<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-83/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018TJ0083</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:935">EU:T:2018:935</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>23</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>23</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20181213">13.12.2018 r.</DATE> – Sprawa T‑83/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">CH/Parlament</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20181213">13 grudnia 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Służba publiczna</KEYWORD><KEYWORD>Akredytowani asystenci parlamentarni</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 24 regulaminu pracowniczego</KEYWORD><KEYWORD>Wniosek o udzielenie wsparcia</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 12a regulaminu pracowniczego</KEYWORD><KEYWORD>Mobbing</KEYWORD><KEYWORD>Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi akredytowanych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu Europejskiego</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do bycia wysłuchanym</KEYWORD><KEYWORD>Zasada kontradyktoryjności</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa udostępnienia opinii komitetu doradczego i protokołów przesłuchań świadków</KEYWORD><KEYWORD>Odmowa zastosowania się przez pozwaną instytucję do zarządzonego przez Sąd środka dowodowego</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑83/18</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">CH</HT>, była asystentka parlamentarna akredytowana przy Parlamencie Europejskim, reprezentowana przez adwokatów Ch. Bernarda-Glanza oraz A. Tymen,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Parlamentowi Europejskiemu</HT>, reprezentowanemu przez D. Boythę oraz E. Tanevę, działające w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot skargę na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia <DATE ISO="20170320">20 marca 2017 r.</DATE>, na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez stronę skarżącą w dniu <DATE ISO="20111222">22 grudnia 2011 r.</DATE> wniosek o udzielenie wsparcia, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką w swej ocenie poniosła,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (pierwsza izba),</P><P>w składzie: I. Pelikánová, prezes, P. Nihoul i J. Svenningsen (sprawozdawca), sędziowie,</P><P>sekretarz: M. Marescaux, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20181025">25 października 2018 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Okoliczności faktyczne sprawy, w której został wydany wyrok z dnia <DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, CH/Parlament (F‑129/12)</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20041001">1 października 2004 r.</DATE> skarżąca, CH, została zatrudniona przez organ upoważniony do zawierania umów Parlamentu Europejskiego (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>OUZU<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) na podstawie art. 5 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>WZIP<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) jako akredytowany asystent parlamentarny (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>AAP<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) członka Parlamentu, Y, na mocy umowy wygasającej z końcem kadencji 2004–2009.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>W związku z przerwaniem mandatu poselskiego Y skarżąca została zatrudniona od dnia <DATE ISO="20071201">1 grudnia 2007 r.</DATE> do końca tej kadencji przez Parlament w charakterze AAP nowej posłanki do Parlamentu, X, która zastąpiła Y na pozostający okres mandatu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20090801">1 sierpnia 2009 r.</DATE> skarżąca została zatrudniona przez Parlament w charakterze AAP posłanki X w czasie kadencji parlamentarnej 2009–2014. Jej umowa przewidywała zaszeregowanie do grupy 14 grupy funkcyjnej II. Z dniem <DATE ISO="20100901">1 września 2010 r.</DATE> umowa ta została zastąpiona nową umową (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>umową o pracę<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>umową AAP<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), na mocy której skarżącej zostały powierzone takie same obowiązki, jednak została ona przeszeregowana do grupy 11 grupy funkcyjnej II.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Od dnia <DATE ISO="20110927">27 września 2011 r.</DATE> skarżąca przebywała na zwolnieniu chorobowym, które zostało przedłużone do dnia <DATE ISO="20120419">19 kwietnia 2012 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20111128">28 listopada 2011 r.</DATE> skarżąca poinformowała komitet doradczy do spraw mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>ogólnym komitetem doradczym<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>), utworzony decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20060221">21 lutego 2006 r.</DATE> w sprawie przyjęcia przepisów wewnętrznych dotyczących komitetu doradczego do spraw mobbingu (art. 12a regulaminu pracowniczego [urzędników Unii Europejskiej]), o swojej sytuacji i zachowaniu X wobec niej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>W e-mailu z dnia <DATE ISO="20111206">6 grudnia 2011 r.</DATE> skarżąca pytała członków ogólnego komitetu doradczego o to, jakie działania ma podjąć, aby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>złożyć skargę<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>. Następnie e-mailem z dnia <DATE ISO="20111212">12 grudnia 2011 r.</DATE> w celu zobrazowania mobbingu, którego – jak twierdziła – była ofiarą z powodu działań posłanki do Parlamentu, dla której pracowała, skarżąca przekazała wszystkim członkom tego komitetu oraz sekretarzowi generalnemu Parlamentu e-mail przesłany tego samego dnia do X, w którym opisywała – podając do informacji tej posłanki – stan swojego zdrowia. Wreszcie e-mailem z dnia <DATE ISO="20111221">21 grudnia 2011 r.</DATE> skarżąca zwróciła się do przewodniczącego ogólnego komitetu doradczego o wyznaczenie spotkania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20111222">22 grudnia 2011 r.</DATE> skarżąca zwróciła się do sekretarza generalnego Parlamentu na podstawie art. 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>regulaminem pracowniczym<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>) z wnioskiem o udzielenie wsparcia (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>wnioskiem o udzielenie wsparcia<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>), w którym wskazywała, że jest ofiarą mobbingu ze strony X, oraz wnosiła o odseparowanie od siebie stron konfliktu i wszczęcie dochodzenia administracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20120106">6 stycznia 2012 r.</DATE> X przesłała do wydziału ds. zatrudnienia i przeniesień personelu w ramach dyrekcji ds. rozwoju zasobów ludzkich Dyrekcji Generalnej (DG) Personelu Parlamentu pisemny wniosek o rozwiązanie umowy AAP ze skarżącą (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>wnioskiem o rozwiązanie umowy<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>). W dniu <DATE ISO="20120118">18 stycznia 2012 r.</DATE> X potwierdziła wniosek o rozwiązanie umowy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Decyzją OUZU z dnia <DATE ISO="20120119">19 stycznia 2012 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>decyzją o rozwiązaniu stosunku pracy<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) umowa AAP ze skarżącą została rozwiązana z dniem <DATE ISO="20120319">19 marca 2012 r.</DATE> z powodu utraty zaufania. Skarżąca została zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia wynoszącym dwa miesiące, tj. od dnia 19 stycznia do dnia <DATE ISO="20120319">19 marca 2012 r.</DATE> Na poparcie zarzutu dotyczącego utraty zaufania OUZU wskazywał, iż został poinformowany przez X, że skarżąca nie posiada niezbędnych kwalifikacji do śledzenia prac niektórych komisji parlamentarnych, w których zasiadała X, a ponadto że skarżąca zachowywała się w sposób nie do zaakceptowania zarówno wobec niej, jak i wobec innych członków Parlamentu i ich AAP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20120320">20 marca 2012 r.</DATE> (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>pierwszą decyzją oddalającą wniosek o udzielenie wsparcia<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>) dyrektor generalny DG ds. Personelu Parlamentu, działający w charakterze OUZU, oddalił wniosek o udzielenie wsparcia z tym uzasadnieniem, że – niezależnie od tego, czy AAP jest uprawniona do otrzymania wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego – złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie wsparcia, dotyczący wydania decyzji o odseparowaniu stron konfliktu i przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego, stał się bezprzedmiotowy, gdyż w świetle wydanej tymczasem decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy skarżąca nie jest już zatrudniona w Parlamencie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20120330">30 marca 2012 r.</DATE> skarżąca złożyła do sekretarza generalnego Parlamentu na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy. W dniu <DATE ISO="20120622">22 czerwca 2012 r.</DATE> skarżąca złożyła na podstawie tego samego przepisu zażalenie na pierwszą decyzję oddalającą wniosek o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20120720">20 lipca 2012 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu uwzględnił częściowo zażalenie na decyzję o rozwiązaniu stosunku pracy, przesuwając datę rozwiązania umowy ze skarżącą na dzień <DATE ISO="20120620">20 czerwca 2012 r.</DATE> z powodu jej zwolnienia chorobowego trwającego do dnia <DATE ISO="20120419">19 kwietnia 2012 r.</DATE> Potwierdził natomiast zasadność decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, powołując się na orzecznictwo, szczególnie pkt 149 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100707">7 lipca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tomas/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑116/07, F‑13/08 i F‑31/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2010:77">EU:F:2010:77</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zgodnie z którym niemożliwe jest sprawdzenie, czy zaufanie nadal istnieje, co wiąże się po części z kontrolą powodów podanych w uzasadnieniu braku czy utraty zaufania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Zdaniem sekretarza generalnego Parlamentu skarżąca nie udowodniła w każdym razie oczywistych błędów zawartych w opisie okoliczności faktycznych przedstawionych w celu uzasadnienia utraty zaufania, natomiast do Parlamentu dotarły informacje o szeregu uchybień zawodowych skarżącej, w szczególności w związku z oceną możliwości redagowania zmian legislacyjnych, które można by przedłożyć w danej sprawie, z brakiem uprzejmości, którym skarżąca wykazała się wobec posła do Parlamentu z innego państwa członkowskiego niż X, lub też bezczelnym zachowaniem skarżącej w stosunku do nowej AAP zatrudnionej przez X oraz rażącym brakiem uprzejmości okazanym X w obecności dyrektora przedsiębiorstwa. Na brak uprzejmości ze strony skarżącej poskarżył się również pewien profesor będący opiekunem grupy studentów zwiedzających instytucję.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Wreszcie według sekretarza generalnego Parlamentu okoliczność, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie wsparcia, nie mogła być przeszkodą dla decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy, która stała się nieunikniona z powodu wyraźnego pogorszenia stosunków między X i skarżącą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Ponadto decyzją z dnia <DATE ISO="20121008">8 października 2012 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu, działający w charakterze OUZU, oddalił zażalenie wniesione na pierwszą decyzję oddalającą wniosek o udzielenie wsparcia, podkreślając, że chociaż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>powiadomił [skarżącą], w ramach uzasadnienia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy przez OUZU, o [jej] niedopuszczalnym zachowaniu oraz o konkretnych i dających się zweryfikować faktach, które wystąpiły w obecności świadków, [skarżąca] wysuwała twierdzenia niepoparte dowodami<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>. W odpowiedzi przekazano również skarżącej, że zasadniczo wnioskowanych przez nią działań <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>w każdym razie nie da się pogodzić ze szczególnym charakterem bliskiej i opartej na zaufaniu relacji, jaką musi być relacja posła ze swoim [AAP]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, że w szczególności odseparowanie od siebie stron konfliktu nie ma najmniejszego sensu, ponieważ faktycznie uniemożliwiłoby kontynuację stosunku pracy między posłem a jego AAP, oraz że z praktycznego punktu widzenia Parlament nie<?PAGE NO="4"?