<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1988ELA.0800499301.case.xml"><NO.CASE>148/87</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61987C0148</NO.CELEX><NO.SEQ>0018.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST>5000</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>5006</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. LENZ — ΥΠΟΘΕΣΗ 148/87</LEFT><RIGHT>FRYDENDAHL PEDERSEN / ΕΠΙΤΡΟΠΗ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Carl Otto Lenz</HT></P><P>της <DATE ISO="19880615">15ης Ιουνίου 1988</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Μετάφραση από τα γερμανικά.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριε πρόεάρε,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριοι οικαανές,</HT></P><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Το ζήτημα που τίθεται με την παρούσα διαδικασία είναι κατά πόσον πρέπει να αποδοθούν στην εταιρία Frydendahl Pedersen A/S, προσφεύγουσα, οι εισαγωγικοί δασμοί που κατέβαλε, ενώ δεν αμφισβητείται ότι οι δασμοί αυτοί δεν έπρεπε να καταβληθούν.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19840928">28 Σεπτεμβρίου 1984</DATE>, η προσφεύγουσα ζήτησε από ένα δανικό τελωνείο την απόδοση των εισαγωγικών δασμών που κατέβαλε για δίκτυα αλιείας, για την περίοδο από <DATE ISO="19801008">8 Οκτωβρίου 1980</DATE> μέχρι <DATE ISO="19840614">14 Ιουνίου 1984</DATE>, ήτοι <FT TYPE="NUMBER">1756932</FT> DKR, επιπλέον τους τόκους. Η προσφεύγουσα θεωρούσε ότι το εν λόγω τελωνείο είχε ερμηνεύσει εσφαλμένα τις σχετικές κοινοτικές διατάξεις.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19860611">11 Ιουνίου 1986</DATE>, οι δανικές αρχές υπέβαλαν το φάκελο στην Επιτροπή, καθής στην προκειμένη υπόθεση, προκειμένου να λάβουν έγκριση για την επιστροφή των εισπραχθέντων δασμών.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Η αίτηση αυτή περιήλθε στην καθής στις <DATE ISO="19860619">19 Ιουνίου 1986</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19860912">12 Σεπτεμβρίου 1986</DATE>, η υπόθεση εξετάσθηκε από την Επιτροπή Τελωνειακών Ατελειών, μετά δε την εξέταση αυτή, η καθής θεώρησε ότι χρειαζόταν περισσότερες πληροφορίες. Κατά συνέπεια, με τηλετύπημα της <DATE ISO="19861007">7ης Οκτωβρίου 1986</DATE> κάλεσε τις δανικές αρχές να αποσύρουν το φάκελο και να παράσχουν στην Επιτροπή συμπληρωματικές πληροφορίες. Οι δανικές αρχές συμμορφώθηκαν με την αίτηση αυτή και στις <DATE ISO="19861028">28 Οκτωβρίου 1986</DATE> υπέβαλαν για δεύτερη φορά το φάκελο στην καθής.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19870226">26 Φεβρουαρίου 1987</DATE>, η καθής έλαβε την επίδικη απόφαση (REM: 29/86), απευθυνθείσα στη δανική κυβέρνηση, με την οποία έκρινε ότι η απόδοση των αναφερομένων εισαγωγικών δασμών δεν ήταν δικαιολογημένη.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η <HT TYPE="ITALIC">προσφεύγουσα</HT> ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να ακυρώσει την απόφαση αυτή,</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><?PAGE NO="5001"?