<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1988ELA.0300161901.case.xml"><NO.CASE>125/87</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61987C0125</NO.CELEX><NO.SEQ>0016.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST>1623</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>1628</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>6</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ <HT TYPE="ITALIC">κ.</HT> MISCHO — ΥΠΟΘΕΣΗ 125/87</LEFT><RIGHT>BROWN / ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Jean Mischo</HT></P><P>της <DATE ISO="19871208">8ης Δεκεμβρίου 1987</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Μετάφραση από τα γαλλικά.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριε πρόεδρε,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριοι δικαατές,</HT></P><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="19810813">13ης Αυγούστου 1981</DATE> που έλαβε ο πρόεδρος του Δικαστηρίου υπό την ιδιότητά του ως αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, ο Leslie Brown, βοηθός γραφείου βαθμού C 2, κλιμάκιο 5, διορίστηκε από <DATE ISO="19810801">1ης Αυγούστου 1981</DATE> βοηθός διοικήσεως βαθμού Β 5, κλιμάκιο 4. Συγχρόνως, χορηγήθηκε στον Brown επίδομα διαφοράς αποδοχών ίσο προς τη διαφορά μεταξύ των καθαρών αποδοχών που αντιστοιχούσαν στην παλαιά του κατάταξη στο βαθμό C 2, κλιμάκιο 5, και των αποδοχών του από την κατάταξη στο βαθμό Β 5, κλιμάκιο 4. Κατά το σύστημα που ίσχυε τότε, αυτό το επίδομα διαφοράς αποδοχών εξαφανιζόταν σταδιακά ανάλογα με την αύξηση των καθαρών αποδοχών στο νέο βαθμό.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ο Brown δεν άργησε να στραφεί κατά του διορισμού αυτού, καθόσον ο διορισμός θα είχε γι' αυτόν ως συνέπεια, τελικά, σημαντικό διαφυγόν κέρδος σε σχέση με το μισθό που θα ελάμβανε στον παλαιό του βαθμό αν είχε εξακολουθήσει να απολαύει των ανά διετία προαγωγών κατά κλιμάκιο και των γενικών αυξήσεων των μισθών που χορηγούνται σε όλους τους υπαλλήλους.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Με τη διοικητική ένσταση που υπέβαλε στις <DATE ISO="19811112">12 Νοεμβρίου 1981</DATE> δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, στηρίχθηκε κυρίως στη δεύτερη φράση του άρθρου 46, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, το οποίο ορίζει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Σε καμιά περίπτωση ο υπάλληλος δεν λαμβάνει στο νέο του βαθμό βασικό μισθό κατώτερο από εκείνο που εισέπραττε στον παλαιό του βαθμό. <QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, με το έγγραφο της <DATE ISO="19820205">5ης Φεβρουαρίου 1982</DATE> με το οποίο απέρριψε την εν λόγω ένσταση, αντέκρουσε αυτό το επιχείρημα ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Το άρθρο 46 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων στο οποίο στηρίζεται ο ενιστάμενος δεν μπορεί να εφαρμοστεί ούτε ευθέως ούτε κατ' αναλογία στην κατάσταση του. Το εν λόγω άρθρο αφορά αποκλειστικά το κλιμάκιο στο οποίο ο υπάλληλος πρέπει να καταταγεί κατά την προαγωγή εντός της ίδιας κατηγορίας ( βλέπε απόφαση της <DATE ISO="19720713">13ης Ιουλίου 1972</DATE> στις συνεκδικα-σθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="55/71—76/71+86/71+87/71+95/71" YEAR="1972" PAGE.ECR="543">55 μέχρι 76 και 86, 87 και 95/71, Besnard και λοιποί κατά Επιτροπής, Rec. 1972, σ. 543</REF.DOC.ECR> ).</P><P>Κατατάσσοντας τον ενιστάμενο στο βαθμό Β 5, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή βασίστηκε αυστηρά στην αρχή που εκφράζεται με τη δεύτερη περίπτωση του άρθρου 31, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως που ορίζει ότι, καταρχήν, οι υπάλληλοι διορίζονται στον εισαγωγικό βαθμό που αντιστοιχεί στη θέση στην οποία έχουν προσληφθεί. <QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Ο Brown δεν προχώρησε μέχρι το πέρας της διαδικασίας που είχε κινήσει και απέφυγε να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19850205">5 Φεβρουαρίου 1985</DATE> ο Brown απευθύνθηκε εκ νέου στον πρόεδρο του Δικαστηρίου για να του ζητήσει να επανεξετάσει την από 12<?PAGE NO="1624"?