> może przenieść skarżącej do pracy dla innego członka instytucji, ponieważ tylko on sam może wnioskować do OUZU o zatrudnienie wybranego przez siebie AAP. Sekretarz generalny Parlamentu podkreślił również w odniesieniu do wszczęcia dochodzenia administracyjnego, że przywołanego w tym zakresie przez skarżącą wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110208">8 lutego 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skareby/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑95/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2011:9">EU:F:2011:9</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), nie można odnieść do niniejszego przypadku, ponieważ posłowie do Parlamentu nie podlegają regulaminowi pracowniczemu, a zatem także jego art. 12a, i nie można na nich nałożyć kary dyscyplinarnej lub zobowiązać przez OUZU do udziału w dochodzeniu administracyjnym, mimo że taki udział mógłby mieć istotne znaczenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W skardze wniesionej do sekretariatu Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w dniu <DATE ISO="20121031">31 października 2012 r.</DATE> i zarejestrowanej pod sygnaturą F‑129/12 skarżąca wniosła zasadniczo o stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy i pierwszej decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia, a także o zasądzenie od Parlamentu na jej rzecz kwoty <FT TYPE="NUMBER">120000</FT> EUR tytułem odszkodowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE> wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F 129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Sąd stwierdził nieważność decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy w szczególności z tego powodu, że skarżąca nie została wcześniej wysłuchana przez OUZU, a także pierwszej decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia, stwierdzając zasadniczo, że – wbrew twierdzeniom Parlamentu – AAP mogli powoływać się na art. 24 regulaminu pracowniczego w celu ubiegania się o udzielenie wsparcia przez OUZU wobec zachowania członka Parlamentu, które miałoby nosić znamiona mobbingu w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego. Ponadto, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>uwzględniając okoliczności budzące bardzo poważne zastrzeżenia, w jakich została wydana decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy i decyzja oddalająca wniosek o udzielenie wsparcia<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>, Sąd zasądził od Parlamentu na rzecz skarżącej kwotę <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie środków przyjętych przez Parlament w celu wykonania wyroku z dnia <DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, CH/Parlament (F‑129/12), a także w przedmiocie wyroku z dnia <DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, CH/Parlament (F‑132/14) i zaskarżonej decyzji</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140115">15 stycznia 2014 r.</DATE> skarżąca zwróciła się do Parlamentu o podjęcie działań w celu zapewnienia wykonania wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zgodnie z art. 266 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140303">3 marca 2014 r.</DATE> Parlament odpowiedział oficjalnie na przedstawione przez skarżącą wnioski o podjęcie działań w celu wykonania wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W odniesieniu do wniosku skarżącej mającego na celu przywrócenie jej na stałe stanowisko pracy w Parlamencie instytucja ta wskazała, że takie działanie w sposób oczywisty wykracza poza to, czego wymaga wykonanie wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), przede wszystkim dlatego, że na mocy motywu 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 160/2009 z dnia <DATE ISO="20090223">23 lutego 2009 r.</DATE> zmieniającego WZIP (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="055" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 55, s. 1</REF.DOC.OJ>) <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie może być interpretowany jako udzielający [AAP] uprzywilejowanego lub bezpośredniego dostępu do stanowisk urzędników lub innych kategorii pracowników [Unii Europejskiej]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W tych okolicznościach, zważywszy na osobisty charakter stosunku pracy wiążącego parlamentarzystów i ich AAP, Parlament poinformował skarżącą, że faktyczne przywrócenie na jej stanowisko jest niemożliwe. Parlament wyjaśnił tym samym, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>jedyna możliwość polega na przywróceniu [skarżącej] na stanowisko, które zajmowała przed decyzją o rozwiązaniu stosunku pracy[, która została uznana za niezgodną z prawem], zwalniając ją jednak z obowiązku świadczenia związanej z nim pracy, do końca jej [umowy o pracę] w dniu <DATE ISO="20140701">1 lipca 2014 r.</DATE>[; t]o zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy wydaje się<?PAGE NO="5"?> również zgodne z obowiązkiem staranności<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>. W tym względzie Parlament zobowiązywał się do zapłaty na rzecz skarżącej wynagrodzenia należnego jej od dnia <DATE ISO="20120621">21 czerwca 2012 r.</DATE>, tj. daty, w której skuteczna stała się decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy, do końca jej umowy o pracę, czyli dnia <DATE ISO="20140701">1 lipca 2014 r.</DATE>, z wyłączeniem wynagrodzenia i zasiłków dla bezrobotnych, które miała również pobierać w tym okresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Ponadto Parlament potwierdził, że przedstawiony w swoim czasie wniosek o rozwiązanie umowy nie znajduje się w aktach osobowych skarżącej oraz że usunięta z nich zostanie decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy, której nieważność została stwierdzona przez Sąd do spraw Służby Publicznej. W odniesieniu do wniosku o przeniesienie do unijnego systemu emerytalno-rentowego uprawnień emerytalnych nabytych wcześniej w systemie krajowym Parlament zwrócił uwagę, że skarżąca, która zaledwie przez pięć lat pracowała w charakterze AAP, nie spełnia wymogu co najmniej dziesięcioletniej służby w Unii, aby móc ubiegać się o emerytury z budżetu Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Wreszcie w odniesieniu do wniosku o wszczęcie dochodzenia administracyjnego, przedstawionego wcześniej we wniosku o udzielenie wsparcia, Parlament wskazał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>[w] tej kwestii, […] gdyby [skarżąca] postanowiła wnieść sprawę przeciwko [X] na podstawie prawa krajowego, Parlament ponownie rozpatrzy sytuację w świetle orzecznictwa wynikającego z [pkt 57] wyroku [z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140416">16 kwietnia 2014 r.</DATE>, działając na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, skarżąca złożyła zażalenie na decyzje z dnia 3 marca oraz z dnia <DATE ISO="20140402">2 kwietnia 2014 r.</DATE>, w której OUZU ustosunkował się do dodatkowych wniosków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140606">6 czerwca 2014 r.</DATE>, w ramach działań podejmowanych w celu wykonania wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), służby prawne Parlamentu poinformowały skarżącą o istnieniu przepisów wewnętrznych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>AAP<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, ustanowionych decyzją prezydium Parlamentu z dnia <DATE ISO="20140414">14 kwietnia 2014 r.</DATE> o przyjęciu przepisów wewnętrznych (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>przepisami wewnętrznymi AAP w sprawie mobbingu<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>) dotyczących utworzenia komitetu doradczego ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy, rozpatrującego skargi AAP wobec posłów do Parlamentu (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>specjalnym komitetem doradczym AAP<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>). Tym samym wyjaśniono jej, że wspomniany komitet jest obecnie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>organem właściwym do rozpatrywania ewentualnej skargi [skarżącej] na mobbing<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>doradzono [jej] zwrócenie się do [specjalnego] [k]omitetu [doradczego AAP] za pośrednictwem sekretariatu<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140620">20 czerwca 2014 r.</DATE> skarżąca odpowiedziała, że w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia wniosek ten, wynikający z zachowania X, jest nadal złożony w Parlamencie. W związku z tym skarżąca zastanawiała się nad <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>przyczynami, dla których Parlament […] nie uznał za właściwe, właśnie w ramach środków podejmowanych w celu wykonania wyroku [z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)], aby zwrócić się bezpośrednio do [specjalnego komitetu doradczego AAP], zaraz po prawidłowym ustanowioniu tego komitetu, czego nadal [jej] nie potwierdzono<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20140804">4 sierpnia 2014 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu, działający w charakterze OUZU, oddalił zażalenie z dnia <DATE ISO="20140416">16 kwietnia 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu <DATE ISO="20141117">17 listopada 2014 r.</DATE> i zarejestrowanym pod sygnaturą F‑132/14 skarżąca wniosła skargę o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Parlamentu z dnia <DATE ISO="20140303">3 marca 2014 r.</DATE> wydanej w celu wykonania wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zgodnie z art. 266 TFUE, w sprawie wszczęcia dochodzenia administracyjnego mającego na celu ustalenie rzeczywistego przebiegu wydarzeń dotyczących posła do Parlamentu, przedstawionych we wniosku o udzielenie wsparcia złożonym przez skarżącą w dniu <DATE ISO="20111222">22 grudnia 2011 r.</DATE>;</P></ITEM><?PAGE NO="6"?><ITEM><P>stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia <DATE ISO="20140402">2 kwietnia 2014 r.</DATE> w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji Parlament odmówił wypłacenia skarżącej kwoty 5686 EUR odpowiadającej różnicy w wynagrodzeniu, do którego skarżąca w swojej ocenie miała prawo w wykonaniu wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), zgodnie z art. 266 TFUE;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20140804">4 sierpnia 2014 r.</DATE> oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na dwie wyżej wymienione decyzje z dnia 3 marca oraz z dnia <DATE ISO="20140402">2 kwietnia 2014 r.</DATE>;</P></ITEM><ITEM><P>zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącej kwoty, odpowiednio, <FT TYPE="NUMBER">144000</FT> EUR i <FT TYPE="NUMBER">60000</FT> EUR, tytułem naprawienia poniesionej przez nią szkody i doznanej krzywdy.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20141126">26 listopada 2014 r.</DATE> odbyło się posiedzenie inauguracyjne specjalnego komitetu doradczego AAP. Z pkt 2 protokołu z tego posiedzenia wynika, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>jeśli to konieczne, będzie można zaprosić radcę prawnego [Parlamentu] do udziału w zebraniu komitetu w charakterze doradcy komitetu w kwestiach prawnych<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. Z pkt 4 tego samego protokołu wynika, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>[r]adca prawny poinformował członków [specjalnego komitetu doradczego AAP] o stanowisku Parlamentu w […] dwóch sprawach dotyczących domniemanego mobbingu[, w tym w sprawie, której dotyczył wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>)]<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20141217">17 grudnia 2014 r.</DATE> przewodniczący specjalnego komitetu doradczego AAP wezwał skarżącą na spotkanie z członkami tego komitetu, zaplanowane na dzień <DATE ISO="20150128">28 stycznia 2015 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150115">15 stycznia 2015 r.</DATE> skarżąca przedstawiła specjalnemu komitetowi doradczemu AAP uwagi na piśmie. W dniu <DATE ISO="20150128">28 stycznia 2015 r.</DATE> komitet wysłuchał skarżącej, X oraz CN, współpracownika skarżącej, który również zwrócił się z wnioskiem o udzielenie wsparcia w sprawie okoliczności domniemanego mobbingu przez X (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CN/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑26/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:22">EU:F:2015:22</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑132/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:115">EU:F:2015:115</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził w szczególności nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20140303">3 marca 2014 r.</DATE>, utrzymanej w mocy decyzją z dnia <DATE ISO="20140804">4 sierpnia 2014 r.</DATE> oddalającą zażalenie, w zakresie, w jakim w wyniku stwierdzenia mocą wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia Parlament Europejski nie zdecydował o wszczęciu dochodzenia administracyjnego w odniesieniu do podnoszonego mobbingu, a tym samym naruszył art. 266 TFUE. Ponadto Sąd nakazał Parlamentowi wypłacić skarżącej kwotę <FT TYPE="NUMBER">25000</FT> EUR celem naprawienia doznanej krzywdy, powiększoną o odsetki za zwłokę, w związku ze wspomnianym zaniechaniem ze strony OUZU.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160518">18 maja 2016 r.</DATE>, zgodnie z art. 10 zmienionych decyzją prezydium Parlamentu z dnia <DATE ISO="20150706">6 lipca 2015 r.</DATE> przepisów wewnętrznych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>AAP<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> w zakresie mobbingu, na którego podstawie specjalny komitet doradczy AAP musi przekazać swoje poufne sprawozdanie przewodniczącemu Parlamentu, a nie jak wcześniej – kwestorom, po zapoznaniu się z ustaleniami specjalnego komitetu doradczego AAP przewodniczący Parlamentu poinformował skarżącą (czynność zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>decyzją z uzasadnieniem<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>), że zachowania opisane przez nią we wniosku o udzielenie wsparcia nie wskazują według niego na nieodpowiednie zachowanie ze strony posła do Parlamentu w stosunku do asystenta i że przekazuje tę sprawę OUZU w celu podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Przewodniczący Parlamentu, który na mocy art. 12 przepisów wewnętrznych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>AAP<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w sprawie mobbingu, zmienionych decyzją prezydium Parlamentu z dnia <DATE ISO="20150706">6 lipca 2015 r.