><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Η <HT TYPE="ITALIC">καθής</HT> ζητεί από το Δικαστήριο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή και να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Τα επιχειρήματα των διαδίκων μνημονεύονται στις παρατηρήσεις μου, κατά το μέτρο που αυτό παρίσταται αναγκαίο. Κατά τα λοιπά, παραπέμπω στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Παρατηρήσεις</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα ζητεί να ακυρωθεί η απόφαση την οποία η καθής απηύθυνε στο Βασίλειο της Δανίας και κατά την οποία η απόδοση των εισαγωγικών δασμών που κατέβαλε η προσφεύγουσα δεν δικαιολογείται. Εφόσον η απόφαση αφορά την προσφεύγουσα άμεσα και ατομικά, η προσφυγή είναι παραδεκτή κατά το άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Καταρχάς επιθυμώ να τονίσω ακόμη μια φορά ότι σύμφωνα με τον τίτλο II Α των προκαταρκτικών διατάξεων του ΚΔ, οι εισαγωγικοί δασμοί των οποίων την απόδοση ζητεί η προσφεύγουσα <HT TYPE="ITALIC">όεν έπρεπε να είχαν καταβληθεί,</HT> λόγω του ότι είχε αποφασισθεί η αναστολή των δασμών. Επομένως, το μόνο ζήτημα που μένει να εξετασθεί είναι κατά πόσον οι <HT TYPE="ITALIC">προϋποθέσεις</HT> για την απόδοση των δασμών αυτών συντρέχουν.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Για την εξέταση των λόγων που επικαλείται η προσφεύγουσα, θεωρώ προτιμότερο να ακολουθήσω διαφορετική σειρά από εκείνη της προσφυγής και πρωτίστως θα εξετάσω αν η επίδικη απόφαση δεν ήταν άκυρη λόγω υπερβάσεως των προβλεπόμενων προθεσμιών.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>13.1.</NO.P><TXT>Επί των προθεσμιών που προβλέπονται με το άρθρο 7 τον κανονισμού (ΕΟΚ) 1575/80 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1575/80<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΟΚ) 1575/80 της Επιτροπής της <DATE ISO="19800620">20ης Ιουνίου 1980</DATE>, περί καθορισμού των διατάξεων εφαρμογής του άρθρου 13 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1430/79 του Συμβουλίου <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/> περί της επιστροφής ή της διαγραφής των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασιών <QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>, ΕΕ ειδ.έκδ. 03/029, σ. 73.</P></NOTE> της Επιτροπής, το οποίο, δυνάμει των άρθρων 12 και 13 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3799/86<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός ( ΕΟΚ ) 3799/86 της Επιτροπής της <DATE ISO="19861212">12ης Δεκεμβρίου 1986</DATE>, που καθορίζει τις διατάξεις εφαρμογής των άρθρων 4α, 6α, 11α και 13 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 1430/79 του Συμβουλίου περί της επιστροφής ως αχρεωστήχως εισπραχθέντων ή της διαγραφής χρέους εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="352" DATE.PUB="1986" PAGE.FIRST="19">ΕΕ 1986, L 352,σ. 19</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> της Επιτροπής της <DATE ISO="19861212">12ης Δεκεμβρίου 1986</DATE>, ίσχυε μέχρι την <DATE ISO="19861231">31η Δεκεμβρίου 1986</DATE>, όριζε τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/> Εάν η Επιτροπή δεν λάβει την απόφαση της μέσα στην προβλεπόμενη στο άρθρο 5 προθεσμία ( δηλαδή τέσσερις μήνες από την ημέρα παραλαβής της αίτησης)<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Στη διατύπωση που προέκυψε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 945/83 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19830421">21ης Απριλίου 1983</DATE>, <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="104" DATE.PUB="1983" PAGE.FIRST="14">ΕΕ 1983, L 104, σ. 14</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> ή δεν κοινοποίησε καμία απόφαση στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος μέσα στην προβλεπόμενη στο άρθρο 6 προθεσμία, η αρχή της αποφάσεως [ η αρμόδια για τη λήψη αποφάσεως αρχή ] δίνει ευνοϊκή συνέχεια στην αίτηση του ενδιαφερομένου. <QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι οι δανικές αρχές, κατ' εφαρμογή του άρθρου 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1575/80, υπέβαλαν την υπόθεση στην καθής στις <DATE ISO="19860619">19 Ιουνίου 1986</DATE>, η απόφαση για την υπόθεση αυτή έπρεπε επομένως, δυνάμει του άρθρου 7 του εν λόγω κανονισμού, να είχε ληφθεί το αργότερο στις <DATE ISO="19861018">18 Οκτωβρίου 1986</DATE>.