> Νοεμβρίου 1981 διοικητική του ένσταση υπό το φως της απόφασης που μόλις είχε εκδώσει το Δικαστήριο, στις <DATE ISO="19850129">29 Ιανουαρίου 1985</DATE>, στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="273/83" YEAR="1985" PAGE.ECR="347">273/83, Michel κατά Επιτροπής ( Συλλογή 1985, σ. 347 )</REF.DOC.ECR>. Με την απόφαση αυτή το Δικαστήριο έκρινε ιδίως ότι,</TXT><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>προκειμένου οι υπάλληλοι που έχουν έναν από τους πιο υψηλούς βαθμούς μιας κατηγορίας να μην υποστούν ζημία, μερικές φορές σημαντική, όσον αφορά το χρόνο υπηρεσίας και το μισθό, σε σχέση με τους συναδέλφους τους κατά τη μετάβασή τους στην ανώτερη κατηγορία, είναι... αναγκαίο να εφαρμοστούν στην περίπτωσή τους οι αρχές που προβλέπονται στο άρθρο 46 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως <QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> ( σκέψη 22 ).</P><P>Το Δικαστήριο προσθέτει παρακάτω ότι</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/> το άρθρο 46 έχει ακριβώς ως αποτέλεσμα τη διατήρηση του χρόνου προϋπηρεσίας ..., κατά τη μετάβαση στη νέα κατηγορία<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> (σκέψη</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Επομένως, με την απόφαση Michel υιοθετήθηκε, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 46 σε περίπτωση μεταβάσεως του υπαλλήλου από μια κατηγορία σε υψηλότερη κατηγορία, διαφορετική θέση από εκείνη της προηγούμενης νομολογίας, στην οποία στηρίχτηκε ο πρόεδρος του Δικαστηρίου όταν απέρριψε, στις <DATE ISO="19820205">5 Φεβρουαρίου 1982</DATE>, την πρώτη διοικητική ένσταση του Brown.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Ενώ εξακολουθούσε να απορρίπτει το αίτημα του Brown, στην από <DATE ISO="19850604">4 Ιουνίου 1985</DATE> απάντηση του ο πρόεδρος ανέφερε ότι <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>τα κοινοτικά όργανα εξετάζουν τις συνέπειες που απορρέουν από την απόφαση Michel <QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>, διευκρίνιζε όμως ότι δεν μπορούσε <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/> να προβλέψει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα της εξέτασης αυτής ούτε σε ποιο μέτρο ενδεχόμενη αλλαγή θα είχε αναδρομικά αποτελέσματα ή θα εφα-μοζόταν σ' αυτούς που είχαν προαχθεί προηγουμένως <QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19860410">10 Απριλίου 1986</DATE> ο πρόεδρος του Δικαστηρίου έλαβε τελικά τη γενική απόφαση ως προς τη <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/> μετάβαση <QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> από μια κατηγορία σε υψηλότερη κατηγορία, κατά της οποίας ο Brown υπέβαλε στις <DATE ISO="19860805">5 Αυγούστου 1986</DATE> διοικητική ένσταση δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Ο Brown πληροφορήθηκε την ύπαρξη της εν λόγω αποφάσεως από ανακοίνωση της Επιτροπής προσωπικού της <DATE ISO="19860514">14ης Μαΐου 1986</DATE> καιαπό <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/> εκκαθαριστικό σημείωμα — συγκριτική κατάσταση <QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> της οικονομικής υπηρεσίας του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19860703">3ης Ιουλίου 1986</DATE>, που έλαβε στις <DATE ISO="19860722">22 Ιουλίου 1986</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Θεσπίζοντας εξελικτικό σύστημα επιδό-. ματος διαφοράς αποδοχών, η γενική αυτή απόφαση ( το περιεχόμενο της οποίας γνωστοποιήθηκε επίσημα στο προσωπικό με ανακοίνωση του γραμματέα στις <DATE ISO="19870326">26 Μαρτίου 1987</DATE> ) ικανοποιούσε ουσιαστικά τις διεκδικήσεις του Brown ο οποίος, εντούτοις, εξακολουθούσε να αμφισβητεί το χρόνο ενάρξεως ισχύος της, ήτοι από <DATE ISO="19860301">1η Μαρτίου 1986</DATE>, και ζητούσε να εφαρμοστεί από την ημέρα διορισμού των ενδιαφερομένων υπαλλήλων στην υψηλότερη κατηγορία ή, τουλάχιστον, από την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση Michel.