</DATE>, jest uprawniony do podjęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>[w] świetle opinii [specjalnego komitetu doradczego AAP]<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>decyzji z uzasadnieniem stwierdzającej, czy przedstawiono dowód na mobbing<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, a w stosownych wypadkach jest uprawniony do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>nałożenia sankcji na danego posła, zgodnie z przepisami art. 11 i 166 Regulaminu Parlamentu Europejskiego<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, zwracał uwagę w decyzji z uzasadnieniem, że specjalny komitet doradczy AAP uznał<?PAGE NO="7"?> w szczególności za udowodnioną okoliczność, że X często krytykowała skarżącą, w tym publicznie; że zwracając się do niej, używała niekiedy szorstkiego głosu; że czasami czyniła jej zarzuty, podając wcześniej sprzeczne wytyczne; że niekiedy kontaktowała się z nią w czasie zwolnienia chorobowego; że nakazywała jej sprawdzanie skrzynki e-mail w czasie wakacji; że oświadczyła w prasie, iż skarżąca jest niekompetentna, oraz że obniżyła jej zaszeregowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Przewodniczący Parlamentu uznał w decyzji z uzasadnieniem, że wspomniane zachowania były umyślne w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego i powtarzały się na przestrzeni czasu. Jednak w odniesieniu do krytycznych uwag X, do użycia szorstkiego języka, uwag dotyczących błędów skarżącej oraz próśb X w czasie urlopów skarżącej uznał, że X traktuje podległy jej personel w taki sam sposób oraz że wydaje się to raczej wyrazem nerwowości X i trudności we właściwym zarządzaniu swoim personelem. Tym samym zachowania te nie były w szczególności skierowane do skarżącej. Natomiast oświadczenia złożone przez X należy według przewodniczącego Parlamentu ocenić w świetle wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), który wywołał publiczną kampanię przeciwko byłemu członkowi Parlamentu oskarżonemu o mobbing, chociaż w wyroku tym Sąd do spraw Służby Publicznej nie doszedł do takiego wniosku. Tak więc X próbowała jedynie bronić się przed oskarżeniami o mobbing, które zostały upublicznione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W odniesieniu do obniżenia zaszeregowania skarżącej przewodniczący Parlamentu stwierdził, że wspomniany środek leży w zakresie uznania X jako członka Parlamentu i że w tym względzie była ona niezadowolona z pracy wykonywanej przez skarżącą oraz z jej zachowania, co nie pomogło złagodzić napięcia zarówno X, jak i innych członków jej zespołu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Tym samym przewodniczący Parlamentu stwierdził w decyzji z uzasadnieniem, że oceniane całościowo okoliczności podnoszone przez skarżącą nie stanowią nieprawidłowego postępowania X umożliwiającego stwierdzenie mobbingu w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego. W szczególności, ponieważ w specyficznym kontekście stosunku pracy między członkiem Parlamentu a AAP zachowania X nie można uznać za przesadne i naganne, bezstronny obserwator o zwykłym stopniu wrażliwości nie uznałby, że zarzucane czyny mogły godzić w osobę, godność lub integralność fizyczną czy psychiczną skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Tym samym przewodniczący Parlamentu poinformował skarżącą, że przekazał jej akta do OUZU, do którego należało rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170113">13 stycznia 2017 r.</DATE> skarżąca zwróciła się do OUZU z pytaniem o to, jakie zostały podjęte kroki, po wydaniu decyzji z uzasadnieniem, w odniesieniu do nierozpatrzonego od ponad pięciu lat wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20170124">24 stycznia 2017 r.</DATE> dyrektor generalny ds. personelu Parlamentu zwrócił się do skarżącej o przedstawienie do dnia <DATE ISO="20170210">10 lutego 2017 r.</DATE> uwag na temat decyzji z uzasadnieniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20170210">10 lutego 2017 r.</DATE> skarżąca przedłożyła uwagi, w których zakwestionowała wnioski specjalnego komitetu doradczego AAP oraz wnioski przewodniczącego Parlamentu zawarte w decyzji z uzasadnieniem. Skarżąca krytycznie odniosła się również do okoliczności, w których wspomniany komitet prowadził przesłuchania, w szczególności do tego, że nie otrzymała sprawozdania sporządzonego przez ten komitet, wykazu przesłuchanych świadków i protokołu tych przesłuchań pomimo wniosków złożonych przez nią w tym zakresie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Na mocy decyzji z dnia <DATE ISO="20170320">20 marca 2017 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>) dyrektor generalny ds. personelu Parlamentu, działając jako OUZU, oddalił wniosek o udzielenie wsparcia. Zasadniczo uznał on przede wszystkim, że skarżącej nie przysługuje żadne roszczenie o otrzymanie sprawozdania sporządzonego przez specjalny komitet doradczy AAP, wykazu przesłuchiwanych świadków oraz protokołów przesłuchania świadków, ponieważ otrzymała już szczegółowe i kompletne uzasadnienie w odniesieniu do odrzucenia jej twierdzeń jako bezzasadnych, mianowicie w decyzji z uzasadnieniem.<?PAGE NO="8"?> Następnie dyrektor generalny ds. personelu Parlamentu uznał, że radca prawny Parlamentu był uprawniony do uczestniczenia w przesłuchaniach przed specjalnym komitetem doradczym AAP oraz że w tym względzie okoliczność, iż skarżąca nie miała możliwości, aby przed tym komitetem towarzyszył jej pełnomocnik, nie stanowi naruszenia zasady równości stron. Wreszcie w odniesieniu do meritum sprawy wskazał on zasadniczo, że w pełni zgadza się z uwagami przedstawionymi przez przewodniczącego Parlamentu w decyzji z uzasadnieniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20170428">28 kwietnia 2017 r.</DATE> skarżąca złożyła, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010530">30 maja 2001 r.</DATE> w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="43" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 145, s. 43</REF.DOC.OJ>), wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów zawartych w dotyczących jej aktach znajdujących się w posiadaniu ogólnego komitetu doradczego oraz specjalnego komitetu doradczego AAP, w szczególności sprawozdania sporządzonego przez ten ostatni komitet. Wniosek skarżącej został odrzucony decyzją z dnia <DATE ISO="20170616">16 czerwca 2017 r.</DATE>, która to została utrzymana w mocy przez Parlament w dniu <DATE ISO="20170821">21 sierpnia 2017 r.</DATE>, ze względu na to, że ujawnienie tych dokumentów mogło naruszyć integralność X, a także zagrozić ochronie danych osobowych świadków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20170620">20 czerwca 2017 r.</DATE>, działając na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, skarżąca złożyła zażalenie na zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego zażalenia skarżąca wskazywała na naruszenie zasady dobrej administracji, obowiązku uzasadnienia, art. 25 regulaminu pracowniczego, prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku staranności i zasady rozsądnego terminu, a także na oczywisty błąd w ocenie, naruszenie art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>) oraz naruszenie art. 12a i art. 24 regulaminu pracowniczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20171026">26 października 2017 r.</DATE> sekretarz generalny Parlamentu, działający w charakterze OUZU, uwzględnił częściowo zażalenie z dnia <DATE ISO="20170620">20 czerwca 2017 r.</DATE> w odniesieniu do części odszkodowawczej przyznając ex æquo et bono skarżącej kwotę 1500 EUR za czas oczekiwania na działanie OUZU pomiędzy decyzją z uzasadnieniem i zaskarżoną decyzją, który – w jego ocenie – mógł być krótszy. W pozostałym zakresie zażalenie zostało oddalone, w szczególności w odniesieniu do argumentacji kwestionującej zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Sekretarz generalny Parlamentu uznał tym samym, podobnie jak przewodniczący Parlamentu, że zarzucane czyny nie stanowią mobbingu w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego (czynność zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>decyzją oddalającą zażalenie<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Przebieg postępowania i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Ponieważ w swojej skardze skarżąca domagała się nakazania stronie pozwanej przedstawienia wspomnianych dokumentów, w dniu <DATE ISO="20180417">17 kwietnia 2018 r.</DATE> Sąd zwrócił się do Parlamentu, w ramach środków organizacji postępowania, o ewentualne przedstawienie wraz z odpowiedzią na skargę jawnej wersji ostatecznych ustaleń specjalnego komitetu doradczego AAP dotyczących sprawy skarżącej oraz protokołów przesłuchania świadków sporządzonych przez ten organ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180502">2 maja 2018 r.</DATE> Parlament przedstawił swoją odpowiedź na skargę. W piśmie z dnia <DATE ISO="20180503">3 maja 2018 r.</DATE> Parlament wskazał jednak, że odmawia przedstawienia żądanych dokumentów, wyjaśniając, iż dla właściwego działania specjalnego komitetu doradczego AAP, który został utworzony po wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), istotne znaczenie ma to, aby prace i obrady tego komitetu doradczego, w którym zasiada trzech kwestorów, pozostały niejawne wobec skarżącej. Parlament podkreślił jednak, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Curto/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑275/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:479">EU:T:2018:479</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), oraz w toczącym się przed Sądem postępowaniu w sprawie QH/Parlament (T‑748/16) Sąd postanowił, iż dokumenty podobne do dokumentów żądanych w niniejszej sprawie nie są niejawne wobec stron skarżących w sprawach, a następnie przekazał je tym stronom. Tym samym według Parlamentu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>[w] przypadku, gdy wyjątek staje się praktyką i zagraża samemu istnieniu systemu rozpatrywania skarg dotyczących mobbingu wnoszonych<?PAGE NO="9"?> przez asystentów parlamentarnych przeciwko posłom do Parlamentu, [i]instytucja musi z ubolewaniem oświadczyć, że nie przekaże po raz kolejny tajnego dokumentu Sądowi, nie wiedząc, czy w każdym razie nie zostanie on przekazany [stronie skarżącej]<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20180518">18 maja 2018 r.</DATE> Sąd nakazał Parlamentowi na podstawie art. 92 § 3 regulaminu postępowania przedłożenie wniosków oraz w stosownym wypadku sporządzonych przez specjalny komitet doradczy AAP protokołów przesłuchania świadków po wniosku o udzielenie wsparcia, wskazując jednocześnie, że na tym etapie wspomniane dokumenty nie zostaną przekazane skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20180604">4 czerwca 2018 r.</DATE> Parlament ponownie odmówił przedłożenia dokumentów żądanych w ramach środków organizacji postępowania, proponując jednocześnie Sądowi, że jeśli sobie tego życzy, Parlament przekaże te dokumenty nieformalnie, tak aby nie zostały dołączone do akt sprawy, a <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>tym samym instytucja otrzyma gwarancję, że skarżąca nie będzie miała dostępu do dokumentów uznawanych za niejawne i poufne<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20180628">28 czerwca 2018 r.</DATE> w ramach środków organizacji postępowania strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w sprawie skutków, jakie dla przebiegu sprawy ma decyzja Parlamentu, doręczona w dniu <DATE ISO="20180604">4 czerwca 2018 r.</DATE>, w której instytucja ta odmówiła przekazania dokumentów, których przedłożenie zostało jej nakazane w drodze postanowienia z dnia <DATE ISO="20180518">18 maja 2018 r.</DATE> W tym względzie Sąd zwrócił uwagę stron na wyroki z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800610">10 czerwca 1980 r.</DATE>, <NAME.CASE>M./Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>155/78</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:150">EU:C:1980:150</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100512">12 maja 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Meierhofer</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑560/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:192">EU:T:2010:192</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), a także na wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Skarżąca i Parlament przedstawili swoje uwagi w tym zakresie, odpowiednio, w dniach <DATE ISO="20180710">10</DATE> i <DATE ISO="20180711">11 lipca 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Ponieważ Sąd uznał, że dwukrotna wymiana pism procesowych nie jest konieczna, a ponadto w dniu <DATE ISO="20180802">2 sierpnia 2018 r.</DATE> odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej w tym zakresie, pisemny etap postępowania został zamknięty w dniu <DATE ISO="20180808">8 sierpnia 2018 r.