<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.10-->
  <head>
    <title>2023-12-202312C114202107670-00-TRA-DOC-EL-CONCL-C-0767-21-202300634-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="0" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ContentBits"/>
    <meta content="Commission Use" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Name"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="14/12/2023 06:57:52" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="nTzjfEMXc2uP6YWjsoElqsMkcVr7gDIiaX4AHmGAZPhmo04V+dTYgIXp0CsbVo8GkmhaI2oeBzj9DqVQGNY4qUMFVIkz6THhYngK9UZJ/renDbi0WDEK+IjQVyylLVKSxjYFjnk67auV+tXaE02KyGXbTkUWghuvKFSqLfYxWrg=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="stka" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="true" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Enabled"/>
    <meta content="6f2127c2-ed3b-4000-b8ef-7467d22777ba" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_ActionId"/>
    <meta content="0767" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2021" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="stka" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="b24c8b06-522c-46fe-9080-70926f8dddb1" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SiteId"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 09/02/2023 10:06:41" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="2023-02-16T15:40:56Z" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_SetDate"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="a9e902bb830b4c59975f3fdb981dd5bc" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0767" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="PV" name="NatureAff"/>
    <meta content="PV" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
    <meta content="Standard" name="MSIP_Label_6bd9ddd1-4d20-43f6-abfa-fc3c07406f94_Method"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Προτάσεις Ćapeta – Υπόθεση C‑767/21 P</div>
      <div id="rId21" style="default">Rivière κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      TAMARA ĆAPETA
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      της 16ης Φεβρουαρίου 2023  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      Υπόθεση C‑767/21 P
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      Jérôme Rivière,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      Dominique Bilde,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      Joëlle Mélin,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-8" title="page-1">
      Aurélia Beigneux,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-9" title="page-1">
      Thierry Mariani,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-10" title="page-1">
      Jordan Bardella,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-11" title="page-1">
      Jean-Paul Garraud,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-12" title="page-1">
      Jean-François Jalkh,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-13" title="page-1">
      Gilbert Collard,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-14" title="page-1">
      Gilles Lebreton,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-15" title="page-1">
      Nicolaus Fest,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-16" title="page-1">
      Gunnar Beck,
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-17" title="page-1">
      Philippe Olivier
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-18" title="page-1">
      κατά
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-19" title="page-1">
      Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-20" title="page-1">
      «Αναίρεση – Θεσμικό δίκαιο – Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – Προφορική απόφαση του Προέδρου του Κοινοβουλίου περί απαγόρευσης επίδειξης εθνικών σημαιών στα έδρανα των μελών του Κοινοβουλίου – Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – Άρθρο 10, παράγραφος 3 – Κανόνες συμπεριφοράς – Προσφυγή ακυρώσεως – Έννοια της “δεκτικής προσφυγής πράξεως” κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-21" title="page-1">
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εισαγωγή</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεκατρία μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (στο εξής: ευρωβουλευτές) άσκησαν την υπό κρίση αναίρεση κατά της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της 6ης Οκτωβρίου 2021, Rivière κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑88/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:664, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την απόφαση αυτή, το Γενικό Δικαστήριο κήρυξε απαράδεκτη την προσφυγή ακυρώσεως του μέτρου που έλαβε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 13 Ιανουαρίου 2020, διά του οποίου απαγορεύτηκε στους ευρωβουλευτές να επιδεικνύουν εθνικές σημαίες επί των εδράνων τους (στο εξής: προσβαλλόμενο μέτρο). Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν τη διαπίστωση αυτή. Στην υπό κρίση υπόθεση, επομένως, εγείρεται το χρόνιο ζήτημα του ποιες πράξεις υπόκεινται στον έλεγχο του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν περί του ζητήματος αυτού  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">2</a>
</span>). Ωστόσο, στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας, το Δικαστήριο δεσμεύεται από τους λόγους και τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">3</a>
</span>). Το Δικαστήριο δεν δύναται να ερμηνεύσει την αίτηση αναιρέσεως για λογαριασμό των αναιρεσειόντων, παρά μόνο να εξετάσει τους λόγους αναιρέσεως όπως αυτοί προβάλλονται. Υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, και για τους λόγους που θα εκθέσω στη συνέχεια, θα προτείνω στο Δικαστήριο την απόρριψή της. Φρονώ ότι από τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες δεν συνάγεται το συμπέρασμα ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον απέρριψε την προσφυγή τους στον πρώτο βαθμό ως απαράδεκτη. Εντούτοις, δεν συμφωνώ με το σκεπτικό που διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο προς στήριξη της περί απαραδέκτου διαπιστώσεως. Επομένως, θα προτείνω στο Δικαστήριο να αντικαταστήσει τις αιτιολογίες του Γενικού Δικαστηρίου χωρίς να αναιρέσει την απόφασή του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ιστορικό της διαφοράς και η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο Jérôme Rivière και οι λοιποί αναιρεσείοντες είναι εκλεγμένοι ευρωβουλευτές.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 13ης Ιανουαρίου 2020, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απηύθυνε στους ευρωβουλευτές προφορική προειδοποίηση ότι απαγορεύεται η επίδειξη εθνικών σημαιών στα έδρανα και ζήτησε από αυτούς να τις απομακρύνουν. Οι αναιρεσείοντες προσέβαλαν το εν λόγω μέτρο ασκώντας προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σε δύο επόμενες συνεδριάσεις της ολομέλειας, της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020, οι προεδρεύουσες Αντιπρόεδροι επικαλέστηκαν, στο πλαίσιο των καθηκόντων τους τήρησης της τάξης κατά τη συνεδρίαση, την απαγόρευση επίδειξης εθνικών σημαιών επί των εδράνων. Στο πλαίσιο αυτό, και σε δύο περιστάσεις, απενεργοποιήθηκαν τα μικρόφωνα συγκεκριμένων ευρωβουλευτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">4</a>