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Επακολούθησε πάλι ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ του Προέδρου του Δικαστηρίου ο οποίος, αρχικά, επιθυμούσε να εξετάσει τη διοικητική ένσταση του Brown ως αίτηση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, προτού η επιτροπή εκδικάσεως ενστάσεων του Δικαστηρίου απορρίψει ρητά την ένσταση του Brown στις <DATE ISO="19870130">30 Ιανουαρίου 1987</DATE>, λόγω του ότι, δυνάμει της αρχής της ασφάλειας του δικαίου, απόφαση γενικής φύσεως δεν μπορεί παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις να έχει αναδρομικά αποτελέσματα.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Με την προσφυγή του που άσκησε στις <DATE ISO="19870410">10 Απριλίου 1987</DATE> ο Brown ζητεί, αφενός, να ακυρωθεί η απορριπτική απόφαση επί της διοικητικής του ενστάσεως κατά της γενικής αποφάσεως<?PAGE NO="1625"?> της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> και, αφετέρου, να κρίνει το Δικαστήριο ότι ο προσφεύγων δικαιούται να λάβει επίδομα διαφοράς αποδοχών υπολογιζόμενο σύμφωνα με τη νέα μέθοδο, επαυξανόμενο κατά τους τόκους υπερημερίας, αυτό δε αναδρομικά από την ημέρα του διορισμού του στο βαθμό Β 5 ή, τουλάχιστον, από την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση Michel.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Ποιες σκέψεις μπορούν να διατυπωθούν σχετικά; Σημειώνω πρωτίστως ότι κατά το άρθρο 90, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, οι υπάλληλοι δικαιούνται να υποβάλλουν διοικητική ένσταση και εν συνεχεία να ασκούν προσφυγή κατά <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>μέτρου γενικού χαρακτήρα<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, το οποίο τους προκαλεί βλάβη, χωρίς το μέτρο αυτό να τους <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>αφορά ατομικά<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> κατά την έννοια του άρθρου 173 ΕΟΚ<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε σχετικά τις προτάσεις μου της <DATE ISO="19860611">11ης Ιουνίου 1986</DATE> στις συνεκδικασΟείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="269/84+292/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="2983">269 και 292/84, Fabbro και Scharf, απόφαση της <DATE ISO="19861021">21ης Οκτωβρίου 1986</DATE>, Συλλογή 1986, σ. 2983, ιδίως σ. 2996</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Πράγματι, το Δικαστήριο δέχτηκε το παραδεκτό τέτοιων προσφυγών στις υποθέσεις De Dapper κατά Κοινοβουλίου ( απόφαση της <DATE ISO="19760929">29ης Σεπτεμβρίου 1976</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="54/75" YEAR="1975" PAGE.ECR="1381">54/75, Rec. 1975, σ. 1381</REF.DOC.ECR>) και Diezier και λοιποί κατά Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (απόφαση της <DATE ISO="19871027">27ης Οκτωβρίου 1987</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="146/85+431/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="4283">146 και 431/85, Συλλογή 1987, σ. 4283</REF.DOC.ECR>). Εν προκειμένω, τηρώντας τις προβλεπόμενες προθεσμίες ο Brown υπέβαλε διοικητική ένσταση και εν συνεχεία προσφυγή κατά της γενικής αποφάσεως του προέδρου του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE>. Είναι επίσης δυνατό να θεωρηθεί ότι ο Brown μπορεί να επικαλεστεί και πραγματικό προσωπικό συμφέρον όπως η γενική απόφαση της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> έχει μεγαλύτερη αναδρομικότητα από αυτή που της προσδόθηκε.