</DATE> Strony zostały wysłuchane na rozprawie w dniu <DATE ISO="20181025">25 października 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>W swej skardze skarżąca wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;</P></ITEM><ITEM><P>zasądzenie od Parlamentu kwoty <FT TYPE="NUMBER">68500</FT> EUR tytułem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącą w jej ocenie;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Parlament wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie skargi jako bezzasadnej;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącej kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Na poparcie żądań stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie skarżąca podnosi dwa zarzuty dotyczące, odpowiednio, naruszenia art. 41 karty, art. 25 regulaminu pracowniczego i obowiązku uzasadnienia, zasady dobrej administracji, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony, a także obowiązku staranności (zarzut pierwszy) oraz oczywistego błędu w ocenie, naruszenia art. 31 karty, art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego oraz obowiązku staranności (zarzut drugi).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Co do przedmiotu żądań stwierdzenia nieważności</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądania stwierdzenia nieważności przedstawione formalnie w odniesieniu do decyzji o oddaleniu zażalenia skutkują zaskarżeniem do Sądu aktu, na który zostało złożone zażalenie, jeżeli żądania te pozbawione są autonomicznej treści (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890117">17 stycznia 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vainker/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>293/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:8">EU:C:1989:8</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060406">6 kwietnia 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Camós Grau/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑309/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:110">EU:T:2006:110</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Wziąwszy pod uwagę, że w niniejszej sprawie decyzja oddalająca zażalenie potwierdza jedynie zaskarżoną decyzję, należy stwierdzić, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie nie ma autonomicznej treści, w związku z czym nie ma potrzeby rozpoznawania go osobno, nawet jeśli przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji trzeba będzie wziąć pod uwagę uzasadnienie zawarte w decyzji oddalającej zażalenie, ponieważ to uzasadnienie powinno pokrywać się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20091209">9 grudnia 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Birkhoff</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑377/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2009:485">EU:T:2009:485</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo), oraz uzasadnienie zawarte w decyzji z uzasadnieniem, do której zaskarżona decyzja się odnosi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego naruszenia art. 41 karty, art. 25 regulaminu pracowniczego i obowiązku uzasadnienia, zasady dobrej administracji, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony oraz obowiązku staranności</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Na poparcie pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że nieprzekazanie jej przez OUZU na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi sprawozdania specjalnego komitetu doradczego AAP wykazu świadków przesłuchanych przez ten komitet oraz protokołów przesłuchania tych świadków uniemożliwia jej zrozumienie toku rozumowania przedstawionego w decyzji z uzasadnieniem, do której zaskarżona decyzja się odnosi i w której to zarzucane czyny nie zostały uznane za mobbing wobec niej. Ponadto skarżąca również nie była w stanie ocenić, po pierwsze, czy wspomniany komitet doradczy przesłuchał świadków, w szczególności tych, których ona wskazała, w tym dwóch lekarzy, oraz po drugie, czy OUZU wziął należycie pod uwagę orzeczenia lekarskie neuropsychiatry i jej lekarza prowadzącego, które przecież przedłożyła.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Skarżąca zarzuca również OUZU, że nie przekazał jej sprawozdania specjalnego komitetu doradczego AAP. Tymczasem, według niej, takie przekazanie było tym bardziej istotne, że zaskarżona decyzja nie została wystarczająco uzasadniona. Ponadto skarżąca uważa, że przekazanie tego sprawozdania oraz protokołów przesłuchania świadków było niezbędne, aby mogła się upewnić, czy zeznania te nie zostały wypaczone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>W każdym razie nieprzekazanie na etapie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi sprawozdania specjalnego komitetu doradczego AAP oraz protokołów przesłuchania świadków, przynajmniej ich jawnej wersji, stanowi naruszenie prawa skarżącej do bycia skutecznie wysłuchaną, co znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>,<?PAGE NO="11"?> <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Postępowanie OUZU, zdaniem skarżącej, stanowiło również naruszenie obowiązku staranności, ponieważ jej interes w dysponowaniu takimi dokumentami i odpowiednim uzasadnieniem w odniesieniu do oddalenia wniosku o udzielenie wsparcia w oczywisty sposób nie został wzięty pod uwagę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Parlament wnosi o oddalenie zarzutu jako bezzasadnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Parlament twierdzi, że w niniejszym przypadku OUZU wypełnił ciążący na nim obowiązek uzasadnienia. Przyznając w odniesieniu do przesłuchania świadków, że ich zeznania mogą w wartościowy sposób przyczynić się do uzupełnienia lub zrekompensowania braku dowodów ze strony wnioskującego o udzielenie wsparcia, Parlament uważa, po pierwsze, że ich moc dowodową należy postrzegać w odpowiedniej perspektywie. Po drugie, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>[p]oświęcenie gwarantowanej świadkom poufności na rzecz przesadnej przejrzystości nieuchronnie powstrzyma[łoby] chęć osób trzecich, by dawać szczere, wyczerpujące i obiektywne świadectwa, [czy nawet] zeznawać w ogóle<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>. Z tego względu Parlament uważa, że poufnością muszą zostać objęte zarówno sprawozdania specjalnego komitetu doradczego AAP, jak i protokoły przesłuchania świadków oraz wykaz świadków przesłuchanych przez specjalny komitet doradczy AAP, potwierdzając tym samym, że skarżąca w żaden sposób nie wejdzie w posiadanie wspomnianych dokumentów i że Parlament odmawia zastosowania się do środka organizacji postępowania zarządzonego przez Sąd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Odnośnie do prawa do bycia wysłuchanym Parlament uważa, że prawo to zostało zachowane w niniejszej sprawie, ponieważ skarżąca miała możliwość przedstawienia swoich uwag w przedmiocie decyzji z uzasadnieniem, i że w każdym razie przekazanie sprawozdania sporządzonego przez specjalny komitet doradczy AAP nie było konieczne w celu umożliwienia skarżącej przedstawienia swoich uwag. Poza tym, biorąc pod uwagę, że takie przekazanie utrudniłoby prace wspomnianego wyżej komitetu, Parlament uważa, że OUZU nie miał obowiązku przekazania skarżącej tego sprawozdania, podobnie jak protokołów przesłuchania świadków.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia na gruncie regulaminu pracowniczego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że w sytuacji gdy do OUZU lub, w stosownym wypadku, do organu powołującego zwrócono się na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego z wnioskiem o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego, wówczas zgodnie z obowiązkiem wspomagania OUZU lub organ powołujący powinien, jeśli stoi w obliczu zdarzenia niezgodnego z porządkiem i bezpieczeństwem służby, zainterweniować z całą niezbędną energią i odpowiedzieć z szybkością i starannością wymaganymi przez okoliczności danego wypadku w celu ustalenia faktów i świadomego wyciągnięcia z nich odpowiednich konsekwencji. Wystarczy, aby w tym celu urzędnik lub pracownik, który domaga się ochrony ze strony swojej instytucji, uprawdopodobnił rzeczywiste zaistnienie ataków, których – jak twierdzi – stał się obiektem. W obliczu takich informacji do danej instytucji należy podjęcie właściwych środków, a w szczególności przeprowadzenie dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia faktów będących podstawą skargi, przy współpracy z osobą, która ją wnosi (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890126">26 stycznia 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Koutchoumoff/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>224/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:38">EU:C:1989:38</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110712">12 lipca 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Q</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑80/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:347">EU:T:2011:347</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W obliczu twierdzeń na temat mobbingu obowiązek wspomagania obejmuje w szczególności obowiązek poważnego i niezwłocznego zbadania przez administrację w sposób całkowicie poufny wniosku o udzielenie wsparcia, w którym podnoszony jest mobbing, i poinformowania wnioskodawcy o dalszych działaniach, jakie zostaną podjęte w przedmiocie tego wniosku (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑132/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:115">EU:F:2015:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Wspomniany obowiązek istnieje, nawet jeżeli wniosek o udzielenie wsparcia dotyczy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>osoby trzeciej<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego, niebędącej innym urzędnikiem lub pracownikiem, ale członkiem instytucji (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150326">26 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CN/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑26/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:22">EU:F:2015:22</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Członkowie Parlamentu mają bowiem również obowiązek przestrzegania zakazu wszelkiej formy mobbingu lub molestowania seksualnego, o którym mowa w art. 12a regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Curto/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑275/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:479">EU:T:2018:479</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Z kolei w odniesieniu do środków, jakie należy zastosować w sytuacji objętej, jak w niniejszym przypadku, zakresem stosowania art. 24 regulaminu pracowniczego, administracji przysługują, pod kontrolą sądu Unii, szerokie uprawnienia dyskrecjonalne przy doborze środków i sposobów stosowania art. 24 regulaminu pracowniczego (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980915">15 września 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Haas i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑3/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:202">EU:T:1998:202</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071025">25 października 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lo Giudice/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑154/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:322">EU:T:2007:322</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0137">137</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Jeżeli w następstwie złożenia wniosku o udzielenie wsparcia, takiego jak wniosek rozpatrywany w niniejszej sprawie, organ administracji postanawia przeprowadzić dochodzenie administracyjne, w stosownych przypadkach, tak jak w niniejszej sprawie, powierzając je komitetowi doradczemu (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑132/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:115">EU:F:2015:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), samym celem tego dochodzenia administracyjnego jest potwierdzenie lub obalenie istnienia mobbingu w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego, a więc OUZU nie może przesądzać o wyniku dochodzenia i nie powinien zajmować stanowiska, nawet w sposób dorozumiany, w przedmiocie rzeczywistego charakteru podnoszonego mobbingu przed otrzymaniem wyników dochodzenia administracyjnego. Innymi słowy, zasadą wszczęcia dochodzenia administracyjnego jest, że administracja nie zajmuje przedwcześnie stanowiska, zasadniczo na podstawie jednostronnego opisu okoliczności faktycznych przedstawionego we wniosku o udzielenie wsparcia, ponieważ, wręcz przeciwnie, powinna ona zastrzec swoje stanowisko do czasu zakończenia omawianego dochodzenia, które należy przeprowadzić na drodze skonfrontowania oświadczenia urzędnika lub innego pracownika ubiegającego się o wsparcie z wersją wydarzeń przedstawioną przez osobę, której zarzuca się mobbing, jak również przez osoby, które mogły być świadkami podnoszonych okoliczności mających stanowić naruszenie przez osobę podejrzewaną o mobbing art. 12a regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W tym względzie, po pierwsze, stwierdzenie przez organ administracji istnienia mobbingu, po zakończeniu dochodzenia administracyjnego, przeprowadzonego ewentualnie przy pomocy odrębnego od OUZU organu, takiego jak specjalny komitet doradczy AAP, może samo w sobie mieć dobroczynny wpływ na proces terapeutyczny powrotu do zdrowia danego poddanego mobbingowi urzędnika lub pracownika; ponadto może nie tylko uzasadniać środki dyscyplinarne wobec sprawcy mobbingu, ale również być wykorzystane przez ofiarę na potrzeby ewentualnego krajowego postępowania sądowego, w ramach którego będzie miał zastosowanie obowiązek wspomagania OUZU na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego i nie wygaśnie on do końca okresu zatrudnienia zainteresowanego pracownika. Po drugie, przeprowadzenie dochodzenia administracyjnego do końca może, przeciwnie, pozwolić na zaprzeczenie twierdzeniom domniemanej ofiary, umożliwiając w ten sposób naprawienie szkody, jaką takie oskarżenie, jeśli miałoby się okazać bezzasadne, mogło spowodować u osoby wskazanej w postępowaniu dochodzeniowym jako domniemany sprawca mobbingu (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W tym względzie na wstępie należy zauważyć, że regulamin pracowniczy nie przewiduje szczególnej procedury, do której przeprowadzenia administracja jest zobowiązana przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego, złożonego na podstawie art. 90 ust. 1 tegoż regulaminu, mającego za przedmiot oświadczenie urzędnika lub innego pracownika,<?PAGE NO="13"?