</span>), το Κοινοβούλιο διευκρίνισε στη συνέχεια ότι το προσβαλλόμενο μέτρο αποτελούσε απλώς υπενθύμιση του ισχύοντος άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου. Το άρθρο αυτό προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-32" title="page-4">
      «Οι βουλευτές δεν διαταράσσουν την τάξη στην αίθουσα Ολομέλειας και απέχουν από ανάρμοστη συμπεριφορά. Δεν επιδεικνύουν πανό.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με δικόγραφο της 13ης Φεβρουαρίου 2020, οι νυν αναιρεσείοντες άσκησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με την οποία ζητούσαν την ακύρωση του προσβαλλόμενου μέτρου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι αναιρεσείοντες προέβαλαν τέσσερις λόγους ακυρώσεως. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είχε δύο σκέλη, διά των οποίων οι αναιρεσείοντες προέβαλαν, πρώτον, παραμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου από νομικής και ουσιαστικής απόψεως και, δεύτερον, παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προέβαλαν παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, ενώ με τον τρίτο κατάχρηση εξουσίας. Τέλος, με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, οι αναιρεσείοντες προέβαλαν παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της νομιμότητας, της χρηστής διοίκησης, της απαγόρευσης fumus persecutionis (μεροληπτικής δίωξης) και της ελευθερίας έκφρασης των ευρωβουλευτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Απαντώντας στην προσφυγή, το Κοινοβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βασιζόμενη, κατ’ αρχάς, στο γεγονός ότι δεν υπήρχε πράξη δεκτική προσφυγής κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ, δεύτερον, στην έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης των αναιρεσειόντων και, τρίτον, σε έλλειψη εννόμου συμφέροντος για την άσκηση της προσφυγής. Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο ισχυρίστηκε ότι η προσφυγή ήταν αβάσιμη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη για τον λόγο ότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν αποτελούσε πράξη δεκτική προσφυγής κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις σκέψεις 31 και 32 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, κατ’ αρχάς, την πάγια νομολογία κατά την οποία τα δικαστήρια της Ένωσης είναι αρμόδια να ελέγχουν το κύρος των πράξεων του Κοινοβουλίου. Στη συνέχεια διευκρινίζει ότι ορισμένες πράξεις του Κοινοβουλίου δεν υπόκεινται, ωστόσο, σε δικαστικό έλεγχο, και συγκεκριμένα εκείνες που δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα ή παράγουν έννομα αποτελέσματα που αφορούν αποκλειστικά την εσωτερική οργάνωση των εργασιών του Κοινοβουλίου (σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης)  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">5</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει περαιτέρω (στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) ότι κάθε πράξη του Κοινοβουλίου που παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων υπόκειται στον έλεγχο των δικαστηρίων της Ένωσης. Στη συνέχεια, υπενθυμίζει ότι οι ευρωβουλευτές θεωρούνται τρίτοι όσον αφορά πράξεις του Κοινοβουλίου οι οποίες παράγουν έννομα αποτελέσματα ως προς τις συνθήκες άσκησης της κοινοβουλευτικής εντολής τους (στη σκέψη 35 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης)  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">6</a>
</span>). Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το παραδεκτό της προσφυγής εξαρτάται από το αν τα προσβαλλόμενα μέτρα μετέβαλαν τις συνθήκες άσκησης της εντολής των ευρωβουλευτών (σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε στη συνέχεια (στη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) ότι το προσβαλλόμενο μέτρο συνίστατο σε απαγόρευση επίδειξης πανό επί των εδράνων, η οποία απευθύνθηκε στους ευρωβουλευτές βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, και δεν έβαινε πέραν της ήδη προβλεπόμενης από την εν λόγω διάταξη απαγόρευσης. Στις λοιπές σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε ερμηνεία του Κανονισμού του Κοινοβουλίου προκειμένου να τεκμηριώσει τη διαπίστωση αυτή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, στις σκέψεις 42 έως 44 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι από τον Κανονισμό του Κοινοβουλίου, ο οποίος βασίζεται στις κοινές κοινοβουλευτικές παραδόσεις των κρατών μελών, προκύπτει ότι οι ευρωβουλευτές εκφράζουν τις απόψεις τους, κατ’ αρχήν, μέσω των αγορεύσεών τους ενώπιον του Κοινοβουλίου. Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι τούτο συνάγεται από το άρθρο 171 του Κανονισμού του Κοινοβουλίου. Επομένως, τυχόν περιορισμοί που επιβάλλονται όσον αφορά άλλα μέσα έκφρασης αποσκοπούν στη διασφάλιση της ισότητας των ευρωβουλευτών και της ομαλής διεξαγωγής των κοινοβουλευτικών εργασιών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Περαιτέρω, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι μια εικόνα ή ένα αντικείμενο μπορεί αναμφίβολα, μέσω του συμβόλου που αντιπροσωπεύει ή του μηνύματος που μεταδίδει, να χρησιμεύσει ως μέσο έκφρασης, παρέχοντας έτσι στους ευρωβουλευτές που το χρησιμοποιούν τη δυνατότητα να προβάλουν και να υπερασπιστούν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και πέραν του χρόνου της αγόρευσής τους. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης, στη σκέψη 50 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι επίμαχες εθνικές σημαίες εμπίπτουν στην έννοια του γαλλικού όρου «banderoles et bannières», αντίστοιχου με τους όρους άλλων γλωσσικών αποδόσεων του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, λαμβανομένου υπόψη του νοήματος που οι αναιρεσείοντες προσδίδουν στην τοποθέτηση των εθνικών σημαιών επί των εδράνων τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβάνοντας υπόψη όλους αυτούς τους λόγους, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 51 και 52 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η συμπεριφορά των αναιρεσειόντων, στο μέτρο που διατάρασσε την ομαλή λειτουργία των εργασιών του Κοινοβουλίου, ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου. Κατά συνέπεια, το προσβαλλόμενο μέτρο αφορούσε την εσωτερική οργάνωση των εργασιών του Κοινοβουλίου και δεν παρήγαγε έννομα αποτελέσματα που να θίγουν τις συνθήκες άσκησης της εντολής των αναιρεσειόντων ως ευρωβουλευτών, επιφέροντας σημαντική μεταβολή της νομικής τους θέσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 8 Δεκεμβρίου 2021, οι αναιρεσείοντες άσκησαν αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου, με την οποία ζητούν από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να κρίνει παραδεκτή την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή, να ακυρώσει το προσβαλλόμενο μέτρο λόγω έλλειψης νομικής βάσεως και να καταδικάσει το Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο νομικά επιχειρήματα, χωρίς ωστόσο να εξηγούν ποιους λόγους αναιρέσεως στηρίζουν τα επιχειρήματα αυτά, ούτε κατά ποιον τρόπο (βλ. σημεία 36 έως 43 των παρουσών προτάσεων). Κατ’ αρχάς, προβάλλουν παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών και εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό τους, ενώ κατά δεύτερον ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου και παραμόρφωσε το περιεχόμενο αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ουσιαστικά, το πρώτο επιχείρημα των αναιρεσειόντων έγκειται στον ισχυρισμό ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τις συνέπειες που είχε το προσβαλλόμενο μέτρο όσον αφορά το δικαίωμα των βουλευτών να λάβουν τον λόγο, δεδομένου ότι στις 29 και στις 30 Ιανουαρίου 2020 η Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου απενεργοποίησε τα μικρόφωνα του Nigel Farage  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">7</a>