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι η επιτροπή εκδικάσεως ενστάσεων του Δικαστηρίου η οποία αποφαίνεται επί των διοικητικών ενστάσεων των υπαλλήλων δεν έκρινε τη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος απαράδεκτη, αλλά την απέρριψε ως ουσία αβάσιμη.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Επομένως, εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση ότι η προσφυγή πρέπει να θεωρηθεί παραδεκτή.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο ως διοίκηση και ως καθού η προσφυγή κατέληξε πάντως στο αντίθετο συμπέρασμα. Πράγματι, προέβαλε ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής λόγω του ότι με την προσφυγή αμφισβητούνται στην πραγματικότητα οι λεπτομέρειες χορηγήσεως του επιδόματος διαφοράς αποδοχών που είχαν καθοριστεί στις <DATE ISO="19810813">13 Αυγούστου 1981</DATE> με το διορισμό του προσφεύγοντος στο βαθμό Β 5. Επομένως, η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Είναι δεδομένο ότι με βάση την πάγια νομολογία</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>οι προθεσμίες των άρθρων 90 και 91 του κανονισμού είναι δημοσίας τάξεως και δεν επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια των διαδίκων ή του δικαστή, δεδομένου ότι έχουν θεσπιστεί για να εξασφαλίσουν τη σαφήνεια και την ασφάλεια των εν λόγω καταστάσεων <QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε απόφαση της <DATE ISO="19860507">7ης Μαΐου 1986</DATE>, Barcelia και λοιποί κατά Επιτροπής, υπό9εση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="191/84" YEAR="1986" PAGE.ECR="1541">191/84, Συλλογή 1986, σ. 1541, σκέψη 12</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Από αυτό προκύπτει ότι, ακόμα και αν</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/> κατά το άρθρο 90, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, κάθε υπάλληλος μπορεί να ζητήσει από την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να λάβει απόφαση έναντί του, ... αυτή η ευχέρεια δεν επιτρέπει στον υπάλληλο να αποστεί των προβλεπομένων από τα άρθρα 90 και 91 προθεσμιών για την υποβολή διοικητικής ενστάσεως ή προσφυγής, θέτοντας υπό αμφισβήτηση εμμέσως, με την υποβολή αιτήσεως, προγενέστερη απόφαση την οποία δεν είχε αμφισβητήσει εμπροθέσμως. <HT TYPE="ITALIC">Móvil η ύπαρξη νέων οναιωδών γεγονότων</HT> μπορεί να δικαιολογήσει την υποβολή<?PAGE NO="1626"?> αιτήσεως αποβλέπουσας στην επανεξέταση μιας τέτοιας απόφασης <QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε Διάταξη της <DATE ISO="19870219">19ης Φεβρουαρίου 1987</DATE>, Mogensen κατά Επιτροπής, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="101/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="825">101/86, Συλλογή 1987, σ. 825, σκέψη 9</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Είναι αληθές ότι, εν προκειμένω, ο Brown δεν υπέβαλε τυπικά νέα αίτηση στην ΑΔΑ. Αντίθετα, αντιτάχθηκε έντονα στο να αντιμετωπιστεί η διοικητική του ένσταση της <DATE ISO="19860805">5ης Αυγούστου 1986</DATE> ως αίτηση.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Δεν είναι όμως δυνατό να αρχίζει να τρέχει εκ νέου η προθεσμία που έχει παρέλθει επειδή ο υπάλληλος υπέβαλε διοικητική ένσταση που έχει το ίδιο αντικείμενο με την πράξη η οποία κατέστη απρόσβλητη<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε απόφαση της <DATE ISO="19711215">15ης Δεκεμβρίου 1971</DATE>, Tontodonati κατά Επιτροπής, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="17/71" YEAR="1971" PAGE.ECR="1059">17/71, Rec. 1971, σ. 1059, σκέψη 3</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, εν προκειμένω, η διοικητική ένσταση του Brown της <DATE ISO="19860805">5ης Αυγούστου 1986</DATE> στρεφόταν ρητά κατά της γενικής αποφάσεως της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> και όχι κατά της ατομικής αποφάσεως της <DATE ISO="19810813">13ης Αυγούστου 