę ostrożności wynikającą z art. 191 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">172</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie części trzeciej skarżące podnoszą oczywisty błąd w ocenie w zakresie, w jakim Komisja oddaliła jako bezzasadne podstawy uzasadnienia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, w których twierdziły z jednej strony, że instytucja ta była zobowiązana do oceny możliwości osiągnięcia redukcji emisji gazów cieplarnianych wyższych niż drugi cel 2030/1990, a z drugiej strony, że cel ten był oczywiście niewystarczający w sytuacji, gdy możliwe było osiągnięcie wyższego poziomu redukcji emisji. W szczególności powołują się one na art. 4 porozumienia paryskiego, zasadę zapobiegania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu i art. 191 TFUE.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">173</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Na poparcie części czwartej skarżące uważają, że Komisja popełniła również oczywisty błąd w ocenie w zaskarżonej decyzji, oddalając jako bezzasadne podstawy uzasadnienia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, w których twierdziły one, że w ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. nie oceniono wpływu drugiego celu 2030/1990 i wpływu zmiany klimatu na prawa podstawowe zagwarantowane w art. 2–4, 7, 17, 21 i 24 Karty.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">174</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Komisja podnosi, że zarzut drugi jest niedopuszczalny, ponieważ poprzez swoją argumentację skarżące zmierzają do uzyskania oceny zgodności z niektórymi normami prawa ochrony środowiska drugiego celu 2030/1990 i drugiego celu 2030/2005, które mają charakter ustawodawczy, a Komisja nie jest uprawniona do ich podważenia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">175</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym względzie należy przypomnieć, że w pkt V wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej skarżące powołały się na „uchybienia proceduralne i materialne mające wpływ na decyzję wykonawczą 2023/1319”.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">176</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ów pkt V składa się z trzech ustępów, w których skarżące rozwinęły dwie podstawy wewnętrznej procedury odwoławczej.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">177</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zdaniem skarżących, po pierwsze, ponieważ drugi cel 2030/1990 wynikał z oceny skutków z dnia 17 września 2020 r., Komisja powinna była, biorąc pod uwagę braki tej oceny skutków, przeprowadzić nowe oceny przed przyjęciem decyzji wykonawczej 2023/1319.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">178</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Po drugie, skarżące wskazały, że w zakresie, w jakim roczne limity emisji ustalone w decyzji wykonawczej 2023/1319 zostały określone na podstawie drugiego celu 2030/1990, który był oczywiście niewystarczający, limity te również należy uznać za nieodpowiednie.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">179</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z uzasadnienia pkt V wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, które streszczono w pkt 175–178 powyżej, wynika zatem, że uchybienia proceduralne i materialne podniesione przez skarżące w tym punkcie nie stanowią uchybień właściwych decyzji wykonawczej 2023/1319, które byłyby odrębne od uchybień podniesionych w pkt IV tego samego wniosku w odniesieniu do przepisów ustawowych ustanawiających cel drugi 2030/1990 i do oceny skutków z dnia 17 września 2020 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">180</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W konsekwencji należy stwierdzić, że cała argumentacja formalnie przedstawiona przez skarżące przeciwko decyzji wykonawczej 2023/1319 dotyczy w rzeczywistości przepisów regulujących drugi cel 2030/1990 i drugi cel 2030/2005, a także oceny skutków z dnia 17 września 2020 r.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">181</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Tymczasem z jednej strony z analizy zarzutu pierwszego wynika, że Komisja nie naruszyła prawa w zaskarżonej decyzji, odrzucając jako niedopuszczalne twierdzenia podniesione przez skarżące na poparcie pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej przeciwko drugiemu celowi 2030/1990 i drugiemu celowi 2030/2005, a także ocenie skutków z dnia 17 września 2020 r. Z drugiej strony z pkt 36 powyżej wynika, że w pkt 3.4 kwestionowanej oceny, dotyczącym uchybień proceduralnych i istotnych podniesionych przez skarżące w pkt IV ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, Komisja oddaliła ich argumentację jako bezzasadną jedynie tytułem uzupełnienia.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">182</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W tym kontekście należy przypomnieć, że zarzut skierowany przeciwko uzupełniającej części uzasadnienia zaskarżonego aktu jest bezskuteczny (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 września 2024 r., D’Agostino i Dafin/EBC, C‑566/23 P, niepublikowany, EU:C:2024:743, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 26 lipca 2023 r., Troy Chemical Company/Komisja, T‑662/21, niepublikowany, EU:T:2023:442, pkt 93–96).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">183</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W takim bowiem przypadku sąd Unii może w szczególności, ze względów związanych ze skutecznym sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości, powstrzymać się od badania zasadności takiego zarzutu (zob. podobnie wyrok z dnia 29 września 2022 r., HIM/Komisja, C‑500/21 P, niepublikowany, EU:C:2022:741, pkt 73).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">184</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Z powyższego wynika, że bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję zarzut drugi należy oddalić jako bezskuteczny. W konsekwencji należy oddalić skargę w całości.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W przedmiocie kosztów</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">185</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Jednakże zgodnie z art. 135 § 1 tego regulaminu, jeżeli wymagają tego względy słuszności, Sąd może zdecydować, że strona przegrywająca sprawę pokrywa własne koszty i zostaje obciążona tylko częścią kosztów poniesionych przez stronę przeciwną, a nawet że nie zostaje nimi obciążona w ogóle.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">186</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">W niniejszej sprawie żądania skarżących nie zostały uwzględnione. Jednakże stwierdzono, że Komisja naruszyła prawo w niektórych motywach zaskarżonej decyzji, co mogło skłonić skarżące do wniesienia niniejszej skargi w celu stwierdzenia tych niezgodności z prawem. W tych okolicznościach Sąd uważa, że słuszne jest obciążenie skarżących ich własnymi kosztami oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-254" title="page-36">
      Z powyższych względów
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-255" title="page-36">
      SĄD (dziewiąta izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów)
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-256" title="page-36">
      orzeka, co następuje:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Skarga zostaje oddalona.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Global Legal Action Network oraz Climate Action Network Europe (CAN-Europe) pokrywają, oprócz własnych kosztów, jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div class="signatures">
<p class="C77SignaturesComposition" id="para-259" title="page-36">
<span class="signatory">     </span>
</p>
<p class="C77SignaturesComposition" id="para-260" title="page-36">
<span class="signatory">Truchot</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Kanninen</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Nihoul</span>
</p>
<p class="C77SignaturesComposition" id="para-261" title="page-36">
<span class="signatory">Sampol</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Pucurull</span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory_separator"> </span>
<span class="signatory">Perišin</span>
</p>
<p class="C77SignaturesAlinea" id="para-262" title="page-36">
<span class="signatory">Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 września 2026 r.</span>
</p>
<p class="C77Signatures" id="para-263" title="page-36">
<span class="signatory">Podpisy</span>
</p>
</div>
    
    
    
    
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Język postępowania: angielski.</p>
</body>
</html>