</span>) και του Nicolas Fest, αντίστοιχα, ενώ έδωσε τον λόγο στον J. Rivière μόνον επειδή ο τελευταίος απομάκρυνε τη σημαία του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να κρίνει ότι το προσβαλλόμενο μέτρο παρήγαγε έννομα αποτελέσματα τα οποία από τη φύση τους επηρέασαν την άσκηση της εντολής τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το δεύτερο επιχείρημά τους, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, όπως αποδίδεται στη γαλλική γλώσσα, δεν έχει εφαρμογή στις εθνικές σημαίες, καθώς αναφέρεται σε πανό. Κατά συνέπεια, οι περιστάσεις της επίμαχης κοινοβουλευτικής συνεδρίασης δεν ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω άρθρου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι αποφασιστικής σημασίας εν προκειμένω είναι η απόδοση του Κανονισμού του Κοινοβουλίου στη γαλλική γλώσσα, δεδομένου ότι πρόκειται για τη γλώσσα εργασίας του Κοινοβουλίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">8</a>
</span>). Προβαίνοντας σε ανάλυση άλλων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε –κατά τους αναιρεσείοντες– τα πραγματικά περιστατικά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, περαιτέρω, ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, διότι η διάταξη αυτή δεν αποσκοπεί στη διασφάλιση της ισότητας των ευρωβουλευτών, αλλά στην τήρηση της τάξης κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων. Αντιθέτως, η διασφάλιση της ισότητας των ευρωβουλευτών αποτελεί σκοπό του άρθρου 171 του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, το οποίο όμως δεν ρυθμίζει ζητήματα τήρησης της τάξης κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον δεν αιτιολόγησε με ποιον τρόπο η παρουσία των εθνικών σημαιών διατάραξε την τάξη κατά τη συνεδρίαση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, τέλος, ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν υπερεθνικό χαρακτήρα, ενώ τόσο η ύπαρξη εθνικών συνδυασμών υποψηφίων όσο και το άρθρο 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ, συνηγορούν υπέρ του εθνικού χαρακτήρα των εκλογών αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, το Κοινοβούλιο θεωρεί, προεχόντως, ότι η ασκηθείσα από τους αναιρεσείοντες προσφυγή δεν πληροί τις προϋποθέσεις παραδεκτού που καθορίζει το άρθρο 168 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, καθόσον δεν περιέχει νομικά επιχειρήματα προς στήριξη των προβαλλόμενων λόγων αναιρέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το πρώτο επιχείρημα των αναιρεσειόντων περί παραμόρφωσης των πραγματικών περιστατικών, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι ως προσβαλλόμενο μέτρο θα πρέπει να νοείται μόνο η προφορική απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 2020 και όχι τα μέτρα που ελήφθησαν στις 29 και στις 30 Ιανουαρίου 2020. Κατά το Κοινοβούλιο, παραδοχή του αντιθέτου θα συνιστούσε διεύρυνση του αντικειμένου της προσφυγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, όσον αφορά τις συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι το άρθρο 175 του Κανονισμού του Κοινοβουλίου παρείχε στους Αντιπροέδρους που προήδρευαν την εξουσία να προχωρήσουν στην απενεργοποίηση των μικροφώνων ως μέτρο τήρησης της τάξης στην ολομέλεια. Εν πάση περιπτώσει, τα μικρόφωνα απενεργοποιήθηκαν, όχι λόγω της παρουσίας εθνικών σημαιών στα έδρανα, αλλά είτε διότι ο ευρωβουλευτής υπερέβη τον επιτρεπόμενο χρόνο αγόρευσης (στην περίπτωση του Ν. Farage) είτε διότι ο ευρωβουλευτής επέκρινε τον τρόπο κατά τον οποίο η Αντιπρόεδρος διηύθυνε τη συνεδρίαση (στην περίπτωση του Ν. Fest). Όπως επισημαίνει το Κοινοβούλιο, ο J. Rivière έλαβε δύο φορές τον λόγο κατά τη συνεδρίαση της 30ής Ιανουαρίου. Την πρώτη φορά αγόρευσε έχοντας τη σημαία στο έδρανό του, ενώ τη δεύτερη φορά απομάκρυνε ο ίδιος τη σημαία. Κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι το προσβαλλόμενο μέτρο ουδόλως συνδέεται με τα μέτρα απενεργοποίησης των μικροφώνων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, το Κοινοβούλιο θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και ότι το σχετικό επιχείρημα των αναιρεσειόντων θα πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου καθιστά δυνατή την απαγόρευση της επίδειξης εθνικών σημαιών στα έδρανα των ευρωβουλευτών χωρίς να απαιτείται να αποδεικνύεται διατάραξη της τάξης της συνεδρίασης. Σκοπός της διάταξης είναι να καθιερώσει την αγόρευση ως αποκλειστικό τρόπο έκφρασης των απόψεων των ευρωβουλευτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι, εξετάζοντας άλλες γλωσσικές αποδόσεις κατά την ερμηνεία του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε σφάλμα, δεδομένου ότι η εστίαση σε μία και μόνον γλωσσική απόδοση θα αντέβαινε στις καθιερωμένες μεθόδους ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, το Κοινοβούλιο ζητεί να απορριφθεί και το δεύτερο επιχείρημα των αναιρεσειόντων ως προδήλως αβάσιμο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτίμηση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Α.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικά ζητήματα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αρχάς, επιβάλλεται η επισήμανση ότι, όπως ορθώς υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως μόνον οριακά πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και του άρθρου 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να περιέχει λόγους αναιρέσεως σαφώς στηριζόμενους σε νομικά επιχειρήματα και να προσδιορίζει τα σημεία του σκεπτικού της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου που αμφισβητούνται  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">9</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως περιέχει μεν δύο νομικά επιχειρήματα, πλην όμως δεν επεξηγεί ποιον από τους λόγους αναιρέσεως στηρίζει το καθένα εξ αυτών, ούτε τον τρόπο κατά τον οποίο τα επιχειρήματα αυτά στηρίζουν τους λόγους αναιρέσεως. Επομένως, το Δικαστήριο μπορεί νομίμως να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως λόγω των τυπικών αυτών πλημμελειών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, και προκειμένου να κριθεί παραδεκτή