<?PAGE NO="5002"?> και να κοινοποιηθεί στο κράτος μέλος πριν από τις <DATE ISO="19861118">18 Νοεμβρίου 1986</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Εφόσον η απορριπτική απόφαση της καθής ελήφθη μόλις στις <DATE ISO="19870227">27 Φεβρουαρίου 1987</DATE>, μπορούσε να είναι παράνομη, πρώτον, για παράβαση του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1575/80 της Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Επί του σημείου αυτού, η καθής ισχυρίζεται ότι οι κανόνες ως προς τις προθεσμίες που καθιερώνονται με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 1575/80 απεδείχθησαν ελάχιστα ικανοποιητικοί σε ορισμένες περιπτώσεις. Γι' αυτόν το λόγο, αντικαταστάθηκαν από νέους κανόνες, με τους οποίους η προθεσμία αυτή ορίστηκε καταρχήν σε έξι μήνες, εξάλλου δε προβλέπεται διακοπή της προθεσμίας σε περίπτωση που η Επιτροπή ζητεί περαιτέρω πληροφορίες.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Για την εφαρμογή του κανονισμού ( ΕΟΚ) 1575/80, είχε καθιερωθεί μια πρακτική σύμφωνα με την οποία εκαλείτο το κράτος μέλος, το οποίο είχε υποβάλει την αίτηση, να την αποσύρει και να την υποβάλει εκ νέου, προκειμένου να αρχίσει να τρέχει νέα προθεσμία.</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Θεωρώ, όπως και η προσφεύγουσα, ότι μια τέτοια μέθοδος δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Οι διατάξεις των άρθρων 5 και 7 του κανονισμού ( ΕΟΚ) 1575/80 αποβλέπουν στο να εξασφαλίσουν στον ενδιαφερόμενο τη ρύθμιση της νομικής του καταστάσεως εντός μικρής λογικώς προθεσμίας. Η δυνατότητα παρατάσεως ή διακοπής της προθεσμίας αυτής δεν προβλέπεται.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Επειδή η καθής έκρινε ότι η προθεσμία των <HT TYPE="ITALIC">τριών μηνών</HT> που προβλεπόταν στην αρχική διατύπωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1575/80 δημιουργούσε δυσχέρειες, <HT TYPE="ITALIC">παρέτεινε</HT> την προθεσμία αυτή <HT TYPE="ITALIC">σε τέσσερις μήνες</HT> με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 945/83. Στις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού αυτού, η Επιτροπήι ανέφερε ότι, μεριμνώντας για τη διατήρησηι της ισορροπίας μεταξύ των συμφερόντων της; διοίκησης και των συμφερόντων των ενδιαφερομένων, έπρεπε η παράταση αυτή να είναι περιορισμένη και η προθεσμία ορίστηκε σε τέσσερις μήνες. Η καθής είχε την υποχρέωση να τηρήσει την ισορροπία αυτή, η οποία καθορίστηκε με κανονισμό, εφόσον ο κανονισμός εξακολουθούσε να ισχύει. Είναι αληθές ότι είχε τη δυνατότητα, κατ' εφαρμογή του άρθρου 25, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79<NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΟΚ) 1430/79 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19790702">2ας Ιουλίου 1979</DATE>, περί της επιστροφής ως αχρεωστήτως εισπραχθέντων ή της διαγραφής χρέους εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, ΕΕ ειδ.έκδ. 11/015, σ. 162.</P></NOTE>, να τροποποιήσει τη διοικητική διαδικασία και τους κανόνες ως προς τις προθεσμίες, όπως είχε αρμοδιότητα, πράγμα που έπραξε εν συνεχεία με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 3799/86. Οπωσδήποτε, πριν από την τροποποίηση αυτή των κανόνων διαδικασίας, η καθής είχε την υποχρέωση να εφαρμόσει τις ισχύουσες διατάξεις. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι ζητείται από κράτος μέλος να αποσύρει την αίτηση του και να την υποβάλει εκ νέου, προκειμένου να μη αναπτύξουν τα αποτελέσματα τους οι κανόνες περί προθεσμιών που προβλέπονται υπέρ του ενδιαφερομένου, φαίνεται ως απαράδεκτη πρακτική αποβλέπουσα στην καταστρατήγηση των διατάξεων του κανονισμού (ΕΟΚ) 1575/80.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η επίδικη απόφαση της <DATE ISO="19870227">27ης Φεβρουαρίου 1987</DATE> δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ως ανάκληση σιωπηρής ευνοϊκής αποφάσεως, καθόσον δεν περιλαμβάνει καμιά ένδειξη ως προς την ύπαρξη μιας τέτοιας αποφάσεως ούτε καμιά εξήγηση ως προς το ζήτημα της ανάκλησης, πρέπει για τους προαναφερθέντες λόγους η προσφυγή να κριθεί βάσιμη εν πάση περιπτώσει. Επομένως, οι άλλοι λόγοι ακυρώσεως που επικαλείται η προσφεύγουσα θα εξετασθούν ιιόνον επικουοικώΰ.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="5003"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Επί της επιστροφής των εισαγωγικών οααμών κατ' εφαομογή του άρθρου 13 τον κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Ρητή απόφαση της ίδιας της καθής έπρεπε να ορίζει ότι οι δασμοί που κατέβαλε η προσφεύγουσα έπρεπε να επιστραφούν.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Βάσει του άρθρου 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79, <HT TYPE="ITALIC">επιτρέπεται</HT> επιστροφή ως αχρεωστήτως εισπραχθέντων ή διαγραφή χρέους εισαγωγικών δασμών <HT TYPE="ITALIC">σε καταστάσεις που ανακύπτουν από ιδιαίτερες συνθήκες</HT> για τις οποίες δεν υπήρξε καμία αμέλεια ή δόλος από μέρους του ενδιαφερομένου.</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η αναστολή των δασμών για τα δίκτυα αλιείας τα οποία εισήγε η προσφεύγουσα δεν αναφερόταν στην αρχική δανική διατύπωση του κοινού δασμολογίου, αλλά μόνον στη διατύπωση που άρχισε να ισχύει από το 1978, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξη ιδιαιτέρων συνθηκών. Σε τελική ανάλυση, αυτή η ελλιπής γλωσσική διατύπωση, για την οποία φέρει ευθύνη η Κοινότητα, οδήγησε τις δανικές τελωνειακές αρχές στην εσφαλμένη ερμηνεία του κοινού δασμολογίου.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Επιπλέον, εφόσον η καθής υποχρεούται, δυνάμει του άρθρου 155 της Συνθήκης ΕΟΚ, να μεριμνά για την εφαρμογή των διατάξεων της εν λόγω Συνθήκης, καθώς και των διατάξεων που θεσπίζονται δυνάμει της εν λόγω Συνθήκης από τα κοινοτικά όργανα, όφειλε, το αργότερο το 1977, δηλαδή από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι η δανική απόδοση του κοινού δασμολογίου ήταν εσφαλμένη και από τη στιγμή που διορθώθηκε, να πληροφορήσει ρητώς τις δανικές αρχές και, ενδεχομένως, να παρέμβη μέσω της διαδικασίας κατά παραβάσεως κράτους ώστε να εξασφαλίσει την ορθή εφαρμογή του κοινού δασμολογίου στη Δανία. Το γεγονός ότι η καθής απέφυγε να το πράξει πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/> ιδιαίτερη συνθήκη <QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> υπό την έννοια του άρθρου 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Περαιτέρω, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η προσφεύγουσα επέδειξε <HT TYPE="ITALIC">αμέΑεια.</HT> Μολονότι το κοινό δασμολόγιο περιελάμβανε, κατά το χρόνο που είχαν εισπραχθεί οι δασμοί που πρέπει να επιστραφούν, όπως και ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2695/77<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός ( ΕΟΚ ) 2695/77 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19771207">7ης ΔεκεμΡρΙου 1977</DATE>, περί καθορισμού των όρων από τους οποίους εξαρτάται η εισαγωγή προϊόντων που προορίζονται για ορισμένες κατηγορίες αεροδυνάμων ή πλοίων με το ευεργέτημα ευνοϊκού δασμολογικού καθεστώτος, ΕΕ ειδ.