1981</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Όμως, ο Brown δεν αμφισβητεί ουσιαστικά το κύρος της γενικής αποφάσεως η οποία ανταποκρίνεται σ' αυτό που δεν έπαψε να διεκδικεί. Με τη διοικητική του ένσταση ζητεί την αναδρομική εφαρμογή της εν λόγω αποφάσεως από <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>την ημερομηνία από την οποία οι ενδιαφερόμενοι υπάλληλοι ελάμβαναν χαμηλότερο μισθό λόγω της προαγωγής ή, εν πάση περιπτώσει, από τις <DATE ISO="19850129">29 Ιανουαρίου 1985</DATE> (ημερομηνία της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση 273/85, Michel κατά Επιτροπής ), καθόσον η τελευταία είναι η ημερομηνία από την οποία το σύστημα που εφάρμοσε το Δικαστήριο στους υπαλλήλους οι οποίοι μετέβαιναν από μια κατηγορία σε άλλη πρέπει να θεωρείται ως παράνομο <QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Επομένως, ο Brown ζητεί, κυρίως, όπως ο ίδιος και οι άλλοι υπάλληλοι οι οποίοι δεν άσκησαν προσφυγή κατά του επιδόματος διαφοράς αποδοχών, που τους είχε χορηγηθεί κατά τη στιγμή της μεταβάσεως τους από μια κατηγορία σε υψηλότερη κατηγορία, να μπορούν να τύχουν αναδρομικής προσαρμογής του επιδόματος αυτού που να ανατρέχει στην ημερομηνία του εν λόγω διορισμού. Αυτό όμως ισοδυναμεί με αμφισβήτηση των όρων διορισμού του αφού ο διορισμός έχει ήδη καταστεί οριστικός.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Με την απόφαση της <DATE ISO="19831201">1ης Δεκεμβρίου 1983</DATE> ( Blomefield κατά Επιτροπής, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="190/82" YEAR="1983" PAGE.ECR="3981">190/82, Συλλογή 1983, σ. 3981</REF.DOC.ECR> ), το Δικαστήριο έκρινε</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/> απαράδεκτο ένας υπάλληλος να επανέρχεται στους όρους της αρχικής του πρόσληψης μετά την οριστικοποίηση της <QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P><P>Προσέθετε ότι</P><P><QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/> κατά μείζονα λόγο δεν μπορεί γι' αυτό να προβάλει αναδρομικές διεκδικήσεις σχετικά με την κατάταξη του και, κατά συνέπεια, με τις παρελθούσες και μέλλουσες αποδοχές του<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> (σκέψη 10).</P></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Αυτό όμως που ισχύει για τους όρους προσλήψεως πρέπει λογικά να ισχύει και για τους όρους διορισμού κατόπιν προαγωγής ή αλλαγής κατηγορίας. Το χορηγούμενο σε μια τέτοια περίπτωση επίδομα διαφοράς αποδοχών περιλαμβάνεται στους εν λόγω όρους.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Επομένως, μόνον η επέλευση νέου γεγονότος μπορεί ενδεχομένως να δικαιολογήσει νέα έναρξη προθεσμίας για την κίνηση της διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Επ' αυτού, το καθού ορθώς προβάλλει ότι η προαναφερθείσα απόφαση Michel της <DATE ISO="19850129">29ης Ιανουαρίου 1985</DATE> δεν μπορεί να συνιστά νέο γεγονός, δεδομένου ότι βάσει πάγιας νομολογίας</TXT><?PAGE NO="1627"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/> οι έννομες συνέπειες αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο σε διοικητική διαφορά και αναφέρεται σε ακύρωση πράξεως, αφορά, εκτός τους διαδίκους, μόνον τα πρόσωπα τα οποία η ίδια η ακυρωθείσα πράξη αφορά άμεσα <QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>,</P></QUOT.S></P><P>ώστε</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/> μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να αποτελέσει νέο περιστατικό παρά μόνον έναντι των προσώπων αυτών <QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε, για παράδειγμα, απόφαση της <DATE ISO="19650617">17ης Ιουνίου 1965</DATE>, Möller κατά Συμβουλίων ΕΟΚ, ΕΚΛΕ, και ΕΚΑΧ, υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="43/64" YEAR="1965" PAGE.ECR="499">43/64, Rec. 1965, σ. 499, ιδίως σ. 515</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Ο προσφεύγων αντιτάσσει, και το επιβεβαίωσε ρητά κατά την προφορική διαδικασία, ότι δεν είναι η απόφαση Michel, αλλά η γενική απόφαση της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> που συνιστά ένα τέτοιο νέο περιστατικό.