η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, λύση την οποία προτείνω στο Δικαστήριο, είναι δυνατόν να εννοηθούν οι λόγοι αναιρέσεως και τα προβαλλόμενα επιχειρήματα ως ακολούθως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το πρώτο τους επιχείρημα, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό ορισμένων πραγματικών περιστατικών, με συνέπεια να καταλήξει σε εσφαλμένο νομικό συμπέρασμα. Με το δεύτερο επιχείρημα, ισχυρίζονται, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκτιμώ ότι το πρώτο επιχείρημα προβάλλεται προς στήριξη των πρώτων δύο λόγων αναιρέσεως, διά των οποίων οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να κρίνει παραδεκτή την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή. Το δεύτερο επιχείρημα εκτιμώ ότι προβάλλεται προς στήριξη του τρίτου λόγου αναιρέσεως, διά του οποίου ζητείται από το Δικαστήριο να ακυρώσει το προσβαλλόμενο μέτρο διότι στερείται νομικής βάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, το Δικαστήριο μπορεί, εφόσον κρίνει βάσιμη την αίτηση αναιρέσεως και διαθέτει επαρκή στοιχεία, να αντικαταστήσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου αποφαινόμενο το ίδιο επί της ουσίας ή να αποφανθεί επί της ουσίας αν το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή για διαδικαστικούς λόγους χωρίς, ως εκ τούτου, να αποφανθεί επί της ουσίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">10</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, ωστόσο, η εξέταση του τρίτου λόγου αναιρέσεως, διά του οποίου ζητείται από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ουσίας ακυρώνοντας το προσβαλλόμενο μέτρο, χωρεί μόνον εφόσον το Δικαστήριο κάνει δεκτούς τους πρώτους δύο λόγους αναιρέσεως. Όπως θα εκθέσω στη συνέχεια, είμαι της γνώμης ότι το Δικαστήριο πρέπει να απορρίψει τους πρώτους δύο λόγους αναιρέσεως. Στην περίπτωση αυτή, παρέλκει η εξέταση του τρίτου λόγου αναιρέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, αν το Δικαστήριο καταλήξει σε αντίθετη κρίση και κρίνει παραδεκτή την προσφυγή ακυρώσεως, προτείνω να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει επί της ουσίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Β.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του παραδεκτού της προσφυγής</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του επιχειρήματος των αναιρεσειόντων περί παραμόρφωσης των πραγματικών περιστατικών</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε απαράδεκτη την προσφυγή που άσκησαν οι προσφεύγοντες σε πρώτο βαθμό, διότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν αποτελούσε, κατά το δικαστήριο εκείνο, πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπενθυμίζεται ότι, όπως επιβεβαιώνει η νομολογία, στο πλαίσιο της διαδικασίας του άρθρου 263 ΣΛΕΕ το Δικαστήριο δύναται να ελέγξει όλες τις νομικώς δεσμευτικές πράξεις θεσμικών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">11</a>
</span>). Περαιτέρω, ως πράξεις δεκτικές προσφυγής νοούνται από το Δικαστήριο τα μέτρα των οποίων τα έννομα αποτελέσματα είναι δεσμευτικά και ικανά να επηρεάσουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας κατά τρόπο σαφή τη νομική του θέση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">12</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά του προφορικού μέτρου που έλαβε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της 13ης Ιανουαρίου 2020. Αντικείμενο αμφισβήτησης αποτελεί μάλλον η εκτίμηση του κατά πόσον το εν λόγω μέτρο παρήγαγε το έννομο αποτέλεσμα της στέρησης, ή της δυνητικής στέρησης, του δικαιώματος των αναιρεσειόντων να λάβουν τον λόγο κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τους αναιρεσείοντες, ακόμη και αν το επίμαχο μέτρο δεν παρήγαγε έννομες συνέπειες κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 13ης Ιανουαρίου 2020, ωστόσο παρέμεινε σε ισχύ και κατά τις επόμενες κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις και αποτέλεσε την άμεση αιτία της στέρησης του δικαιώματος ορισμένων ευρωβουλευτών να λάβουν τον λόγο κατά τις συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν είναι ικανό να παράγει έννομα αποτελέσματα, και επομένως δεν συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής, βασίστηκε σε πραγματικά περιστατικά στα οποία αποδόθηκε εσφαλμένος νομικός χαρακτηρισμός.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τους αναιρεσείοντες, η παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών συνίσταται στην παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου να λάβει υπόψη τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020 ως κρίσιμα στοιχεία για την εκτίμηση του χαρακτήρα του προσβαλλόμενου μέτρου. Αν το Γενικό Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη του τα περιστατικά αυτά, θα είχε καταλήξει στην κρίση ότι το προσβαλλόμενο μέτρο παρήγαγε έννομα αποτελέσματα και ότι, ως εκ τούτου, συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το ζήτημα επί του οποίου καλείται το Δικαστήριο να αποφανθεί υπό το πρίσμα των επιχειρημάτων που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες είναι αν έσφαλε το Γενικό Δικαστήριο στην κρίση του ότι η στέρηση του λόγου κατά τις συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020 δεν αποτέλεσε συνέπεια του προφορικού μέτρου που ανακοινώθηκε κατά τη συνεδρίαση της ολομέλειας της 13ης Ιανουαρίου 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, στο πλαίσιο αναιρέσεως, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε, κατ’ αρχήν, να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία που το Γενικό Δικαστήριο έλαβε υπόψη σε σχέση με τα περιστατικά αυτά  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">13</a>
</span>). Κατ’ εξαίρεση, το Δικαστήριο μπορεί να ελέγξει αν το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά ή τα αποδεικτικά στοιχεία που του υποβλήθηκαν, ωστόσο η εν λόγω παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">14</a>
</span>). Εξάλλου, ο διάδικος που προβάλλει ισχυρισμό περί παραμόρφωσης οφείλει να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία τα οποία, κατ’ αυτόν, παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο και να παραθέτει τα σφάλματα αναλύσεως στα οποία υπέπεσε, κατά την εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την εκ μέρους του παραμόρφωση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">15</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό το πρίσμα αυτό, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν παραμόρφωσε προδήλως τα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά προκύπτουν από τη δικογραφία που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο και από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως σαφώς συνάγεται από τις σκέψεις 3, 19 και 29 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο είχε επίγνωση ότι οι αναιρεσείοντες αναφέρονταν στις συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020. Ωστόσο, μολονότι είναι προφανές ότι το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τις εξηγήσεις που παρείχε το Κοινοβούλιο και έκρινε ότι η στέρηση του δικαιώματος του λόγου στις συνεδριάσεις αυτές δεν συνδέεται με το προσβαλλόμενο μέτρο, εντούτοις, ατυχώς, δεν το διευκρινίζει καταλλήλως  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">16</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, ακόμη και αν το προσβαλλόμενο μέτρο παρέμεινε σε ισχύ κατά τις επόμενες συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου, εντούτοις επρόκειτο για μέτρο διαφορετικό από εκείνο που στέρησε από ορισμένους ευρωβουλευτές το δικαίωμα να λάβουν τον λόγο. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε χωριστά το ζήτημα αν το προσβαλλόμενο μέτρο παρήγαγε έννομα αποτελέσματα πέραν του πλαισίου της εσωτερικής οργάνωσης των εργασιών του Κοινοβουλίου (σκέψεις 37 επ. της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης). Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το μέτρο ήταν σύμφωνο με το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, γι’ αυτό και τα έννομα αποτελέσματά του περιορίστηκαν εντός του πλαισίου της εσωτερικής οργάνωσης των εργασιών του εν λόγω θεσμικού οργάνου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">17</a>
</span>), είμαι της γνώμης ότι το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου είναι εσφαλμένο, υπό την έννοια ότι έχει εμφιλοχωρήσει σε αυτό σύγχυση μεταξύ του ουσιαστικού ζητήματος (της συμμόρφωσης του προσβαλλόμενου μέτρου με το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου) και του διαδικαστικού ζητήματος του παραδεκτού. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο δεν παραμόρφωσε προδήλως τα πραγματικά περιστατικά, όπως ισχυρίζονται οι αναιρεσείοντες, παραλείποντας να λάβει υπόψη τις συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020. Το Γενικό Δικαστήριο έλαβε πράγματι υπόψη τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τις εν λόγω συνεδριάσεις, αλλά προέβη στον χαρακτηρισμό τους δεχόμενο τα επιχειρήματα του καθoύ, αντί για εκείνα των προσφευγόντων πρωτοδίκως. Με άλλα λόγια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε τα επιχειρήματα του Κοινοβουλίου πιο πειστικά από εκείνα των προσφευγόντων πρωτοδίκως. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέλειψε να λάβει υπόψη συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, ούτε προέβη σε εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό αυτών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το επιχείρημα ότι η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου βασίζεται σε παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών θα πρέπει να απορριφθεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το εν λόγω επιχείρημα είναι το μοναδικό που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες προς στήριξη του πρώτου και του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, επομένως το Δικαστήριο δύναται να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και μόνο για τον λόγο αυτόν.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, στη συνέχεια των παρουσών προτάσεων θα εξηγήσω γιατί, κατά τη γνώμη μου, η περί απαραδέκτου κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ήταν μεν ορθή, πλην όμως το σκεπτικό διά του οποίου κατέληξε στην κρίση αυτή ήταν εσφαλμένο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Γιατί ήταν απαράδεκτη η προσφυγή ακυρώσεως που ασκήθηκε εν προκειμένω;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">α)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πού έγκειται το σφάλμα στο σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το κυρίως σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου συνίσταται στην τεκμηρίωση της παραδοχής ότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής διότι δεν βαίνει πέραν του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου. Εκ της παραδοχής αυτής προκύπτει ότι επρόκειτο για εσωτερικό μέτρο οργάνωσης των εργασιών του Κοινοβουλίου και, ως εκ τούτου, για πράξη μη δεκτική προσφυγής (βλ., ιδίως, σκέψη 52 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης). Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε επί του ουσιαστικού ζητήματος –ότι το προσβαλλόμενο μέτρο έβρισκε έρεισμα στο άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου– προκειμένου να κρίνει απαράδεκτη την προσφυγή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Είμαι της γνώμης ότι είναι ατελέσφορη η απόπειρα τυπικής διάκρισης μεταξύ μέτρων εσωτερικής οργάνωσης των εργασιών ενός θεσμικού οργάνου, τα οποία δεν είναι δεκτικά προσφυγής, και μέτρων που παράγουν ή αποσκοπούν να παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων, τα οποία είναι δεκτικά προσφυγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Φρονώ ότι το μόνο κρίσιμο ζήτημα είναι αν το μέτρο είναι ικανό να επηρεάσει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που οι πολίτες αντλούν από το δίκαιο της Ένωσης. Μόνον τα μέτρα που δεν παράγουν τέτοιου είδους αποτελέσματα μπορούν να θεωρούνται απλώς εσωτερικού χαρακτήρα. Επομένως, αντικείμενο έρευνας δεν πρέπει να αποτελεί ο εσωτερικός ή μη χαρακτήρας του μέτρου, αλλά το αν το μέτρο είναι ικανό να επηρεάσει τα δικαιώματα του ενδιαφερομένου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η νομολογία που παραθέτει το Γενικό Δικαστήριο  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">18</a>
</span>) επιβεβαιώνει, κατ’ ουσίαν, τη θέση αυτήν. Η μεθοδολογία που εφάρμοσε το Δικαστήριο στις εν λόγω αποφάσεις δεν καθιστούσε αναγκαία την έρευνα περί του αν πρόκειται για μέτρο εσωτερικού χαρακτήρα, παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο έκρινε, εν τέλει, ότι ορισμένα από τα επίμαχα στις υποθέσεις εκείνες μέτρα ήταν πράγματι εσωτερικού χαρακτήρα. Στις αποφάσεις εκείνες, το Δικαστήριο έκρινε in concreto ότι επρόκειτο για εσωτερικά μέτρα οργάνωσης των εργασιών του Κοινοβουλίου, τα οποία την ίδια στιγμή δεν επηρέαζαν τα δικαιώματα τρίτων. Για τον λόγο αυτόν αρνήθηκε να προβεί σε δικαστικό έλεγχο των εν λόγω μέτρων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Για να γίνει αντιληπτή η συλλογιστική αυτή, θα παραθέσω την απόφαση Weber κατά Κοινοβουλίου, στην οποία παραπέμπει και το Γενικό Δικαστήριο. Στην απόφαση εκείνη, το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο οι πράξεις εκείνες «οι οποίες είτε δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα, είτε παράγουν έννομα αποτελέσματα μόνο στο εσωτερικό του Κοινοβουλίου όσον αφορά την οργάνωση των εργασιών του και υπάγονται σε διαδικασίες ελέγχου που ορίζει ο κανονισμός του»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">19</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, το Δικαστήριο έκρινε ότι «η κανονιστική ρύθμιση που αφορά την καταβλητέα στη λήξη της θητείας αποζημίωση υπέρ των ευρωβουλευτών, καθώς και οι ατομικές εκτελεστικές πράξεις μιας τέτοιας κανονιστικής ρυθμίσεως, παράγουν έννομα αποτελέσματα που βαίνουν πέραν της εσωτερικής οργανώσεως των εργασιών του θεσμικού οργάνου, κατά το μέτρο που επηρεάζουν την περιουσιακή κατάσταση των ευρωβουλευτών»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">20</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με άλλα λόγια, οι επίμαχες στην υπόθεση εκείνη κανονιστικές ρυθμίσεις αποτελούσαν αναμφιβόλως μέτρα εσωτερικής οργάνωσης των εργασιών του Κοινοβουλίου. Εντούτοις, ήταν δεκτικές προσφυγής διότι επηρέαζαν τα δικαιώματα που απένεμε το δίκαιο της Ένωσης στους ευρωβουλευτές. </p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όπως έχω ήδη εξηγήσει στο σημείο 59 των παρουσών προτάσεων, το Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου να αιτιολογήσει την κρίση του ότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο μέσω της επίκλησης του υποτιθέμενου εσωτερικού του χαρακτήρα, υπεισήλθε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση σε ζητήματα ουσίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">21</a>