έκδ. 02/004, σ. 226.</P></NOTE>, ορθή διατύπωση περιλαμβανομένης και της δανικής αποδόσεως, δεν μπορεί να προσάπτεται στην προσφεύγουσα ότι στηρίχθηκε στις δανικές διατάξεις οι οποίες δεν ανέφεραν την αναστολή των σχετικών δασμών. Κατά την άποψη μου, η προσφεύγουσα δικαίως μπορούσε να πιστέψει ότι οι εθνικοί κανόνες επαναλάμβαναν ορθά τις δασμολογικές διατάξεις του ισχύοντος κοινοτικού δικαίου, περισσότερο δε καθόσον οι εν λόγω κανόνες δεν είχαν ποτέ επικριθεί από την καθής.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Επίσης, κρίνεται απορριπτέο το επιχείρημα της καθής ότι δεν μπορούσε να γίνει δεκτή αίτηση της προσφεύγουσας για επιστροφή των δασμών λόγω του ότι αυτή ουδέποτε υπέβαλε ρητή <HT TYPE="ITALIC">αίτψΐ) απαλλαγής.</HT> Η μεγάλη αλληλογραφία που έχει ανταλλαγεί μεταξύ της προσφεύγουσας και των δανικών αρχών και την οποία η πρώτη προσκόμισε στο Δικαστήριο, συνιστά, τουλάχιστον έμμεσα, αίτηση απαλλαγής. Ούτε μπορεί να προσάπτεται στην προσφεύγουσα το γεγονός ότι στις επιστολές αυτές δεν γίνεται ρητή αναφορά στις προκαταρκτικές διατάξεις του κοινού δασμολογίου<?PAGE NO="5004"?> ούτε στους δύο κανονισμούς που λαμβάνει υπόψη η Επιτροπή, τους κανονισμούς ( ΕΟΚ ) 1535/77 και 2695/77, των οποίων οι συνδυασμένες διατάξεις μόνον καταλήγουν σε απαλλαγή. Τελικά, ούτε η ίδια η καθής ανέφερε, στην επίδικη απόφαση της της <DATE ISO="19870227">27ης Φεβρουαρίου 1987</DATE>, το σύνολο των διατάξεων στις οποίες έπρεπε να στηρίζεται η αίτηση απαλλαγής: πράγματι, γίνεται μνεία μόνον του κανονισμού (ΕΟΚ) 2695/77, ενώ η ανάγκη για την υποβολή αιτήσεως προκύπτει από το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1535/77.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ακόμη και βάσει ρητής εφαρμογής του άρθρου 13 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79, οι εισαγωγικοί δασμοί που κατέβαλε η προσφεύγουσα πρέπει να επιστραφούν. Πράγματι, αν ληφθεί υπόψη η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων για τις οποίες ευθύνεται η Κοινότητα, η καθής δεν διαθέτει πλέον κανένα περιθώριο εκτιμήσεως. Εξάλλου, αυτό δεν έρχεται σε αντίφαση προς την απόφαση του Δικαστηρίου, της <DATE ISO="19870312">12ης Μαρτίου 1987</DATE>, στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 244 και 245/85<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19870312">12ης Μαρτίου 1987</DATE> στις συνεκδικασΟείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="244/85+245/85" YEAR="1987" PAGE.ECR="1303">244 και 245/85, Cerealmangimi SpA και λοιποί κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 1303</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Είναι αληθές ότι με την απόφαση αυτή το Δικαστήριο έκρινε ότι η προσφεύγουσα μπορούσε <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>να επικαλεστεί λυσιτελώς μόνο λόγους με τους οποίους επιδιώκεται να καταδειχθεί ... η ύπαρξη ιδιαίτερων συνθηκών ..., και όχι λόγους με τους οποίους επιδιώκεται να καταδειχθεί η έλλειψη νομιμότητας της απόφασης <QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>, και ότι <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/> τα σφάλματα ή οι ενδεχόμενες παραλείψεις των διοικητικών αρχών δεν μπορούν να επιτρέψουν την εφαρμογή της γενικής ρήτρας επιεικίας που προβλέπει το άρθρο 13, πρώτη παράγραφος, του κανονισμού 1430/79 παρά μόνον όταν τα σφάλματα αυτά ή οι παραλείψεις είχαν ως αποτέλεσμα να υποστεί ο επιχειρηματίας οικονομική επιβάρυνση κατά της οποίας δεν μπορεί να ζητήσει έννομη προστασία<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψεις 13 και 17.