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Εξεταζόμενη ανεξάρτητα από την απόφαση Michel, η γενική απόφαση της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> εμφανίζεται πράγματι ως αρκετά σημαντική μεταβολή της διοικητικής πρακτικής του Δικαστηρίου. Όμως, με την απόφαση Schots-Kortner και λοιποί κατά Συμβουλίου, Επιτροπής και Κοινοβουλίου<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19740221">21ης Φεβρουαρίου 1974</DATE>, συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="15/73—33/73+52/73+53/73+57/73—109/73+116/73+117/73+123/73+132/73+135/73—137/73" YEAR="1974" PAGE.ECR="177">15 μέχρι 33,52,53, 57 μέχρι 109,116, 117, 123, 132 και 135 μέχρι 137/73, Rec. 1974, σσ. 177 και 191 και 192</REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, το Δικαστήριο έκρινε ότι η γενική μεταστροφή της διοικητικής πρακτικής, ακόμη και ως συνέπεια δικαστικών αποφάσεων με τις οποίες διαπιστώνεται παρεμπιπτόντως το ανεφάρμοστο μιας διατάξεως του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, πρέπει να θεωρείται, <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/> υπό τις προκείμενες περιστάσεις, ως εκ των προτέρων εφαρμογή ρητής τροποποιήσεως του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, δεν μπορεί όμως να θεωρηθεί ως επιτρέπουσα την αναδρομική αμφισβήτηση καταστάσεως που προέκυψε από αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν έναντι των προσφευγουσών και κατέστησαν οριστικές μετά τη λήξη των προθεσμιών για την άσκηση προσφυγής<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>. Συνεπώς, το Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές αυτές ως απαράδεκτες.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Κατά τη γνώμη μου, η συλλογιστική που ακολούθησε το Δικαστήριο στην απόφαση Schots-Kortner ισχύει επίσης ως προς το κύριο αίτημα της προσφυγής του Brown.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Εφόσον ο Brown δεν άσκησε εμπροθέσμως προσφυγή με την οποία να ζητεί να ακυρωθεί, ενδεχομένως λόγω παραβάσεως του άρθρου 46, η απόφαση της <DATE ISO="19810813">13ης Αυγούστου 1981</DATE> περί καθορισμού του επιδόματος διαφοράς αποδοχών, η απόφαση αυτή κατέστη απρόσβλητη. Η αίτηση να του χορηγηθεί αναδρομικά από την ημερομηνία αυτή υψηλότερο επίδομα διαφοράς αποδοχών, το οποίο να καλύπτει τη διαφορά του μισθού του στο <HT TYPE="ITALIC">βαθμό Β 5, κλιμάκιο 4,</HT> και του μισθού που θα ελάμβανε αν είχε παραμείνει στον παλαιό βαθμό του <HT TYPE="ITALIC">C 2, κλιμάκιο 5,</HT> είναι επομένως απαράδεκτη.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Ο Brown όμως υπέβαλε και επικουρικό αίτημα με το οποίο ζητεί να του αναγνωριστεί το <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/> δικαίωμα να τύχει του επιδόματος διαφοράς αποδοχών προκειμένου να καλυφθεί η διαφορά μεταξύ του μισθού στον παλαιό του βαθμό C 2, κλιμάκιο 5, και του μισθού που αντιστοιχεί στο <HT TYPE="ITALIC">βαθμό Β 4, κλιμάκιο 2,</HT> σύμφωνα με το άρθρο 46 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, από <DATE ISO="19850201">1ης Φεβρουαρίου 1985</DATE> <QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>, δηλαδή την πρώτη ημέρα του μηνός που έπεται της εκδόσεως της αποφάσεως στην υπόθεση Michel κατά Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Με τη διοικητική του ένσταση της <DATE ISO="19850805">5ης Αυγούστου 1985</DATE>, ο Brown δικαιολόγησε το αίτημα αυτό από το γεγονός ότι, από την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση Michel, το σύστημα το οποίο εφάρμοσε προηγουμένως το Δικαστήριο κατά τη μετάβαση ενός υπαλλήλου από μια κατηγορία σε άλλη έπρεπε να θεωρείται ως παράνομο.