</span>), χωρίς αυτό να είναι αναγκαίο, καταλήγοντας να απορρίψει την προσφυγή για λόγους διαδικαστικούς. Μολονότι δε κατά τη διαμόρφωση κρίσης περί του παραδεκτού δεν είναι πάντοτε εφικτό να αποφευχθούν όλες οι ουσιαστικές πτυχές μιας υπόθεσης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">22</a>
</span>), εν προκειμένω η εξέτασή τους δεν ήταν αναγκαία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στην υπό κρίση υπόθεση, και προκειμένου να αποφανθεί επί του παραδεκτού, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να εστιάσει αποκλειστικά στο ζήτημα αν το προσβαλλόμενο μέτρο μπορούσε να έχει ως έννομο αποτέλεσμα τη στέρηση του δικαιώματος του λόγου, όπως ισχυρίζονται οι αναιρεσείοντες.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αν το Γενικό Δικαστήριο ακολουθούσε τη νομολογία σχετικά με τον ορισμό των δεκτικών προσφυγής πράξεων (βλ. σημείο 45 των παρουσών προτάσεων), θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα –ήτοι ότι το προσβαλλόμενο μέτρο δεν παράγει έννομα αποτελέσματα που μεταβάλλουν τη νομική θέση των προσφευγόντων– χωρίς να απαιτείται να υπεισέλθει στην ουσία των ισχυρισμών. Οσάκις η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι πλέον αρμόδιο να εξετάσει την ουσία των ισχυρισμών της, όπως το έπραξε στην υπό κρίση υπόθεση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">23</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, το σφάλμα στο σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου δεν πρέπει να έχει ως συνέπεια την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι αυτό δεν είναι αναγκαίο όταν το διατακτικό της απόφασης παραμένει βάσιμο  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">24</a>
</span>). Θεωρώ ότι αυτό συμβαίνει εν προκειμένω.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Παραμένει το ερώτημα ποια είναι η αιτιολογία που κατατείνει στην ίδια κρίση περί απαραδέκτου της προσφυγής και που θα πρέπει να αντικαταστήσει την αιτιολογία που διαλαμβάνει το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">β)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πώς θα πρέπει να αιτιολογηθεί το απαράδεκτο της προσφυγής στην υπό κρίση υπόθεση;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Φρονώ ότι προέχει να εξεταστεί τι είδους πράξη συνιστά το προσβαλλόμενο μέτρο. Από τα μη αμφισβητούμενα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης προκύπτει ότι επρόκειτο για προφορική εντολή απομάκρυνσης των εθνικών σημαιών από τα έδρανα, για τον λόγο ότι η επίδειξή τους αντέβαινε στο άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου. Η διάταξη αυτή είναι άμεσα εφαρμοστέα –απαγορεύει την επίδειξη πανό κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων του Κοινοβουλίου χωρίς να απαιτούνται προς τούτο εκτελεστικά μέτρα. Κατά συνέπεια, είμαι της γνώμης ότι το προσβαλλόμενο μέτρο πρέπει να χαρακτηριστεί ως ερμηνεία του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου από τον Πρόεδρο αυτού, βάσει της οποίας εμπίπτουν στην επίμαχη απαγόρευση οι εθνικές σημαίες.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Φαίνεται, ωστόσο, ότι οι αναιρεσείοντες διαφωνούν με την ερμηνεία αυτή. Θεωρούν ότι το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου δεν απαγορεύει την επίδειξη εθνικών σημαιών επί των εδράνων. Ως εκ τούτου, οι αναιρεσείοντες αποφάσισαν να αμφισβητήσουν την ερμηνεία αυτή προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι έθιξε το δικαίωμά τους να λάβουν τον λόγο κατά τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου. Εκτιμώ ότι η αιτίαση αυτή οριοθετεί το τμήμα της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου υπόθεσης που αποτελεί αντικείμενο της αιτήσεως αναιρέσεως. Το Γενικό Δικαστήριο κλήθηκε να απαντήσει, αποκλειστικά, επί του ζητήματος αν το προσβαλλόμενο μέτρο ήταν πράγματι ικανό να θίξει το δικαίωμα των ευρωβουλευτών να λάβουν τον λόγο κατά τις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, το μέτρο θα ήταν δεκτικό προσφυγής (και μόνον τότε θα έπρεπε το Γενικό Δικαστήριο να υπεισέλθει σε ζητήματα ουσίας). Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, το μέτρο δεν θα ήταν δεκτικό προσφυγής και η υπόθεση θα έληγε εκεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Είναι άραγε δυνατόν να κριθεί αν το προσβαλλόμενο μέτρο ήταν αφ’ εαυτού ικανό να στερήσει από τους ευρωβουλευτές το δικαίωμα να λάβουν τον λόγο χωρίς να υπεισέλθει κανείς στο ζήτημα του κατά πόσον πρόκειται για ορθή ερμηνεία του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου; Φρονώ ότι είναι πράγματι δυνατό, και τούτο προκύπτει τόσο από τον σκοπό της προσφυγής ακυρώσεως όσο και από τη νομολογία σχετικά με τον ορισμό της έννοιας της «πράξεως δεκτικής προσφυγής».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το σκεπτικό του νομοθέτη σχετικά με το ένδικο βοήθημα της προσφυγής ακυρώσεως μπορεί να συναχθεί από την απόφαση Les Verts  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">25</a>
</span>). Στο επίκεντρο της αρχής του κράτους δικαίου, ως μίας από τις θεμελιώδεις αξίες στις οποίες στηρίζεται η έννομη τάξη της Ένωσης και την οποία επικαλέστηκε το Δικαστήριο στην απόφαση εκείνη, βρίσκεται η αρχή ότι κάθε πρόσωπο που θεωρεί ότι τα δικαιώματα που του απονέμει το δίκαιο της Ένωσης προσβλήθηκαν από θεσμικό όργανο ή οργανισμό της Ένωσης πρέπει να έχει πρόσβαση σε δικαστήριο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Παράλληλα, όπως ήδη αναφέρθηκε (σημείο 45 των παρουσών προτάσεων και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), το Δικαστήριο έχει ορίσει ως «πράξη δεκτική προσφυγής» κάθε πράξη ικανή να επηρεάσει τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας κατά τρόπο σαφή τη νομική του θέση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">26</a>
</span>). Μολονότι δεν προτίθεμαι εν προκειμένω να υπεισέλθω σε κριτική της εν λόγω νομολογίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">27</a>