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Εντούτοις, οι αρχές αυτές δεν μπορούν να έχουν εφαρμογή εν προκειμένω. Τελικά, μέρη στην εθνική διοικητική διαδικασία δε' είχαν κανέναν λόγο να προσφύγουν στα δικά στήρια ως προς τη νομιμότητα της επιβολήι των εισαγωγικών δασμών, δεδομένου ότι κα τα δύο μέρη στηρίζονταν σε εσφαλμένη έρμη νεία του κοινού δασμολογίου, η οποία ήταν αποτέλεσμα της αρχικής πλημμελούς αποδόσεως του και εξακολούθησε ακόμη να αντανακλάται στη διοικητική πρακτική μετά το 1978 Κατά συνέπεια, εφόσον η προσφεύγουσα δεν είχε επαρκείς λόγους για να προσβάλει τις εν λόγω τελωνειακές αποφάσεις, η κατάσταση της συγκρίνεται στην πράξη με εκείνη του επιχειρηματία ο οποίος δεν διαθέτει κανένα μέσο έννομης προστασίας.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Επί της νομικής θεμελιώσεως της επίοικης αποφάσεως</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η απόφαση της καθής, η οποία, όπως αναφέρεται στο κείμενο της, λήφθηκε βάσει των κανονισμών (ΕΟΚ) 3069/86 του Συμβουλίου<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΟΚ) 3069/86 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19861007">7ης Οκτωβρίου 1986</DATE>, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79 περί της επιστροφής ως αχρεωστήτως εισπραχθέντων ή της διαγραφής χρέους των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="286" DATE.PUB="1986" PAGE.FIRST="1">ΕΕ 1986, L 286, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> και ( ΕΟΚ ) 3799/86 της Επιτροπής, στηριζόταν σε απρόσφορη νομική βάση, διότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3069/86 του Συμβουλίου δεν είχε εφαρμογή στις αιτήσεις που είχαν υποβληθεί πριν από την <DATE ISO="19870101">1η Ιανουαρίου 1987</DATE>. Η καθής αντιτάσσει σ' αυτό ότι, όπως προκύπτει σαφώς από την επίδικη απόφαση, εξέτασε την περίπτωση της προσφεύγουσας ενόψει των παλαιών κανόνων η μνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 3069/86 του Συμβουλίου απέβλεπε αποκλειστικά στο να αναφέρει την τελευταία χρονολικώς τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79.</TXT></NP><?PAGE NO="5005"?><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Av ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι ο κανονισμός ( ΕΟΚ) 3799/86 της Επιτροπής εκδόθηκε βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) 1430/79, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3069/86, αυτός όμως ο τελευταίος κανονισμός, βάσει του άρθρο 2, δεύτερο εδάφιο, έχει εφαρμογή μόνον, όσον αφορά τις αναφερόμενες εν προκειμένω διατάξεις, στις αιτήσεις επιστροφής που υποβλήθηκαν στις αρμόδιες αρχές από <DATE ISO="19870101">1ης Ιανουαρίου 1987</DATE>, ορθώς η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι διατάξεις που αναφέρονται ως νομική βάση ήταν ο βασικός κανονισμός του Συμβουλίου σε διατύπωση η οποία δεν είχε ακόμη εφαρμογή, καθώς και ένας κανονισμός της Επιτροπής που δεν είχε ούτε αυτός εφαρμογή. Επομένως, η διατύπωση της απόφασης δεν αντιστοιχεί στην επιχειρηματολογία της καθής, ότι η επίδικη απόφαση ελήφθη, στην πραγματικότητα, βάσει των διατάξεων που ίσχυαν προηγουμένως.