> zgodnie z którym inny urzędnik lub pracownik, czy nawet członek instytucji, miałby wobec niego zachować się w sposób naruszający art. 12a regulaminu pracowniczego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Następnie należy przypomnieć, że dochodzenie administracyjne wszczęte po złożeniu przez urzędnika lub pracownika wniosku o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego ze względu na czyny osoby trzeciej, urzędnika lub innego pracownika, czy nawet członka instytucji, stanowiące domniemany mobbing w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego, zostaje co prawda wszczęte na jego wniosek, jednak nie można go uznać za postępowanie dochodzeniowe przeciwko temu urzędnikowi lub pracownikowi (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120516">16 maja 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skareby/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑42/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2012:64">EU:F:2012:64</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem rola autora wniosku o udzielenie wsparcia, w którym zarzuca się wystąpienie mobbingu, polega głównie na współpracy w zakresie właściwego prowadzenia dochodzenia administracyjnego w celu ustalenia faktów (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19890126">26 stycznia 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Koutchoumoff/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>224/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:38">EU:C:1989:38</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR> i <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20071025">25 października 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lo Giudice/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑154/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:322">EU:T:2007:322</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0136">136</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑132/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:115">EU:F:2015:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0087">87</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Poszanowanie prawa do obrony, o którym mowa w art. 48 karty, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>Domniemanie niewinności i prawo do obrony<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>, wymaga, aby adresaci decyzji, które dotyczą w sposób istotny ich interesów, mieli możliwość przedstawienia w sposób użyteczny swojego stanowiska na temat okoliczności uwzględnionych na ich niekorzyść przy wydawaniu tych decyzji (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160614">14 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Marchiani/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑566/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:437">EU:C:2016:437</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), i obejmuje poszanowanie zasady kontradyktoryjności, która wykracza poza prawo do bycia wysłuchanym, zagwarantowane zresztą również w ramach art. 41 karty, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>Prawo do dobrej administracji<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>. Jednakże to poszanowanie prawa do obrony w rozumieniu art. 48 karty może zostać podniesione tylko w postępowaniu wszczętym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>przeciwko<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> osobie, mogącym zakończyć się wydaniem aktu dla niej niekorzystnego, w którym organ administracji stwierdza okoliczności obciążające tę osobę (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120516">16 maja 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skareby/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑42/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2012:64">EU:F:2012:64</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że w ramach postępowania prowadzonego przez organ powołujący lub OUZU w celu rozpatrzenia wniosku o udzielenie wsparcia opartego na naruszeniu art. 12a regulaminu pracowniczego autor tego wniosku nie może domagać się poszanowania praw do obrony, określonych w art. 48 karty, jako takich, ani w związku z tym w formie naruszenia zasady kontradyktoryjności (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>To samo dotyczy zresztą osoby oskarżonej o mobbing. Prawdą jest bowiem, że może ona zostać bezpośrednio oskarżona we wniosku o udzielenie wsparcia, który doprowadził do wszczęcia postępowania administracyjnego, i może musieć już na tym etapie bronić się przed stawianymi jej zarzutami, co uzasadnia możliwość jej przesłuchania, ewentualnie wielokrotnego, w trakcie dochodzenia (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140917">17 września 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>CQ/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑12/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2014:214">EU:F:2014:214</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0147">147</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Jednakże dopiero na późniejszym etapie procedury, jeśli zostanie wszczęte przeciwko niej postępowanie dyscyplinarne, w niniejszym przypadku poprzez zwrócenie się do komisji dyscyplinarnej lub innego analogicznego organu, będzie ona korzystać z prawa do obrony w rozumieniu art. 48 karty, a w szczególności z zasady kontradyktoryjności, przy czym w przypadku oskarżonego urzędnika lub pracownika regulamin pracowniczy przewiduje jedynie prawo do bycia wysłuchanym na zasadzie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a postępowanie wykazuje charakter kontradyktoryjny dopiero po zwróceniu się do komisji dyscyplinarnej (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0069">69</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980319">19 marca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tzoanos/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑74/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1998:58">EU:T:1998:58</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0340">340</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Zważywszy na powyższe, należy przyznać autorowi wniosku o udzielenie wsparcia, jako domniemanej ofierze, prawa proceduralne odrębne od prawa do obrony, o którym mowa w art. 48 karty, które nie są tak szerokie jak owo prawo do obrony (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120516">16 maja 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Skareby/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑42/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2012:64">EU:F:2012:64</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151216">16 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>De Loecker/ESDZ</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑34/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:153">EU:F:2015:153</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) i które ostatecznie wynikają z prawa do dobrej administracji przewidzianego obecnie w art. 41 karty (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Należy bowiem przypomnieć, że celem dochodzenia administracyjnego wszczętego przez organ w odpowiedzi na wniosek o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego jest wyjaśnienie w ustaleniach tego dochodzenia spornych okoliczności faktycznych, tak aby administracja mogła zająć ostateczne stanowisko w tym względzie, pozwalające jej albo zamknąć postępowanie w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia, albo, gdy okaże się, że podnoszone okoliczności są prawdziwe i mieszczą się w zakresie stosowania art. 12a regulaminu pracowniczego, między innymi wszcząć postępowanie dyscyplinarne celem wymierzenia, w stosownym wypadku, kar dyscyplinarnych domniemanemu sprawcy mobbingu (zob. w odniesieniu do urzędnika lub pracownika wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, oraz w odniesieniu do członka instytucji wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑132/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:115">EU:F:2015:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Tym samym z jednej strony, gdy organ administracyjny w ramach środków, które postanawia przyjąć w odpowiedzi na wniosek o udzielenie wsparcia, podejmie decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w art. 86 regulaminu pracowniczego lub innego analogicznego postępowania, z powodu naruszenia przez osobę, wobec której wysuwa się oskarżenia w tym wniosku, zakazu przewidzianego w art. 12a regulaminu pracowniczego, procedura prowadzona jest wówczas wobec tej osoby, domniemanego sprawcy mobbingu, a więc ten ostatni dysponuje wszystkimi gwarancjami proceduralnymi dotyczącymi wykonania praw do obrony w rozumieniu art. 48 karty, a w szczególności zasady kontradyktoryjności. W przypadku urzędnika lub pracownika gwarancje te są przewidziane w załączniku IX do regulaminu pracowniczego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a w przypadku członka Parlamentu – w art. 166 regulaminu tej instytucji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Z drugiej strony, jeśli w odpowiedzi na wniosek o udzielenie wsparcia administracja zdecyduje, że argumenty podniesione w uzasadnieniu wniosku o udzielenie wsparcia nie są zasadne i że w konsekwencji zarzucane zachowania nie stanowią mobbingu w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego, taka decyzja jest niekorzystna dla autora wniosku o udzielenie wsparcia (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070912">12 września 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Combescot/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑249/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:261">EU:T:2007:261</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100511">11 maja 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Nanopoulos/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑30/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2010:43">EU:F:2010:43</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także niekorzystnie wpływa na jego sytuację w rozumieniu art. 41 ust. 2 lit. a) karty (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Wobec tego w celu przestrzegania prawa do dobrej administracji autor wniosku o udzielenie wsparcia musi, zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. a) karty, zostać skutecznie wysłuchany przed wydaniem przez organ powołujący lub OUZU tej decyzji odmownej w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia. Oznacza to, że zainteresowany powinien zostać uprzednio wysłuchany co do podstaw, na jakie organ powołujący lub OUZU zamierza powołać się w uzasadnieniu decyzji oddalającej ten wniosek (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przed wydaniem przez OUZU zaskarżonej decyzji skarżąca została uprzednio wysłuchana przez organ, w tym przypadku na podstawie decyzji z uzasadnieniem i pisma z dnia <DATE ISO="20170124">24 stycznia 2017 r.</DATE> dyrektora generalnego ds. personelu Parlamentu. W ramach uwag na piśmie przedłożonych w dniu <DATE ISO="20170210">10 lutego 2017 r.</DATE> skarżąca uważa jednak, że nie została skutecznie wysłuchana, ponieważ nie dysponowała w tym celu opinią, sprawozdaniem lub wnioskami specjalnego komitetu doradczego AAP, ponieważ forma wyrażenia stanowiska przez ten komitet nie musiała być dokładnie znana na tym etapie, ani protokołem przesłuchania świadków.