</span>), επισημαίνω εντούτοις ότι η εφαρμογή της στην υπό κρίση υπόθεση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το προσβαλλόμενο μέτρο αφ’ εαυτού ούτε μετέβαλε ούτε ήταν ικανό να μεταβάλει τη νομική θέση των ευρωβουλευτών, υπό την έννοια της στέρησης του δικαιώματός τους να λάβουν τον λόγο. Για να συμβεί αυτό ήταν αναγκαία η λήψη χωριστού μέτρου από τον προεδρεύοντα τη συνεδρίαση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το προσβαλλόμενο μέτρο ήταν ικανό να τους στερήσει το δικαίωμα να λάβουν τον λόγο ως ευρωβουλευτές. Είμαι της γνώμης ότι, αν όντως έτσι είχαν τα πράγματα, το εν λόγω μέτρο θα έπρεπε πράγματι να χαρακτηριστεί πράξη δεκτική προσφυγής. Ισχύει ωστόσο ότι το προσβαλλόμενο μέτρο στέρησε από τους ευρωβουλευτές το δικαίωμα να λάβουν τον λόγο; Η στέρηση του δικαιώματος αυτού επήλθε με πράξη των Αντιπροέδρων του Κοινοβουλίου στις 29 και στις 30 Ιανουαρίου 2020, οι οποίοι διέταξαν την απενεργοποίηση των μικροφώνων δύο ευρωβουλευτών κατά τη διάρκεια δύο διαφορετικών συνεδριάσεων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι διάδικοι διαφωνούν ως προς το αν η απαγόρευση επίδειξης σημαιών στα έδρανα αποτέλεσε τη (μοναδική) αιτία για τις αποφάσεις αυτές των Αντιπροέδρων. Ωστόσο, ακόμη και αν η απαγόρευση αυτή υπήρξε η μοναδική αφορμή για τις επίμαχες αποφάσεις, η λήψη ή μη των αποφάσεων αυτών εξαρτάτο από τη διακριτική ευχέρεια των Αντιπροέδρων που προήδρευαν των συνεδριάσεων της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020. Το ίδιο ισχύει και για κάθε πιθανή μελλοντική στέρηση του δικαιώματος του λόγου, συνέπεια την οποία δεν επιφέρει αυτομάτως η ύπαρξη εθνικών σημαιών στα έδρανα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το προσβαλλόμενο μέτρο δεν συνεπαγόταν αυτομάτως τη στέρηση του δικαιώματος του λόγου. Η στέρηση αυτή επήλθε ως συνέπεια απόφασης του προσώπου που προήδρευε της εκάστοτε κοινοβουλευτικής συνεδρίασης. Κατά συνέπεια, οι πράξεις που έθιξαν ευθέως το δικαίωμα συγκεκριμένων ευρωβουλευτών να λάβουν τον λόγο ήταν τα μέτρα που έλαβαν οι Αντιπρόεδροι του Κοινοβουλίου στις 29 και στις 30 Ιανουαρίου 2020.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το προσβαλλόμενο μέτρο μετέβαλε κατά τρόπο σαφή τη νομική θέση των αναιρεσειόντων επηρεάζοντας τον τρόπο άσκησης της εντολής τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, οι αναιρεσείοντες δεν στερούνταν τη δυνατότητα προσφυγής κατά των μέτρων συνεπεία των οποίων στερήθηκαν το δικαίωμα να λάβουν τον λόγο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι ευρωβουλευτές μπορούσαν να ασκήσουν προσφυγές για την ακύρωση των μέτρων που έλαβαν οι Αντιπρόεδροι κατά τις συνεδριάσεις της 29ης και της 30ής Ιανουαρίου 2020. Μπορούσαν να εγείρουν ζήτημα κύρους της ερμηνείας του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου που παρέχει έρεισμα στο προσβαλλόμενο μέτρο, εάν η εν λόγω ερμηνεία υπήρξε πράγματι η αφορμή των μεταγενέστερων μέτρων των οποίων θα ζητείτο η ακύρωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως θα μπορούσε να εξεταστεί υπό διαφορετικό πρίσμα αν οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεστεί την ελευθερία της έκφρασης αντί για το δικαίωμά τους να λάβουν τον λόγο κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων του Κοινοβουλίου. Όπως αποδείχθηκε, το προσβαλλόμενο μέτρο δεν αποτέλεσε άμεση αιτία της προβαλλόμενης προσβολής του τελευταίου αυτού δικαιώματος. Εντούτοις, η ανάλυση θα μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα αν οι αναιρεσείοντες είχαν ισχυριστεί ότι το προσβαλλόμενο μέτρο συνιστούσε δυσανάλογη προσβολή της ελευθερίας έκφρασης, νοούμενης υπό την έννοια του δικαιώματος επίδειξης της εθνικής σημαίας στα έδρανα. Ωστόσο, ένας τέτοιος ισχυρισμός θα σήμαινε στην πραγματικότητα ότι αμφισβητούν το κύρος του άρθρου 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου, όπως η διάταξη αυτή ερμηνεύθηκε από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, δεδομένων των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν, μια ανάλυση αυτού του είδους θα υπερέβαινε το περιεχόμενο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρόταση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">2</a>
</span>) Όπως μαρτυρά η πλούσια ακαδημαϊκή βιβλιογραφία επί του θέματος. Βλ., παραδείγματος χάριν, Arnull, A., «Private Applicants and the Action for Annulment under Article 173 of the EC Treaty», Common Market Law Review, τόμος 32(1), 1995, σ. 7· Albors-Llorens, A., «Remedies Against the EU Institutions After Lisbon: An Era of Opportunity?», Cambridge Law Journal, τόμος 71(3), 2012, σ. 507· Bergstrom, C. F., «Defending Restricted Standing for Individuals to Bring Direct Actions against Legislative Measures: Court of Justice of the European Union Decision of 3 October 2013 in Case C‑583/11 P», European Constitutional Law Review, τόμος 10, 2014, σ. 481· Gentile, G., «Ensuring effective judicial review of EU soft law via the action for annulment before the EU courts: a plea for a liberal-constitutional approach», European Constitutional Law Review, τόμος 16(3), 2020, σ. 466. Βλ., επίσης, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Μ. Bobek στην υπόθεση Βέλγιο κατά Επιτροπής (C‑16/16 P, EU:C:2017:959, σημεία 67 έως 79).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">3</a>
</span>) Με εξαίρεση τις προϋποθέσεις του παραδεκτού της προσφυγής που εξετάζονται αυτεπαγγέλτως. Βλ., παραδείγματος χάριν, απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2021, Γερμανία κατά Esso Raffinage (C‑471/18 P, EU:C:2021:48, σκέψη 101).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">4</a>
</span>) Οι αναιρεσείοντες επικαλούνται το ακόλουθο δημοσίευμα, στο οποίο γίνεται μνεία της εν λόγω διευκρίνισης του Κοινοβουλίου: «Les eurodéputés ont-ils le droit de déployer un drapeau dans l’hémicycle du Parlement européen?» (14 Ιανουαρίου 2020), δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 20 minutes. Το δημοσίευμα είναι διαθέσιμο στη διεύθυνση https://www.20minutes.fr/monde/2695031-20200114-eurodeputes-droit-deployer-drapeau-hemicycle-parlement-europeen.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">5</a>
</span>) Εν προκειμένω το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει στις διατάξεις της 4ης Ιουνίου 1986, Groupe des droites européennes κατά Κοινοβουλίου (78/85, EU:C:1986:227, σκέψη 11), και της 22ας Μαΐου 1990, Blot και Front national κατά Κοινοβουλίου (C‑68/90, EU:C:1990:222, σκέψη 11), καθώς και στην απόφαση της 23ης Μαρτίου 1993, Weber κατά Κοινοβουλίου (C‑314/91, EU:C:1993:109, σκέψη 9).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">6</a>
</span>) Εν προκειμένω το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει στην απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2001, Martinez κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑222/99, T‑327/99 και T‑329/99, EU:T:2001:242, σκέψη 61).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">7</a>
</span>) Σημειώνεται ότι ο N. Farage δεν περιλαμβάνεται στους ευρωβουλευτές που άσκησαν την προσφυγή ή που παρενέβησαν στον πρώτο βαθμό. Κατά συνέπεια, δεν περιλαμβάνεται ούτε στους αναιρεσείοντες.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">8</a>
</span>) Οι αναιρεσείοντες επικαλούνται τον κανονισμό (ΕΟΚ) 1/1958 του Συμβουλίου, της 6ης Οκτωβρίου 1958, περί καθορισμού του γλωσσικού καθεστώτος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 14).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">9</a>