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Η απόφαση του προέδρου του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> συναγάγει απλώς τις συνέπειες που απορρέουν <HT TYPE="ITALIC">καν' ανάγκη</HT> από την ερμηνεία του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως που έγινε στο πλαίσιο της απόφασης Michel. Οι συνέπειες όμως αυτές έπρεπε<?PAGE NO="1628"?> να είχαν συναχθεί από την επαύριο της απόφασης αυτής, διότι η διοίκηση ενός κοινοτικού οργάνου δεν έχει την ευχέρεια να εξακολουθεί να εφαρμόζει, έστω και πρόσκαιρα, πρακτική μη σύμφωνη προς την ακριβή έννοια του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Το ζήτημα αν η άποψη αυτή του προσφεύγοντος είναι σωστή είναι προφανώς ζήτημα ουσίας σχετικά με το οποίο δεν μπορώ να λάβω θέση στο παρόν στάδιο της διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Οφείλω απλώς να εξετάσω αν το επικουρικό αίτημα του Brown, το οποίο μπορεί πλήρως να θεωρηθεί ως ανεξάρτητο των λοιπών αιτημάτων του είναι ή όχι παραδεκτό.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Όμως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το εν λόγω επικουρικό αίτημα δεν αποβλέπει στην αμφισβήτηση αποφάσεως η οποία ελήφθη προηγουμένως ως προς τον προσφεύγοντα και κατέστη απρόσβλητη μετά τη λήξη της προθεσμίας για την άσκηση προσφυγής. Ο προσφεύγων κάνει απλώς χρήση του δικαιώματος κάθε υπαλλήλου, που υπομνήστηκε στην αρχή των υπό ανάπτυξη προτάσεων, να προσβάλει μέτρο γενικού χαρακτήρα της ΑΔΑ που του προκαλεί βλάβη. Ο Brown υπέβαλε, εντός των προθεσμιών που προβλέπονται με τον κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως, διοικητική ένσταση και στη συνέχεια άσκησε προσφυγή. Έχει επίσης προσωπικό έννομο συμφέρον, άμεσο και ενεστώς, να γίνει δεκτή η προβαλλόμενη από αυτόν λύση.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Τέλος, δεν μπορεί να του αντιταχθεί ότι, εφόσον ισχυρίζεται ότι αντλεί δικαιώματα από την ερμηνεία του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, η οποία προέκυψε με την απόφαση Michel, θα έπρεπε να είχε υποβάλει <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/> αίτηση <QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/> σχετική με την απόφαση αυτή και όχι <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/> διοικητική ένσταση <QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/> σχετική με την απόφαση της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE>. Πράγματι, από τις <DATE ISO="19850205">5 Φεβρουαρίου 1985</DATE> ζήτησε να επανεξεταστεί η διοικητική του ένσταση του 1981 υπό το φως της δικαστικής αποφάσεως, πράγμα που επίσης μπορεί να θεωρηθεί ως <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/> αίτηση <QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>. Ορθώς του δόθηκε η απάντηση ότι απόφαση του Δικαστηρίου έχει συνέπειες μόνο μεταξύ των διαδίκων, τα κοινοτικά όμως όργανα εξέταζαν ήδη τις συνέπειες που πρέπει να συναγάγουν από την απόφαση Michel χωρίς πάντως να προδικάζεται το αποτέλεσμα της εξέτασης αυτής, ιδίως όσον αφορά την αναδρομικότητα των μέτρων που μπορούν ενδεχομένως να ληφθούν. Μόλις έλαβε γνώση της απόφασης της <DATE ISO="19860410">10ης Απριλίου 1986</DATE> ο Brown υπέβαλε διοικητική ένσταση και εν συνεχεία άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Συμπέρασμα</P></TI></TITLE><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Για τους προαναφερθέντες λόγους προτείνω στο Δικαστήριο να κρίνει την προσφυγή του Brown παραδεκτή κατά το μέτρο που αποβλέπει στο να αναγνωριστεί ότι το νέο σύστημα επιδόματος διαφοράς αποδοχών έπρεπε να είχε εφαρμοστεί από <DATE ISO="19850201">1ης Φεβρουαρίου 1985</DATE>, να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη κατά τα λοιπά και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας.</TXT></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>