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Należy zatem ustalić, czy w niniejszym przypadku prawo skarżącej do bycia wysłuchaną wymaga, aby dysponowała ona również opinią specjalnego komitetu doradczego AAP, przyjętą ewentualnie w formie sprawozdania lub wniosków, oraz protokołami przesłuchań prowadzonych przez ten komitet w celu przedstawienia swoich uwag w przedmiocie podstaw powołanych przez OUZU, w drodze odesłania do decyzji z uzasadnieniem, w związku z oddaleniem wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie ciążącego na OUZU obowiązku przekazania skarżącej opinii specjalnego komitetu doradczego AAP przed wydaniem zaskarżonej decyzji celem przestrzegania prawa skarżącej do bycia wysłuchaną</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>W sprawie dotyczącej przepisów prawnych mających zastosowanie do Europejskiego Banku Centralnego (EBC), a nie regulaminu pracowniczego, Sąd orzekł, że jeżeli po złożeniu przez pracownika tej instytucji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>skargi<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, posługując się terminologią przepisów omawianej instytucji, na czyny mające stanowić mobbing, zgodnie z definicją zawartą w przepisach mających zastosowanie do pracowników EBC, organ zdecyduje o wszczęciu dochodzenia administracyjnego, w którego wyniku zostanie sporządzone sprawozdanie, wspomnianemu pracownikowi, podobnie jak osobie, przeciwko której wysunięto zarzut, należy umożliwić przedstawienie uwag w sprawie projektu sprawozdania z dochodzenia, zgodnie z tymi przepisami, zanim zarząd EBC rozstrzygnie w przedmiocie skargi lub przynajmniej w przedmiocie okoliczności uwzględnionych przez ten organ w celu wydania decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150923">23 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cerafogli/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑114/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:678">EU:T:2015:678</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>W kontekście regulaminu pracowniczego organ powołujący lub, w zależności od przypadku, OUZU, rozpatruje nie skargę, lecz wniosek o udzielenie wsparcia przedstawiony na podstawie art. 24 i art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego. W tym względzie, w przeciwieństwie do systemu mającego zastosowanie do EBC, regulamin pracowniczy nie przewiduje szczególnej procedury w odniesieniu do sposobu, w jaki organ powołujący lub OUZU powinien rozpatrzyć wniosek o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego, dotyczący naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego, ani nie przewiduje wymogu, który by sam w sobie zobowiązywał do przekazania autorowi wniosku o udzielenie wsparcia lub osobie wskazanej w tym wniosku jako domniemany sprawca mobbingu opinii, sprawozdania lub wniosków komitetu doradczego, takiego jak specjalny komitet doradczy AAP, lub protokołów przesłuchania świadków, którzy zostali przesłuchani przez ten komitet (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Jednakże zgodnie z orzecznictwem, z zastrzeżeniem ochrony interesów osób, wobec których wysunięto zarzuty, oraz zeznających w charakterze świadków w dochodzeniu, żaden przepis regulaminu pracowniczego nie zakazuje również przekazania końcowego sprawozdania z dochodzenia osobie trzeciej, która ma uzasadniony interes w zapoznaniu się z nim, jak w wypadku osoby, która złożyła wniosek na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego, podnosząc naruszenie art. 12a regulaminu pracowniczego. Podkreślono zatem w tym kontekście, że niektóre instytucje w ramach przysługującej im swobody we wdrażaniu tych przepisów regulaminu pracowniczego przyjmowały niekiedy to rozwiązanie, przekazując wnioskującym o wsparcie osobom końcowe sprawozdanie z dochodzenia albo wraz z decyzją końcową wydaną w przedmiocie skargi administracyjnej przed wniesieniem skargi do sądu, albo w wykonaniu środków organizacji postępowania, o których zdecydował sąd Unii orzekający w pierwszej instancji (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130711">11 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Tzirani/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑46/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:115">EU:F:2013:115</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0133">133</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), takich jak środek z dnia <DATE ISO="20180417">17 kwietnia 2018 r.</DATE>, którego wykonania Parlament odmówił w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Jednak Sąd stoi na stanowisku, że gdy OUZU postanawia, tak jak w niniejszym przypadku, przychylić się do wydanej w formie sprawozdania lub wniosków opinii komitetu doradczego, któremu powierza zadanie prowadzenia dochodzenia administracyjnego, oraz gdy przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia uwzględnia opinię wydaną w ten sposób przez komitet doradczy, omawianą opinię, o charakterze doradczym, która może zostać sporządzona w formie jawnej<?PAGE NO="16"?> z poszanowaniem anonimowości przyznanej świadkom, należy na podstawie prawa do bycia wysłuchanym autora wniosku o udzielenie wsparcia zasadniczo mu przekazać, i to nawet jeśli przepisy wewnętrzne <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>AAP<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> w zakresie mobbingu nie przewidują takiego przekazania (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Powyższego stwierdzenia nie podważa podnoszona przez Parlament okoliczność, że w niniejszym przypadku chodzi o dokument sporządzony przez specjalny komitet doradczy AAP, a nie o dokument sporządzony przez ogólny komitet doradczy, taki jak rozpatrywany w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Jest bowiem prawdą, co podkreśla Parlament, że specjalny komitet doradczy AAP dostarcza przewodniczącemu Parlamentu jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>opinię z uzasadnieniem<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, która nie jest dla niego wiążąca przy wydawaniu przez niego decyzji z uzasadnieniem, będącej z kolei podstawą dla OUZU dla celów rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie wsparcia. Parlament kładzie nacisk na ten aspekt, podkreślając, że w odniesieniu do wniosków AAP o udzielenie wsparcia rozpatrywanych w porozumieniu ze specjalnym komitetem doradczym AAP, w odróżnieniu od wniosków o udzielenie wsparcia rozpatrywanych we współpracy z ogólnym komitetem doradczym, przewodniczący Parlamentu podejmuje działania oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>dysponuje wyłącznymi uprawnieniami decyzyjnymi w odniesieniu do stwierdzenia istnienia mobbingu, które to uprawnienia są dużo lepiej zdefiniowane niż uprawnienia decyzyjne sekretarza generalnego w przypadkach mobbingu urzędników<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Taka kwestia jednak, podobnie jak dążenia Parlamentu do zapewnienia, by prace specjalnego komitetu doradczego AAP pozostały ściśle poufne w celu zagwarantowania tego, by kwestorzy nadal uczestniczyli w tych pracach, nie może naruszać podstawowego prawa każdego urzędnika lub pracownika, o którym mowa w art. 41 ust. 2 lit. a) karty, do bycia skutecznie wysłuchanym przed rozpatrzeniem przez OUZU złożonego przez niego wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>W szczególności, mimo że opinia sporządzona przez specjalny komitet doradczy AAP jest pozbawiona prawnie wiążącego charakteru, jako że zarówno przewodniczący Parlamentu przy przyjmowaniu decyzji z uzasadnieniem, jak i OUZU przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie wsparcia dysponowali tą opinią, należało poinformować o niej również AAP, aby umożliwić mu zajęcie stanowiska w sprawie jej treści, zanim OUZU rozpatrzy wniosek o udzielenie wsparcia pośrednio również w oparciu o tę opinię. Tak więc w niniejszym przypadku samo udostępnienie skarżącej decyzji z uzasadnieniem było niewystarczające, nawet jeśli w decyzji tej przewodniczący Parlamentu wskazywał, że przedstawia treść wniosków specjalnego komitetu doradczego AAP.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>Ponadto, w odniesieniu do ryzyka, że tożsamość świadków, w tym ewentualnych członków Parlamentu, zostanie ujawniona w przypadku udostępnienia skarżącej treści opinii specjalnego komitetu doradczego AAP, należy stwierdzić, że nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby wspomniany komitet sporządził tę opinię, ewentualnie w formie sprawozdania lub wniosków, w sposób uniemożliwiający identyfikację świadków, którzy brali udział w dochodzeniu administracyjnym. W związku z tym argumentacji tej nie można uwzględnić tym bardziej w kontekście niniejszej sprawy, ponieważ z braku możliwości zapoznania się ze spornym dokumentem Sąd pomija jego treść, a w świetle niejasnego odwoływania się do niego przez Parlament nie może być również pewny, czy dokument ten ma postać opinii, sprawozdania czy wniosków.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że OUZU naruszył prawo skarżącej do bycia wysłuchaną, o którym mowa w art. 41 karty, w związku z tym, że w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji oddalającej zażalenie odmówił przekazania jej opinii specjalnego komitetu doradczego AAP, wydanej w formie sprawozdania lub wniosków, oraz wysłuchał jej uwag jedynie w oparciu o decyzję z uzasadnieniem wskazującą względy, dla których przewodniczący Parlamentu zamierzał w oparciu o tę opinię oddalić jako bezzasadny wniosek o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="17"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie ciążącego na OUZU obowiązku przekazania skarżącej protokołów przesłuchania świadków przed wydaniem zaskarżonej decyzji celem przestrzegania prawa skarżącej do bycia wysłuchaną</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Co się tyczy protokołów przesłuchania świadków przez specjalny komitet doradczy AAP, Sąd stwierdza, że co do zasady w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia zakazu wszelkiej formy mobbingu lub molestowania seksualnego w miejscu pracy dopuszczalne jest, by administracja przewidziała możliwość zapewnienia świadkom, którzy zgodzili się na przedstawienie swego opisu spornych okoliczności domniemanego przypadku mobbingu, że ich zeznania pozostaną poufne, zarówno wobec osoby podejrzewanej o stosowanie mobbingu, jak i domniemanej ofiary, przynajmniej w ramach procedury stosowanej przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Z jednej strony bowiem, biorąc pod uwagę, że w ramach rozpatrywania wniosku o udzielenie wsparcia jednym z celów wyznaczonych administracji jest przywrócenie spokoju służby, poznanie treści zeznań, zarówno przez osobę podejrzewaną o mobbing, jak i przez domniemaną ofiarę może zagrozić realizacji tego celu, rozbudzając ponownie ewentualną wrogość w relacjach międzyludzkich wewnątrz służby i zniechęcając osoby, które mogłyby przedstawić istotne zeznania, do zeznawania w przyszłości (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Z drugiej strony, jeżeli instytucja otrzymuje informacje przekazywane na zasadzie dobrowolności, ale wraz z wnioskiem o zachowanie poufności w celu ochrony anonimowości informatora, instytucja, która wyraża zgodę na otrzymywanie takich informacji, ma obowiązek przestrzegania takiego warunku (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19851107">7 listopada 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Adams/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>145/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:448">EU:C:1985:448</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Podobnie może być w przypadku, gdy urzędnicy lub pracownicy, lub członkowie instytucji wyrażają zgodę na przedstawienie swoich uwag, aby umożliwić organowi wyjaśnienie stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku o udzielenie wsparcia, ale wymagają w zamian, aby zapewniono im anonimowość wobec domniemanego sprawcy mobbingu lub domniemanej ofiary, przy czym trzeba podkreślić, że chociaż ich udział jest pożądany, z punktu widzenia regulaminu pracowniczego niekoniecznie są oni zobowiązani do współpracy przy dochodzeniu poprzez składanie zeznań (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Jednakże, gdy administracja postanawia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec domniemanego sprawcy mobbingu, zadaniem organu powołującego lub OUZU jest poinformowanie zainteresowanego o wszelkich dokumentach, które taki organ zamierza przedstawić do oceny komisji dyscyplinarnej, do której należy, w stosownych przypadkach, ponowne przesłuchanie świadków zarzucanych czynów (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Rozumowanie to znajduje zastosowanie na zasadzie analogii w odniesieniu członków instytucji, takich jak członkowie Parlamentu, w stosunku do których istnieje szczególna procedura, o której mowa w art. 166 regulaminu Parlamentu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że odmawiając przekazania skarżącej protokołów przesłuchania świadków na etapie przedsądowym, OUZU nie naruszył prawa do bycia wysłuchanym, o którym mowa w art. 41 karty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>–</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konsekwencji naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, wynikającego z braku przekazania na etapie przedsądowym opinii specjalnego komitetu doradczego AAP</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o konsekwencje nieudostępnienia skarżącej opinii specjalnego komitetu doradczego AAP na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem nawet w przypadku naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, dla uwzględnienia zarzutu konieczne jest<?PAGE NO="18"?