</span>) Διάταξη της 17ης Σεπτεμβρίου 1996, San Marco κατά Επιτροπής (C‑19/95 P, EU:C:1996:331, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">10</a>
</span>) Άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου. Βλ., παραδείγματος χάριν, αποφάσεις της 3ης Μαΐου 2012, Ισπανία κατά Επιτροπής (C‑24/11 P, EU:C:2012:266, σκέψη 50), όπου το Δικαστήριο αποφάνθηκε το ίδιο επί της ουσίας, και της 26ης Ιουνίου 2012, Πολωνία κατά Επιτροπής (C‑336/09 P, EU:C:2012:386, σκέψη 43), όπου το Δικαστήριο ανέπεμψε την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">11</a>
</span>) Απόφαση της 31ης Μαρτίου 1971, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (22/70, EU:C:1971:32, σκέψη 42).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">12</a>
</span>) Ο ορισμός αυτός χρησιμοποιείται στη νομολογία του Δικαστηρίου, αρχής γενομένης από την απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής (60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 9). Βλ., επίσης, αποφάσεις της 15ης Ιανουαρίου 2003, Philip Morris International κατά Επιτροπής (T‑377/00, T‑379/00, T‑380/00, T‑260/01 και T‑272/01, EU:T:2003:6, σκέψη 77), της 12ης Σεπτεμβρίου 2006, Reynolds Tobacco κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑131/03 P, EU:C:2006:541, σκέψη 54), της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C‑183/17 P και C‑184/17 P, EU:C:2019:78, σκέψη 51), της 21ης Ιανουαρίου 2021, Γερμανία κατά Esso Raffinage (C‑471/18 P, EU:C:2021:48, σκέψη 63), και της 6ης Μαΐου 2021, ABLV Bank κ.λπ. κατά ΕΚΤ (C‑551/19 P και C‑552/19 P, EU:C:2021:369, σκέψη 39).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">13</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2010, Επιτροπή κατά Deutsche Post (C‑399/08 P, EU:C:2010:481, σκέψη 63).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">14</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 2015, Επιτροπή κατά ANKO (C‑78/14 P, EU:C:2015:732, σκέψη 54).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">15</a>
</span>) Βλ. απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 2022, Επιτροπή κατά Valencia Club de Fútbol (C‑211/20 P, EU:C:2022:862, σκέψη 55).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">16</a>
</span>) Βλ. σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">17</a>
</span>) Βλ. το τμήμα IV.B.2.α) των παρουσών προτάσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">18</a>
</span>) Σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Στη σκέψη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει στις διατάξεις της 4ης Ιουνίου 1986, Groupe des droites européennes κατά Κοινοβουλίου (78/85, EU:C:1986:227, σκέψη 11), και της 22ας Μαΐου 1990, Blot και Front national κατά Κοινοβουλίου (C‑68/90, EU:C:1990:222, σκέψη 11)· επίσης, στην απόφαση της 23ης Μαρτίου 1993, Weber κατά Κοινοβουλίου (C‑314/91, EU:C:1993:109, σκέψη 9).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">19</a>
</span>) Απόφαση της 23ης Μαρτίου 1993, Weber κατά Κοινοβουλίου (C‑314/91, EU:C:1993:109, σκέψη 10).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">20</a>
</span>) Όπ.π. (σκέψη 11, η υπογράμμιση δική μου). Αντιθέτως, το Δικαστήριο έχει κρίνει, παραδείγματος χάριν, ότι η απόφαση του Κοινοβουλίου για τη διεξαγωγή συζητήσεως κατά τη διάρκεια των επικαίρων και επειγόντων θεμάτων δεν παρήγαγε αποτελέσματα πέραν της εσωτερικής οργάνωσης των εργασιών του (απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 1988, Γαλλία κατά Κοινοβουλίου, 358/85 και 51/86, EU:C:1988:431, σκέψη 17).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">21</a>
</span>) Ζητήματα όπως, παραδείγματος χάριν, αν το άρθρο 10, παράγραφος 3, του Κανονισμού του Κοινοβουλίου θα μπορούσε να αποτελέσει τη νομική βάση του επίμαχου μέτρου, ποιος είναι ο σκοπός του εν λόγω άρθρου ή αν οι εθνικές σημαίες εμπίπτουν στο περιεχόμενο του όρου «πανό». Πρβλ. σημεία 15 έως 18 των παρουσών προτάσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">22</a>
</span>) Το Δικαστήριο έχει επιβεβαιώσει ότι, προκειμένου να κριθεί αν το εκάστοτε προσβαλλόμενο μέτρο παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, και επομένως αν είναι δεκτικό προσφυγής, πρέπει να εξετάζεται το περιεχόμενό του. Απόφαση της 9ης Οκτωβρίου 1990, Γαλλία κατά Επιτροπής (C‑366/88, EU:C:1990:348, σκέψη 11).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">23</a>
</span>) Το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο υπεισήλθε στην ουσία δημιούργησε περαιτέρω σύγχυση στο πλαίσιο της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, διότι οι αναιρεσείοντες, με τα σχετικά με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως επιχειρήματά τους, απαντούν σε ορισμένες ουσιαστικές διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου. Αυτό γίνεται, ωστόσο, όχι για να αμφισβητηθεί η απόφαση περί παραδεκτού, αλλά μάλλον για να προσφερθούν επιχειρήματα στο Δικαστήριο για την επίλυση της υποθέσεως επί της ουσίας. Βλ. σημείο 42 των παρουσών προτάσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">24</a>
</span>) Διατάξεις της 15ης Φεβρουαρίου 2012, Internationaler Hilfsfonds κατά Επιτροπής (C‑208/11 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:76, σκέψη 35), της 5ης Σεπτεμβρίου 2013, ClientEarth κατά Συμβουλίου (C‑573/11 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2013:564, σκέψεις 23 και 24), και της 4ης Φεβρουαρίου 2021, Pilatus Bank κατά ΕΚΤ (C‑701/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:99, σκέψη 38).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">25</a>
</span>) Απόφαση της 23ης Απριλίου 1986, Les Verts κατά Κοινοβουλίου (294/83, EU:C:1986:166).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">26</a>
</span>) Αφετηρία της νομολογίας αυτής υπήρξε η απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής (60/81, EU:C:1981:264), στην οποία το Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα του κατά πόσον μια πράξη παράγει έννομα αποτελέσματα από τη σκοπιά του προσφεύγοντος, και όχι in abstracto, όπως είχε συμβεί σε παλαιότερες υποθέσεις. Πρβλ. τη συνοπτική περιγραφή της νομολογίας στις προτάσεις της γενικής εισαγγελέα E. Sharpston στην υπόθεση Reynolds Tobacco κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑131/03 P, EU:C:2006:228, σημεία 101 έως 103).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">27</a>
</span>) Ο A. Arnull υποστηρίζει ότι το ζήτημα της δυνατότητας δικαστικού ελέγχου μιας πράξεως δεν πρέπει να εξαρτάται από τις περιστάσεις του εκάστοτε προσφεύγοντος, οι οποίες πρέπει να συνεκτιμώνται κατά την εξέταση του ζητήματος της ενεργητικής νομιμοποίησης. Βλ. Arnull, A., «When is an act not an act?’», European Law Review, τόμος 32(1), 2007, 1, σ. 2. Εάν δεχόταν την άποψη αυτή, την οποία προσωπικά ενστερνίζομαι, το Γενικό Δικαστήριο θα μπορούσε να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη λόγω ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποίησης των προσφευγόντων, καθώς η προσβαλλόμενη πράξη δεν τους αφορούσε άμεσα.</p>
</body>
</html>