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Εν πάση περιπτώσει, η από <DATE ISO="19870226">26 Φεβρουαρίου 1987</DATE> απόφαση της καθής στηρίζεται είτε σε εσφαλμένη νομική βάση είτε στηρίζεται σε πρόσφορη νομική βάση, χωρίς όμως να την αναφέρει. Δεν νομίζω ότι είναι αναγκαίο να επιλυθεί το ζήτημα αυτό, καθόσον και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει παράβαση του άρθρου 190 της Συνθήκης ΕΟΚ. Σε τελική ανάλυση, η διάταξη αυτή επιβάλλει όπως οι πράξεις της Κοινότητας περιλαμβάνουν έκθεση των λόγων που οδήγησαν το κοινοτικό όργανο να τις θεσπίσει, κατά τρόπο που να επιτρέπει στο Δικαστήριο να ασκεί τον έλεγχο του, καθώς και τόσο στα κράτη μέλη όσο και στους ενδιαφερόμενους πολίτες να γνωρίζουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τα κοινοτικό όργανα εφάρμοσαν τη Συνθήκη<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλέπε απόφαση της <DATE ISO="19810707">7ης Ιουλίου 1981</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="158/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="1805">158/80, Rcwe- Handelsgesellschaft Nord mbH και λοιποί κατά Hauptzollamt Kiel, Συλλογή 1981, σ. 1805</REF.DOC.ECR> και απόφαση της <DATE ISO="19870326">26ης Μαρτίου 1987</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="45/86" YEAR="1987" PAGE.ECR="1805">45/86, Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατά ΣυμΡουλΙου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συλλογή 1987, σ. 1805</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Ο κανόνας αυτός πρέπει, κατά μείζονα λόγο, να εφαρμόζεται όταν πρόκειται για επιχειρηματίες οι οποίοι δεν μετείχαν στο σύνολο της διοικητικής διαδικασίας που προηγήθηκε της απόφασης.</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Η επίδικη όμως απόφαση δεν ανταποκρίνεται στις προαναφερθείσες απαιτήσεις.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Επί του κύρους τον κανονισμού (ΕΟΚ) 3799/86 της Επιτροπής</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3799/86 της Επιτροπής είναι άκυρος καθόσον εφαρμόζεται <HT TYPE="ITALIC">αναδρομικά</HT> σε όλες τις αιτήσεις για τις οποίες δεν ελήφθη απόφαση την <DATE ISO="19870101">1η Ιανουαρίου 1987</DATE>. Αντίθετα, η καθής θεωρεί ότι ο κανονισμός αυτός δεν έχει αναδρομικό αποτέλεσμα.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Εφόσον ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 3799/86 της Επιτροπής εκδόθηκε βάσει του κανονισμού ( ΕΟΚ) 1430/79 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 3069/86, ο οποίος, όπως ανέφερα ήδη, ορίζει στο άρθρο 2, δεύτερο εδάφιο, ότι οι <HT TYPE="ITALIC">νέες</HT> διατάξεις, <HT TYPE="ITALIC">καΟορι-οτικές εν προκειμένω,</HT> έχουν εφαρμογή στις αιτήσεις επιστροφής ή διαγραφής εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που υποβλήθηκαν στις αρμόδιες αρχές από την <DATE ISO="19870101">1η Ιανουαρίου 1987</DATE>, πρέπει να θεωρηθεί ότι ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 3799/86 της Επιτροπής δεν εφαρμόζεται στις αιτήσεις που αναφέρει το άρθρο 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3069/86 του Συμβουλίου. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο κανονισμός αυτός έχει αναδρομικά αποτελέσματα, η δε επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας επί του σημείου αυτού πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="5006"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT>Συμπέρασμα</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Επομένως, υπό το φως των προηγουμένων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Η απόφαση της Επιτροπής της <DATE ISO="19870226">26ης Φεβρουαρίου 1987</DATE> ( REM: 29/86 πρέπει να ακυρωθεί.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Η Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>