> ponadto, aby w braku takiego naruszenia postępowanie mogło doprowadzić do odmiennego rezultatu (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160414">14 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dalli/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑394/15 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:262">EU:C:2016:262</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070206">6 lutego 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wunenburger/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑246/04 i T‑71/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:34">EU:T:2007:34</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0149">149</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑584/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:282">EU:T:2017:282</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0157">157</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>Aby móc ocenić tę kwestię, zarówno skarżąca, jak i Sąd powinni dysponować opinią specjalnego komitetu doradczego AAP, sporządzoną w formie sprawozdania lub wniosków, oraz w stosownym przypadku w wersji jawnej, celem, po pierwsze, możliwości określenia przez skarżącą, jakie argumenty mogłaby podnieść w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi, gdyby dysponowała tym dokumentem, oraz, po drugie, możliwości dokonania przez Sąd oceny, czy mogłoby to doprowadzić do odmiennego rezultatu przy rozpatrywaniu przez OUZU wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>Tymczasem wskutek odmowy przekazania przez Parlament Sądowi wspomnianej opinii, przyjętej w formie sprawozdania lub wniosków, podobnie zresztą jak protokołów przesłuchania świadków, podczas gdy ich przekazanie na etapie postępowania sądowego zostało uznane za prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150923">23 września 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cerafogli/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑114/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:678">EU:T:2015:678</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), Sąd nie ma możliwości dokonania kontroli sądowej na podstawie art. 270 TFUE i regulaminu pracowniczego (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19800610">10 czerwca 1980 r.</DATE>, <NAME.CASE>M./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>155/78</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1980:150">EU:C:1980:150</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Ponieważ ani traktat FUE, ani statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ani regulamin postępowania przed Sądem nie przewidują możliwości zastosowania sankcji w przypadku niewykonania postanowienia, wydanego na podstawie art. 92 regulaminu postępowania dotyczącego środka dowodowego, takiego jak środek z dnia <DATE ISO="20180518">18 maja 2018 r.</DATE>, jedyną możliwą reakcją Sądu w obliczu odmowy strony pozwanej, naruszającej zresztą obowiązek lojalnej współpracy, o którym mowa w art. 13 ust. 2 TUE, jest wyciągnięcie z niej konsekwencji w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100512">12 maja 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Meierhofer</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑560/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:192">EU:T:2010:192</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>W tym względzie Parlament nie może uzasadniać odmowy przedłożenia dokumentów żądanych przez Sąd w postanowieniu z dnia <DATE ISO="20180518">18 maja 2018 r.</DATE>, usprawiedliwiając się tym, podobnie jak stwierdził Sąd w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), że musi chronić anonimowość osób, w tym członków tej instytucji, które zgodziły się przekazać swoje zeznania, do czego niezbędne jest utrzymanie całkowitej poufności w odniesieniu do prac specjalnego komitetu doradczego AAP, które zdaniem Parlamentu, powinny pozostać w całości objęte tajemnicą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>Parlament może powoływać się co prawda na takie względy na podstawie art. 103 regulaminu postępowania przed Sądem, który dotyczy przetwarzania poufnych informacji i materiałów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>Jednakże ta możliwość powołania się na art. 103 regulaminu postępowania przed Sądem nie zwalniała Parlamentu z ciążącego na nim obowiązku spełnienia wymogów postanowienia z dnia <DATE ISO="20180518">18 maja 2018 r.</DATE> podlegającego wykonaniu na mocy art. 280 TFUE, w imię zasady lojalnej współpracy, o której mowa w art. 13 ust. 2 TUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>W szczególności, wbrew twierdzeniom Parlamentu, to do Sądu, a nie stron postępowania, należy ocena poufnego charakteru dokumentów, których przedstawienia zażądano na podstawie art. 92 ust. 3 regulaminu postępowania, oraz, w stosownych przypadkach, ocena, czy ze względu na poufny charakter nadany ewentualnie tym dokumentom przez sąd Unii celem ochrony tożsamości świadków właściwe byłoby nieprzekazywanie ich w tym kształcie stronie skarżącej, ale raczej zobowiązanie strony pozwanej do przedstawienia albo jawnej wersji tych dokumentów z pominięciem nazwisk świadków oraz danych umożliwiających ustalenie, bez rozsądnych wątpliwości, ich tożsamości (zob.<?PAGE NO="19"?> w odniesieniu do takiego środka organizacji postępowania wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), albo też jawnego streszczenia tych dokumentów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Ponadto ta ostatnia możliwość powinna pozwolić Sądowi, w stosownym przypadku, na ustosunkowanie się do zastrzeżeń Parlamentu co do tego, że zważywszy na charakter podnoszonych okoliczności faktycznych, zanonimizowana wersja tych dokumentów nie będzie stanowić wystarczającej ochrony, ponieważ zdaniem Parlamentu tożsamość świadków można łatwo wywnioskować z przedstawionych okoliczności faktycznych lub złożonych oświadczeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>W każdym razie, jeśli chodzi o krytyczne uwagi Parlamentu co do praktyki Sądu w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Curto/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑275/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:479">EU:T:2018:479</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), oraz toczącym się przed Sądem postępowaniu w sprawie QH/Parlament (T‑748/16), wystarczy stwierdzić, że tego rodzaju orzeczeń nie można uznać za nietypowe, ponieważ Sąd zastosował jedynie przepisy swego regulaminu postępowania, w szczególności art. 103 [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180705">5 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Müller i in./QH</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑187/18 P(I)</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:543">EU:C:2018:543</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>W związku z powyższym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przez OUZU prawa skarżącej do bycia skutecznie wysłuchaną przed oddaleniem przez ten organ jej wniosku o udzielenie wsparcia, bez konieczności dalszego badania zarzutu pierwszego i drugiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie roszczeń odszkodowawczych</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>Na poparcie roszczeń odszkodowawczych skarżąca podnosi, że Parlament powinien odpowiedzieć za naruszenia prawa przedstawione w ramach dwóch zarzutów dotyczących stwierdzenia nieważności oraz za błędy popełnione przez specjalny komitet doradczy AAP, a następnie przez OUZU, w szczególności za okoliczność, że wspomniany komitet bezprawnie odmówił jej prawa do obecności wybranego przez nią doradcy podczas przesłuchania w dniu <DATE ISO="20150128">28 stycznia 2015 r.</DATE>, za to, że niesłusznie lekarz zakładowy instytucji ma jedynie status obserwatora we wspomnianym komitecie oraz że obecność przedstawiciela administracji w specjalnym komitecie doradczym AAP narusza zasadę bezstronności. Zdaniem skarżącej elementy te przyczyniły się w niniejszym przypadku do nieobiektywnego, stronniczego i mało przejrzystego postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Ponadto skarżąca zarzuca Parlamentowi niedochowanie rozsądnego terminu, ponieważ procedura rozpatrywania wniosku o udzielenie wsparcia trwała ponad dwa lata i trzy miesiące od daty jej przesłuchania przez specjalny komitet doradczy AAP do dnia wydania zaskarżonej decyzji. W tym względzie w decyzji oddalającej zażalenie Parlament przyznał, że nie ma obiektywnego uzasadnienia dla okresu, który upłynął pomiędzy wspomnianym przesłuchaniem a decyzją z uzasadnieniem. Skarżąca podnosi, że musiała czekać jeszcze siedem dodatkowych miesięcy po wydaniu decyzji z uzasadnieniem na to, aby OUZU zwrócił się do niej o przedstawienie uwag, a ponadto działanie OUZU nie zostało podjęte z własnej inicjatywy, ale w reakcji na skierowane przez nią zapytanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>Skarżąca domaga się w związku z tym zadośćuczynienia za trzy krzywdy, a mianowicie, po pierwsze, za krzywdę powstałą w wyniku stanu niestabilności, niepewności prawnej i obawy, czy zostanie potraktowana sprawiedliwie, w wysokości 5000 EUR, po drugie, za krzywdę wynikającą z opieszałości OUZU przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie wsparcia w wysokości <FT TYPE="NUMBER">13500</FT> EUR oraz po trzecie, za krzywdę związaną z bezprawnym działaniem stanowiącym przedmiot dwóch zarzutów stwierdzenia nieważności, którą należy oszacować ex æquo et bono na kwotę <FT TYPE="NUMBER">50000</FT> EUR, z uwagi na trudność skarżącej w zrozumieniu powodów oddalenia wniosku o udzielenie wsparcia i postawę OUZU, który – mając na uwadze ciążący na nim obowiązek wspomagania – nie dawał jej poczucia, że rzeczywiście stara się ją chronić.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Parlament wnosi o oddalenie żądań odszkodowawczych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>W odniesieniu do życzenia skarżącej, aby podczas przesłuchania przez specjalny komitet doradczy AAP mógł jej towarzyszyć doradca, Parlament podnosi, że rolą skarżącej w prowadzonym dochodzeniu administracyjnym jest przedstawienie swojej wersji wydarzeń, aby wspomniany komitet mógł ustalić, czy okoliczności te stanowią mobbing, nie jest zaś jej rolą angażowanie się w postępowanie oskarżycielskie przeciwko domniemanemu sprawcy mobbingu. To przecież AAP jest de facto oskarżycielem przed specjalnym komitetem doradczym AAP, natomiast członek Parlamentu musi się bronić. Tym samym, ponieważ prawa procesowe domniemanej ofiary mobbingu są bardziej ograniczone niż prawa osoby oskarżonej, skarżąca nie mogła wymagać udziału swojego adwokata podczas przesłuchania przez specjalny komitet doradczy AAP. W tym względzie nie ma znaczenia okoliczność, że przepisy wewnętrzne AAP w sprawie mobbingu zostały zmienione dopiero w dniu <DATE ISO="20150706">6 lipca 2015 r.</DATE> w odniesieniu do tego, że domniemana ofiara powinna być przesłuchiwana sama, gdyż, po pierwsze, wspomniana zmiana była jedynie kodyfikacją uprzedniej praktyki oraz, po drugie, zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19761216">16 grudnia 1976 r.</DATE>, <NAME.CASE>Perinciolo/Rada</NAME.CASE> (<NO.CASE>124/75</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:186">EU:C:1976:186</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), urzędnik lub pracownik może domagać się udziału adwokata w toku postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy zostało wyraźnie to przewidziane przez obowiązujące przepisy. Natomiast obecność radcy prawnego Parlamentu w trakcie przesłuchania skarżącej nie miała żadnych konsekwencji, gdyż posiadał on wyłącznie status obserwatora. Ponadto jego obecność była uzasadniona, ponieważ czuwał nad przeprowadzeniem dochodzenia administracyjnego zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego. Celem jego obecności nie była natomiast obrona interesów X przed interesami skarżącej, gdyż w każdym razie postępowanie przed specjalnym komitetem doradczym AAP nie ma charakteru spornego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>W odniesieniu do czasu trwania postępowania Parlament podkreśla, że w ciągu przywołanego przez skarżącą okresu szesnastu miesięcy specjalny komitet doradczy AAP odbył siedem posiedzeń, przesłuchał wielu świadków oraz zbadał okoliczności faktyczne, co uzasadniało taki czas trwania. Przy tej okazji Parlament ujawnił jednocześnie, że wspomniany komitet przedstawił sprawozdanie końcowe w dniu <DATE ISO="20160407">7 kwietnia 2016 r.</DATE>, oraz stwierdził, że zadośćuczynienie przyznane przez OUZU w odpowiedzi na zażalenie dotyczyło wyłącznie okresu siedmiu miesięcy, jakie upłynęły pomiędzy decyzją z uzasadnieniem a zaskarżoną decyzją. Parlament podkreśla w każdym razie, że utworzenie struktury, która mogłaby skutecznie rozpoznawać przypisywane członkom tej instytucji problemy związane z mobbingiem, wymagało czasu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem, takiego jak zaskarżona decyzja, stanowi samo w sobie stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie każdej krzywdy, jaką taki akt mógł spowodować. Nie odnosi się to jednak do sytuacji, w której strona skarżąca wykaże, że doznała krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności i niemożliwej do naprawienia w pełni poprzez samo stwierdzenie nieważności (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060606">6 czerwca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Girardot/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑10/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2006:148">EU:T:2006:148</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0131">131</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170516">16 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>CW/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑742/16 RENV</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:338">EU:T:2017:338</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>A zatem jeśli chodzi o żądanie odszkodowawcze pozostające w związku z nieprawidłowościami stanowiącymi przedmiot pierwszego zarzutu, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji powinno zasadniczo stanowić stosowne i wystarczające zadośćuczynienie za krzywdę skarżącej wynikającą z naruszenia prawa stwierdzonego przez Sąd. Jednak w pewnych szczególnych okolicznościach, takich jak ustalone w pkt 26–29 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19900207">7 lutego 1990 r.</DATE>, <NAME.CASE>Culin/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑343/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1990:49">EU:C:1990:49</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), poczucie niesprawiedliwości i przykrości wywołane u danej osoby koniecznością prowadzenia postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a następnie postępowania sądowego w celu dochodzenia swoich praw stanowią krzywdę dającą się oddzielić od niezgodności z prawem już naprawionej przez stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150429">29 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CC/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑457/13 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:240">EU:T:2015:240</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W niniejszym przypadku takie szczególne okoliczności należy stwierdzić w odniesieniu do odmowy przez Parlament zastosowania się do środka organizacji postępowania zarządzonego przez Sąd, ponieważ postawa strony pozwanej uniemożliwiła Sądowi wykonywanie jego prawa do kontroli oraz wzmocniła<?PAGE NO="21"?> u skarżącej poczucie niesprawiedliwości i bezsilności stanowiące krzywdę, która to nie mogła być odpowiednio i wystarczająco naprawiona w drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie pierwszego zarzutu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>W odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych dotyczących nieprawidłowości podniesionych w ramach drugiego zarzutu, są one przedwczesne ze względu na to, że w aktualnym stanie Sąd nie może wypowiedzieć się odnośnie do argumentów podniesionych na poparcie tego zarzutu, ponieważ w ramach wykonania niniejszego wyroku zadaniem OUZU będzie skuteczne przesłuchanie skarżącej, a w stosownym wypadku ponowne rozpatrzenie wniosku o udzielenie wsparcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o okoliczność, że skarżącej nie pozwolono na skorzystanie ze wsparcia doradcy w czasie przesłuchania przez specjalny komitet doradczy AAP, należy stwierdzić, że przepisy mające zastosowanie do Parlamentu nie przewidują takiej możliwości. Jak przypomniano w pkt 71–73 powyżej, przesłuchanie przez ten komitet nie wpisuje się w każdym razie w ramy postępowania kontradyktoryjnego prowadzonego przeciwko osobie składającej wniosek o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego. Tym samym, choć nie jest wykluczone, że OUZU podejmie decyzję o możliwości wsparcia osoby przesłuchiwanej w ramach dochodzenia administracyjnego przez kolegę z pracy, przedstawiciela pracowników lub też prawnika, skarżąca nie może powołać się na zasadę równości stron lub zasadę dobrej administracji, aby zmusić OUZU do ustanowienia takiej możliwości w odniesieniu do przesłuchań organizowanych przez specjalny komitet doradczy AAP. Ponadto nie wydaje się, że X miała prawo do tego, by wspierał ją doradca podczas jej własnego przesłuchania. Natomiast okoliczność, że radca prawny Parlamentu mógł uczestniczyć jako obserwator w pracach specjalnego komitetu doradczego AAP, w tym w przesłuchaniach, nie powoduje wadliwości prac tego organu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o skład specjalnego komitetu doradczego AAP, to jak już orzeczono w odniesieniu do ogólnego komitetu doradczego, jakkolwiek nie została przewidziana pełna równowaga między członkami wyznaczonymi przez administrację i wyznaczonymi przez reprezentację pracowników, obecność lekarza danej instytucji w ramach komitetu doradczego, okoliczność, iż komitet doradczy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>prowadzi prace w warunkach całkowitej autonomii, niezależności i poufności<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, oraz kolegialny charakter obrad stanowią wystarczające gwarancje bezstronności i obiektywności opinii, którą komitet doradczy ma opracować i przyjąć dla OUZU (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180629">29 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑218/17</NO.CASE>, odwołanie w toku, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:393">EU:T:2018:393</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0103">103</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. także podobnie i analogicznie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20020530">30 maja 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Onidi/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑197/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:135">EU:T:2002:135</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0132">132</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150317">17 marca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>AX/EBC</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑73/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:9">EU:F:2015:9</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0150">150</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>Powyższe rozważania mają też zastosowanie mutatis mutandis do specjalnego komitetu doradczego AAP. Tak więc skarżąca nie może domagać się większej decyzyjności dla lekarza zakładowego, nie może też zarzucać OUZU, że w tym komitecie jest reprezentowany przez przewodniczącego ogólnego komitetu doradczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o czas trwania postępowania, w którym OUZU rozpatrywał wniosek o udzielenie wsparcia, należy stwierdzić, że regulamin pracowniczy nie przewiduje ani szczególnego terminu, ani szczególnego trybu rozpatrywania wniosków tego rodzaju, także w przypadku gdy taki wniosek dotyczy zarzucanego naruszenia art. 12a regulaminu pracowniczego. Podobnie jest w przypadku przepisów wewnętrznych AAP w sprawie mobbingu, nawet jeżeli przewidują one kilka etapów wymagających działania specjalnego komitetu doradczego AAP oraz przewodniczącego Parlamentu. Zatem OUZU jest w tym zakresie zobowiązany do przestrzegania zasady rozsądnego terminu (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170424">24 kwietnia 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>HF/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑570/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:283">EU:T:2017:283</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a w konsekwencji instytucja lub organ Unii musi czuwać nad tym, by w ramach prowadzonego dochodzenia administracyjnego i wynikającego z niego rozpatrywania wniosku o udzielenie wsparcia każdy akt był wydawany w rozsądnym terminie w stosunku do poprzedniego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Curto/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑275/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:479">EU:T:2018:479</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0101">101</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ponadto, aby ocenić rozsądny charakter terminu, w którym powinno zostać przeprowadzone dochodzenie administracyjne i nastąpić rozpatrzenie wniosku<?PAGE NO="22"?> o udzielenie wsparcia, należy wziąć pod uwagę znaczenie sporu dla zainteresowanego, złożoność sprawy i zachowanie stron (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160610">10 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>HI/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑133/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2016:127">EU:F:2016:127</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku Sąd stwierdza, że w sumie dochodzenie prowadzone przez specjalny komitet doradczy AAP trwało ponad czternaście miesięcy między datą przesłuchania skarżącej, tj. dniem <DATE ISO="20150128">28 stycznia 2015 r.</DATE>, a datą zakończenia prac przez komitet, tj. dniem <DATE ISO="20160407">7 kwietnia 2016 r.</DATE> Ponadto od wydania wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑132/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2015:115">EU:F:2015:115</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), tj. od dnia <DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, upłynęło ponad siedem miesięcy, zanim przewodniczący Parlamentu, po zapoznaniu się z wnioskami specjalnego komitetu doradczego AAP, wydał decyzję z uzasadnieniem w dniu <DATE ISO="20160518">18 maja 2016 r.</DATE> Poza tym skarżąca musiała czekać jeszcze niemal osiem miesięcy, zanim w końcu została poproszona, na swój wniosek, o przedstawienie uwag w sprawie tej decyzji z uzasadnieniem, przed rozpatrzeniem wniosku o udzielenie wsparcia przez OUZU.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>Ponadto, ze względu na odmowę zastosowania się przez Parlament do zarządzonego przez Sąd środka organizacji postępowania, Sąd nie mógł poznać sposobu prowadzenia prac specjalnego komitetu doradczego AAP, w szczególności liczby zorganizowanych spotkań i przeprowadzonych przesłuchań, a także zakresu wniosków, które miały być kolegialnie sporządzone i wydane przez wspomniany komitet. Z braku namacalnych dowodów Sąd nie może bowiem opierać się w tym względzie na samych twierdzeniach Parlamentu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>Wreszcie, jeśli chodzi o wspomniane przez Parlament trudności w odniesieniu do koncepcji rozpatrywania wniosków o udzielenie wsparcia składanych przez AAP dotyczących zachowań członków tej instytucji, Parlament nie może skutecznie powoływać się na takie trudności w celu uchylenia się od ciążącego na nim zarówno na mocy art. 31 karty (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180713">13 lipca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Curto/Parlament</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑275/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:479">EU:T:2018:479</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0085">85</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), jak art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160205">5 lutego 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>GV/ESDZ</NAME.CASE>, <NO.CASE>F‑137/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2016:14">EU:F:2016:14</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) obowiązku zagwarantowania swoim urzędnikom i pracownikom warunków pracy zapewniających poszanowanie ich zdrowia, bezpieczeństwa i godności, a w konsekwencji udostępnienia im w odpowiednim czasie procedur pozwalających na zapewnienie warunków pracy odpowiadających tym wymogom. Dodatkowo, ponieważ art. 12a regulaminu pracowniczego wszedł w życie dnia <DATE ISO="20040501">1 maja 2004 r.</DATE>, a wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>CH/Parlament</NAME.CASE> (<NO.CASE>F‑129/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:F:2013:203">EU:F:2013:203</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) został wydany w dniu <DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE>, Parlament nie może zasadnie utrzymywać, że potrzebował tyle lat na przygotowanie i ustanowienie takiego organu jak specjalny komitet doradczy AAP. Ponadto wspomniany komitet doradczy został utworzony w dniu <DATE ISO="20140414">14 kwietnia 2014 r.</DATE>, a swoją opinię wydał dopiero czternaście miesięcy po przesłuchaniu skarżącej, X i CN.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>Tym samym Sąd może stwierdzić jedynie, że czas rozpatrywania wniosku o udzielenie wsparcia był stosunkowo długi i pozbawiony rzeczywistego uzasadnienia, co skądinąd częściowo ustalił sekretarz generalny Parlamentu w decyzji oddalającej zażalenie. W związku z tym, uwzględniając bardzo szczególne znaczenie takiego postępowania dla domniemanej ofiary, podobnie jak opieszałość OUZU przy rozpatrywaniu sprawy, Sąd może jedynie stwierdzić naruszenie zasady rozsądnego terminu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>W świetle tych okoliczności, które spowodowały krzywdę u skarżącej, która to na tym etapie została naprawiona przez OUZU tylko do wysokości 1500 EUR, oraz wskazanej przez skarżącą w uwagach z dnia <DATE ISO="20180710">10 lipca 2018 r.</DATE> okoliczności, że odmowa wykonania przez Parlament środka organizacji postępowania zarządzonego przez Sąd pogłębiła tę krzywdę, oceniając ex æquo et bono wszystkie krzywdy doznane przez skarżącą, Sąd uważa, że kwota 8500 EUR stanowi właściwe zadośćuczynienie za część krzywdy dającej się oddzielić od niezgodności z prawem stwierdzonej w ramach zarzutu pierwszego, która nie będzie mogła być odpowiednio i wystarczająco naprawiona w drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="23"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>Ponieważ żądania Parlamentu nie zostały w zasadniczej części uwzględnione, należy orzec, że Parlament pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez skarżącą.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (pierwsza izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20170320">20 marca 2017 r.</DATE>, na mocy której organ upoważniony do zawierania umów o pracę tej instytucji oddalił złożony przez CH w dniu <DATE ISO="20111222">22 grudnia 2011 r.</DATE> wniosek o udzielenie wsparcia.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Parlament wypłaci CH tytułem zadośćuczynienia kwotę 8500 EUR.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">4)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Pelikánová</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Nihoul</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Svenningsen</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20181213">13 grudnia 2018 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Sekretarz</P><P>E. Coulon</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Prezes</P><P><IE/></P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>